طالــع مــــــاه

mehrsa_m

منبع : انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت نرم افزار :   Farid Soghrati 

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفــا

http://goldjar.blogfa.com

سازنده کتاب

طالــع مــــــاه

حلاصه داستان :

 پريماه يه دختر تنهاست كه غمها و كمبودهاي زيادي توي زندگيش داره . سعي ميكنه اين كمبوداشو برطرف كنه . ولي هميشه هم راه درست و نميره . بعضي وقتا هم چوب ندونم 

كارياش و ميخوره . تصميم ميگيره خودش و وارد زندگي پسري بكنه تا بتونه زندگي راحتي داشته باشه ولي . . . 

طالــع مــــــاه

mehrsa_m

منبع : انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت نرم افزار :   Farid Soghrati 

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفــا

http://goldjar.blogfa.com

بخش1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش 14

بخش 15

بخش 16

بخش 17

بخش 18

بخش 19

بخش 20

بخش 21

بخش 22

بخش 23

بخش 24

بخش 25

بخش 26

بخش 27

بخش 28

بخش 29

بخش 30

بخش 31

بخش 32

بخش 33

بخش 34

بخش 35

بخش 36

بخش 37

بخش 38

بخش 39

بخش 40

بخش 41

بخش 42

بخش 43

بخش 44

بخش 45

بخش 46

بخش 47

بخش END 48

طالــع مــــــاه

mehrsa_m

منبع : انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت نرم افزار :   Farid Soghrati 

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفــا

http://goldjar.blogfa.com

خلاصه داستان :

پريماه يه دختر تنهاست كه غمها و كمبودهاي زيادي توي زندگيش داره . سعي ميكنه اين كمبوداشو برطرف كنه . ولي هميشه هم راه درست و نميره . بعضي وقتا هم چوب ندونم

كارياش و ميخوره . تصميم ميگيره خودش و وارد زندگي پسري بكنه تا بتونه زندگي راحتي داشته باشه ولي . . .

" طالــع مــــــاه "

فصل اول

ظرف سالاد و وسط ميز گذاشتم . نگاه آخر و به ميز شامم انداختم . همه چي تكميل بود . براي بار صدم نگاهم روي ساعت ديواري آشپزخونه افتاد . پس چرا نمي اومد ؟! دلم به

شور افتاده بود .

به سمت تلفن رفتم . شمارش و گرفتم . براي بار پنجم !

- دستگاه مشترك مورد نظر خاموش ميباشد . . .

منتظر بقيش نشدم . كلافه تلفن و قطع كردم . صداي آريا افكار بد و از سرم بيرون كرد .

- مامان گشنمه .

نگاهي به صورت معصوم پسرك 6 سالم انداختم . سعي كردم بر خلاف نگرانيم به صورتش لبخند بزنم . گفتم :

- ميز و چيدم عزيزم . الان برات غذا ميكشم .

به سمت آشپزخونه رفتم . آريا دنبالم ميومد . روي صندلي نشست . نگاهم دوباره روي ساعت چرخيد 9:15 رو نشون ميداد . نفسم و بيرون دادم . براي آريا غذا كشيدم . با ولع

مشغول خوردن شد . كنارش نشستم و نگاهم و بهش دوختم . نگاه كردن بهش خوب بود ! همه ي نگرانيام و از بين ميبرد . همينجور كه تند تند غذا ميخورد گفت :

- ماماني تو غذا نميخوري ؟

- الان گشنم نيست عزيزم . بابا كه اومد با اون ميخورم .

چيز ديگه اي نگفت . تلفن زنگ خورد . با عجله به سمتش رفتم . حتما خودش بود . پر هيجان و خوشحال گفتم :

- الو ؟

صداي نيوشا همه ي خوشحاليم و ازم گرفت . شُل شدم و روي مبل افتادم .

- سلام . نميدونستم با شنيدن صدام انقدر خوشحال ميشي .

- سلام . چيزي شده ؟ اين وقت شب زنگ زدي ؟

- پس كجا رفت اون همه هيجان ؟!

- نيوشا بگو كار دارم .

- چي شده ؟! با آقاتون دعوات شده ؟!

آقاتون و از قصد كشيده و منظور دار گفت . خنده اي بي اختيار روي لبام نشست گفتم :

- نه بابا اصلا هنوز خونه نيومده !

- واي نازك نارنجي . نترس مياد . هنوز ساعت 10 هم نشده . پاشو برو از اون قهوه هاي معركت درست كن يه فنجون بخور رو فُرم مياي !

بحث و عوض كردم . گفتم :

- چيزي شده ؟!

- نه ميخواستم بگم پنجشنبه همه خونه ي منن . مياي ؟!

- چه ساعتي ؟

- صبح تا عصر ديگه . واسه ناهار .

- پنجشنبه صبح آريا كلاس زبان داره . نميدونم . حالا ببينم چي ميشه .

- پس باباش چه كارست ؟! بذار يه روز پدر و پسر خلوت كنن با هم . بيا خوش ميگذره .

- باشه . حالا خبر ميدم .

- پس منتظر تماست ميمونم .

- باشه . فعلا .

گوشي و قطع كردم . نگاهم به تلفن بي سيمي كه توي دستم بود افتاد . دوباره شمارش و گرفتم :

- دستگاه مشترك مورد . . .

كلافه قطع كردم و گوشي و روي ميز انداختم . صداي آريا اومد :

- مامان خوردم .

- نوش جون ماماني . برو مسواك بزن كه بايد بخوابي .

غر غر كنان گفت :

- خوابم نمياد .

همينجور كه از كنارش رد ميشدم گفتم :

- بدو گل پسر . فردا مدرسه داري .

همينجور كه به سمت دستشويي ميرفت غر غر ميكرد . تو دلم قربون صدقه ي قد و بالاي ريزه ميزش رفتم . بشقاب كثيف آريا رو توي ماشين ظرفشويي گذاشتم و به سمت اتاقش

رفتم . پتوش و كنار زدم و چراغ خواب كنار تختش و روشن كردم . روي تخت نشستم . دستام و تو هم حلقه كردم و زير چونم گذاشتم . يعني الان كجاست ؟! چرا گوشيش خاموشه

؟!

آريا وارد اتاق شد . توي تختش شيرجه زد . بلند شدم . پتو رو روش كشيدم و پيشونيش و بوسيدم و گفتم :

- خوب بخوابي پسرم .

از تختش فاصله گرفتم . صداش و شنيدم :

- مامان !

به سمتش چرخيدم . گفتم :

- جانم عزيزم ؟

- بابا كي مياد ؟!

قلبم هري پايين ريخت . اين چيزي بود كه خودمم برام سوال شده بود . گفتم :

- مياد عزيزم . يكم كارش طول كشيده حتما . چرا ميپرسي ؟

پتو رو تو بغلش فشرد و گفت :

- هيچي دلم تنگ شده براش .

چراغ اتاقش و خاموش كردم . سعي كردم نگرانيم و پنهان كنم . گفتم :

- خوب بخوابي .

همين كه از اتاق بيرون اومدم دوباره به سمت تلفن رفتم . دوباره و دوباره و دوباره شمارش و گرفتم . ولي هر بار همون صداي لعنتي رو شنيدم . ديگه كلافه شده بودم كه كليد

توي قفل چرخيد و در خونه نيمه باز شد . .

چند سال قبل . . .

دستام بي اراده بالاي سرم تكون ميخورد و سعي ميكردم روي ريتم آهنگ خودم و تكون بدم . سرم گيج بود و به سختي روي پاهام وايساده بودم . قهقه ي از ته دلي زدم و نگاهم و

به مردي كه درست رو به روم وايساده بود و ليوان پنجمش و بالا ميرفت دوختم . با ديدن چهرش دوباره خنديدم . تلو تلو خوردم . مرد ليوانش و پايين آورد و مستانه گفت :

- رو پات بنـــــــد نيســــــــــــتيا . ديگه نخــــــــــور .

انگشت اشارم و كه لرزون بود و هيچ كنترلي روش نداشتم سعي كردم مقابلش بگيرم . گفتم :

- من از تــــــــــــــو هوشيار تــــــــــرم . . .

مرد خنديد . نزديكم اومد . دستش و دور كمرم انداخت و گفت :

- بيا بشين دختر . كار دستــــــــــــــم ميديا .

با اين حرفش بي اراده دوباره خنديدم . مقاومتي نكردم . با قدماي سستمون به سمت دو تا صندلي رفتيم و نشستيم . گفتم :

- چقدر گرمه . . .

مرد كه سعي داشت سيگاري آتيش بزنه گفت :

- خب بكــــــــــن و بــــــــــــريز . . . !

بعد قهقهه زد . اول يكم نگاهش كردم . فندكش و نميتونست روشن كنه . سيگار روي لبش سُر ميخورد . انگشتاش شُل روي فندك كشيده ميشد ولي خبري از روشنايي نبود . بهش

خنديدم . نگاهم و ازش گرفتم و به پيست رقص دوختم . جايي كه تا چند دقيقه قبل اونجا بودم . با اين غريبه اي كه حتي نميشناختمش ! چه اهميتي داره ! امشب و عشقه ! دختر و

پسر با هم وسط ميرقصيدن . ريتم و صداي آهنگ كر كننده بود . خواب چشمام و پر كرده بود . دلم ميخواست توي خونم روي راحتياي جلوي تلويزيون لم ميدادم . با اين فكر از جا

بلند شدم . طول كشيد تا محكم و قوي سر جام وايسم . سرم به شدت گيج ميرفت . دوباره صداي مرد غريبه رو شنيدم :

- كجا ليـــــــــــــدي محترم ؟!

جوابي بهش ندادم . با قدمايي نا مطمئن به سمت جايي رفتم كه پالتو و شالم و گذاشته بودم . خونه ي ساناز پر از دود و آدم بود . با دست سعي كردم دودايي كه جلوي ديدم و گرفته

بود و كنار بزنم . بالاخره پالتوم و پيدا كردم . همينجور كه ميپوشيدمش ساناز با سيگاري كه گوشه ي لبش بود كنارم اومد . گفت :

- كجا با اين عجله ؟

به سختي تمركز ميكردم تا دستم و توي آستينم فرو ببرم . با گيجي گفتم :

- ميخوام بــــــــــرم خونه .

- تازه كه سر شبه .

- خستم . خوابـــــــــم مياد .

نگاه دقيقي بهم كرد و پك عميقي به سيگارش زد گفت :

- خاك بر سرت . انقدر خوردي كه نميتوني رو پات بند شي ؟! زبونتم كه شُل و وِل شده !

بعد سرش و كنار گوشم آورد و با عصبانيت گفت :

- چند بار بهت بگم هواي خودت و داشته باش . انقدر تا خرخره كوفت نكن ؟!

با دستم سعي كردم هلش بدم ولي مستي همه ي قدرتم و گرفته بود . شالم و روي سرم انداختم و گفتم :

- فعلـــــــــــــــا !

- ميخواي برات آژانس بگيرم ؟

پشتم به ساناز بود . فقط تونستم دستم و بيارم بالا به معني نه . بعد به سمت در راه افتادم .

تو كوچه خبري از صداهاي كر كننده نبود . كوچه ي نسبتا خلوتي بود . يه نفس عميق كشيدم . سعي كردم آروم آروم قدم بردارم . يكم از خونه ي ساناز دور شده بودم.

سعي كردم تمام حواسم و بدم به راه رفتنم . از حاشيه ي خيابون ميرفتم و بعضي مواقع هم ناخودآگاه به سمت خيابون كشيده ميشدم . نفس عميق كشيدم . بخار از دهنم بلند ميشد .

نگاه گيج و خواب آلودم و به كوچه دوختم . بايد حداقل تا سر كوچه ميرفتم و بعد دربست ميگرفتم . كلم حسابي گرم بود . سرم بي اراده پايين ميرفت و دستام شُل و بي حركت كنارم

قرار داشت .

انقدر بي حال بودم كه حتي متوجه سنگ ريزه هايي كه جلوم قرار داشت نشدم . پاشنه ي بلند كفشم روشون قرار گرفت و باعث شد پام پيچ بخوره . چند بار رو هوا تلو تلو خوردم تا

زمين نيفتم ولي فايده نداشت . روي اون پاهاي سست و سرگيجه اي كه نصيبم شده بود وايسادن بعيد بود !

تقريبا پخش زمين شدم . دستم و روي پيشونيم گذاشتم . سعي كردم از جام بلند شم ولي پاهام ياري نميكرد . دستام و روي آسفالت زبر گذاشتم و فشار آوردم تا بتونم به خودم تكوني

بدم و از جام بلند شم . توي همين گير و دار چراغاي ماشيني توجهم و جلب كرد . كوچه تاريك بود و بعيد ميدونستم با اون لباساي تيره ماشين من و ببينه . دوباره سعي كردم بلند

شم . ولي ترسيده بودم و نميتونستم تكوني بخورم . نور ماشين و ميديدم . هر لحظه بهم نزديك تر ميشد . فقط تونستم دستم و بالا بگيرم و چشمام و ببندم .

يه لحظه صداي ترمز وحشتناك ماشين و شنيدم . نفسام به شماره افتاده بود . زنده بودم ؟ چشمام و باز كردم . نگاهم به جلوي ماشين و آرمِ آبي و مشكي بي ام دبليو افتاد . نفس

حبس شدم و بيرون دادم . دستم و پايين آوردم و با گيجي و مستي غر غر كنان زير لب گفتم :

- اَي بابا هر چي خورده بوديم پروند !

دوباره سعي كردم روي پاهام وايسم . دستام به خاطر زبري آسفالت ميسوخت . صداي در ماشين و شنيدم و بعدشم صداي مردي رو از بالاي سر !

- تو ديوونه اي ؟! هيچ معلومه وسط اين كوچه ي تاريك روي زمين چه غلطي ميكني ؟!

عصباني شدم . اخمام تو هم رفت . اين يارو فكر كرده كيه كه اينجوري حرف ميزنه ؟! چشماي خمار و نيمه بازم و به طرفش گرفتم تا ببينمش و جواب دندون شكني بهش بدم . يه

پسر نسبتا جوون بود . صبر كن ببينم ! چرا اصلا بايد باهاش دعوا كنم ؟!

نگاهم بين آرم ماشينش و خودش به گردش در اومد . فكر خبيثانه اي از ذهنم گذشت . شايد اون ميتونست من و تا خونم برسونه و من زودتر روي مبل محبوبم لم بدم .

سعي كردم متعادل حرف بزنم . ولي به خاطر مشروب هنوزم زبونم شُل بود و كلمات و ميكشيدم و ميگفتم :

- ببـــــــــخشيد . . . پام پـــــــــــچ خورد . . . معــــــــذرت !

نگاهش و با اخم به من دوخته بود . خواستم دوباره تلاش كنم و مخش و بزنم كه صداي در ماشين شنيدم و پشت سرش صداي زنونه اي كه ميگفت :

- ولش كن رادين . چيزي كه نشده . بيا سوار شو بريم . ديرم شده .

نگاهم و به سمت صدا برگردوندم . من اگه شانس داشتم كه الان وضعيتم بهتر از اين حرفا بود ! هيچ جور نميشد مخ اين پسره رو زد . با حسرت نگاهم و به آرم آبي و مشكي

ماشينش دوختم و بي اختيار آه كشيدم . پسره عصباني گفت :

- حداقل پاشو از اينجا يه بدبخت ديگه رو اسير نكني نصف شبي !

بعد زير لب غر غر كرد و گفت :

- انقدر خورده كه نميتونه سرش و بالا بگيره !

خودش و دختره سوار ماشين شدن . الان ديگه حقش بود كه فحش بدم بهش ! ولي حس و حالش و نداشتم . ماشينش و روشن كرد . نور چراغاش توي چشمم خورد . دستم و جلوي

صورتم گرفتم . ماشينش و كج كرد و از كنارم با سرعت گذشت . زير لب گفتم :

- مردك آشــــ. . . . .

نفس عميقي كشيدم و بيخيال بد و بيراه گفتن شدم . به سختي از جام بلند شدم . بقيه ي مسير و تند تر رفتم . سر خيابون دربست گرفتم و راحت لم دادم توي تاكسي . چشمام و روي

هم گذاشتم . به شدت خوابم ميومد . به خاطر خلوتي خيابونا تو اون ساعت از شب خيلي زود رسيدم خونه . به محض اينكه وارد شدم پالتو و شالم و يه گوشه پرت كردم و با همون

لباساي مهموني روي مبل محبوبم دراز كشيدم . سريع چشمام بسته شد و خوابيدم . .

صداي زنگ گوشيم اخم و روي پيشونيم آورد . چشمام و حتي بازم نكردم . خواستم جابه جا بشم كه بدنم درد گرفت . با كلافگي از درد بدنم و صداي موبايلم غر غري كردم و سعي

كردم سرم و بيشتر توي كوسَناي مبل فرو ببرم . ولي هنوزم صداي موبايلم اذيتم ميكرد . زير لب گفتم :

- جون امواتت قطع كن .

ولي انگار طرف سمج تر از اين حرفا بود . سرم و از توي كوسن در آوردم و يكي از چشمام و آروم باز كردم و با دستم دنبال گوشيم گشتم . تازه يادم افتاد كه گوشيم و از توي كيفم

در نياوردم . سريع به سمت كيفم كه كنار مبل افتاده بود رفتم و موبايل و در آوردم . بدون اينكه به صفحش نگاهي كنم . دستي به موهاي آشفتم كشيدم و با بد اخلاقي گفتم :

- بله ؟

صداي زني توي گوشم پيچيد :

- پريماه جون خودتونين ؟

نشناختمش . كلافه روي مبل نشستم و چشمام و دوباره بستم . سرم به شدت درد ميكرد . اثرات زياده روي ديشب بود ! گفتم :

- بله خودم هستم . بفرماييد .

- سلام . شماره ي شما رو سمانه جون بهم داده . چند باري پيشتون اومده . امروز وقت دارين بيام پيشتون .

توي ذهنم داشتم سمانه هايي رو كه ميشناختم زير و رو ميكردم . بالاخره يادم اومد كي و ميگه . لحن بد اخلاقم و پس زدم و گفتم :

- چه ساعتي ميتوني بياي عزيزم ؟

- هر ساعتي شما بگين . فقط امروز باشه .

چشمام و باز كردم و نگاهم و به ساعت دوختم 1 بود ! چجوري اين همه خوابيده بودم ! گفتم :

- تا 2 ميتوني اينجا باشي ؟

- آره ميتونم .

- آدرس و داري ؟

- آره دارم . فقط پريماه جون ما 3 نفريما .

از جام بلند شدم و دوباره به سمت كيفم رفتم . از توش پاكت سيگار و فندكم و در آوردم و گفتم :

- باشه . اشكالي نداره . منتظرم .

- ممنون .

منتظر حرف ديگه اي نشدم . گوشي و قطع كردم و روي اُپِنِ آشپزخونه گذاشتمش . يه نخ سيگار در آوردم و با فندكم آتيشش زدم . پك عميقي به سيگار زدم و نگاهي به خونه ي به

هم ريختم انداختم . چجوري ميتونستم تا 2 اينجا رو جمع و جور كنم ؟!

نگاهي به لباساي چروكم انداختم . تاپ دور گردني مشكي رنگ و شلوار لي سرمه اي پام بود . سيگاري كه نصفه كشيده بودم و توي جاسيگاري كه پر از ته سيگار بود خاموش

كردم و به سمت حموم رفتم . اول از همه بايد دوش ميگرفتم تا از اين سر و وضع در بيام !

بعد از يه دوش سريع شلوار لي مشكي و تاپ زرد رنگم و پوشيدم و موهاي مش شدم و با اتو صاف كردم و رو شونه هام ريختم . آرايش كردم و آخر از همه عطر زدم به خودم .

هر وسيله ي اضافي كه توي هال كوچيكم بود برداشتم و تقريبا پرت كردم توي اتاقم . نگاهم به ساعت افتاد . 2 شده بود . وارد آشپزخونه شدم . قهوه رو هم درست كردم . از توي

كابينت آشپزخونه عودي كه جديدا خريده بودم و خودم از بوش خيلي خوشم ميومد و برداشتم و سوزوندمش . بعد توي جاي مخصوصش گذاشتم . نگاهم دوباره روي ساعت چرخيد .

2:15 چقدر از آدماي بد قول بدم ميومد !

گوشيم زنگ خورد . ساناز بود . جواب دادم :

- سلام .

- سلام و درد .

- چقدر به من لطف داري تو !

- زهر مار ! سالم رسيدي خونه ؟!

به سمت آشپزخونه رفتم . فنجوناي قهوه خوري رو به اندازه ي 3 نفر توي سيني گذاشتم و گفتم :

- آره . سالمم . فقط ديشب رو مبل خوابيدم تمام تنم درد ميكنه .

- من اصلا شك داشتم تو ديشب برسي خونه ! حالا مبل و بدن درد كه چيز بدي نيست !

- تو كه ديدي حالم بد بود چرا نرسونديم ؟!

- اين همه مهمون و ول كنم بيام دوست دائم الخمرم و برسونم ؟! عادتته ! هميشه انقدر ميخوري كه هيچ جارو نبيني ! تازه بهت گفتم برات آژانس بگيرم گفتي نه !

صداي زنگ در خونم بلند شد . رو به ساناز گفتم :

- بذار جواب اينارو بعدا بهت ميدم . فعلا مشتري دارم . باي باي .

گوشي و قطع كردم و به سمت در رفتم . سه تاز زن كه همشون حدوداي 35 - 36 سال بهشون ميخورد پشت در بودن . تعارف كردم بيان تو . سريع وارد شدن . به سمت

آشپزخونه رفتم . فنجونارو از قهوه پر كردم و پيششون رفتم . سيني رو روي ميز گرد وسط هال گذاشتم و گفتم :

- بفرماييد . بخوريد و بعدش بر گردونيدش . هر كدوم زودتر خوردين بياين پيشم .

زنا فنجوناشون و برداشتن . موبايلم و از روي اپن برداشتم و به سمت ميز و صندلي فرفورژه اي كه ته هال گذاشته بودم رفتم . پشت ميز نشستم و موبايلم و كنارم گذاشتم .

سيگاري آتيش زدم و گوشه ي لبم گذاشتم . به پنجره كه درست سمت چپم قرار داشت نگاه كردم . داشتم با لذت سيگار ميكشيدم كه يكي از زنا فنجون به دست با لبخند به سمتم اومد

. لبام و از هم باز كردم و چيزي شبيه لبخند تحويلش دادم . سيگارم و گوشه ي جاسيگاري گذاشتم . فنجونش و كنار ميز قرار دادم و پاسورام و برداشتم و بُر زدم . دوباره يه روز

ديگه . يه روز پر از فال و قهوه و پاسور . . .

پاسورارو جلوش گذاشتم و سيگارم و توي جاسيگاري تكوندم و به سمت لبم بردم گفتم :

- دست چپت و بذار رو ورقا و نيت كن .

از صبح بيشتر از 20 تا فال گرفته بودم . يکي فال شمع ميخواست يکي قهوه ، يکي ورق يکي تاروت ! سر گيجه گرفته بودم ديگه .نگاه سر سري به فنجوني که توي دستم بود

انداختم . زير چشمي صورت زني که با نگراني و استرس مقابلم نشسته بود و از نظر گذروندم . تو دلم پوزخندي بهش زدم . فکر ميکرد من خدام و الان همه ي سرنوشتش و

ميدونم ! خودم و جمع و جور کردم . فنجون و يکم چرخوندم و بعد روي نعلبکي گذاشتم . نگاهم و به زن دوختم و گفتم :

- مواظب خودت و خانوادت باش . مرگ و مير واست افتاده .

چهرش از هم باز شد . گفت :

- پريماه جون قربونت برم سکتم دادي . فکر کردم حالا چه اتفاقي قراره بيفته ! فکر کنم مادر شوهرمه . خيلي وقته زمين گير شده . . .

نگاهي بهش انداختم و براي اينکه با حرفاش سرم و به درد نياره گفتم :

- در هر صورت مواظب باش . اگه نيت ديگه اي داري بگو اگر نه که تموم شد .

يکم فکر کرد و گفت :

- نه ندارم . ممنون پريماه جون .

دستش و توي کيفش برد و چند تا اسکناس شمرد و روي ميز گذاشت گفت :

- بفرماييد .

- قابلي نداره .

- خواهش ميکنم خانوم . لطف کردي . خداحافظ .

خداحافظي کردم و تا دم در باهاش رفتم . خواستم در و ببندم که يکي در و نگه داشت . نگاه متعجبي انداختم و وقتي ساناز و ديدم در و ول کردم و همونجور که به سمت راحتياي

محبوبم ميرفتم گفتم :

- چي شده ؟ از اين ورا ؟

سوهان ناخون و از روي ميز برداشتم و مشغول شدم . ساناز اومد تو و بلافاصله شال قرمز رنگش و برداشت و موهاي شرابيش توي چشم اومد . گفت :

- اوف مردم از ترافيک . مشتري داشتي ؟

- آره همين الان رفت .

- حوصله داري يه فال واسه من بگيري ؟

- نه تورو خدا ساناز . مغزم داره سوت ميکشه ديگه .

اومد و روي مبل رو به روي من نشست و گفت :

- ديشب نگرانت شدم . حالت اصلا خوب نبود .

همونجور که نگاهم و به ناخونام دوخته بودم گفتم :

- از حرفاي صبحت معلوم بود !

ساناز خودش و جلوي مبل کشيد و گفت :

- خب خره بده که به فکرتم ؟! دلم ميسوزه برات . اصلا ببينم اينجوري مهموني اومدن واسه خودت لذت بخشه ؟! همش مستي ! نميگم که نخور . بخور ولي کم ! بذار بفهمي مهموني

کي به کيه .

نيشخندي زد و گفت :

- شايد اينجوري بتوني يکي رو تور کني . خدارو چه ديدي . شايد يکي رو تور کردي که بهتر از اون فرهاد بي لياقت بود !

سوهان و روي ميز پرت کردم . پاهام و بالاي مبل گذاشتم و دستام و دورش حلقه کردم گفتم :

- حالا کي گفته هنوز با اونم ؟

- يعني نيستي ؟

از جام بلند شدم گفتم :

- قهوه ميارم برات ولي بدون فال .

- تو بيار بعد سر فالش چونه بزن ! نگفتي . کات شدي ؟

- کات نشدم ! کات کردم !

- ايول ! خوشم اومد ! نه پس همچين بي دست و پام نيستي .

نگاه سرد و بي تفاوتم و به صورت ساناز دوختم و گفتم :

- اونوقت تور کردن يه پير مرد 70 ساله زرنگي حساب ميشه ؟!

ساناز خودش و به کوچه ي علي چپ زد و گفت :

- 70 سالش نبود 67 سال .

به سمت قهوه جوش رفتم و گفتم :

- سر 3 سال معامله رو به هم نزن . فرق نداره . توام زرنگي نکردي قربونت برم . الان بيوه اي !

- آره . ولي حداقل يه بيوه ي پولدارم و 100 تا پسر جوون دنبالمن !

- که همشونم واسه خاطر پولت دنبالتن !

- ببينم يه جوري ميخواي ثابت کني که کار من اشتباهه نه ؟!

سيني قهوه رو روي ميز گذاشتم و گفتم :

- يعني تا الان فکر ميکردي درسته ؟ من حاضرم با صد تا پسر سوسول مثل فرهاد دوست بشم ولي با يکي مثل شوهر مرده ي جناب عالي نباشم .

فنجونش و برداشت و گفت :

- مرد خوبي بود .

نگاهش کردم . به يه نقطه زل زده بود . گفتم :

- نکنه عاشقش بودي راست راستي ؟

- عشق ؟ نه ! يه جور وابستگي بود . جاي پدري بود که هيچ وقت نداشتم !

- کدوم دختري با پدرش ميخوابه آخه ؟! اين حرفارو نزن مخم سوت ميکشه ! از اين خواب و خيالا بيا بيرون . طرف شوهرت بوده نه بابات !

- تو روحت که امروز شدي سوهان روح من .

نيشخندي بهش زدم و گفتم :

- خيلي خوب قهوت و بخور بده ببينم تو اون بخت و اقبالت چي افتاده .

ساناز خوشحال فنجونش و سر کشيد . موبايلم زنگ خورد . برداشتمش اسم فرهاد روش افتاده بود . پوفي کردم . امروز نزديک 10 بار زنگ زده بود . از جام بلند شدم و به سمت

اتاق خواب رفتم . صداي ساناز اومد :

- کجا ؟ من غريبم ؟!

- بخور الان ميام .

تماس و برقرار کردم و تقريبا با فرياد گفتم :

- چته ؟! چرا از ظهر سيريشم شدي ؟ چرا نميخواي دست از سرم برداري آخه ؟!

- پري عزيزم .

- من عزيز تو نيستم . همه چي تموم شد . ميشه ديگه زنگ نزني ؟

- حرفام و گوش بده قول ميدم ديگه زنگ نزنم .

- من هيچ حرفي باهات ندارم .

تماس و قطع کردم . از تنها چيزي که تو عمرم متنفر بودم پسر سيريش بود ! برگشتم پيش ساناز . با ديدنم سوتي کشيد و گفت :

- اعصابم که نداري !

- حقشه ! ديوونم کرد امروز از بس زنگ زد !

- اينجوري باهاش حرف نزن آهش دامنت و ميگيره ها ! از ما گفتن بود !

- بده من اون فنجونت و .

فنجون و ازش گرفتم نگاهي به سياهياي ته فنجونش انداختم . زندگيم با اين خطا و شکلا عجين شده بود . خوندن ته فنجون مردم برام از نفس کشيدنم راحت تر شده بود .

صداي كوبش در مي اومد . از جام بلند شدم . كي ميتونست باشه اين وقت ظهر ؟! آخرين مشتريم تازه پاش و از در بيرون گذاشته بود و تا ساعت 6 مشتري ديگه اي نداشتم .

فاصله ي بين مبل تا در و با عجله طي كردم . تو همون حال با صداي بلند گفتم :

- چه خبره ؟ اومدم .

هم زمان دستم و روي دستگيره ي در گذاشتم و پايين كشيدمش . با ديدن كسي كه پشت در منتظرم بود خشكم زد . تقريبا من و كنار زد و وارد خونه شد . هم زمان با لحني غر غر

مانند با همون صداي خمار هميشگيش و سيگاري كه گوشه ي لبش بود گفت :

- پس چرا اين در كوفتي رو باز نميكني ؟

به خودم اومدم . به سمت يخچال ميرفت . در و محكم به هم كوبيدم و همينطور كه به سمتش ميرفتم گفتم :

- چجوري اومدي تو ؟! كي در پايين و برات باز كرد ؟!

شيشه ي آب و از تو يخچال در آورد و همونجوري سر كشيد . چندشم شد . بطري رو روي اُپِنِ آشپزخونه كوبوند و گفت :

- اَه اينم كه گرمه !

با آستينش دهنش و پاك كرد . اخمام و تو هم كشيدم . عصباني بودم به حد مرگ ! خدايا چقدر ديدنش تو اين حالت برام سخت بود ! چقدر برام ننگ بود به همه بگم باهاش چه نسبتي

دارم !

كنارش رفتم و داد زدم :

- با توام . ميگم چجوري اومدي تو ؟! اصلا چرا دوباره اين ورا پيدات شده ؟!

نگاهم كرد . انگار تازه من و ميديد . خنديد . دندوناش سياه بود . حالم بد شد . گوشه ي آستينش و گرفتم و همينجور كه به سمت در ميكشيدمش گفتم :

- برو بيرون . نميخوام ببينمت . مگه اون بار بهت نگفتم ؟!

- پري ! خيلي خمارم . هيچ كي بهم مواد نميده . هيچ كي ديگه آدم حسابم نميكنه . از دور تابلو شدم . همش فراريم .

بينيش و به طرز فجيعي بالا كشيد . با تحكم گفتم :

- به من چه ! خودت كردي . حالا بكش ! اين ننه من غريبم بازيا رو واسه من در نيار . انقدرم اينجا نيا من آبرو دارم .

- پري ! من مادرتم ! چجوري ميتوني مادرت و از خونه بيرون بندازي ؟!

دستام بي اراده به سمت موهام رفت و چنگ شد .

- اين مزخرفات و نگو .

- حقيقته . ميتوني انكارش كني ؟! بچه من تورو زاييدم . تو دختر مني !

- از خونه ي من برو بيرون .

دستاش ميلرزيد . كمرش خم بود . معلوم بود كه حسابي داره خماري ميكشه . روي زمين نشست . تو همون حالت با لحني شبيه گريه و زاري گفت :

- پري فقط تو واسه من موندي . بيرونم نكن . بذار يه خانواده باشيم .

دستام و روي گوشم گذاشتم و چند بار پشت سر هم گفتم :

- حرف نزن . حرف نزن . حرف نزن . تو نميدونستي معني خانواده چيه ! تو نميخواستي خانواده داشته باشي . اگه ميخواستي نگهمون ميداشتي دور هم . اگه ميخواستي پريا رو . .

.

حرفم و ادامه ندادم . هر وقت به پريا فكر ميكردم حرص و غضبم بيشتر ميشد . زير بازوش و گرفتم و با تمام زوري كه داشتم از جا بلندش كردم . مواد حسابي از بين برده بودش .

مثل چوب خشك شده بود . گفتم :

- پاشو برو بيرون . ديگه اين طرفا نيا . فهميدي ؟

- يه چيزي بده حداقل باهاش غذا بخرم . پري به خدا 3 روزه هيچي نخوردم .

- كورخوندي ! بهت پول بدم كه بري دود كني ؟! تا حالا چند بار اينجوري تيغم زدي ؟!

- پري . . . پري . . . گوش كن . . . ببين چي ميگم آخه . . .

به سمت در ميكشيدمش و سعي ميكردم به حرفاش گوش ندم . سعي ميكردم ديگه گولش و نخورم . مثل دفعه هاي قبل كه گولم زده بود ! كه به بازيم گرفته بود !

- گوش نميكنم . همين الان از اينجا ميري . شير فهم شدي ؟!

به گريه و زاري افتاد . دستم شل شد . نگاه گريونش اگر چه با اون دندوناي خراب و صورت سياه و كثيفش منظره ي زشتي رو ساخته بود ولي بازم گولم زد . ميفهميدم كه دارم گول

ميخورم . ميفهميدم كه دوباره دارم خر ميشم ولي . . . اون مادرم بود . . .

خودم و به ديوار چسبوندم . اون با زاري روي زمين ولو شد . چشمام و بستم . پلكام و به هم فشار دادم تا اشكي سرازير نشه . به حرف اومد . با صدايي كه از زور سيگارايي كه

پشت سر هم روشن ميكرد گرفته و بَم شده بود . با صدايي كه انگار به زور در ميومد .

- پري غلط كردم . شدم يه آدم آواره و بدبخت . هر كي رد ميشه يه لگد بهم ميزنه و ميره . تو دخترمي . به تو پناه نيارم به كي بيارم ؟

چشمام و باز كردم . داشت نگاهم ميكرد . دوباره گفت :

- هان ؟ تو بگو مادر . من يه آدم آشغال و عوضي . تو خوب باش . من پشيمونم پري . از گذشتم پشيمونم .

كنار ديوار سُر خوردم . سرم و روي زانوهام گذاشتم . دوباره گفت :

- ميخوام ترك كنم . ميخوام آدم بشم . كمكم كن پري .

دلم ميخواست سرم و ميگرفت تو بغلش و درست مثل قديما ، وقتايي كه مواد خوب گيرش ميومد مهربون ميشد . درست مثل همون موقع ها موهاي بلندم و ميبافت و برام لالايي

ميخوند . همون وقتايي كه بهم ميگفت پريماه . همون وقتايي كه يادش بود اسمم و بايد كامل بگه . اشكام روي گونه هام ميريخت . چي ميشد انقدر بدبخت نبود ؟!

نزديكم اومده بود . دستش و روي موهام كشيد و گفت :

- پريماه . كمكم ميكني ؟!

سرم و بالا گرفتم . خودم و كنار كشيدم و از جام بلند شدم . گفتم :

- پاشو برو يه دوش بگير لباساتم بريز دور بعدش بيا يه چيزي بدم بهت بخوري .

مثل فشنگ از جاش بلند شد و به سمتم اومد :

- الهي قربونت برم . ميدونستم تو خيلي خوبي .

تو دلم گفتم " به همون اندازه هم خرم ! "

به سمت حموم رفت . توي آشپزخونه دور خودم ميچرخيدم و مدام كلنجار ميرفتم . درست بود ؟! كه دوباره بهش اعتماد كنم ؟! كه دوباره توي خونه راهش بدم ؟! بارها صابونش به

تنم خورده بود . دوباره يه راه غلط و رفتن خريت نبود ؟ از توي يخچال غذاي ديشب و در آوردم و گذاشتم گرم بشه . يه دست لباس تميزم براش توي اتاق گذاشتم تا بپوشه . يه زنگ

به مشتريم زدم و قرار امروزم و كنسل كردم . با وجود مامان نميتونستم كسي رو توي خونه راه بدم .

لباس پوشيده و تميز از اتاق بيرون اومد . خبري از سياهي هاي روي صورتش نبود . موهاش به هم نچسبيده بود . نفس عميقي كشيدم و همينجور كه غذا رو سر ميز ميذاشتم گفتم

:

- بيا بشين . غذا رو گرم كردم .

به محض اينكه روي صندلي نشست ازش فاصله گرفتم . روي راحتياي جلوي تلويزيون نشستم و ريموت به دست زل زدم به صفحه . گفت :

- مگه تو نميخوري ؟!

- نه اشتها ندارم .

چيز ديگه اي نگفت . ازش حرص و كينه داشتم . ولي راحت نميتونستم از كنارش بگذرم . نفس عميقي كشيدم . حالا بايد چيكار ميكردم ؟! تركش ميدادم ؟! يعني ترك ميكرد ؟! يه

اميدي ته قلبم بود . كه دوست داشت واقعا ترك كنه .

نميدونم چقدر گذشت ولي غذا خوردنش تموم شده بود . خودش و روي راحتيا انداخت . زير چشمي نگاهش ميكردم . تلويزيون و خاموش كردم و گفتم :

- خب ؟ برنامت چيه حالا ؟!

نگاهش و بهم دوخت . گفت :

- سيگار داري ؟

خيره خيره نگاهش كردم از جام بلند شدم و از پاكت سيگارم يه نخ در آوردم و با فندك بهش دادم . سيگارش و روشن كرد و گفت :

- ميخوام ترك كنم .

خودم و سر مبل كشيدم و گفتم :

- اين بار حتميه ؟! يا دوباره ميخواي سر كارم بذاري ؟

- پري به جون تو . . .

دستم و بالا آوردم و گفتم :

- بسه نميخواد قسم بخوري . من كمكت ميكنم. ولي آخرين باره ! فهميدي ؟

سرش و تكون داد . از جام بلند شدم . بشقاب كثيفش و از روي ميز برداشتم و توي آشپزخونه رفتم . دوباره برگشتم كنارش . گفتم :

- خوب شد دوباره ديدمت !

نيشش باز شد گفت :

- دلت برام تنگ شده بود ؟!

نفس عميقي كشيدم و بدون اينكه جوابي بهش بدم گفتم :

- آخرين آدرسي كه بهم دادي مال جابر بود . اونجا رفتم .

پك محكمي به سيگارش زد و گفت :

- هنوز دنبال پريايي ؟!

دندونام و رو هم فشار دادم تا بد و بيراهي بهش نگم . چجوري وجدانش انقدر راحت بود ؟! گفتم :

- آدرس ديگه اي داري ؟ چيزي كه بتونه كمكم كنه ؟!

شونه هاش و بالا انداخت و گفت :

- چه ميدونم . اين قضيه مال 20 سال پيشه . انتظار داري سر نخي داشته باشم ؟ بهتره زندگي خودت و بكني . هر چي هم كه مربوط به پرياست فراموش كن .

- ولي من فراموش نميكنم . نميتونم . مثل تو و بابا بي وجدان نيستم !

- اين ماجرا رو پاي من ننويس . تقصير اون باباي بي همه چيزت بود !

- حداقل پشت سر مرده فحش نده !

- زنده و مردش فرق نداشت ! هر روز لش ميكرد و يه گوشه ي خيابون بايد پيداش ميكردم !

- تو خودت بهتر از اون نيستي . تو درست پات و گذاشتي جاي اون !

- اگه من هر گُهي شدم تقصير اون باباي . . .

بين حرفش اومدم و نذاشتم فحش ركيك تري بده . گفتم :

- اگه ردي از پريا داشتي بهم بده .

با قدماي بلند به سمت اتاقم رفتم و در و بستم . خودم و روي تخت انداختم . كاش ميشد حداقل پريا رو پيدا ميكردم . چشمام و بستم تا بتونم يكم آروم بشم .

با صداي زنگ گوشيم از خواب پريدم . نگاه گنگم دور تا دور اتاقم چرخ خورد . دستم و دراز كردم و از روي ميز كنار تخت گوشيم و برداشتم . با صداي خواب آلود جواب دادم :

- الو ؟

- خواب بودي ؟

- سلام نيو . آره خواب بودم . خوبي ؟

- چه وقت خوابه ؟!

- ساعت چنده مگه ؟

- 8 شب !

يهو رو تخت نيم خيز شدم گفتم :

- 8 ؟! اوه چرا انقدر خوابيدم ؟!

- خسته بودي حتما .

- تو كجايي ؟!

- خوابگاه . ديدم خبري ازت نيست . گفتم يه زنگ بزنم بهت .

- اين طرفا نمياي ؟!

- امشب كه نه . دير وقته . شايد فردا يه سر بهت زدم . مزاحم كه نيستم ؟

تازه ياد مامان افتادم . گفتم :

- راستش نيو فردا نيستم . باشه يه روز ديگه .

- خيلي خب . پاشو تنبل به كارات برس .

- باشه . خداحافظ .

- خداحافظ .

گوشي و قطع كردم و بلافاصله به ساناز زنگ زدم :

- چطوري پري كوچولو ؟!

- ساناز تو جايي رو سراغ داري كه معتاد و ببرن ترك بدن ؟!

- معتاد شدي ؟! سلامت كو ؟!

- واسه خودم نميخوام . سلام راستي !

از روي تخت بلند شدم . اتاقم به نظر آشفته ميومد . در كمدم نصفه و نيمه باز بود . در اتاقمم كامل باز بود . تا جايي كه يادم ميومد قبل از خواب بسته بودمش . هنوز مست خواب

بودم . انقدر مغزم به كار نيفتاده بود ! ساناز گفت :

- چرا فكر كردي من سراغ دارم ؟! ننم معتاد بوده يا بابام ؟!

- چه ميدونم تو همه رقم دوستي تو بساطت داري . گفتم شايد سراغ داشته باشي .

دوباره نگاه گنگم و به در نيمه باز كمدم انداختم . بستم و قفلش كردم . دوباره گفت :

- ببين رامين اينجاست الان . ميگه اون سراغ داره كي ميخواي جورش كنم برات ؟! اصلا طرف كي هست ؟!

نگاهم به كيفم افتاد كه روي زمين افتاده بود و درش باز بود . سراسيمه به سمتش رفتم . كيف پولم بيرون افتاده بود برداشتمش . از صحنه اي كه جلوي روم بود چندشم شد .

دوباره ؟! بازم گول خورده بودم ؟! حتي يه دونه هزار تومني هم توش نبود . كيف پول و چسبوندم به پيشونيم . چشمام و براي چند ثانيه بستم . هنوز صداي ساناز گنگ از پشت تلفن

ميومد . از اتاق بيرون رفتم . خبري از مامان نبود ! دوباره رفته بود ! دوباره من و تيغيده بود و رفته بود . با پولي كه ازم زده بود مطمئن بودم ديگه حالا حالا ها اين طرفا پيداش

نميشه . 300 تومن پول كمي نبود . كنار ديوار پاهام شُل شد . افتادم زمين . صداي ساناز اومد :

- مردي پريماه ؟!

با صدايي كه به زور در ميومد گفتم :

- بيخيال ساناز نميخواد .

گوشي و قطع كردم و گذاشتم اشكام روي صورتم و خيس كنه . چقدر بدبخت بودم كه دوباره گولش و خورده بودم . چقدر بدبخت بودم كه اون مادرم بود . بيچاره پريا . بيچاره من . كه

به دست دو تا آدم عملي زندگيمون نابود شده بود .

سرم و به ديوار پشت سرم كوبيدم . دردم گرفت . چشمام پر از اشك شد . ولي بايد تنبيه ميشدم . ديگه نبايد حرفاش و قبول ميكردم . ديگه نبايد راهش ميدادم تو خونم . زمزمه كردم

:

- لعنتي تو مادرمي . چرا باهام اين كارارو ميكني ؟! ميخواي ازت متنفر باشم ؟!

يه هفته از رفتن مامان ميگذشت و مطمئنا با اون دزدي جانانه اي كه ازم كرده بود ديگه اين طرفا آفتابي نشده بود ! ميدونستم دير يا زود بالاخره بر ميگرده ! 300 تومن خرج چند

روزش بود مگه ؟! بازم كه خماري ميكشيد ميومد طرفم . با خودم عهد بسته بودم كه اين بار سنگي و سخت باشم . كه اين بار گولش و نخورم و حتي توي خونه راهش ندم .

دو روز بود كه نيوشا پيشم اومده بود . حداقل وجود يه دختر بي ريا توي اين روزا حسابي كمكم ميكرد تا دوباره ياد نارويي كه از مادرم خورده بودم نيفتم . چقدر سخت بود كه همه

فكر ميكردن مادرم مرده ولي من هنوزم با عواقب كاراش دست و پنجه نرم ميكردم !

توي اين دو روز با نيوشا حتي به تَرَك ديوارم خنديده بوديم ! وقتي مشتري برام ميومد نيوشا انقدر مسخره بازي در مياورد كه اكثرا مجبور بودم با نيش باز فال بگيرم . نيوشا به فال

اعتقاد نداشت . به خاطر كارم بارها و بارها دستم انداخته بود و هر بار بهش گفته بودم تو كار بهتري سراغ داري ؟! نيوشا از اون دسته دخترايي بود كه اعتقادات خاصي داشت .

بعضي وقتا تحت تاثير رفتارش قرار ميگرفتم و به خودم قول ميدادم آدم بشم و راه درست و برم . ولي چيزي طول نميكشيد كه كل تاثير خوبياي نيوشا از بين ميرفت .

از بچگي جفتمون فقير بوديم . جفتمون توي يه محله بزرگ شده بوديم جفتمون سختي كشيده بوديم . ولي يكي مثل اون شده بود خانوم مهندس ! يكي هم مثل من فالگير ! با اينكه از

من 4 سال كوچيك تر بود ولي بعضي جاها حس ميكردم عقلش بيشتر از من ميرسه . همه چي و بهتر ميفهمه ! شايد همه ي اين اخلاقاي خوب و مديون مادرش بود . يه مادر

دلسوز . پدر نيوشا يكي از هم منقلياي بابام بود . ولي مامانش با مامان من از زمين تا آسمون فرق ميكرد ! بعد از مرگ پدرش مامانش همه ي بار و بنديلشون و جمع كرد تا برن

شهرستان . اونجا پيش فاميلاشون بودن . نيوشا توي يه محيط سالم زندگي كرده بود . گه گاه ازش خبر ميگرفتم تا اينكه دانشگاه قبول شد و دوباره برگشت تهران . وجودش نعمتي

بود . حداقل بعضي وقتا باعث ميشد كه توي منجلاب فرو نرم .

جلوي تلويزيون با نيوشا لم داده بوديم و فيلم ميديديم . همينجور كه تخمه ميشكستم گفتم :

- فيلم از اين مزخرف تر پيدا نكردي ؟

نيوشا از توي ظرف يه مشت تخمه برداشت و گفت :

- بچه هاي خوابگاه ميگفتن قشنگه . در ضمن تو هيچي نميفهمي از فيلم . اينا عامه پسند نيست . بايد فكر كني روش .

نگاهش كردم و گفتم :

- لابد تو و بچه هاي خوابگاهتون ميفهمين چي خوبه و چي بد ؟!

ريموت و برداشتم و تلويزيون و خاموش كردم و از جام بلند شدم . نيوشا معترض گفت :

- چرا اينجوري كردي ؟ داشتم ميديدم .

- برو با بچه هاي خوابگاهتون ببين !

- تحفه !

به سمت آشپزخونه رفتم و گفتم :

- قهوه ميخوري ؟!

- نه قربونت برم . همون چايي بيار واسه من ! بعدش يه ساعت ميخواي زل بزني به فنجونم حوصله ندارم .

خنديدم گفتم :

- زهر مار . ملت زنگ ميزنن وقت ميگيرن ازم . 30 تومنم بهم ميدن تا فالشون و بگيرم . چه نازي هم ميكنه ! همون چايي ميارم برات !

زير لبي آهنگي رو واسه خودم زمزمه ميكردم و چايي دم ميكردم كه نيوشا با گوشيم اومد تو آشپزخونه و گفت :

- اين چرا سايلنته ؟! داره زنگ ميخوره !

نگاهي به گوشيم انداختم با ديدن اسم وثوق سريع گوشي و قاپيدم و گفتم :

- تو روحت فرهاد . از دست مزاحمتاي اين جونور سايلنتش كردم .

سريع گوشي و به گوشم چسبوندم و گفتم :

- سلام خانوم وثوق . خوبين ؟!

صداي مشتري هميشگيم از اون سمت اومد :

- سلام پريماه جان خوبي ؟!

- ممنون . شما خوبين ؟!

- ممنون عزيزم . يه وقت ميخواستم .

- كي ميتونين تشريف بيارين خانوم وثوق ؟

- هر چي زودتر بهتر .

- مثلا امشب ميتونين ؟!

نيوشا با اخم و صداي آروم گفت :

- غلط كردي امشب شب آخريه كه من پيشتم بگو فردا بياد .

با دستم نيوشا رو ساكت كردم تا صداي خانوم وثوق و خوب بشنوم گفت :

- آره عزيزم . ساعت 6 اونجا باشم خوبه ؟!

- بله . منتظرتونم .

بعد از خداحافظي گوشي و قطع كردم . نيوشا روي مبل نشست و گفت :

- حالا يه امشب و بيخيال كاسبي ميشدي . ميمردي ؟

- طرف مشتري چند سالمه ! نميشه پروندش كه . ميدوني چند تا مشتري برام جور كرده ؟

- حالا كي هست اين تحفه ؟

- زن بدي نيست . از ايناست كه تو خونه همش تنهاست . انگار شوهرش چند تا رستوران زنجيره اي داره . سرش حسابي شلوغه .

نيوشا كه انگار داره يه داستان مهيج و گوش ميده گفت :

- جدي ؟! بچه چي ؟ نداره ؟

فنجونارو توي سيني چيدم و گفتم :

- چرا انگار يه پسر داره .

- آخ جون . چند سالشه ؟

نگاهش كردم و با نيشخند گفتم :

- خاك بر سرت نيو . تو كه عرضه ي اين كارارو نداري واسه چي الكي ميگي آخ جون ؟!

- ميگم تو برام تورش كني .

- من ؟ عمرا !

- ببينم گفتي پولدارن ؟!

- آره بابا كيس خوبين . البته من پسرش و نديدما .

- مهم نيست پسرش چه شكلي باشه . مهم اينه كه پولدارن !

- به به نيو خانوم حرفاي جديد ميشنوم .

سرش و به مبل تكيه داد و گفت :

- به قول تو من عرضه ي اين كارارو ندارم !

چايي ريختم و پيشش برگشتم . بحث و عوض كردم و گفتم :

- چرا فردا ميخواي بري ؟

چاييش و برداشت و گفت :

- برم به درس و زندگيم برسم . كلي بدبختي دارم .

- كاش بيشتر ميموندي .

- ميام بازم .

چاييمون و خورديم . نيوشا نشست تا بقيه ي فيلمش و ببينه منم به كارام رسيدم . چيزي تا اومدن خانوم وثوق نمونده بود . لباسام و عوض كردم قهوه درست كردم . همون لحظه

زنگ خونه رو زدن . قبل از باز كردن گفتم :

- نيوشا به خدا اگه مسخره بازي در بياري انقدر ميزنمت كه بميري !

خنديد و گفت :

- گمشو من اينجا ساكت ميشينم . خيالت تخت .

در و باز كردم و خانوم وثوق اومد تو . تعارف كردم بشينه و بعدش رفتم قهوه ريختم . تو آرامش قهوه رو خورد . نگاهم به صورتش بود كه برعكس گذشته زياد آروم نبود انگار از

چيزي نگرانه . فنجون و برگردوند پشت ميز مخصوصم نشستم . پاسورارو به سمتش گرفتم و گفتم بُر بزنين و نيت كنين . اونم دقيقا همون كارارو انجام داد گفتم :

- حالا سه تا ورق جدا كنين .

سه تا ورق جدا كرد و رو به روي من گذاشت . پاسورارو ازش گرفتم و گفتم :

- نيتتون مال خودتونه ؟!

- نه .

سر تكون دادم و ورقارو برگردوندم . خانوم وثوق ساكت به من و كارم خيره شده بود .

اولين كارتش ده دل بود . ابروهام و بالا انداختم و گفتم :

- يه آدم خيلي خوشبخته . به شدت توي زندگيش شانس مياره . انگار همه ي موانع ناخودآگاه از جلوي پاش برداشته ميشه .

نيم نگاهي به خانوم وثوق انداختم . لبخندمحوي روي لباش نشسته بود . دومين ورق و برگردوندم . با ديدن بي بي پيك گفتم :

- نيتتون براي يه مرده انگار . خب توي زندگيش يه زني هست در حال حاضر . نميشه گفت زياد مهربونه . تا حدودي بدجنسه .

دوباره نيم نگاهي به خانوم وثوق انداختم لب از لب باز نميكرد ولي من كل صورتش و ميخوندم . اخماش تو هم رفته بود . اين فال نميتونست واسه شوهرش باشه . شاخكام زد .

تيري در تاريكي انداختم و گفتم :

- اين نيتتون مال پسرتونه .

بالاخره به حرف اومد :

- آره عزيزم .

خوشحال از حدسي كه زده بودم كارت سوم و برگردوندم. 7 پيك بود . نفسي تازه كردم و گفتم :

- جدايي افتاده براش . حالا يا رابطش به هم ميخوره يا معني يه رابطه ي غير منتظره رو ميده براش . شايد يكي مياد تو زندگيش كه اين خانوم و فراموش ميكنه . شايدم كلا اين

رابطه رو تموم ميكنه باهاش . زياد دووم نداره .

خانوم وثوق نفسي كشيد ورقارو برداشتم و بر زدم . سيزده تا كارت جدا كردم و زير پاسورا گذاشتم . برگ چهاردهم و روي ميز قرار دادم . دوباره اين كار و كردم و برگ چهاردهم

و روي ميز گذاشتم . انقدر سيزده تا سيزده تا شمردم تا ورقاي روي ميز 17 تا شد . پاسورارو كنار گذاشتم و برگارو از يه سمت برگردوندم . اولين كارت دو خاج بود . همينجور كه

كارتارو برميگردوندم توضيح دادم :

- ميشه گفت يه رابطه ي خيلي عاشقانه بينشونه . البته از طرف پسر شما كه اينجوريه . قصد پسرتون ازدواجه .

ميديدم كه ناراحته ولي من به ترتيب ورقارو برميگردوندم و تعبيرشون ميكردم :

- يه تغيير و تحولي توي زندگيش به وجود مياد كه با توجه به كارت بعدي يه ناراحتيايي براش به دنبال داره . همه ي اين ناراحتيا به خاطر شوكيه كه بهش وارد ميشه . ولي بهتره

زياد سر به سرش نذارين تو اين قضايا . حل ميشه . بايد بهش زمان بدين . خيليا بهش حسادت ميكنن . يكم تند مزاجه . ولي موفقه . گفتم كه خوش شانسه . دشمن زياد داره .

برگه ها تموم شد نگاهي به صورت خانوم وثوق انداختم گفت :

- پريماه جون با اين فالت ترسونديم كه . يه چيز خوبم بگو .

لبخند زدم بهش و گفتم :

- خانوم وثوق درست ميشه . گفتم كه . بايد بهش زمان بدين فقط .

سر تكون داد . فنجون قهوه اش و تو دستم گرفتم و چرخوندم . نزديك 45 دقيقه داشتم براش حرف ميزدم . بعد از اينكه فال قهوه رو هم براش گرفتم و چند تا ورق تاروتم براش نگاه

كردم از جاش بلند شد . پول فالش و حساب كرد و رفت . روي مبل كنار نيوشا نشستم و گفتم :

- طرف صاحب داره . نقشه هامون نقش بر آب شد .

نيوشا به حالت مسخره نفس عميقي كشيد و گفت :

- آدم خبراي بد و يهو ميده ؟! من دچار شكست عشقي شدم .

خندم گرفت آروم تو سرش زدم و گفتم :

- خيلي پررويي نيو !

فصل دوم

ماشين و جلوي آموزشگاه پارك كردم . شال گردن آريا رو مرتب كردم :

- سفارش نكنم ماماني كلاست تموم شد تو آموزشگاه بمون بابا مياد دنبالت باشه ؟! نياي تو خيابون .

معصومانه سرش و تكون داد و گفت :

- كاش تو ميومدي دنبالم .

لپش و نوازش كردم و گفتم :

- قربونت برم من و بابا نداره . خيالم از بابتت راحت باشه گل پسر ؟

غر غر كنان گفت :

- بابا هميشه دير مياد .

- اگه بابا دير اومد زنگ بزن خودم و سريع ميرسونم باشه ؟! مياد ماماني . غصه نخور .

سر تكون داد هنوز براي رفتن دودل بود . صداي بوق ماشيني از پشت باعث شد از تو آينه نگاهي بندازم . زير لب گفتم :

- لعنتي . اين همه جا بايد بياد پشت من بوق بزنه .

به ماشين حركتي دادم . آريا با خودش كنار اومده بود . خودش و به سمتم كشيد منم صورتم و پايين آوردم تا ببوستم . عادتش بود . لبخندي روي لبم نشست گفتم :

- برو ماماني كلاست دير ميشه .

در و باز كرد و پياده شد . همينجور كه در و ميبست بلند گفت :

- خداحافظ .

انقدر وايسادم تا كامل وارد آموزشگاه بشه . نفسم و سنگين بيرون دادم و دور زدم . ناخودآگاه فكرم به سمتش كشيده شد. چرا به اينجا رسيديم ؟ فلشم و به ضبط ماشين زدم .

آهنگ ملايمي پخش شد :

اگه ازم گريزوني از عاشقي پشيموني

داري اشكام و ميبيني از تو چشمام نميخوني

قدر تورو ندونستم تورو خواستم نتونستم

از تو شكايتي ندارم تورو دنيام ميدونستم

فرصتي بده به دستام بذار دستات و بگيرم عاشقونه

نگو ما با هم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

بي تو دلخوشي ندارم ديگه طاقت نميارم

اي تموم زندگيم هستي من دار و ندارم

وقتي اسمت رو لبامه نفسام آروم ميگيره

بي تو حرف تازه اي نيست بي تو من دلم ميگيره

عشق من چيزي بگو نذار كه زود تموم بشه

نذار احساسي كه دارم بدون تو حروم بشه

كمي نوازشم بكن عشق من و ازم نگير

نذار حس تورو خواستن اينطوري ناتموم بشه

فرصتي بده به دستام بذار دستات و بگيرم عاشقونه

نگو ما با هم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

اولين جا پاركي كه ديدم وايسادم . پارك كردم . كيفم و برداشتم و از ماشين بيرون اومدم . دزدگير و زدم . نفس عميق كشيدم . سرماي زمستون وارد ريه هام شد . از ماشين فاصله

گرفتم و به سمت آزمايشگاه رفتم . پله هارو با عجله بالا رفتم . نگاهي به ساعتم انداختم 10 بود . مطمئن بودم دير ميرسم پيش نيوشا . اوف كي حوصله داشت غرغراش و تحمل

كنه ؟!

بيخيال نيوشا شدم . قلبم تند ميزد . طبقه ي دوم رسيدم . چند تا نفس كشيدم و وارد شدم . سمت پذيرش رفتم .

- سلام خانوم جواب آزمايشم و ميخواستم .

- اسمتون ؟!

- پريماه . . . پريماه فتوحي .

- چند لحظه تشريف داشته باشين .

چند تا قدم برداشتم . از جواب ميترسيدم . موبايلم زنگ خورد . سريع از تو كيفم بيرون كشيدمش . اسم نيوشا رو روي صفحه ديدم ناچارا جواب دادم :

- جانم نيو ؟

- كجايي پس ؟ همه اومدن .

- چه خبره ؟ مگه ميخواين برين كله پزي ؟! تو گفتي ناهار ! من تو راهم . تا نيم ساعت ديگه ميرسم .

- ميخوايم بيشتر پيش هم باشيم .

- خيلي خب اومدم .

- منتظرم .

همون لحظه صداي مسئول آزمايشگاه اومد :

- خانوم فتوحي ؟

به سمتش برگشتم و مضطرب گفتم :

- بله ؟

برگه اي رو به سمتم گرفت و گفت :

- بفرماييد جواب آزمايشتون .

سريع از دستش گرفتم و گفتم :

- ممنون .

از در آزمايشگاه بيرون زدم . ميترسيدم اگه چند لحظه بيشتر پيشش بمونم جواب و بهم بگه . هنوز برگه رو تو دستم فشار ميدادم . با قدماي بلند به سمت ماشين رفتم . دزدگير و

زدم و سوار شدم . حتي نذاشتم براي چند ثانيه مغزم چيزي رو پردازش كنه پام و روي پدال گاز فشار دادم . ماشين از جا كنده شد . نيم نگاهي به صندلي كنارم انداختم . برگه كنار

كيفم روي صندلي افتاده بود . انگار اين برگه آثار جرم من بود . سريع در كيفم و باز كردم و برگه رو توش انداختم . نفس عميقي كشيدم و به سمت خونه ي نيوشا روندم . تمام طول

راه فكرم پيش جواب آزمايش بود . يعني جوابش چي بود ؟! بارها وسوسه شدم تا نيم نگاهي بهش بندازم . ولي جلوي خودم و ميگرفتم . اگه قرار بود بفهمم بهتر بود تو مطب دكتر

ميفهميدم .

نفسم و بيرون دادم . پيچيدم توي كوچه . ماشين و جلوي خونه ي نيوشا پارك كردم . دستم به سمت كيفم رفت . انگار بمب توش بود . دستي به صورتم كشيدم . بايد پياده ميشدم .

الان نيوشا منتظرم بود . كيف و برداشتم و زيپش و باز كردم . برگه ي آزمايش و بيرون كشيدم . هر چي كه بود بايد همين الان ميفهميدم . كنجكاوي و نگراني عين خوره به جونم

افتاده بود .

برگه رو باز كردم . چشمام و براي چند ثانيه بستم . نگاهي به سربرگ آزمايش كردم اسم و سنم و زده بود . نگاهم پايين تر اومد . با ديدن كلمه ي positive مبهوت شدم . مات

روي برگه موندم . اين امكان نداشت . ناباورانه دوباره و دوباره خوندمش . چندبار اسمم و بالاي برگه چك كردم . احتمال نداشت اين مال من باشه . چجوري ميتونستم حامله باشم

؟! خدايا اين حقيقته ؟ مگه همچين چيزي ممكنه ؟! نميدونستم بايد خوشحال باشم يا ناراحت ! اشكام روي گونم راه باز كرد . اشك شادي بود يا ناراحتي ؟ نميدونستم . من حامله بودم

؟! من ميتونستم حامله بشم ؟! اشكم بيشتر شد . سرم و توي دستم گرفتم . ناراحت بودم . خدايا چرا الان ؟! چرا تو اين وضعيت ؟!

برگه رو توي داشبورد ماشين گذاشتم . كلافه بودم . هم كلافه و هم عصبي . تلفنم زنگ خورد . نيوشا بود جواب دادم :

- الو نيو . من نميتونم بيام .

صداي فريادش از پشت تلفن اومد :

- يعني چي كه نميتوني ؟! كجايي ؟ پريماه بيا چقدر مسخره بازي در مياري .

كلافه گفتم :

- نيو من نميام . خوش بگذره .

ماشين و روشن كردم . انگار از صداي گرفتم فهميد حالم خوب نيست . لحنش مهربون تر شد گفت :

- الان كجايي ؟

از كوچشون بيرون اومدم گفتم :

- باهات بعدا حرف ميزنم .

گوشي و قطع كردم و روي صندلي انداختم . خدايا حكمتت چيه ؟! چرا درموندم ميكني ؟!

بي هدف تو خيابونا ميچرخيدم . نميدونستم كجا بايد برم . چشمم به يه كافي شاپ خورد . ماشين و پارك كردم و رفتم تو . همه ي صندليا پر بود . يه ميز درست وسط كافي شاپ خالي

بود . به سمتش رفتم و نشستم بلافاصله گارسون اومد و منو رو به دستم داد . بدون اينكه نگاهي به منو بندازم گفتم :

- يه قهوه اسپرسو لطفا .

گارسون سري تكون داد و از ميز دور شد . نگاهم و به گوشي كه تو دستم بود انداختم . ليست آخرين تماسا رو آوردم دستم روي يه اسم موند . مكث كردم . دو دل بودم . بهش

ميگفتم چه برخوردي ميكرد ؟! اصلا بايد ميگفتم ؟! كلافه بودم . يه احساس خوشحالي ته قلبم بود ولي صد برابر اون غم و غصه تو وجودم بيداد ميكرد .

گارسون قهوه رو روي ميز گذاشت . برداشتمش و مزه مزه اش كردم . طعم خاطره هام و ميداد . كامل قهوه رو سر كشيدم . بر حسب عادت روي نعلبكي گذاشتمش و برگردوندمش .

چند لحظه صبر كردم دوباره ليست تماسام و چك كردم . دوباره دستم روي يه اسم موند . چقدر دلم گرفته بود . چقدر دوست داشتم باهاش يه دل سير صحبت كنم .

دوباره گوشي و روي ميز گذاشتم . كلافه فنجون قهوم و برداشتم نگاهم همه جاش و كاويد . زير لب براي خودم زمزمه كردم :

- تسبيح ، مار ، خطاي كوتاه و صاف . . . نفسم و بيرون دادم . خطاي صاف و باور كنم يا اون مار و ؟ تسبيح . . . بچم . . . دستم بي اراده به سمت شكمم رفت . فنجون و توي

نعلبكي گذاشتم . گوشيم زنگ خورد نگاهي بهش انداختم . شماره ي ناشناس بود برداشتم :

- الو ؟

- ماماني .

نگران شدم گفتم :

- آريا ماماني كجايي ؟

- من آموزشگاهم بابا نيومد .

دندونام و رو هم فشار دادم . از جام بلند شدم و گفتم :

- الان ميام عزيز دلم .

كيفم و برداشتم پول قهوم و حساب كردم و از در بيرون اومدم .

آرومتر . چته انقدر گاز ميدي ؟

ساناز با حرص گفت :

- ميدوني ساعت چنده ؟! قرار بود 8 اونجا باشيم الان ساعت داره 10 ميشه و ما هنوز اينجاييم !

ساناز چند تا بوق براي ماشين جلويي زد و زير لب گفت :

- الاغ سوار گاز بده ديگه . حيف اين ماشين عروسك كه زير پاته !

خندم گرفت . الان اگه دوست پسراش كنارش بودن شاخاشون در ميومد . سيگاري آتيش زدم و گفتم :

- من هنوز نفهميدم چه دخلي به اين مهموني دارم !

- رامين دعوتت كرده !

- رامين خر كيه ؟! اصلا از كجا ميشناستم ؟!

- ديديش قيافش يادت نمياد . پسر خوبيه .

نيشخند زدم . كام عميقي از سيگارم گرفتم و گفتم :

- اگه خوبه چرا مخش و نميزني ؟!

ساناز خنديد و گفت :

- خب خنگول اگه ميتونستم كه از خدام بود ! به هيچ كس رو نميده . مگه اينكه خودش يكي رو پيدا كنه و ازش خوشش بياد .

روم و به سمت پنجره ي كنارم برگردوندم و همونطور كه دود سيگارم و از لاي شيشه ي نيمه باز بيرون ميدادم گفتم :

- عجب !

برام مهم نبود اين راميني كه ساناز ميگفت كي بود . يا چرا اصرار داشت من پا تو مهمونيش بذارم . مهم اين بود كه الان بيرون از خونه بودم و ميتونستم براي چند ساعت خوش

بگذرونم . تا حالا خيلي از دوستاي ساناز من و تو مهمونياشون دعوت كرده بودن . ولي همشون و ديده بودم . اين بار همه چي مرموز بود . دوست داشتم ببينم اين كيه كه من و

ميشناسه ولي من روحمم از وجودش خبر نداره .

ساناز توي يه كوچه ي خلوت پيچيد و كنار يه خونه نگه داشت . صداي آهنگ تو كوچه رو پر كرده بود . ساناز لبخند به لب گفت :

- چه خبره !

از ماشين پياده شدم و نگاهي به خونه ي مقابلم انداختم . قديمي ساز بود ولي تر و تميز به نظر ميومد . سيگارم و انداختم زمين و با بوت پاشنه بلندم خاموشش كردم . دود غليظي

رو از تو دهنم به بيرون فوت كردم . نگاهم به سمت ساناز كشيده شد گفتم :

- بريم ؟

ساناز با عصبانيت گفت :

- نبينم انقدر بخوري كه جونت در بيادا . يكم هوشيار باش . اين رامين كيس خوبيه . حالا كه دعوتت كرده تور و پهن كن .

پوزخندي تحويلش دادم و گفتم :

- انقدر حرص من و نخور .

ساناز جلوتر از من قدم برداشت . زنگ خونه رو زد در باز شد . جفتمون رفتيم تو . دستام و توي جيب پالتوي 600 تومنيم كه فرهاد برام خريده بود فرو بردم . دو تا مرد قد بلند و

هيكلي كنار در ورودي وايساده بودن . با ديدنشون ياد فيلما افتادم . نيشخند زدم .

در و برامون باز كردن . به محض وارد شدن موج گرما به صورتم خورد . صداي يه مردي رو از پشت سر شنيدم :

- ساناز . . . اومدي بالاخره ؟

ساناز به سمت صدا برگشت و با لبخند گفت :

- رامين !

سرم و به سمتشون برگردوندم . ساناز از گردن رامين آويزون شده بود . چشمام و ريز كردم . چقدر قيافش آشنا بود ! كجا ديده بودمش ؟! يهو يادم اومد . همون مردي بود كه تو

مهموني ساناز ديده بودمش . انقدر مست بودم اون شب كه فقط دلم ميخواست برم خونه ! ولي با اين حال چهرش تو ذهنم مونده بود . انقدرا هم بي جنبه نبودم كه بخورم و نفهمم

دور و ورم چه خبره . نگاهش به من افتاد گفت :

- سلام پري خانوم .

سر تكون دادم و گفتم :

- سلام . پريماهم !

بدون توجه به حرفم گفت :

- خوشحال شدم امشب اومدي .

سرم و به اطراف گردوندم و گفتم :

- كجا بايد پالتوم و در بيارم ؟!

چشماش ميخنديد . انگار فهميد به اين راحتيا نميخوام بهش راه بدم ! دستش و به سمت راهرويي گرفت و گفت :

- از اون طرف . دومين اتاق .

بدون توجه به اون و ساناز به همون سمت رفتم . پالتو و شالم و در آوردم و دستي به موهام كشيدم . چند لحظه بعد ساناز وارد اتاق شد . همينجوري كه پالتوش و در مي آورد گفت

:

- چرا انقدر خودت ميگيري براش ؟

نگاهم و از تو آينه بر نداشتم . رژم و از تو كيفم برداشتم و روي لبم كشيدم . گفتم :

- من كي تو عمرم زيادي به پسرا رو دادم ؟!

ساناز اومد سمتم و گفت :

- بهت ميگم اين پسره خيلي خوبه .

- مبارك مامانش باشه .

اين و گفتم و از در بيرون زدم . رامين دم در ورودي وايساده بود . از قصد نديده گرفتمش و به سمت يه صندلي رفتم و نشستم . محيط خونه نيمه تاريك بود . فقط آدمارو ميديدم كه

در حال رفت و آمدن . يه گروه گوشه ي سالن مشغول نوازندگي بودن . چند تا خدمه ي زن با لباساي آنچناني بين جمعيت وول ميخوردن و سيني هاي مشروب و مزه رو ميگردوندن

.

تو جمعهايي كه كسي رو نميشناختم كسل ميشدم . دلم بدجور يكي از اون گيلاساي پايه بلند كه توش پر از ودكا بود و ميخواست .

چيزي طول نكشيد كه به خواسته ي قلبيم رسيدم . رامين با دو تا گيلاس تو دستش به سمتم اومد . يكي رو به طرفم گرفت و بي تعارف كنارم نشست گفت :

- خوشحالم كردي با اومدنت .

بابت ودكا تشكر كردم و گفتم :

- ممنون كه دعوتم كردي .

- من و يادته ؟!

نگاهي به چشماي خندونش انداختم . گوشه ي چشمام از لبخندي كه ميخواستم جلوش و بگيرم جمع شد گفتم :

- آره !

- جدي ! اون شب خيلي مست بودي . شك داشتم من و بشناسي .

- من حواسم به اطرافم هست !

خنديد و گفت :

- دختري كه انقدر بي پروا توي يه مهموني پر از گرگ مست ميكنه حتما بايد شخصيت جالب و سر نترسي داشته باشه !

گيلاس و به دهنم نزديك كردم و يكم ازش خوردم گفتم :

- تعريف بود ؟!

- آره . من از اينجور دخترا خوشم مياد .

خندم گرفته بود . گفتم :

- لطف داري !

- ميخوام بيشتر باهات در ارتباط باشم . نظرت چيه ؟!

چشماي قهوه ايم و توي چشماش دوختم . به نظر پسر زرنگي ميومد . از اونايي كه حسابي تو مخ زني با تجربن ! ازش بدم نيومده بود ولي حالا حالا ها بايد دنبالم ميومد ! گفتم :

- نه ترجيح ميدم در همين حد رابطمون بمونه !

سرش و به سرم نزديك كرد . چشماش نيمه باز بود :

- چرا ؟ من پسر خوبيم .

تمام نوشيدنيم و يهو سر كشيدم و گيلاس و روي ميزي كه كنار صندليم بود گذاشتم . نگاهم و تو چشماش دوختم . سرم و بهش نزديك كردم و كراواتش و تو دستم گرفتم و كشيدمش

با صدايي شبيه زمزمه گفتم :

- هر كه طاووس خواهر جور هندوستان كشد !

كراواتش و ول كردم و از كنارش بلند شدم . نيشخندي بهش زدم . رو لباش لبخند نشسته بود . پشتم و بهش كردم و به سمت يكي از دخترايي كه سيني ودكا رو ميچرخوند رفتم . يه

گيلاس ديگه از توي سينيش برداشتم . از رامين دور شده بودم . كم كم سرم داشت داغ ميشد . لبخند بدجور روي لبم جا خوش كرده بود . از اون پسرا بود كه بازي باهاشون كيف

ميداد . از اونايي كه نه ميدون و خالي ميكردن نه زياد پاشون و از گليمشون دراز تر ميكردن .

گيلاس دومم رو هم يه ضرب بالا رفتم . كم كم از بين جمعيت خزيدم و خودم و وسط جمعيت رقصنده ها كشوندم . امشب حالا حالا ها ادامه داشت . . .

صداي آهنگ كر كننده بود . چهارمين گيلاس ودكام و سر كشيدم . احساس گرماي شديدي ميكردم ولي يه حسي من و به بيشتر رقصيدن ترغيب ميكرد ولي از طرفي پاهام داشت

سست ميشد . از جمع فاصله گرفتم و تقريبا خودم و روي مبل انداختم . چتريهام و كه صاف و يه دست توي صورتم ريخته بود و بلنديشون تا زير ابروم بود و كنار زدم . با دستم چند

بار خودم و باد زدم . دستام و روي دسته ي مبل گذاشتم و سرم و به پشتيش تكيه دادم . چشمام و بستم . شقيقه هام نبض دار شده بود . قلبم تند تند ميزد .

صداي رامين باعث شد چشمام و باز كنم .

- چه سريع جا زدي .

روي مبل خودم و جابه جا كردم و گفتم :

- جا نزدم . گرمم شد !

روي مبل لم داد و جعبه ي مشكي و نقره اي سيگارش و در آورد و به سمتم گرفت . بي تعارف يه نخ برداشتم . با فندك نقره اي خوشگلش سيگار و روشن كرد . اولين پوك و

عميق به سيگار زدم . نگاهم بي اراده توي جمعيت دنبال ساناز گشت . معلوم نبود كجا گم و گور شده !

پُك ديگه اي به سيگارم زدم و سرم و به سمت رامين برگردوندم . نگاهش روي من خيره مونده بود و از سيگارش كام ميگرفت . دستم و براش تكون دادم و گفتم :

- چيزي شده ؟ دنبال چيزي ميگردي تو صورت من ؟!

هول و دستپاچه نشد . خنده اي كل صورتش و از هم باز كرد . گفت :

- داشتم فكر ميكردم كه اين آهنگ جون ميده براي رقص !

يه آهنگ با ريتم تند و شاد بود . نيشخندي بهش زدم و پُك ديگه اي به سيگارم زدم گفتم :

- ولي من نگفتم كه باهات ميرقصم .

رامين نيشخندي زد . صورتش پر از شيطنت شد . سيگارش و توي جاسيگاري كه كنارش بود خاموش كرد . يه دفعه از جاش بلند شد و دست من و گرفت . تا اومدم به خودم بيام من

و از جام بلند كرد و سيگار و از دستم بيرون كشيد و توي جاسيگاري انداخت . همينطور كه من و با خودش به سمت جمعيت ميكشيد لبش و كنار گوشم آورد و گفت :

- منم ازت نپرسيدم كه ميرقصي يا نه !

لبخند رو لبم نشست . از رفتارش خوشم اومد . شايد بعضي وقتا دلم نميخواست يكي ازم نظرم و بپرسه . اين خشونت رفتارش حس خوبي بهم داد .

همه با ديدن رامين دست زدن و يكم وسط و خلوت كردن . دايره وار دورمون و گرفتن و همراه با ريتم آهنگ كه اسپانيايي بود دست ميزدن . اصلا نميدونستم با اين آهنگ بايد

چجوري خودم و تكون بدم . رامين دستم و گرفت . گيج با خنده اي كه سعي ميكردم بخورمش نگاهش ميكردم . با همون خشونت خاص خودش من و چرخوند و دستم و ول كرد . چند

دور ، دور خودم چرخيدم . خنده ي مستانه اي كردم . برام مثل يه بازي بود . رامين لبخند روي لبش بود . انگار خوب بلد بود اسپانيايي برقصه . دوباره دستم و گرفت . چند بار

چرخيد و بعد رهام كرد . همه با هيجان دست ميزدن و به رقصيدن رامين نگاه ميكردن . ولي رامين نگاهش و تو چشماي من دوخته بود .

چند بار دورم چرخيد و كاراي خاص رقص اسپانيايي رو انجام داد . وقتي آهنگ تموم شد همه براش دست زدن . موهاش كه نه زياد كوتاه بود و نه زياد بلند از روي صورتش كنار

زد و به سمتم اومد . از همه تشكر كرد . جو دوباره به حالت اوليه ي خودش برگشت . من و رامين ازشون فاصله گرفتيم . هنوزم لبخند روي لبم بود . رامين نيمچه تعظيمي جلوم

كرد و گفت :

- Muchas gracias !

يه گيلاس ديگه ودكا از توي سيني دختري كه از كنارم رد ميشد برداشتم و گفتم :

- ايني كه گفتي يعني چي ؟!

يكم از ودكام و مزه مزه كردم . منتظر به رامين نگاه ميكردم . رامين ودكا رو از دستم گرفت و از همون سمتي كه من خورده بودم يكم خورد . يه لنگه ابروم بالا پريد . اين كارش

منظور داشت . پوزخندي روي لبم نشست . اونم همينطور ! گفت :

- يعني خيلي ازت ممنونم .

- ولي من كه كاري نكردم ! بيشتر حس كردم ميخواستي خودت و به رخم بكشي . وگرنه من نه از اين آهنگ سر در مياوردم و نه از رقصش .

- اگه بخواي بهت ياد ميدم .

اداي فكر كردن و در آوردم و گفتم :

- اونوقت در ازاش چي ازم ميخواي ؟!

شيطون نگاهم كرد . سفيدي چشمش به قرمزي ميزد . دستش و تو جيبش كرد و گفت :

- هيچي .

- باور كنم ؟!

شونه هاش و بالا انداخت و گفت :

- هر طور ميلته !

ترجيح دادم بحث و عوض كنم . گفتم :

- تو اسپانيايي بلدي ؟

زرنگ تر از اون بود كه نفهمه بحث و عوض كردم . خنديد . دوباره گيلاس و به لباش نزديك كرد و گفت :

- اي يكم .

ابروم و انداختم بالا و گفتم :

- به نظر بيشتر از يكم مياد .

- 5 سال اسپانيا زندگي ميكردم .

- رقص و از دختر خوشگلاي اونجا ياد گرفتي ؟

قهقهه زد و گفت :

- آره يه جورايي .

- پررو .

- سوال پرسيدي منم جواب دادم . از دروغ بدم مياد .

پوزخند زدم . گيلاسش و تا ته خورد و خيلي غير قابل پيش بيني گفت :

- دوباره ميام پيشت .

اين و گفت و از كنارم دور شد . شونه بالا انداختم دوباره تو جمعيت چشم گردوندم . ساناز و ديدم كه روي دسته ي مبل نشسته بود و سرش و سمت پسري كه رو مبل نشسته بود خم

كرده بود . به طرفش رفتم كنار گوشش گفتم :

- بريم ؟!

- الان ؟! زوده كه .

ساعتم و جلو چشمش گرفتم عدد 1 و نشون ميداد . گفت :

- تازه مهموني گرم شده !

- خب تو بمون من خودم ميرم .

- اشكال نداره ؟

- نه بابا يه بادي به كلم ميخوره . احساس ميكنم از گرما دارم خفه ميشم .

- باشه برو بهت زنگ ميزنم .

اين و گفت و دوباره به سمت پسري برگشت كه حالا با نگاه هيزش من و ميكاويد . پشتم و بهشون كردم و سريع به سمت اتاقي رفتم كه موقع ورود پالتوم و در آورده بودم . لباسام

و پوشيدم و توي آينه قيافم و چك كردم . آرايشم و دوباره تجديد كردم و از اتاق بيرون رفتم .

با چشم دنبال رامين ميگشتم تا ازش خداحافظي كنم . تو همين حين صداش و شنيدم :

- كجا شال و كلاه كردي ؟

سمت چپم قرار داشت . گفتم :

- ميخواستم خداحافظي كنم . خيلي خوش گذشت .

- تازه اومدي كه .

- بهتره ديگه برم .

سر تكون داد و گفت :

- بازم ميبينمت ؟!

مثل خودش چشمام شيطون شد و گفتم :

- اگه بازم از اين مهمونيا بگيري چرا كه نه .

خنديد و گفت :

- يعني فقط تو مهموني ؟

خنديدم سر تكون دادم كه گفت :

- فكر نكن الان بري ديگه از دستم در رفتي !

- خداحافظ .

- ميخواي بگم كسي برسونتت ؟!

- نه ميخوام هوا بخورم .

- مواظب باش .

سر تكون دادم و از خونش بيرون اومدم . پسر بدي نبود . ولي زيادي زرنگ بود . سرم و توي يقه ي پالتوم فرو بردم و سر كوچه ي اصلي براي اولين ماشين دست بلند كردم :

- دربست !

دستام و زير چونم زدم . نگاه خيرم به بچه هايي بود كه توي زمين بازي خوشحال اين طرف و اون طرف ميرفتن . بچگي كه هميشه آرزو داشتم اينجوري باشه . ولي هيچ وقت نبود

! نميفهميدم حكمت اين زمين بازي كوچيك نزديك خونم چي بود ! هر وقت پا توش ميذاشتم پر از احساساي خوب ميشدم . صداي خنده ي بچه ها بي اراده به طرف زندگي هولم ميداد .

صاف سر جام نشستم . از توي كيفم يه بسته شكلات در آوردم و مشغول خوردن شدم . نگاهم و به آسمون دوختم و نفس عميقي كشيدم . يه شكلات ديگه برداشتم و توي دهنم

گذاشتم . نگاهم هنوز به آسمون بود . ذهنم از همه چي خالي شده بود . سرم و پايين انداختم . نگاهم به دختري افتاد كه سوار تاب شده بود و ميخنديد . بي اراده با لبخندش منم

خنديدم . بهش ميومد 9 سالش باشه . با خودم زمزمه كردم :

- 9 سال . . . يعني هم سن و سالاي پريا . . . يه دختر بچه ي 9 ساله . . . چي ميفهمه ؟

بسته ي شكلات و جمع كردم و عصبي نفسم و بيرون دادم . دوباره سرم و به سمت آسمون گرفتم . انگار از لا به لاي اون ابراي پنبه اي ميخواستم خدا رو ببينم . زمزمه وار گفتم

:

- چرا پريا ؟! چرا تو اون سن ؟! آخه مگه كم سختي كشيده بود ؟! ميگن جاي حق نشستي . پس كو ؟!

دندونام و رو هم فشار دادم . اينا كفر بود ! سرم و دوباره پايين انداختم . يه دختر بچه ي تپل با كمي فاصله ازم وايساده بود و نگاهم ميكرد . صورت گرد و سفيدي داشت . بي اراده

لبخند زدم . بسته ي شكلات و باز كردم و دستم و يكم جلو بردم گفتم :

- ميخوري ؟

نميدونم قيافم يا رفتارم چي داشت ولي احساس كردم اگه يه كلمه ديگه حرف بزنم بچه به وحشت ميفته . از طرفي هم نگاهش روي شكلات مونده بود . خنديدم . بسته رو روي

نيمكت گذاشتم و از جا بلند شدم . بدون اينكه نيم نگاهي به بچه يا اون پارك بندازم به سمت خونه راه افتادم .

دستام و تو جيب كاپشنم فرو كردم و با كفشم سنگ ريزه هايي كه روي زمين بود و شوت ميكردم !

سر خيابون اصلي رسيده بودم كه ماشين فرهاد و ديدم . دندونام و با عصبانيت رو هم فشار دادم . چطور جرات كرده بود اينجا بياد ؟!

به محض اينكه من و ديد از ماشين پياده شد و به سمتم اومد . قبل از اينكه حرفي بزنه گفتم :

- اينجا چيكار ميكني ؟! كي بهت اجازه داد اين ورا آفتابي بشي ؟

لبخندي كه رو لبش نشسته بود محو شد و گفت :

- تو به تلفناي من جواب نميدي . بايد چيكار ميكردم ؟!

- مگه بهت نگفتم فراموشم كن ؟! مگه نگفتم ديگه زنگ نزن ؟! اي بابا چجوري بايد بهت حالي كنم نميخوام ببينمت ؟!

قيافه ي فرهاد تو هم رفت . احساس كردم آماده ي گريه كردنه . گفت :

- پريماه اينجوري نگو . دلم برات تنگ شده بود .

نفسم و بيرون دادم . سعي كردم آروم باشم گفتم :

- ببين فرهاد . همه چي بين من و تو تموم شده . نه خودت و اذيت كن نه من و ! باشه ؟

نگاه ملتمسش و به من دوخت و گفت :

- من هنوزم نفهميدم تو چرا يهو از من بريدي !

- من نميخوام رابطم و باهات ادامه بدم . زوريه ؟!

- آخه چرا ؟!

بدون اينكه جواب سوالش و بدم گفتم :

- ديگه سر راهم آفتابي نشو .

نفسم و بيرون دادم و گفتم :

- لطفا ! خواهشا ! التماس ميكنم . . .

نذاشت حرفم كامل بشه . گفت :

- ولي من دوست دارم .

نگاهم و سرد و يخي تو چشماش دوختم و گفتم :

- كه چي ؟!

- يعني من عاشقتم . يعني ميخوام كنارم باشي .

كلافه گفتم :

- تو با اين حرفا ميخواي من و زندوني كني . ميخواي بندازيم تو قفس . . .

بين حرفم پريد و گفت :

- من فقط ميخوام كنارت باشم . ميخوام به علاقم توجه كني . اين اسمش قفس نيست .

- من از تو و تعهد و از قفسي كه تو ذهنت داري برام ميسازي متنفرم . بهتره ديگه اين طرفا نبينمت .

از كنارش رد شدم و با قدمايي سريع به سمت خونه رفتم . نميشد يه روز تو فكر خودم باشم .

نيم نگاهي به پشتم انداختم . فرهاد به ماشينش تكيه داده بود و به من نگاه ميكرد . هر جور شده بايد دمش و ميچيدم !

نگاهم و به شماره پلاك خونه دوختم . انگار اينجا برام شده بود يه جور پاتوق . پاتوقي كه ازش انتظار داشتم پريا رو دوباره بهم برگردونه . حتي نميدونستم چه شكلي شده .

نميدونستم اخلاق و روحيش چجوريه !

نفس عميق كشيدم و دستم و روي زنگ خونه ي قديمي و درب و داغوني كه جلوم بود گذاشتم . صداي زنگ توي گوشم پيچيد . دستم و انداختم پايين . منتظر موندم . يعني ميشه اين

بار يه ردي ازش داشته باشن ؟! ميشه يهو پيداش كنم ؟! توي تنهايي اين روزام چقدر به وجود يه خواهر احتياج داشتم .

اصلا اون دلش ميخواد من پيداش كنم ؟! دلش ميخواد كنارم باشه ؟! چرا اين همه سال سراغ نگرفت ازمون ؟! چرا اون دنبالمون نيومد ؟!

نفسم و با حرص بيرون دادم . دوباره دستم و بالا آوردم و روي زنگ گذاشتم . يه بار . . . دو بار . . . سه بار . . . زنگ و فشار دادم . داشتم پشيمون ميشدم . بالاخره صداي داد يه

مرد و از توي خونه شنيدم كه ميگفت :

- اَه انگار سر آورده . بچه بيا برو ببين كيه ! زنگ سوخت !

صاف وايسادم . نگاهم به در بود . آروم از هم باز شد . سركي كشيدم . يه پسر بچه ي تقريبا 9 ساله اومد بيرون و با مظلوميت گفت :

- بله ؟

سعي كردم لبخند بزنم . ولي انگار نشد . آروم و شمرده گفتم :

- بابات خونست ؟!

پسر بچه سرش و دوباره برد تو خونه . بعد از چند ثانيه مكث گفت :

- نه !

اخمام تو هم رفت . خودم صداش و شنيده بودم گفتم :

-برو به بابات بگو بياد دم در . من صداش و شنيدم .

قبل از اينكه پسر بچه بره تو باباش بيرون اومد و با ديدن من گفت :

- آبجي تو وِل كن نيستيا . چي بهت ميده اينجا ؟! هر روز هر روز دم خونه ي مايي ! بابا من هر چي ميدونستم گفتم ديگه نوكرتم !

نگاه ملتمسم و بهش دوختم و گفتم :

- آقا جابر . تورو خدا اگه ردي ازش دارين بهم بگين .

دستش و كلافه رو هوا تكون داد و گفت :

- اَي بابا ! خواهر من حرفا ميزنيا . چه خبري ؟! چه اثري ؟! ما چند سال پيش از باباي شوما يه طلبي داشتيم كه واسه وصولش اون دختر بچه رو انداخت تو دومن ما ! من كه بچه

به كارم نميومد . دادمش به يه بنده خدا . هيچ خبر و اثري هم ازش ندارم . اينارو صد بار بهت گفتم . تو هفته 2 بار پا ميشي مياي اينجا كه چي ؟! اگه چيزي بدونم كه ميگم نوكرتم .

اين خونه آخرين اميد من بود . تنها و آخرين آدرسي كه از پريا داشتم . دوباره عظمم و جزم كردم . اشكايي كه ميخواست روي گونم راه باز كنه رو پس زدم و گفتم :

- به كي دادينش ؟ اسمش چي بود ؟!

- گرفتي ما رو ؟ اين قضيه واسه 20 سال پيشه . الان اومدي چي و بفهمي ؟ من يادم نيست ديشب شام چي خوردم .

عصبي شدم گفتم :

- يه بچه ي 9 ساله رو با شام ديشبت مقايسه نكن ! اون بچه بي پناه بود !

اخماش تو هم رفت . يه قدم جلو اومد . از هيكل بزرگش ترسيدم . يه قدم رفتم عقب كه گفت :

- لا اله الا الله . دِ آخه وقتي ننه باباي اون بچه ي به قول تو بي پناه به فكرش نبودن من باس چيكار ميكردم ؟! منم پولم و ميخواستم . وقتي نون شب نداشتم شيكم خونوادم و سير

كنم . بيام كاسه چه كنم چه كنم واسه يه بچه ي بي پناه و دستم بگيرم ؟!

كلافه شده بودم . بيچاره پريا . بيچاره من . بيچاره اين جابر بنده خدا كه از دست من به جنون رسيده بود ديگه ! داشتم ميشكستم . زير بار اين همه غم و تنهايي . اين همه گشتن و

پيدا نكردن . انگار غم و از توي نگاهم فهميد . پاهام سست شد و روي پله هاي ورودي خونه نشستم . صداش و شنيدم :

- از من ميشنفي ولش كن ديگه . هر جا كه هست و هر كاري ميكنه دعا كن جاش خوب باشه . بعد از بيست سال دنبال چي ميگردي آخه ؟! فقط واسش دعا كن . حتما جاش خوبه

كه سراغي ازتون نگرفته .

دستم و روي سرم گذاشتم و اشكام روي صورتم روون شد . جابر كه صداي گريم و شنيده بود گفت :

- آبجي خوبي ؟!

خوب نبودم . چه جوابي ميتونستم بهش بدم ؟! صداش و شنيدم كه بلند داد زد :

- فاطي يه ليوان آب بيار بده اين خانوم . بدو دختر .

چند لحظه بعد صداي دختري رو شنيدم كه نزديكم اومد و سعي ميكرد آب و به خوردم بده . اشكام و پاك كردم و دست دختر و پس زدم . از جام بلند شدم و تو چشماي جابر زل زدم :

- اگه خبري شد بهم بگو .

از توي كيفم خودكار و كاغذ در آوردم و شمارم و روش نوشتم . به طرفش گرفتم و گفتم :

- اين شمارمه . بهم زنگ بزن .

سريع از جلوي در خونشون كنار رفتم . حرفاش حقيقت بود . تلخِ تلخ ! بعد از 20 سال اومده بودم كه چي ؟! شايد ديگه نبايد به فكرش ميفتادم . بايد خودم و گول ميزدم كه جاش

خوبه . شايد جاش بهتر از من باشه . شايد . . .

ولي ته دلم يه حسي بود كه ميگفت زيادم جاش خوب نيست . كجاي دنيا نوشته كه يه دختري كه فروخته شده تقديرش خوب باشه ؟! جلوي خودم و ميگرفتم كه بد و بيراه نثار روح

بابام نكنم . بابايي كه فقط ازش خماريا و بد و بيراهاش و شنيده بودم .

بي اراده قدم بر ميداشتم . بي اراده به مسيري ميرفتم كه نميدونستم كجاست . دلم از اين زمونه گرفته بود . چي ميشد من و پريا ميشديم دختراي لوس بابايي ؟! يا خونمون توي يه

پنت هاوس بود ؟! يا هر روز يه پول قلمبه تو كيفمون بود ؟! يا با ماشين آخرين مدلمون تو خيابوناي بالا شهر ويراژ ميداديم ؟!

با صداي گوشخراش بوق ماشين به خودم اومدم . راننده زير لبي بهم فحش ميداد . نگاهي به اطرافم انداختم . من كنار اتوبان چيكار ميكردم ؟! نگاهم و چرخوندم من چجوري سر از

اينجا در آورده بودم ؟! هراسون نگاهم و به گوشه و كنار اتوبان ميچرخوندم . همون لحظه گوشيم زنگ خورد . بدون نگاه كردن به صفحه جواب دادم :

- بله ؟

صداي مردونه اي توي گوشم پيچيد :

- سلام خانوم . حال شما ؟!

صدارو نشناختم . نگاهي به صفحه ي گوشي كردم شماره ي ناشناس بود گفتم :

- شما ؟!

- نشناختي ؟

با توپ پر گفتم :

- بايد بشناسم ؟!

صدا خنديد . گفت :

- پارتي پنجشنبه شب ، ودكا ، رقص اسپانيايي ، ?conociste se?ora?

لبخند محو رو لبم نشست . گفتم :

- اين آخريه كه گفتي يعني چي ؟!

خنديد و گفت :

- پس كي مياي كلاس زبان اسپانيايي برات بذارم ؟! يعني شناختي خانوم ؟!

- كي ميره اين همه راه و ! حالا وطني بگي نميشه ؟!

- ميخواستم نشونه بدم كه قشنگ بفهمي كي هستم !

خنديدم گفتم :

- يادم نمياد بهت شماره داده باشما !

- ما اينيم ديگه . ميگن جوينده يابندست . گشتم پيدا كردم !

صداي بوق گوش خراش يه ماشين من و به خودم آوردم . يادم افتاد كه هنوز تو اتوبانم . خودم و كنار كشيدم . صداش دوباره تو گوشم پيچيد !

- تو خيابوني ؟!

دوباره نگاهم و دور تا دور اتوبان گردوندم . گفتم :

- آره !

- كدوم خيابون ؟!

- باورت ميشه خودمم نميدونم ؟!

- اگه نميدوني چجوري سر از اونجا در آوردي ؟!

- داشتم پياده روي ميكردم يهو سر از اينجا در آوردم .

- بگو كجايي بيام پيشت .

- اگه ميدونستم كجام كه خوب بود .

- خب از يكي بپرس !

- وسط اتوبان ؟! يه لحظه گوشي !

موبايل و از گوشم دور كردم و واسه يه تاكسي كه از دور ميومد دست تكون دادم . نگه داشت كنار اتوبان گفتم :

- آقا اينجا كجاست ؟!

نگاه مشكوكي بهم انداخت و گفت :

- بزرگراه نواب .

سر تكون دادم و گفتم :

- مرسي .

حس كردم زير لب بهم فحش داد ! ولي چه اهميتي داشت . موبايل و دوباره نزديك گوشم آوردم و به رامين گفتم :

- بزرگراه نوابم .

- اونجا چه ميكني دختر !

- دست تقديره ديگه !

خنديد و گفت :

- بپا كسي بهت نزنه . الان ميام دنبالت . بيرونم اتفاقا .

- باشه منتظرم .

گوشي و قطع كردم و توي حاشيه ي اتوبان وايسادم . دستام و تو جيب كاپشنم فرو كردم . نگاهي به آسمون انداختم . شايد درستشم همين بود . بايد بيخيال پريا ميشدم . الان 29

سالش بود . شايد اگه ميخواست ميتونست يه خبري از من بگيره . شايد از خونوادش بدش مياد . خب حقم داشت . دل خوشي از پدر و مادرش كه نداشت . ولي من چي ؟! يعني انقدر

بي معرفت بود كه سراغ از خواهر كوچيكش نگيره ؟! وقتي ياد حمايتاش ميفتادم گريم ميگرفت . من فقط 5 سالم بود كه بابا اون و واسه وصول طلبش داد به جابر . يادمه كه

هميشه خودش و مينداخت جلوي من تا كتك نخورم . تا درد كمربند بابا رو حس نكنم . اين حقش نبود . خدايا اين زندگي حق من و پريا نبود .

نيم ساعت بعد پرسون پرسون رامين رسيد پيشم . سوار ماشينش شدم . گرماي ماشين تن يخ زدم و گرم كرد . سلام كردم . جوابم و داد و گفت :

- كجا بريم ؟

- مگه قرار نيست من و برسوني خونه ؟!

- رانندتم مگه ؟!

خندم و به زور جمع كردم گفتم :

- نميدونستم قراره جايي ببريم . گفتم حتما دلت سوخته تو اين سرما ويلون سيلون شدم .

زير چشمي نگاهم كرد و گفت :

- نخير از اين دلسوزيا خبري نيست . من تا جايي چيزي بهم نماسه يه قدمم بر نميدارم .

به سمتش چرخيدم و گفتم :

- حالا قراره چي نصيبت بشه مثلا ؟!

شيطون خنديد و گفت :

- حالا !

- موضعت و همين الان برام مشخص كن .

- موضع ؟ ديگه يه شام خوردن موضع مشخص كردن داره ؟!

- فقط يه شامه ؟!

تو چشمام چند ثانيه نگاه كرد و گفت :

- حالا يه شام و بعدشم يكي دو تا پيك ودكا . چطوره ؟!

چشمكي بهم زد . با لبخند نگاهم و ازش گرفتم و گفتم :

- حالا تا بعد از شام !

- يعني تا شامش اوكيه ؟! بريم رستوران ؟!

- بستگي به جاش داره .

- ايتاليايي خوبه ؟! يا مثلا فرانسوي ؟! ژاپني چي ؟! هندي ؟! تركي ؟! تو لب تر كن . كجا رو دوست داري ؟

- يه جاي با كلاس . يه جايي كه در خور من باشه !

- تا تهش و گرفتم . بشين ببين كجا ميبرمت !

صداي ضبطش و زياد كرد و از بين ماشينا گاز داد و لايي كشيد . ريتم تند آهنگ انگار جوگيرش كرده بود . بدون اينكه از سرعت بالاش بترسم به صندليم تكيه زده بودم و به جلوم

نگاه ميكردم . رامين به سمت الهيه ميرفت . خوب اين طرفارو بلد بودم . خونه ي ساناز همين جاها بود . بالاخره جلوي يه رستوران ترمز كرد . نگهبان رستوران جلو اومد و خيلي

محترمانه گفت :

- خوش اومديد . اجازه ميدين ماشين و پارك كنم ؟

رامين رو به من گفت :

- پياده شو .

نگهبان جاي رامين و گرفت . از ماشين پياده شدم . وارد رستوران شديم . تا حالا اونجا نرفته بودم . ولي جاي شيكي بود .

يه گوشه ي دنج نشستيم . صندلياش بيشتر مثل مبل بود تا صندلي . من گوشه نشستم و رامين درست كنارم با فاصله ي خيلي كم نشست . به مبل تكيه داد و گفت :

- جاش خوبه ؟! در خور شان شما هست ؟!

شونه اي بالا انداختم و گفتم :

- اي بدك نيست .

- اَي روت و برم بچه .

خنديدم . جفتمون غذا انتخاب كرديم و منتظر مونديم . رامين دستش و پشت من گذاشت و گفت :

- يكم از خودت بگو .

به سمتش چرخيدم و گفتم :

- چي ميخواي بشنوي ؟!

- چه تيريپي هستي ؟ چه تيپ آدمايي رو دوست داري ؟

يكم آب براي خودم ريختم و همينجور كه ليوان و به لبام نزديك ميكردم گفتم :

- آدمايي كه حسابي دست و دلباز باشن .

نيشخند زد و گفت :

- تو چي دست و دلباز باشن ؟

- تو احساسات . تو مهمون نوازي .

مكث كردم و گفتم :

- تو خرج كردن !

- فكر كنم آخريش مهم تر باشه برات .

- مهم تر نيست . ولي خب از آدماي خسيس بدم مياد .

- در مقابل اين همه دست و دلبازي تو چي داري كه رو كني ؟!

پشت چشمي براش نازك كردم و گفتم :

- همين كه من با يكي باشم بايد خدارو شكر كنه !

- سوسكه بيا پايين !

خنديدم . گفتم :

- تو چي ؟ از چه تيپايي خوشت مياد ؟!

- يكي باشه كه پايه باشه . پايه ي همه چي ! اهل ناز و نوزم نباشه . از دختر لوس بدم مياد . عشوه خركي هم نياد !

پوزخند زدم و گفتم :

- نپره تو گلوت !

نگاهش و تو چشمام دوخت و گفت :

- نميپري تو گلوم . بلدم چجوري قورتت بدم .

- حالا كي گفته من با تو قراره به جايي برسم ؟!

- قراره ؟! هه ! خانوم و باش ! هنوز من و نشناختي ! من به هر جايي بخوام اين رابطه رو ميرسونم !

- من پايم . ولي نه پايه ي همه چي !

- پس قراره طرفت الكي برات بريز و بپاش كنه ؟!

- فكر نميكني نه به داره و نه به باره خيلي سريع داري جلو ميري و نتيجه ميگيري ؟ اصلا كي تورو قبول كرد ؟!

رامين قيافه گرفت و گفت :

- دلتم بخواد . پسر به خوبي من از كجا ميخواي پيدا كني ؟!

- مگه اينكه خودت تعريف كني .

همون لحظه غذامون و آوردن . مشغول خوردن شديم . دوباره رامين گفت :

- با چند نفر تا حالا دوست بودي ؟!

- مهمه ؟!

- نه زياد . فقط ميخوام بدونم .

- اگه نگم ؟!

- چرا انقدر سر سختي ؟

- خودت با چند نفر بودي ؟

- فكر كن 5 - 6 نفر !

- به قيافت بيشتر از اين حرفا ميخوره .

خنديد و گفت :

- قيافم غلط اندازه . وگرنه قلبم پاكه !

تو دلم گفتم " آره جون عمه جونت ! " پوزخندي تحويلش دادم و گفتم :

- پس منم لابد تا الان با هيچ كس دوست نبودم !

خنديد و گفت :

- تو گفتي منم باور كردم .

شاممون و خورديم و بعد دوباره سوار ماشين رامين شديم . با شيطنت نگاهم كرد و گفت :

- خونه ي من همين طرفاست ها !

يه لنگه ابروم و بالا انداختم و گفتم :

- خب ؟! منظور ؟!

- ميتونيم بريم يكي دو تا پيك ودكا بزنيم و . . .

با خونسردي كه ميدونستم بيشتر ميسوزونتش گفتم :

- الان خيلي ديره واسه ودكا خوردن ! ترجيح ميدم برم خونه و بخوابم .

اخماش تو هم رفت و گفت :

- تو واقعا خسته اي ؟!

- آره خب . مگه چيه ؟!

دندوناش و رو هم فشار داد . مغرور تر از اون چيزي بود كه بخواد اصرار كنه و من و به زور ببره خونش . سريع گفت :

- باشه . ميبرمت خونت . آدرس ؟

نيشخندي روي لبم نشست . حالا حالا ها بايد حسرت خيلي چيزا رو ميكشيد . قرار نبود به اين زوديا به مراد دلش برسه . يعني منم كسي نبودم كه بخوام به مراد دلش برسونمش .

وقتي پسرا توي مشتم بودن غرق خوشي ميشدم !

آدرس خونم و بهش دادم . زياد بالا شهر نبود . ولي پايين شهرم نبود . خونه ي نوساز نبود . ولي زياد قديميم نبود . مهم اين بود كه يه سرپناه بود .

رامين تمام مسير سكوت كرد . حتي نيم نگاهي هم به طرفم ننداخت . منم ترجيح دادم ساكت بمونم و چيزي نگم .

جلوي در خونه پيادم كرد . از پنجره نگاهي به نماي ساختمون انداخت و گفت :

- خوش گذشت .

از اين نگاهش زياد خوشم نيومد ! ولي به روي خودم نياوردم . دستم و به سمتش دراز كردم و گفتم :

- به منم خوش گذشت .

نگاهش از رو ساختمون سُر خورد و به دستم رسيد . نيشخندي گوشه ي لبش نشست . يكم دستم و فشار داد و گفت :

- يه بار مثل ماهي از تو دستم ليز خوردي مطمئن باش دفعه ي ديگه نميذارم ليز بخوري !

منم نيشخندي تحويلش دادم و گفتم :

- حالا از كجا ميدوني دفعه ي ديگه اي هم هست ؟!

نگاهش و خيره بهم دوخته بود . ابرو براش بالا انداختم و دستم و از توي دستش كشيدم بيرون ! از ماشين پياده شدم . قبل از اينكه در و ببندم گفت :

- انقدر تعارف نكن بالا نميام !

- همچين قصدي هم نداشتم . خداحافظ .

دستي براش تكون دادم و به سمت خونه اومدم . در و با كليد باز كردم . با سرعت از كنارم رد شد . منم با همون نيشخند مسخره وارد خونه شدم .

از راه پله ها بالا رفتم و طبقه ي دوم جلوي يه در قهوه اي وايسادم . كليدم و توي قفل چرخوندم و رفتم تو . شالم و از روي سرم برداشتم و روي راحتي هاي قهوه اي رنگي كه

توي هال كوچيك و مربعي شكل خونه بود انداختم . همينطور كه دكمه هاي پالتوم و باز ميكردم به سمت آشپزخونه رفتم . پارچ آب و از توي يخچال در آوردم و روي اُپِنِ آشپزخونه

گذاشتم . از توي كابينت تنها ليوان تميزي كه داشتم و برداشتم . نيم نگاهي به سينك ظرفشويي انداختم پر از ظرف كثيف بود . از پارچ براي خودم آب ريختم . يكم خوردم و به سمت

اتاقم راه افتادم . با ديدن به هم ريختگياي اونجا نچ نچي كردم و تصميم گرفتم فردا اولين كاري كه ميكنم مرتب كردن اتاقم باشه .

مانتوم و از تنم در آوردم و روي بقيه ي لباسام كه روي مبل راحتي گوشه ي اتاقم بود گذاشتم . جلوي ميز آرايش فرفورژم رفتم . دستي توي موهاي مش شدم كشيدم . شير پاك كن

و برداشتم و صورتم و از آرايش پاك كردم . از بس تمام مدت آرايش داشتم ديگه برام تحمل صورت بدون آرايشم سخت بود . مثل مرده ها ميشدم . سفيد و بي رنگ و رو ! ابروهاي

باريك و صافم كه انتهاش متمايل به بالا بود و رنگ كرده بودم تا رنگش به زمينه ي مش موهام بياد . لبام باريك و خطي شكل بود و بينيمم به لطف جراح حسابي قلمي و خوش

تركيب بود . تنها نقطه ي صورتم كه ازش راضي نبودم لبام بود . ساناز بارها بهم گفته بود كه ژل تزريق كنم ولي گولش و نخورده بودم . بينيمم به زور عمل كرده بودم . موهام

مجعد بود و تا زير شونه هام ميومد . نميشد گفت خيلي خوشگلم . نميشدم گفت زشتم . به قول ساناز قيافم از اون تيپاي پسر پسند بود !

از جلوي آينده كنار اومدم . شلوارك قرمز مشكي و با تاپي به همون رنگ پوشيدم . روي تختم دراز كشيدم و چشمام و بستم . سعي كردم رامين و توي ذهنم تجسم كنم ! موهاي

مشكيش تا روي گوشش ميومد . چشماي درشت و قهوه اي داشت . ابروهاي پر كه يكمي پيوند داشت . صورتش شش تيغه بود و لباش بر عكس من حسابي درشت بود . ولي نميشد

گفت خوش فرمه ! در مقابل اون از لباي باريك خودم بيشتر خوشم ميومد ! جذاب بود ! مخصوصا با اون نگاه شيطونش . لبخندي روي لبم نشست . يعني ميتونستم تورش كنم ؟!

ميتونستم هر جور دلم ميخواد باهاش رفتار كنم ؟! بعيد ميدونستم . اون يكي مثل فرهاد نبود كه پپه باشه و بشه حسابي ازش كولي گرفت ! زرنگ بود . كله ي همچين آدمايي رو

نميشد راحت به طاق كوبيد !

نفسم و بيرون دادم . نشد كه نشد ! فداي سرم . اين همه پسر ! با اين فكر خودم و قانع كردم و خيلي راحت خوابيدم .

*****

سيني قهوه رو بردم توي هال و جلوي خانوم وثوق و دوستاش گذاشتم گفتم :

- بفرماييد ميل كنين .

خانوم وثوق به نظر خوشحال تر از قبل ميومد . بدون هيچ حرف اضافه اي به سمت ميز مخصوصم رفتم . پاسورارو بر زدم و نگاهم و به پنجره ي كوچيكي كه كنار ميز بود دوختم .

نگاهم روي فرهاد مونده بود . انگار كار و زندگي نداشت ! از صبح تا شب ميومد دم خونه ي من كه چي ؟!

سرش و بالا گرفت و به پنجره دوخت . خودم و كنار كشيدم و به صندلي تكيه زدم . يكي از دوستاي خانوم وثوق جلوم نشست . لبخندي بهش زدم و پاسورا رو به سمتش گرفتم :

- بر بزنين و دست چپتون و روش بذارين و نيت كنين .

همين كار و كرد . نگاهم به سمت خانوم وثوق كشيده شد . داشت با يكي ديگه از دوستاش حرف ميزد . همينجور كه ورقارو از جلوي دوستش كه رو به روم نشسته بود بر ميداشتم

گوشم و تيز كردم ببينم چي ميگن .

چند باري بي هدف پاسورا رو بر زدم شنيدم كه ميگفت :

- كارش خيلي خوبه . اون دفعه اومدم پيشش هر چي گفت بهم درست در اومد . ترانه رو كه يادته ؟!

- همون كه با پسرت بود ؟!

- آره . مو به موي رابطشون و بهم گفت . باورت نميشه .

- از كجا ميدوني درست گفته ؟!

- به پسرم يه دستي زدم . واي نميدوني همه چي و بهم گفت داشتم سكته ميكردم . يكي نيست بگه آخه اين دختره رو چه به ما !

- مگه دختره چشه ؟!

- چيزيش نيست فقط اون دختري نيست كه من ميخوام ! دلم ميخواد عروسم همه چي تموم باشه !

پوزخندي روي لبم نشست ! كي دلش نميخواست ! دوستش به حرف اومد :

- اي بابا الان كدوم پسري به خواسته ي مادرش ازدواج ميكنه !

- چه ميدونم والا فعلا منتظرم كه بينشون به هم بخوره . پريماه گفت به هم ميخوره !

- چي بگم ! هر چي صلاحه همون بشه !

تمام مدتي كه گوشم به حرفاشون بود پوزخند روي لبم بود . بالاخره دست از بر زدن كشيدم . حس كردم دوست خانوم وثوق حسابي كفري شده .

پاسورارو روي ميز چيدم و شروع كردم . همينجور كه فال ميگرفتم به اين فكر ميكردم كه واقعا اينا با فال گرفتن چي و ميخواستن ثابت كنن ؟! مگه من خدا بودم كه از همه چي با

خبر باشم ؟! من فقط آموزش ديده بودم . كه اگه يه ورقي اومد به فلان چيز تعبيرش كنم . يا اگه خطي توي قهوشون افتاده بود ربطش بدم به فلان اتفاق ! بعضي وقتا حرفاي يه عده

از مشتريام باعث ميشد فكر كنم چه كار شاقي دارم ميكنم ! ياد شوشان بخير ! يه زن ارمني بود كه فال گرفتن و بهم ياد داد . يكي از هم محله اي هاي قديممون بود . وقتي بابام

براي دومين بار افتاد زندان همش 18 سالم بود . همون روزا بود كه يادم داد واسه اينكه خرجم و در بيارم فال بگيرم . الان حتي نميدونستم زندست يا مرده !

فال دوستاي خانوم وثوق تموم شد . خودش روي صندلي رو به روم نشست و گفت :

- پريماه جون هر چي اون دفعه گفتي درست در اومد .

- جدي ؟ خب خدارو شكر !

- خود پسرم به حرف اومد و همه چي و عينا مثل چيزي كه تو گفته بودي و بهم گفت . حالا اومدم دوباره واسه پسرم نيت كنم .

برگه هاي تاروت و در آوردم و گفتم :

- عكس از پسرتون دارين ؟!

- الان ؟ نه . چطور ؟!

- آخه با عكسش بهتر ميتونم فالش و بگيرم . دفعه ي ديگه اگه خواستين عكس بيارين .

- باشه .

سر تكون دادم و ورقاي تاروتم و بر زدم . مقابل خانوم وثوق گذاشتم :

- با دستي كه تسلط روش ندارين ورقاي تاروت و به دو تا دسته تقسيم كنين .

خانوم وثوق عينا حرفام و انجام داد . برگه هاي پاييني رو روي برگه هاي بالايي گذاشتم . چشمام و بستم و يه كارت بيرون كشيدم . تصوير ملكه بود . نگاهي به صورت خانوم

وثوق انداختم . همينطور كارتارو بيرون ميكشيدم و براش تعبير ميكردم . بعضي وقتا اخماش تو هم ميرفت و بعضي وقتا قيافش عادي ميشد .

وقتي كارم تموم شد پول فالشون و حساب كردن و رفتن . روي مبل لم دادم . ذهنم خسته شده بود . گوشيم زنگ خورد با ديدن اسم فرهاد عصبي جواب دادم :

- چرا دست از سرم بر نميداري ؟

- بيا پايين ميخوام باهات حرف بزنم .

اين و گفت و گوشي و قطع كرد . از فرهاد اين كار بعيد بود . سريع اولين مانتو و روسري كه جلوي دستم اومد و پوشيدم. حتي نيم نگاهي تو آينه به قيافم ننداختم . سريع از خونه

زدم بيرون . فرهاد تو ماشين نشسته بود . با توپ پر در ماشين و باز كردم و بدون اينكه بشينم گفتم :

- همين الان از اينجا ميري فهميدي ؟

- بيا بشين .

- من كاري باهات ندارم .

- من حرفام و ميزنم و براي هميشه ميرم . بيا بشين !

اين حرفش نرمم كرد . همين كه از زندگيم بره بيرون جاي شكر داره ! نشستم كنارش . ماشين و حركت داد . جفتمون ساكت بوديم . جلوي يه پارك نزديك خونم نگه داشت . پياده

شديم . به سمت يه نيمكت وسط پارك رفت . منم دنبالش ميرفتم .

روي نيمكت نشست . من با فاصله يه طرف ديگه نشستم . سرش و پايين انداخته بود و به دستاش نگاه ميكرد . يكم اطرافم و نگاه كردم . سعي ميكردم بهش توجه نكنم . ولي اين

سكوتش كلافم ميكرد ! بالاخره نتونستم طاقت بيارم گفتم :

- من و آوردي اينجا كه سكوت تحويلم بدي ؟

جوابي بهم نداد . ديگه داشتم از كوره در ميرفتم . از جام بلند شدم و گفتم :

- من وقت ندارم بشينم اينجا نگات كنم .

ميخواستم از جلوش رد بشم كه مچ دستم و گرفت . نگاهم و به پايين دوختم سرش و بالا گرفته بود و نگاهم ميكرد . تو چشماش اشك حلقه زده بود . چرا اين اشكا هيچ حسي رو تو

دلم به وجود نمي آورد ؟! چرا ناراحت نميشدم ؟! چرا بيشتر ازش حرصم گرفته بود ؟!

اخماش تو هم بود ولي حلقه ي اشك توي چشماش افتاده بود . گفت :

- بشين . ميگم .

بدون حرف دوباره سر جام نشستم و پام و روي پام انداختم . دستام و تو هم قلاب كردم و منتظر بهش چشم دوختم .

چند تا نفس عميق كشيد . انگار ميخواست بيشتر از اين جلوي من گريه نكنه ! از آدماي ضعيف بدم ميومد . چرا نشسته بود عين زنا جلوي من گريه ميكرد ؟! توقع داشت دلم بسوزه

؟ پوزخند زدم . بالاخره به حرف اومد :

- تو من و نميخواي . درسته ؟

- اوفــــــــــــــــــــ ، واقعا تازه به اين نتيجه رسيدي ؟! اين همه مدت گفتم كه نميخوامت . از زندگيم برو بيرون .

- چرا ؟!

- چون دوست ندارم . چون يه رابطه ي طولاني نميخوام . چون نميتونم ببينم تو انقدر ضعيفي كه سر هر چيزي انقدر راحت گريه ات ميگيره !

نيشخند زد به اشكاش كه حالا روي گونه هاش راه باز كرده بود اشاره كرد :

- به اينا ميگي ضعف ؟!

پوفي كردم و گفتم :

- نگو كه اسم ديگه اي داره !

- برات متاسفم كه عاطفه نداري . متاسفم كه احساسات يكي رو درك نميكني !

هوا سرد بود . دستام و زير بغلم گذاشتم و از جام بلند شدم :

- من سردمه ميخوام برگردم خونه .

اونم عصبي از جاش بلند شد و بازوم و محكم فشار داد گفت :

- انقدر بي احساس نباش . من بهت ميگم دوست دارم و تو حتي بهش توجهم نميكني ؟! مگه تو دختر نيستي ؟ مگه قلب نداري؟

- من مثل هر دختري نيستم . هنوز اين و نفهميدي ؟

از حالت عصبي خارج شد .

- چرا فهميدم با همه فرق داري فهميدم كه اومدم طرفت .

دستم و از تو دستش بيرون كشيدم . نميدونستم چرا از اين حرفاي عشقولانه چندشم ميشد كلافه گفتم :

- بسه از اين حرفا خوشم نمياد !

- تو چرا انقدر سختي ؟ تو دوست نداري يه زندگي داشته باشي فقط واسه خودت ؟

- من الانم زندگيم فقط واسه خودمه .

- نه منظورم زندگيه كه يه مرد توش باشه . يكي كه حمايتت كنه .

- ببين من هيچ حمايتي نميخوام . من خودم يه پا مردم تو زندگيم . اگه يه مرد ديگه تو زندگيم بياد اونوقت به جاي حمايت گر ميشه آقا بالا سر ! نه اون زندگي رو ميخوام نه اون آقا

بالا سرو .

بعد درمونده ادامه دادم :

- تورو خدا توام دست از سرم بردار . بابا من تيكه ي تو نيستم . آخه من و چه به پسر بهترين برج ساز تهران ؟! اصلا تو روت ميشه من و ببري به مامان و بابات معرفي كني ؟

اصلا اونا راضي ميشن عروسشون يكي مثل من باشه ؟!

كلافه بود . قبل از اينكه جوابي بده گفتم :

- فرهاد تو پسر خوبي هستي . خيلي آدماي بهتر گيرت ميان . من فراموش ميشم . يعني بايد بشم .

دستش و رو سرش گذاشتم بود و آماده بود تا زار زار گريه كنه . دوباره چندشم شد از اين همه ضعف . اون ميخواست از من حمايت كنه ؟! چه جوك مسخره اي ! جلوتر رفتم :

- ببين فرهاد . من دوستت ندارم . يعني به قول تو انقدر سخت و سنگي هستم كه احساسي نداشته باشم . من نميتونم بهت متعهد بشم . تو زندگيم چيزي به اسم تعهد هيچ وقت وجود

نداشته . من خوب نيستم . شايد خيلي چهرم سياه تر از اون چيزي باشه كه تو انتظار داري . بهتره همه چي و تموم كنيم . به خاطر جفتمون . باشه ؟

نگاهم كرد . ملتمسانه ! من من كرد و گفت :

- يعني هيچ راهي نيست ؟

چند ثانيه پلكام و بستم و دوباره باز كردم :

- هيچ راهي نيست فرهاد . بايد تموم بشه .

- باشه هر جور تو بخواي .

- يه روز ازم تشكر ميكني .

- ديوونه نشو . من دوستت . . .

نذاشتم چيزي بگه سريع گفتم :

- خيلي خب بهتره برم ديگه .

- تنها ؟ ميرسونمت !

- نه خودم ميرم . نزديك خونمه . پياده راهي نيست . هر جا هستي موفق باشي .

صبر نكردم تا چيز ديگه اي بگه . آروم آروم قدم برداشتم . لگد به بختم زده بودم ؟! شايد ميتونستم خودم و بندازم وسط زندگيش و يه خانواده تشكيل بدم .

نفس عميقي كشيدم بخار سرما از دهنم بيرون ميومد . نه ! خريته ! خودم و از چاله بندازم تو چاه ؟! مگه زندگيم چش بود ؟! دوباره ذهنم كشيده شد سمت رامين بايد يه جوري اون

و رامش ميكردم . ميدونستم كه ميتونم . فقط زمان ميخواستم . بقيش حل بود !

نيشخندي روي لبم نشست . حالا كه فرهاد از زندگيم بيرون رفته احساس ميكردم يه باري از روي دوشم برداشته شده . شايد حق با فرهاد بود . من واقعا احساس نداشتم !

رو به راننده تاكسي گفتم :

- آقا من همين جا پياده ميشم .

راننده سر كوچه ي ساناز وايساده . در و باز كردم و بي توجه به مردي كه كنارم نشسته بود و تمام مدت آرنجش و تو شكم و پاي من فرو ميكرد از ماشين پياده شدم . بسته هاي

خريدم و برداشتم و در و بستم .

نگاهي به كوچه ي پهن و طولاني كه رو به روم بود انداختم . هميشه از اين قسمت خونه ي ساناز متنفر بودم . انگار هر چي ميرفتم به خونه نميرسيدم . بسته هاي خريد و به دست

چپم دادم و سرم و تو كيفم كردم تا گوشيم و پيدا كنم . صداي بلند زنگش و ميشنيدم ولي پيداش نميكردم . كلافه شده بودم ديگه . تقريبا كل كيف و به هم ريخته بودم . زير لب زمزمه

كردم :

- لعنتي پس كجاست ؟!

با عجله محتويات كيفم و به هم ميريختم كه زنگ گوشي قطع شد . ولي من بيخيال گشتن نشدم . همينطور كه تو حاشيه ي خيابون راه ميرفتم سرم توي كيفم بود كه با صداي گوش

خراش بوق ماشين به خودم اومدم و همه ي بسته ها از دستم افتاد .

نگاهم روي بسته هايي بود كه حالا روي زمين افتاده بود . عصبي شدم . سرم و بالا گرفتم تا يه بد و بيراهي نثار راننده ي ماشين بكنم . با ديدن بي ام دبليو تر و تميزي كه رو به

روم بود ترجيح دادم يكم مودبانه تر ابراز ناراحتي كنم ! تجربه بهم ثابت كرده بود كه از كنار هيچ ماشين مد بالايي نبايد الكي گذشت !

راننده هنوز توي ماشين بود و نميديدمش . اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- آقا اين چه وضعشه ؟ درسته جلوي پاي عابر پياده ها بوق بزني؟!

در طرف راننده باز شد . يه پسر جوون ازش پياده شد . اونم اخماش تو هم بود . قيافش به شدت آشنا ميزد . ولي هر چي فكر ميكردم يادم نميومد كه كجا ديدمش . بالاخره به حرف

اومد :

- خانوم داشتي ميومدي تو خيابون . بوق نزده بودم رفته بودي زير ماشين !

خم شدم تا بسته هام و كه روي زمين افتاده بود و بردارم . حتي حركتي نكرد تا كمكم كنه . كفري شدم . بيخيال تجربه و اين حرفا شدم گفتم :

- كوچه به اين پهني . يكم فرمون ماشينت و ميگرفتي اون طرفي !

پوزخندي زد و گفت :

- پياده رو واسه همين وقتاست . كه شما پياده ها از اونجا رفت و آمد كنين !

چه پررو ! كلاس سواره بودنشم ميذاره ! حوصله ي بحث و دعوا رو نداشتم . انگار اين يارو اعصاب درست و حسابي نداشت . ميخواست همه ي بد خلقياشو سر من در بياره . بي

تفاوت بهش زير لب گفتم :

- منتظره يه ببخشيد بگم تا روحش آروم بگيره !

اخماش بيشتر تو هم رفت گفت :

- نشنيدم چي گفتين !

پوزخندي زدم و گفتم :

- هيچي نگفتم . بفرماييد رد بشين . من صبر ميكنم شما برين بعد راه ميرم !

همينجور كه توي ماشين گرون قيمتش مينشست گفت :

- از پياده رو برو نميخواد وقت ملتم بگيري !

عصباني شدم ولي چيزي نگفتم . گاز داد و ماشينش با صداي زيادي از جا كنده شد . پوفي كردم و نگاهم و به ادامه ي كوچه انداختم . لعنتي هر چي ميري تموم نميشه .

اين بار به سمت پياده رو رفتم . گوشيم و بالاخره از توي كيفم پيدا كردم . يه ميس كال از رامين داشتم . بي تفاوت گوشي و توي كيفم سُر دادم و قدمام و تند تر برداشتم .

بالاخره به خونه ي ساناز رسيدم . خونه اي كه با مرگ شوهرش بهش ارث رسيده بود ! چقدر خدارو شكر ميكرد كه شوهرش نه بچه داشت نه زني ! واسه خودش راحت توي خونه

ي اون مرحوم حكم راني ميكرد ! مهموني ميگرفت و هزار جور آدم و توي خونش مياورد ! احتمالا با اين كاراش داشت تن اون بخت برگشته رو تو گور ميلرزوند .

در با تقه اي باز شد . وارد خونه شدم . يه حياط خيلي بزرگ داشت كه يه گوشش تاب و ميز و صندلياي خوشگل گذاشته بودن . از كنارشون گذشتم و وارد خونه شدم . ساناز تا دم

در ورودي اومده بود . نگاهي بهم كرد و گفت :

- سلام خريد بودي ؟!

دستام از سرما سِر شده بود . بسته هاي خريد و يه گوشه گذاشتم و به سمت شومينه ي روشنش رفتم :

- آره . ببين چي خريدم !

ساناز خريدام و بالا پايين ميكرد و منم به آتيش شومينه زل زده بودم . عجيب قيافه ي اين پسره برام آشنا بود . لعنتي كجا ديده بودمش ؟! صد رحمت به حافظه ي ماهي !

ساناز كه دست از فضولي تو خريداي من كشيده بود روي مبلاي سلطنتي خونش نشست و گفت :

- چه خبرا از رامين ؟! چيكارا ميكنين ؟!

از شومينه فاصله گرفتم و روي مبل نشستم :

- هيچي . حالا حالا ها بايد دنبالم بياد !

- اين چه اخلاق بديه كه تو داري ؟! بابا باهاشون راه بياي كه بيشتر بهت ميماسه !

يه سيگار از بين سيگاراي ساناز كه روي ميز افتاده بود برداشتم و آتيش زدم . همينجور كه دودش و به هوا ميفرستادم گفتم :

- نميفهمي ديگه . تو سرت به كار خودت باشه !

ساناز از جاش بلند شد و گفت :

- هر غلطي ميخواي بكن . من برم به اين دختره بگم يه چيزي بياره بخوريم .

ساناز رفت و من دوباره به فكر فرو رفتم . هر چي فكر ميكردم كمتر به نتيجه ميرسيدم . كلافه نگاهم و دور تا دور خونه گردوندم . چشمم به جايي افتاد كه شب مهموني ساناز

رامين و ديده بودم . چقدر اون شب مست بودم . از همون شب ديگه خونش نيومده بودم . پك ديگه اي به سيگارم زدم . يهو يه چيزي تو ذهنم جرقه زد !

من مست بودم . شب داشتم تو كوچه واسه خودم راه ميرفتم . يهو افتادم رو زمين ! يه بي ام دبليو جلوم ظاهر شد . يه پسر بود . خدايا چقدر شبيه همين پسر امروزيه بود ! حتي

ماشينشم همون بود ! آره اصلا خودش بود !

مات و مبهوت به يه نقطه خيره شده بودم . ساناز از كنارم رد شد جا سيگاري رو روي ميز كنارم گذاشت و گفت :

- اون وامونده اي كه دستته رو بتكون تو جاسيگاري داري خونم و با خاكستر يكي ميكني !

به خودم اومدم . سيگار و همينجور توي جاسيگاري انداختم و گفتم :

- ساناز همسايه اي دارين كه بي ام دبليو داشته باشه ؟

ساناز پوزخندي زد و گفت :

- مخت تكون خورده ؟! اينجا پر از بي ام دبليوهه !

جوابي به ساناز ندادم . خوب معلومه كه نميشناسه . مگه تو كل شهر همين يه نفره كه بي ام دبليو داره ؟!

ساناز كه ديد چيزي نميگم به حرف اومد :

- حالا چرا همچين چيزي رو پرسيدي ؟

گيج و گنگ به سمتش برگشتم :

- ها ؟! هيچي همينطوري گفتم .

- مشكوك ميزني !

حرفش و بي جواب گذاشتم . دستم و دراز كردم و يه شيريني از روي ميز برداشتم و خوردم . ساناز هم بيخيال حرف من شد . داشت از دوست رامين ميگفت . انگار تازگيا باهاش

دوست شده بود . ميگفت رامين جورش كرده . سرم ديگه داشت سوت ميكشيد . بدون وقفه حرف ميزد و همشم از پسره تعريف ميكرد . 2 ساعتي پيش ساناز بودم . حدوداي ساعت

7 شب بود كه تصميم گرفتم برگردم خونه . ساناز برام آژانس گرفت . باهاش خداحافظي كردم و سوار ماشين شدم . تو كل كوچه چشمم دنبال يه بي ام دبليو مشكي ميگشت . ولي

هيچ اثري ازش نبود . سرخورده نگاهم و از بيرون گرفتم و به گوشيم انداختم . دوباره رامين زنگ زده بود . اين بار جوابش و دادم . كلا فكر بي ام دبليو و صاحبش از ذهنم بيرون

رفت و تمام حواسم رفت پيش رامين و حرفاش !

فصل سوم

صداي زنگ در خونه بلند شد . به سمت آيفون تصويري رفتم . نيوشا داشت شكلك در مي آورد . خنديدم و دكمه ي در باز كن و زدم . در ورودي خونه رو هم باز گذاشتم و به سمت

اتاق خواب رفتم تا به بقيه ي كارام برسم . مشغول تميز كاري خونه بودم . حسابي همه چي كثيف شده بود . يه مدت بود اصلا دست و دلم به كار نميرفت . ولي بالاخره كه چي ؟! من

توي اين خونه زندگي ميكردم . اينجا خونه ي من بود . حتي اگه اون رفتارش . . .

پوفي كردم . رو تختي رو مرتب كردم . صداي نيوشا از سالن ميومد :

- صاحب خونه ! كجايي ؟!

از اتاق بيرون اومدم . نيوشا وارد خونه شده بود و در و بسته بود . لبخندي بهش زدم و به طرفش رفتم :

- سلام .

بوسيدمش سلام كرد گفتم :

- واي نيو چقدر دلم برات تنگ شده بود .

خودش و روي مبل انداخت و گفت :

- ميبينم همش خونمي . همش بهم سر ميزني . كلا من شيفته ي اين دلتنگيتم !

روي مبل كناريش نشستم و گفتم :

- جدي ميگم دلم تنگ شده بود !

انگار كه چيزي يادش بياد سريع از جا پريد و گفت :

- وايسا ببينم پنجشنبه چرا مارو پيچوندي ؟!

يه دونه آروم زد تو پيشونيش و گفت :

- منِ خر و بگو كه راه افتادم اومدم اينجا . اصلا يادم رفته بود من ميرم .

نيوشا نيم خيز شده بود . خنديدم و گفتم :

- بتمرگ سر جات ! كجا هي ميرم ميرم !

با حالت تعجب گفت :

- تو كه مامان مودبي بودي . اين زلزله ي هشت ريشتريت كجاست ؟

از تعبيري كه براي آريا به كار برده بود خنديدم و گفتم :

- مدرسست . بچم به اون مودبي .

- سوسكه بيا پايين !

- تو از اولش آدم بد ذاتي بودي نيو . بچم مگه چيكارت كرده ؟

از جام بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم . از همون جا گفتم :

- چايي ترش ميخوري ؟

- آره . حسابي با اين سرماي بيرون ميچسبه .

مشغول درست كردن چايي شدم . صداي نيوشا رو درست پشت سرم شنيدم . وارد آشپزخونه ميشد . همينجور كه نگاهش و دور تا دور آشپزخونه ي شيك و مدرنم ميگردوند گفت :

- چرا پنجشنبه نيومدي ديوونه ؟! همه بودن .

دوباره ياد پنجشنبه افتادم . جواب آزمايش . حتي جرات نكرده بودم توي اين دو روز بهش فكر كنم ! ياد آريا افتادم . بچم اون روز چقدر ناراحت بود از اينكه باباش نرفته دنبالش .

پوفي كردم . تو دلم گفتم " من يه عالمه درد تو زندگيمه . كي ميفهمتشون ؟! "

چايي رو توي فنجون ريختم و گذاشتم توي سيني همينطور كه به سمت سالن بر ميگشتم جواب دادم :

- نشد . كاري برام پيش اومد !

- يهو ؟!

برگشتم سمتش . مشكوك نگاهم ميكرد :

- خر خودتي !

- بگير بشين چاييت و بخور انقدر اظهار فضل نكن !

نيوشا نشست .

- راستي حال پدرام چطوره ؟

همينجور كه فنجون چاييش و بر ميداشت نيشش باز شد گفت :

- خيلي خوبه .

بي اختيار خندم گرفت گفتم :

- جمع كن لب و لوچت و ! چه خوشش اومد !

- دلتم بخواد !

خنده رو لبم ماسيد . دلم ميخواست . دلم از اين لبخنداي همراه با ذوق ميخواست . از جام بلند شدم و به سمت اتاق آريا رفتم تو همون حالت گفتم :

- مامانت خوبه ؟!

- آره بابا همه خوبن . حالا هي بپرس . كجا رفتي ؟ بيا بگير بشين !

- ميام الان . بذار اتاق آريا رو مرتب كنم .

- اوهو ! چه خانوم خونه داري !

- كجاش و ديدي !

از اتاق بيرون اومدم و گفتم :

- ناهار هستي ؟

- نه بايد برم . پدرام ناهار مياد خونه .

يه زنگ بزن بگو بياد اينجا خب .

- مگه شوهرت ناهار مياد خونه ؟!

شوهرم ؟! مگه غير از نصف شبا من شوهرم و ميديدم ؟! گفتم :

- فوقش زنگ ميزنم بياد .

خدا خدا ميكردم قبول نكنه . من حتي هنوز نتونسته بودم باهاش حرف بزنم و جريان برگه ي آزمايش و بگم . حالا زنگ بزنم بگم سر خود مهمون دعوت كردم پاشو بيا خونه ؟!

نيو سريع گفت :

- نه بابا اون بنده خدا هم از كار و زندگيش ميفته . من ناهار دارم خونه . اومدم يه سر ببينمت و برم .

نشستم مقابلش و گفتم :

- پنجشنبه چه خبر بود ؟

يكم از چاييش و مزه مزه كرد . احساس ميكردم مكث كرده . شايد چيزي شده بود كه نميخواست بگه ! چاييم و برداشتم و همينطور نگاهم و به نيو دوختم . فنجون و پايين آورد و

گفت :

- پريماه من عاشق اين چاييم يعني .

- نيو !

نگاهش و بهم انداخت و گفت :

- ها ؟!

- ميگم پنجشنبه چه خبر بود ؟

- چه خبري ميخواستي باشه ؟ هيچي . همه اومدن خورديم و پاشيديم و خنديديم . همين !

- مطمئني ؟!

-آره بابا .

- پس چرا حس ميكنم يه چيزي ميخواي بگي !

- حست اشتباه ميكنه !

- تو كه بالاخره بهم ميگي !

- نميگم !

- پس يه چيزي هست !

- لعنت به زبوني كه بي موقع باز بشه !

- بگو .

- بيخيال پري

- بگو نيو

يكم دست دست كرد . انگار داشت كلنجار ميرفت با خودش كه بگه يا نه ! بي صبرانه منتظر بودم تا حرف بزنه . چي شده بود كه نيو نميخواست هيچي در موردش بگه ؟ چي شده بود

نيو انقدر امروز ساكت شده بود ؟!

بالاخره كلنجار رفتنش تموم شد . نفس عميقي كشيد و گفت :

- رامين برگشته !

احساسم چيزي بين بهت و سردرگمي بود ! رامين ؟ برگشته ؟! نه ! نميتونست واقعيت داشته باشه !

در ماشين و بستم خم شدم و نگاهم و از پنجره ي ماشين به رامين دوختم :

- مرسي خوش گذشت امشب .

كلافه روي فرمون ضرب ميگرفت و نگاهش و به شيشه ي جلو دوخته بود . از بين دندوناي كليد شدش با پوزخند گفت :

- تورو خدا يه وقت تعارف نكني بيام بالا !

خنديدم :

- جلوي همسايه ها زشته . اينا همينجوري از اينكه صاحب خونه بهم اينجا رو اجاره داده ناراضين ! چه برسه كه بخوام با خودم پسرم ببرم تو خونه !

- تازه ساعت 12 شبه . ميرفتيم خونه ي من يكم شب نشيني ميكرديم . الان چه وقت خونه رفتنه !

نيشخندي زدم و صاف وايسادم . من و نمي ديد . نفسم و بيرون دادم . ميدونستم اين حرفا و دلخوريا و دندون رو هم سابيدن يعني چي ! از اينكه راحت خودم و در اختيارش نميذارم

كفري ميشه ! از اينكه تا حالا 4 بار من و برده بيرون و تنها چيزي كه نصيبش شده اين بوده كه دستم و بگيره ناراضيه ! رامين پياده شد و دستاش و روي سقف ماشين گذاشت .

صورتش از كلافگي جمع شده بود . اخماش و تو هم كرد و گفت :

- ببين من در مقابل هيچ دختري تا حالا انقدر صبور نبودما !

اخمام و تو هم كشيدم .

- كه چي ؟! ميتوني صبور نباشي مجبورت كه نكردم .

كيفم و روي دستم جا به جا كردم و با پوزخندي كه ناخواسته روي لبام نشسته بود نگاهي بهش كردم :

- شب بخير .

بدون توجه ازش دور شدم . كليد خونه رو در آوردم و وارد خونه شدم . چه منت صبوريشم سرم ميذاره ! فكر كرده مثلا گورش و از زندگيم گم كنه من چيزيم ميشه ! زهي خيال باطل

!

در و بستم و از پله ها بالا رفتم . راه پله هاي طبقه اول و كه رد كردم صداي باز شدن در خونه ي طبقه اول و شنيدم . سرم و يواش از بين نرده ها بردم پايين . زن همسايه رو ديدم

كه آروم از خونه اومده بود بيرون و نگاهش به راه پله ها بود !

پوزخندي رو لبم نشست . اونوقت رامين انتظار داشت من با اين به پا ها بيارمش خونم ! پوفي كردم و كليد و توي قفل خونه چرخوندم .

وارد خونه شدم و يه راست به سمت اتاقم رفتم . لباسام و عوض كردم و خودم و روي مبل هميشگيم انداختم . از اون همه سكوت و خالي بودن خونه دلم گرفت . بي هدف ريموت

تلويزيون و برداشتم و روشنش كردم . تند تند كانالارو رد ميكردم . هيچي توجهم و جلب نمي كرد . تلويزيون و خاموش كردم نگاهي به ساعت انداختم 12:30 بود . به سمت ضبط

رفتم سي دي آهنگ و توش گذاشتم و يكم آهنگارو جلو و عقب كردم تا بالاخره آهنگ دلخواهم و پيدا كردم . صداش و كم كردم و به سمت آشپزخونه به راه افتادم . رامين راست

ميگفت 12 شب كه وقت خواب نبود ! عين آدماي شبگرد شده بودم . به سمت قهوه جوش رفتم . خواننده شروع به خوندن كرد . چند لحظه دست از كار كشيدم . واقعا اگه رامين ازم

خبر نميگرفت برام فرق نداشت ؟!

از اين سر سختيش خوشم ميومد . از اون آدمايي بود كه جنگيدن باهاشون حسابي حال ميداد . دوباره مشغول كار شدم . خب اگرم خبر نگيره برام مهم نيست . ميرم سراغ يكي

ديگه . يكي كه راحت تر گول بخوره . يكي كه راحت تر بريز و بپاش كنه ! درسته كه اونجوري به اندازه ي الان بهم خوش نميگذشت ولي خب بهتر از تنها بودن و بيكاري بود !

قهوم حاضر شد . توي ليوان مخصوص ريختم و دوباره روي مبل دوست داشتنيم لم دادم . يكم از قهوم و خوردم . نه كه بي خواب نبودم اينم ميخوردم كه كلا خوابم و بپرونه !

گوشيم زنگ خورد . متعجب به ساعت نگاه كردم 12:45 و نشون ميداد . دستم به سمت گوشي رفت . نگاهم به اسم رامين افتاد . نيشخندي زدم . مگه ميتونه بيخيال من بشه ؟

نيشخندم و جمع كردم و خيلي جدي جواب دادم :

- چرا نصف شب مزاحم يه ليدي محترم ميشي ؟

- ميخواستم ببينم اين ليدي محترم در چه حاليه !

- شما وكيل وصيشي يا مفتش محل ؟!

خنديد :

- فكر كن فضولم اصلا !

- توي اون كه شكي نيست ! خواب بودم . پرونديم !

- تو و خواب ؟ اين موقع شب ؟

- مثل اينكه ساعت 1 نصف شبه ها ! شب بخير !

- داري دَكَم ميكني ؟!

- خواب نداري ؟

- نه بهتره توام فكر خواب و از سرت بيرون كني امشب بي خوابي به سرم زده !

- اونوقت من بايد سرگرمت كنم ؟ مگه دلقكتم ؟ برو بگير بخواب . خودت و تكون تكون بده راحت تر خوابت مي بره !

خنديدم . با لحني كه خنده توش بود گفت :

- بخند ! تو نخندي كي بخنده آخه ؟! پريماه ؟

- هوم ؟

- باهام داري بد تا مي كني ! من عادت به اين همه تنهايي ندارم !

- صحيح ! دليل بي خوابيت و فهميدم !

- الان تو نبايد پاي تلفن باشي !

- پس بايد كجا باشم ؟!

- تو بغل من ! كنارم !

- يه وقت نپرم تو گلوت !

- يه حرف و چند بار بايد بگم آخه ؟! نترس بلدم قورتت بدم !

- چيزي زدي ؟

خنديد . معلوم بود يكم مسته . ولي نه اونقدر كه كنترلي روي حرفاش نداشته باشه .

- آره تو كه نيومدي هم پيكم بشي !

- باشه به وقتش !

- داري وعده وعيد ميدي ؟ به دلم صابون بزنم ؟

نيشخندي زدم و گفتم :

- همچين چيزي نگفتم !

يكم از قهوم و خوردم و به صداي نفسهاش گوش دادم . چند لحظه مكث كرد و بالاخره گفت :

- برو بخواب دارم هوايي ميشم كم كم !

قهقهه زدم گفتم :

- هوايي بشي چيكار ميكني ؟

- يهو ديدي پاشدم اومدم دم خونت !

- تو بيا كيه كه رات بده تو !

- برو بخواب بچه شَر نشو . داري اغفالم ميكني ! شب بخير !

با خنده اي كه روي لبم نشسته بود شب بخير گفتم و گوشي و قطع كردم . ليوان قهوه ي نيم خوردم و روي سينك ظرفشويي گذاشتم و به سمت اتاقم رفتم . انگار توي يه لحظه كلي

خواب تو چشمام اومد ! انگار فقط منتظر بودم بهم شب بخير بگه !

نگاهم و به خانوم وثوق كه درست رو به روم روي صندلي نشسته بود انداختم :

- عكس آوردين ازش ؟

سريع گفت :

- آره عزيزم . تو كيفمه . الان برات ميارمش !

سر تكون دادم و منتظر شدم . همين بين گوشيم زنگ خورد . چشمم به اسم رامين افتاد ! نميشد كه جواب نداد !

- بله رامين ؟!

- چطوري جينگول ؟!

خندم و خوردم :

- چند بار بگم اينجوري صدام نكن !

- از خداتم باشه !

نگاهم به خانوم وثوق افتاد كه هنوز دستش توي كيفش بود و داشت دنبال عكس ميگشت گفتم :

- كاري داشتي ؟!

- آره ! ببين آخر هفته يه مهموني گرفتم . گفتم بهت بگم بايد زودتر از همه بياي دير ترم بري گفته باشم !

نيشخندي روي لبم نشت .

- اونوقت چرا بايد اين كار و بكنم ؟!

- مثلا تو دوست دختر صاحب مهموني حساب ميشيا !

- اوه ! از اون لحاظ .

خانوم وثوق عكس و پيدا كرد . لبخندي روي لبش نشست و برگشت سمت ميز . عكس و به پشت جلوم گذاشت . برداشتمش و همينجور كه صداي رامين و ميشنيدم عكس و

برگردوندم .

- اگه يه روز زودتر بياي بگي چيزي كم و كسر هست يا نه كه ديگه حسابي ممنونت ميشم .

لبخندي كه روي لبم نشسته بود با ديدن عكس از بين رفت . متعجب خيره به عكس مونده بودم ! چه ماجراي مسخره اي شده عكس كسي كه تو كوچه ي ساناز اينا دنبالش ميگشتم

الان بايد تو دستم باشه !

سريع تو گوشي به رامين گفتم :

- رامين من بهت زنگ ميزنم بعدا الان كار دارم .

منتظر جوابي از رامين نموندم . سريع قطع كردم . گوشي و روي ميز گذاشتم و دوباره به عكس خيره شدم . خود خودش بود همون يارو بي ام دبليوييه ! تو آسمونا دنبالش ميگشتم

حالا رو زمين پيداش كرده بودم !

خانوم وثوق صداش و صاف كرد . ميخواست من و به خودم بياره . خب حق داشت يه ساعت خيره به عكس پسرش مونده بودم ! لبخند نصفه و نيمه اي تحويلش دادم . ذهنم و از

ماشين پسرش دور كردم تا بتونم درست و حسابي فالش و بگيرم ! ولي مدام ذهنم درگير پسرش ميشد . شايد چندان چيز خاصي هم نبود ولي همون دو بار برخورد تصادفي و اينكه

مادرش خانوم وثوقه باعث ميشد متعجب بشم . برام جالب بود كه چرا همه چي دست به دست هم داده تا اين پسره سر راه زندگي من سبز بشه .

هر جور ميتونستم با قهوه و پاسور از روي عكسش فالش و گرفتم . لحظه ي آخر يه نيم نگاه به عكس انداختم و بعد به دست خانوم وثوق دادمش . اينجور كه از فالش معلوم بود

اون دختره از زندگيش بيرون رفته بود ! خانوم وثوق حسابي خوشحال بود و منتظر بود تا ببينه اون دختري كه اتفاقي وارد زندگيش ميشه كيه ! منم همينطور !

بعد از رفتن مشتريام يهو دلم براي نيو تنگ شد . سريع بهش زنگ زدم و باهاش هماهنگ كردم . انگار دلامون به هم راه داشت چون گفت تو راه خونمه .

خوشحال يه دستي به سر و گوش خونه كشيدم و منتظر نيو موندم . چيزي طول نكشيد كه اومد . بغلش كردم و بوسيدمش . من و از خودش جدا كرد و با خنده گفت :

- يه جوري رفتار ميكنه انگار من و صد ساله نديده . ولم كن تف ماليم كردي .

- از خداتم باشه . رامين از خداشه من اينجوري بوسش كنم !

ابروهاش بالا پريد و همينجور كه كولش و روي مبل مينداخت و كاپشنش و از تنش در مي آورد گفت :

- رامين كيه ديگه ؟! چشمم روشن . آدم جديد ؟!

- اي تقريبا جديده ! بوي فرندمه !

- اِ اينجورياست ؟

روي مبل نشستم و خنديدم . خودم از لفظ بوي فرند خندم گرفته بود ! نيو با اخم مصنوعي گفت :

- نخند دختر ! چه بي حياييه ! ببينم فرهاد بد بخت دَك شد ؟ حالا نوبت يكي ديگست ؟

- اين فرق داره !

- آره جون خودت ! چه فرقي ؟ تو سر همه همين و ميگي ! من نميفهمم تو ميخواي تهش به كي و چي برسي !

- ميگم فرق داره فرق داره ديگه . اين لوس و شُل و وِل نيست .

- بقيه بودن ؟!

- آره ديگه . سريع شُل ميشدن . سريع ميكشيدن كنار و ميزدن تو خط قربون صدقه . آدم دلش ميخواست بالا بياره !

- بسوزه پدر تجربه !

- حالا هي مسخره كن !

- حالا تهش كه چي ؟! اومديم و حسابي هم با اين يارو تفريح كردي . تو نميخواي شوهر كني؟!

از لفظ شوهر خندم گرفت . از جام بلند شدم و بشكن زدم همينجور كه ميخنديدم الكي خودم و تكون ميدادم و ميگفتم :

- آقا بالا سر نخواستم يار بي سفر نخواستم . يه سر و هزار سودا داره من دردسر نخواستم !

نيو خنديد و گفت :

- خدا از دلت بشنوه .

در حالي كه قهقهه ميزدم به سمت آشپزخونه رفتم . ظرف ميوه رو از توي يخچال در آوردم و گفتم :

- ميخواي يكي رو هم با تو دوست كنم ؟

- زهر مار ! من اهل اين حرفام آخه ؟!

- اهل بودن نميخواد كه ! واقعا چجوري تنهايي سر ميكني ؟

- تو نميفهمي . اين كارايي كه تو داري الان ميكني بعدا عواقب داره . از كجا معلوم شايد يه وقت سرت به سنگ خورد و خواستي شوهر كني . چجوري ميخواي اين چيزا رو بهش

بگي ؟!

- من سرم به سنگ نميخوره ! هميني كه هستم ميمونم .

من سرم به سنگ نميخوره ! هميني كه هستم ميمونم .

نيوشا نفس عميقي كشيد و سرش و با تاسف تكون داد . ظرف ميوه رو روي ميز گذاشتم .

- ببين كي من بهت اين حرفارو زدما . حالا گوش نكن !

- بيخيال بابا . چه خبر ؟ از خودت بگو .

- والا هيچي . منم همش . . .

صداي زنگ خونه حرف نيوشا رو قطع كرد . با تعجب پرسيد :

- مشتري داري بازم ؟

- نه . كسي قرار نبود بياد . وايسا ببينم كيه !

گوشي آيفون و برداشتم و گفتم :

- بله ؟

- سلام در و بزن .

صداي ساناز و تشخيص دادم . دو دل دكمه ي در باز كن و زدم و در ورودي رو هم باز گذاشتم . نيوشا پرسشگر گفت :

-كي بود ؟

ميدونستم اگه بفهمه سانازه اونجا نميمونه . از طرفي دلم براي نيو تنگ شده بود و نميخواستم به اون زودي بره از طرف ديگه هم نميتونستم كه ساناز و بيرون كنم ! سوال نيو رو

كه دوباره مي پرسيد كي بود بي جواب گذاشتم . ساناز وارد خونه شد . سلام كرد و با ديدن نيو ابروهاش و بالا انداخت و با تمسخر پوزخند زد گفت :

- اِ مهموني داري ؟!

نيو كه معلوم بود از حضور ساناز ناراحت شده گفت :

- نخير . داشتم ميرفتم ديگه . شما تشريف بيارين داخل .

ساناز بي تعارف و بدون اينكه با نيوشا دست بده يا سلام و احوالپرسي كنه بالاي اتاق روي مبل نشست . نيوشا به سمت كاپشنش رفت . ميخواست بپوشتش كه كنارش رفتم و گفتم

:

- بچه نشو نيو . كجا ميري ؟

- بهتر بود بهم ميگفتي مهمون داري كه نيام .

ساناز نذاشت حرفي بزنم . خودش جواب داد :

- اومدم يه سر به پري بزنم و برم . جاي من و كه تنگ نكردي . منم فكر نميكنم جاي تورو تنگ كرده باشم !

حرفاي ساناز با غيظ و تمسخر بود . ميدونستم نيوشا نميتونه ساناز و تحمل كنه . انقدر اختلاف عقيده داشتن كه هر لحظه كنار هم بودن ديوونشون ميكرد . رو به نيو طوري كه

ساناز نشنوه گفتم :

- ديوونه نشو كجا ميري ؟ ساناز يكم ميمونه و ميره . من كه نميذارم تو امشب از اينجا بري . پس بگير بشين !

نيوشا پوفي كرد و سر جاش نشست . نگاهش و با حالت بدي روي ساناز انداخت . نفس عميقي كشيدم و گفتم :

- ساناز قهوه ميخوري ؟

- نه بابا بيا بشين .

بي تعارف اومدم و نشستم . حقيقتش ميترسيدم از كنارشون جم بخورم و دعواشون بشه ! قبلا هم با هم دعوا كرده بودن . نميخواستم بيشتر از اين بينشون شكراب بشه !

جو سنگين بود . ميخواستم يه جور سكوت و بشكنم . ياد پسر خانوم وثوق افتادم . با هيجان به نيوشا گفتم :

- نيو پسر خانوم وثوق يادته ؟

نيو كه از اومدن ساناز دمغ شده بود با بي حوصلگي گفت :

- پسر خانوم وثوق ؟ نه . اون كيه ؟

- بابا همون زنه كه مشتريمه . گفتم يه پسر داره . رستوران زنجيره اي دارن .

نيوشا لبخند رو لبش اومد و گفت :

- خب خب يادم اومد .

از لبخند نيو جون گرفتم گفتم :

- من اين آقا رو دو بار از نزديك ديده بودم و نميدونستم .

ساناز گفت :

- جريان وثوق چيه ؟!

مختصر براي جفتشون جريان و تعريف كردم . نيوشا گفت :

- انگار قسمت شده كه مخش و بزني !

خنديدم :

- گمشو . مگه ديوونم ! طرف دلش يه جاي ديگه گيره !

ساناز همينطور كه پكي به سيگارش ميزد گفت :

- تو كه ميگي جدا شدن !

- خب لابد هنوز دوستش داره . به هر حال من قصد ندارم مخش و بزنم .

ساناز پوزخندي زد و گفت :

- من جاي تو باشم يه همچين كيس خوبي رو از دست نميدم .

- كجاش انقدر خوب به نظر مياد ؟

نيوشا پوزخندي به ساناز زد و گفت :

- بعضيا هيچ جوري سير موني ندارن !

ساناز با حرص گفت :

- بعضي ها هم بلد نيستن لال موني بگيرن !

داشت دعوا ميشد كه سريع پريدم بين حرفشون و گفتم :

- احتمالا خيلي عاشق دخترست .

ساناز دوباره يه پك به سيگارش زد و گفت :

- چه شكلي هست ؟

- بد نيست قيافش .

نيوشا گفت :

- بيخيال پري . اين همه داشتم بهت چي ميگفتم !

سريع گفتم :

- نه بابا . من كه قصد ندارم كاري كنم باهاش . فقط اون روز ماشينش و قد بلندش خيلي تو چشمم بود . همين . وگرنه من تو نخش نيستم .

ساناز بي توجه به گفته ي نيوشا رو به من گفت :

- ديوونه اي اگه ولش كني . ميگي خوش قد و بالاست . پولم كه داره . تو بكن ازش و برو !

- من تو رابطه با رامين موندم . چه انتظاراتي داريا .

ساناز نيشخند پليدانه اي زد و گفت :

- هر گلي يه بويي داره ! ضرر كه نداره . برو تو نخش ببين چجوريه . بعدشم خيلي راحت بيخيالش شو . مثل فرهاد . مثل اون قبليا !

نيوشا با حرص گفت :

- مگه خل شدي پريماه ؟ اين كارا تو شان و شخصيت تو نيست . اين كارا آخر و عاقبت نداره . آخرش چوب اين كارا رو ميخوري . زندگيت و درست كن .

ساناز دوباره گفت :

- رامين كه تو زندگي تو موندگار نيست . با اون اخلاقي كه من ازش سراغ دارم يه روز با اينه و وقتي دلش و ميزنه ميره با يكي ديگه . چه اشكالي داره يه زاپاس همراهت باشه

؟!

نيوشا دندوناش و رو هم فشار داد .

- ببخشيد ساناز خانوم . ميشه عقايد مسخرتون و براي خودتون نگه دارين ؟ پريماه مثل شما نيست .

مثل فرشته هاي خوب و بد شده بودن . ساناز وسوسم ميكرد و نيوشا از انجام هر كاري منعم ميكرد ! ساناز از جاش بلند شد و گفت :

- پريماه جون بهتره من برم . اين دوستت حسابي قاطي كرده امشب .

نزديكم اومد . گونم و بوسيد و به سمت در رفت . بدون خداحافظي از نيوشا بيرون رفت . سر جام نشستم . نيوشا غر غر ميكرد و به ساناز بد و بيراه ميگفت . ولي من همه ي فكرم

پيش حرفاي ساناز بود . بدم نميومد يكم تو زندگي اون پسره كنجكاوي كنم . از طرفي هم زياد به رامين دلخوش نبودم . يعني خودمم زياد رابطه رو با پسرا نگه نميدارم . چون از

وابستگي هاي بعدش ميترسيدم ! به قول ساناز بد نيست آدم يه زاپاس داشته باشه !

رامين جلوي در ورودي منتظرم وايساده بود . با ديدنم دستاش و از هم باز كرد . قدمام و شُل كردم . با ديدن دستاي باز شدش ترديد داشتم . انتظار داشت بپرم بغلش ؟ اصلا دلم

ميخواست همچين كاري كنم ؟! خب اولش بغل بود . بعدش چي ؟ نميشد در مقابل رامين كاري رو الكي انجام داد . هر حركتي يه اتفاق و انتظاري پشتش بود .

هنوز دستاش باز بود و من با خودم كلنجار ميرفتم . بايد پَسِش ميزدم و از كنارش ميگذشتم ؟! يا نه بين دستاش جا ميگرفتم و ميذاشتم دستاش و دور كمرم حلقه كنه ؟!

تقريبا بهش رسيده بودم . يه قدم به جلو برداشت و من و تو بغلش كشيد . متعجب نشدم . ميدونستم نيتش از دستاي بازش چيه . ولي چرا كنار نزدمش ؟!

دستاش دور كمرم حلقه شد و سرش كنار گردنم اومد . همينجور صاف وايساده بودم . حتي نميتونستم دستم و دور گردنش حلقه كنم .

كنار گردنم به حرف اومد :

- چقدر دير كردي . گفتم زودتر مياي .

نفساي گرمش به گردنم ميخورد . حال خوبي نداشت . ولي خب بد هم نبود . يه احساس خنثي ! ولي احساس كردم كه بايد از توي بغلش بيام بيرون . دستام و دو طرف شونش گذاشتم

و از بين حلقه ي دستاش خودم و بيرون كشيدم . سعي كردم يه لبخند دلگرم كننده بياد رو لبم . ولي بيشتر يه لبخند دستپاچه و عصبي تونستم بزنم !

رامين ازم جدا شد يه نگاه تو چشمام انداخت . ولي من نگاهم و سريع دزديدم و به پشتش انداختم تو همون حالت جواب سوالش و دادم :

- مهمونا تازه 8 - 9 شب ميان . 7 به نظرت ديره ؟!

دستش و جلو آورد و چونم و به سمت خودش برگردوند . تو چشماش خنده موج ميزد .

- براي من ديره . گفتم دو سه ساعت زودتر مياي .

يه ابروم و بالا دادم و گفتم :

- حالا كه اومدم بذار بيام تو . يه ساعته جلوم وايسادي .

خودش و يكم كنار كشيد . از كنارش رد شدم . پا تو خونش گذاشتم . وسايلش حسابي شيك بود . به يه پسر مجرد نميخورد كه انقدر سليقه به خرج بده . در خونه رو بست . سرم و به

سمتش برگردوندم :

- وسايل اينجا سليقه ي كيه ؟!

- بده يا خوبه ؟

شونه هام و بالا انداختم و بي تفاوت گفتم :

- خوبه !

- سليقه ي خودمه !

- او لا لا ! بهت نمياد !

خنديد . دستش و پشت كمرم گذاشت و گفت :

- مچم و گرفتي ! سليقه ي يه دختره !

- هوم . . . خوبه ! چه خوش سليقه .

به سمت يه اتاق كشيدم و گفت :

- اينجا مانتو و روسريت و در بيار .

يه تخت بزرگ و دو نفره ي مشكي توي اتاق بود . كل اتاق سِتِ سفيد و مشكي بود . سرم و به نشونه ي تاييد تكون دادم و گفتم :

- اينجا هم سليقه ي همون دختر خانوم محترمه ؟!

قهقهه زد و سرش و به نشونه ي تاييد تكون داد . نگاهم و از اسباب و وسايل اتاق گرفتم و گفتم :

- تشنمه . يه نوشيدني حاضر ميكني ؟

- نوكر بابات غلام سياه ! تورو هم آوردم كمكم كني !

- يه ليوان آب بهم بده !

- واسه اينكه تشنه نموني باشه . الان ميارم .

نيشخندي بهش زدم و رفتنش و نگاه كردم . از اتاق كه بيرون رفت در و بستم و پالتوم و از تنم در آوردم . لباسي كه قرار بود اون شب بپوشم و از توي ساكي كه با خودم آورده

بودم بيرون كشيدم و سريع پوشيدم . بعد جلوي آينه ي قدي اتاق وايسادم و خودم و نگاه كردم . يه پيرهن ساده ي سفيد پوشيده بودم كه كوتاهيش تا روي زانوم بود . دو تا بند باريك

ميخورد و دور گردنم بسته ميشد . از پشت كتفم تقريبا لخت بود . موهام و كج به سمت شونه ي راستم بسته بودم و حسابي فر كرده بودمش . چتري هامم فر روي صورتم ريخته

بودم . كفش پاشنه بلند سفيد رنگم رو هم پام كردم . از توي كيفم رژ قرمز رنگم و برداشتم و روي لبام كشيدم . بعد لب بالام و روي لب پايينم كشيدم تا حسابي پخش بشه . همون

لحظه در اتاق بي هوا باز شد به عقب برگشتم . رامين با ليوان آّب توي اتاق اومد . نگاهش بهم خيره موند . نزديك تر اومد و ليوان آب و روي ميز آرايش گذاشت .

دقيق نگاهم كرد . منم چيزي نگفتم . سكوت محض بينمون بود . ميدونستم حسابي جذبم شده . يعني نميتونست كه نشه ! مخصوصا با اون رژ جيغ و قرمز كه ساناز هميشه بهم

ميگفت لبام و خوش فرم تر از چيزي كه هست نشون ميده .

بالاخره به حرف اومدم :

- وايساده خوابت برده ؟!

نيشخندي زد و گفت :

- نه داشتم فكر ميكردم .

- به چي ؟

يكم مكث كرد . گفت :

- به اينكه امشب يه كاري دست جفتمون ميدي با اين تيپ و قيافت .

خنديدم . بلند و بي اراده . كور خوندي ! چشمام حالت بي تفاوت به خودش گرفت . دستم و رو شونش گذاشتم و همينجور كه گرد و خاكاي فرضي رو از روي پيرهن مردونه ي

سفيدش ميتكوندم گفتم :

- شايد دست خودت كار بدي . ولي دست من . . . شرمنده . نميتوني !

نيشخند روي لبم بود . من به اين راحتيا دم به تله نميدادم . يعني نميخواستم كه بدم . پوزخندي روي لبش نشست و بازوهام و گرفت سرش و نزديك صورتم كرد

توي يك قدمي صورتش و نگه داشت . ثابت وايساده بودم . نه تكون ميخوردم نه توجهي به نگاهش كه حريصانه روي لبام افتاده بود ميكردم . منتظر بودم . منتظر چي ؟ خودمم

نميدونستم .

شايد فكر ميكردم اين حركتش و همون جا تموم ميكنه . شايدم دلم ميخواست حركتش و تموم كنه . مكثش زياد شد . تو همون فاصله بدون اينكه نگاهش و به چشمام بدوزه گفت :

- هنوزم فكر ميكني هيچ كاري دستت نميدم ؟!

لبام و رو هم فشار دادم . به من ميگن پريماه . اگه قرار بود راحت خودم و در اختيار كسي بذارم ميشدم يكي مثل ساناز !

سرم و عقب كشيدم . نگاهش تو چشمام افتاد . دستام و نوازش گونه روي سينه اش كشيدم و با لحن پر عشوه اي گفتم :

- كور خوندي آقا پسر .

فشاري به سينه اش وارد كردم و پسش زدم . ليوان آب و از روي ميز آرايش برداشتم و يكم ازش خوردم . با دست كنار لبم و جوري كه رژ قرمزم پاك نشه تميز كردم . با دقت به

كارام نگاه ميكرد . بالاخره طاقت نياورد گفت :

- ميدونستي اين رفتارا و اين پس زدنات بيشتر آدم و حريص ميكنه ؟! باعث ميشه آدم نتونه ازت بگذره ؟

قهقهه زدم . ميدونستم . همه ي اين درسارو بلد بودم . ابروم و بالا انداختم :

- يعني اين كارا رو توام جواب ميده ؟ تو كه به نظر خيلي هفت خط مياي !

- اينا ظاهر قضيست . منم يه مردم ! يه مرد كه يه دختر و كنار خودش داره . انتظار داري بگم پسر پيغمبرم ؟! نه نميشه ساده ازت گذشت !

لبخند خبيثانه اي بهش زدم . سرم و كج كردم :

- منم همين و ميخوام . نبايد ساده بگيريم . نميتوني ساده ازم بگذري . من نميذارم .

نيشخندي زد و گفت :

- حالا هي دلبري كن . يه جا چوب اين بدجنسيت و ميخوري !

بازم به حرفش خنديدم . از اتاق بيرون اومديم . يكم با هم حرف زديم تا مهمونا بيان . دوباره مثل همون شبي كه با ساناز اومده بودم خونش همه جا پر از آدم شد . تازه فهميدم كه

چرا بار اول دكور خونه به چشمم نيومد . انقدر همه جا آدم بود و نور خونه كم بود كه جاي تعجب نداشت !

تمام مدت رامين كنارم بود . حتي يه لحظه هم از كنارم جم نميخورد . دستش دور كمرم حلقه بود و كنار گوشم پچ پچ ميكرد . نميفهميدم چرا پسرا و كاراشون هيچ حسي رو تو

وجودم ايجاد نميكرد . داشت كم كم باورم ميشد كه بي احساسم . يه آدم سرد و يخي كه به همه بي اعتناست !

ساناز با ديدن من و رامين كنار هم ابروهاش و بالا انداخت و كنار گوشم گفت :

- خوب باهاش جور شدي !

رگه هاي حسادت توي صداش كاملا معلوم بود ! ليوان ويسكيم و به دهنم نزديك كردم و تو همون حال جواب دادم :

- به هم ميايم ؟!

اين حرفم حسادتش و تشديد كرد . با لحن غليظي گفت :

- چه جورم ! خدا شانس بده . بدجور عين سگ پا سوخته دنبالت افتاده !

شونه هام و بالا انداختم دستم و به شونش زدم :

- نگران نباش واسه توام پيدا ميشه !

ساناز دوستم بود ولي از اون دوستايي كه تا وقتي حسادت نميكرد خوب بود . به محض اينكه احساس خطر ميكرد سريع ميزد كانال دشمني ! هميشه فاصلم و تا حدودي باهاش

رعايت ميكردم .

يكم ديگه از ويسكي كه تو دستم بود خوردم . پيك سوم بود و كم كم داشت سرم گرم ميشد . رامين كنار گوشم گفت :

- الان برميگردم .

سرم و بي حواس تكون دادم و از كنارم بلند شد . ساناز دوباره سرش و كنار گوشم آورد و پچ پچ كرد :

- چه خبر از پسر وثوق ؟!

پيك خاليم و روي ميز گذاشتم و همينجور كه با چشم دنبال خدمه هايي كه نوشيدني پخش ميكردن ميگشتم گفتم :

- چه خبري بايد باشه ؟

- رفتي تو كارش يا نه ؟

پوزخند زدم .

- من كه گفتم باهاش كاري ندارم . طرف معلومه تو اين خطا نيست !

- مگه فرهاد بود ؟! خودت آورديش تو خط !

نگاهي به چشماش كردم . توي تاريك روشن سالن برق شيطنت و تو چشماش به خوبي ميديدم . مستانه خنديدم :

- اين وسط چي به تو ميرسه كه جوش ميزني ؟

-به من ؟! هيچي ! بدبخت دارم واسه خودت ميگم . خدارو چه ديدي شايد خر شد اومد گرفتت ! از اين رامين كه آبي گرم نميشه !

دستم و براي يكي از خدمه ها تكون دادم و گفتم :

- يه پيك ديگه بهم بده .

ساناز با ديدن اين حركتم پوفي كرد :

- چه خبرته ؟! دوباره داري خودت و خفه ميكني ! ابله الان خونه ي راميني ! آخر شب بلا ملا سرت نياره !

- نمياره نترس ! من حد خودم و ميدونم !

- آره حدت يعني وقتي كه كامل از پا افتادي ! ول كن اين حرفا رو شنيدي چي گفتم ؟

- ولم كن ساناز ! تو چه اصراري داري من برم مخ اين يارو رو بزنم ؟! فعلا دارم رو رامين كار ميكنم .

پيك ويسكيم و يه ضرب سر كشيدم .

- از من ميشنوي برو تو كارش .

- حالا ! روش فكر ميكنم !

- يعني قبول ؟

چشمام و ريز كردم :

- چي بهت ميرسه اعجوبه ؟!

خنديد . از شراب قرمزي كه تو دستش بود يكم خورد و گفت :

- هيچي ! دلم برات ميسوزه !

زير لبي گفتم :

- خر خودتي ! دلت واسه عمت بسوزه !

ساناز حرفم و نشنيد . يكم ديگه زير گوشم خوند كه برم دنبال پسر وثوق . مطمئن بودم پسر وثوق از اين تيپ پسراست كه از سادگي افتضاحن ! كه ميشه راحت گولشون زد ! ولي

درست بود برم تو نخ پسر بهترين مشتريم ؟ اصلا چه اشكالي داشت ؟!

نيشخندي روي لبم نشست . ديگه تا آخر شب كنار ساناز نبودم . حتي فكر پسر وثوقم به ذهنم راه پيدا نكرد . تمام مدت رامين كنارم بود . بعد از خوردن پنجمين پيك ديگه هيچي

نخوردم . ترجيح دادم نسبت به شباي گذشته هوشيار تر باشم كه بفهمم دور و اطرافم چه خبره !

آخر شب هر جور بود ساناز من و برد خونه . عين جنازه رو تختم افتادم و تا صبح هيچي نفهميدم !

بلدي با ماشين اتومات رانندگي كني ؟

نگاهم و پر تمسخر به ساناز دوختم :

- نه فقط تو بلدي !

نيشخندي زد و گفت :

- از كجا بلدي آخه ؟

پوزخندي زدم و گفتم :

- دوست پسر مايه دار داشتن اين خوبيا رو هم داره . آدم همه چي و ياد ميگيره !

خنديد و گفت :

- جونور تو ماشينم ازشون ميگيري ؟

همينطور كه صندلي مزدا 2 ساناز و ميكشيدم جلو و آينه رو تنظيم ميكردم نيم نگاهي بهش انداختم :

- پس فكر كردي اينا به چه دردي ميخورن ؟ به درد اينكه وقتي چيزي و ميخواي بدون چون و چرا در اختيارت بذارن .

- تو ديگه شيطونم درس ميدي .

- خب ديگه من برم دير ميشه !

- برو ببينم چه ميكني ! تورش كردي خبر بده . بايد شام بدي بهم .

- باش تا بهت شام بدم .

- پررو حداقل واسه اينكه ماشين نازنينم و دارم بهت ميدم يه شام مهمونم كن .

- خب حالا . بستگي داره . بهت زنگ ميزنم .

- اوكي . خوش بگذره هاني !

تك بوق براي ساناز زدم و راه افتادم . يه هفته اي از مهموني رامين ميگذشت و بالاخره به اين نتيجه رسيده بودم كه بدم نمياد از نزديك يه بار ديگه پسر خانوم وثوق و ببينم ! اگه

راه داد كه چه بهتر . اگرم نداد مهم نيست !

از كوچه بيرون اومدم و به سمت خيابون اصلي روندم . آدرس خونه ي خانوم وثوق و داشتم . يه بار رفته بودم خونش و براي خودش و چند تا از دوستاش كه اونجا بودن فال گرفته

بودم . بدون اينكه به چيزي فكر كنم پام و رو پدال گاز گذاشتم . نميدونستم به خاطر حرفاي ساناز بود يا واقعا كنجكاويم گل كرده بود ! هر چي كه بود به شدت ترغيبم ميكرد برم دنبال

پسر وثوق . از تيپ و قد و هيكلش خوشم اومده بود . هم قد رامين بود ولي خوش تيپ تر . جزييات قيافش يادم نبود . چه اهميتي داشت كه بخواد يادم بمونه ! مهم اين بود كه رنگ و

مدل ماشينش يادم بمونه !

جلوي خونه ي خانوم وثوق رسيدم . يه گوشه ماشين و پارك كردم و منتظر موندم . نگاهي به ساعتم انداختم 9 صبح و نشون ميداد . دستم و پايين آوردم و روي فرمون ضرب

گرفتم . فكر نكنم هنوز از خونه بيرون رفته باشه . خودمم نميدونستم چجوري ميخوام بهش نزديك بشم ! ولي خواستن توانستنه !

صداي ضبط اذيتم ميكرد . دستم و به سمتش بردم و خاموشش كردم . سليقه ي ساناز تو انتخاب آهنگ افتضاح بود !

دوباره عصبي روي فرمون ضرب گرفتم . گه گاه نگاهم و به ساعت ميدوختم . ولي مگه عقربه هاش تكون ميخوردن !

انقدر منتظر موندم تا ساعت عدد 12 رو نشون داد . كلافه شدم . 3 ساعت اينجا بودم و هيچي دستگيرم نشده بود . ماشين و روشن كردم . اصلا بره بميره ! نخواستم بهش نزديك

بشم !

تا خواستم پام و روي پدال گاز بذارم زنگ گوشيم به صدا در اومد . نگاهي به صفحه اش انداختم . خانوم وثوق بود ! چه حلالزاده ! سريع برداشتم :

- سلام خانوم وثوق

- سلام پريماه جان . خوبي ؟

- ممنون .

- پريماه جان يه وقت ميخواستم ازت . البته نه براي خودم . يكي از دوستام ميخواد بياد پيشت .

سريع وقت و بهش دادم . تشكر كرد داشت قطع ميكرد كه يهو چيزي تو ذهنم جرقه زد سريع گفتم :

- خانوم وثوق ؟

- جانم عزيزم ؟

- ببخشيد اين و ميگما . يادمه گفتين پسرتون و همسرتون رستوران دارن درسته ؟

- آره عزيزم چطور ؟

از لحن مهربونش اعتماد به نفس گرفتم .

- حقيقتش ميخواستم با دوستام يه رستوران خوب برم الان زنگ زدين يهو يادم افتاد . ميشه يه آدرس يا شماره تماس بهم بدين ؟

- آره عزيزم حتما .

سريع آدرس رستوران و داد و من بعد از كلي تشكر گوشي و قطع كردم . يه رستوران طرفاي تجريش بود . انگار به جز رستوران زنجيره اي كه مال شوهر خانوم وثوق بود

پسرش به تنهايي اين رستوران و ميگردوند . انرژي دوباره گرفتم . شايد اونجا باشه . ميتونستم امتحان كنم !

پرسون پرسون آدرس رستوران و پيدا كردم . يه رستوران فرانسوي بود . از بيرون كه حسابي شيك بود . ماشين و پارك كردم و پياده شدم . سركي كشيدم . خيلي شلوغ نبود .

نگاهي به ساعتم انداختم 1 بود . چشمام دنبال يه بي ام دبليو مشكي ميگشت . اگه اينجا باشه حتما ماشينشم همين اطراف پارك كرده !

اثري از ماشينش پيدا نكردم . بادم خالي شد . يعني اينجا هم نبود . سركي توي محوطه ي خود رستوران كشيدم . ولي قبل از اينكه بتونم كامل ديد بزنم نگهبان رستوران كه يه پسر

جوون بود مچم و گرفت و گفت :

- بفرماييد خانوم . تشريف ميارين داخل ؟

نگاهم و گنگ روي پسر دوختم . برم تو ؟! يه همچين رستوراني صد در صد گرون قيمتم هست ! چجوري برم تو ؟! ميخواستم بگم نه ولي پاهام من و به جلو كشيد . فوقش ميرفتم

تو مخش و ميزدم و پول ناهارم نميدادم !

از اين فكر نيشخند شيطاني روي لبم نقش بست . يه قدم به سمت در برداشتم . نگهبان تا كمر جلوم خم شد و گفت :

- خوش آمديد .

نگاهم توي محوطه ي رستوران گشت . بالاخره ماشين مورد نظرم و پيدا كردم ! خوشحال و با اعتماد به نفس قدم برداشتم و به سمت محوطه ي اصلي رستوران كه چند تا پله

ميخورد و به در ميرسيد رفتم !

كنار در چند لحظه مكث كردم بايد ميرفتم تو ؟ اگه خودش و نبينم چي ؟ يه ناهار گرون قيمتم رو دستم ميموند !

- ببخشيد خانوم اجازه ميدين ؟

با صداي يه مرد به عقب برگشتم . دستش پشت يه دختر بود و پشت سرم وايساده بودن . انگار منتظر بودن كنار برم تا وارد بشن . نفس عميقي كشيدم شانسم و امتحان ميكنم ! دو

دلي رو كنار گذاشتم و وارد رستوران شدم . سالنش فوق العاده بود . چند لحظه محو چيدمان و سالن رستوران شدم . بالاخره به پاهام حركتي دادم و به سمت يه ميز و صندلي دو

نفره رفتم . نشستم . كل سالن و ديد زدم . هيچ وقت مدير يه رستوران كه توي سالن پرسه نميزنه !

فكر كن پريماه تو به خاطر اون اين همه راه و اومدي !

پيش خدمت كنارم اومد و مودبانه منو رو روي ميزم گذاشت و گفت :

- خوش اومديد . غذا انتخاب ميكنين يا پيش غذا ؟ يا نوشيدني ؟

نگاهم روي پسر جووني كه لباس فُرمِ قشنگي تنش بود سُر خورد . منتظر نگاهم ميكرد . بي هدف دستم و به سمت منو دراز كردم و گفتم :

- صداتون ميكنم وقتي خواستم سفارش بدم .

دوباره محترمانه يكم خم شد و جايي نزديك ميز من وايساد و نگاهش و تقريبا به سقف دوخت . توي افكار خودم غرق بودم . پريماه خانوم فكر اينجارو نكرده بودي ! اخمام و تو هم

كشيدم . هر جور شده بايد از دفترش بيرون بكشمش !

بي هدف نگاهم روي پيش غذاها و غذاها ميگشت . چشمم به قيمتا افتاد فكر كنم خودم و بايد پول ميكردم و از در اينجا بيرون ميرفتم !

زير چشمي به پسر پيش خدمت نگاه انداختم . چرا اين نميرفت ؟! وجودش دست پاچم ميكرد . بالاخره كلنجار رفتن با خودم و كنار گذاشتم . منو رو بستم و اشاره به پيش خدمت كردم

. سريع اومد سمتم و دوباره خم شد جلوم .

- بفرماييد .

- استيك ميخوام .

- براي پيش غذا چي ؟

همينم قيمتش سر به فلك ميذاشت ! بي تفاوت گفتم :

- نه ممنون . همين فقط .

دوباره تعظيم كرد و از كنارم دور شد . نفس راحتي كشيدم . نامحسوس توي كيفم و نگاه كردم . به اندازه ي يه استيك پول داشتم ! دوباره نگاهم و تو سالن چرخوندم . تعداد مشتريا

زياد نبود . صداي آهنگ ملايم فرانسوي حس خوبي بهم ميداد . نگاهم و دوباره چرخوندم . هنوزم اميد داشتم بتونم پسر خانوم وثوق و ببينم !

پيش خدمت همراه با آشپز و ميز چرخ داري به سمتم اومدن . متعجب شدم . انتظار داشتم غذا رو بيارن سر ميزم . ولي آشپز سر خم كرد و بعد از اجازه گرفتن همون جا سر ميز

استيك و برام درست كرد . چشمام از تعجب گرد شده بود از طرفي هم هيجان زده شده بودم . داشتم به كل پسر وثوق و از ذهنم بيرون ميكردم . غذاي آماده رو جلوم گذاشت و گفت :

- نوش جان .

با چنگال و چاقويي كه روي ميز بود يه تيكه از استيكم و بريدم و تو دهنم گذاشتم . مزش عالي بود ! احساس ميكردم يه تيكه از بهشت مال منه ! انگار نتونستم اين رضايت و از

صورتم پاك كنم چون پيش خدمت جووني كه هنوزم آماده به خدمت كنار ميزم وايساده بود با لبخند نگاهم ميكرد . سريع جدي شدم . دوباره ياد دليل اومدنم افتادم . پريماه يه كاري

بكن . وقت و داري از دست ميدي !

اين استيك فوق العادست ! نه نه پريماه به استيك فكر نكن . پسر وثوق ! به اون فكر كن ! ذهنم و از استيك منحرف كردم . چند لحظه دست از خوردن كشيدم مشغول فكر شدم . بايد

چيكار ميكردم ؟!

پيش خدمت كه انگار متوجه مكث من تو خوردن شد نزديك اومد و گفت :

- مشكلي پيش اومده ؟ چيزي ميخواين براتون بيارم ؟!

واي خداي من احساس ميكردم ملكه ي جايي هستم كه انقدر تحويلم ميگيرن ! وايسا ببينم چي گفت ؟ مشكل ؟ آره اين فكر خوبيه ! فكر كن پريماه . چه مشكلي ؟ تو بايد مدير اين

رستوران لعنتي شيك و ببيني ! فكر كن !

اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- ميتونم مدير اينجا رو ببينم ؟

پيش خدمت نگران گفت :

- چرا ؟ مشكلي پيش اومده ؟ غذاتون ايرادي داره ؟

يكم مكث كردم و بعد سريع گفتم :

- مو . . . تو غذاي من مو بود !

پيش خدمت نگاه زير چشمي به همه ي مشتري ها انداخت و بعد آروم تر از قبل گفت :

- ميتونم غذاتون و عوض كنم .

خودم و عصبي تر نشون دادم و با تشر گفتم :

- نخير ! اين چه طرز سرويس دهيه ؟! من حتما بايد با مدير اين رستوران صحبت كنم !

پيش خدمت سعي كرد با يه لبخند من و آروم كنه .

- خانوم همچين چيزي توي رستوران ما بي سابقست . . .

نذاشتم ادامه ي حرفش و بزنه . سريع گفتم :

- يعني من دارم دروغ ميگم ؟!

دستپاچه گفت :

- نه خانوم ! معلومه كه نه . صبر كنين . الان به مدير ميگم .

پيش خدمت سريع از كنارم دور شد . نگاهي به استيكم انداختم . دلم ميخواست انقدر ازش بخورم كه منفجر بشم ! حتي به هيكلم و مقدار كالري غذا هم فكر نكنم ! ولي نميشد . تو

غذاي من مو بود و من ديگه نبايد ازش ميخوردم و حالت معترض خودم و حفظ ميكردم !

چيزي طول نكشيد كه پيش خدمت همراه با يه مرد قد بلند به سمتم اومد . اِ اينكه پسر خانوم وثوق نبود ! اخمام بيشتر تو هم رفت . اين همه فيلم بازي كردم به خاطر هيچي ؟! نكنه

خانوم وثوق اشتباهي بهم آدرس داده ؟! يا نه شايد من اشتباه كردم و اون پسر خانوم وثوق نبوده ! آخه مگه ميشه . عكسش همون بود ! دستپاچه شدم ! همه ي اين نقش بازي

كردنا به خاطر هيچي ؟!

مرد بلند قد بهم نزديك شد و گفت :

- ببخشيد خانوم . گويا مشكلي تو غذاتون به وجود اومده !

پوفي كردم . بايد بازم به اين نمايش ادامه ميدادم ؟يا خيلي راحت استيكم و ميخوردم و ميگفتم اشتباه ديدم ؟! ترجيح دادم به نقشم ادامه بدم و عصبانيتم و به خاطر اشتباهي كه كرده

بودم سر اون مرد خالي كنم ! با اخماي تو هم از جام بلند شدم و همينطور كه دستم به سمت كيفم ميرفت گفتم :

- مشكل ؟ شما هميشه تو غذاي مشترياتون مو ميندازين ؟

مرد آروم گفت :

- خانوم شما بشينين من مشكل و حل ميكنم .

براي اطمينان گفتم :

- شما مدير رستورانين ؟

پسر قد بلند كه جوون بود و چشماي عسلي و موهاي بور داشت گفت :

- خير . ولي ميتونم . . .

اين حرفش يه انرژي دوباره بهم داد . اون مدير نبود ! يعني من اشتباه نكردم ! يعني هنوزم پسر وثوق اينجاست !با انرژي بيشتري به نقش بازي كردنم ادامه دادم . گفتم :

- مدير اينجا حتي براي مشتري هاش ارزش قائل نيست كه بياد و مشكلاتشون و بررسي كنه ! من با شما حرفي ندارم آقا . همين الان هم از اينجا ميرم !

پسر قد بلند رو به پيش خدمت گفت :

- برو رادين و صدا كن .

پيش خدمت سريع ازمون دور شد . همون پسره بهم گفت :

- خانوم شما بشينين . آروم باشين . مشكلي كه پيش نيومده . ما مجاني غذاتون و عوض ميكنيم .

همينطور كه مينشستم با غر غر گفتم :

- پس ميخواين به خاطر تعويضش هم ازم پول بگيرين ! واقعا كه !

پسر كه ديد آروم تر شدم گفت :

- من از شما معذرت ميخوام كوتاهي كاركنان ما بود ! ولي اين مشكل قابل حله !

- من هنوزم ميخوام مدير اينجارو ببينم . ايشون بايد بفهمن كه رستورانشون چه جاي كثيف و غير بهداشتيهِ !

پيش خدمت دوباره برگشت . اما اين بار پسر وثوقم همراهش بود ! يا همون رادين ! چه اسم شيكي ! رادين ! اخماش تو هم بود و با اقتدار قدم بر ميداشت . آب دهنم و قورت دادم .

كيس خوبي بود ! واقعا حيف بود بپره و مال من نشه ! تو دلم كلي نقشه هاي شيطاني براش كشيدم ! از همين الان مبارزه شروع شده بود !

نزديكم رسيد . دستاشو رو سينش قلاب كرد و نفس عميقي كشيد . بي تفاوت بهم گفت :

- مشكل چيه خانوم ؟

يه نگاه از پايين تا بالا بهش انداختم . شلوار لي با پيرهن مردونه ي مشكي پوشيده بود و آستيناش و تا آرنجش بالا زده بود . ساعت گرون قيمتش روي مچ دستش خود نمايي ميكرد

. همين باعث ميشد قند تو دلم آب بشه . طعمه ام حسابي بزرگ بود !

مثل خودش دستام و روي سينم قلاب كردم و گفتم :

- ببينم واقعا شما مديرين حالا ؟

نگاهم و سرد و بي تفاوت بهش دوختم . اخماش و تو هم كشيد . به ميز نزديك تر شد و گفت :

- بله . مشكل چيه ؟

نيم نگاهي به بشقاب هوس انگيزم انداختم و گفتم :

- توي غذام مو بود !

رادين كه انگار زيادم اعصاب نداشت با همون اخماي تو هم گفت :

- فقط همين ؟ اين همه قيل و قال براي همينه ؟!

اخمام و تو هم كشيدم . از جام سريع بلند شدم و گفتم :

- چيز كميه ؟ اين بهداشت رستورانتون و ميرسونه !

- خانوم اين همه دعوا نداره . بهتر بود ميگفتين غذاي جديد براتون بياره . نميخواست انقدر وقت مديريت رستوران رو هم بگيرين !

- حالا كه حسابي اون مو لعنتي اشتهام و كور كرده غذام و عوض كنم ؟!

- ببينيد خانوم رستوران ما يه رستوران خوش نامه . مشتري هامون همه راضين و هيچ وقت هم همچين مشكلي رو نداشتيم .

- يعني دروغ ميگم ؟

پوزخندي زد و گفت :

- حتما موي خودتون بوده !

- نخير آقاي محترم . موي من بلنده .

پوفي كرد و گفت :

- من پولي ازتون بابت غذا نميگيرم ميتونين برين !

پسر قد بلندي كه تا اون لحظه ساكت كنار رادين وايساده بود جلوش و گرفت و گفت :

- رادين آروم باش .

بعد به سمت من چرخيد . لبخند دوستانه اي بهم زد و گفت :

- دوستم يكم ناراحته . شما ببخشيد .

پوزخندي زدم و گفتم :

- معلومه ناراحتن !

نگاه خشمناكي بهم انداخت كه نديده گرفتم ! با اون چشماي سياهش كم مونده بود من و بخوره ! تو دلم خالي شد ولي چيزي نگفتم . سريع روم و به سمت پسري كه جلوم بود و سعي

ميكرد راضيم كنه تا يه غذاي ديگه رو امتحان كنم برگردوندم . كلي حرف زد . ولي من تمام مدت نگاهم به سمت رادين بود كه حالا با اخم و كلافگي نگاهم ميكرد . به خانوم وثوق

نميومد يه پسر به اين گوشت تلخي داشته باشه !

پسر قد بلنده كه سكوتم و پاي آروم شدنم گذاشته بود گفت :

- شما تشريف داشته باشين خودم شخصا براتون يه غذا ميارم خوبه ؟

يكي از پيش خدمتا به سمت رادين اومد و موبلي رو به سمتش گرفت و گفت :

- آقاي وثوق موبايلتون زنگ ميخوره .

رادين سريع گوشي و گرفت و رو به پسر قد بلنده گفت :

- پدرام خودت حلش كن .

بدون اينكه چيزي بگه از ميزم دور شد ! عقده اي بد بخت ! انگار ميميره يه عذر خواهي كنه ! اشكال نداره . هر چي گوشت تلخ تر باشه جنگيدن باهاش بيشتر مزه ميده !

نشستم و گفتم :

- باشه . قبول ميكنم .

هنوز اخمام تو هم بود . پدرام لبخند زد و با تشكر همراه با پيش خدمت از كنارم دور شد . اين بار استيك و سر ميز برام درست نكردن . پدرام شخصا بشقاب و برام آورد . مشغول

خوردن شدم . طعمش عين بهشت بود . وقتي با خيال راحت به خوردن ادامه دادم پدرام و پيش خدمت نفس راحتي كشيدن و پدرام اجازه خواست و ميزم و ترك كرد .

همينطور كه تيكه ي استيك و به سمت دهنم ميبردم با خودم فكر ميكردم كه خب حالا چي شد ؟! اين همه دعوا كردي و حنجره ي نازنينت و خراب كردي واسه چهار تا دونه اخم ؟!

پسره ي عقده اي ! يه كار ميكنم به پام بيفتي . هنوز پريماه و نشناختي ! تو دلم براش پوزخند زدم !

استيكم و خوردم . رو به پيش خدمت اشاره كردم كه صورت حساب و برام بياره . پيش خدمت رفت و اين بار با رادين برگشت . انگار اخلاقش بهتر شده بود . چون خبري از اخم نبود

. يه بي تفاوتي آزار دهنده جاش و گرفته بود . كه زيادم مهم نبود . خيلي زود يخش آب ميشد !

- به خاطر اشتباه كاركنام غذاي شما مجانيه . نوش جانتون .

خواست بره كه گفتم :

- ولي من غذاي صدقه اي نميخوام ! اگه چيزي هم گفتم در حد تذكر بود . ممكن اين اشتباه باعث بشه مشترياتون بپره !

پوزخندي زد و گفت :

- رستوران ما مشترياي خاص داره . با اين چيزا نميپرن !

منم مثل خودش پوزخند زدم و گفتم :

- خيلي از خودتون مطمئنين !

- مطمئن ؟! به سرويس دهيمون ايمان دارم ! هنوزم ميگم اون مو احتمالا مال خودتون بوده !

ميخواستم اخم كنم و بد و بيراه بهش بگم . ولي نه ! بد اخلاقي بسه . حالا بايد ميكشيدمش سمت خودم . لبخند زدم و گفتم :

- در هر صورت من قصدم تذكر بود .

سر تكون داد و گفت :

- نميخواد براي غذاتون پولي پرداخت كنين . خداحافظ !

داشت ميرفت كجا با اين عجله ؟! صداش زدم :

- صبر كنين !

به سمتم برگشت .

- امري دارين ؟

- من پول غذام و ميدم . ولي به جاي اين اشتباهي كه كاركنانتون كردن در عوض چيزي ميخوام .

ابروش و انداخت بالا . نيشخندي رو لبش نشست . دوباره دستاش و روي سينش قلاب كرد و گفت :

- بله ؟ متوجه نشدم ؟

- در عوض اين اشتباه چيزي ازتون ميخوام .

- بفرماييد . اگه در توانم باشه انجام ميدم .

خندم و خوردم تو همون حال گفتم :

- يكي از بهترين ميزاتون و يه شب برام رزرو كنين تا بيام اينجا . بهترين سرويستونم ميخوام .

نيشخندش تبديل به پوزخند شد گفت :

- چجوري ميتونين دوباره پاتون و توي همچين رستوران غير بهداشتي بذارين ؟

شونم و بالا انداختم و گفتم :

- مجبورم !

حس ميكردم كلمه ي پررو تا روي زبونش اومد ولي به زبون نياورد ! ولي تو چشماش خنده موج ميزد . لباش با حالت بي تفاوت گفت :

- شما خودتونم ميتونين تماس بگيرين و جا رزرو كنين !

- نه يه سرويس در حد مشتري هاي vip ميخوام !

نفسي كشيد و گفت :

- قبول . تماس بگيرين روزش و هماهنگ كنين . فاميليتون ؟!

- فتوحي هستم !

سري تكون داد :

- يادم ميمونه . تماس بگيرين اسمتون و بگين تا هماهنگ بشه !

شيطون شدم . نگاهم و عميق بهش دوختم و در همون حال گفتم :

- با رستوران تماس بگيرم ؟ يا مثلا . . .

يكم مكث كردم و گفتم :

- با شما ؟!

پوزخندش عميق تر شد و گفت :

- با رستوران . وقتي ميريد بيرون از جلوي ميز پذيرش كارت رستوران و برداريد ! ممنون كه رستوران ما رو انتخاب كردين !

اين حرف و با تمسخر زد و ازم دور شد . خوشم اومد ! سريع گول نميخورد ! ولي من كه بالاخره شمارت و گير ميارم ! نيشخند زدم . كارت رستوران و برداشتم و از در بيرون

اومدم . نگهبان دوباره كنارم تا كمر خم شد و من بي توجه عينك آفتابيم و به چشمم زدم و به سمت ماشين حركت كردم .

- عزيزم كجايي ؟

چيزي مثل پوزخند رو لبام اومد گفتم :

- خونه ! تو كجايي ؟!

- منم خونه . . . عزيزم !

- جريان اين عزيزم گفتنا چيه ؟!

- بده به دوست دخترم بگم عزيزم ؟

- آره من از اين لوس بازيا بدم مياد !

رامين خنديد :

- عاشق اين روحيه ي خشنتم عزيزم !

پوفي كردم و ساكت موندم . چيزاي جديد ميشنيدم ! همين عزيزم گفتناش نشون ميداد كه داره ميفته تو تورم ! دوباره به حرف اومد :

- امشب ميخوام ببرمت يه رستوران محشر ! مياي ؟

بي حوصله نگاهي به خونه ي به هم ريختم انداختم :

- آره . اتفاقا حوصلم سر رفته بود !

- خب پس ساعت 7 ميام دنبالت . تو رستوران ميز رزرو كردم !

- اوهو ! كي ميره اين همه راهو !

خنديد :

- من و پايين نكاري ها !

- اوكي . باي .

- باي هاني !

گوشي و قطع كردم . زهر مار و هاني ! از جام بلند شدم و به سمت كمد لباسام رفتم . يه نگاه به چيدمان به هم ريختش انداختم . چرا انقدر شلخته بودم ؟! هيچ وقت حس اينكه اتاقم

و مرتب كنم نداشتم ! بي هدف ساپورت مشكيم و برداشتم و پام كردم . فكر كنم دارم چاق ميشم . پرخوري ديگه بسه پريماه خانوم ! از فردا دوباره رژيم سخت ميگيري !

جلوي ميز آرايشم نشستم . كرم مرطوب كننده رو برداشتم و با حوصله روي صورتم ماليدم . هميشه اين حركت بهم يه آرامش به خصوصي ميداد . بعد كانسيلرم و برداشتم و روي

صورتم كشيدم حسابي محوش كردم . سايه ي دودي رنگم و برداشتم و پشت پلكم كشيدم . بعد ريمل رو روي مژه هام كشيدم . خط چشم باريكي رو روي پلكم كشيدم . رژ گونه ي

قرمز رنگمم برداشتم و خيلي كم روي گونه هام كشيدم . نوبت به رژ لبم رسيد . بالاخره از بين اون همه رژي كه روي ميزم بود رژ قرمز رنگم و برداشتم و حسابي روي لبم كشيدم

. نگاهي تو آينه به خودم انداختم . خوب شده بودم !

دوباره به سمت كمدم رفتم پالتوي قرمزم و در آوردم و پوشيدم . كمر پالتوم و بستم . دوباره به سمت كمد برگشتم . شال قرمزم كه تو حاشيه اش طرح هاي نامنظم مشكي داشت و

سرم كردم .

نگاهم به ساعت افتاد . همه ي اين كارا يه ساعت وقت گرفته بود . ساعت 7 بود . بوت پاشنه بلند مشكي ام كه تا بالاي زانوم بود و پام كردم و كيف مشكي هم برداشتم . نگاه آخر

و توي آينه ي قدي جلوي در به خودم انداختم . همون لحظه گوشيم زنگ خورد . اسم رامين روي گوشيم خودنمايي ميكرد . جواب دادم :

- پاييني ؟

- آره . بدو بيا .

گوشي و قطع كردم . سريع از پله ها پايين رفتم . رامين كنار خونه پارك كرده بود . در ماشين و باز كردم و خودم و روي صندلي جلو انداختم تو همون حال گفتم :

- چطوري ؟

- خيلي خوب ! تو چي ؟

- اِي ! ميخواي امشب كجا ببريم ؟

- يه جاي معركه . تازه كشفش كردم !

- چه خوب !

ماشين و حركت داد و نگاهي به سمتم انداخت :

- چه خوشگل شدي ! عجب رژي !

از تعريف خوشم نميومد ! احساس ميكردم همش الكيه ! هيچ كدوم به خاطر من نيست ! به خاطر اون چيزيه كه ازم ميخوان ! با تعريف ميخواستن رامم كنن !

پاكت سيگارم و از توي كيفم در آوردم . يه دونه برداشتم و گفتم :

- ميكشي ؟

سرش و به نشونه ي نه بالا برد . سيگار و روشن كردم . شيشه رو پايين كشيدم و به سيگار پك زدم ! دوباره صداي رامين تو ماشين پيچيد :

- امروز كجا بودي كه گوشيت و جواب نميدادي ؟!

ياد ميس كالاي امروزش افتادم . از صبح كه رستوران وثوق بودم به تلفناي پشت سر هم رامين جواب نداده بودم ! يعني نميشد كه جواب بدم ! گفتم :

- بيرون بودم !

- ميدونم بيرون بودي ! كجاي بيرون بودي ؟

دود سيگار و بيرون فوت كردم و جواب دادم :

- الان داري سين جيمم ميكني ؟!

نيشخند زد و گفت :

- آره ! مردي كه سين جيم نكنه مرد نيست !

- بيخيال ! زيادي جدي گرفتيا !

ابروش بالا پريد :

- چي و جدي گرفتم ؟

- رابطمون و ! اينكه حق داشته باشي سين جيمم كني !

- حقش و دارم !

- كي همچين حقي بهت داده ؟! اصلا كي همچين حقي رو به شما پسرا داده ؟!

پوزخندي زد و گفت :

- مگه دوست پسر قبلياتم اين كار و ميكردن ؟!

با بي خيالي پك ديگه اي به سيگارم زدم و گفتم :

- آره ! خودخواهين ! سريع دور بر ميدارين ! سريع مالك ميشين ! ببينم تو فكر ميكني من وسيله ي شخصيتم ؟!

خنديد . بلند و پر صدا ! با تعجب نگاهش كردم خنده اش بند اومد . بالاخره جواب داد :

- چقدر توپت پره ! من كه چيزي نگفتم !

- يه چيزي هم بگو ! تعارف نكن !

- همه ي شما دخترا عين همين ! غر غرو و ايراد گير !

پوزخندي بهش زدم و گفتم :

- كسي مجبورت نكرده همه ي دخترا رو امتحان كني !

دوباره خنديد .

- چرا مجبورم !

- چه اجبار شيريني !

تا دم رستوران كل كل كرديم . يكي اون ميگفت و يكي من ! هيچ كدوممون قصد نداشتيم كوتاه بيايم . مخصوصا من ! چون حسابي عصباني بودم ! به خاطر اينكه فكرام غلط از آب در

اومده بود ! به خاطر اينكه فكر ميكردم رامين راحت نرم نميشه ولي شده بود ! عزيزم گفتناي پي در پي اش رو اعصابم بود !

نزديكاي رستوران بوديم حس كردم كوچه ها برام آشناست . با دلهره گفتم :

- رامين اين رستورانه كه داريم ميريم چجور رستورانيه ؟

- محشره . يه رستوران فرانسوي . اونجا بري عاشقش ميشي !

رستوران فرانسوي ! سمت تجريش بوديم ! رستوران رادين ! تو گوشم صداي زنگ خطر ميومد ! اگه اونجا ميرفتم همه ي نقشه هام نقش بر آب ميشد ! با من من گفتم :

- اَه من از غذاي فرانسوي بدم مياد !

- اينجا فرق داره !

- نه رامين دوست ندارم !

- حالا يه بار اينجا رو امتحان كن .

دستم و روي بازوش گذاشتم و با عشوه گفتم :

- عزيزم . ميشه يه جاي ديگه بريم ؟

به سمتم برگشت . چند لحظه تو چشمام نگاه كرد و بعد لبخند زد گفت :

- خيلي خب ! با اينكه كلي برنامه داشتم براي امشب و يكي از بهترين ميزاشون و رزرو كرده بودم ولي چشم !هر چي تو بخواي ! ملكه ي امشب تويي !

لبخند زوري زدم و دستم و از روي بازوش برداشتم . نگاهم و به شيشه ي كنارم دوختم . رامين درست رو به روي رستوران دور زد . نفس راحتي كشيدم .

رامين من و يه رستوران همون نزديكي ها برد . به پاي رستوران رادين نميرسيد ولي بد هم نبود . شام و تو سكوت خورديم . يعني حوصله نداشتم چيزي بگم . رامينم بيشتر نگاه

ميكرد ! بعضي وقتا به من و بعضي وقتا هم به دخترايي كه تو رستوران بودن !

چشماش حداقل سالم بود چون يه ثانيه رو هم براي ديد زدن از دست نميداد ! غذام تموم شد . با دستمال دور دهنم و پاك كردم رامين گفت :

- دسر ميخوري ؟

- نه جا ندارم ممنون .

سر تكون داد و رو به پيش خدمت اشاره كرد تا صورت حساب و براش بيارن .

پول ميز و حساب كرد و گفت :

- بريم .

از رستوران بيرون اومديم . سوار ماشين شديم رامين ماشين و روشن كرد و تو همون حال پرسيد :

- بريم خونه ي من ؟!

- خونه ي تو چه خبره ؟

- خوش بگذرونيم !

- نه !

انقدر " نه " رو بد اخلاق گفتم كه خودمم تعجب كردم . رامين اخماش و تو هم كشيد و گفت :

- تو امشب چته ؟! همش بد اخلاقي !

نگاهم و به بيرون دوختم زير لب زمزمه كردم :

- بد اخلاق نيستم !

- خودتم ميدوني كه هستي ! چته ؟

هميشه از لفظ " چته " بدم ميومد ! به سمتش برگشتم :

- هيچيم نيست ! ميشه من و ببري خونه ؟!

چند ثانيه با حرص نگاهم كرد و بعد بي حرف به سمت خونه ي من روند . بالاخره جلوي خونه رسيديم . ترمز كرد . خواستم در ماشين و باز كنم كه مچ دستم و با عصبانيت گرفت و

سمت خودش كشيد از درد صورتم جمع شد با اخماي تو هم و صورت منقبض شده گفت :

- اگه ميبيني بهت احترام ميذارم يا انقدر لي لي به لالات ميذارم دور ور ندار ! من با هيچ دختري انقدر خوش برخورد نيستم ! مخصوصا كه بخواد خودشم واسم بگيره .

كلافه گفتم :

- رامين من خودم و نگرفتم !

- معلومه ! از سر شب خانوم و با ده من عسلم نميشه خورد ! تو يا دوست دختر فاب من ميشي يا اينكه ميشي يه دختر مثل دختراي ديگه كه تو زندگيم اومدن و رفتن ! فهميدي ؟!

انتظار نداشتم انقدر عصباني بشه ! فكر ميكردم نرم شده ! انگار هنوز نشناخته بودمش ! چند لحظه روي صورتش مكث كردم و چيزي نگفتم . دوباره فشاري به مچم آورد و گفت :

- بهت ميگم فهميدي ؟

مچم و از دستش بيرون كشيدم همينطور كه ماساژش ميدادم با بداخلاقي گفتم :

- بار آخرت باشه باهام اينجوري حرف ميزني ! من سگ دم خونت نيستم ! اين تويي كه بايد بفهمي با من چجوري رفتار كني !

از ماشين سريع پياده شدم و در و محكم به هم كوبيدم . از ماشين پياده شد و در و بست . با قدماي سريع سمت خونه رفتم . پشتم ميومد ! يه لحظه ترسيدم ! حسابي شاكي بود !

دزدگير ماشينش و زد . جلوي در وايسادم و گفتم :

- كجا مياي ؟

- ميخوام بيام خونت و ببينم اشكالي داره ؟

نگاهم و به پنجره هاي ساختمون دوختم :

- برو رامين ! زشته .

- چي زشته ؟ زشته بيام خونه ي دوست دخترم و ببينم ؟!

- تو چه مرگت شده ؟! از چي ناراحتي ؟

- از اينكه انقدر اخمات و از سر شب دارم تحمل ميكنم ! ببينم اصلا تو ميدوني من كيم ؟!

- نه واقعا نميدونم ! بهتره بري !

كليد و از تو دستم بيرون كشيد و من و كنار زد :

- من كسي نيستم كه اجازه بدم باهام بازي كني !

دوباره خودم و جلوي در انداختم . سعي كردم نرم تر باهاش رفتار كنم ! داشت آبروم و تو كوچه ميبرد !

- رامين برو . خواهش ميكنم . درست نيست بياي بالا ! من نميخوام باهات بازي كنم !

- پس اين رفتارت يعني چي ؟

داشت نرم تر ميشد . سرم و پايين انداختم و با پشيموني ساختگي گفتم :

- ببخشيد . زياد خوب نبودم امروز . حق با توئه ! باشه براي يه وقت ديگه خب ؟!

پوفي كرد و دستش و از روي قفل برداشت . نفس راحتي كشيدم .

- بار آخرت باشه باهام اينجوري رفتار ميكني .

بدون اينكه خداحافظي كنه به سمت ماشينش رفت . كليد روي قفل مونده بود . با ترس و لرز در و باز كردم و خودم و توي خونه انداختم . پشتم و به در تكيه دادم و چند ثانيه پلكام و

بستم . صداي باز شدن در خونه ي طبقه اول اومد و بعدش چراغ راهرو روشن شد . چشمام و باز كردم . تكيه ام و از در برداشتم و به سمت پله ها رفتم . همسايه ي طبقه اول

بيرون اومد و با قيافه اي مشكوك گفت :

- پريماه جان خوبي ؟ صداي دعوا از بيرون ميومد !

حالم از اين زن فضول به هم ميخورد ! چند بار سعي كرده بود زيرابم و پيش صاحب خونم بزنه كه از اونجا برم ولي صاحب خونم عين موم تو دستم بود ! ابروهام و تو هم كشيدم و

گفتم :

- سلام . چيزي نبود . يكي از فاميلامون بود . با اجازتون .

اجازه ندادم حرف ديگه اي بزنه . سريع از پله ها بالا رفتم و وارد خونم شدم . كيفم و با عصبانيت يه گوشه پرت كردم . همه ي حساب كتابام داشت به هم ميريخت ! چرا به ذهن

خودم نرسيده بود ؟! رامين مثل همه نبود .

- چته ؟ نميتوني آروم تر راه بري ؟

- ساناز مرده شورت و ببرن ! رزرومون ساعت 8 شبه اونوقت ما هنوز اينجاييم !

- دير نميشه ميرسيم !

- ميرسيديم ! اگه جناب عالي تو خونه ي من جا خوش نميكردي و قهوه نميخوردي !

- اوف ! پري رو دور غر زدن بيفتي همه رو بيچاره ميكني ها !

- بجنب !

سوييچ ماشينش و گرفتم و پشت فرمون نشستم . ساناز سوار شد و گفت :

- خوبه ديگه ! ماشينم و كه صاحب شدي ! پول شام امشبتم كه با منه ! يهو بگو خرج خورد و خوراكتم من بدم ديگه !

از پارك در اومدم و به سمت خيابون اصلي روندم :

- به جاي حرف زدن يه آهنگ بذار تا اونجا گوش بديم ! اين رستوراني كه ميخوام ببرمت معركست ! واي هنوز مزه ي استيكش زير زبونمه !

- سر رامين و به طاق كوبيدي ؟

شونه هام و بالا انداختم بي تفاوت جواب دادم :

- نه رامينم هست ! نميتونم راحت بيخيال آدماي تو زندگيم بشم ! هنوز رامين بايد باشه !

- اَي روت و برم بچه !

حس كردم حرصي شده گفتم :

- ساناز يه چيزي ميپرسم راستش و بگو .

- بپرس .

- تو از رامين خوشت مياد ؟

دستپاچه شد . يه لبخند هول هولكي زد و گفت :

- من ؟! پوف ! چرند نگو !

- نيم نگاهي به طرفش انداختم . نيشخند زدم و گفتم :

- حالا چرا قرمز شدي ؟

- به خاطر رژ گونمه !

- آره خب ! احتمالا !

- نميدونم اين فكراي چرند از كجا به مغزت رسيده ! ولي محض اطلاعت بگم كه من اگه رامين و ميخواستم نميذاشتم نصيب تو بشه !

- اوكي بابا ! چرا جوشي ميشي !

تا رستوران حرفي نزديم . جلوي در رستوران از ماشين پياده شديم و نگهبان سوييچ ماشين و گرفت تا برامون پاركش كنه . با خيال راحت وارد محيط آشناي رستوران شديم .

نگاهم بين ماشينايي كه توي محوطه ي رستوران پارك شده بود گشت ! با ديدن ماشين رادين نيشخندي روي لبم نشست !

جلوي ميز پذيرش وايسادم . يه دختر هم سن خودم پشت ميز نشسته بود . مانتو و شلوار و مقنعه ي سرمه اي رنگ پوشيده بود و روي مقنعش كلاه كج سرمه اي گذاشته بود . با

ديدنم لبخند زد و گفت :

- بفرماييد .

با غرور خاص پريماهيم گفتم :

- ميز رزرو كرده بودم . به نام فتوحي .

توي كامپيوتري كه مقابلش بود نگاهي انداخت و گفت :

- بله .

اشاره اي به پيش خدمتي كرد و گفت :

- بفرماييد خانوم فتوحي ايشون سمت ميزتون راهنماييتون ميكنن !

با قدماي محكم پشت سر پيش خدمت به راه افتادم . قبلا زنگ زده بودم و جا رزرو كرده بودم . اون روز هر چي تلاش كردم نتونستم شماره اي از رادين گير بيارم . يا حتي با خودش

حرف بزنم ! فقط تونستم تاكيد كنم كه فتوحي هستم و رادين بهم قول داده بود يه سرويس خوب در اختيارم بذاره !

توي دنج ترين نقطه ي سالن كه تقريبا ديد چنداني به كل سالن نداشت نشستيم . پيش خدمت منو ها رو به سمتمون گرفت و با خوش رويي گفت :

- خانوم فتوحي خوش آمديد . امشب من به شما سرويس ميدم . ميتونين پيش غذا انتخاب كنين و نوشيدني . يا اگه ميل دارين غذاي اصلي رو انتخاب كنين .

سر تكون دادم . پيش خدمت يكم ازمون فاصله گرفت . تازه فرصت كردم نگاهي به چشماي گرد شده ي ساناز بندازم . لبخند مصنوعي رو صورتم نقش بست يكم به سمتش خم شدم و

گفتم :

- چشمات و جمع كن تا از كاسه درشون نياوردم ! مگه تو نديد بديدي ؟

ساناز به خودش اومد با لبخند جواب داد :

- آخه مدل سالنش خيلي شيكه !

منو رو برداشتم :

- من كه گفتم !

سانازم منو رو برداشت . ترجيح دادم اين بار يكم بيشتر اونجا باشم و از محيطش لذت ببرم . قرار شد پيش غذا سفارش بديم بعد از يكم بالا و پايين كردن منو من سوپ پياز

فرانسوي سفارش دادم سانازم ميگو با سس گوجه فرنگي . پيش خدمت براي چند لحظه تنهامون گذاشت . ساناز گفت :

- من جاي تو باشم رامين و كلا بيخيال ميشم . بابا طرف صاحب يه رستوران فرانسوي به اين شيكيه ! فكر كنم فقط ملك اينجا ميلياردي ارزش داشته باشه ! چه برسه به در آمد

روزانش !

- مبارك زنش باشه !

ساناز اخم كرد :

- يعني تو اين لعبت و دست كسي ميدي ؟!

شونه هام و بالا انداختم :

- من اهل ازدواج نيستم !

- آره ميدونم ميخواي بترشي ! اَه گوشت تلخ !

دستم و تو هم گره كردم و زير چونم گذاشتم . نگاهم و به اطراف دوختم . دوباره از بلند گو ها صداي موسيقي فرانسوي همه جا رو پر كرده بود . از شخصيت خشن صاحبش همچين

آهنگ لطيفي بعيد بود . شايدم اين آهنگ سليقه ي اون دوستش بود . اسمش چي بود ؟. . . آها پدرام !

مثل دفعه ي قبل پيش خدمت همراه با آشپز با يه ميز چرخدار به سمت ميزمون اومدن و پيش غذا رو سر ميزمون آماده كردن و جلومون گذاشتن . تمام مدت ساناز با چشماي

متعجبش داشت آبرو بري ميكرد !

بالاخره مشغول خوردن پيش غذا شديم . ساناز مدام از غذا تعريف ميكرد و با ولع روي بشقابش افتاده بود . من اما همه ي فكرم پيش رادين بود . اين بار بايد چجوري از اتاقش

بيرون ميكشيدمش ؟!

بعد از سفارش نوشيدني و غذاي اصلي ديگه وقت رفتن بود ! من هنوزم هيچ فكري به ذهنم نرسيده بود ! پيش خدمت رفته بود تا صورت حساب و برامون بياره ساناز با نيشخند گفت

- خب شامم خورديم ! كه چي ؟! تو كه با اين يارو حرفم نزدي ؟

همون لحظه چيزي به ذهنم رسيد . نيشخندي زدم و گفتم :

- نگران نباش !

پيش خدمت با صورت حساب اومد لبخندي به روش زدم و گفتم :

- ببخشيد ميشه آقاي وثوق و ببينم ؟!

پيش خدمت تعجب كرد گفت :

- مديريت رستوران و ميگين ؟! براي چي ؟

- براي تشكر ! ميتونم ؟!

پيش خدمت تكوني به خودش داد و گفت :

- بذارين سوال كنم !

سري تكون دادم و گفتم :

- ممنون .

ساناز پوزخند زد و گفت :

- تشكر ؟! پري ديوونه اي ها ! كار از اين مسخره تر پيدا نكردي ؟!

- تو كه نميدوني اون دفعه چه داد و بيدادي كردم ! به خاطر سرويس دهي خوبي اين دفعش بايد تشكر كنم ديگه ! درست نيست بي تشكر برم !

- پري تو شيطونم درس ميدي !

نيشخندي تحويلش دادم و ساكت موندم !

پيش خدمت چند لحظه بعد برگشت و با دست اشاره كرد بلند شيم :

- آقاي وثوق تو لانژ منتظرتونن !

ساناز با چشم و ابرو اشاره ميكرد كه يعني دقيقا كجا منتظرمونه ؟! منم به روي خودم نياوردم كه هيچي سر در نياوردم ! پشت پيش خدمت به راه افتاديم ! چه اهميتي داره كه تو چه

كوفتي منتظرمونه ! مهم اينه كه امشب بايد ميخم و محكم بكوبم و سر دوستي رو باهاش باز كنم !

همينطور كه از يه راهروي نه چندان باريك رد ميشديم لبم و به گوش ساناز كه درست كنارم قدم بر ميداشت نزديك كردم و زمزمه وار گفتم :

- وقتي بهت علامت دادم جيم ميزني و ميري خونه . اوكي ؟!

ساناز اخماش و تو هم كشيد و با صدايي بلند تر از صداي من گفت :

- چرا ؟

انگشتم و رو بينيم گذاشتم و با اخم گفتم :

- زهر مار چرا داد ميزني ؟! واسه اينكه سر خر نميخوام !

- خيلي پررويي پري !

نيشخند زدم و گفتم :

- ميدونم ! بعدا جبران ميكنم !

- حداقل سوييچ ماشينم و بده !

- يعني انقدر پول تو جيبت نيست كه دربست بگيري ؟

چشماش از تعجب گرد شد :

- اِي روت و برم دختر ! ماشين منم كشيدي بالا ؟!

- لازمش دارم . نميشه به يارو بگم آس و پاسم كه ! اونجوري فكر ميكنه واسش تور پهن كردم !

ساناز پوزخند زنان جواب داد :

- نه كه پهن نكردي !

- اون كه قرار نيست اين و بدونه . پس اوكي شد ؟!

- خيلي خب ميرم !

سر تكون دادم و ديگه چيزي به ساناز نگفتم . پيش خدمت يه در چوبي بزرگ و خيلي خوشگل و باز كرد و يه سالن ديگه جلوي رومون ظاهر شد . محيطش غير قابل باور بود .

اولين چيزي كه توجه آدم و توي سالن جلب ميكرد نوراي قرمز و زردي بود كه خيلي طبيعي به نظر ميومد . كف سالن سنگهاي كرم و شكلاتي بود و ديوارا هم يكم تيره تر از

سنگهاي كف سالن بود ! مبلهاي چرم و راحتي كرم و شكلاتي گوشه گوشه ي سالن به چشم ميخورد . ستوناي بلند و خوشگلي هم وسط سالن بود . محيطش بي نظير بود . بوي

قهوه همه جا رو پر كرده بود . چند لحظه چشمام و بستم و بو كشيدم . بوي آشناي قهوه . توي اين سالاي زندگيم من و قهوه مثل دو تا دوست جدا نشدني بوديم !

يه محيط آروم و دنج بود براي ريلكس شدن . چند تا از صندلي ها توسط مشتري ها اشغال شده بودن . رو به پيش خدمت گفتم :

- آقاي وثوق كجان ؟!

- انتهاي سالن هستن .

سر تكون دادم و دوباره همراهش تا ته سالن رفتيم . ته سالن تمام پنجره هاي يه سره و قدي داشت كه منظره ي پر درخت رو به روي رستوران و نشون ميداد . محيطش واقعا

رويايي بود . چند تا مبل راحتي و ميز مقابل پنجره قرار داشت . تازه چشمم دور و اطرافم و ديد . رادين دستش و توي جيب شلوار پارچه اي مشكي رنگش كرده بود . پيراهن مردونه

ي سفيد پوشيده بود و كراوات مشكي زده بود ! چه خوش تيپ !

با ديدن من يه لنگه ابروش و بالا انداخت و گفت :

- مشتاق ديدار !

لبخند زدم و دستم و جلو بردم :

- خوشحالم دوباره ميبينمتون .

نگاهي به دستم كرد پوزخندي روي لباش نشست و با يكم مكث دستش و از جيب شلوارش در آورد و دست من و فشرد . ساناز از پشت من خودش و به رادين رسوند و دستش و

دراز كرد :

- ساناز هستم .

رادين جفت ابروهاش اين بار بالا رفت . ولي بي ادبي نكرد و دستش و از بين دست من بيرون كشيد و با ساناز دست داد . كاملا ساناز و يادم رفته بود .

رادين رو به من و ساناز گفت :

- بفرماييد بشينين . قهوه ميل دارين ؟

هنوزم جدي بود . فقط احساس ميكردم داره احترام ميذاره بهمون . بازم اين نشونه ي خوبي بود ! چشم و ابروي نا محسوسي براي ساناز اومدم و گفتم :

- دوستم بايد بره .

بعد رو به رادين با لبخند گفتم :

- ولي من بدم نمياد يه قهوه بخورم .

ساناز با قيافه اي آويزون و ناراحت چشم غره اي بهم رفت و بعد با يه لبخند مصنوعي رو به رادين گفت :

- آره ديگه . من بايد برم . خوشحال شدم از آشناييتون آقاي وثوق .

ساناز خداحافظي كرد و رفت . رادين اشاره به مبل كرد و گفت :

- بفرماييد .

تشكر كردم و نشستم . رادين رو به پيش خدمتي كه كنارمون بود سفارش قهوه داد . پيش خدمت رفت رادين دستاش و روي سينش قلاب كرد و جدي نگاهش و بهم دوخت :

- ميخواستين من و ببينين ؟

پاي راستم و روي پاي چپم انداختم همون تيپي رو زده بودم كه اون شب با رامين ميخواستم برم بيرون . دستام و دور زانوم حلقه كردم و گفتم :

- بله ! ميخواستم تشكر كنم بابت سرويس دهي عاليتون !

يه لنگه ابروش و بالا برد و سر تكون داد :

- خواهش ميكنم . هر كار كرديم وظيفه بود . شما مشتري ما هستين . پس بايد راضي نگهتون داريم !

اين يعني در حد مشتري ارزش داري نه چيزي بيشتر از اون ! لبخندي بي اراده روي لبم نشست . پيش خدمت با قهوه ها برگشت . رادين اشاره اي به پيش خدمت كرد كه بره . اونم

تعظيم كوتاهي كرد و ازمون دور شد . رادين سكوت كرده بود . هر چي صبر كردم چيزي نگفت . ديگه مطمئن شدم علاقه اي به برقراري ارتباط نداره ! ولي مگه الكي بود ؟! دست

خودش كه نيست ! من پريماهم . من ميتونم ! قهوه ام و برداشتم و بو كشيدم :

- چه بوي خوبي داره !

- همه چي اين رستوران درجه يكه !

- بله واضحه ! همه چي درجه يكه به جز اخلاق مديريتش !

لبخند محوي روي لبام نشست . قهوه اش و برداشت و تو همون حال گفت :

- كسي اينجا مديريت و نميبينه . در همين حد كه پيش خدمتا خوش برخورد باشن كافيه ! من عادت ندارم دائما مثل يه دلقك به همه لبخند بزنم و سريع با همه گرم بگيرم .

يكم از قهوه ام و خوردم و زير لبي زمزمه كرد :

- واضحه !

بعد بلند تر جوري كه بشنوه گفتم :

- ولي شخصيتتون جوريه كه آدم و جذب ميكنه . يكمم مرموزين !

- شما روانشناسين ؟

- نخير . چطور ؟

- آخه توي دو تا برخورد خيلي سريع من و شناختين ! عجيبه !

من فالگيرم ! كارم باعث ميشه آدما رو خوب بشناسم ! كاش ميشد اينارو بلند بگم . ولي نگفتم . فقط لبخند زدم !

- قيافه ي من براتون آشنا نيست ؟

رادين اخماش و تو هم كشيد و نگاهم كرد :

- نه ! جايي ديدمتون ؟!

- نه مهم نيست !

پس اين يارو حواس پرت تر از اين حرفاست ! حتي يادش نمياد من و دو بار ديده . دو بار با هم تصادف كرديم ! راستي آخرم نفهميدم اين تو كوچه ي ساناز اينا چيكار ميكرد ! خونه

ي خانوم وثوق كه با اونجا فاصله داشت ! اشكال نداره . بالاخره ميفهميدم !

مشكوك نگاهم ميكرد . گفتم :

- چيزي شده ؟

- دارم فكر ميكنم ببينم كجا ديدمتون . شما من و ميشناسين ؟

- بله !

يه لنگه ابروش بالا رفت . خونسرد گفتم :

- آقاي رادين وثوق صاحب اين رستوران هستين !

پوزخندي زد و گفت :

- نه منظورم بيرون از اين رستوران بود .

- فكر نكنم .

- خيلي مشكوكين !

- ذهنتون و درگير نكنين . شما چهرتون شبيه كسيه كه من دو بار ديدمش ! فكر كردم شايد قيافه ي منم براي شما آشنا باشه !

قهوه ام تموم شده بود . طبق عادت نعلبكي رو روش گذاشتم و برگردوندمش گذاشتمش روي ميزي كه جلوم بود . رادين تك تك كاراي من و با دقت نگاه كرد بعد با نيشخند گفت :

- شما بلدين فال بگيرين ؟

تعجب كردم :

- چطور ؟

اشاره به فنجونم كرد و گفت :

- آخه تعجب كردم . مادرم اعتقاد زيادي به فال داره . هميشه بعد از قهوه خوردن اين كار و ميكنه .

- مادرتون بلدن فال بگيرن ؟

- نه . ولي انقدر پيش فالگير رفته خودش يه پا فالگير شده !

پوزخندي روي لباش نقش بسته بود ! نميدونستم خانوم وثوق از فالگيري چيزي سر در مياره ! رادين ساكت شده بود . فنجون قهوه اش و روي ميز گذاشت . به حرف اومدم :

- خب من اعتقادي به فال ندارم . معمولا براي تفريحش هميشه ته فنجون قهوه ام و نگاه ميكنم !

- يعني بلد نيستين ؟

نيشخندي زدم و گفتم :

- يه چيزايي رو ميفهمم ! ميخواين فنجونتون و نگاه كنم ؟!

- نه ! گفتم كه اعتقادي به اين چيزا ندارم !

- اعتقاد نميخواد ! منم اعتقاد چنداني به اين چيزا ندارم ! ميشه فنجونتون و برگردونين ؟!

مكث كرد . يكم نگاهم كرد . خنديدم :

- نميخوايم كسي رو بكشيم كه . چند تا خط و نشونست ! شايدم واقعي نباشه ! برگردونين . نترسين !

پوزخندي زد و فنجونش و همونطور كه بهش گفتم از سمت قلبش برگردوند و روي ميز گذاشت .

- خب چند لحظه بايد صبر كنيم تا قهوه روي فنجون نقش ببنده !

- هر چي شما بفرماييد استاد !

نيم نگاه بي تفاوتي بهش انداختم . تحمل اين همه بي تفاوتي سخت بود ! من كسي بودم كه با يه نگاه بعضيارو ميتونستم به زانو در بيارم ! اين پسر عجب مقاومتي ميكرد ! دوباره

گفت :

- شما شغلتون چيه ؟!

بدون اينكه دست و پام و گم كنم گفتم :

- بيكارم !

- هوم ؟ بيكار ؟

- بله !

سر تكون داد گفتم :

- سوال پرسيدن مجازه ؟!

- تا سوالتون چي باشه !

- دختري تو زندگيتون هست ؟

- خيلي خصوصي بود سوالتون !

شونه هام و بالا انداختم :

- ميتونين جواب ندين !

در هر صورت خودم ميدونستم كه كسي تو زندگيش نيست ! مگر اينكه فالهام بهم دروغ گفته باشن ! جوابي به سوالم نداد گفت :

- چرا اصرار داشتين كه من و ببينين ؟

- گفتم كه به خاطر سرويس دهي خوبتون ! جلوي دوستم آبروم و خريدين !

پوزخندي زدو گفت :

- بهتون نميومد زياد با دوستتون رو در بايستي داشته باشين !

- نداشتم ! فقط دوست داشتم يه جاي خوب ببرمش براي شام !

- ميتونستين به پيش خدمتي كه بهتون سرويس ميداد انعام بدين براي تشكر ! چرا خواستين مستقيم من و ببينين ؟!

زيادي كنجكاوي ميكرد ! خوشم نميومد ! از اون شخصيتاي مچ گير بود ! گفتم :

- خب حقيقتش اون دفعه خيلي عصبي بودم به خاطر اون اتفاق . . .

بين حرفم پريد و گفت :

- كه ما حتي مدركي نديديم تا ثابت كنه شما تو غذاتون مو ديدين !

اخم كردم

- يعني هنوز فكر ميكنين من دروغ ميگم ؟

دستاش و بالا آورد و خنديد :

- نه ! دعوا نداريم ! فقط محض اطلاع گفتم ! شايد اگه مو رو نشونمون ميدادين ميتونستيم بفهميم مال كيه !

از قصد ميخواست حرصم و در بياره ! با اون خنده ي خوشگل لعنتيش ! اَه چرا انقدر جذاب ميخنديد ! خودم و بي تفاوت نشون دادم و گفتم :

- به هر حال فكر كردم به خاطر جبران رفتارم بايد بيام و شخصا از شما تشكر كنم .

سري تكون داد و گفت :

- به فنجونا نگاه نميندازين ؟!

- شمام به فال و فالگيري علاقمند شدين؟

- نه ! بيشتر دلم ميخواد ببينم چه حسيه كه مادرم و انقدر به سمت اين چيزا ميكشونه !

بي حرف فنجونش و برداشتم و نگاهي بهش كردم ! يه لنگه ابروم بالا رفت :

- گل افتاده تو فنجونتون !

دستاش و با بي تفاوتي رو سينش قلاب كرد و گفت :

- و اين يعني چي ؟!

- يعني يه دختري كه مطلوبتونه رو پيدا ميكنين !

چند ثانيه خنديد . گفت :

- اين چيزا مسخرست ! اون فنجون از كجا بايد اينجور چيزا رو بدونه ؟!

- اين فنجون و شما خوردين . طالع شما توش نقش ميبنده !

- ولي بازم يه جوريه ! حس خوبي به آدم نميده !

- خب فقط گوش بدين و بعد فراموش كنين !

- فنجون خودتون و ببينين !

- مطمئنين نميخواين بقيش و بشنوين ؟

- كاملا مطمئنم ! تا شما فنجونتون و ميبينين من برميگردم .

سر تكون دادم و رادين رفت . دوباره نگاهم و به فنجونش دوختم تحول ، عشق ، چه آينده ي خوبي داشت ! يكم ديگه نگاه كردم توي آينده ي دور يه دعوا ي بزرگ براش افتاده بود .

ابروهام بالا رفت . بيچاره ! همون بهتر كه گفت فالش و براش نخونم !

فنجونش و زمين گذاشتم و بي ميل فنجون خودم و برداشتم . اولين چيزي كه به چشم ميخورد يه صورت بود . ازدواج ! پوزخندي زدم ! امروز فالام الكي از آب در ميومد ! توي آينده

ي دور يه دعواي بزرگ افتاده بود . اخمام و تو هم كشيدم ! اوف ! كاش فنجون و نگاه نميكردم . فنجونم و روي ميز گذاشتم و منتظر رادين موندم ساعت 10:30 بود . بالاخره سر

و كله ي رادين پيدا شد عذر خواهي كرد . از جام بلند شدم و گفتم :

- دير وقته بهتره من ديگه برم . خوشحال شدم از آشنايي باهاتون !

- همچنين ! با اينكه هنوز درست اسمتون و نميدونم !

با خوشحالي گفتم :

- پريماه فتوحي هستم !

سر تكون داد .

- خوشبختم .

- بازم ممنون .

- خواهش ميكنم وظيفمون و انجام داديم .

- در ضمن فالتون هم خوب بود !

پوزخند زد :

- هنوزم اعتقادي بهش ندارم .

شونه هام و بالا انداختم و آروم گفتم :

- الان با هم دوستيم ؟

ابروهاش بالا رفت :

- دوست ؟!

- اوهوم ! به هم معرفي شديم ! با هم نزديك يه ساعت گپ زديم ! دوستيم ؟!

مكث كرد دستش و پشت سرش كشيد انگار نميدونست چي بگه . ولي بالاخره گفت :

- شايد !

- ميتونم براي هماهنگي و رزرو رستوران از اين به بعد به خودت زنگ بزنم ؟!

از قصد ديگه از افعال جمع استفاده نكردم ! خسته شدم از بس باهاش رسمي حرف زدم ! با نيشخند گفت :

- مگه شمارم و داري ؟

گوشيم و در آوردم و گفتم :

- نه ولي الان ميخواي بهم بگي !

پوزخندي زد و گفت :

- براي رزرو رستوران ؟! اگه براي كار باشه اشكالي نداره .

شمارش گفت و من توي گوشيم زدم . احساس ميكردم يه جنگ بزرگ و بردم ! با اينكه هنوز كامل نبرده بودم ! ولي خب بازم حركت خوبي بود ! شايد با ميل و رغبت شماره نداد ولي

امشب نرم تر بود !

شب بخير گفتم و از رستوران بيرون اومدم . خوشحال سوار ماشين ساناز شدم . شماره ي رامين روي گوشيم افتاد . با خوشحالي كه به خاطر به دست آوردن شماره ي رادين

داشتم جواب دادم :

- سلام عزيزم !

رامين سرد و جدي گفت :

- سلام ! بيروني ؟

از بعد قضيه ي دعوامون يكم باهام سر سنگين برخورد ميكرد ! گفتم :

- آره ! دارم ميرم خونه !

- باشه . خواستم بگم دو هفته ديگه مهموني دوستمه ! گفتم شايد توام بخواي بياي .

- باشه . ميام . رامين من بعدا بهت زنگ ميزنم . باي .

- خداحافظ .

گوشي و قطع كردم و ماشين و روشن كردم . نگاه آخر و به نماي رستوران انداختم و دنده عقب گرفتم و از كوچه بيرون اومدم .

صداي جيغ ساناز تو تلفن گوشم و كر كرد !

- چته ديوونه چرا جيغ ميزني؟!

- بعد از دو روز كه شماره ي اين پسر خوش تيپه رو گرفتي تازه داري بهم ميگي ؟!

- واقعا فكر كرده بودي نميتونم بگيرم ؟!

- اون پسري كه من ديدم بهش نميخورد اهل شماره دادن باشه .

- حالا فعلا ميبيني كه شماره گرفتم ازش !

- پاشو بيا اينجا برام همه چي و تعريف كن

- نميتونم . رامين قراره بياد دنبالم بريم لباس بخريم ! واسه مهموني دوست رامين .

- از الان ؟! اون كه دو هفته ي ديگست !

- برم يكم دل رامينم به دست بيارم . احساس ميكنم داره ازم دور ميشه .

- واسه تو چه فرقي داره ؟! تو كه داري با تور كردن يكي ديگه صفا ميكني ! رامين و ميخواي چيكار ؟!

نيشخندي زدم . چتري هام و كه كج توي صورتم ريخته بودم از جلوي چشمم كنار زدم و گفتم :

- يه چيزي هست به اسم آب نمك ! رامين و خوابوندم تو آب نمك !

ساناز تو تلفن پوف كرد . انگار كلافه شده بود ! كم كم داشتم به اين حالتاش مشكوك ميشدم ! يه خبري بود ! شايد ساناز عاشق رامين بود !

- به هر حال درست نيست اين كارا !

- چي شده ؟! يهو اهل اخلاق شدي ؟! ميخواي دوباره بهت ياد آوري كنم تو چه خونه اي پارتي ميگيري ؟! يا چه كسايي رو توي چه خونه اي مياري ؟! واسه من موعظه نكن ساناز

! اگه من آشغالم تو از من بدتري !

- حداقل من چند تا چند تا مخ پسرارو نميزنم !

- اونم اگه ميتونستي ميزدي !

رامين اومد پشت خطم . سريع به ساناز گفتم و گوشي و قطع كردم . رفتم پايين و سوار ماشين رامين شدم . نسبت به روزاي قبل اخماش باز تر شده بود . ولي ديگه خبري از

عزيزم گفتناش نبود !

- خب كجا بريم خريد ؟!

- فرق نداره .

رامين بدون حرف ماشين و حركت داد . كل مسير ساكت بوديم . رامين ماشين و جلوي يه پاساژ پارك كرد و پياده شديم . كنار هم راه ميرفتيم و ويتريناي مغازه ها رو نگاه ميكرديم

. رامين مدام لباساي مختلف بهم پيشنهاد ميداد . ولي هيچ كدوم به دلم نمي نشست ! بالاخره كلافه شد و دستم و كشيد با خودش برد توي يه مغازه يه پيرهن سرمه اي رو از

فروشنده گرفت و بهم داد كه بپوشم . حتي از رنگشم خوشم نيومده بود . ولي بالاخره قبول كردم . وارد اتاق پرو شدم . مانتوم و در آوردم . دوباره نگاهم و به لباسي كه تو دستم بود

انداختم . مدلشم چنگي به دل نميزد . همون لحظه موبايلم زنگ خورد . اخمام و تو هم كشيدم . كي بود يعني ؟! سريع از توي كيفم موبايلم و برداشتم نگاهي به صفحه ي گوشي

انداختم با ديدن اسم رادين چشمام گرد شد ! سريع صداي گوشي و خفه كردم . نگاهم دور تا دور اتاق پرو گشت . چه موقع زنگ زدنه آخه ؟! اگه رامين بيرون صدام و ميشنيد چي

؟!

دوباره نگاهم و به صفحه ي گوشي انداختم . همچنان اسم رادين چشمك ميزد ! تماس و بر قرار كردم و با صداي آروم گفتم :

- الو ؟

صداي رادين توي گوشي پيچيد :

- سلام ! بد موقع زنگ زدم ؟

همينجور كه سعي ميكردم صدام و پايين نگه دارم گفتم :

- نه نه . . . خوبي ؟

شوكه شده بودم ! فكر نميكردم خودش بهم زنگ بزنه ! بعد از دو روز كه ازش شماره گرفته بودم بهش زنگ نزده بودم . ميخواستم يكم منتظر بمونه . نميخواستم فكر كنه هولم يا

اينكه خوب تيكه ايه ! فقط براش همون شب ميس انداخته بودم كه شمارم و سيو كنه ! ولي الان خودش زنگ زده بود ! همه ي حساب و كتابام به هم ريخت ! انگار ديگه پسرا رو

خوب نميشناختم ! قرار نبود رادين زنگ بزنه !

رادين با صداي محكم و مردونه اش گفت :

- ممنون . چرا آروم حرف ميزني ؟!

حالا بيا و درستش كن ! چي ميشد بگم ؟! بگم با دوست پسرم اومدم خريد نميخوام صدام و بشنوه ؟! يكم من من كردم و بالاخره يه فكري به ذهنم رسيد . با همون صداي آروم گفتم :

- آخه الان كلاس يوگام . نميشه بلند صحبت كنم . اينجا همه ساكتن !

خدارو شكر كردم كه يه دروغي به ذهنم رسيد تا تحويلش بدم ! يه نفس راحت كشيدم !

- اُو ! پس خيلي بد موقع زنگ زدم . باشه . بعدا بهت زنگ ميزنم . الان مزاحم . . .

سريع پريدم وسط حرفش و گفتم :

- جالبه برام كه اصلا الانم زنگ زدي !

يكم مكث كرد . صداي زمزمه ي يه پسر و كنارش شنيدم . البته مفهوم نبود نميفهميدم چي ميگه بهش . رادين نفسش و پر صدا بيرون داد و گفت :

- خب ميخواستم تشكر كنم كه اومدي رستورانم . . . نه يعني . . . براي اينكه دوباره رستوران من و انتخاب كردي ممنونم . . . نه . . . ميخواستم بگم كه بازم بيا اين طرفا . . .

كلافه نفسش و فوت كرد و گفت :

- البته من هيچ وقت به هيچ كدوم از مشتريام زنگ نميزنم تا اين چيزارو بگما ! در واقع اصلا منظورم هيچ كدوم از اينا نبود ! فكر كنم دارم پرت و پلا ميگم !

خندم گرفت . رادين هنوز دنبال كلمات ميگشت تا زنگ زدنش و توجيه كنه . چند تا تقه به در اتاق پرو خورد . انگار دوباره زمان به حركت در اومد . پاك رامين و بيرون اتاق يادم

رفته بود ! سريع به رادين گفتم :

- مربيم داره چپ چپ نگاهم ميكنه . بعدا حرف ميزنيم . خداحافظ .

اينارو تند تند گفتم و گوشي و قطع كردم . دستم و روي قلبم گذاشتم ! نفسم و بيرون فوت كردم . صداي رامين اومد :

- پريماه پوشيدي ؟

لباس هنوز توي دستم بود . قفل در اتاق پرو و باز كردم و در و به سمت بيرون هل دادم . رامين نگاهي بهم انداخت و گفت :

- هنوز نپوشيدي ؟

سعي كردم لحنم بي تفاوت و خونسرد باشه !

- چرا . ولي خوشم نيومد ازش .

رامين نگاه دقيقي به صورتم انداخت و با نيشخندي كه روي لباش نشسته بود گفت :

- چرا لپات گلي شده ؟!

سريع به سمت آينه ي اتاق پرو برگشتم . راست ميگفت . صورتم به خاطر هيجان قرمز شده بود . سريع با حالت نمايشي خودم و با دستم باد زدم و گفتم :

- اوف ! از بس تو اين اتاق گرمه . بذار مانتوم و بپوشم الان ميام بيرون .

رامين سر تكون داد و من سريع در و بستم . چند ثانيه پلكام و بستم ! خطر از بيخ گوشم رد شد ! سريع مانتوم و پوشيدم و از اتاق بيرون اومدم .

بعد از كلي گشتن بالاخره يه تاپ قرمز كه دور گردنش يه پاپيون پهن قرمز ميخوردو پايينش تنگ ميشد و خريدم با شلوار لي سرمه اي تيره ! رامين پول لباسام و حساب كرد و از

پاساژ بيرون اومديم . بعد از خوردن شام رامين من و رسوند خونه . بدون اينكه لباسام و از تنم در بيارم گوشيم و از توي كيفم در آوردم و خودم و روي مبل انداختم . سريع ليست

تماسام و آوردم . اسم رادين روي گوشيم لبخند و رو لبم آورد !

حالا كه خودش زنگ زده پس يعني همچين از من بدشم نيومده ! پس بايد بذارم دوباره خودش زنگ بزنه ! آره اين بهترين راهه !

سر خوش به سمت اتاقم رفتم و لباسام و عوض كردم . هنوزم باور نميكردم با رادين حرف زده باشم !

دوباره ياد دروغم افتادم ! كلاس يوگا ؟! چه كارا ! تا حالا يه حركت يوگا رو هم از نزديك نديده بودم !

سه روز از اون جريانات ميگذشت . خبري از رادين نشده بود . چرا اين پسره انقدر غير قابل پيش بيني بود ؟! نميخواستم براي زنگ زدن پيش قدم بشم . حالا كه اون زنگ زده بود

دوست داشتم بازم خودش زنگ بزنه ! ولي انگار يه انتظار بيهوده بود ! چون خبري ازش نبود !

رامين دوباره همون رامين قديم شده بود . با هم بيرون ميرفتيم . ميگشتيم . خريد ميكرديم . هنوزم پيشنهاد ميكرد برم خونش يا اون بياد خونه ي من ولي نتونسته بود تسليمم كنه !

بعضي وقتا ميفهميدم از اين همه مخالفت من خونش به جوش مياد ولي به روي خودش نمياره . منم از خدا خواسته خودم و به يه راه ديگه ميزدم كه يعني اين حالتات و نميفهمم !

ساناز مدام زير گوشم ميخوند كه رامين و ول كنم بچسبم به رادين ! ولي آدم عاقل نقد و ول نميكنه بچسبه به نسيه ! رادين حتي تكليفش با خودشم مشخص نبود . نميدونست دلش

ميخواد باهام حرف بزنه يا نه ! چطور ميتونستم خيلي راحت بهش بچسبم ؟! ترجيح ميدادم رامين كنارم باشه و روي رادين هم كار كنم !

چند هفته اي ميشد كه خبري از مامان نداشتم ! اصلا نميدونستم هنوز زندست يا نه ! حتي نميدونستم دستگيرش كردن يا آزاده ! يه آدرسم از جايي كه ميخوابه نداشتم ! بعضي وقتا

شك ميكردم . واقعا اون جزئي از خانوادم بود ؟! پس چرا انقدر ازش بي خبر بودم ؟! با هيچ كس هم نميتونستم در موردش حرف بزنم ! همه فكر ميكردن خيلي سال پيش مثل بابام

مرده !

چند باري با نيوشا دم خونه ي جابر رفتيم . ولي باز همون حرفا . دريغ از يكم پيشرفت توي پيدا كردن پريا ! هيچ عكسي هم ازش نداشتم كه بتونم توي روزنامه آگهي بدم ! اصلا

فوقشم اگه عكس داشتم چجوري ميخواستن از روي عكس يه دختر 9 ساله يه دختر 29 ساله رو پيدا كنن ؟!

كلافه شده بودم . از اين همه در هم ريختگي زندگيم خسته بودم ! دلم يه زندگي نرمال و بي دغدغه ميخواست . دلم ميخواست وقتي شبا دير ميام خونه يكي توبيخم كنه . دوست داشتم

انقدر آزاد نبودم كه هر كار ميخوام بكنم ! دلم ميخواست وقتي ميام خونه يكي باشه كه بهم سلام كنه . يكي باشه كه وقتي مريض و بي حوصلم لي لي به لالام بذاره ! نيوشا بود ولي

نميتونست جاي مادرم و بگيره . نميتونست جاي پدر باشه ! شايد ميتونست برام نقش پريا رو بازي كنه ! پريايي كه نميدونستم اصلا تهرانه ؟!

كاش يه نشونه اي ازش بود ! جابر ميگفت فروختتش به يه مرد معتاد ! يكي مثل بابام ! البته از اون دم كلفتا ! يعني اون آشغال باهاش چيكار كرده ؟! پرياي 9 ساله ! از فكر كردن

بهش تنم ميلرزيد ! چجوري ميتونستم به اين فكر كنم كه خواهرم فروخته شده ! اونم به كسايي كه شايد بدتر از خانواده ي خودش بودن !

تنها سر نخم اين بود كه اسمش و ميدونستم . علي قره باغي ! همين ! نه آدرسي داشتم ازش نه نشوني ! جابرم چيزي يادش نميومد ! ميگفت چند باري ازش مواد خريده بوده ! همين

! تازه اونم مستقيم نخريده بوده . كلي دبدبه و كبكبه داشته . ميگفت آدماش براش ميخريدن !

داستان غم انگيزي بود . حتي كسي باورش نميشد يه دختر بچه ي معصوم همچين آينده و زندگي داشته باشه !

سرم مثل بازار مس گرا شده بود ! شلوغ پلوغ و به هم ريخته ! حتي نميفهميدم دارم چه پرت و پلايي به زني كه مقابلم نشسته بود ميگفتم ! بالاخره سر و ته فال جمع كردم و

مشتريامو رد كردم برن ! يه نفس راحت كشيدم . بايد افكار بد و از سرم مينداختم بيرون !

از مامان خبر ندارم ؟! خب چه اهميتي داره ؟! به جهنم !

رادين بهم بعد از سه روز زنگ نزده ؟ اونم به جهنم !

يه خانواده ي خوب ندارم ؟! اصلا اين چيز مهميه ؟! اونم به جهنم !

پريا رو پيدا نميكنم ؟! خب اونم . . .

سرم و با دستم فشار دادم . اين يكي نميره به جهنم ! اين يكي رو بايد پيدا كنم !

دندونام و رو هم فشار دادم . پلكام و بستم و چند ثانيه بعد بازشون كردم . توي يه حركت ناگهاني گوشي و از روي اپن آشپزخونه برداشتم و بدون اينكه به مغزم مجال فكر بدم

شماره گرفتم .

سريع موبايل و كنار گوشم گذاشتم و صبر كردم تا جواب بده . بعد از چهار تا بوق بالاخره رضايت داد جواب بده :

- بله ؟!

توي صداش تعجب موج ميزد ! سريع گفتم :

- سلام آقاي وثوق !

- سلام .

- شوكه شدي ؟

مكث كرد و گفت :

- يكم ! انتظار نداشتم زنگ بزني!

خودمم انتظار نداشتم بهت زنگ بزنم ! اونم بعد از اينكه تو سه روز من و منتظر گذاشتي ! ولي به جاش گفتم :

- خب ديدم زنگ نزدي گفتم شايد از دستم ناراحت شدي كه اون روز نتونستم جواب بدم !

خشك و جدي جواب داد :

- نه ناراحت براي چي !

- خب الان ميتوني حرفت و بزني ! البته اگه كار نداري آقاي مدير !

- خب راستش . . .

دوباره داشت من من ميكرد ! تو دلم قند آب شد ! يعني در مقابل من دستپاچه ميشد و نميتونست حرف بزنه ؟! هر چند از اينجور پسرا خوشم نميومد ! دست پا چلفتي و ساده ! ولي

خب بازم اين نشونه ي خوبي بود !

يهو محكم و تند گفت :

- ببين نميدونم چجوري منظورم و برسونم ! شايد جا بخوري . شايدم ناراحت بشي !

انگار نه انگار كه داشت تا الان من من ميكرد ! كسي بهش تخم كفتر داد ؟! يهو زبون باز كرد !

- ناراحت ؟ براي چي ؟ راحت باش با من !

يعني ميخواد ابراز علاقه كنه ؟! اونم به اين زودي ؟! اووووووف ! چرا فكر ميكردم اين پسره بايد آدم باحالي باشه ؟!

روي اُپِن ريتميك ضرب گرفته بودم تا حرفش و بزنه !نميدونم چرا يه حس خيلي قوي بهم ميگفت طرف بدجور اسيرم شده !

دوباره با همون لحن محكم گفت :

- ببين من يه مدتي ميشه كه از يه رابطه ي خيلي طولاني بيرون اومدم . يه جورايي به معناي واقعي شكست خوردم . احساس ميكنم همه ي زندگيم و به باد دادم !

پوفي كردم و تو دلم گفتم " اينارو كه ميدونم يه چيز تازه تر بگو ! " ادامه داد :

- شايد جالب نباشه اينارو بهت بگم . آخه مگه من تورو چند بار ديدم ! يا تو تو زندگيم چه نقشي داري كه بگم !

بين حرفش اومدم و گفتم :

- مشكلي نداره ميتوني بهم بگي !

- دوستم فكر ميكرد بهترين راه براي اينكه حالم بهتر شه اينه كه با يكي يه مدت دوست باشم ! يعني با يه دختر . متوجهي كه ؟!

ابروهام و بالا بردم چه ناشيانه ميخواست ابراز علاقه كنه ! گفتم :

- اوهوم !

- پيشنهادش اين بود كه با تو طرح دوستي بريزم . خيلي احمقانست كه من با 30 سال سن ببينم دوستم چي ميگه و انجامش بدم . اون روز كه زنگ زدم بهت همش به خاطر اصرار

اون بود . رك ميگم من نه احساسي به تو دارم نه نيت اين و دارم كه تو زندگيم بياي !

يهو بادم خالي شد ! اين داشت چي ميگفت ؟! يعني چي اين حرفا ؟ اخمام تو هم رفت ! دوباره گفت :

- البته نه كه تو بد باشي ! ولي من دلم نميخواد تو يا هر دختر ديگه اي رو بازيچه ي خودم بكنم ! اگرم ديدي بهت زنگ نزدم فقط به اين خاطر بود . اميدوار بودم توام تلفن من يادت

بره . كه اينطور نشد . وظيفم ميدونستم كه برات توضيح بدم . تا هيچ شك و شبهه اي برات به جا نمونه !

بالاخره ساكت شد ! مرسي نفس ! يه ريز داشت حرف ميزد ! در عوض من لالموني گرفته بودم و بهش گوش ميدادم ! خب انتظار اين حرفا رو نداشتم ! يعني چي ؟! ميخواست بگه

از من خوشش نيومده ؟! پسره ي حال به هم زن ! از خداشم باشه ! اصلا مگه اين دختره كي بود كه اين داشت خودش و براش هلاك ميكرد ؟!

از چيزي كه فكر ميكردم بدتر شد ! انتظار داشتم الان ابراز علاقه كنه نه اين چرندياتي كه به هم بافت . سكوت و شكست و گفت :

- ناراحتت كردم ؟!

همينطور با اخماي تو هم گفتم :

- نه ! . . . معلومه كه نه ! اين چه حرفيه !

رفتم تو جلد پريماه مغرور ! چه خوب شد كه رامين و ول نكردم ! دوباره گفت :

- به هر حال من معذرت ميخوام بابت زنگ اون روز .

حرصم گرفت . نيشخندي زدم و با لحني نيمه شوخي نيمه جدي گفتم :

- اصلا اگرم تو ميخواستي با من دوست شي من قبول نميكردم ! تو چقدر از خود راضي هستي جناب وثوق !

خنديد گفت :

- چرا نبايد قبول كني ؟! از من بهتر كسي پيدا نميشه !

- اوهو ! پياده شو با هم بريم !

براي اينكه كامل بهش بفهمونم كه من قصد نداشتم با تو تيريپي بريزم گفتم :

- اصلا معلوم نيست من تا ماه ديگه ايران باشم يا نه !

- ايران نيستي ؟! جايي قراره بري ؟!

يكم فكر كردم و گفتم :

- آره . پيش مامان و بابام ! اسپانيا ! البته معلوم نيست ! ولي احتمالش زياده كه بپرم !

از دروغي كه گفته بودم خندم گرفت . اسپانيا ! ولي كي به كي بود ؟! اصلا معلوم نبود من اين پسره رو دوباره ميبينم يا نه ! پس بذار يكم براش كلاس بذارم !

- يعني تو تنها زندگي ميكني ؟!

- يه جورايي !

- خب ببين پريماه شايد ما نخوايم با هم رابطه ي جدي رو شروع كنيم ولي ميتونيم دو تا دوست خوب باشيم با هم . البته تا وقتي كه تو نپريدي !

نيشخندي رو لبم نشست و گفتم :

- حالا ببينم چي ميشه !

خنديد و گفت :

- ناز نكن ! دوستيم ؟!

چه خوب كه خودش پيش قدم شد !

- خب باشه چون خيلي اصرار ميكني !

- مرسي ! خب ببخشيد مزاحمت شدم !

با خنده گفتم :

- آقاي حواس پرت من زنگ زدم ! من مزاحم شدم !

- راست ميگي تو زنگ زدي . ولي مراحمي . خوشحال شدم صدات و شنيدم .

- منم همينطور . خداحافظ .

- خداحافظ !

گوشيم و دوباره روي اپن انداختم . پروندش بسته شد ؟! دوست باشيم ؟! يه دوست ميتونه مخ دوستش و بزنه ؟!

يه لنگه ابروم بالا پريد ! خب حداقل ميتونه سعي بكنه كه !

يكم از نوشيدنيم و خوردم و جوري كه فقط رادين بشنوه گفتم :

- خب هنوز نميخواي بهم بگي كه چي باعث شده من و دعوت كني اينجا ؟!

نيم نگاهي بهم انداخت و دوباره مشغول غذا خوردن شد . تو همون حالت گفت :

- بده يه دوست و دعوت كردم بياد بيرون و با هم شام بخوريم ؟

ابروهام بالا پريد گفتم :

- نه مشكلي نداره ولي با همه ي دوستات ؟ اونم خونه ي صميمي ترين دوستت ؟! يكم عجيب نيست ؟! به قول تو ما حتي نسبتي هم با هم نداريم !

قاشق و چنگالش و توي بشقابش گذاشت و پوفي كرد . يكم از نوشيدنيش خورد و گفت :

- خيلي خب ! مچم و گرفتي ! من يه همراه ميخواستم براي امشب !

- و كي بهتر از پريماه ؟ هوم ؟!

سعي كردم خودم و ناراحت نشون بدم . اونم فهميد گفت :

- ببين خب قبول دارم . شايد يكم كارم عجيب بوده !

- عجيب ؟! ببين اين بار دومته كه داري ازم استفاده ميكني !

- استفاده ؟! از اين كلمه خوشم نمياد !

ابروهاش و تو هم گره كرد . يكم ديگه از نوشيدنيش و خورد و گفت :

- من فكر كردم دوستيم . خب دوستا معمولا به هم تو همچين شرايطي كمك ميكنن مگه نه ؟!

- تو خواسته هات از من داره زياد ميشه !

دوباره پوفي كرد و گفت :

- فقط يه شامه ! نه چيزي بيشتر !

- آره پيش دوستاي چندين و چند سالت ! تو انگار باهاشون رو در بايستي داري ! نه ؟!

رادين وقت نكرد جوابي بهم بده چون آرمين همراه با زنش آيلار و نيما با نامزدش نيلوفر بهمون نزديك شدن . آرمين با چشمك اشاره اي به من كرد و رو به رادين گفت :

- زوج جوون اگه خواستين يه چرخي تو باغ بزنين ! ما ميريم يكم بچرخيم !

رادين لبخندي مصنوعي به روشون زد و گفت :

- خوش بگذره !

وقتي كه رفتن و ميز خالي شد رادين دور لبش و پاك كرد و گفت :

- من با كسي رو در بايستي ندارم ! فقط خسته شدم از بس توي اين مدت كوتاهي كه ترانه رفته مدام برام كيساي مختلف و رو كردن ! ديگه كم كم داشتم از جمعشونم فراري ميشدم

. كه امشب به لطف وجود تو اين اتفاق نيفتاد !

لبخند زدم و گفتم :

- خب اين كه نميشه هر دفعه من كار تورو راه بندازم . بعضي وقتام تو بايد به داد من برسي !

سر تكون داد و با سادگي گفت :

- هر كار بخواي انجام ميدم .

خنديدم ليوان نوشيدني و به لبم نزديك كردم و گفتم :

- عجله نكن ! شايد يه چيزي بخوام كه نتوني انجام بدي !

- خب اون چيه ؟!

- بعدا ميگم !

سر تكون داد و گفت :

- ميخواي تو باغ بچرخيم ؟ يا ميخواي اينجا بشينيم ؟!

شونه هام و بالا انداختم و گفتم :

- بدم نمياد يه چرخ بزنم .

رادين از جاش بلند شد منم همينطور . با فاصله كنار هم مشغول راه رفتن شديم . باغ بزرگي بود . درست وسط باغ ميز شام و چيده بودن . از دوستاي رادين خوشم اومده بود . با

اينكه بار اولم بود كه ميديدمشون ولي به دلم نشسته بودن . خيلي وقت بود آدماي اينجوري نديده بودم . آدمايي كه احترام براشون مهم بود . آدمايي كه لاابالي نبودن . ميشد اسم آدم

روشون گذاشت . رادين به حرف اومد :

- آرمين خيلي براي باغش زحمت ميكشه . من اگه جاش بودم سر دو روز باغ و ميخشكوندم !

خنديدم و گفتم :

- خيلي وقته ميشناسيش ؟

- از زمان دبيرستان !

سر تكون دادم و گفتم :

- خونه ي تو كجاست ؟!

منتظر بودم آدرس خونه ي خانوم وثوق و بده ولي بر عكس انتظارم آدرس جايي نزديك خونه ي خانوم وثوق و داد . يعني جدا زندگي ميكنه ؟! هورا يه كشف جديد !

- تو كجا زندگي ميكني ؟!

بايد ميگفتم كجا زندگي ميكنم ؟! براي اينكه يكم وقفه بين جواب دادنم بندازم تا كامل بتونم جوابم و آناليز كنم گفتم :

- تازه يادت افتاده اين و بپرسي ؟! تو من و با خودت خونه ي دوستت آوردي ! فكر نكردي شايد دزد باشم ؟!

يه لنگه ابروش بالا پريد و گفت :

- اصلا بهش فكر نكرده بودم . تو دزدي ؟

- فكر كردي خودم و لو ميدم ؟!

- گفتم شايد نمك شامي كه بهت دادم بگيرتت و صادق باشي باهام !

نيشخندي زدم و گفتم :

- خونم سمت الهيه است !

چرا دروغ گفتم ؟! بي اراده آدرس خونه ي ساناز از دهنم بيرون اومد ! خب درستشم همين بود ! خونه ي خودم توي يه خيابون متوسط تهران بود . ترجيح ميدادم وانمود كنم دختر

پولداريم ! به اين حقيقت رسيده بودم كه پولدارا جذب آدماي پولدار ميشن . كسي كه مثل خودشون باشه ! نه يه دختر تنها و آس و پاس !

رادين با تعجب گفت :

- كوچه ي . . . ؟!

- اوهوم چطور ؟!

رادين نفسش و بيرون داد و با اخم گفت :

- دقيقا تو كوچه ي ترانه اينا !

پس فهميدم تو كوچه ي ساناز اينا چيكار ميكرده ! خونه ي ترانه اونجا بوده ! خيلي دلم ميخواست تو رابطه ي رادين فضولي كنم ولي نميخواستم ضايع بازي در بيارم ! يكم ديگه توي

باغ چرخيديم و دوباره برگشتيم سمت ميز شام . همه برگشته بودن . حالا پدرامم به جمعمون اضافه شده بود . تمام مدت نقش يه همراه خوب و براي رادين بازي كردم . ساعت 12

شب بود كه بالاخره تصميم گرفتيم بريم خونه هامون . ميخواستم آژانس بگيرم و همونجور كه اومده بودم اينجا برگردم كه رادين نذاشت . سوار ماشينش شدم . ميخواست اين وقت

شب من و ببره خونه ي ساناز ؟! برم اونجا بگم چي ؟! سوار كه شدم گفتم :

- من و جلوي يه آژانس پياده كن !

- چرا ؟ ميرسونمت .

- نه نميخوام زحمت بدم خودم برم راحت ترم .

- زحمتي نيست . خونه ي منم نزديكه تقريبا . هم مسيريم .

با اين حرفش نتونستم چيزي بگم . فقط تونستم نامحسوس گوشي و از توي كيفم در بيارم و به ساناز اس بدم ببينم بيداره يا نه . كلافه بودم نكنه يه سوتي بشه همين اول كاري ؟!

يكي نيست بگه مجبوري خالي ببندي ؟! اونم بدون هماهنگي ؟!

اس ام اس ساناز اومد :

- بيدارم . ميخواي بياي اينجا ؟! اين موقع شب ؟

فقط براش نوشتم :

- ميام توضيح ميدم .

گوشي و توي كيفم انداختم و سمت رادين برگشتم .

نگاهش و به خيابون دوخته بود . انگار بي اراده اخماش تو هم گره شده بود . قيافش به نظر جدي و عصبي ميومد ولي يكم كه باهاش حرف ميزدي ميديدي كه خودموني و صميميه .

سكوت بينمون و شكستم و گفتم :

- ممنون از دعوت امشب .

نيم نگاهي به سمتم انداخت و گفت :

- خواهش ميكنم . من از تو ممنونم كه اومدي .

لبخندي بي اراده روي لبام نشسته بود . بالاخره من سوار اين ماشين رويايي شده بودم . شايدم تا هميشه همين جا موندگار ميشدم ! البته هميشه كه نه . شايد يه مدت طولاني .

دوباره گفت :

- امشب خسته شدي حسابي .

- نه اتفاقا خيلي خوب بود . دوستاي خوبي داري .

- آره . شايد يكي از دلايلي كه بعد از ترانه تونستم زندگيم و جمع و جور كنم همين دوستام بودن ! به خصوص پدرام !

- خيلي ترانه رو دوست داشتي ؟

چشماش و به سمتم برگردوند . لباش و به هم فشار داد . انگار دو دل بود كه بايد بگه يا نه . دوباره گفتم :

- البته اگه نميخواي مجبور نيستي بگي . من ميفهمم !

نفسش و بيرون داد . آروم رانندگي ميكرد و با احتياط . كاراش يه جور آرومم ميكرد . احساس ميكردم وقتي باهاشم زمان وايميسته ! بالاخره سكوت و شكست .

- اشكال نداره . ميخوام بگم . به خاطر اينكه تو با من اومدي خونه ي دوستم منم جواب سوالات و ميدم چطوره ؟

- بد نيست .

منتظر بهش چشم دوختم .

- ترانه تو زندگي من همه چيز بود ! شايد خيلي بچه گانه باشه . ولي اولين كسي بود كه تو زندگيم پا گذاشت !

ابروهام و بالا انداختم و گفتم :

- يعني ميخواي باور كنم كه با 30 سال سن با تنها كسي كه دوست بودي ترانه بوده ؟!

نگاه گيج و گنگش و به من دوخت . انگار نميدونست كه چرا نبايد باور كنم . خب حق داشتم باور نكنم . كنارم امثال رامين و ميديدم . برام گنگ بود كه يكي اونم يه پسر بتونه فقط با

يه نفر باشه ! رادين دوباره شروع كرد :

- ترانه زن من بود ! من باهاش دوست نبودم .

با بي خيالي گفتم :

- خب آره ميدونم كه قصدتون ازدواج بود . ولي قانونا كه زنت نبود !

نگاهش و چند لحظه بهم دوخت و گفت :

- واقعا زنم بود .

حالا من بودم كه گنگ و گيج نگاهش ميكردم ! يعني چي ؟! يعني زن داشته ؟! يعني ترانه زنشه ؟! يعني . . . ! پس چرا خانوم وثوق چيزي نميدونست ؟! پس چرا . . . صداش من و

از افكارم بيرون آورد :

- ترانه زن صيغه اي من بود !

سريع گفتم :

- كسي هم اين و ميدونست ؟!

اخم كرد . با انگشتش آروم روي فرمون زد و گفت :

- فقط پدرام !

- پدر و مادرت ؟

- نه هيچ كس . فقط من و پدرام و ترانه . و البته باباي ترانه ! كه ايران نبود . من يكي دو بار بيشتر باباش و نديدم . آلمان زندگي ميكنه .

- صبر كن ببينم ! يعني ميگي تو زن داري ؟

خيلي ريلكس كه انگار هيچ اتفاقي نيفتاده سرش و تكون داد و گفت :

- اوهوم !

- پدر و مادرتم خبر ندارن ؟

- اوهوم !

- ترانه زنته و تورو تنها گذاشته ؟

- اوهوم !

- مگه ميشه ؟!

- گفتم كه صيغه بود ! تا هفته ي ديگه همه باطل ميشه و عملا ديگه نسبتي با هم نداريم .

اين و كه گفت آه كشيد . شاخام داشت در ميومد ! اين ديگه كي بود ! اصلا نميشد تو نگاه اول فهميد چي فكر ميكنه و تو زندگيش چه خبره ! زير لبي زمزمه كردم :

- فكر ميكردم ترانه فقط يه دوست بوده !

- دوست ؟! به نظرت به من مياد اهل اين حرفا باشم ؟!

چجوري حرف من و شنيده بود ؟! عجب گوشاي تيزي !

- خب چرا به پدر و مادرت نگفتي ؟ چرا دائم عقدش نكردي ؟!

- ببينم تو امشب ميخواي كل زندگي من و بشكافي ؟!

- خودت گفتي به سوالام جواب ميدي !

پوفي كرد و گفت :

- آره ولي فكر نميكردم انقدر مشتاق باشي همه چي و بدوني !

شونه هام و بالا انداختم و نيشخند زدم :

- مشتاق نيستم ولي بدم نمياد تو زندگي كسي كنجكاوي كنم !

- اسم جديد فضولي شده كنجكاوي ؟

اخمام و تو هم كشيدم :

- من كه گفتم اگه ميخواي نگو ! خودت گفتي ميگم !

صورتم و به سمت پنجره برگردوندم . نفس عميق كشيد و گفت :

- من خيلي جديدا عصبي شدم . اين قضيه ي ترانه رو من خيلي اثر گذاشته ! شرمنده .

نگاهش كردم و گفتم :

- اصلا بيا موضوع رو عوض كنيم .

- موافقم . تو كسي تو زندگيت نبوده ؟!

بدون اينكه دستپاچه بشم گفتم :

- خب نه به اون صورت .

نگاهي بهم كرد و مشكوك گفت :

- تو يه دختر جذابي ! مگه ميشه از دست پسرا در بري ؟!

- من نگفتم كسي تو زندگيم نبوده . فقط گفتم نه به اون صورت !

- اوكي گرفتم . فضولي ممنوع !

خنديدم :

- بحث فضولي نيست . اصلا اين حرفا رو ول كن . چي شد كه قرعه به نام من افتاد ؟!

- خب تو بهم شماره دادي !

- آره ولي واسه رزرو ميز تو رستوران !

نگاهم كرد . يه جور كه يعني خودتي منم نيشخند زدم . گفت :

- يعني ميخواي باور كنم ؟!

- غير قابل باوره ؟!

- تو داشتي مخ من و ميزدي !

يهو پريدم بالا و با جيغ گفتم :

- من مخ تورو نميزدم !

- ولي ازم بدتم نيومده بود !

خنده از رو لبم كنار نميرفت . بهش نميومد تيز باشه !

- آره خب بدم نميومد ! ولي من عادت ندارم تو خيابون راه برم و به همه شماره بدم !

يكم مكث كردم و بعد گفتم :

- مثل تو كه هيچ وقت به مشتري هات زنگ نميزني ولي به من زدي !

خنديد جواب داد :

- پدرام مجبورم كرد بهت زنگ بزنم !

- اگه ميخواستي ميتونستي كه نزني ! اختيارت دست خودت بود ! چطور با دخترايي كه دوستات بهت معرفي ميكردن نخواستي دوست بشي ؟! ديدي پس توام يه جاي كارت ميلنگه !

- باشه بابا . تسليم . منم ازت بدم نيومد . ولي هنوزم سر حرفم هستم نيتم از زنگ زدن دوستي نبود !

- اوهوم ! منم هنوز سر حرفم هستم . كسي باهات دوست نميشه !

- از همين پررو بازيت خوشم اومد !

- چي ؟!من پررو نيستم !هنوز چند روز نيست با هم آشنا شديم حالا بهم ميگي پررو !

دوباره خنديد :

- خب شيطوني . پررويي . يه جوري هستي كه آدم خوشش مياد باهات كل بندازه !

- ببين دوباره گفتي پررو !

- باشه بابا كم رو ! اصلا تو راست ميگي !

لبخندي بي اراده تمام مدت روي صورتم نشسته بود . اونم همينطور . يه حسي خوبي بود حرف زدن باهاش . تا وقتي رسيديم خونه ي ساناز چيز ديگه اي نگفتيم . جلوي در خونه

وايستاد و من پياده شدم . همينطور كه در و ميبستم خم شدم و گفتم :

- ممنون كه رسونديم .

- خواهش ميكنم . ممنون كه اومدي !

- خواهش ميكنم !

يكم دست دست كردم . نميدونم چرا . ولي بالاخره گفتم :

- خداحافظ .

دستي تكون داد و گفت :

- برو تو خونه من بعد ميرم .

- ميخواي ببيني واقعا خونم اينجاست يا نه ؟!

- ديوونه نشو . ميخوام مطمئن بشم كه رفتي تو خونه .

- تو برو من ميرم تو خونه !

يكم نگاهم كرد و گفت :

- خيلي خب ! شب بخير

دستي براش تكون دادم و دور زد و رفت . سريع زنگ خونه ي ساناز و زدم و رفتم تو . ساناز با لباس خواب و قيافه اي در هم بر هم اومد جلوي در . خميازه اي كشيد و گفت :

- چي شده نصف شبي ؟!

- برو تو برات تعريف ميكنم .

رفتيم تو خونه . جريان و براي ساناز تعريف كردم و اجبارا به خاطر اينكه ديگه دير شده بود شب و خونه ي ساناز موندم . تمام شب اون حس خوبي كه با حرف زدن رادين داشتم

باهام بود . اينجور احساسا از من بعيد بود . ولي دلم نميخواست اين احساس و از خودم دور كنم !

فصل چهارم

پاهام و مدام تكون ميدادم . برگه ي آزمايش توي دستم بهم دهن كجي ميكرد . نگاه نگرانم و دور تا دور مطب گردوندم . به جز من 2 تا زن ديگه توي مطب بودن . هر دو تاشون

باردار بودن . يكيشون با شوهرش اومده بود . معلوم بود حسابي عاشقن ! از مدل نگاه كردنشون ميشد اين و فهميد . يكي ديگه با يه بچه ي حدودا 4 ساله كه مدام بهش ميگفت

كنارش بشينه ولي نميتونست بچه رو مهار كنه . خودشم با اون وضع سختش بود از جاش بلند بشه . دلم براش سوخت ! معلوم نبود شوهرش كجا بود ! تمام سختياي بچه داري و

بارداري مال زناست ! نگاهي به پسر بچه ي شيطون انداختم . ياد آرياي خودم افتادم . ليخندي روي لبم نشست . مادرش درست دو تا صندلي ازم فاصله داشت .

- آقا كوچولو اسمت چيه ؟

پسر كه توجه اش به من جلب شده بود يكم نگاهم كرد و با يه حالت غريبي كنار مادرش رفت . بالاخره تونستم آرامش و تو صورتش مادرش ببينم ! دستي به موهاي پسرش كشيد و

گفت :

- اسمت و به خاله بگو !

با شنيدن لفظ خاله لبخندم عميق تر شد . پسر بچه به حرف اومد و با لحن شيريني گفت :

- سروش .

- چه اسم قشنگي . سروش چند سالته ؟

سرش و تو بغل مامانش قايم كرد ! چه خجالتي ميكشيد ! انگار نه انگار تا همين چند لحظه پيش مطب و رو سرش گذاشته بود ! مامانش با لبخند رو به من گفت :

- 4 سالشه !

پس حدسم درست بود .

- خدا حفظش كنه براتون . خيلي پسر شيرينيه .

- مرسي .

نگاهم و از مادر و پسر گرفتم . دوباره چشمم به برگه ي آزمايشم افتاد . كاش ميشد برگه رو مچاله كنم و از مطب برم بيرون . كاش ميشد انقدر ترديد نداشته باشم ! كاش . . .

سرم و به ديوار تكيه دادم و چشمام و بستم . دلم پيش آريا بود . حتما با شيطنتش پريا رو كلافه كرده بود ! نگاهم روي ساعتم سُر خورد ! 6 بود !

نفسم و پر صدا بيرون دادم . همون لحظه صداي منشي و شنيدم :

- خانوم فتوحي . بفرماييد نوبت شماست .

تشكر كردم و به سمت اتاق دكتر رفتم . تقه اي به در زدم و وارد شدم . دكتر با ديدنم لبخندي زد و عينكش و برداشت :

- پريماه ! چطوري عزيزم ؟!

به سمتش رفتم . دست دادم و گفتم :

- خوبم خانوم دكتر . شما خوبين ؟

- الان كه تورو ديدم بهتر شدم . دختر كجايي تو ؟ اصلا نمياي اين طرفا !

- الان كه هستم پيشتون !

لبخند زد و گفت :

- چه كاري از دستم بر مياد ؟ مشكل چيه ؟!

برگه ي آزمايش و مقابلش گذاشتم . دستاي لرزونم و سريع پس كشيدم . دكتر بدون حرف برگه رو برداشت و نگاهي بهش انداخت . يهو چشماش از تعجب گرد شد . برگه رو گرفت

پايين و گفت :

- اين برگه مال توئه ؟!

لبخند مصنوعي زدم . با ترس گفتم :

- اي كاش نبود !

- چرا دختر ؟! مگه تو همين جواب و نميخواستي ؟! سال پيش با شوهرت اومدي و دقيقا دنبال همين جواب بودي . حالا چرا نگراني ؟

- خانوم دكتر مگه همچين چيزي ممكنه ؟! شما گفتين امكان بارداري نيست . پس اين جواب . . .

حرفم و ادامه ندادم . نتونستم حتي از لفظ مثبت استفاده كنم ! دكتر با صورتي خوشحال گفت :

- عزيزم اين يه معجزست . خدارو شكر كن .

انگار هنوز متوجه ناراحتي عميق من نشده بود . حتما احتمال ميداد شوكه شدم فقط ! ولي من هم شوكه بودم هم ناراحت ! با صدايي لرزون گفتم :

- تا چند وقت ميتونم بچه رو سقط كنم ؟!

دكتر با دهن باز بهم نگاه كرد !

- پريماه ميفهمي چي ميگي ؟! براي چي آخه ؟!

همه ي نيروم و جمع كردم و گفتم :

- من اين بچه رو نميخوام ! اين بچه خوشبخت نميشه اگه به دنيا بياد ! زندگيش تباه ميشه !

تو دلم گفتم مثل زندگي خودم . . . مثل زندگي اون . . . مثل زندگي آريا . . .

- شوهرت ميدونه ؟!

شوهرم ؟! اگه باهام حرف ميزد بهش ميگفتم ! ولي . . . لعنتي . . . اصلا چرا اون لعنتي باشه ؟ لعنت به من . . . لعنت به من و كارام !

- نه نميدونه .

- شايد اون بچه رو بخواد .

- ميدونم نميخواد !

- چه بلايي سرتون اومده ؟! ميدوني چرا اسمت هنوز يادمه ؟! به خاطر اينكه يه زوج خوشبخت بودين . به خاطر عشقي كه توي نگاهتون موج ميزد . به خاطر اينكه با وجود

مشكلاتي كه براي بارداري داشتين بازم كنار هم بودين !

عاشق بوديم ! الان چي هستيم ؟! دو تا آدم بدبخت ؟! سرم و پايين انداختم :

- تا كي ميشه سقطش كرد ؟

نفس عميقي كشيد . نگاهي بهم انداخت و چند لحظه مكث كرد . برگه رو روي ميز گذاشت و دستاش و تو هم قفل كرد .

- پريماه عاقل باش . شايد تا آخر عمرت نتوني ديگه بچه دار بشي . شايد يه روز حسرت بخوري !

قطره اشكي كه تمام مدت سعي ميكردم مهارش كنم روي گونم سر خورد . سرم و پايين انداختم و گفتم :

- اشكالي نداره . متوجه همه ي اينا هستم !

پوفي كرد و اشاره اي به اتاق معاينه كرد .

- برو اونجا آماده شو تا بيام سونوگرافي كنم ازت . ببينيم اصلا بچه چند ماهشه !

سر تكون دادم . از جا بلند شدم و به سمت اتاق رفتم . بايد بهش ميگفتم . لعنتي بايد بالاخره بهش ميگفتم ! اشكام و پس زدم . مانتوم و از تنم در آوردم و روي تخت دراز كشيدم .

نگاهم و به سقف اتاق دوختم . اصلا اينجا عوض نشده بود . هنوز همونطور بود . آخرين بار كي اومدم اينجا ؟! يادم نميومد .

چند لحظه بعد دكتر وارد اتاق شد . ساكت بود . بلوزم و بالا زدم . ژل سردي رو ، روي شكمم ريخت و بعد با دستگاه مخصوص محكم روي شكمم فشار داد . نگاهش به مونيتور

مقابلش بود . حتي نميخواستم نگاه كنم به مونيتور بعد از چند لحظه دكتر با لبخندي كه رو لبش نشسته بود گفت :

- اينجارو ببين شكل لوبياست .

اين بچه بچه ي من بود . خدايا ميخواستم چيكارش كنم ؟! بدون اينكه به تشبيهش فكر كنم افكار رويايي رو از ذهنم پس زدم و گفتم :

- چند ماهشه ؟!

- تازه رفتي تو يك ماهگي عزيزم .

- تا كي ميتونم سقطش كنم ؟!

دكتر نگاهش و بهم دوخت و گفت :

- واقعا راغبي اين كار و بكني ؟!

نفسم و بيرون دادم .

- نميدونم . . . شايد . . .

دكتر كارش تموم شد . جعبه ي دستمال و به سمتم گرفت و گفت :

- خودت و تميز كن بيا بيرون .

به حرفش گوش دادم . سر سري شكمم و پاك كردم و مانتو پوشيدم از اتاق بيرون اومدم . دكتر روي صندليش نشسته و حسابي تو فكر بود وقتي نشستم شروع به حرف زدن كرد :

- ببين پريماه . نميدونم تا چه حد جدي هستي . ولي اين يه نشونست . اين بچه معصومه . اين يه معجزست . خوب فكرات و بكن !

- ميدونم . ولي چاره اي نيست .

پوفي كرد و گفت :

- تو تا سه ماهگي ميتوني بچه رو سقط كني . ولي من اين كار و انجام نميدم . جاهايي هست كه غير قانوني اين كار و ميكنن . ولي دختر جون بيشتر فكر كن .

2 ماه وقت داشتم كه تصميم بگيرم ! 2 ماه براي يه بچه ! يه موجود زنده ! كم نبود ؟! من مادرشم . اين بچه مال منه ! اين لوبياي كوچيك مال منه ! چقدر من ميتونم سنگ باشم .

چقدر ميتونم سخت باشم ؟!

بعد از اينكه دكتر حسابي باهام حرف زد از اتاقش بيرون اومدم . به سمت ماشينم رفتم . هوا باروني بود . كنار ماشين وايسادم . دستام و به آسمون گرفتم . دل منم مثل هوا باروني

بود . دل منم گريه ميخواست .

دستام و به صورتم كشيدم . بايد همه چي و بهش ميگفتم . بايد قوي باشم .

سريع سوار ماشين شدم . موهاي خيسم و از روي پيشونيم كنار زدم . توي كيفم دنبال موبايلم گشتم . نگاهي به صفحش انداختم . دستم ميلرزيد . چي ميگفتم ؟!

يكم مكث كردم . چرا يادم نميومد كه پريماه هستم ؟! من به هر چي ميخواستم ميرسيدم ! چرا نگران بودم ؟! چرا انقدر ميترسيدم ؟!

بالاخره تصميم گرفتم . باهاش تماس گرفتم . گوشي و كنار گوشم گذاشتم . به شيشه ي مقابلم خيره شدم . بارون تصوير جلوم و تار كرده بود .

هر بوقي كه توي گوشي ميپيچيد ضربان قلب منم بالا ميرفت . بي اراده پوسته ي لبم و ميكندم . جواب بده . . . جواب بده . . .

- الو !

چشمام و چند ثانيه بستم . جواب داد ! واقعا جواب داد . به خودم اومدم و سريع گفتم :

- ميخوام باهات حرف بزنم !

- پري شب ميام خونه با هم حرف ميزنيم .

- شب كي مياي خونه ؟! من الان ميخوام باهات حرف بزنم !

انگار جايي بود . عصبانيت تو صداش بود . نميتونست درست حرف بزنه . مطمئن بودم اگه جايي تنها بود حتما داد ميزد !

- پري گفتم شب . . .

بين حرفش پريدم :

- اصلا زندگيمون برات مهمه ؟ چرا فرار ميكني ؟ چرا نميذاري حرف بزنيم ؟

- بعدا حرف ميزنيم .

- الو . . . الو گوش كن . . . را . . .

اسمش تو دهنم ماسيد . گوشي و قطع كرده بود . چشمام و بستم و از ته دل زار زدم . براي خودم و زندگيم . براي بچه ام . . . براي آريا . . . آريا . . . آرياي مامان . . .

ماشين و روشن كردم و برف پاك كن و به كار انداختم . بايد ميرفتم پيش آريا !

به گيلاس شراب قرمزي كه تو دستم بود خيره شدم . چرا يه ضرب نميرفتم بالا ؟! چرا يه گيلاس ديگه نميگرفتم ؟! هنوزم نگاهم به سرخي شراب بود ! يكم مزه مزه كردم . نگاهم و

ازش گرفتم و به جمعيت رقصنده اي كه در مقابلم بودن دوختم . رامين كنارم نشست و دستش و روي ران پام گذاشت :

- ببخشيد تنهات گذاشتم . فريبرز كارم داشت .

نيم نگاهي به سمتش انداختم و دوباره چشمام و به شراب دوختم :

- خواهش ميكنم .

دوباره گيلاس و به لبام نزديك كردم و يكم ازش خوردم . رامين خيره خيره نگاهم ميكرد . ول من سعي ميكردم چشم تو چشمش نشم . بالاخره طاقت نياورد ساكت بشينه :

- چرا امشب احساس ميكنم رو به راه نيستي ؟!

بالاخره نگاهم و به سمتش برگردوندم . هنوزم گرماي دستش و روي پام حس ميكردم :

- حست الكيه . من خيلي خوبم .

- خوب كه هستي ولي احساس ميكنم كسل شدي . اين مهموني و دوست نداري ؟

نگاهم و بي تفاوت دور تا دور خونه گردوندم . خودمم نميدونستم . به خاطر مهمونيه واقعا ؟! من عاشق همچين مهمونيايي بودم . مهمونيايي كه پر از مشروب و سيگار و رقص

باشه . مهمونيايي كه شاد باشه و همه پسرا بهت توجه كنن ! دوباره سرم و به سمت رامين گردوندم . لبخندي بي اراده روي لبام جا خوش كرد :

- چرا اتفاقا عاشقشم . مياي برقصيم ؟

رامين چشمكي زد و گفت :

- بزن بريم .

آهنگي كه پخش ميشد ريتم تندي داشت . من و رامين مقابل هم قرار گرفتيم و رقصيديم . كم نمي آورد . همه رقصي بلد بود . پشتم و بهش كردم و شونه هام و به قفسه ي سينه اش

چسبوندم . جوري كه سرش درست كنار سرم بود . همينجور كه با رقصم حسابي براش عشوه ميومدم كنار گوشم گفت :

- تو بهترين همراه رقص مني .

نيشخندي رو لبم نشست :

- ميدونم .

دوباره مقابلش قرار گرفتم . چند دقيقه ي ديگه هم رقصيديم كه آهنگ تموم شد همون لحظه همه دست زدن و يه عده به سمت صندلياي خالي برگشتن و يه عده هم هنوز وسط بودن

و منتظر آهنگ بعدي ! داشتم به سمت صندليم ميرفتم كه رامين دستم و از پشت كشيد و برگشتم سمتش . صورتش و بهم نزديك كرد و خيلي سريع بوسه ي آروم و كوتاهي روي لبام

نشوند . دوباره چشمك زد و گفت :

- الان برميگردم .

اين و گفت و ازم دور شد . از حركت يه دفعه ايش جا خوردم . حسم بد بود . خيلي بد . حتي نميخواستم بهش فكر كنم . چرا بوسش كردم ؟ ولي تقصير من نبود . . . من و تو عمل

انجام شده گذاشت . . . آروم آروم به سمت صندلي رفتم و بي رمغ روش نشستم . خودم بهش اجازه دادم . خودم گذاشتم بياد طرفم . . . ! سرم و به طرفين تكون دادم . حالا مگه چه

چيز مهمي ميتونست باشه ؟ همش يه بوس كوتاه بود ! چه اهميتي داشت . ليوان شرابم و كه همونطور روي ميز رها كرده بودم و دوباره برداشتم و اين بار يه ضرب بالا رفتم .

نگاهم به سمت ميز نوشيدني ها رفت . گيلاسم و زمين گذاشتم و به سمت ميز رفتم . براي خودم ودكا ريختم و يه ضرب بالا رفتم . صورتم از مزه ي تلخش جمع شد . دو تا دونه

چيپس از تو ظرف مزه ها برداشتم و توي دهنم گذاشتم . دوباره ليوانم و از ودكا پر كردم . يكم دلستر ليمو روش ريختم و محتويات ليوان و سر كشيدم . احساس كردم حالم داره بهتر

ميشه . واقعا به يه مشروب قوي احتياج داشتم . ليوان سومم و از ودكا پر كردم و دوباره يه پرب سر كشيدم . حالا شد ! سرم كم كم داشت گرم ميشد . دوباره وسط جمعيت رقصنده

ها رفتم و مشغول شدم . اولش تنها بودم . كم كم دستي رو دور كمرم حس كردم . دستام بالا بود و بي اراده خودم و تكون ميدادم . سرم و گردوندم تا ببينم كي پشتمه . با ديدن رامين

خيالم راحت شد . سرش و دوباره كنار گوشم آورد و گفت :

- شدي همون پريماهي كه بايد باشي . من اين پريماه شاد و ميخوام .

مستانه خنديدم . كنار گوشش گفتم :

- برام ودكا بيار .

- چشم !

ازم دور شد . فضاي خونه حسابي گرم بود . به خاطر مشروب و رقص حسابي گرمم شده بود . رامين برگشت . چهارمين ليوان ودكا رو هم سر كشيدم . احساس ميكردم رو زمين

بند نيستم . نفهميدم چقدر رقصيدم . زماني به خودم اومدم كه رامين گفت :

- بسه خودت و هلاك كردي . بيا بريم ديگه .

- مــــــــــــيخوام برقــــــــــــــــصم !

رامين به صداي شُل و وِلَم خنديد و گفت :

- باشه ميرقصي . فعلا بايد بريم خونه .

رامين پالتوم و تنم كرد و با هم از مهموني بيرون اومديم . تمام مدت دستم و مثل بچه ها گرفته بود . سوار ماشينش شديم . سرم و به پشتي صندليش تكيه دادم و چشمام و بستم .

رامين گفت :

- خوابت مياد ؟

- نــــــــــــه !

رامين دوباره خنديد و ساكت موند . به زور سعي ميكردم چشمام و باز نگه دارم . به طرز عجيبي تمايل به خواب داشتم . نگاهم و به خيابونا دوختم . يكم به ذهنم فشار آوردم . با

صدايي خمار گفتم :

- داري كجــــــــــــــا ميري ؟!

- خونه ي خودم !

دوباره چشمك زد . اين چشمك زدناي امشبش كم كم داشت حالم و به هم ميزد . اخمام و تو هم گره كردم و كلافه گفتم :

- ميــــــخوام بـــــــــــرم خونـــــــــــــه خودم !

- تو نگران ايناش نباش ديگه . استراحت كن .

چرا انقدر احساس سستي ميكردم ؟! حوصله ي بحث نداشتم . فقط دوست داشتم بخوابم . چشمام و رو هم گذاشتم .

كم كم خواب داشت چشمام و پر ميكرد . دچار رخوت شده بودم . تنم گرم شده بود تكوناي گهواره مانند ماشين حسابي خواب آلودم كرده بود . يه حسي بهم ميگفت نبايد بخوابم . فقط

يكم ميخوابيدم . به اندازه ي يه چرت 5 دقيقه اي . رامين من و ميبرد خونه ي خودم . كاش ميتونستم لبام و از هم باز كنم و دوباره بهش تاكيد كنم من و ببره خونم . ولي حس و

حالش و نداشتم . فكراي مختلف توي سرم ميرفت و ميومد ولي نميتونستم عكس العمل نشون بدم .

رامين ضبط ماشين و روشن كرد . آهنگ بي كلام گذاشته بود . صداش و كم كرد . ولي همون يكم صدا باعث ميشد برام تداعي لالايي باشه . مقابله كردن با خواب غير ممكن بود .

پريماه چيكار كردي ؟ مگه چقدر مشروب خوردي كه الان عين جنازه هايي ؟!

مهم نيست . فقط ميخوام بخوابم . كاش مغزمم مثل چشمام خاموش ميشد .

كم كم هيچ صدايي از اطراف نشنيدم . كم كم خواب من و با خودش برد . . .

صداي در ماشين هوشيارم كرد . ولي نه اونقدر كه بتونم چشمام و باز كنم . هنوزم سست بودم . صداهاي نامفهوم ميشنيدم . از سوز سرمايي كه به پهلوم خورد فهميدم رامين در

سمت من و باز كرده . پاشو پريماه . بايد بري خونت . بايد به پاهات تكون بدي . يكم ديگه اينجا لم بدم . فقط يكم ! بعد بلند ميشم .

دستي به سمتم اومد و دور شونم حلقه شد . يه دست هم به سمت پام رفت و زير زانوم قفل شد . سرم از پشتي صندلي جدا شد . بين زمين و هوا معلق شدم . زير لب زمزمه وار و

به سختي گفتم :

- خـــــــــودم مـــــــــــيرم !

صداي رامين گرم و دوست داشتني تو گوشم زمزمه وار گفت :

- خودم ميبرمت خانومي . تو بخواب .

انگار منتظر همين اجازه بودم . دوباره به آرامش توي ماشين برگشتم . سرم روي سينه ي رامين بود . انگار از بدنش حرارت بيرون ميزد . حسابي گرمم كرده بود . حتي از بخاري

ماشينش هم گرم تر بود .

مغزم كار نميكرد . حتي به اين فكر نميكردم كه الان دارم كجا ميرم . فقط ميخواستم برسم به يه تخت و تا صبح بي حركت بخوابم .

موج گرما تو صورتم زد . دري پشت سرمون بسته شد . هنوز چشمام بسته بود و بي حال تو دستاي رامين افتاده بودم . خدارو شكر كه رامين من و بلند كرده بود وگرنه خودم يه

قدمم نميتونستم بردارم !

به آرومي روي يه سطح نرم گذاشته شدم . عضله هاي كنار لبم بي اراده شكل لبخند به خودش گرفت . سنگيني دستي رو روي پالتو ام حس ميكردم . دكمه هاش به سختي باز ميشد

. يكي بعد از يكي ديگه . هنوزم عين جنازه روي تخت افتاده بودم .

شالم از زير سرم كشيده شد . گردنم به سمت چپ مايل شد . گردنم يكم درد گرفت . اخمام تو هم رفت . به چشمام فشار آوردم تا بازشون كنم .

سعي كردم . بالاخره تونستم تا نيمه بازشون كنم . نگاهي به دور تا دور اتاق انداختم . اينجا كجا بود ؟! دكورش به نظر آشنا ميومد . وسط يه تخت خوابيده بودم . دكمه هاي پالتوم

باز بود ولي هنوز تنم بود . شالم كامل از سرم در اومده بود و يه گوشه ي تخت افتاده بود . كيفم كجاست ؟ يكم ديگه نگاهم تو اتاق چرخ خورد . اونم كنار شالم افتاده بود . چرا

كسي تو اتاق نبود ؟!

سرم درد گرفته بود . دستم و به سرم گرفتم و دوباره چشمام و بستم . صداي پا شنيدم . دوباره چشمام و تا نيمه باز كردم . رامين و با تاپ و شلوارك سفيد رنگ جلوم ديدم . بي

رمق گفتم :

- من كجام ؟!

هنوزم يكم شُل حرف ميزدم . رامين اومد سمتم . كنارم نشست . پشت دستش و روي گونم كشيد و نوازشم كرد . زمزمه وار گفت :

- يه جاي خوب . خسته اي ؟

فقط سرم و به نشونه ي تاييد تكون دادم . دوباره گفت :

- بخواب . راحت باش .

چشمام دوباره سست شد و روي هم افتاد . هنوزم سرم از مشروبي كه خورده بودم گرم بود . هنوزم تو حال و هواي مستي بودم .

رامين ساكت شده بود . ميخواستم ببينم داره چيكار ميكنه ؟!

احساس كردم لبم داره خيس ميشه . گرما و نرمي لباش و روي لبام حس ميكردم . تو حال و هواي مستي منم همراهيش كردم . چند ثانيه به همون حالت بوديم . دستي زير كمرم

اومد . يكم تنم جابه جا شد . از اين جابه جايي اخمام تو هم رفت . چشمام نيمه باز شد . صورت رامين تو يه قدميم بود . يهو مغزم به كار افتاد . من خونه ي رامين بودم . من رو

تخت رامين بودم . . . پريماه كجا اومدي ؟

نگاهم هوشيار شد . سرم به شدت درد ميكرد . دستام و با سستي بينمون قرار دادم . فشار خفيفي به سينش آوردم . سرش ازم فاصله گرفت . چشماش باز شد . نگاهي به چشماي

هوشيار من كرد . چشماش خمار شده بود . داشتم كم كم ازش ميترسيدم . من كجا اومدم ؟! من چجوري اومدم اينجا ؟! پريماه احمق !

زمزمه وار گفت :

- امشب يه شب افسانه اي ميشه .

خواست بهم نزديك بشه كه با دستام نگهش داشتم . زورم بهش نميرسيد . ترسيده بودم .

- ميـــ . . . خـــوام . . . بــــرم . . . خــــــــــو . . . نــــــه !

- فردا ميبرمت خونه عزيزم . امشب مهمون مني !

مغزم دوباره قفل كرد . داشت چه اتفاقي ميفتاد ؟! پريماه ميخواي ساده خودت و تسليمش كني ؟! دستاش به سمت پايين تاپم رفت . يكم كشيدش بالا همه ي قدرتم و جمع كردم . مستي

از سرم پريده بود . با اينكه هنوز سست بودم ولي نبايد ميذاشتم اين اتفاق بيفته .

محكم دستاش و گرفتم و از لباسم جدا كردم . فهميد هوشيار شدم . اخماش و تو هم كشيد و گفت :

- پري چيكار ميكني ؟! قراره به جفتمون خوش بگذره !

احساس ميكردم رنگ صورتم پريده . تقلا كردم تا از زير دستش بيرون بيام . دستاش و محكم روي شونم گذاشت . حسابي توي حصار دستاش اسير شده بودم . با اخم گفتم :

- ولم كن . ميخوام برم !

نيشخند شيطاني زد و گفت :

- كجا بري؟ تازه سر شبه . حالا حالا ها باهات كار دارم !

سرش به سمت گردنم رفت . گرماي تنش عصبيم كرده بود . دوباره مشتاي گره كردم و توي سينش كوبيدم :

- ولم كن عوضي .

نميتونستم از خودم جداش كنم . به رو تختي چنگ ميزدم پاهام و بين پاهاش قفل كرده بود داشت گريه ام ميگرفت . دستم بي اراده توي سر و صورتش فرود ميومد . ولي اون بي

توجه به من و حركاتم بوسه هاي ريز روي گردنم ميذاشت .

يه لحظه از روم بلند شد . دستش به سمت پالتوم رفت كه از تنم درش بياره . از فرصت استفاده كردم و لگد محكمي تو سينش زدم . آخ بلندي گفت و دستش و روي سينش گذاشت .

حالا متوجه مستي اش شده بودم . با دستش قفسه ي سينه اش و ماساژ ميداد . حالا بايد چيكار كنم ؟! بايد چيكار كنم ؟! دوباره مغزم به كار افتاد . از جا پريدم . شال و كيفم و سريع

از روي تخت برداشتم و به سمت در اتاق دويدم . پالتوم شُل و آويزون روي تنم افتاده بود . رامين با ديدن من سريع از روي تخت اومد پايين و به سمتم دويد . دهنم خشك شده بود .

نبايد ميذاشتم دستش بهم بخوره . وسط هال رسيده بودم . چند قدم تا در نمونده بود . دوباره دستي دور كمرم حلقه شد و به عقب كشيده شدم .

صداي زمزمه ي مستانه اش و كنار گوشم شنيدم :

- كجا خانوم خوشگل ؟

كيف و شالم از دستم افتاد روي زمين . دستام و روي مچ دستش فشار دادم و كلافه گفتم :

- حالم ازت به هم ميخوره رامين .

سرش و توي موهام فرو برد و گفت :

- ولي من دارم عاشقت ميشم !

ناخونام و توي گوشت دستش فرو كردم . دستاش و محكم تر دور كمرم حلقه كرد و تقريبا من و از روي زمين بلند كرد . بي اراده جيغ كشيدم . دوباره داشت من و سمت اتاق ميبرد .

با لحني عصبي گفت :

- امشب زيادي چموش شدي خوشگله !

دستام و بردم پشت و موهاش و تو چنگم گرفتم :

- بذارم زمين . آشغال !

- هي هي ! حرف دهنت و بفهم . مجبورم نكن به زور وارد عمل بشم !

- يعني الان به ميل خودم دارم ميرم تو اتاقت ؟

خنديد . تو اوج عصبانيت خنديد . ميفهميدم كه رو كاراش هيچ كنترلي نداره ! نزديك چارچوب در شده بوديم . پاهام و دو طرف چارچوب گذاشتم و فشار دادم تا نتونه من و ببره تو

اتاق . يكم فشار به كمرم آورد . همه ي زورم و جمع كردم تا نذارم به خواسته اش برسه . ولي اون قوي تر از من بود . بالاخره تونست من و از چارچوب رد كنه . دوباره برگشته

بوديم تو اون اتاق كذايي .

محكم پرتم كرد رو تخت . احساس كردم مهره هاي كمرم جابه جا شد . الان وقت آه و ناله كردن نبود . نگاهم و سريع به دور تخت دوختم . چشمام رو آباژوري كه كنار تخت بود

ثابت موند . قبل از اينكه بتونه خودش و روم بندازه خيز برداشتم سمتش محكم كشيدمش سمت خودم . از برق كشيده شد خيلي طول كشيد تا رامين متوجه اين حركتم بشه . مستي

حسابي ديوونه اش كرده بود . سرش داشت روي سينه ام فرود ميومد . آباژور و بلند كردم و توي سرش كوبيدم . سرش بي حركت روي سينه ام افتاد . وحشت كردم . كشتمش ؟!

چشمام اندازه ي نعلبكي گشاد شده بود . آباژور از دستم روي زمين افتاد . نگاهم به سر بي حركت رامين بود . همه ي اينا چند ثانيه بيشتر طول نكشيد ولي من مات مونده بودم .

احساس ميكردم نفسم بند اومده .

رامين ناله ي خفيفي كرد . دستش تكون خورد و به سمت سرش رفت . بي اراده نفسم و بيرون دادم . زنده بود ! خدايا شكرت !

تازه به خودم اومدم . سريع سرش و از روم بلند كردم و از رو تخت پريدم پايين . به سمت در خروجي رفتم . از توي هال كيف و شالم و چنگ زدم و سمت در دويدم . تازه از شُك

اتفاقات چند لحظه پيش بيرون اومده بودم . تازه اشكام رو گونه ام سرازير شده بود .

به سمت خيابون دويدم. چند لحظه يه بار نگاه به پشت سرم ميكردم . ميترسيدم رامين دنبالم اومده باشه !

تا سر خيابون اصلي دويدم و گريه كردم . به هق هق افتاده بودم . سرم درد ميكرد شقيقه هام نبض دار شده بود . اگه چند دقيقه بيشتر اونجا ميموندم معلوم نبود چه اتفاقي ميفتاد .

پام ميسوخت . سرم گيج رفت . نزديك بود زمين بخورم . دو تا دستم و رو سرم گرفتم . داشت از درد منفجر ميشد . سر خيابون اصلي رسيدم . احساس ميكردم گوشام يخ كرده .

دستي به سرم كشيدم . شالم و سرم نكرده بودم . سريع انداختمش رو سرم . تو خيابون خبري از تاكسي نبود . تك و توك ماشين رد ميشد ولي نگاهي به سر و وضعم كه مينداختن

گازش و ميگرفتن و ميرفتن .

دستم و به صورتم كشيدم . صورتم خيس بود . كلافه چند قدم پايين تر رفتم . نگاهم همش به پشت سرم بود . كاش يكي من و ميبرد خونه .

چند تا ماشين مدل بالا برام بوق زدن ولي براي امشب بس بود . دلم نميخواست اين بار طعمه ي كس ديگه بشم .

گوشيم و از توي كيفم در آوردم . پاهام ذوق ذوق ميكرد از درد . حتما قيافم عين ديوونه ها شده بود . نگاهي به صفحه ي گوشي انداختم ساعت 2:45 دقيقه بود . دستام ميلرزيد .

شماره ي ساناز و گرفتم منتظر موندم . دو تا بوق . . . سه تا بوق . . . چهار تا بوق . . . بردار ساناز . به هق هق افتاده بودم . گوشي انقدر زنگ خورد تا خودش قطع شد .

گريه ام بند نميومد . كي و داشتم كه بهش زنگ بزنم ؟! نيوشا ؟! نيوشا چجوري اين موقع شب ميومد دنبالم ؟!

سرم و سمت آسمون بلند كردم . هنوزم صداي بوق ماشيناي مزاحم ميومد . بي اختيار قدم برميداشتم . سوزش پام زياد تر شده بود . نگاهي بهشون انداختم . كفشام ! كفشام كجاست

؟! با پاهاي برهنه اومده بودم تو خيابون . وضعم واقعا اسفناك بود ! رامين كي كفشام و از پام در آورده بود ؟! چرا نفهميده بودم ؟!

پاهام روي آسفالت سرد و زبر ميسوخت . چتري هام جلوي صورتم اومد . عصبي با دست كنارش زدم . نگاهي به ليست شماره هاي تو گوشيم انداختم . به كي زنگ بزنم ؟ به كي

زنگ بزنم ؟!

نگاهم روي اسم رادين موند . نگاهي به پاهاي بدون كفشم انداختم . درست بود با اين قيافه بهش زنگ بزنم ؟! درست بود كه ازش بخوام اين وقت شب بياد اينجا ؟! نه ولش كن

معلومه كه درست نيست !

دستم روي اسم نيوشا رفت . به نيوشا زنگ ميزدم ! توي يه لحظه بدون اينكه فكر كنم دوباره انگشتم پايين تر رفت و روي شماره ي رادين خورد . بي اراده و پر ترس بوقاي تلفن و

ميشمردم . استرس به دلم چنگ زده بود . اگه بيدار نباشه ! اگه جواب نده !

موبايل و سفت تو دستم گرفته بودم . انقدر انگشتام و بهش فشار دادم كه احساس ميكردم گز گز ميكنن ! دستپاچه بودم .

پنجمين بوق و كه زد پشيمون شدم . اون حتي آدرس درست خونمم نميدونست . من و ميخواست كجا ببره اين وقت شب ؟ داشتم گوشي و پايين مياوردم كه صداي خواب آلود و

هراسونش و توي گوشي شنيدم :

- الو پريماه ؟!

دو دلي رو كنار زدم . داغون تر از اون چيزي بودم كه بخوام به عواقب اين كارم فكر كنم . با صدايي كه پر از گريه و بغض بود گفتم :

- رادين . . .

- پريماه چي شده ؟!

- رادين . . .

تنها كلمه اي كه از دهنم بيرون ميومد همين بود . بغض بيشتر از اين بهم اجازه نميداد حرف بزنم . از طرفي هم شوكه بودم . رادين دوباره گفت :

- پريماه ميگم چي شده ؟ سكته كردم حرف بزن !

صداي گريه ام به وحشت انداخته بودش . بينيم و بالا كشيدم و نفس عميق كشيدم دوباره با صدايي پر بغض گفتم :

- رادين . . . ميشه بياي دنبالم ؟!

- پريماه تو كجايي مگه ؟!

- طرفاي الهيه ! . . . مياي ؟!

- اين موقع شب ؟!!! باشه باشه ميام . گوشيت دم دستت باشه رسيدم بهت زنگ ميزنم .

گوشي قطع شد . دوباره اشك به چشمام هجوم آورد . پريماه ببين چقدر بدبخت شدي ! ببين كجا گير افتادي ! حالا اونم پاشه بياد دنبالت . ميخواي بگي كدوم گوري بودي ؟!

با اين فكرا گريه ام شدت گرفت . دلم ميخواست رو زمين سرد بشينم و به حال خودم گريه كنم .

يه گوشه ي تاريك توي پياده رو وايسادم . خودم و به ديوار يه خونه چسبونده بودم . هيچ عابري از تو خيابون رد نميشد . چند تا كوچه پايين تر از خونه ي رامين بودم . آروم تر

شده بودم ولي هنوز ميترسيدم . ديگه خبري از اشك نبود . ولي هنوز دستام ميلرزيد . دندونام از سرما به هم ميخورد . صورت خيس از اشكم در مقابل سوز سردي كه ميومد حسابي

يخ كرده بود .

گوشيم تو دستم لرزيد از لرزشش قلبم تند تر زد . هراسون نگاهم و به گوشي دوختم . اسم رادين آرومم كرد . سريع جواب دادم :

- رادين . . .

- پريماه كجايي ؟

آدرس و دادم بهش . از خونه فاصله گرفتم و پام و تو خيابون گذاشتم . صداي رادين دوباره تو گوشم پيچيد :

- فكر كنم ديدمت .

گوشي قطع شد . نگاهم به نور چراغ ماشيني افتاد كه تو يه قدميم ترمز كرد . خودش بود ! اين ماشين خودش بود . انگار فرشته ي نجاتم و ديده بودم . سريع به سمت دستگيره ي

ماشين رفتم و نشستم جلو . نگاهم به چشماي پف كرده ي رادين افتاد . قبل از اينكه چيزي بپرسه دوباره از گريه منفجر شدم . رادين كه با ديدن حالم تعجب كرده بود گفت :

- پريماه خوبي ؟ بگو چي شده ؟! سالمي ؟ اين وقت شب اينجا چيكار ميكني دختر ؟!

جواب من فقط گريه بود و گريه . هيچي نداشتم كه بگم . حالم از خودم و كارام به هم ميخورد . حالم از زندگيم به هم ميخورد ! فقط گريه ميكردم . چند لحظه سكوت كرد . بالاخره

طاقت نياورد گفت :

- باشه . آروم باش . گريه نكن .

پلكاي خيسم و از هم باز كردم . ابروهاش تو هم گره كرده بود . ولي صورتش ناراحت بود . رادين با ديدن چشمام دوباره گفت :

- آروم باش پريماه . الان ميبرمت خونه . ميتوني راحت استراحت كني باشه ؟!

سريع گفتم :

- خونه نه !

از اين لحن دستپاچه و هراسونم تعجب كرد گفت :

- باشه . باشه خونه نميريم . كجا بريم پس ؟

اشاره اي به پاهام كرد و گفت :

- كفشم كه پات نيست . ببين با پاهات چيكار كردي . داره خون مياد !

حتي نيم نگاهي هم به پاهام ننداختم . دوباره گفتم :

- خونه نريم .

چند ثانيه تو چشمام زل زد . درموندگي و تو نگاهم خوند . لبخند مهربوني رو صورتش نقش بست .

- باشه . هر چي تو بگي . ولي اول بايد بريم بيمارستان . باهات خيلي خونريزي داره .

سرم و تكون دادم . قبل از اينكه رادين ماشين و روشن كنه گفت :

- شالت داره ميفته . درستش كن .

سريع دستم به سمت شالم رفت و درستش كردم . نگاهش به دستام بود . وقتي شالم و جلو كشيدم يه لبخند محو رو لباش نشست . سرم و به پشتي صندلي تكيه دادم . تازه لرزش

دستام داشت بهتر ميشد . ولي پاهام بدجور ميسوخت . تازه متوجه درد پاهام و كمرم شدم . رادين ماشين و حركت داد . خيالم راحت شده بود . ديگه جام امن بود . ديگه ميتونستم

راحت باشم !

ولي چرا به رادين اعتماد كرده بودم ؟! مگه اونم يه پسر نبود ؟! پلكام و باز كردم . نگاهش به جلو بود . اون با رامين فرق داشت . اون اخلاقش و رفتارش زمين تا آسمون با

آشغالايي مثل رامين فرق داشت . ميشد بهش اعتماد كرد .

دوباره پلكام و بستم . چيزي طول نكشيد كه ماشين وايساد . هراسون چشمام و باز كردم . رادين با ديدن چشماي من كه ترسيده به نظر ميومد تعجب كرد گفت :

- چرا ميترسي ؟ رسيديم بيمارستان . پياده شو .

نفس راحت كشيدم . رادين پياده شد . در سمت من و باز كرد . ميخواستم پياده شم كه با اخم نگاهي به پاهام كرد و گفت :

- اينجوري كه نميتوني راه بري زخمت بدتر ميشه .

يكم فكر كرد . انگار راهي به ذهنش رسيد گفت :

- وايسا . الان ميام .

ازم دور شد . ترسيدم . دلم ميخواست كنارم وايسه . انگار فقط با اون احساس آرامش ميكردم . ولي رادين انقدر دور شد كه ديگه نميديدمش . نگاهم و به پاهام دوختم . تازه فهميدم

چرا انقدر ميسوزه . تو خيابون شيشه تو پام رفته بود . چرا خودم نفهميده بودم ؟! دوباره داشت واسه بدبختيم گريه ام ميگرفت !

رادين با يه ويلچر برگشت . جلوي پام نگهش داشت و گفت :

- بشين تو اين .

نگاهم و به صورتش دوختم . چقدر خوب بود . از توي ماشين بلند شدم و توي ويلچر نشستم . همه ي اين كارارو بدون حرف انجام ميدادم . هنوزم تو شوك كار رامين بودم . چرا

انقدر پست بود ؟!

رادين حركتي به ويلچر داد و من و داخل برد . زياد توي بيمارستان معطل نشديم . سريع پام و پانسمان كردن و دوباره با ويلچر برگشتيم سمت ماشين .

رادين ماشين و روشن كرد و گفت :

- خب اينم از پانسمان پات .

سرم پايين بود و به دستام خيره شده بودم . مثل كسي كه بزرگ ترين جرم دنيا رو مرتكب شده . به طرز عجيبي خفه خون گرفته بودم . حتي نميدونستم اين جريانات و چجوري بايد تو

ذهن رادين توجيح كنم ! رادين دوباره به حرف اومد :

- هنوزم نميخواي بگي چرا تو خيابون بودي ؟

سرم هنوزم پايين بود . جرات نداشتم به چشماش نگاه كنم . دوباره گفت :

- پريماه چرا چيزي نميگي ؟ كم كم دارم فكر ميكنم كه زبونت چيزيش شده ! دختر يه حرفي بزن !

بالاخره سكوت و شكستم . تو همون حالت گفتم :

- ميشه در مورد امشب هيچي نگم ؟ ميشه ازم نپرسي ؟!

نفس عميقي كشيد و گفت :

- نبايد بدونم چه بلايي سرت اومده ؟! مگه نگفتي دوستيم ؟

با انگشتام بازي ميكردم . يكم سكوت بينمون برقرار شد ولي بالاخره گفتم :

- به زبون آوردنش ناراحتم ميكنه !

- بگو شايد حست بهتر شه !

يكم مكث كرد و گفت :

- آخه ببين حالت اصلا خوب نيست . با اين سر و وضع ساعت 3 صبح من بايد تورو از تو خيابون سوار كنم ؟! دهنتم كه . . .

حرفش و نصفه گذاشت . نفسش و محكم بيرون داد . هراسون نگاهش كردم . دهنم چي ؟! اخماش تو هم رفته بود . بالاخره طاقت نياورد گفت :

- تو مشروب خوردي ؟ آره ؟!

زل زد تو چشماي من . ناراحت بود . نميدونم چرا . از اينكه مشروب خورده بودم ؟! يا از اينكه من و تو اين وضعيت ميديد ؟! دوباره گفت :

- تو از اينجور دخترايي ؟ از اونايي كه مشروب ميخورن و مست ميشن و ديگه نميفهمن دارن چيكار ميكنن ؟!

با مِن مِن گفتم :

- تو از كجا . . .

بين حرفم پريد :

- از كجا فهميدم ؟! وارد ماشين كه شدي بوش زد تو دماغم ! آره ؟ تو از اينجور دخترايي پريماه ؟!

يه حس خاصي داشتم . رادين با اين همه خوبي و متانت اين همه آقا بودن همون لحظه به روم نياورده بود . كمكم كرده بود . چرا من بايد انقدر بد باشم ؟! از خودم خجالت ميكشيدم

. از اينكه همچين پريماهي هستم خجالت ميكشيدم . دلم ميخواست خوب باشم . دلم ميخواست فكر كنه كه من هنوزم دختر خوبيم ! هراسون گفتم :

- نه . . . من اينجوري نيستم . . . امشب . . . امشب مجبور شدم . . . يعني . . . يعني مجبورم كردن كه بخورم !

آب دهنم و قورت دادم . رادين هنوز نگاهم ميكرد .

- پريماه تو چند سالته ؟!

- 25 !

- پس بهم نگو مجبورت كردن . به سن و سالت نميخوره اين حرفا !

سرم و پايين انداختم . با لحن آروم گفت :

- حالا برام تعريف كن چي شده ! منم قول ميدم همه چي و امشب همين جا چال كنم و اصلا ذهنمم به سمتش نره !

نگاهم و تو چشماي مصممش دوختم . بايد همه چي و ميگفتم ؟! بايد راست ميگفتم ؟! بين گفتن و نگفتن مونده بودم ! بالاخره تصميم خودم و گرفتم :

- امشب خونه ي يكي از دوستام بودم !

رادين سرش و تكون داد دوباره گفتم :

- خب مشروب آورد كه بخوريم ! منم چند باري خورده بودم . نميدونستم قراره كسي بهمون اضافه بشه . ولي دوست پسرش با دو تا از دوستاي ديگه اش بهمون اضافه شدن .

رادين دستاش و روي سينه اش قلاب كرد . تازه نگاهم به گرمكن ورزي كه تنش بود افتاد . بيچاره چقدر هول هولكي اومده بود دنبالم ! پريماه چجوري ميتوني دروغ بگي بهش ؟!

سرم و انداختم پايين تا نگاهم بهش نيفته . دوباره گفتم :

- بيش از حد مشروب خوردم . موقع برگشت قرار بود يكي از پسرا من و برسونه خونه . نفهميدم چي شد ! خوابم گرفت . وقتي بيدار شدم سر از خونه ي پسره در آوردم !

سكوت كردم . صدايي از رادين نمي اومد ! سرم و گرفتم بالا . به من نگاه نميكرد . چشماش و به شيشه ي جلو دوخته بود و آروم روي فرمون ميزد . تو همون حالت گفت :

- اتفاقي هم افتاد ؟!

متوجه منظورش شدم . دوباره سرم و انداختم پايين . برام عجيب بود كه چرا در مقابل رادين خجالت ميكشيدم ! من كه جلوي بقيه از همه چي حرف ميزدم . من كه راحت بودم . چرا

پس جلوي اون خجالت ميكشيدم ؟! زير لبي گفتم :

- نه ! فرار كردم !

صداي نفس عميقي كه كشيد و شنيدم . سرم و بالا نگرفتم كه ببينمش . يكم به سكوت گذشت و گفت :

- خب ! حالا كجا بريم ؟

نگاهم و به چشماش دوختم . منتظر نگاهم ميكرد . يعني هيچي نميخواست بگه ؟! نميخواست سرزنشم كنه ؟! نميخواست بهم بد و بيراه بگه ؟ يا بگه تقصير من بوده همش ؟! چرا

سكوت ميكرد ؟! چرا سكوتش عذابم ميداد ؟!

- نميدونم .

- الان ببرمت خونه ات ؟!

دوباره سريع گفتم :

- نه !

دستاش و بالا آورد و گفت :

- باشه ! خونه نميريم .

بعد جوري كه انگار داره با خودش حرف ميزنه گفت :

- خونه ي منم كه نميشه !

دوباره صداش به حالت عادي برگشت و گفت :

- پايه اي تا صبح تو خيابونا بچرخيم ؟!

لبخندي محو و صميمي رو لباش جا خوش كرده بود . شونه هام و بالا انداختم و گفتم :

- نميدونم !

سر تكون داد و گفت :

- يكم تو خيابونا ميچرخيم بعد هر وقت تو خواستي ميبرمت خونه باشه ؟!

سر تكون دادم . ماشين و روشن كرد . چرا گفت خونه ي خودش نميشه ؟! هر كي ديگه اي بود الان از اين درموندگي من استفاده ميكرد و ميبردم خونه اش ولي اون . . .! اون فرق

داره . امشب بهت ثابت نشد ؟! انقدر با ديگرون مقايسه اش نكن ! فكر نكن كه اينم مثل آشغالاييه كه دورت و گرفتن ! بفهم پريماه ! اون فرق داره !

بي رمق چشمام و رو هم گذاشتم . تكونهاي ماشين باعث ميشد خوابم ببره . بالاخره نتونستم طاقت بيارم و خوابيدم .

******

نميدونم چند ساعت گذشته بود چشمام و آروم از هم باز كردم . پشت پلكام ميسوخت . كمرم تير ميكشيد . نگاهم و به اطراف گردوندم . رادين هنوز مشغول رانندگي بود ! يعني

نخوابيده بود ؟! چند ساعت رانندگي كرده بود ! با صدايي خواب آلود گفتم :

- تو تمام ديشب و رانندگي ميكردي ؟!

صورتش به سمتم برگشت لبخندي رو لباش اومد و گفت :

- تورو خدا يكم بخواب ! كمبود خواب داشتيا !

لبخندي بي اراده روي لبم نشست . دوباره گفت :

- بله ! كمرم خشك شد رو صندلي ! هي گفتم الان بيدار ميشه !

با صدايي آروم گفتم :

- رادين ممنون !

از همه جا بي خبر به سمتم برگشت و گفت :

- بابت ِ ؟!

خودش و به اون راه ميزد ! شايد اونم مثل من نميخواست ديگه به ديشب فكر كنه ! فقط گفتم :

- هيچي ! همينطوري ممنون !

چند ثانيه نگاهم كرد و چيزي نگفت . رادين پيشنهاد داد صبحانه بخوريم . كنار يه جگركي وايساد . تو فاصله اي كه رفت جگر بخره و برگرده شماره ي ساناز و گرفتم و بالاخره

جواب داد . بهش گفتم ميرم خونه اش با برگشتن رادين گوشي و قطع كردم . تو سكوت مطلق جگرا رو خورديم . بالاخره به رادين گفتم كه من و ببره خونه ! ساعت 10 صبح بود !

بيچاره رادين ! از كار و زندگيم انداخته بودمش !

من و جلوي خونه ي ساناز رسوند . قبل از اينكه پياده شم نگاهي بهش انداختم و گفتم :

- بابت ديشب ببخشيد . واقعا ممنون كه اومدي . اگه نمي اومدي . . .

نذاشت حرفم و ادامه بدم . صورتش جدي شد و گفت :

- ببين پريماه اين حرفا مهم نيست . فقط ميخوام يه چيزي بهت بگم .

منتظر نگاهش كردم دوباره گفت :

- خودت و ارزون نفروش ! يه جوري باش كه هيچ پسري به خودش جرات نده فكر بدي در موردت بكنه . يه جوري زندگي كن كه وقتي بر ميگردي عقب بگي از خودم راضي ام !

مشروب خوردن چيزي نبود كه ازت انتظار داشته باشم ! فقط ميخوام بگم ارزشت بيشتر از اين حرفاست . قدر خودت و بدون .

سرم و پايين انداختم . حرفاش منطقي بود . سر تكون دادم و گفتم :

- ممنون .

بدون حرف از ماشينش پياده شدم . خداحافظي كردم و اون رفت . با چشم دنبالش كردم . حرفاش و رفتاراش تكونم داده بود . من بايد از اين پريماهي كه هستم فاصله بگيرم . اون

پسر خوبيه . شايد بتونم شانسم و باهاش امتحان كنم . شايد بتونم . . . انگار يكي صداي توي مغزم و خفه كرد . چشمام و از كوچه گرفتم و لنگ لنگون به سمت خونه ي ساناز رفتم

. دستم و روي زنگ گذاشتم . دوباره داشتم تو ذهنم اتفاقات ديشب و مرور ميكردم . خيلي گاف دادي جلوش پريماه ! گند كاشتي دختر ! سرم و با افسوس براي خودم تكون دادم و

وارد خونه ي ساناز شدم .

یک هفته از اون شب كذايي ميگذشت . توي اين مدت بيشتر از 10 بار رامين بهم زنگ زده بود ولي من هيچ جوابي به تماساش نميدادم . ساناز ميگفت حسابي از دست من عصبانيه

و قسم خورده روزگارم و سياه كنه ! به نظرم يه پرروِ به تمام معنا بود ! انگار يادش نميومد كه اون شب مقصر اصلي كيه ! انگار سرش به خاطر ضربه اي كه بهش زدم شكسته

بود . ساناز شده بود رابط من و رامين . حتي ديگه نميخواستم قيافش و ببينم !

به طرز عجيبي اين روزا ساناز خوشحال بود ! نميفهميدم چرا ! شايد به خاطر اينكه ميتونست بيشتر به رامين بچسبه . برخلاف گذشته رامين زياد سگ محلش نميكرد ! شايد اونم

فكر ميكرد چرا كه نه بذار حداقل ساناز كنارم باشه !

توي اين 1 هفته جرات نداشتم به رادين زنگ بزنم . اون دو بار بهم زنگ زده بود تا حالم و بپرسه . حالا كه شناختم بهش بيشتر شده بود فهميده بودم چندان آدم ظاهر بيني نيست .

از ته دل به خاطر دروغايي كه بهش گفته بودم پشيمون بودم . شايد بهتر بود راستش و بهش ميگفتم و خيال خودم و راحت ميكردم ! ولي سخت بود ! در هر صورت دير كه نميشد !

بالاخره همه چي و بهش ميگفتم ! ما دو تا دوست بوديم نه چيز ديگه ! پس نبايد براش اين چيزا فرق داشته باشه ! البته ميدونستم دروغ شنيدن حس خوبي نداره ولي شجاعت اينكه

حقيقت و به اين زودي بگم نداشتم !

نيوشا چند باري بهم سر زده بود . البته خبر از بلايي كه رامين ميخواست سرم بياره نداشت ! بهتر بود چيزي بهش نميگفتم چون اگه با خبر ميشد ديگه راحتم نميذاشت . مدام

ميگفت من كه بهت گفتم آدم باش و درست زندگي كن ! حوصله ي نصيحت شنيدن نداشتم .

توي اين يه هفته بيشتر تو خونه بودم . پام كامل خوب شده بود و پانسمانش و برداشته بودم . ولي هنوز ميترسيدم پام و از خونه بذارم بيرون . مخصوصا با حرفي كه رامين به

ساناز زده بود !

وقتي از ترسم به ساناز ميگفتم پوزخند ميزد و ميگفت " اون يه چيزي گفته ! مطمئن باش الان حتي بهت فكرم نميكنه ! "

اين دروغ محض بود ! اگه يكي با آباژور تو سر من ميكوبيد من تا قيامت يادم نميرفت ! ساناز مسخرم ميكرد ميگفت ميترسي رو صورتت اسيد بپاشه ؟! خب بي منطقم نبود ! از

رامين هر كاري بر ميومد !

مشغول ظرف شستن بودم كه گوشيم زنگ خورد . نگاهي به صفحه اش انداختم . رادين بود . لبخندي بي اراده روي لبم نشست . دستام و با دستمال خشك كردم و گوشي و با دو تا

انگشت برداشتم و روي شونم گذاشتم و با صورتم نگه داشتمش .

- الو ؟

- سلام .

- سلام رادين خوبي ؟

- مرسي . خونه اي ؟!

دستام و كامل خشك كردم و گوشي و با دستم گرفتم :

- آره چطور ؟

- خوبه . چند لحظه بيا دم در كارت دارم !

سريع از جا پريدم و با صداي جيغ مانندي گفتم :

- مگه تو كجايي ؟!

- دم در خونت !

- چرا اومدي ؟

- نبايد ميومدم ؟!

دستپاچه شده بودم . حالا بايد چيكار ميكردم ؟!

- نه . . . نه . . . من اين و نگفتم !

- خب پس چند لحظه بيا دم در !

- ولي من كه خونه نيستم !

- ولي تو همين الان گفتي كه خونه اي !

با دست محكم زدم تو پيشونيم . خاك تو سرت ! معلومه داري با زندگيت چيكار ميكني ؟! سريع گفتم :

- خب حواسم نبود . اومدم خونه ي يكي از دوستام . ولي تا چند دقيقه ي ديگه ميام خونه اگه صبر كني !

يكم مكث كرد و گفت :

- راستش داشتم ميرفتم رستوران . گفتم تنهايي يه سر بهت بزنم . البته قصد نداشتم بيام تو خونه . در حد همين كه ميديدم حالت خوبه بس بود و ميرفتم . ولي خب لازم نيست بياي

خونه الان . منم ديرم ميشه . بايد برم رستوران .

ناراحت گفتم :

- ناراحتت كردم ؟!

خنديد و گفت :

- ديوونه شدي ؟! چرا بايد ناراحت بشم ؟! اين يه درس ميشه برام كه ديگه بدون تماس گرفتن جايي نرم ! خوش بگذره بهت . مواظب خودتم باش .

آروم تو گوشي زمزمه كردم :

- توام همينطور .

- باشه . خداحافظ .

گوشي و قطع كرد . دستم شُل افتاد پايين . احساس بدي داشتم . ميتونستم ببينمش . لعنت به من . بايد آدرس خونم و بهش بدم ! اين وضعيت داره من و ميكشه !

گوشي و روي اُپن سر دادم و نفسم و محكم دادم بيرون . به سمت سينك ظرفشويي رفتم تا بقيه ي ظرفارو بشورم . آب سرد و باز كردم دستم و زيرش گرفتم . احساس خالي بودن

ميكردم . احساس اينكه يه فرصت و از دست دادم . دستم زير آب سرد يخ زده بود ولي من هنوز با سماجت دستم و نگه داشته بودم .

داري چيكار ميكني پريماه ؟! تو كه اهل دروغ نبودي ؟! چرا به رادين دروغ گفتي ؟! چرا داري ادامش ميدي ؟! چرا از اينكه نتونستي ببينيش درمونده شدي ؟!

نفسم و بيرون دادم . نميدونستم ! مغزم يخ زده بود ! نميتونستم فكر كنم ! خب اون فرق داره . اون خوبه ! مهربونه ! آقاست ! رفتاراش متين و سنجيدست ! ولي اون يه دوست خوبه

! نه چيزي بيشتر !

يه بشقاب از توي سينك برداشتم و زير شير گرفتم ! بايد اين فكرا رو پس ميزدم ! در هر صورت ما دوست بوديم ! نميشد هيچ آينده اي داشته باشيم !

نفسم و بيرون دادم و زمزمه وار گفتم :

- و اين كاملا هم منطقيه !

دومين بشقاب و از توي سينك برداشتم و زير شير آب گرفتم . دستم بي حركت موند ! چند ثانيه فكر كردم . بشقاب و توي سينك ول كردم و شير آب و بستم . به سمت اتاقم رفتم .

مانتوي قهوه اي رنگم و با شلوار لي پوشيدم . يه شال قهوه اي سوخته هم سرم كردم . گوشيم و توي جيب مانتوم انداختم و از در بيرون زدم ! سر كوچه رسيدم . براي اولين

تاكسي كه ديدم دست تكون دادم . وايساد سرم و جلو بردم و گفتم :

- دربست تجريش !

مرد سري تكون داد . سريع در عقب و باز كردم و سوار شدم . احساس ميكردم دوباره زنده شدم ! ديگه خبري از اون احساس كسالت چند دقيقه پيش نبود ! ساعت حدوداي 5 عصر

بود . خودش گفته بود كه ميره رستوران ! نگاهم به خيابون بود . اوايل اسفند ماه بود . هوا گرم تر از قبل شده بود البته هنوزم سوز زمستون و داشت !

نفس عميق كشيدم . چند ثانيه پلكام و بستم . نميخواستم فكر كنم كه چرا دارم ميرم اونجا ! يا واقعا حس اصليم چيه ! فقط ميخواستم برم پيشش و دوستم و ببينم ! اين كه جرم نيست !

بعد از كلي آدرس دادن راننده من و جلوي رستوران رسوند . پول ماشين و حساب كردم و پياده شدم . گوشيم و از تو جيب مانتوم در آوردم . شماره اش و گرفتم . سه تا بوق خورد

و بعد جواب داد :

- سلام پريماه !

صداش متعجب بود ! خوشحال از اينكه صداش و ميشنوم گفتم :

- رادين كجايي ؟!

- چي ؟! چطور ؟!

- ميشه چند لحظه بياي جلوي در رستوران ؟!

- تو كجايي دختر ؟!

- درست رو به روي رستورانت . مياي بيرون ؟

- خب . . . مـــــم . . . ببين پريماه من الان رستوران نيستم !

وا رفتم . سريع گفتم :

- ولي خودت گفتي مياي رستوران !

- درسته گفتم ولي كاري پيش اومد . الان خونه ي پدرمم !

- آها . . . باشه !

- ناراحت شدي؟!

- نه ! نبايد سر زده ميومدم !

- تقصير منه . گفتم ميرم اونجا ولي نرفتم !

- نه ! خب كاره ديگه پيش مياد . مهم نيست !

- چرا يهو سر از رستوران در آوردي ؟

- خب . . . همينجوري ! تو اومدي و من خونه نبودم خواستم خودم بيام و جبران كنم .

- ممنون . ميخواي بيام رستوران ؟

با لحني مغموم گفتم :

- نه ! خوش بگذره .

- مطمئني دلخور نيستي ؟

- آره ! نگران نباش .

- من بهت بعدا زنگ ميزنم .

- باشه .

همزمان با هم گفتيم :

- خداحافظ .

گوشي و قطع كردم و دوباره توي جيبم سُرِش دادم . نگاهي به نماي رستوران انداختم . امروز نبايد ميديدمش . معلومه كه نبايد ببينمش ! از كي تا حالا اين كاراي احمقانه رو ميكني

؟ اونم براي يه پسر ؟ پسرا اسباب بازيتن . فهميدي پريماه ؟

سرم و پايين انداختم . خب آره اسباب بازين . شايد رادين اسباب بازي مورد علاقمه !

چي داشتم ميگفتم ؟! از خودم متنفر بودم . به خاطر همه چيز . سنگ ريزه اي كه روي زمين بود و با نوك كفشم شوت كردم و قدم زنان از كنار رستوران گذشتم . بايد تا سر خيابون

اصلي ميرفتم تا بتونم ماشين بگيرم . كي اين همه راه و ميخواست بره ؟ كوچه اش حسابي طولاني بود ! حتي از كوچه ي سانازم خسته كننده تر بود ! ولي خوبه اين پياده روي شايد

باعث بشه مغزم يه بادي بهش بخوره ! حداقل اينجا اومدن يه حسني كه داشت اين بود كه باعث شد ترست و بذاري كنار ! ديدي رامين منتظر ننشسته كه رو صورتت اسيد بپاشه يا با

ماشين زيرت كنه !

سرم پايين بود و قدمام و ميشمردم ! آره خب ! همون بهتر كه رادين امشب نبود ! اگه بود معلوم نبود چه چرت و پرتي تحويلش ميدادم ! معلوم نبود چه ضايع بازي كه جلوش در نمي

آوردم !

يه ماشين از رو به رو داشت ميومد . دوباره سرم و انداختم پايين و به كفشام زل زدم . واقعا من به خاطر رادين اين همه راه و اومدم اينجا ؟! مگه اون چي داره ؟! خب درسته كه

ظاهر خوبي داره . قد بلندي داره . جذاب ميخنده . كار خوبي داره . ماشينشم كه عشقمه ! مستقله و حمايت گر ! خب . . . دنبال چي ميگردم واقعا ؟! احمق نكنه داري عاشق اين يارو

ميشي ؟!

دلم ميخواست واسه افكارم تو دلم پوزخند بزنم ! من ؟! مسخرست ! معلومه كه نه ! يه عشق دو روزه ؟! مگه چقدر ميشناسمش ؟!

نور چراغ نزديك تر شد . بازم توجهي بهش نداشتم . دوباره فكراي مختلف تو سرم اومد . چرا تو عاشقش شدي ! چرا يكي به افكار من نميگفت خفه شو ! من پريماهم ! فكر كردي

سانازم كه سريع به همه دل ببندم ؟! به قول فرهاد من سنگيم . من سردم ! من بي احساسم ! ولي خب رادين خيلي حمايت گره ! رادين خيلي خوبه ! خيلي خوب ! خدايا من عاشقش

شدم !

صداي در ماشين حواسم و پرت كرد سرم و بالا گرفتم . از اعترافي كه تو قلبم به خودم كرده بودم چشمام گرد شده بود . هراسون بودم . ميخواستم يكي يه پتك برداره و محكم بزنه

تو مغزم . ولي از چيزي كه جلوم ميديدم بيشتر متعجب شده بودم . اين رادينه ؟! يا توهمه ؟! خوبه ! ببين پريماه ! ببين كارت به كجا رسيده ! از بس فكراي احمقانه كردي حالا همه

جا ميبينيش !

ولي نه ! چرا داره نزديك ميشه بهم ؟! اين اور كت بلندي كه پوشيده چقدر بهش مياد ! چقدر كشيده تر نشونش ميده ! واقعا ؟! يعني انقدر سردشه ؟! پس چرا من با يه مانتو اومدم

بيرون ! خب منم دارم يخ ميزنم ! اين چرت و پرتا چيه ميگي ! صداش من و از فكر بيرون آورد :

- پريماه !

بي اختيار لبام تكون خورد و زمزمه وار گفتم :

- من عاشقتم !

رادين درست رو به روم بود . با چشمايي كه به اندازه ي من بيرون زده بود و از تعجب گرد شده بود ! دوباره زمزمه وار گفتم :

- من . . .

سريع دستم بالا اومد و جلوي دهنم و گرفتم . يعني شنيد ؟! خدايا نشنيده باشه ! اين ديگه چه چرتي بود كه از دهنم پريد بيرون ؟! هنوزم هراسون و ترسيده به رادين چشم دوخته

بودم . اون هم به من خيره مونده بود ! شايد اين سكوت و خيره موندن چند ثانيه هم طول نكشيد ولي تا وقتي كه رادين پلك زد براي من ساعت ها طول كشيد ! رادين نيشخندي زد

ابروهاش بالا رفت و گفت :

- چي گفتي ؟!

دستم و از روي دهنم پايين آوردم . دهنم نيمه باز مونده بود . با زبونم لبام و تر كردم . نگاهي به چشماي منتظرش انداختم . بايد يه چيزي ميگفتم . تا ضايع تر از اين نشده بايد يه

چيزي بگم ! دهنم و باز كردم ولي هيچ صدايي ازش در نيومد . هنوزم خيره بهش مونده بودم ! نبايد اينطوري بشه ! نبايد بفهمه ! لعنتي تو كلي دروغ بهش گفتي ! تمومش كن ! همين

الان از كنارش برو !

پاهام به زمين چسبيده بود . لبخندش از روي لبش محو شده بود . يعني شنيده ؟! واي ناراحت شده ! از اينكه شنيده ناراحت شده ! نبايد شنيده باشه . اون هنوزم بايد دوست من بمونه

دوستي كه بهش واقعا احتياج دارم . دوستي كه بتونه حمايتم كنه . كه اگه يه جا گير افتادم بتونم دوباره بهش زنگ بزنم . بتونم دوباره بهش تكيه كنم . پريماه چند وقته به كسي تكيه

نكردي ؟ چقدر اون شب حسم شيرين بود . اينكه كسي هست . اينكه كسي كمكم ميكنه و همه ي بار مشكلاتم رو دوش خودم نيست . هر چقدرم كه توي اين مشكل مقصر باشم . باهام

خوب رفتار ميكنه . پريماه يه چيزي بگو . انقدر زل نزن بهش .

چشمام و از نگاهش گرفتم و سرم و به سمت راست گردوندم . تو همون حالت دستپاچه گفتم :

- تو اينجا چيكار ميكني ؟ تو بايد . . .

نذاشت حرفم و بزنم . جدي تر از قبل گفت :

- پريماه تو چي گفتي ؟!

هراسون نگاهم برگشت سمت چشماش . اخم ظريفي صورتش و پوشونده بود . اين نهايت گنديه كه ميتوني بزني ! داري همه چي و خراب ميكني ! سرم و پايين انداختم و گفتم :

- من . . . من . . . با خودم بودم !

ابروهاش پريد بالا !

- با خودت ؟!

- آره . . . آره . .. داشتم با خودم حرف ميزدم يهو جلوم سبز شدي . غافلگيرم كردي !

- آها !

فقط همين ؟! لبخند مصنوعي روي لبام اومد گفتم :

- تو چي شنيدي ؟!

از ته دل دعا ميكردم كه بگه هيچي ! گفت :

- نميدونم . نامفهموم بود حرفت !

نفس عميقي كشيدم . نشنيده بود ؟! حرفش راست بود ؟! واقعا نشنيده بود ؟! ولي اون بار كه با خودم زمزمه كرده بودم شنيده بود . همون موقع به اين نتيجه رسيده بودم كه چه

گوشاي تيزي داره ! سريع گفتم :

- خب آره . داشتم با خودم حرف ميزدم . راستي چي شد كه اومدي اينجا ؟! فكر ميكردم گفتي رستوران نمياي !

ميخواستم اينجوري بحث و عوض كنم . صورتش هنوز يكم شوكه بود . يكم من من كرد و گفت :

- خب . . . خب من تو راه بودم . داشتم ميومدم اينجا !

- پس چرا گفتي . . .

بين حرفم پريد و گفت :

- ميخواستم تلافي كنم !

- تلافي ؟! خوبه . موفق شدي !

يكم ساكت شد . اين سكوت بينمون چيز عجيبي بود . دلم ميخواست بزنم زير گريه ! اين چه حرفي بود كه زدم . چرا اختيار زبونم و نداشتم ؟! عصباني بودم از دست خودم ! خب

معلومه به وحشت انداختمش ! كي دو روزه به يكي ميگه عاشقشه ؟ اونم به يكي مثل رادين ؟!

دوباره گفتم :

- خب رستوران كار داري . مزاحمت نميشم .

- ميخواي بياي تو ؟ شام و اينجا بخور .

لبخند دستپاچه اي تحويلش دادم و گفتم :

- نه ممنون . فقط ميخواستم جبران كنم . امروز اومدي دم خونم و نبودم !

- خب ممنون كه اومدي .

نگاهش كردم . در واقع زل زدم تو چشماش . اونم همينطور چند ثانيه گذشت . سريع گفتم :

- بهتره ديگه برم .

سر تكون داد و گفت :

- باشه !

يه قدم برداشتم و گفتم :

- خب خداحافظ .

- خداحافظ .

از كنارش گذشتم . چند ثانيه چشمام و روي هم فشار دادم . عصباني بودم . از خودم . از زبونم كه بي اراده حرفارو ميگه . هنوزم درگير بودم . اين احساس عشق بود ؟! چه حس

عجيبي ! خب وقتي عين ديوونه ها از در خونه ميزنم بيرون يعني يه چيزي اين وسط هست . يه چيزي كه به زبون آوردم و تقريبا خودم و بدبخت كردم ! صداش و از پشت سرم

شنيدم :

- پريماه !

سريع برگشتم سمتش . هنوز كنار ماشينش وايساده بود . گفتم :

- بله ؟

- سردت نيست ؟ آخه با مانتو اومدي بيرون !

- نه زياد ! حواسم به لباسام نبود ! الان ميرم خونه زود .

دروغ ميگفتم خيلي سردم شده بود . انقدر حواسم پرت بود كه نفهميده بودم دارم چجوري از خونه ميام بيرون ! دوباره گفت :

- ميخواي تا خونه برسونمت ؟!

- نه . . . نه . . . ممنون خودم ميرم !

- ميخواي اور كتم و بهت قرض بدم ؟!

بي اراده خنديدم و گفتم :

- نه ! ممنون .

سر تكون داد . دوباره چند قدم برداشتم كه صدام كرد . چند قدم از ماشينش فاصله گرفت و بهم نزديك شد :

- ميخواي بياي رستوران برات آژانس بگيرم ؟!

- نه ! سر خيابون دربست ميگيرم .

- باشه . هر طور راحتي .

- ممنون .

- خواهش ميكنم . خداحافظ .

- خداحافظ .

از كنارش گذشتم . منتظر بودم دوباره صدام كنه ولي نكرد . جفتمون يهو معذب شديم . به خاطر حرف من بود ! حالا مطمئن بودم كه شنيده ! ازت متنفرم پريماه . تو اين چند روز

دومين باريه كه به شدت از كارات متنفرم !

دندونام و رو هم فشار دادم . سر خيابون اصلي رسيدم . سريع ماشين گرفتم و اومدم خونه . مانتوم و روسريم و در آوردم و گوشيم و برداشتم . سريع به سمت شومينه رفتم .

گوشيم و كنارم گذاشتم . احساس ميكردم رادين ميخواد بهم زنگ بزنه . خب اگه ميزد حسم بهتر ميشد . حداقل انقدر با خودم جنگ نميكردم . چرا همه چيز بينمون عجيب شد يهو ؟!

گوشيم و نگاه كردم . بدون فكر كردن شماره ي نيوشا رو گرفتم . جواب داد :

- سلام پريماه . خوبي ؟

- سلام نيو . نه زياد تو خوبي ؟

- بد نيستم . چي شده ؟!

- نيو ميخوام يه چيزي بهت بگم . ميخوام بدون سرزنش كمكم كني ! ميخوام يه دوست خوب باشي !

- شك داري كه دوست خوبي هستم ؟!

- نه ! اگه شك داشتم بهت زنگ نميزدم . فقط ميخوام مطمئن باشم كه حداقل سرزنشم نميكني !

- باشه بگو .

نفس عميقي كشيدم و شروع كردم :

- من احساس ميكنم از رادين خوشم مياد . يعني فكر نكنم دوستش داشته باشم ولي به شدت از اخلاقش خوشم مياد . اين لعنتي هر كاري ميكنه من احساس ذوق مرگي ميكنم . هر

كار ميكنه خوشم مياد . هر حالتي كه هست بي اراده سمتش جذب ميشم . دارم ديوونه ميشم نيو . معادلاتم با هم جور در نمياد . اون يه پسره ! نه چيز خاصي داره نه حرف خاصي

بهم زده . فقط احساس ميكنم وقتي هست خيلي آرومم . وقتي زنگ ميزنه حتي اگه تو روز 3 بار يا بيشتر زنگ بزنه بهش نميگم سيريش ! يا نميپيچونمش . يه جورايي منتظرم كه

بهم زنگ بزنه . هي ميخوام بيشتر ازش بدونم . واي نيو بگو كه ديوونه نشدم .

صداي خنده ي نيوشا از پشت تلفن ميومد گفتم :

- واقعا ممنون حالا بهم ميخندي ؟! از اولشم زنگ زدنم اشتباه بود !

- پريماه ديوونه شدي !

- خيلي ممنون . خوبه گفتم اين و بهم نگي ! ميدونستم فكر كنم بايد برم تيمارستان !

- منظورم اينه كه ديوونه ي اون شدي !

- خب آره منم كه گفتم اون باعث شده ديوونه بشم .

- نه يعني عاشقش شدي دختره ي منگل !

- چي شدم ؟!

- عاشقش شدي !

- همين الان به خاطر همين كلمه گند زدم . تورو خدا ديگه نگو اين كلمه رو !

- باشه من نميگم ولي ببين چه تعريفي ازش كردي ! اگه عاشق نيستي پس چي هستي ؟!

- نميدونم . يه آدم ديوونه ! اينجوري برام قابل قبول تره !

دوباره خنديد گفت :

- نخير ديوونه نيستي خانوم ! يه اتفاقايي داره تو قلبت ميفته !

- ولي اين امكان نداره نيو . من سرد و بي تفاوتم . من با پسرا بازي ميكنم . من ميدونم از هر پسر چي ميخوام . من ميدونم كه يه رابطم حداقل از 3 ماه نبايد بيشتر بشه .

- پريماه ! چرا گول ميزني خودت و ؟

- اصلا تو از كجا ميدوني اينا اسمش عشقه ؟ مگه خودت عاشق شدي ؟

- نه نشدم ! ولي دارم توي يه خوابگاهي زندگي ميكنم كه پر از دختره ! شبانه روز باهاشون سر ميكنم و همه ي حالتاشون و ميفهمم . بهتره از اين پوسته ي سختي كه دور خودت

درست كردي بياي بيرون . تو عاشق طرفي !

- خب اين منطقي نيست !

- كي گفته عشق با منطق جلو ميره ؟

- نيوشا ! داريم راجع به من حرف ميزنيم . نه هر دختري !

- توام دختري ! فقط خنگ تر از بقيه اي !

- ممنون از تعريفت واقعا !

- پريماه . مطمئنا اين پسره با همه فرق داره كه تو اين حس و بهش داري . خيلي هم فرق داره . يه نگاه به خودت بكن . عين اين دختراي عاشق پيشه شدي . شرط ميبندم كار

احمقانه هم كردي !

- نپرس نيو !

- واقعا ؟! چيكار كردي ؟!

- ديگه ضايع تر از اين كه تو صورتش زل زدم عين ديوونه ها گفتم من عاشقتم !

- نــــــــــــــــــــه !!!!

- متاسفانه آره !

- اون چي گفت ؟

- گيج شده بود ! همه چيز يهو بينمون عجيب شد ! يهو سكوت شد . البته داشتم واسه خودم زمزمه ميكردم .

- حتما نشنيده !

- نشنيده و انقدر يهو عجيب شده ؟

- خب مشكلت چيه الان ؟

- اينكه من نميتونم عاشق باشم . حداقل نه عاشق اين يارو !

- چرا ؟

- نيوشا خنگي ؟! تو كه ميدوني مادرش كيه ! تو كه ميدوني من چجوري وارد زندگي اين يارو شدم . تو همه چي و ميدوني !

- خب تا دير نشده همه چي و بهش بگو !

اين حرف نيوشا باعث شد بترسم ! حتي نميدونستم اون چجوري ميخواد برخورد كنه باهام ! سريع گفتم :

- نيو من بعدا بهت زنگ ميزنم !

- باشه . ولي سخت نگير زياد .

- باشه . خداحافظ .

گوشي و قطع كردم . سرم و روي زانوم گذاشتم . كاش حداقل هيچي نميگفتم . كاش اون لحظه لالموني موقت ميگرفتم ! نيوشا راست ميگفت بايد همه چي و بهش ميگفتم . بايد

حقيقت زندگيم و ميدونست . بايد يه تكوني به خودم ميدادم .

- تو پيش خودت چه فكري كردي ؟ فكر كردي من عاشق تو ميشم ؟

نگاه ملتمسم و بهش دوختم :

- بي انصافي نكن ! چرا باهام اينجوري حرف ميزني؟

دستاش و تو جيبش كرد . چند قدم تو هال كوچيك خونم راه رفت . كلافه به نظر ميومد با صورتي كه داشت قرمز ميشد گفت :

- باهات خوب رفتار كنم ؟! مگه تو با من خوب رفتار كردي ؟ اين همه دروغ ؟ توي اين مدت كوتاه ؟ فكر كردي من كي ام ؟ يه پسر كودن كه هر آشغالي به خوردم دادي بگم باشه

و برده ات بشم ؟

- من نگفتم تو . . .

- نميخوام صدات و بشنوم ! هيچ علاقه اي به يه آدم دروغگو ندارم !

اشك از گوشه ي چشمم سرازير شد . باورم نميشد ! اون واقعا رادين بود ؟ رادين با اون همه متانت ؟ اون رادين نبود ! اين دروغه ! دوباره گفت :

- حتي نميخوام ديگه اسمم و بياري . حتي نميخوام ديگه ببينمت !

- ولي رادين من اولش فكر نميكردم رابطمون به اينجا برسه ! من الان دوست دارم !

- دم از عشق ميزني و تو صورتم بهم دروغ ميگي ؟ چي و باور كنم ؟

اين بار با فرياد گفت :

- چي و بايد باور كنم پريماه ؟!

رادين به پشت سرم اشاره كرد و با پوزخند گفت :

- انگار مادرتم از اسپانيا برگشته !

هراسون به پشت سرم نگاه كردم مامانم در حالي كه داشت سيگار ميكشيد پشتم وايساده بود . دوباره به گريه افتادم . به سمتش رفتم دستش و گرفتم و گفتم :

- رادين ! ديوونه من دوست دارم .

زير لب زمزمه كردم :

- دوست دارم . . . دوست دارم . . . دوست دارم . . .

رادين داشت محو ميشد . ديگه نميديدمش . فرياد زدم :

- رادين .

از فرياد خودم از جا پريدم . نگاهم و توي سياهي و تاريكي اتاق گردوندم . دستم به سمت گلوم رفت . يه بغض سنگين رو گلوم نشسته بود . دستم و به گردنم كشيدم . حسابي عرق

كرده بودم . دستم به سمت صورتم رفت خيس اشك بود . موهام و تو دستم گرفتم . هنوز زير لب زمزمه ميكردم :

- رادين . . . رادين . . .

پلكام و بستم . همش خواب بود . اينا همش خواب بود . آروم باش . هيــــــــــــــــــــــش ! آروم باش .

به هق هق افتادم . سرم و روي زانوم گذاشتم . اينا همه خواب بود . چقدر بد اخلاق بود . چقدر سرد بود . من بايد همه چي و بهش بگم . بايد بگم .

هراسون گوشيم و از روي ميز كنار تخت برداشتم . نگاهي به صفحه اش كردم ساعت 4 صبح بود . زنگ بزنم چي بگم ؟! ديوونه نشو پريماه ! همين كه امروز اون مسخره بازي و

در آوردي بسه ! دوباره گوشيم و پرت كردم رو ميز . سرم و بين دستام گرفتم از ته دل گريه كردم . اگه همچين اتفاقي بيفته ! اگه اون بره ! اگه نخواد به حرفم گوش بده ؟!

از جام بلند شدم يه نخ سيگار برداشتم و گوشه ي لبم گذاشتم . با فندكم روشنش كردم . پك عميقي بهش زدم و دودش و بيرون دادم . اينجوري شايد ميتونستم آروم بشم !

كنار پنجره رفتم . بيرون بارون ميومد . دستم و روي سرماي شيشه گذاشتم . بدن داغم و خنك كرد . دوباره از سيگارم كام گرفتم . نميدونستم بايد چيكار كنم . من اشتباه كردم حالا

هم بايد تاوانش و بدم خودم بايد تاوانش و بدم . خودم تنها ! هيچ كس نميتونه كمكم كنه ! حتي هيچ كس پشتم نيست . حتي نميدونم بايد چي بهش بگم . خدايا چقدر من تنهام !

******

فنجون چايي رو به دست نيو دادم و كلافه رو مبل لم دادم :

- نيو سه روزه زنگ نزده !

- مگه قبلا هر روز زنگ ميزد ؟!

- نه !

نگاهش حالت تمسخر گرفت :

- پس چرا منتظري كه زنگ بزنه ؟!

- آخه بعد از اون جريان . خب ميدوني كه . . . بايد زنگ ميزد !

- اين يارو وانمود كرده كه نشنيده . حالا كاري با رفتاراش ندارم . ولي اگه ميخواي واقعا نشنيده باشه پس بهتره توام جوري رفتار كني كه انگار چيزي نگفتي !

- ولي من گفتم !

- گفتي ولي دليل نميشه اونم بپره بغلت بگه عاشقته ! حتي اگه شنيده باشه .

نگاهم و به فنجون چاييم دوختم و گفتم :

- من مطمئنم شنيده ! شنيده كه سرد شده . شنيده كه زنگ نزده بهم . شنيده كه . . .

مكث كردم و سريع گفتم :

- من بايد بهش زنگ بزنم !

- ديوونه شدي ؟! كه چي بشه ؟! مگه پشيمون نيستي ؟

- خب پشيمون كه هستم ولي اين دليل نميشه ! من نميخواستم اون لحظه اين و بگم . ولي دلمم نميخواد ازش دور باشم يا خبري ازش نگيرم !

- بهتره يكم صبر كني ! اگه نشنيده باشه پس بايد رفتارش عادي باشه باهات . بهتره يكم زمان بدي بهش !

پوفي كردم و خودم و روي راحتي ولو كردم :

- از اين وضعيتم متنفرم !

- منم از اين وضعيتت متنفرم . اون پريماه سرد و بيشتر دوست داشتم .

- خودمم همينطور !

يكم به سكوت گذشت يه نگاه به نيوشا كردم و گفتم :

- مطمئني كه نبايد بهش زنگ بزنم ؟!

با اخم نگاهم كرد كه سريع گفتم :

- باشه باشه نميزنم !

- پاشو بريم بيرون .

- حوصله ندارم !

- نميتونم تنها ولت كنم . بريم به سرت يه باد بخوره بفهمي چي به چيه ! پاشو .

با زور نيوشا از جام بلند شدم . لباس پوشيدم و آرايش كردم . در خونه رو باز كردم چشمام تو چشم مامانم افتاد .

مات جلوي در مونده بودم . نگاهي به مامانم انداختم . دوباره اومده بود ؟ چجوري روش شده بود بياد ؟ بعد از اون افتضاحي که به بار آورده بود ؟ بعد از اون دزدي که ازم کرده بود

؟ از من ! از دخترش ! کي باورش ميشه يه مادر از دخترش دزدي کنه ؟

نيوشا پشتم بود . من همينطور مات جلوي در مونده بودم . نيوشا به حرف اومد :

- برو بيرون ديگه . چرا استپ کردي ؟

زبونم بند اومده بود ! مامانم مرده بود ! نيوشا فکر ميکرد مرده ! چرا زندگيم و خراب ميکرد ؟! نيوشا سرکي کشيد و با لحن پر تعجب گفت :

- پريـــــــماه !!!

مامانم با قيافه اي پشيمون به حرف اومد :

- راهم نميدي بيام تو خونه ؟

انگار با صداش از شوک در اومدم . اخمام تو هم رفت بدون اينکه توجهي به حضور نيوشا بکنم گفتم :

- تو اينجا چيکار ميکني ؟

نيوشا دوباره مبهوت گفت :

- پريماه مامانت !

تازه متوجه نيوشا شدم . به سمتش برگشتم . چشماش از تعجب گرد شده بود . حق داشت ! حتما فکر ميکرد مرده از توي گور بيرون اومده ! نيوشا نگاهش و بهم دوخت و گفت :

- مگه مامانت نمرده بود ؟!

پلکام و چند ثانيه بستم و باز کردم .

- نيوشا ! من . . .

اخماش تو هم رفت و گفت :

- دروغ گفتي ؟!

مامانم دوباره گفت :

- پري بذار بيام تو !

دوباره برگشتم سمتش . بين حيرت و تعجب نيوشا با قيافه ي ناراحت مامانم مونده بودم !

- نيو برو تو .

- ولي پريماه . . .

- برو تو بهت همه چي و ميگم .

نيوشا دوباره نگاه متعجبي به مامانم انداخت و رفت تو ! دستگيره ي در و گرفتم و خواستم در و ببندم مامان دستش و روي در گذاشت و گفت :

- پريماه بذار بيام تو !

صدام و پايين آوردم ولي با لحني عصبي گفتم :

- بذارم بياي تو که دوباره ازم دزدي کني ؟ بذارم بياي تو که دوباره احمق فرضم کني ؟

- پريماه من اشتباه زياد کردم . قبول دارم . بذار بيام تو !

-حرفشم نزن . برو همون جا که تا حالا بودي !

دوباره فشاري به در آوردم . شروع کرد به گريه کردن . تو راهرو با گريه و صداي بلند گفت :

- من مادرتم . بذار بيام تو .

نيوشا دوباره اومد دم در و گفت :

- پريماه بذار بياد تو . الان آبرو ريزي ميشه تو ساختمون !

با اخمايي تو هم در و ول کردم و برگشتم تو خونه . نيوشا در و کامل باز کرد . مامان اومد تو . گريه اش بند اومده بود . اشک تمساح ريخته بود ! باز ميخواست خرم کنه ! رو مبل

نشستم سرم و تو دستم گرفتم که نگاهم بهش نيفته . نيوشا در خونه رو بست . مامان نگاهي به نيوشا انداخت و گفت :

- تو نيوشايي ؟ چقدر بزرگ شدي !

نيوشا شوکه تر از اون چيزي بود که بتونه جوابي بهش بده . عصباني بودم . کم مشکل داشتم با اومدنش يه مشکل ديگه هم به مشکلاتم اضافه شده بود ! سريع از جام بلند شدم تا

وسط هال اومده بود . نيوشا ولي هنوز جلوي در ماتش برده بود .

- واسه چي دوباره اومدي اينجا ؟!

- پريماه . . .

- حرف نزن . هيچي نگو . واقعا فکر کردي دوباره ميخوام ببينمت ؟! اگه الان رات دادم تو فقط به خاطر اينه که آبروم نره تو ساختمون . تو هيچ جايي تو خونه ي من نداري !

تا خواست دوباره حرفي بزنه گفتم :

- هيچي نگو ! حرف نزن ! حالم ازت به هم ميخوره ! تو مادر من بودي ! تو ازم دزدي کردي !

- من بدبختم . پول ميخواستم پريماه !

- اون پول بس بود برات ؟ خرج چند روز موادت بود ؟ من و به موادت فروختي ! مثل کاري که بابا با پريا کرد . تو چه فرقي با اون داري ؟ چرا بايد دوباره بذارم بياي تو خونم ؟

نيوشا گفت :

- پريماه من ميرم !

نگاهي مستاصل به نيوشا انداختم . به سمتش رفتم . در و باز کرد و رفت بيرون .

- نيو .. .

عصبي و با اخماي تو هم گفت :

- من ميرم . بعدا حرف ميزنيم !

- نيوشا ببخشيد !

- پريماه الان هيچي نگو . خيلي از دستت عصبانيم .

دستي به موهام کشيدم و گفتم :

- نبايد عصباني باشي .

- نبايد ؟! من بهترين دوستتم ! الان بايد بفهمم که مامانت نمرده ؟!

- مامانم چيزي نيست که بخوام بهش افتخار کنم . هيچ وقت کنارم نبوده !

- من کسي هستم که تو غصه هات کنارتم . کسي ام که اگه ناراحت باشي يا شاد باشي بهم زنگ ميزني . من کسي ام که تنهاييات و پر ميکنم . ميتونستي حقيقت و بگي و تو غصه

ها و ناراحتيات شريکم کني .

- نيوشا تو حداقل اينجوري نباش . ميدوني که زندگيم چقدر به هم ريختست !

- زندگيت به هم ريختست چون خودت اينجوري خواستي ! خودت تو دروغات داري غرق ميشي . يکم صادق باش با خودت . زندگيت و هر جور که هست قبول کن . تو مدام داري

فرار ميکني . از خودت . از زندگيت . حتي از رادين .

- نيوشا . . .

- فعلا .

سريع پله ها رو رفت پايين . کلافه تر از قبل در و محکم بستم و اومدم تو . مامان روي راحتي ها نشسته بود . با عصبانيت گفتم :

- واسه چي نشستي ؟ پاشو برو ! همين و ميخواستي ؟

- پري . بيا بشين حرف بزنيم !

- من چه حرفي دارم که با تو بزنم ؟! من حتي به اندازه ي 25 سال سنم تو رو نديدم . من حتي قبول ندارم که تو مادرمي ! بهت ميگم پاشو برو !

از جاش بلند شد كنار پام زانو زد دستم و گرفت تو دستاي زبر و خشنش . تقلا كردم دستم و از تو دستاش بيرون بكشم ولي اون سفت تر دستم و گرفت با هق هقي ساختگي گفت :

- من اومدم اينجا كه يه چيزي بهت بگم . ميخوام دوباره خانوادمون و كنار هم بسازيم پري . تو نميخواي ؟

حتي چندشم ميشد به قيافش نگاه كنم . به اون دندوناي سياه و خرابش . به اون صورت چروك افتاده و كثيفش . به موهاي سفيدي كه از زير روسري پاره اش بيرون زده بود . به

اون كت وصله پينه داري كه تنش بود . چشمام و بستم و با صداي بلند گفتم :

- تو خانواده ي من نيستي . اين و تو گوشت فرو كن !

- من اصلا مادرت نيستم . ولي پريا چي ؟ مگه اون و به عنوان خواهر قبول نداري ؟ مگه انقدر نرفتي دنبالش كه پيداش كني ؟ مگه . . .

چي گفته بود ؟ پريا ؟ يعني ازش خبر داشت ؟ خم شدم و يقه ي كتش و گرفتم . ساكت موند . نيشخندي روي لبش نقش بست با اخماي تو هم گفتم :

- تو از پريا چي ميدوني ؟ اون كجاست ؟

- ميخواي همينجوري بهت بگم ؟

- باورم نميشه كه از بچه ي خودتم باجگيري ميكني !

- پري ميدوني زندگيم چقدر به هم ريختست ؟

- چي ميخواي ؟ پول ؟ جاي خواب ؟ غذا ؟

- پول . . . پري بهم يكم پول بده . من راهم و ميگيرم و ميرم !

- از پريا بگو .

- جاش خوبه .

يقه ي كتش و تو دستم جابه جا كردم و گفتم :

- اين جواب من نيست . درست حرف بزن . پريا كجاست ؟

- پري خيلي خمارم . خودم و نساختم . استخونام درد ميكنه . دست و پام ضعف ميره .

از كوره در رفتم . يقه اش و ول كردم و از توي كيفم ، كيف پولم و در آوردم . نگاهي به قيافه اش انداختم و گفتم :

- چقدر ميخواي ؟ 50 ؟ 100 ؟ فقط حرف بزن . بگو پريا كجاست .

- اونقدري بده كه برم و ديگه نيام پيشت !

4 تا تراول 50 تومني جلوش انداختم و گفتم :

- بگير . بسه ؟ حالا حرف بزن .

تراولارو سريع توي جيب كتش گذاشت . گريه اش بند اومده بود . متاسف بودم از داشتن همچين مادري . گفت :

- 2 سال پيش از جا و مكانش خبر داشتم . حالا نميدونم هنوز همون جاست يا نه .

- آدرس بده .

- يه قلم كاغذ بيار برات بنويسم .

سريع برگشتم سمت اتاقم . ورق و خودكار براش آوردم و بهش دادم . باورم نميشد كه يه ردي از پريا پيدا كردم . باورم نميشد اين همه سال مامان ازش خبر داره و هيچي بهم

نگفته . كم مونده بود از خوشحالي بال در بيارم . از طرفي هم نگران بودم . بايد چي بهش ميگفتم ؟ بعد از اين همه سال !

چيزي رو روي كاغذ برام نوشت و به دستم داد . نگاهي به آدرس انداختم . مال جنوب شهر بود . اين آدرس من و به پريا ميرسوند . باورم نميشد . باورم نميشد كه بتونم پريا رو

دوباره ببينم !

نگاهم هنوز روي كاغذ بود كه ديدم از جاش بلند شد . سريع گفتم :

- اين همه مدت ازش خبر داشتي ؟

سرش و انداخت پايين و گفت :

- آره !

- از كجا ؟ چرا به من نگفتي ؟

- اين حرفا چه فايده اي داره ؟ برو پيداش كن !

دوباره نگاهم به آدرس افتاد . آروم آروم به سمت در خونه رفت و گفت :

- مرسي پري . اميدوارم ديگه نبينيم تا بتوني راحت زندگي كني !

نگاهم و از آدرس گرفتم و بهش دوختم . يه احساسي ته قلبم ميگفت نگهش دارم . تركش بدم و با پريا يه خانواده ي سه نفره رو بسازيم . حرف تا نوك زبونمم اومد انگار اونم

منتظر بود . ولي به خاطر كاري كه دفعه ي پيش باهام كرده بود هيچي نگفتم . نااميد سرش و دوباره پايين انداخت و از خونه بيرون رفت . به همين راحتي ! با 200 تومن از خونم

بيرون رفت ! ولي در عوض منم چيز با ارزشي ازش گرفته بودم . آدرس پريا رو !

دوباره ياد نيوشا افتادم . گوشي و برداشتم و بهش زنگ زدم . انقدر بوق خورد تا خود به خود قطع شد . شايد اونم حق داشت كه به حرفام گوش نده . دوباره مغموم و گرفته شدم . با

همون لباساي بيرون روي مبل افتادم . چشمام و رو هم فشار دادم . همين فردا ميرم دنبال پريا .

جلوي آينه ي دستشويي وايسادم . با اخماي تو هم به قيافه ي داغون به خودم نگاه كردم . چند بار دستم و پر از آب كردم و به صورتم پاشيدم . عصباني بودم . از اينكه انقدر راحت

اعتماد كرده بودم بهش . مشتام و گره كردم و روي رو شويي كوبيدم . دستم درد گرفت ولي بهش توجهي نكردم . از دستشويي بيرون اومدم . كلافه خودم و روي مبل انداختم .

ساعت 4 عصر بود . از صبح تا حالا تو خيابون بودم . گشنم بود ولي حال بلند شدن نداشتم . انقدر راه رفته بودم كه كف پام ميسوخت . زير لب زمزمه كردم :

- حقمه ! هر چي سرم بياد حقمه ! چرا انقدر احمقي پريماه ؟ چرا ؟!

سرم و به مبل تكيه دادم . شقيقه هام درد ميكرد . با دستم ماساژش دادم . چقدر امروز صبح خوش خيال بودم ! فكر ميكردم خانواده دار شدم . فكر ميكردم اون زن راست ميگه !

حيف اسم مادر ! مادر بودن لياقت ميخواد . الكي نبود ! هر كسي نميتونست مادر باشه . حداقل اون نميتونست اسم مادر و با خودش يدك بكشه !

گوشيم زنگ خورد . بدون اينكه چشمام و باز كنم گوشي و جواب دادم :

- الو ؟

- سلام پريماه .

بي اراده چشمام باز شد . با صدايي پشيمون گفتم :

- سلام نيو ! خوبي ؟

- آره . تو خوبي ؟

- مرسي .

يكم سكوت كرديم . من گفتم :

- ديروز بهت زنگ زدم جواب ندادي .

- ميدونم . ببخشيد .

- چرا اينو ميگي ؟ من بايد معذرت خواهي كنم . ظاهرا تو زندگيم با دروغام دارم همه رو از خودم دور ميكنم !

- من يهو عصباني شدم . يه چيزي از دهنم در رفت . بايد ميموندم كنارت .

نفسم و بيرون دادم . خيالم حداقل از بابت نيو راحت شده بود ! حداقل اون و از دست نداده بودم . دستي به صورتم كشيدم نيو دوباره گفت :

- چي شد ديشب ؟

- نيو خيلي خستم . از اين دنيا خستم . دلم ميخواد بخوابم . براي هميشه بخوابم !

- خل شدي مگه دختر ؟ مامانت پيشته ؟

- نه ديشب رفت !

پوزخندي زدم و ادامه دادم :

- ديشب تيغم زد و رفت ! ميبيني نيو ؟ حالا متوجه شدي كه چرا بهت هيچي نميگفتم ؟ حالا فهميدي زندگيم چقدر به هم ريختست ؟!

صداش آروم و مهربون به گوشم خورد :

- آروم باش پريماه .

بغض كرده بودم . هر لحظه آماده ي گريه كردن بودم . مگه من چه گناهي كرده بودم ؟ نيوشا دوباره به حرف اومد :

- ميخواي باهام حرف بزني ؟

با اين حرفش بغضم تركيد . زدم زير گريه . نيوشا گفت :

- پري داري گريه ميكني ؟ قوي باش دختر .

- نيو خستم از اين همه قوي بودن ! يه نگاه به زندگي خودت بنداز . تو يه مادر داري كه هميشه كمكت ميكنه . كسيه كه اگه ناراحت باشي بهت دلداري ميده . ولي من چي ؟ من كي

و دارم بهش تكيه كنم ؟

- تو من و داري ! پري آروم باش .

بدون اينكه توجهي به حرفش بكنم شروع به حرف زدن كردم . فقط دلم ميخواست بگم . ميخواستم خالي بشم :

- ديشب بهم آدرس داد . گفت برم پريا رو پيدا كنم . گفت خانوادمون و دور هم جمع كنم . من بهش پول دادم نيو . پول دادم تا آدرس پريا رو بخرم . باورت ميشه ؟ اون آدرس پريا رو

بهم فروخت . امروز از صبح تو خيابوناي پايين شهر بودم . شده بودم مضحكه ي خاص و عام ! يه آدرسي تو دستم بود كه مال يه خرابه بود . مال جايي بود كه سگم توش زندگي

نميكرد . نيو پريا اونجا نبود . اصلا آدرسي كه ميگفت نبود . اون بهم دروغ گفت . ازم پول گرفت و رفت . الان داره بهم ميخنده . سرم درد ميكنه . پاهام ميسوزه . قلبم تير ميكشه .

ديگه دارم كم ميارم .

گريه اجازه ي حرف زدن بيشتر و بهم نداد . شقيقه هام نبض ميزد . قلبم تير ميكشيد نيوشا با صدايي كه معلوم بود گريه كرده گفت :

- پريماه الان ميام پيشت .

گوشي قطع شد . روي كاناپه دراز كشيدم . چشمام بسته بود و قطره هاي اشك از كنار پلكم سُر ميخورد پايين . هميشه موقع تنهاييام دلم ميخواست نيوشا پيشم باشه . دلم ميخواست

با حرفاش دلداريم بده . ولي الان به طرز عجيبي دلم ميخواست نيوشا نياد . دلم اون و نميخواست . دلم يه كس ديگه رو ميخواست . يكي كه از خودم قوي تر باشه . يه كسي كه بعد

از چهار روز يه خبر ازم بگيره و ببينه در چه حاليم . مثلا رادين !

چشماي اشك آلودم و باز كردم گوشيم هنوز تو دستم بود نگاهي به صفحه اش انداختم هيچ خبري از رادين نبود زير لب زمزمه كردم :

- بي معرفت ! ميدوني الان تو چه حاليم ؟!

نفس عميقي كشيدم . از كجا بايد ميدونست ؟! گوشي و كنار گذاشتم و پلكام و بستم . نميدونم چقدر طول كشيد فقط ميديدم كه نيوشا مثل پروانه دورم ميچرخه و مدام باهام حرف

ميزنه . شوخي ميكنه . ميخنده ! ولي من همش ياد بدبختيام ميفتادم . از يه طرف مامانم . از طرف ديگه پريا . بعد اون دروغايي كه به رادين گفته بودم ! كلافم ميكرد !

حالا كه با احساساتم كنار اومده بودم حالا كه فهميده بودم دوستش دارم برام گفتن حقيقت سخت تر شده بود . فكر اينكه بره و پشت سرشم نگاه نكنه اذيتم ميكرد . هر چند كه 4 روز

بود ازش بي خبر بودم . ولي حداقل ميدونستم اگه بخوام ميتونم خبر ازش بگيرم . ولي اگه اون بره ! اگه ديگه نخواد باهام حرف بزنه ! دق ميكردم ! ميمردم !

بعد از پنج روز صبر كردن بالاخره رادين بهم زنگ زد . خيلي معمولي . انگار نه انگار كه اتفاقي افتاده ! ولي من به شدت تشنه ي شنيدن صداش بودم . البته به روي خودم نمي

آوردم . ميگفت اين چند روز حسابي سرش شلوغ بوده . بارها توي حرف زدنش به اين اشاره كرد كه زنگ زده حال دوستش و بپرسه ! اين يعني چي ؟ يعني اينكه تو يه دوستي فقط

! خيال برت نداره كه شخص مهمي هستي !

دلم ميخواست ببينمش ولي غرورم بهم اجازه نميداد كه اين درخواست و ازش بكنم . حرفاي معمولي به هم زديم . خيلي هم معمولي قطع كرديم . اين وسط چيزي كه غير معمولي

بود لحن حرف زدنمون بود . من دستپاچه و تا حدودي هراسون اون بيش از حد خونسرد . خبري از خنده و شوخي هاي هميشگي تو حرفامون نبود .

هيچ حرفي در مورد اون شب نزد . حتي نپرسيد چجوري رفتم خونه ! يا اون شب سردم نشد ! خيلي محتاطانه از كنار موضوعاتي كه به اون شب ربط پيدا ميكرد ميگذشتيم و نديد

ميگرفتيمشون .

با اين رفتاراش كم كم مطمئن ميشدم كه حرفم و شنيده . از طرف ديگه هم لحن خونسردش كه يه جور بهم ميگفت هيچ اتفاقي نيفتاده به شك مينداختم كه واقعا نشنيده !

داشتم خل ميشدم ديگه ! انقدر پيش خودم حساب كرده بودم الان ميخواد چيكار كنه ! يا به حرفم چه احساسي داره ! يا اصلا شنيده يا نه !

ولي همين كه بهم زنگ زده بود نشونه ي خوبي بود . يعني حداقل به عنوان دوست هنوز قبولم داره ! يا شايدم از روي سياستش بوده ! زنگ زده كه باز بهم حالي كنه اتفاقي نيفتاده !

خفه شو پريماه خستم كردي ديگه !

خانوم وثوق دوباره بهم زنگ زده بود و وقت خواسته بود براي فال . سه تا مشتري داشتم ولي با اين حال گفتم بياد . مشقول فال گرفتن براي مشتريهام بودم كه خانوم وثوق هم

رسيد . قهوه اش و جلوش گذاشتم . مثل هميشه خانومانه و متين قهوه اش و برداشت و با يه لبخند ملايم تشكر كرد . دوباره برگشتم سر فال گرفتن . زير چشمي مدام خانوم وثوق و

ميپاييدم . يه استرس و نگراني بدي به دلم چنگ انداخته بود ! نا سلامتي اون مادر رادين بود ! اگه ميفهميدمن با رادين دوستم چيكار ميكرد ؟! اگه رادين ميفهميد با دوز و كلك سر

از زندگيش در آوردم چي بهم ميگفت ؟ اگه خانوم وثوق متوجه ميشد از اعتمادش سوء استفاده كردم و بعد ديدن عكس پسرش سريع تو خيابونا دنبالش افتادم چه بلايي سرم مي

آورد ؟!

از اين فكرا مو به تنم راست شد . با ديدن اخماي مشتريم فهميدم دارم چرت و پرت تحويلش ميدم . حواسم و به مشتريم دادم و سعي كردم ديگه زير چشمي خانوم وثوق و نگاه نكنم

.

بعد از اينكه مشتري هام رفتن نوبت خانوم وثوق رسيد . فنجون قهوه اش و روي ميزم گذاشت و نشست . با لبخندي دستپاچه نگاهش كردم و پاسور هام و جلوش گذاشتم .

- نيت كنين و ورقارو به سه دسته تقسيم كنين .

خانوم وثوق اين كار و كرد و در همون حال گفت :

- پريماه جان ميخوام امروز برام تاروت هم بگيري .

- باشه خانوم وثوق .

پاسورها رو برداشتم و سيزده تا ورق شمردم و برگه ي چهاردهم و روي زمين گذاشتم . در همو حال خانوم وثوق گفت :

- انقدر اين مدت بهت سر زدم ديگه وقتي نميبينمت دلم برات تنگ ميشه .

مهربون خنديد . منم بهش لبخند زدم و گفتم :

- شما لطف دارين .

- نه جدي ميگم عزيزم . مثل دخترم شدي ! خيلي خانوم و دوست داشتني هستي .

لبخندي خجالت زده روي لبام نقش بست . خجالت كشيدم نه از تعريفش . از اينكه انقدر مهربون نگاهم ميكرد . از اينكه نميدونست چيكار كردم و با اين حرفش به قلبم محبت تزريق

ميكرد . از اينكه اين حرفاش بدتر به وحشت مينداختم ! وحشت اينكه اگه حقيقت و بفهمه چي ميشه .

بعد از اينكه فال پاسور و براش گرفتم و نگاهي هم به فنجون قهوه اش انداختم سراغ ورقه هاي تاروتم رفتم . كارتا رو بُر زدم . يه كارت و به عنوان نشانه وسط گذاشتم و بعد تك

تك ورقارو به 7 تا دسته ي سه تايي به حالت نيم دايره دور كارت نشانه چيدم .

نگاهم روي ورقا بود . چند لحظه از فكر رادين بيرون اومدم . از فكر اينكه خانوم وثوق مادر رادينه . از فكر اينكه چه فكري در موردم ميكنه . همه رو ريختم دور . فقط نگاهم به

برگه هاي تاروت بود .

كارم كه تموم شد مشغول تعبير كارتا شدم :

- از يه نگراني بزرگ در اومدين . الان زندگيتون حالت نرمال تري به خودش گرفته . احساستون بهتره . ولي صبر كنين . يه حقيقتي براتون آشكار ميشه . توي يه مدت نسبتا

طولاني . كسي وارد زندگيتون ميشه . كسي كه خيلي در موردش نگراني دارين . يعني فكر ميكنين شايد بهتون ضربه بزنه . زياد جاي نگراني نيست . يه ازدواجم افتاده براتون . كه

احتمالا كسي از اعضاي خانوادتونه . در كل روزاي خوبي در انتظارتونه . بهتره زياد چيزي رو سخت نگيرين .

همون لحظه گوشيم زنگ خورد . نگاهي به صفحه اش انداختم اسم رادين خودنمايي ميكرد . آب دهنم و قورت دادم و سريع گوشي و برداشتم دستپاچه رو به خانوم وثوق گفتم :

- الان بر ميگردم .

سريع به سمت اتاق رفتم و جواب دادم :

- سلام رادين .

- سلام پريماه . مزاحم شدم ؟

- نه . . . نه . . . چي شده ؟

اگه ميدونست الان مامانش اينجاست ! واي اين فكرا داره ديوونم ميكنه !

- چيزي نشده . امشب نيما دعوتم كرده براي شام .

- خب خوش بگذره ! ميخواستي پز بدي ؟

خنديد . بعد از اون روز اولين باري بود كه پشت تلفن باهام ميخنديد . منم لبخندي روي لبام نقش بست . دوباره گفت :

- نه ميخواستم ببينم برنامت چيه ؟ ميتوني امشب بياي ؟ نيما ميگفت نيلوفر از تو خوشش اومده و اصرار كرده حتما با خودم ببرمت !

اين يعني به اصرار اونا دارم ميبرمت ! حالم گرفته شد . ولي خب اين فرصتي بود كه بتونم رادين و ببينم گفتم :

- كار خاصي ندارم . ميتونم بيام .

- خوبه . ساعت 6 ميام دنبالت .

- باشه .

گوشي و قطع كردم . مياد دنبالم . دم خونه ! دم خونه ي ساناز ! دوباره غم عالم ريخت تو دلم . دوباره يكي از دروغام آزارم داد !

دوباره برگشتم پيش خانوم وثوق . بي حوصله فالش و براش جمع كردم و رفت . سريع به ساناز زنگ زدم به محض اينكه گفت الو گفتم :

- من امروز ساعت 5:30 ميام خونت . جايي نرو !

- طلب داري ازم ؟

- نه خونه باش .

- باشه ! ولي من ساعت 6:30 با رامين قرار دارما !

نفسم و با ترس دادم بيرون . از اون روز كذايي به بعد رامين و نديده بودم . گفتم :

- من 6 ميرم . قراره رادين بياد دنبالم !

- اوكي . ميبينمت !

گوشي و قطع كردم . دوباره افكار منفي داشت به ذهنم هجوم مي آورد ولي من سريع از جام بلند شدم و مشغول جمع و جور كردن خونه شدم . حداقل اينجوري سرم گرم بود و كمتر

فكر ميكردم !

راس ساعت 5:30 بود كه رسيدم خونه ي ساناز . وارد كه شدم ساناز سوتي زد و نگاهي به سر تا پام انداخت با نيشخند گفت :

- كي ميره اين همه راه و ! خوشتيپ كردي !

نگاهم بهش افتاد . مشغول رژ زدن بود . تيپ قهوه اي سفيدش نظرم و جلب كرد . حسابي به خودش رسيده بود . فقط به نظر ميومد پالتويي كه پوشيده براي تنش 1 سايز كوچيكه !

كيفم و يه گوشه انداختم و از جلوي آينه ي قدي كه كنار در خونه گذاشته بود و داشت خودش و توش نگاه ميكرد كنارش زدم . دستي توي موهام كشيدم . اعتراض آميز گفت :

- ببخشيد اومدم جلوتون !

به سمتش چرخيدم و گفتم :

- پالتوت و عوض كن .

از جلوي آينه كنار رفتم دوباره نگاهي تو آينه به خودش انداخت و گفت :

- چشه مگه ؟! خوشگله دوستش دارم !

- همه ي گوشتاي تنت توش افتاده ! يه جوريه .

- رامين اينجوري دوست داره !

اين و با نيشخند گفت ! انگار ميخواست بگه رامين من و انتخاب كرده . رامين من و دوست داره . رامين اينجوري لباس پوشيدنم و دوست داره ! بي اراده پوزخندي رو لبم نشست

گفتم :

- زيادي نچسب به رامين .

- چرا ؟ چون نتونستي نگهش داري حسوديت ميشه ؟

پوزخندم پررنگ تر شد گفتم :

- اگه ميخواستم با چيزي كه رامين ميخواد نگهش دارم ميتونستم ! فقط من به يه سري چيزا پايبندم !

- اين عقايدت من و كشته ! پير زن داري تو قرن چندم زندگي ميكني ؟! ديگه الان اين حرفا و عقايد فسيل شده ! نميتوني اينجوري هيچ كس و كنار خودش نگه داري !

- رادين هنوز كنارمه قابل توجه جناب عالي !

- رادين ؟! اون كه ميگه دوستيم فقط ! در ضمن اون اصلا هيچي در موردت نميدونه !

- اونش ديگه به تو ربط نداره . ميبيني كه ميتونم كنار خودم نگهش دارم !

- باشه خوش به حالت ! من رامين و دارم !

- تورو خدا انقدر اسم اين شيطان بزرگ و جلوم نيار ! مرتيكه هيچ بويي از شعور نبرده !

- پري منطقي فكر كن . تو انقدر ميخوري كه هيچي حاليت نيست ! خب اونم مرده . بالاخره وقتي احساس نياز كنه ديگه هيچي جلو دارش نيست !

- نيازش ؟! مگه حيوونه ؟!

ساناز نزديكم اومد و به حالت مسخره نوازش گونه دستش و به بازوم كشيد و گفت :

- عزيزم ! از روياهاي دخترونت بيا بيرون ! فكر ميكني پسرا ازت چي ميخوان ؟! اينكه هر روز دوستت دارم و از زبونت بشنون و كيفور بشن ؟! چقدر بچه اي پري !

خونسرد گفتم :

- امثال رامين و زياد ديدم ولي خوباشونم ديدم ! يكيش همين رادين ! خيلي آقا تر از اين حرفاست كه بخواد حرفي از اينجور چيزا بزنه !

- يكي اين نيازاش و سركوب ميكنه يكي هم ركه و مثل رامين بروزش ميده . فكر نكن اين رادين زيادي خوبه !

- ساناز بحث كردن با تو خسته كنندست !

- آره جديدا منم دارم به اين نتيجه ميرسم كه بحث كردن با تو مسخرست ! شدي عين مامان بزرگا ! افكار فسيل نيوشا روت اثر گذاشته !

از چيزي كه به نيوشا گفت ناراحت شدم ولي ترجيح دادم سكوت كنم . بحث كردن با ساناز بي فايده بود !

ساعت 5:55 بود كه رادين بهم زنگ زد و گفت نزديك خونه است . از جام بلند شدم . كيفم و برداشتم و رو به ساناز گفتم :

- چطورم ؟

- خيلي هم خوب !

لبخند زدم و گفتم :

- خودم ميدونم !

جلوي آينه وايسادم و براي آخرين بار نگاهي به خودم انداختم . پالتوي مشكي با شلوار مشكي و كفش پاشنه بلند مشكي پوشيده بودم . يه شال صورتي خيلي خوش رنگ هم سرم

كرده بودم . آرايش ساده و كم رنگي هم كرده بودم . دلم ميخواست ساده به نظر بيام ! موهام و صاف كرده بودم و كج توي صورتم ريخته بودم . بالاخره از آينه دل كندم و رو به

ساناز گفتم :

- كليد اضافي داري ؟

- آره چطور ؟

- بده شب خواستم بيام اينجا مشكلي نباشه !

- راستش و بگو و خودت و خلاص كن اين بازيا چيه !

- خيلي خب درس نده بهم كليد و بده تا به موقعش راستش و بگم .

ساناز كليد اضافه رو بهم داد . سريع توي كيفم انداختمش و از خونه بيرون اومدم . همون لحظه رادين جلوي خونه رسيد . با ديدنش قلبم يه جوري شد . احساس ميكردم دچار يه

سكته ي خفيف قلبي شدم . با قدماي لرزون خودم و به ماشينش رسوندم . در و باز كردم و نشستم كنارش . نيم نگاهي بهم كرد و خيلي معمولي گفت :

- سلام ! زياد كه منتظر نموندي ؟

يه نگاه معمولي ! يه نگاه چند ثانيه اي ! همش منتظر يه نگاه خاص بودم . منتظر بودم چند دقيقه خيره بشه بهم ! انگار همه ي اينا مال فيلما بود ! سريع از حالت ناراحتي در اومدم

و گفتم :

- سلام . نه به موقع رسيدي .

سري تكون داد و به راه افتاد . كل مسير ساكت بودم . كل مسير مغموم و گرفته بودم . براي چي انقدر هيجان داشتم ؟ چرا منتظر اين لحظه بودم ؟ جز يه نگاه ساده و دوستانه چيز

ديگه اي نصيبم شد؟! اين همه هيجان و بي قراري براي هيچي ؟!

جلوي يه رستوران شيك نگه داشت . نگهبان سوييچ و از رادين گرفت و ما پياده شديم . مثل دو تا آدم غريبه . با يه فاصله ي مشخص كنار هم قدم ميزديم . در ورودي رو رد كرديم

. مسئول پذيرش رستوران با خوش رويي لبخندي زد و گفت :

- سلام . بفرماييد .

رادين جدي گفت :

- سلام . آقاي زند ميز رزرو كرده بودن امشب .

مسئول پذيرش كه يه دختر جوون با لباس فرم مشكي بود لبخندي زد و گفت :

- بله بفرماييد .

يه پسر كه اونم لباس فرم مشكي تنش بود ما رو سر ميز برد . همه از جاشون بلند شدن . سعي كردم لبخند بزنم . با نيلوفر و آيلار دست دادم و بر خلاف هميشه كه با پسرا هم

دست ميدادم فقط به آرمين و نيما و پدرام سلام كردم . سر يه ميز گرد نشسته بودن . من بين رادين و آيلار نشستم .

سعي كردم از اون حالت مغموم و گرفته بيرون بيام . آيلار رو به من گفت :

- چقدر خوشحالم دوباره ميبينمت پريماه .

- مرسي . منم همينطور .

نيلوفر كه بين نيما و پدرام نشسته بود از اون سمت ميز گفت :

- همش به نيما ميگفتم خودم بايد زنگ بزنم به پريماه و دعوتش كنم . ديگه وقتي گفت به رادين گفته بيارتت خيالم راحت شد . از اون دخترايي هستي كه تو نگاه اول تو دل ميشينن .

لبخندي روي لبم نشست . از اين همه صميميتشون احساس خوبي بهم دست ميداد . براي چند لحظه از فكر رادين بيرون اومده بودم و گرم صحبت با آيلار و نيلوفر شده بودم .

پدرام كه درست كنار نيلوفر نشسته بود گفت :

- نيلوفر كرم كردي بيا برو بشين كنارشون حرف بزن . انقدر از اين ور ميز به اون ور ميز داد نزن !

- من كجا داد ميزنم ؟!

- يه ساعت زير گوشم داري حرف ميزني !

نيلوفر اشاره اي به رادين كرد و گفت :

- خب چيكار كنم رادين كه بلند نميشه من بشينم كنار پريماه . فكر ميكنه ميخوريمش !

رادين دستش و پشت صندلي من گذاشت و گفت :

- شرمنده من جام و به هيچ كس نميدم .

با اين حرفش قلبم فشرده شد . همه خنديدن . رادينم خنديد . از همون خنده هايي كه زيادي جذابش ميكرد . از همونايي كه قلبم و تكون ميداد . سعي كردم نگاه ماتم و از صورتش

بدزدم و لبخند بزنم . سخت بود ولي تونستم . دلم ميخواست به دستش كه پشت صندليم بود تكيه بدم ولي جلوي خودم و گرفتم . آيلار كنار گوشم گفت :

- چقدرم حواسش بهت هست .

لبخند نصفه و نيمه تحويلش دادم و هيچ جوابي به حرفش ندادم . بالاخره آرمين كه كنار آيلار نشسته بود جاش و به نيلوفر داد . ما تونستيم بدون دردسر با هم حرف بزنيم .

چند لحظه بعد مسيقي زنده ي سنتي برامون اجرا كردن كه خيلي لذت بخش بود . بعد از اينكه غذامون و خورديم از جامون بلند شديم . تا دم در با هم اومديم . ساعت تازه 9 شب بود

! نيلوفر با خوشحالي گفت :

- كي مياد بريم بولينگ بازي كنيم ؟!

پدرام گفت :

- نيما نامزدت و بگير . امشب يه چيزي به سرش خورده انگار !

نيلوفر با لب و لوچه ي آويزون رو به نيما گفت :

- نيما بريم بولينگ !

نيما نگاه عاشقانه اي به نيلوفر انداخت و گفت :

- يه روز ديگه ميريم .

- الان همه دور هم جمعيم . بريم ديگه . كي مياد ؟

آيلار و آرمين خنده كنان موافقت كردن . پدرامم با كلي مسخره بازي قبول كرد بالاخره . ولي رادين گفت :

- من پريماه و بايد زود برسونم خونه . شرمنده باشه براي يه شب ديگه .

متعجب به صورتش نگاه كردم . ولي من كه ديرم نميشد ! اين يعني چي ؟ يعني بيشتر از اين نميخواد من و كنار خودش تحمل كنه ؟! كم كم داشت بهم بر ميخورد ! خب اصلا چرا

اومد دنبالم !

اخمام رفت تو هم ولي سعي كردم عادي باشم و دنباله ي حرف رادين گفتم :

- آره بچه ها . من بايد زود برم . يه روز ديگه قرار ميذاريم .

نيلوفر با قيافه اي ناراحت رو به رادين گفت :

- رادين يادم ميمونه اين حركتت !

رادين خنديد و گفت :

- به من چه خوب ! نيلوفر باز كليد كردي رو به چيزي ؟!

با شوخي و خنده ازشون خداحافظي كرديم و سوار ماشين شديم . رادين تو سكوت رانندگي ميكرد . خيابونا شلوغ بود و اونم يكي از پر ترافيك ترين مسير ها رو انتخاب كرده بود .

بر خلاف وقتي كه دنبالم اومده بود الان دوست داشتم سريع برسم خونه . دلم ميخواست از اين ماشين و جايي كه هواي نفساي رادين و داشت خلاص شم . كلافه شيشه رو يكم

پايين دادم . باد سردي كه از بيرون مي اومد حسم و بهتر كرد . ولي هنوزم از برخورد رادين حسابي كلافه و ناراحت بودم .

رادين سكوت ماشين و شكست و با لحني طنز آلود و نيشخندي كه گوشه ي لبش نشسته بود گفت :

- نيلوفر به چيزي گير ميده ول كن نيست ديگه !

لبخند نصفه و نيمه اي تحويلش دادم ولي چيزي نگفتم . نيم نگاهي بهم انداخت و گفت :

- تو كه دوست نداشتي بري ؟

شونه هام و بالا انداختم و بي تفاوت با يه لبخند كذايي مصنوعي گفتم :

- نه ! به هر حال تو به جاي جفتمون گفتي نميايم !

يكم نگاهم كرد . و بعد به جلو خيره شد . آخيش خيالم راحت شده بود ! بالاخره تيكه ام و بهش انداخته بودم ! بايد ميفهميد كه از حرفش ناراحت شدم . منطقيشم همين بود ! چرا بايد

بريزم تو خودم و خود خوري كنم ؟! اون بود كه بهم زنگ زده بود . اون بود كه من و تو جمع دوستاش كشوند . حداقل خوب بود كه نظرم و ميپرسيد . نه اينكه از سرش بازم كنه و

به بهانه ي رسوندنم بخواد سريع از شرم خلاص بشه .

دوباره رادين سكوت ماشين و شكست :

- تو ناراحت شدي ؟ واقعا دلت ميخواست بري ؟

- نه ناراحت نيستم . بولينگ هم اصلا برام اهميتي نداره .

- من نميخواستم ناراحت بشي ! فقط گفتم شايد با دوستام راحت نباشي .

هيچي نگفتم . دوباره ساكت شديم . خيابونا حسابي شلوغ بود . ماشينا حتي حركتم نميكردن . غر غر كنان گفتم :

- پر ترافيك ترين مسير و انتخاب كردي !

- عجله داري زود برسي خونه ؟!

- نه ولي از ترافيك بدم مياد .

خودش و به سمتم كج كرد و گفت :

- خب بيا يه كاري بكنيم كه متوجه ترافيك نشيم .

هنوز دلخور بودم ازش ولي انگار داشت با رفتارش سعي ميكرد از دلم در بياره ! دستام و رو سينه ام قلاب كردم و گفتم :

- مثلا چيكار كنيم ؟

- حرف بزنيم .

- در مورد چي ؟ آب و هوا ؟!

- نه در مورد خودمون . من خيلي كم در مورد تو ميدونم . توام خيلي كم در مورد من ميدوني !

با اون بخشي كه گفت خيلي كم در موردش ميدونم مخالف بودم ! تقريبا همه چي و ازش ميدونستم ! كنجكاو گفتم :

- خب موافقم . اول تو بگو .

- بدجنس .

شونه هام و بالا انداختم و گفتم :

- اگه الان با دوستات رفته بوديم مجبور نبودي چيزي بگي .

خنديد و گفت :

- باشه . ولي از چي بگم ؟

بدون فكر سريع گفتم :

- از ترانه !

چشماش از تعجب گرد شده بود . گفت :

- انقدر برات جاي سوال داره ؟

- آخه عجيبه . تو صيغه اش كرده بودي و خانوادت حتي خبر نداشتن . يه جور وانمود ميكني كه عاشقش بودي ولي اون الان كنارت نيست . آدم كنجكاو ميشه !

- مادر من ترانه رو به عنوان عروس قبول نداشت ! اون يه دختري رو ميخواست كه زيادي مامان پسند باشه ! خب ترانه نبود . ترانه يه دختر مستقل بود . دختري كه زياد تو نخ

شوهر داري نبود . من و دوست داشت ولي يه تفكرات خاصي داشت . خيلي اروپايي فكر ميكرد . ولي مامانم يه دختر متين و ميخواست . كسي كه هواي پسرش و همه جوره داشته

باشه . وسواسايي كه يه مادر ميتونه واسه تنها پسرش داشته باشه !

تو فكر رفتم . خانوم وثوق واقعا همچين كسي رو ميخواست . يكي كه متين باشه ! يكي كه حداقل مثل من زندگيش و تبديل به آشغال دوني نكرده باشه ! زندگي من پر از آشغالايي بود

كه گاه و بيگاه تو زندگيم ميومدن و ميرفتن ! با صداي رادين دوباره به خودم اومدم :

- من ترانه رو دوست داشتم . نزديك 5 سال بود كه ميشناختمش . از نظر من اخلاقش خوب بود . با اينكه مورد پسند مامانم نبود ولي دليلي نداره سليقه ي من و مامانم يكي باشه !

من يه پسر 30 سالم و خودم براي زندگيم تصميم ميگيرم !

نفس راحتي كشيدم . لبخند روي لبام نشست . خب نظر خانوم وثوق چندان اهميتي نميتونه داشته باشه !

- به ترانه پيشنهاد ازدواج دادم ولي رد كرد گفت مادرت راضي نيست . من دوست ندارم باهاش بجنگم . خيلي دليلاي ديگه ! قرار شد صيغه بشيم تا مامان و راضي كنيم . پدرش

اومد ايران و با رضايت اون صيغه شديم . ولي قرار شد مامان از اين قضيه بويي نبره . چون مطمئن بودم رو من و ترانه حساس تر ميشه !

- خب قرار بوده ترانه صبر كنه تا به قول تو مادرت راضي بشه . پس چرا جدا شدين ؟

- ترانه يه دختري بود كه دوست نداشت دچار ركود بشه . دوست داشت زندگيش پر هيجان باشه . دوست داشت دستش براي هر كاري باز باشه . مثلا اگه بهش ميگفتي كاري رو

بكن يا كاري رو نكن عصبي ميشد . دوست داشت خيلي آزاد باشه ! در حدي آزاد كه ديگه من نميتونستم قبول كنم !

خب حداقل من و ترانه تو اين مورد شبيه هم بوديم ! جفتمون از امر و نهي كردن بدمون ميومد ! جفتمون طرفدار آزادي بوديم . خب پس بعيد نيست اگه رادين عاشقم بشه ! تو دلم

براي خودم پوزخند زدم ! اين پسره وقتي از ترانه حرف ميزنه چشماش برق ميزنه اونوقت بياد عاشق من بشه ؟! به همين خيال باش ! دوباره حواسم و به حرفاي رادين دادم :

- از يه طرف مشكلي كه با مامان داشتيم و از يه طرف ديگه اختلاف نظرايي كه پيدا كرده بوديم باعث شده بود رابطمون پر از تنش بشه .

- تو كه ميگي ترانه خوب بود . 5 سال ميشناختيش . چرا يهو دچار تنش شدين ؟

- اين چيزي بود كه خودمم بهش فكر ميكردم ! نميدونم اون عوض شده بود يا من روش تعصب زياد پيدا كرده بودم ! بعد از اينكه صيغه شديم به مرور همه چي عوض شد . البته

انقدر اين تغيير يواش يواش پيش رفت كه خودمون متوجه نبوديم . بالاخره ترانه گفت اينجوري نميتونه ادامه بده . گفت خسته شده ميخواد بره پيش پدرش .

مكث كرد . نفسش و بيرون داد . سرش و به سمت پنجره گردوند و چند ثانيه بعد دوباره به من نگاه كرد و گفت :

- منم گذاشتم بره !

- به همين راحتي ؟!

- راحت نبود ! ولي چاره اي هم نبود .

- ولي اون زنت بود تقريبا !

- زنم باشه ! نخريده بودمش كه ! وقتي ميخواد بره نميتونم به زور نگهش دارم !

- ولي ميتونستي براش بجنگي ! اونم ميتونست براي تو بجنگه ولي نجنگيد !

چه اصراري هم داشتم كه اين دو تا با هم باشن ! واسه تو كه بد نشد ! اون دختره رفته و تو راحت ميتوني بري رو مخ رادين ! اين فكرارو از ذهنم دور كردم رادين گفت :

- بجنگم ؟! اون ميخواست بره !

- خب شايد اونقدر كه ميگفته دوست نداشته !

پوزخندي زد و گفت :

- تو هيچي از رابطه ي من و ترانه نميدوني !

- درسته نميدونم احساستون چي بوده ولي از پايان قضيه حدس ميزنم خيلي هم عشق تو رابطتتون نبوده !

نگاهش و خيره تو چشمام دوخت . ابروهاش تو هم گره خورده بود . گفت :

- ترانه دوستم نداشت بعد از اون همه رابطه و گذشته اي كه داشتيم اونوقت تو دوستم داري ؟ اونم توي اين مدت كم ؟!

خشكم زد . اين داشت چي ميگفت ؟ چي و ميخواست به رخم بكشه ؟! مات موندم . انگار زمان وايساده بود . نفسم حبس شده بود . گوشام هيچي نميشنيد . قلبم تند تند ميزد . احساس

ميكردم چشمام خشك شده . حتي نميتونستم پلك بزنم . چند ثانيه طول كشيد ؟ نميدونم . نفهميدم . فقط وقتي به خودم اومدم كه رادين نگاهش و از من گرفت و بالاخره نفسم بالا اومد .

دوباره زمان به حركت در اومد . دوباره گوشام سر و صداهاي بيرون و ميشنيد . رادين دستش و تو موهاش فرو برده بود . انگار از حرفي كه زده بود چندان مطمئن نبود . يا

مطمئن بود ولي دلش نميخواست به زبون بيارتش و بي اختيار گفته بودش .

بايد چي ميگفتم ؟ ميزدم تو كوچه علي چپ و ميگفتم اينا همش دروغه ؟ چرت و پرته ؟ كي ؟ من ؟ دوستت دارم ؟!

يا بايد ميگفتم آره من واقعا شيفتت شدم ؟! اين از اولي هم مسخره تر بود !

دستم بي اراده به سمت دستگيره ي در رفت . چشمام ميسوخت . نگاهم و ازش گرفتم و توي يه حركت سريع در و باز كردم و پياده شدم . سعي كردم به عقب نگاه نكنم . فقط برم

جلو . صداي رادين و شنيدم :

- پريماه . . . كجا داري ميري ؟

ولي من نگاهش نكردم . برنگشتم ببينم تو چه حالتيه ! وقتي جوابي ندارم بايد فرار كنم . . . بايد برم تا بيشتر از اين گند نزدم . . .

از بين ماشينايي كه تو ترافيك وايساده بودن رد ميشدم . قدماي بلند بر ميداشتم . صداي پاي كسي رو پشت سرم احساس كردم . تقريبا دويدم . دوباره صداي رادين كه داشت دنبالم

ميومد :

- پريماه داري كجا ميري ؟

دوباره سكوت . دوباره بي جوابي . يه قطره اشك از چشمام اومد پايين . ديگه كاملا بهم رسيده بود . اين بار با فرياد گفت :

- با توام صدام و نميشنوي ؟ همينجوري سرت و انداختي پايين داري ميري ؟

نگاهي به دور و اطرافم انداختم . سرنشيناي ماشينايي كه نزديكمون بودن با تعجب بهمون خيره شدن . چه اهميتي داشت ؟ برگشتم سمت رادين . اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- من عاشقت نيستم . امر بهت مشتبه شده جناب وثوق . دنبالمم نيا . اون موقع كه ترانه داشت ميرفت بايد دنبالش ميرفتي . نه دنبال مني كه يه مدت كوتاهه ميشناسي ! ارزشش و

نداره !

دوباره برگشتم و به راهم ادامه دادم . دوباره گفت :

- پريماه . . .

صداي بوق ماشينا حرفش و قطع كرد . ماشيناي جلويي حركت كرده بودن . زير لب لعنتي گفت بعد رو به من گفت :

- وايسا من برم ماشين و جابه جا كنم .

جوابي دوباره بهش ندادم . مجبور شد برگرده سمت ماشينش . هنوزم صداي بوق ماشيناي معترض ميومد . نگاهي به پشت سرم انداختم سوار ماشينش شد . راه تقريبا باز شده بود

. من قدمام و تند تر كردم . عجب شبي شده بود امشب ! تو همه چي بهش دروغ گفتي . نميتونستي انقدر راحت احساست و نذاري كف دستش ؟! هيچ كاري رو درست انجام نميدي !

ماشينش بهم نزديك شد . كنار پام تك بوق زد محل ندادم . قدمام و تند تر برداشتم . دوباره گاز داد و كنار پام بوق زد . اين بار شيشه رو پايين داد و با همون ابروهاي گره كرده گفت:

- بشين حرف بزنيم . چرا فرار ميكني ؟!

فرار ميكنم ؟! بايد فرار كنم ! تا آخر عمر بايد از دستت فرار كنم ! دوباره خواستم محل ندم كه اين بار با فرياد گفت :

- سوار شو باهات حرف دارم !

نگاهم به صورت عصبانيش افتاد . بي اراده سوار شدم . از ته دل ميخواستم كه دوباره سوار شم . نه كه از دادش ترسيده باشم . ميخواستم حرف بزنم . شايد اون چيزي از

احساسش ميگفت . شايد احساسش مثل من باشه ! ولي نه ! نديدي چجوري احساساتت و مسخره كرد ؟!

پاش و رو گاز گذاشت . جلومون باز شده بود . اولين خروجي رو تو اتوبان پيچيد . انقدر سريع پيچيد كه نتونستم بفهمم داره كجا ميره .

بالاخره يه گوشه ي يه خيابون نسبتا خلوت نگه داشت . منتظر بودم كه الان برگرده سمتم و يهو تو صورتم از عصبانيت منفجر بشه ! ولي همچين اتفاقي نيفتاد . از ماشين پياده شد

و در ماشين و به هم كوبيد .

اين واقعا پيش خودش چه فكري كرده ؟ كه من عاشق و كشته مردشم ؟! خوب دوستش دارم ! ولي اين برخوردش غرورم و زير سوار ميبره ! منم با عصبانيت از ماشين پياده شدم .

تكيه اش و داده بود به كاپوت ماشين . جلوش وايسادم و گفتم :

- اين رفتارا يعني چي ؟ من و آوردي اينجا كه چي بشه ؟ اگه حرفي داري بزن . اگرم نداري منو برسون خونم .

- هيچ كس خونه نميره مگر اينكه تو به حرف بياي و در مورد اون شب حرف بزني .

دستام و رو سينم قلاب كردم . دندونام و رو هم فشار دادم . فكر كن پريماه بازم ميتوني بهش دروغ بگي . اينم ميره رو دروغاي ديگت ! در عوض آبروت نميره . واقعا ميخواي

دروغ بگي ؟!

- من حرفي ندارم كه بزنم . نميدونم در مورد چه شبي حرف ميزني !

نفسش و بيرون داد . يكم خيره به آسمون نگاه كرد و دوباره چشماش و تو صورتم دوخت :

- در مورد همون شبي كه تو صورتم گفتي عاشقمي ! اون شب و ميگم !

- من گفتم ؟! مسخرست ! چرا بايد همچين چيزي بگم ؟

- اين چيزيه كه تو بايد روشنش كني !

مصمم نگاهش و به من دوخته بود . مطمئن بودم تا جريان و نفهمه امكان نداره بذاره برم . سرم و انداختم پايين كه حداقل چشم تو چشمش نشم . سخت بود ! تمركز كردم . چجوري

بايد بهش همه چي و ميگفتم ؟!

- من با خودم و افكارم بودم . كي بهت اجازه داده كه تو افكار من سرك بكشي ؟

- نميخواي هيچي بهم بگي ؟!

تو چشماش خيره شدم و گفتم :

- معلومه كه نه ! چون اين قضيه اصلا ربطي به تو نداره !

- بهم دروغ كه نميگي ؟ ميگي ؟!

فكر كردم . . . دروغ ؟ من همه چي و با دروغ شروع كرده بودم . . . اين حق رادين بود ؟ كه مدام دروغ بشنوه ؟ منتظر نگاهم ميكرد . منم چشمام و بهش دوخته بودم . هيچ حرفي

نميتونستم بزنم . كلافه نگاهم و ازش گرفتم و گفتم :

- باشه قبول !

- چي قبول ؟

- تو راست ميگي . من دروغ گفتم ! نه فقط اين و خيلي چيزاي ديگه رو هم بهت دروغ گفتم ! من يه آدم پست و دروغگو ام !

- چي ميگي پريماه ؟ درست حرف بزن !

سرم و انداختم پايين .

- چه اهميتي داره ديگه ؟ مهم اينه كه بهت دروغ گفتم . بابتشم معذرت ميخوام .

سريع از كنارش رد شدم و گوشه ي خيابون وايسادم . خيلي خلوت بود . هيچ ماشيني رد نميشد . كاش يه ماشين از اينجا رد ميشد و من و ميبرد خونه . دوست نداشتم ديگه اونجا

وايسم . دوست نداشتم ديگه نگاهم تو نگاه رادين بيفته . بايد برم خونه . . .

رادين دوباره كنارم اومد . با لحن آروم تري گفت :

- چي و دروغ گفتي ؟ چرا درست نميگي بهم ؟

- ميخوام برم خونه .

- من ميرسونمت . سوار شو .

- با تو نه ! خودم ميخوام برم !

رادين دستي به صورتش كشيد و گفت :

- باشه دم يه آژانس پيادت ميكنم . اينجا ماشين گيرت نمياد !

خودش به سمت ماشين رفت . در و باز كرد و گفت :

- بيا ديگه . سوار شو .

به اجبار سوار شدم . واقعا گفته بودم ؟! نه هنوز دروغام و نگفته بودم ! هنوز هيچي بهش نگفته بودم ! فقط گفته بودم كه دروغ گفتم ! احتمالا زياد حرفم و جدي نگرفته ! يا حتما

فكر كرده واسه اون قضيه ي عشق و عاشقي بهش دروغ گفتم !

رادين تو سكوت رانندگي ميكرد . ساعت 11 شده بود . گذر زمان و حس نكرده بودم . نگاهم و به پنجره دوخته بودم . رادين سكوت و شكست :

- نميخواي هنوز چيزي بگي ؟

بازم حرفي نزدم . زير لب چيزي زمزمه كرد كه نشنيدم ! گوشام مثل اون تيز نبود ! حتما فحش داده ! ولي نه . رادين متشخص تر از اين حرفاست . چقدر امروز صورت جدي و

اخموش جذاب شده بود . عصبانيت يه نفر ميتونه جذاب باشه ؟! از لبخندش هم حتي جذاب تر بود ! يا شايد به خاطر اين به نظرم جذاب بود چون من عاشق مرداي جدي بودم .

مردايي كه . . . نه . . . نه همه ي مردا . . . فقط رادين !

پلكام و بستم . دلم ميخواست اين فكرا از تو سرم بيرون بره . رادين دوباره گفت :

- پريماه . بالاخره بايد حرف بزنيم . ما دو تا دوستيم . مگه نه ؟

همونجور با پلكاي بسته گفتم :

- ديگه نيستيم .

- نيستيم ؟ يعني چي ؟

چشمام و باز كردم . با صورتي جدي و اخماي تو هم گفتم :

- همين كه گفتم . من ديگه دوست تو نيستم . توام دوست من نيستي .

- الان عصباني ! هيچي نگي بهتره !

نگاهش كردم و گفتم :

- به نظرت قيافه ي من شبيه ايناييه كه تو عصبانيت تصميم ميگيرن ؟!

نگاهم كرد . اونم اخماش تو هم رفت . اونم جدي شد و گفت :

- باشه ! نيستيم !

زد رو ترمز و گفت :

- اينم آژانس پياده شو .

در و باز كردم . قبل از اينكه پياده بشم گفت :

- اگه سر عقل اومدي بهم خبر بده حرف بزنيم .

دوباره جوابي بهش ندادم . در ماشين و بستم . به محض بسته شدن در رادين گازش و گرفت و رفت . نگاهم به ماشينش افتاد . چيكار كرده بودم ؟! خيالت راحت شد ؟! از خودت

دورش كردي ! ديدي ؟! فعلا مغزم كار نميكنه . بعدا بهش فكر ميكنم ! الان نه !

به سمت آژانس رفتم و ماشين گرفتم . از همون لحظه پشيمون شدم . از همون لحظه دلم تنگ شد براش . . .

- سيگار ميكشي ؟

نگاهم به سمت پاكت سيگار ساناز رفت . داشتم وسوسه ميشدم يه نخ بردارم و بكشم . سريع نگاهم و ازش گرفتم و گفتم :

- نه نميكشم !

ساناز ابروش رفت بالا و گفت :

- سيگار مفتي ؟! نميكشي ؟! مگه ميشه ؟! خودتي ؟

- بگير بشين انقدر شيرين عسل نشو حالا !

ساناز خنديد و روي مبل كناريم نشست . گفت :

- نكنه تو تركي ؟

بي حوصله گفتم :

- يه همچين چيزايي !

ساناز با چشماي گرد شده برگشت سمتم و گفت :

- شوخي ميكني !

با چشماي يخي زل زدم بهش . گفتم :

- من كي با تو شوخي كردم آخه ؟!

- با صد من عسلم نميشه خوردش ! چت شده ؟

- نميتوني چند دقيقه حرف نزني ؟

ساناز دلخور نگاهش و ازم گرفت و سيگارش و دود كرد . بوي سيگار بدجور هواييم كرده بود . پاهام و عصبي تكون ميدادم و دستم و روي دسته ي ميدادم . ساناز آروم آروم از

سيگارش كام ميگرفت و بينش از رامين حرف ميزد . اينكه بردتش رستوران و كلي از اين حرفا ! ولي من نگاهم به دود غليظ سيگارش بود . ساناز از جاش بلند شد و گفت :

- تو يكم تعريف كن !

مثل خمارا گفتم :

- از چي ؟

- از رادين .

دوباره اسمش و آورد . دوست نداشتم به ساناز چيزي بگم . حداقل از وقتي كه رادين برام جدي شده بود سعي ميكردم كمتر به ساناز حرف بزنم . نميدونم چرا ولي محتاط شده بودم .

ميترسيدم ساناز رادين و از چنگم در بياره ! هر چند كه الانم رادين تو چنگم نبود ! از جام بلند شدم و گفتم :

- خبري نيست . چقدر از اون ميپرسي . حرف ديگه اي نداري ؟

- حالا داري كجا ميري ؟

- به سمت مانتو و شالم رفتم همينجوري كه برشون ميداشتم گفتم :

- ميرم خونه !

- تو كه تازه اومدي !

- مشتري دارم عصر .

- مثل سگ دروغ ميگي .

نيشخندي بهش زدم و گفتم :

- رامين از آدماي بي ادبم خوشش مياد ؟

پشت چشمي برام نازك كرد و گفت :

- خيلي !

كيفمم برداشتم و گفتم :

- فعلا .

در خونه رو بستم و بيرون اومدم . هواي اواخر اسفند ماه و دوست داشتم . دلم ميخواست يكم قدم بزنم . سرم و پايين انداختم و به كفشام خيره شدم . قدمام و آروم بر ميداشتم و

فكر ميكردم . شايد 1 هفته ميشد كه خبري از رادين نداشتم . فكر ميكردم بالاخره زنگ ميزنه . ولي نزده بود ! فكر ميكردم طاقت خودم بيشتر از اين حرفا باشه . ولي نبود !

همش احساس ميكردم يه چيزي و گم كردم . يه چيزي بايد سر جاش باشه ولي نيست . ميترسيدم اين فاصله باعث شه به كل من و از زندگي و ذهنش بندازه بيرون . ميترسيدم يه

روزي از اين تصميمي كه گرفتم پشيمون بشم . كه الانم شده بودم .

همون شب با خودم عهد كرده بودم كه آدم ديگه اي بشم . همون شب پاكت سيگارم و ريختم دور . بطري هاي ودكام و گذاشتم كنار تا بدمشون به ساناز . شماره ي هر چي پسر بود

و از گوشيم پاك كردم . نميدونم شايد فكر ميكردم با اين كارا گذشتم پاك ميشه . ولي اگه واقعا پشيمون باشم چي ؟ پاك ميشه ؟ ميتونم به زندگي نرمال برگردم ؟ اصلا ميتونم تا آخر

خوب بمونم ؟ همونجوري كه تو ذهنمه ؟!

صداي كسي من و از افكارم بيرون آورد صدا آشنا بود . خيلي آشنا ! سرم و هراسون بالا گرفتم رامين جلوم وايساده بود . زير لب با ترس گفتم :

- رامين !!!

پوزخندي رو لبش نشسته بود . خبري از پانسمان روي سرش نبود . درست به جايي كه آباژور و كوبيده بودم نگاه كردم . آب دهنم و با ترس قورت دادم . رامين متوجه شد گفت :

- پريماه نميدوني چقدر خوشحالم كه ميبينمت !

نگاهم از سرش روي چشماش افتاد . نكنه اومده اسيد بپاشه رو صورتم ؟! سريع نگاهم روي دستاي خاليش افتاد ! خيالم راحت شد . حداقل چيزي تو دستش نبود . نفس راحتي

كشيدم و گفتم :

- تو اينجا چيكار ميكني ؟

- خيابون خداست . مگه خريديش ؟

دندونام و رو هم فشار دادم و گفتم :

- نه حق با توئه . خداحافظ .

رامين يه قدم به سمتم اومد و راهم و بست با همون پوزخند اعصاب خورد كن گفت :

- كجا خانوم كوچولو ؟ باهات حرف دارم . خوب خودت و ازم قايم ميكني .

دوباره ياد اتفاقات اون شب افتادم . دوباره تنفر همه وجودم و گرفت . گفتم :

- گورت و گم كن رامين ! من طعمه ي تو نبودم خودتم ميدوني ! طعمه ي تو يكي مثل سانازه !

- آره خب ! منم طعمه ي تو نبودم . طعمه ي تو هم يكي مثل اون پسر گاگولست ! اسمش چي بود ؟

اداي فكر كردن و در آورد و گفت :

- آها رادين !

اين اسم رادين و از كجا ميدونست ؟! حتما ساناز آمار داده ! حالم از دهن لق ساناز به هم ميخورد گفتم :

- شخصيتش از تو بهتره !

- آره ولي به تو نميخوره . تو گلوت گير ميكنه . ميدوني يه جورايي برات زياديه . تو حقت خيلي خيلي خيلي كوچيك تر از اين حرفاست . منم نميذارم اين لقمه ها تو دهن خانوم

كوچولومون گير كنه .

- مثلا ميخواي چيكار كني ؟ داري تهديدم ميكني ؟

- تهديد ؟ آره . تهديده ! تو آشغال كوچولو بدجور دم من و لگد كردي . حالا نوبت منه !

- تو داشتي با آبروي من بازي ميكردي !

- مگه تو من و نميشناختي ؟ بيخود كردي كه اومدي تو زندگيم .

- مثل آدم حرف بزن !

- همينم از سرت زياده !

ترسم كاملا از بين رفته بود . اون ميخواست زندگي من و خراب كنه و من نبايد ميذاشتم . گفتم :

- ببين رامين . همه چي بايد همين جا تموم بشه .

- تموم ميشه . ولي جايي كه من بگم !

اين و گفت و به سمت ماشينش رفت . سوار شد و به سمت خونه ي ساناز روند . دهنم از تعجب باز مونده بود . اون نميتونست هيچ كاري بكنه ! همش تهديداي پوشالي بود !

با اين فكرا خودم و آروم ميكردم . حرفاش برام گرون تموم شده بود . ولي حداقل خوشحال بودم كه رو صورتم و اسيد نپاشيده ! به هر حال من كه ديگه رادين و نداشتم ! ميخواست

گند بزنه به زندگيم ؟ خب بزنه ! چه اهميتي داشت ! ديدي رو به رو شدن باهاش به اون سختي ها هم نبود !

ديگه حس و حال پياده روي نداشتم . سر خيابون دربست گرفتم و رفتم خونه . به شدت دلم سيگار ميخواست . ولي هي جلوي خودم و ميگرفتم . من قوي تر از اين حرفا بودم .

ميتونستم راحت بذارمش كنار هم رادين و هم سيگارو !

نگاهي به صفحه ي گوشي انداختم ساناز بود بي حوصله جواب دادم :

- چيه ساناز ؟!

- سلام عيدت مبارك .

هنوز بابت آمارايي كه به رامين داده بود از دستش دلخور بودم ! بعدشم با هم يه دعواي حسابي كرده بوديم . ولي ساناز سعي ميكرد رابطمون و درست كنه . اين و از زنگ زدناي

وقت و بي وقتش ميفهميدم . بي تفاوت گفتم :

- ممنون همچنين !

- هنوز كه ناراحتي !

- نبايد باشم ؟!

- باشه باشه من زنگ نزدم بحثمون و دوباره شروع كنم . من نبايد چيزي به رامين ميگفتم قبول . معذرتم خواستم ديگه با خودته كه ببخشيم يا نه .

- حرف اصليت و بزن .

- با بچه ها ميخوايم اين چند روز تعطيلي رو بريم شمال . مياي ؟!

- حتما رامينم هست ؟

- كي ميخواين شماها با هم كنار بياين ! يه رابطه اي بوده و تموم شده ! پاشو بيا با هم آشتي هم ميكنين !

- آشتي ؟ بيام اونجا كه سرم و ببره ؟!

- رامين خودش گفت دعوتت كنم !

-رامين بيخود كرد . خوش بگذره .

- قطع نكنيا پريماه . . .

قبل از اينكه چيزي بتونه بگه گوشي و قطع كردم . ترجيح ميدادم توي تهران خلوت و سوت و كور بمونم ولي با اونا جايي نرم .

كاش حداقل نيوشا اينجا بود . ولي اونم از اين چند روز تعطيلي استفاده كرده بود و برگشته بود پيش خانوادش . هر چند بهم اصرار كرده بود باهاش برم ولي ترجيح ميدادم تو خونه

بمونم .

خبري از سفره هفت سين نبود . مثل هر سال ! سفره بندازم براي چي ؟!

چند بار وسوسه شده بودم به رادين زنگ بزنم ولي سريع پشيمون شده بودم . بايد ميذاشتم بره . اين حقش نبود ! كه اسير يكي مثل من بشه !

بي اراده به سمت كمد لباسام رفتم . لباساي نو پوشيدم و آرايش كردم مثل هر سال از خونه زدم بيرون . كسي رو نداشتم بهم سر بزنه يا بهش سر بزنم . ترجيح ميدادم برم تو

خيابونا بچرخم . تهرانِ خلوت و دوست داشتم .

يكم اطراف خونه ام پياده روي كردم . بعد از 1 ساعت الكي گشتن تو كوچه ها و خيابونا يه پارك پيدا كردم . پاهام ديگه جون پياده روي نداشت . روي يه نيمكت نشستم . توي پارك

خبري نبود . انگار تنها كسي كه به سرش زده بود و روز اول سال اومده بود تو پارك نشسته بود خودم بودم !

گوشيم و از توي كيفم در آوردم . ليست شماره ها رو آوردم . از بالا تا پايين اسامي رو خوندم . دوبار اين كار و كردم و هر بار هم روي اسم رادين مكث كردم . توي يه لحظه دستم

روي شماره رفت . بايد باهاش تماس ميگرفتم . حداقل عيد و بهش تبريك بگم ! فقط همين ؟ عيد و بهش تبريك بگي ؟! دوباره دستم روي دكمه ي قطع رفت . نه !ضعيف نباش پريماه

. نبايد بهش زنگ بزني ! گوشي و دوباره توي كيفم انداختم . روي نيمكت لم دادم . پس بايد چيكار كنم ؟!

دوباره گوشي و در آوردم و زنگ زدم . دو تا بوق بيشتر نخورده بود كه برداشت . توي صداش هيجان به خصوصي بود . با لحني پر تعجب گفت :

- پريماه !

نفسم چند ثانيه تو سينم حبس شد ! دوباره صداي رادين توي گوشي پيچيد :

- الو پريماه !

نفسم و بيرون دادم و سعي كردم با لحن نه چندان مشتاقي بگم :

- سلام ! عيدت مبارك !

لحنش خندون بود . انگار ميتونستم به وضوح لبخندي كه گوشه ي لبش نشسته رو ببينم . گفت :

- فكر كردم اشتباهي دستت خورده به شماره ي من ! سلام . مرسي عيد توام مبارك !

يكم مكث كردم و بعد گفتم :

- فقط ميخواستم عيد و بهت تبريك بگم !

- ممنون ! خوشحالم كردي ! واقعا ميگم . بالاخره سر عقل اومدي ؟!

حرف آخرش يه چيزي بين شوخي و جدي بود . گفتم :

- من سر عقل بودم !

- هنوز دوستيم ؟

- من فقط ميخواستم عيد و تبريك بگم !

- منم ميخوام دوست باشم باهات !

چند لحظه مكث كرديم رادين دوباره شروع به حرف زدن كرد :

- ببين پريماه . . .

صداي يه مرد از اون طرف خط اومد كه باعث شد حرفش و قطع كنه :

- رادين بجنب !

رو به همون مرده گفت :

- الان ميام .

سريع گفتم :

- كار داري مزاحمت نشم ؟!

نفس عميقي كشيد و گفت :

- با بچه ها داريم ميريم سمت فشم . ويلاي باباي پدرام ! قراره يه روز اونجا بمونيم .

دلم گرفت . اونم قرار بود بره ! بغض گلوم و فشار داد . حالا متوجه ميشدم كه تهرانِ خلوت و ديگه دوست ندارم ! گفتم :

- خوش بگذره . پس برو ديرت ميشه .

سريع گفت :

- چرا باهامون نمياي ؟!

با تعجب گفتم :

- من ؟!

- آره . تو كه بچه ها رو ميشناسي . 1 روزم بيشتر نميمونيم . الان ميريم تا شب بر ميگرديم . اونجا هم ميتونيم حرف بزنيم حسابي . چي ميگي ؟ مياي ؟

- آخه من دعوت نشدم .

خنديد و گفت :

- دعوتي نيست كه ! ما خودمونم انداختيم اونجا ! وگرنه پدرام خودش تنها ميخواست بره . حاضر باش من ميام دنبالت باشه ؟

- ببين رادين درست نيست . ما بعدا هم ميتونيم حرفامون و بزنيم . . .

- انقدر مخالفت نكن . تو كه تنهايي . بيا خوش ميگذره .

يكم مكث كردم . ميخواستم ببينمش ولي دوباره نميخواستم نزديكش برم . شايد ميتونستم اينجوري فراموشش كنم ! شايد ميتونستم كم كم ازش فاصله بگيرم . ولي اگه ميرفتم دوباره

روز از نو و روزي از نو ! دوباره رادين گفت :

- تا نيم ساعت ديگه دم خونتونم . حاضر باش .

سريع گفتم :

- نه ! پس اينجا نيا . بگو من ميام يه جا بين راه سوار ميشم .

- از خونه ي من تا خونه ي تو راهي نيست آخه !

- اينجوري راحت ترم .

بالاخره با اصراراي من رادين راضي شد يه جايي بين راه بياد دنبالم . سريع به سمت خونه برگشتم . تيپ اسپرت زدم و همه ي موهام و كشيدم و بالاي سرم بستم . يه آرايش ساده

كردم . كوله ام و برداشتم و يكم وسايل توش ريختم . از خونه زدم بيرون . سر كوچه دربست گرفتم . با 10 دقيقه تاخير سر قرار حاضر شدم . ماشين رادين و ميشناختم . سريع به

سمتش رفتم و گفتم :

- سلام .

تازه نگاهم به پدرام افتاد كه جلو نشسته بود . سلام كرد . نگاهم به رادين افتاد . خيره نگاهم ميكرد . پدرام پياده شد و گفت :

- بشين جلو پريماه .

- نه عقب راحتم .

- بشين بريم كه دير شد . وقت تعارف نيست . بچه ها زودتر راه افتادن .

بدون هيچ حرفي نشستم . رادين لبخند به لب نگاهم كرد و گفت :

- مرسي كه اومدي .

نگاهم و ازش گرفتم و رو به پدرام گفتم :

- ببخشيد دير كردم .

رادين دوباره گفت :

- من كه گفتم ميام دنبالت . خودت نخواستي .

- اينجوري راحت تر بودم .

رادين بالاخره حركت كرد . حضور پدرام خيلي بهم كمك ميكرد كه دستپاچه نشم . همون لحظه گوشي پدرام زنگ خورد جواب داد . انگار بچه ها بودن . نميدونم بهش چي ميگفتن كه

غش كرده بود از خنده . رادين از اين فرصت استفاده كرد و با لحن آروم جوري كه فقط من بشنوم گفت :

- تغيير كردي !

پرسشگر نگاهش كردم اشاره اي به موهام كرد و گفت :

- موهات و ميگم .

تازه ياد موهام افتادم . قبل از عيد به جاي اينكه برم مش موهام و ترميم كنم رو موهام رنگ گذاشته بودم و يه دست قهوه اي كرده بودمشون . يه جور دنباله ي همون تغييراتي بود

كه براش نقشه كشيده بودم . از طرفي هم مثل هميشه موهام و تو صورتم نريخته بودم . همه رو جمع كرده بودم . ولي اون از كجا فهميده بود ؟! چه دقتي ! فكر نميكردم متوجه بشه

! گفتم :

- خوب شده يا بد ؟!

- بد نيست .

خنديدم و گفتم :

- بدجنس !

خنديد . تلفن پدرام تموم شد با همون لحن پر خنده گفت :

- نيما بود . داشت آدرس ميگرفت .

رادين تو آينه نگاهي بهش انداخت و گفت :

- يه آدرس گرفتن انقدر خنده داشت ؟!

پدرام با لحن پليدانه اي گفت :

- خنده بهانه بود برادر من !

رادين زد زير خنده . نفهميدم چي شد . بي تفاوت شونه ام و بالا انداختم و بيرون و نگاه كردم .

كاشكي چشمام و ميبستم كاشكي عاشقت نبودم

اما هستم . . .

نگاهم روي صورت رادين چرخيد . حواسش به رانندگي بود . اخم ظريفي رو پيشونيش نشسته بود . اين آهنگ عجيب بود ! به خاطر اينكه حس من بود . ولي عجيب تر بود چون

داشت تو ماشين رادين پخش ميشد !

كاشكي ندوني بي قرارم كاش اصلا دوست نداشتم

اما دارم . . .

اشك تو چشمام حلقه زد ! چقدر سخت بود ! اين همه نزديكي ! در حالي كه ميدوني اون مال تو نيست . هيچ وقتم مال تو نميشه . سرم و به سمت پنجره گردوندم .

كاش ندوني كه دلم واسه چشات پر ميزنه

كاش ندوني كه مياد هر روز بهت سر ميزنه

كاشكي بارون غمت من و ميبرد . . .

صداي رادين و شنيدم كه داشت با پدرام حرف ميزد ولي من تو آهنگ براي خودم غرق بودم . چند لحظه برگشتم و بهش نگاه كردم . انگار همه ي صداها محو شده بود . فقط قيافش

و ميديدم . فقط لبخندي كه روي لباش نشسته بود و حس ميكردم .

كاش ندوني كه نگاهم خيره مونده به نگاهت

كاش ندوني كه هميشه موندگارم چشم به راهت

كاشكي احساسم و عشقت ديگه ميمرد . . .

زمزمه وار با خواننده تكرار كردم كاشكي احساسم و عشقت ديگه ميمرد . . . چرا انقدر ضعيف شدم ؟ چرا نگاهم و نميتونم ازش بگيرم ؟ چرا احساس ضعف ميكردم انقدر ؟

كاش گلات و ميسوزوندم كاش ميرفتم نميموندم

اما موندم . . .

كاش يكم بارون بگيره كاش فراموشت كنم من

اما ديره . . .

رادين برگشت سمتم بهم لبخند زد ولي چيزي نگفت . يه ميل عجيبي داشتم به اينكه حرف بزنه . ولي اگه حرف ميزد و دوباره به ابراز عشق من اشاره ميكرد چي ؟ پلكام و بستم و

نگاهم و ازش گرفتم . در عوض به دستام خيره شدم . بايد انكار كني ! بايد فقط يه دوست بموني ! اون تيكه ي تو نيست ! اگرم باشه . . . اگرم بتوني به دستش بياري . . . با اون

همه دروغ . . .

دندونام و رو هم فشار دادم . بايد بهش بگم ! همه چي و ! بهش ميگم و خودم و راحت ميكنم ! به همين آسوني ! واقعا به همين آُسوني بود ؟!

نفسم و بيرون دادم . پدرام رو به من گفت :

- پريماه شنيدم پدر و مادرت اسپانيا زندگي ميكنن آره ؟!

شروع شد ! اگه ميتوني الان راستش و بگو ! نه . . . بعدا ميگم . . . به خودش ! نه جلوي پدرام !

لبخند بي جوني زدم و به سمت عقب برگشتم گفتم :

- آره . چند سالي ميشه كه اونجان !

- كدوم شهر ؟

چند ثانيه رو صورت پدرام زوم كردم . اسپانيا ! پايتختش كجاست ؟ اسم شهراش چيه ؟! فكر كن پريماه ! فكر كن ! دهنم چند بار باز و بسته شد . احساس كردم پدرام داره مشكوك

نگاهم ميكنه . حرف رادين باعث شد يكم فكر كنم :

- چقدر تو فضولي ! چيكار داري كه پدر و مادرش كجان ؟!

- ميخوام برم اسپانيا دنبال آشنا ميگردم ! تو حواست و بده به رانندگيت من دارم با پريماه حرف ميزنم .

رادين خنديد و ساكت شد . پدرام دوباره نگاهم كرد . توي يه لحظه انگار مغزم به كار افتاد و گفتم :

- مادريد !

پدرام ابروش و بالا انداخت و گفت :

- چرا تو نميري اونجا ؟!

نگاهم و از پدرام گرفتم و نيم نگاهي به رادين انداختم تو همون حال گفتم :

- نميدونم شايدم رفتم !

شايد به اسم اسپانيا از زندگي رادين رفتم بيرون ! شايد با اين بهانه ازش دور شدم ! دلم ميخواست پدرام و بزنم . سوالش باعث شده بود بازم دروغ بگم ! بازم تو نقش قبلي خودم

فرو برم ! همين الان به خودم قول داده بودم كه راستش و بگم ! نفسم و پر صدا بيرون دادم . پدرام رو به رادين گفت :

- رادين تو نقش اداره ي مهاجرت و داري تو ايران .

رادين يهو از خنده منفجر شد . پرسشگر نگاهشون كردم پدرام اما خونسرد گفت :

- اون از ترانه اينم از پريماه ! كلا تو با هر كس رفت و آمد ميكني از ايران ميپره ! اينجوري پيش بري جمعيت ايران نصف ميشه !

رادين هنوز ميخنديد . منم لبخندي زدم و گفتم :

- ميخواي من نرم اين طلسم از روت برداشته بشه ؟!

- واقعا اين لطف و در حقم ميكني ؟

- چاره اي نيست ديگه . بعدا جبران كن برام .

پدرام گفت :

- پريماه دختر خوب تو فاميلتون ندارين ؟

- براي چي ميخواي ؟

- واسه آشنايي ! نيتم ازدواجه ! به شرافتم قسم !

خنديدم . بي اراده گفتم :

- يه دوست دارم اسمش نيوشاست . خيلي شبيه خودته !

پدرام با ذوق گفت :

- پس دست بجنبون ديگه دختر ! منتظر چي هستي ؟!

من و رادين دوباره زديم زير خنده پدرام گفت :

- زهر مار ! عاشق شدن من خنده داره ؟

رادين گفت :

- هيچ كس ديگه هم نه تو !

كمتر از 1 ساعت رسيديم به ويلا . آرمين و نيما زودتر از ما رسيده بودن . انگار پدرام بهشون كليد داده بود . رادين ماشين و برد تو . پياده شديم . ويلاي كوچيك و سر سبزي بود .

همه با هم رفتيم داخل بعد از سلام و احوال پرسي نيلوفر و آيلار من و به سمت اتاقي بردن و گفتن مانتوم و در بيارم . مثل خودشون مانتو و شالم و در آوردم . بلوز بافت صورتي

زيرش تنم بود تو آينه نگاهي به خودم كردم و از اتاق بيرون اومدم . آرمين و نيما مشغول تخته بازي بودن . رادين و پدرامم كنارشون نشسته بودن و بازي رو نگاه ميكردن . روي

مبل كنار نيلوفر و آيلار نشستم . يكم با هم حرف زديم . جفتشون شمارم و ازم گرفتن كه باهام در تماس باشن . منم ازشون خوشم اومده بود . رفتاراشون مثل نيوشا بود . براي

همين احساس خوبي داشتم كنارشون .

نيلوفر از عروسيش ميگفت كه قرار بود اواسط ارديبهشت ماه برگزار بشه . از هيجانش بي اراده منم هيجان زده شده بودم . تا حالا نسبت به عروسي و ازدواج اين حس و نداشتم .

هميشه فكر ميكردم مسخره ترين كار ممكنه ! ولي هيجان نيلوفر من و سر ذوق آورده بود . هي خودم و جاي نيلوفر ميذاشتم . ناخودآگاه نگاهم به رادين ميفتاد . ولي سريع نگاهم و

ميدزديدم . آيلار چند بار غافلگيرم كرده بود . ولي من به روي خودم نياورده بودم .

يك ساعت گذشت . بالاخره صداي آيلار و نيلوفر در اومد و پسرا دست از بازي كشيدن . رادين كنارم اومد و جاي قبلي نيلوفر و كه حالا رفته بود و كنار نيما نشسته بود و گرفت .

زمزمه وار كنار گوشم گفت :

- بريم يكم قدم بزنيم ؟

نگاهش كردم ترس عجيبي به دلم افتاده بود . احساس خطر ميكردم ! ميدونستم اين قدم زدن براي چيه ! ميدونستم كلي حرف پشت اين قدم زدن هست ! سعي كردم بخندم . سر تكون

دادم و از جا بلند شدم . بچه ها سرشون گرم حرف زدن بود و متوجه بلند شدن ما نشدن . داشتم دنبال رادين بيرون ميرفتم كه نگاه جدي بهم انداخت و گفت :

- نميخواي چيزي بپوشي ؟

با تعجب نگاهش كردم گفت :

- هوا سرده !

يكم مكث كردم و بعد اشاره اي به اتاق كردم گفتم :

- ميرم مانتوم و بپوشم .

سر تكون داد و با لبخند محوي كه گوشه ي لبش نشسته بود گفت :

- منتظرم .

سريع مانتوم و پوشيدم و شالمم سرم كردم . رادين دم در وايساده بود دستاش و تو جيب شلوارش كرده بود و منتظر من بود .

- من حاضرم .

نگاهم كرد . چند ثانيه مكث كرد و با دست جلو رو نشون داد و گفت :

- بريم .

جلوتر از اون قدم برداشتم . چه حس خوبي بود ! اينكه يه مرد بهت احترام بذاره . اينكه نخواي دنبالش بدوي . اينكه حواسش بهت باشه . حاضر بودم همه ي اين حس خوب و از

دست بدم ؟ اگه حقيقت و بگم همه چي تموم ميشه ! همه چي از هم ميپاشه ! ذهنيت رادين نسبت به من عوض ميشه !

نفس عميقي كشيدم كه تقريبا شبيه آه كشيدن بود . رادين گفت :

- چرا حس ميكنم غمگيني ؟!

سرم پايين بود . با هر قدمم چشمم و به كفشام ميدوختم . تو همون حالت گفتم :

- غمگين نيستم !

ذهنم درگير بود . درگير اينكه از كجا شروع كنم ؟ چي و بايد بگم ؟ استرس بدي به جونم افتاده بود . دستام يخ كرده بود . احساس ميكردم انگشتاي پام يخ زده و بي حس شده .

تقريبا تا آخر ويلا اومده بوديم . صداي محوي از خنده و حرف زدن بچه ها رو ميشنيديم . وايسادم تكيه ام و دادم به ديوار . رادين درست رو به روم وايساد .

- ميدونستي خيلي دلت سنگيه ؟!

نگاهم و پر تعجب بهش دوختم . دوباره خودش گفت :

- خيلي دير بهم زنگ زدي ! اگه امروزم زنگ نميزدي خودم بهت زنگ ميزدم !

قبل از اينكه شروع كنه بايد همه چي و ميگفتم ! كلافه سريع گفتم :

- ببين رادين قبل از هر چيزي من ميخوام باهات حرف بزنم ! در مورد يه سري مسائل!

ابروهاش بالا رفت و گفت :

- خب اومديم كه حرف بزنيم !

نگاهش كردم و گفتم :

- نه ! در مورد يه چيز ديگه ميخوام باهات حرف بزنم !

دستاش و رو سينه اش قلاب كرد و گفت :

- ميشنوم !

سرم و انداختم پايين . با خودم كلنجار ميرفتم ! چجوري بايد ميگفتم ؟ از يه جايي بايد شروع ميكردم بالاخره ! اول از خانوادم بگم ؟ يا از خونم ؟ يا از وضع زندگيم ؟ از كارم ؟ از

دوستام ؟ از كارايي كه تو گذشته كردم ؟

دوباره نگاهي به رادين انداختم . سخت بود . گفتن حقيقت واقعا سخت بود ! اونم اينجوري ! اونم چشم تو چشم ! اختيار دهنم از دستم در رفت و گفتم :

- من عاشق تو نيستم . اون روز يه حرفي همينجوري زدم و در اصل با خودم بودم نه با تو !

سريع دهنم و بستم . دندونام و رو هم فشار دادم . انقدر محكم كه فكم درد گرفت ! اَه ! بازم نگفتي ! يه دروغ ديگه ! دوباره بهش دروغ گفتي !

قيافه ي رادين خونسرد بود . انگار از حرفي كه زدم جا نخورد . سريع گفت :

- اين حرفي بود كه ميخواستي بزني ؟

سرم و تكون دادم . ميترسيدم اگه حرفي بزنم بي اراده حقيقت از دهنم بپره بيرون و ديگه نتونم هيچ جوري رادين و كنار خودم داشته باشم ! عذاب وجدان داشتم . احساس ضعف

ميكردم .

دوباره رادين به حرف اومد :

- پس چيزي مانع دوستيمون نيست ! مشكل حل شد !

دوباره سرم و تكون دادم . سعي ميكردم نذارم اشك تو چشام بشينه . دلم نميخواست فكراي غلط در موردم بكنه ! رادين ديگه نميخنديد . لبخندش كاملا از روي صورتش محو شده بود

. اخم هم نداشت . جدي بود . خيلي جدي !

دوباره رادين به حرف اومد . ولي انگار تسلط اوليه رو روي حرف زدنش نداشت . از بين دندوناي كليد شده اش حرف ميزد :

- با گفتن اون كلمه همه چي خيلي عجيب شده بود ! ولي الان جفتمون راحت تريم ! مگه نه ؟!

دوباره سرم و تكون دادم . رادين دوباره دستاش و تو جيبش فرو كرد و گفت :

- خب ! من ميخوام برم يكم بچرخم . ناهارم از رستوران ميگيرم و بر ميگردم . تو برو تو !

رادين يكم مكث كرد و بعد همينطور كه دستاش تو جيبش بود پشت به من به سمت ماشينش ميرفت . چند تا قدم بيشتر بر نداشته بود كه بالاخره بغضم و پس زدم و گفتم :

- رادين ؟!

برگشت سمتم سريع گفتم :

- منم بيام ؟

با اين حرف من صورتش هيچ حالتي به خودش نگرفت . هنوزم جدي به نظر ميومد . گفت :

- اگه دوست داري بيا . ولي من زود بر ميگردم !

بي توجه به لحنش كه سعي ميكرد از رفتن منصرفم كنه داخل ويلا رفتم . سريع كيفم و برداشتم در جواب بچه ها كه سوال ميپرسيدن فقط گفتم ميريم ناهار بگيريم . .دوباره رفتم

بيرون . توي ماشين منتظرم نشسته بود در و باز كردم نيم نگاهي بهم انداخت بدون توجه سوار شدم .

دنده عقب گرفت و تا نزديكياي در رفت . پياده شد تا در و باز كنه . از خودم عصباني بودم . چرا نميتونستم همه چي و راحت بهش بگم ؟! دستام و مشت كردم و محكم روي ران پام

كوبيدم . قيافم از درد جمع شد .

رادين دوباره بدون حرف سوار شد . ماشين و از ويلا بيرون برد . خواست دوباره پياده شه و در و ببنده كه سريع پياده شدم . در و بستم . به سمت ماشين برگشتم . رادين تو افكار

خودش بود . چرا هر حرفي به هم ميزديم اوضاع بينمون عجيب ميشد ؟! انگار حرف جدي به ما نيومده !

نفسم و بيرون دادم . رادين تو سكوت ميروند . آروم رانندگي ميكرد . انگار بيشتر داشت فكر ميكرد . حواسش به اطرافش نبود ! دوست داشتم حرفي بزنم . يه چيزي بگم كه از اين

حالت در بيايم ! ولي انگار مغزم قفل كرده بود .

رادين جلوي يه رستوران نگه داشت . بدون اينكه نگاهم كنه گفت :

- من ميرم غذا رو ميگيرم تو بشين تو ماشين !

سر تكون دادم . شايد اينجوري بهتر بود . رادين رفت و من فرصت داشتم فكر كنم . فرصت داشتم يه بار ديگه تلاش كنم و همه چي و بهش بگم !

نميدونم چقدر از رفتن رادين گذشت . انقدر مشغول سرزنش كردن خودم بودم كه زمان از دستم رفته بود . سرم و بالا گرفتم . نگاهم به رستوراني كه رادين كنارش پارك كرده بود

افتاد . فضاي سر سبزي داشت . چند تا پله ميخورد و ميرفت پايين . احتمالا تختا و دفتر مديريتش پايين بود . نميتونستم رادين و ببينم . ولي احتمال ميدادم ديگه كم كم برگرده .

نفس عميقي كشيدم . دستم و به پنجره تكيه دادم و روي پيشونيم گذاشتم . چند لحظه پلكام و رو هم گذاشتم . زمزمه وار با خودم گفتم :

- تو كه جرات نداشتي راستش و بگي پس چرا اصلا باهاش اومدي ؟!

نفسم و بيرون دادم . چشمام و باز كردم . دوباره نگاهم و به رستوران دوختم . يه زن با لباساي كهنه از پله ها بالا اومد . كمرش خم بود و حسابي لاغر بود . چشمام و ريز كردم .

به شدت قيافش آشنا بود . دقيق تر نگاه كردم . زن جلو تر اومد . اونم من و ديد . چند لحظه مغزم قفل كرد . مامانم . . . اون اينجا چيكار ميكنه . . . ؟

دهنم باز مونده بود با چشمايي كه از تعجب گرد شده بود بهش خيره شده بودم . بالاي پله ها وايستاد و دستش و روي كمرش گذاشت . يكم ماساژش داد و نگاهش و به اطراف دوخت

. تك تك رفتاراش و زير نظر گرفته بودم . بعد از چند ثانيه از بهت بيرون اومدم . دستم بي اراده روي دستگيره ي در رفت . ياد آدرس اشتباه افتادم . ياد باج گيريش افتادم . ياد پاهاي

دردناك اون روزم افتادم . ياد گشتن و پيدا نكردنم افتادم . اخمام تو هم رفت . عصبانيتم شديد شد . مكان و زمان از يادم رفت . در و باز كردم . پام و رو زمين گذاشتم . چشمام هيچ

جايي رو به جز مامانم نميديد .

از ماشين فاصله گرفتم . قدمام و تند كردم . به سمت پله ها رفتم . درست كنار پله وايساده بود . هنوز متوجه من نشده بود . نزديك شدم بهش . انقدري كه نگاهش بهم افتاد . به

وضوح ديدم كه وحشت كرد . عصبي بودم . از دست خودم . از دست اون . از دست همه ي آدماي تو زندگيم . حتي از خوب بودن رادينم عصبي بودم ! دلم ميخواست اين عصبانيت و

خالي كنم !

توي يه قدميش وايسادم . با حرص از لا به لاي دندوناي كليد شدم گفتم :

- بالاخره پيدات كردم ! ميدوني چقدر دلم ميخواست گيرت بيارم ؟

با دستپاچگي گفت :

- پريماه . . . تو اينجا چيكار ميكني دخترم ؟

- دخترت ؟

بلند تر داد زدم :

- دخترت ؟! چطور روت ميشه تو صورتم نگاه كني ؟! هان ؟ چطوري روت ميشه ؟

دستم و به سمت يقه ي ژاكت كهنه و پر وصله پينه اي كه تنش بود بردم و به سمت خودم كشيدمش . محكم تكونش ميدادم . نميدونستم اين انرژي از كجا اومده . نميدونستم اين همه

خشم چجوري تو وجودم جمع شده . جلوي چشمام و خون گرفته بود . فقط ميخواستم بدونم . در مورد پريا ! در مورد ظلمي كه به من كرده بود !

- پريا كجاست ؟ زود باش حرف بزن . پريا كجاست ؟

اعتياد همه ي جون و انرژيش و گرفته بود . دستاي زبرش و روي دستم گذاشته بود . سعي ميكرد حرفي بزنه تا ولش كنم . ولي انگار دچار يه جور شوك عصبي شده بودم . از خود

به خود شده بودم . با صدايي كه به زور در ميومد گفت :

- دختر ديوونه شدي ؟ ولم كن خفم كردي !

اين حرفش عصبي ترم كرد . دوباره تكونش دادم . اين بار خودمم تكون خوردم . تو همون حالت با فرياد گفتم :

- خفت ميكنم ! همين جا ميكشمت و چالت ميكنم ! حرف بزن ! بگو پريا كجاست ! بگو وگرنه ميكشمت . به خدا ميكشمت !

كنار رستوران خلوت بود ولي از داد و فرياداي من مردمي كه تو رستوران بودن يه تعداديشون بيرون اومده بودن و نگاهمون ميكردن . متوجه موقعيت نبودم . اگه اين بار ردي از

پريا نميگرفتم ديگه نميتونستم پيداش كنم . ديگه نميتونستم دنبالش بگردم . مطمئن بودم اون يه ردي ازش داره ولي نميخواد بهم بگه . كه بيشتر ازم باج بگيره . كه يه برگ برنده

داشته باشه !

دهنش جلوي صورتم باز و بسته ميشد ولي من هيچي نميشنيدم . هنوزم به شدت تكونش ميدادم و مثل ديوونه ها فرياد ميزدم . احساس كردم كسي دستام و از لباسش پايين آورد و

من و عقب زد . نگاهم و بهش دوختم . رادين بود كه با چشماي متعجب به من خيره شده بود . دوباره صداها رو شنيدم . همهمه ي مردمي كه دورمون و گرفته بودن ميشنيدم . ولي

هنوز عصبانيتم خالي نشده بود . هنوزم دلم ميخواست انقدر مامانم و تكونش بدم تا به حرف بياد . خم شده بود رو زمين و سرفه ميكرد ! اينم فيلمش بود ! ديگه گولش و نميخوردم !

ديگه بازيچه اش نميشدم !

رادين بازوي سمت چپم و گرفت و با ابروهاي تو هم گفت :

- چي شده ؟ چرا داري فرياد ميزني ؟

همون لحظه مامان سرش و بالا آورد و با پوزخند گفت :

- چون اين دختر من ديوونست !

نميدونم از لحنش عصبي شدم يا از اينكه من و دخترش صدا كرده بود ! يا از اينكه جلوي رادين اين چرت و پرت و گفته بود ! يهو گر گرفتم . دروغام تو مغزم چرخ ميخورد . حرف

آخري كه مامان زده بود . قيافه ي حيرت زده ي رادين . همه و همه تو سرم چرخ ميخورد . اختيارم و از دست دادم . دوباره حمله كردم طرفش . تو يه قدميش كسي من و عقب

كشيد . ديگه حضور رادين و حس نميكردم . تنها چيزي كه ميديدم مامان بود .

رادين از يكي از كارگراي رستوران خواست مردم و متفرق كنه . خودش همچنان بازوم چپ من و گرفته بود كه حمله نكنم . ولي كم نياوردم با فرياد گفتم :

- آدرس پريا رو بده وگرنه همين جا ميكشمت !

با خونسردي گفت :

- من آدرسش و ندارم .

- دروغ ميگي !

دوباره با فرياد گفتم :

- بهت ميگم آدرس و بده . الان . زود باش .

رادين جلوم وايساد و گفت :

- چته پريماه ؟ اين خانوم كيه ؟ پريا كيه ؟ جريان چيه ؟

حوصله ي بحث با رادين و نداشتم كنار زدمش و گفتم :

- آدرس پريا رو بهم بده . بايد ازت خواهش كنم ؟ به پات بيفتم ؟ چرا انقدر سنگ دلي ؟ چرا انقدر پستي ؟ بذار خواهرم و پيدا كنم ! نميبيني تو تنهاييم دارم ميپوسم ؟ بذار زندگيم و

درست كنم !

نم اشك روي گونم نشست . رادين ساكت شده بود . ديگه صدايي ازش نميومد . شايد از شوك زياد بود ! شايد كلا رفته بود . پشتم بهش بود و نميديدمش . فقط چشمام و تو چشماي

يخي مامانم دوخته بودم و ميديدمش . يه مادر انقدر ميتونه ظالم باشه ؟ كه گريه ي دخترش و ببينه و هيچي نگه ؟

انقدر جيغ و داد كرده بودم صدام دو رگه شده بود . صداش به گوشم رسيد :

- انقدر بچه نباش پريماه . اگه اون ميخواست ميومد دنبالت . نميخواد ببينتت . توام برو دنبال زندگي خودت .

دوباره يقه ي لباسش و گرفتم و تكونش دادم . تو همون حالت فرياد زدم :

- دروغ ميگي . پريا من و دوست داره . اين و تو مغزت فرو كن .

دوباره رادين بهم نزديك زد . با اخماي تو هم و عصبانيتي كه تا اون لحظه ازش نديده بودم گفت :

- ولش كن الان خفه اش ميكني .

نگاهم و عصبي بهش دوختم و گفتم :

- به تو هيچ ربطي نداره . اصلا ميخوام بكشمش .

رادين دستام و از مامان جدا كرد و گفت :

- اگه با من اومدي بيرون پس به من ربط داره . به اندازه كافي آبرو ريزي كردي . سوار ماشين شو .

مامان تو سكوت به من و رادين خيره شده بود . با پشت دست بينيم و پاك كردم و گفتم :

- نميام ! دست از سرم بردار .

افتادم رو زمين . هق هق ميكردم . زانوهام ميسوخت . موهام از توي كليپسم بيرون زده بود و روي صورتم پخش و پلا شده بود و جلوي ديدم و ميگرفت . يكي بهم نزديك شد . سرم

پايين بود و نميديدمش . يه ورق تا شده جلوم روي زمين افتاد . بعد صداي زمخت مامان توي گوشم پيچيد :

- اين آدرسشه . بسه . پاشو خودت و جمع كن ! فكر ميكردم خيلي قوي تر از اين حرفايي ! اگه كارم داشتي بيا همين جا . من تو اين رستوران كار ميكنم . من بد كردم ! ولي تو مثل

من نباش !

صداي قدماش و ميشنيدم كه ازم دور ميشه . هق هقم بيشتر شد . كاغذ و برداشتم باز كردم . يه برگه ي قديمي بود . آدرس يه پرورشگاه روش نوشته شده بود . اشك ديدم و تار

كرده بود . پلك زدم . يه قطره اشك از چشمم افتاد پايين . آدرس و چند بار خوندم .

پلكام و روي هم گذاشتم . يعني آدرس درست بود ؟! يعني ميتونستم پريا رو پيدا كنم ؟! خوشحال بودم . خيلي زياد ! ولي نه . يه حس بدي داشتم ! رادين كجاست ؟! بعد از اون رفتارا

الان چه فكري ميكنه ؟! سرم و با شتاب بالا آوردم . انگار تازه فرمان به مغزم رسيده بود كه گند بزرگي زدم . هراسون نگاهم و به ماشين رادين دوختم

كنار ماشين وايساده بود . احساس ميكردم تنم خورد شده . انگار كتك خورده بودم . به سختي از جام بلند شدم . رادين با عصبانيت بهم خيره شده بود . گريه ام بند اومده بود . حالا

ترسيده بودم . ترس به خاطر اينكه نميدونستم چه جوابي بايد به رادين بدم !

دستاش و رو سينش قلاب كرده بود . بالاخره تونستم وايسم . پوزخندش و روي لبش ديدم . دستاش و از هم باز كرد و به كاپوت تكيه داد . منتظر بودم يه چيزي بگه و همه چي تموم

بشه ! همه ي اميد هام به ياس تبديل بشه .

سرم و پايين انداختم . قدمام و آهسته برداشتم . چند قدم بيشتر نمونده بود تا به ماشينش برسم . جرات نگاه كردن بهش و نداشتم . ميتونستم گولش بزنم ! ميتونستم يه نمايش از

خودم بسازم و رامش كنم ! من پريماهم . تو اين كار حسابي واردم ! اين هميشه كارم بوده ! گول زدن ! دروغ گفتن ! نارو زدن !

آب دهنم و قورت دادم . سرم و گرفتم بالا . بالاخره كه بايد به حرف ميومدم . نگاهم و بهش دوختم . هنوزم بهم زل زده بود . با اون پوزخندي كه حسابي عصبيم كرده بود !

از طرفي ناراحت بودم به خاطر رادين . كه اينجوري همه چي و فهميده بود ! از طرف ديگه هم هنوز عصبي بودم . از دست مامان . هر چند كه بالاخره آدرس و داده بود . ولي

هنوزم مطمئن نبودم كه آدرس درست و بهم داده !

دهنم و باز كردم كه چيزي بگم . رادين سريع گفت :

- مامانتم كه از اسپانيا برگشته !

دهنم همونطور باز مونده بود . عين خوابم ! حرفي كه تو خواب بهم زده بود ! سريع گفتم :

- بايد توضيح بدم .

تكيه اش و از ماشين برداشت :

- چيو ؟ كه مامانت زود برگشته ؟! كه برنامه هات و به هم ريخته ؟! كه جلوي يه آدمي كه سعي داشتي بهش دروغ بگي ضايعت كرده ؟!

حوصله ي بحث و دعوا نداشتم . خسته بودم . دلم ميخواست بخوابم . دوست داشتم داد نزنه . گوش بده . بعدم ببخشه ! پررويي بود ولي واقعا خسته بودم . ابروهام بي اراده تو هم

رفت . گفتم :

- قضاوت نكن !

- قضاوت ؟! تو به اين ميگي قضاوت ؟ چي داري ميگي ؟ من همه چي و ديدم !

يهو از كوره در رفتم :

- بس كن ! همه چي و ديدي ؟ به سلامت ! دنبال چي ميگردي ؟ من همينم كه ديدي !

- به سلامت ؟! به همين راحتي ؟ تو بهم يه توضيح بدهكاري !

پلكام سنگين بود . شقيقه هام نبض ميزد . چند ثانيه پلكام بسته شد . به آرومي گفتم :

- من هيچ توضيحي ندارم كه بدم !

چند قدم جلو اومد . فاصلمون خيلي كم بود . براي اينكه خوب ببينمش مجبور شدم سرم و بالا بگيرم . چشمام ميسوخت ولي اين بار نبستمشون . باز نگهشون داشتم و خيره شدم تو

صورتش فكس منقبض شده بود . از چشماش خون ميباريد ! همش تو سرم چرخ ميخورد كه " اين همون رادين آرومه ؟! " بالاخره به حرف اومد :

- پررو رسمه تو خونوادتون ؟!

با صداي بلند گفتم :

- آره رسمه ! اوني كه ديدي مادرم بود ! معتاده . تا حالا شاه عبدل عظيمم نرفته ! چه برسه به سفر خارجي و اسپانيا ! بابامم نرفته اونجا كه تجارت كنه ! پدرم مرده . اونم كجا ؟!

حتما بشنوي سورپرايز ميشي !

پوزخند زدم و بعد دوباره با اخم گفتم :

- زندان ! انقدرم نامرد بود كه به خاطر فشار زندگي و قرض و بدهي و پول ِ مواد و هزار تا كوفت و زهر مار ديگه . خواهرم و فروخت ! دخترش ! پاره ي تنش ! همش 9 سالش

بود ! از وقتي يادمه دارم اين طرف و اون طرف دنبال خواهرم ميگردم ! آره من تو همچين خانواده اي بزرگ شدم ! جرمه ؟!

از داد و فرياد من عصبي تر شده بود اونم با داد گفت :

- پس چرا من و بازي دادي ؟! چرا به من اين همه دروغ گفتي ؟! اين همه دروغ گفتي الانم طلبكاري ؟!

- دروغ گفتم چون زيادي پولدار بودي ! در حد و اندازه ي من نبودي !

- كه چي ؟! بايد دروغ بگي ؟! كه چي بشه ؟! به چي ميخواستي برسي ؟

يه لحظه انگار برق گرفته باشدش ابروهاش پريد بالا . پوزخندي زد و گفت :

- نكنه واسه پول بود ؟

سرم و انداختم پايين . عصبي تر شد گفت :

- واسه پول بود ؟! آره ؟!

پريماه تو هميشه قوي بودي و هستي ! هيچ كس تا حالا سرت داد نزده ! بهش اجازه نده محكومت كنه ! دفاع كن از خودت ! تو به اون بدي كه فكر ميكني نيستي ! سرم و بالا گرفتم .

منم مثل خودش گفتم :

- تا حالا چي از تو به من رسيده كه اينجوري متهمم ميكني ؟! تا حالا تيغت زدم ؟! مال و اموالت و بالا كشيدم ؟!

- نتونستي زياد جولون بدي ! همه چي خيلي زود بر ملا شد ! از كجا معلوم ؟! شايد تيغم ميزدي !

دندونام و رو هم فشار دادم ! خودت كردي پريماه ! خودت كردي كه لعنت بر خودت باد ! وقتي دروغ ميگي انتظار توهين و تهمت رو هم داشته باش !

- آره دنبال پولت بودم !

لگدي به لاستيك ماشينش زدم و گفتم :

- دنبال اين ماشين خوشگلت بودم !

دستم و محكم كوبيدم رو چراغ ماشينش و گفتم :

- يه چراغ اين عروسك خدا تومن مي ارزه ! قيمت دستت هست شازده ؟!

تو صورتش حرص و ميديدم . ولي دست خودم نبود . انگار همه ي عقده هام سر باز كرده بود ! همينطور ادامه ميدادم :

- وقتي با پول بابايي به همه جا ميرسي قيمت دستت نمياد !

اخم كردم و گفتم :

- بايد جون بكني تا قيمت تك تك چيزايي كه داري دستت بياد ! از اون دنياي شيك و پيك و عروسكيت بيا بيرون ! آره آدمايي مثل منم هستن كه دنبال پول يكي ميرن !

تو چشماش خيره شدم . اخمام باز شد . يه لحظه قلبم تند زد . دارم چيكار ميكنم ؟! بهش بد و بيراه ميگم كه بره ؟! ميتونم رفتنش و تحمل كنم ؟! با دستم به خودم اشاره كردم و گفتم :

- يكي مثل من ! كه واسه پول ميان جلو . ولي بعد گرفتار ميشن !

با اين حرفم يهو قاطي كرد و گفت :

- اون حرفات بهتر بود ! تورو خدا با اين جفنگيات به شعورم توهين نكن !

نگاهش كردم . مسخرم ميكرد ؟ احساسم و ؟ چرا فكر ميكردم با شعور تره ؟! ولي . . . حق داشت ! حق داشت پريماه ! بايد بهش حق بدي ! پلكام و چند ثانيه بستم . دوباره گفت :

- اومدي طرفم چون چراغ ماشينم خدا تومن مي ارزه ؟! يا به خاطر اينكه وقتي باهاش ميرونم زيادي از دور خوشگل به نظر ميرسه ؟! يا چون به قول تو شازده وار دارم زندگي

ميكنم و حسابي پول و پله دارم ؟!

هيچي نگفتم . چشمام و باز كردم . نگاهش كردم . پوزخند زد . چقدر از پوزخنداش بدم ميومد ! بر خلاف خنده هاش . وقتي ميخنديد . . . خفه شو پريماه ! بس كن ديگه !

- اولش به خاطر همينا بود ! اولش به خاطر خيلي چيزاي ديگه هم بود كه تو نميدوني !

- الان به خاطر چي بود ؟!

- بگم كه مسخرم كني ؟ كه بهم بخندي ؟!

- مسخره نيست ؟ دختر تو من و مسخره ي خودت كردي ! تو اين مدت من عروسكي بودم كه تو دستت تكون ميخوردم ! انتظار داري راحت از معركه جون سالم به در ببري ؟! چه

فكري كردي تو ؟! من هنوزم كه بهشون فكر ميكنم مغزم سوت ميكشه ! انقدر دروغ ؟ انقدر نقش بازي كردن ؟!

- اونش ديگه به خودم ربط داره ! تو راهت و بگير و برو ! مگه نميخواي بري ؟! برو و راحتم بذار !

پشتم و بهش كردم و تو حاشيه ي خيابون قدم زدم . دوست داشتم دور بشم ازش . سرم داشت از درد منفجر ميشد . روز اول عيدم خراب شده بود . هر چند هيچ سال عيدي نداشتم !

ولي انتظار داشتم امسال بهتر بشه ! امسال رادين بود !

صداش و از پشت سرم شنيدم . بعد صداي قدماش و كه به سمتم ميومد . تو همون حالت با صداي بم و جديش گفت :

- كجا ميري ؟

- به تو مربوط نيست .

- مربوطه ! هنوز خيلي چيزا معلوم نشده . من بهت اجازه ندادم كه بري .

اين حرفش برام گرون تموم شد . برگشتم سمتش . از اين حركت يه دفعه اي من جا خورد . سريع وايساد . سينه به سينه ي هم شديم . تو چشماش زل زدم گفتم :

- من اجازه نگرفتم ! راهمون جدا شده . بهتره بري !

سخت بود تو چشماش نگاه كنم و اين و بگم ! ولي اون به احساس من بي توجهي كرده بود ! يكم نگاهم كرد و گفت :

- انقدر حق ندارم كه بدونم ؟! انقدر بازيچه بودم ؟! انقدر تو نظرت يه آدم بي خود و الكي بودم ؟! فقط يه هم بازي بودم ؟! ببينم بازي باهام بهت خوش گذشت ؟! اومدي سر از همه

چي زندگيم در آوردي و يه مشت دروغ تحويلم دادي و الان داري ميري ؟ راحته ؟! من هنوز نميدونم چيارو دروغ شنيدم . حتي نميدونم الان حرفات راسته يا نه !

- براي تو چه فرقي داره ؟! من يه آدم آشغالم . يكي كه فقط دنبال پوله ! پس راحتم بذار .

دوباره پشتم و بهش كردم اين بار دنبالم نيومد . از همون جايي كه وايساده بود داد زد :

- فرار نكن ! بيا حرف بزنيم ! براي تو راحته كه بري ! هر چي باشه تجربه ي اين كار و زياد داشتي !

توهين پشت توهين ! اينم حقم بود ! اينا تاوانم بود ! تاوان كارايي كه كرده بودم ! برگشتم سمتش . صورتش سرد و بي حالت بود ! تو صورتش زل زدم و گفتم :

- چرا نميخواي بفهمي ؟ من تورو واسه پول ميخواستم . حالا هم حيف شد كه نقشم و فهميدي ! ولي خب تو نشدي يكي ديگه ! چيزي كه زياده تو اين شهر بي ام دبليو سوار !

فكش منقبض شد . دستاش مشت شد و كنارش قرار گرفت . انگار خودش و كنترل ميكرد كه من و نزنه ! پررو و خيره خيره نگاهش ميكردم . شايد اون فكر ميكرد از گستاخيمه !

ولي داشتم چشمام و پر ميكردم از صورتش . از قيافش . از اون نگاه جذابش . چقدر دلم براش تنگ ميشد !

پوزخندي رو لبش نشست و گفت :

- حق و زحمه ي رُل بازي كردنت چقدره ؟! بگو نقدي پرداخت ميكنم !

دستش و به سمت جيب شلوارش برد . كيف پولش و بيرون كشيد و دوباره گفت :

- في بده ! هر چقدر ميخواي ! ميدوني كه وضعم خوبه ! اگه حساب بانكي خودم خالي بشه حساب بانكي بابام هميشه پره ! هر چي باشه نميذاره به شازده اش بد بگذره !

چشمام و كلافه بستم . دستي به صورتم كشيدم و گفتم :

- فقط برو رادين . برو !

نگاهش رو من ثابت موند . دستش و از توي كيف پولش بيرون كشيد . چند تا تراول پنجاه تومني در آورد و پرت كرد طرفم . چشمام و بستم . شايد نميخواستم بيشتر از اين حقارت

خودم و تماشا كنم . صداي رادين و شنيدم . احساس كردم ته صداش يه غم بزرگيه ! گفت :

- من عادت ندارم كار كسي و بدون دستمزد بذارم . تو اين مدت خوب فيلمم كردي ! مرسي ! اينم پولت . بردار و واسه هميشه از زندگيم برو بيرون !

صداي قدماش و شنيدم كه ازم دور ميشد . طاقت ديدنش و نداشتم . ديدن اينكه داره ازم دور ميشه ! چه راحت باختم ! رادين و باختم ! تنها كسي رو كه تو زندگيم دوست داشتم و

راحت باخته بودم ! صداي استارت ماشينش و شنيدم . چشمام و يه دفعه باز كردم . زير لب اسمش و تكرار كردم . با سرعت سرسام آوري گاز داد . تازه مغزم فرمان داد . تكوني به

پام دادم . دستم و سمت ماشينش دراز كردم . انگار ميخواستم بگيرمش ! ولي اون ماشين عروسكي سرعتش خيلي زياد بود ! رادين رفته بود . من مونده بودم و يه مشت تراول .

دوباره اشكام رو گونه ام سرازير شد . دوباره هق هق كردم . به سمت تراولا رفتم . تك تك از روي زمين برداشتمشون . حتي نشمردمشون . كيفم و كه روي زمين افتاده بود

برداشتم . تراولا رو توش گذاشتم . دوباره خيره شدم به راهي كه رادين رفته بود ! حقم بود ! بايد اينجوري ميشد !

فصل پنجم

تلفن و روي شونم جابه جا كردم و گفتم :

- نه عزيز دلم . اين چه حرفيه . برو بهت خوش بگذره !

پريا دوباره از پشت خط گفت :

- نميرم . آريا رو بيار پيشم .

- ديگه چي ! برو به قرارت برس خواهر من ! دكتر ميپره ها .

پريا معصومانه خنديد و گفت :

- چه حرفايي ميزنيا ! دكتر فقط دكتر بچه هاست . نه چيزي بيشتر .

خنديدم و گفتم :

- كه حسابي دل و دينش و گذاشته پيش خواهر ما ! برو عزيزم . دكتر كلي واسه امشب نقشه كشيده !

- آخه پس تو آريا رو چيكار ميكني ؟!

- تو به اونش فكر نكن . خوش بگذره بهت .

- خيلي خب ! ولي اگه نظرت تا عصر عوض شد بهم بگو . فوقش آريا رو هم با خودم ميبرم !

گوشي و به دست گرفتم و گفتم :

- برو ميگم ! از اين خبرا نيست . بعدا برام همه چي و برام تعريف ميكنيا باشه ؟

دوباره خنديد و گفت :

- باشه فضول خانوم .

لبخند به لب گفتم :

- فعلا .

- خداحافظ .

گوشي و روي تخت آريا انداختم . لباساش و براي سه روز جمع كردم و توي كوله اش گذاشتم . خب همه چي تكميل بود . فقط ميموند جايي كه براي سه روز پذيراي آريا باشه !

دوباره فكر كردم . روي تخت آريا تلفن به دست نشستم . نيوشا و پدرام كه از اين سه روز تعطيلي استفاده كرده بودن و زده بودن به جاده ! رومم نميشد به آيلار و آرمين رو بندازم .

با سه تا بچه ي خودشون به اندازه كافي دردسر داشتن . حالا آريا هم بهشون اضافه ميشد !

دوباره فكر كردم نيلوفر و نيما هم گزينه ي خوبي نبودن ! همون يه بار كه آريا رو برده بودم پيششون كافي بود ! انقدر به بچه تنقلات داده بودن كه بچه كم مونده بود خفه بشه !

دوباره فكر كردم ! همه ي گزينه هام سوخت شده بودن . كلافه بودم . بايد از اين موقعيتي كه بهم داده استفاده ميكردم . بايد تنهايي با هم صحبت ميكرديم . اين سه شب بزرگترين

موقعيت براي من بود !

تلفن و برداشتم . با شك شماره اش و گرفتم هنوز عدد آخر و نزده بودم كه آريا با ماشين كنترليش به سمتم اومد و گفت :

- مامان اينم ببرم با خودم ؟!

تلفن و قطع كردم . نگاهي به ماشينش انداختم با خودم گفتم " هنوز حتي معلوم نيست كه قراره كجا بري !"

ولي به جاش لبخندي زدم و گفتم :

- باشه ميذارمش برات .

داشت ميرفت كه گفتم :

- آريا چيز ديگه اي نميخواي برداري ماماني ؟ هر چي ميخواي الان بگو .

از اتاق دويد بيرون و گفت :

- باشه ميگم .

دوباره نگاهم به تلفن افتاد . اين تنها راه بود ! با اينكه راه خوبي نبود ! ولي تنها راه ممكن بود ! دوباره شماره گرفتم اين بار تند تند و بدون وقفه اين كار و كردم كه پشيمون نشم .

سه تا بوق . . . چهار تا بوق . . . پنج تا بوق . . . شش تا بـــــ . . .

- بله ؟

جواب داد ! باورم نميشد ! سريع جدي شدم و گفتم :

- سلام .

- چيزي شده ؟

حتي سلامم نكرد ! نفسم و بيرون دادم و منم مثل خودش سرد گفتم :

- نه حتما بايد چيزي بشه كه بهت زنگ بزنم ؟!

- بذار فكر كنم . . . آره ! آريا چيزيش شده ؟!

عصبي شدم ! ولي سعي كردم به روي خودم نيارم ! نبايد بهانه دستش ميدادم كه برنامه ي اين سه شب و خراب كنه ! گفتم :

- آريا چيزيش نشده ! پريا امشب خونه نيست نميتونم آريا رو ببرم اونجا . پيش نيلوفرم جاش زياد امن نيست ! ميدوني كه با بچه چيكار ميكنه ! آيلارم خودش سه تا داره . يه زلزله

ي ديگه رو نميتونه تحمل كنه ! نيوشا هم با پدرام رفتن سفر ! نميدونم آريا رو بايد كجا ببرم !

سريع و سر سري گفت :

- ايناش ديگه به من مربوط نيست . تو گفتي ميخواي صحبت كني و منم بهت فرصت دادم ! ديگه نميدونم آريا رو ميخواي چيكار كني ! يا ميتوني بفرستيش يه جا يا اينكه جلوي اون

حرف ميزنيم !

نميخواستم جلوي آريا چيزي بگم يا دعوا كنم ! بچه ي طفل معصومم چه گناهي كرده بود كه بايد جر و بحث پدر و مادرش و ميديد ؟! ابروهام بي اراده تو هم رفته بود . با صداي

خيلي آروم طوري كه آريا نشنوه گفتم :

- يعني براي حل اين مشكل داري بهم لطف ميكني ؟! آريا بچه ي توام هست ! اين و كه يادت نرفته ؟!

يكم مكث كرد بعد يهو گفت :

- ببرش پيش مامانم !

ابروهام بالا پريد گفتم :

- مامانت ؟! ميدوني كه نه از آريا زياد خوشش مياد نه از من !

- نوه اشه ! نميكشتش كه ! ببرش اونجا !

- معلومه كه اونجا نميبرمش !

- با من بحث نكن ! تو راه حل خواستي و منم راهنماييت كردم ! همين كه گفتم ببرش اونجا . من كار دارم !

- هميشه كار داري ! حداقل خودت يه زنگ بهش بزن !

- باشه . فعلا .

قبل از اينكه جواب خداحافظيش و بدم گوشي و قطع كرد . دندونام و محكم رو هم فشار دادم . دستم بي اراده روي شكمم رفت . با خودم زمزمه وار گفتم " يا فردا از بين ميري يا

اجازه پيدا ميكني كه رشد كني و بزرگ شي !طفلكي بچه ي من ! "

از جام بلند شدم . از اتاق بيرون اومدم آريا گفت :

- امشب ميرم پيش خاله پريا ؟

دستي به موهاي خوشگل و بورش كشيدم . بر خلاف باباش موهاي بور داشت و پوست سفيد . فقط چشماي قهوه ايش به پدرش رفته بود . همون چشمايي كه وادارم كرد به خيلي

كارها ! كارهايي كه الان اون قدرش و نميدونه ! گفتم :

- نه عزيزم . خاله پريا خونه نيست امشب .

- پس كجا ميرم ؟! پيش خاله آيلار ؟ آخ جون . با پسرا كلي بهم خوش ميگذره .

- نه عزيز دلم اونجا هم نميتوني بري ! ميري خونه ي ماماني !

لب و لوچه اش آويزون شد . حق هم داشت ! گفت :

- ولي نميخوام برم پيش ماماني !

- چرا ؟! بابايي هم هست . برات كتاب ميخونن . ميري تو حياطشون تاب بازي ميكني . خيلي خوش ميگذره بهت !

هنوزم لب و لوچش آويزون بود . ولي چاره اي نبود . به خاطر دوام خانوادم بايد اين كار و ميكردم . پيش خودم قول دادم كه فقط همين يه بار باشه كه آريا رو مجبور به كاري ميكنم

كه دوست نداره .

صداي اس ام اس گوشيم در اومد . نگاهي به متن انداختم :

- به مامان گفتم ! ببرش اونجا .

بدون اينكه جواب بدم گوشي و گذاشتم رو ميز و گفتم :

- آريا حاضر شو مامان !

از روبه رو شدن باهاش دلشوره ي بدي گرفته بودم ! ميدونستم كه توي بد رفتاري سنگ تموم ميذاره ! ولي چاره اي نداشتم !

فاصله ي خونشون تا خونه ي ما زياد نبود . با ماشين 10 دقيقه اي رسيديم . كمك آريا كردم كه پياده بشه . جلوي در رفتم . زنگ و زدم دست آريا رو تو دستم گرفتم . نگاهي بهش

انداختم . چقدر مظلوم و سر به زير شده بود . آروم گفتم :

- ماماني و بابايي رو اذيت نكني ها باشه ؟

فقط سر تكون داد . انگار استرس و نگراني من به اونم سرايت كرده بود . به طرز عجيبي ساكت بود ! صداي سهيلا خانوم خدمتكار چندين و چند ساله ي خانوم وثوق توي آيفون

پيچيد :

- بله ؟

- سلام سهيلا خانوم . آريا رو آوردم .

- بله چند لحظه صبر كنين .

اين و گفت و آيفون و گذاشت ! حتي تعارفم نزد ! انتظار ديگه اي نداشتم ! اون بنده خدا هم از بالا دستور ميگرفت !

ميدونستم بايد خيلي صبر كنم تا سهيلا خانوم كل عمارت وثوق بزرگ و طي كنه تا به در برسه ! وقتي در باز شد نگاهم به كسي كه پشت در بود افتاد . سهيلا خانوم مثل هميشه سرد

و بي تفاوت سلام كرد . ولي در عوض من لبخند به لب بهش سلام كردم و كيف آريا رو به سمتش گرفتم گفتم :

- از طرف من عذر خواهي كنين از خانوم وثوق . لطفا يادتون نره قبل از خواب آريا مسواكش و بزنه !

نگاه سردي بهم انداخت و گفت :

- خود خانوم هر كاري صلاح بدونن انجام ميدن !

دندونم و رو هم فشار دادم . سعي كردم لبخندم و حفظ كنم ! دوباره گفتم :

- ميدونم . خواستم ياد آوري كنم .

كيف و از دستم گرفت و در و باز تر كرد تا آريا وارد خونه بشه . آريا يه نگاهي به من كرد با لبخند گفتم :

- برو ماماني .

پوزخند سهيلا خانوم و به وضوح روي لبش ديدم . يخ زدم . به خاطر لفظ من پوزخند زده بود ! آريا قدمي به جلو برداشت . سهيلا خانوم دست كوچيك آريا رو تو دستش گرفت آريا

خداحافظي كرد . سهيلا خانوم در و محكم روم بست ! قلبم شكست . هر چند عادت داشتم ! هميشه وقتي دم اين خونه ميومدم چيزي جز يه دل شكسته نصيبم نميشد !

نفسم و بيرون دادم و به سمت ماشين رفتم . يكمي فكر كردم . خب بايد خريد ميكردم . تدارك يه شام عالي رو ميديدم . يه شام عالي و يه توضيح قابل قبول از طرف من ! بعد هم

سورپرايز من دارم مادر ميشم ! پوزخندي رو لبام نشست . ميدونستم عكس العملش در مقابل اين يكي نميتونه زياد هيجان زده باشه ! كلا در مقابل هيچ چيز نميتونه هيجان زده بشه

. هر چيزي كه مربوط به منه براش منفوره ! حق داره ؟! سرم و تكون دادم تا اين افكار از ذهنم بيرون بره . امشب شب عجيبي بود ! اين سه شب شباي عجيبي بود . بايد حسابي

سعي ميكردم . تا دوباره دلش و به دست بيارم . دل اون و . . . دل عشقم و . . . دل رادين و . . .

- برم پيشش بگم چي ؟ زندگي اونم به هم بريزم ؟ شايد زندگيش خوب باشه . ميتونه حداقل بهتر از من باشه ! دروغ ميگم ؟!

نيوشا با دست دود سيگار من و پس زد و گفت :

- خاموش كن اين آشغال و ! مگه نميخواستي اين وامونده رو ترك كني ؟!

پُك عميقي به سيگارم زدم و دودش و بيرون فرستادم . در همون حال كه خيره خيره به دودا نگاه ميكردم گفتم :

- ترك كنم كه چي ؟! ترك كنم براي كي ؟!

- پريماه ميدونم ناراحتي . . .

بين حرفش پريدم و گفتم :

- ناراحت نيستم . در مورد هيچي هم نميخوام حرف بزنم .

نيوشا هيچي نگفت . يكم نگاهم كرد و گفت :

- پاشو بريم دنبال پريا . تو يه عمر دنبالش بودي . حالا كه يه ردي ازش پيدا كردي نشستي غمبرك ساختي ؟چرا انقدر آيه ي ياس ميخوني ؟! شايد اونم خوشحال بشه تورو ببينه !

- كي از ديدن من خوشحال ميشه ؟ من يه آدم بدبختم ! من تو اين دنيا اضافيم . بميرمم كسي ناراحت نميشه .

- بسه پاشو انقدر چرند نباف . يا خودت با زبون خوش مياي يا به زور ميبرمت !

- اصلا از كجا معلوم اين بار آدرس درست و داده باشه ؟

نيوشا نگاهي به برگه ي قديمي انداخت و گفت :

- نميدونم چرا حس ميكنم اين بار آدرس درست و بهت داده ! شايد واقعا اونم پشيمونه از بازي دادنت . سر زدنش كه ضرر نداره . پاشو حاضر شو .

- من كه ميدونم ضايع ميشيم ! ولي براي اينكه به تو ثابت بشه ميام .

سيگارم و توي جاسيگاري خاموش كردم و از جا بلند شدم . تو آينه خودم و نگاه كردم . قيافه ام افتضاح بود . چشمم حالت خستگي داشت . مژه هام هنوز نم اشك داشت . لبام بي

روح و سفيد شده بود ! با اين وضع برم اونجا حتي اگه پريا رو هم پيدا كنم با ديدن قيافم وحشت ميكنه كه !

حوصله ي آرايش نداشتم ولي نميتونستم با اين قيافه برم ديدنش ! شايد با زبون به نيوشا ميگفتم كه اميدي به پيدا كردن پريا ندارم ولي تو دلم هنوزم اميد بود . هنوزم از ته قلب

ميخواستم كه پريا رو پيدا كنم . حتي اگه عوض شده باشه . حتي اگه اون چيزي كه من فكر ميكنم نباشه !

خيلي آروم و خونسرد مشغول آرايش كردن بودم . نيوشا با ديدنم گفت :

- خوبه حس اومدن و نداشتي ! بسه بابا خوشگلي . پاشو بريم !

لباسام و سريع پوشيدم و با نيوشا از خونه بيرون زديم . آدرس يه پرورشگاه بود . تقريبا نزديك مركز شهر بود . هم دلهره داشتم هم هيجان . هم خوشحال بودم هم وحشت زده !

نميدونستم چه اتفاقي قراره بيفته . احتمال ميدادم پريا يه زماني توي اون پرورشگاه بوده باشه و من بتونم اونجا يه ردي ازش بگيرم . ولي مامان از كجا آدرس و داشت ؟ مامان از

كجا اين همه اطلاعات در مورد پريا داشت ؟

وقتي به اين فكر ميكردم بيشتر به اين نتيجه ميرسيدم كه اينم يه آدرس الكيه ! مثل آدرسي كه اون دفعه بهم داده بود .

پرسون پرسون آدرس و پيدا كرديم . سر و صداي بچه ها تا بيرون ميومد . دستم و با ترس و لرز روي زنگ گذاشتم . چند لحظه بعد يه زن پير در و برام باز كرد و گفت :

- بله ؟

با صورتي كه حتم داشتم دلهره به خوبي توش معلومه گفتم :

- ميتونيم بيايم تو ؟

نگاهي به من و نيوشا كرد و گفت :

- بفرماييد .

بدون اينكه نگاهي به نيوشا بندازم رفتم داخل . به محض ورود به حياط پرورشگاه ضربان قلبم بالا رفت . تا اينجاش كه آدرس درست بوده . خدا كنه بتونم ردي از پريا بگيرم .

دستام يخ زده بود . قدمام سست شده بود . احساس ميكردم هر لحظه ممكنه بيفتم زمين . آروم آروم جلو ميرفتم . بالاخره به پله هاي ورودي رسيديم . 10 تا پله ميخورد و به در

اصلي ميرسيد . دستم و به نرده هاي كنار پله گرفتم . با كمك دستم بالا رفتم . احساس ميكردم پاهام ضعف ميره . نگاهم خيره به در مونده بود . انقدر استرس داشتم كه حتي نيم

نگاهي به طرف بچه هايي كه توي محوطه بودن ننداختم . فقط چشمم در و ميديد .

در و باز كردم و وارد شدم نگاهم چرخيد . يه سالن بزرگ رو به روم قرار داشت با يه عالمه مبل . رو به روي مبلها تلويزيون قرار داشت . چند تا اتاق هم رو به روم بود كه در هر

كدوم بسته بود و بالاي اتاق پلاكارداي طلايي رنگ داشت . انتهاي سالن هم دوباره پله ميخورد و ميرفت بالا . چشمم روي پلاكارداي طلايي رنگ چرخيد . بالاخره روي پلاكارد

مديريت ثابت موند .

دستم و مشت كردم . سعي كردم قدمام و محكم بردارم . به سمت اتاق رفتم . بالاخره صداي قدماي نيوشا رو پشت سرم شنيدم . چند تا تقه به در زدم . صداي زني رو از داخل شنيدم

:

- بفرماييد ؟

در و باز كردم . سعي كردم چهره ام از اون حالت خشك خارج بشه . وارد اتاق شدم . زن با ديدن من از جاش بلند شد . عينكش و از روي چشمش برداشت و با لبخند گفت :

- سلام . بفرماييد داخل .

بالاخره لبام و از هم باز كردم و گفتم :

- سلام .

نيوشا هم سلام كرد . هر دو وارد شديم . به تعارف زد روي مبلهايي كه رو به روي ميزش بود نشستيم . زن با همون لبخندش گفت :

- چه كمكي از دستم بر مياد ؟

نگاهي به نيوشا انداختم و دوباره چشمام و به زن دوختم :

- حقيقتش من دنبال يه گمشده ميگردم ! بهم گفتن اينجا ميتونم پيداش كنم .

- اسم و فاميلش و ميدونين ؟ از بچه هاي پرورشگاه بوده ؟

- والا نميدونم . چند سالي هست كه گمش كرديم . به تازگي آدرس اينجا رو بهم دادن و گفتن ميتونم پيداش كنم .

- اسم و فاميل و بگين اگه كمكي از دستم بر بياد در خدمتم .

هيجان زده گفتم :

- پريا فتوحي .

زن اخماش تو هم رفت و گفت :

- پريا فتوحي ؟

- بله .

- ولي پريا فتوحي كه جز بچه هاي پرورشگاه نيست و نبوده !

وا رفتم گفتم :

- ميشه حالا نگاه كنين تو دفترتون ؟ شايد باشه .

لبخند مهربوني زد و گفت :

- نه عزيزم . منظورم اينه كه پريا از بچه هاي پرورشگاه نيست . پريا اينجا كار ميكنه !

چشمام گرد شد . قلبم ضربان گرفت . پريا ؟ اينجا كار ميكنه ؟! خداي من ! يعني پيداش كردم ؟! باورم نميشه . زبونم بند اومده بود . نيوشا به جاي من گفت :

- ميتونيم ببينيمشون ؟

- بله حتما ! تو حياط با بچه ها بود نديدينش ؟

سريع از جام بلند شدم و به سمت پنجره ي اتاق مدير رفتم با صدايي كه به زور در ميومد گفتم :

- پريا كدومه ؟

زن از جاش بلند شد و به سمت پنجره اومد . كنارم وايساد و گفت :

- سمت چپ حياط و نگاه كن .

چشمام و به همون سمت گردوندم . دو تا زن يكي چادري مشغول كتاب خوندن براي بچه ها بود و يكي ديگه مانتويي بود و داشت با بچه ها بازي ميكرد . با لباي لرزون و صدايي

متحير گفتم :

- پريا كدومشونه ؟

فاصله اشون تا پنجره زياد بود نميتونستم چهره اشون و تشخيص بدم . چشمام و ريز كردم و نگاهشون كردم :

- اوناهاش . اون خانومي كه چادر مشكي سرشه .

كم مونده بود دهنم از تعجب باز بمونه . پريا ! پرياي من ! بالاخره . . . بالاخره ديده بودمش . چشمام به اشك نشست . دلم ميخواست بغلش كنم . دلم ميخواست بوش كنم . ببينم

هنوزم همون پرياي منه ؟! باورم نميشد اين بار آدرس درست و بهم داده بود ! اين بار تونسته بودم پريا رو پيدا كنم . . .

از پنجره دور شدم . سراسيمه به سمت در دويدم . مسيري كه انقدر آروم و به زور اومده بودم حالا داشتم ميدويدم . دلم ميخواست زودتر به پريا برسم .

از در اصلي گذشتم . بالاي پله ها وايسادم و نگاهم و چند ثانيه به پريا دوختم بعد با شتاب به سمتش دويدم .

با اون وضعي كه من دويدم همه ي نگاها به سمتم كشيده شد . ولي من نگاهم فقط به اون صورت معصومي بود كه توي چادر مشكي معصوم تر به نظر ميرسيد . پرياي من !

خودش بود . چقدر عوض شده بود . چقدر خانوم شده بود !

به چند قدميش كه رسيدم تازه متوجه من شد . وايسادم . چند لحظه چشم تو چشم نگاهش كردم . از تعجب چشماي خوشگلش گرد شده بود . نگاهي بهم انداخت و گفت :

- چيزي شده خانوم ؟

همين صداش كافي بود تا بدونم خواب نيستم . تا بدونم بالاخره به آرزوم رسيدم و پيداش كردم . لبخند به لب گفتم :

- من و ميشناسي ؟

ابروهاش تو هم رفت . يكم فكر كرد و گفت :

- ببخشيد به جا نياوردم .

اشك تو چشمام حلقه زده بود . صداش ، نگاهش ، رفتارش . . . چقدر دوست داشتم همه ي اينارو از نزديك حس كنم ! پريا كه حلقه ي اشك و تو چشمام ديد با دستش آروم بازوم و

نوازش كرد و گفت :

- خانوم مشكلي پيش اومده ؟ حالتون خوبه ؟

حرارت دستش روي بازوم حس خوبي بهم ميداد . دستم و روي دستش گذاشتم و با همون چشماي باروني گفتم :

- پريا . . . من پريماهم . . .

با اين حرفم چشماش گرد شد . دستش بي اراده از روي بازوم سُر خورد . زير لب تكرار كرد :

- پريماه . . .

سر تكون دادم . با پشت دست اشكام و پس زدم . دلم ميخواست واضح ببينمش . نه از پشت تاري چشمام ! گفتم :

- آره پريماه . من و يادته ؟ خواهرت .

انگار شوكه شده بود . حق داشت . منم از ديدنش شوكه بودم . منم باورم نميشد كه پيداش كرده باشم . دلم ميخواست ساعت ها بهش خيره بشم . كم كم به خودش اومد . صورت

يخيش از هم باز شد . لبخند محوي روي لباش نشست . به سمتم قدم برداشت . دستاش و از هم باز كرد منم از خدا خواسته توي آغوشش فرو رفتم . من و سفت به خودش فشار داد

سرم و روي شونه اش گذاشتم . كنار گوشم گفت :

- خواهري . . . پريماه . . .

بريده بريده حرف ميزد . مدام اسمم و صدا ميكرد . صداش پر از بغض بود . منم حالي بهتر از اون نداشتم . خواهر گمشدم و پيدا كرده بودم . اين كم چيزي نبود !

من و از خودش جدا كرد . نگاهي بهم انداخت . صورتش از گريه خيس شده بود . تو همون حال گفت :

- باور كنم خودتي ؟

منم گريه كنان گفتم :

- آره . خودمم . كجا بودي اين همه مدت ؟ چرا سراغم نيومدي ؟

انگار بزرگترين حامي زندگيم و پيدا كرده بودم . دلم ميخواست دوباره به آغوشش پناه ببرم . مثل وقتي كه بابا خمار ميشد و جفتمون و به باد كتك و فحش ميگرفت . پريا هميشه

خودش و جلوي من مينداخت . هميشه سهم اون از كتك و بد و بيراه بيشتر بود . وقتي هم كه همه چي آروم ميشد انقدر من و تو بغل خودش ميگرفت تا آروم شم . تا گريه ام بند بياد

. هميشه هم تو بغلش خوابم ميبرد . با اون سن كمش برام حكم مادرم و داشت .

دوباره تو بغلش فرو رفتم . سرم و نوازش كرد و گفت :

- گريه نكن عزيزم . آروم باش دختر .

همونجور زير گوشش گفتم :

- دلم برات خيلي تنگ شده بود . . . خيلي زياد .

- منم همينطور . آروم باش عزيزم .

ولي هق هق من بند نمي اومد . اونم همينطور . نميدونم چقدر تو بغل همديگه بوديم كه صداي مدير پرورشگاه و شنيدم :

- پريا جان . ايشون و ميشناسي ؟

بالاخره از هم جدا شديم . پريا چشماش قرمز شده بود . بين گريه خنديد و گفت :

- پريماهه خانوم رسولي . خواهرم . براتون ازش گفته بودم .

خانوم رسولي متعجب نگاهي بهم انداخت و گفت :

- باورم نميشه . بعد از اين همه سال . چقدر عجيب !

لبخند زدم و به پريا نگاه كردم . گفتم :

- كلي باهات حرف دارم .

اونم بهم لبخند زد و گفت :

- بيا بريم تو اتاق من .

بعد رو به خانوم رسولي گفت :

- اشكال نداره من برم ؟

خانوم رسولي كه انگار هنوز شوكه بود گفت :

- نه عزيزم . برو . گلناز حواسش به بچه ها هست .

پريا دست من و گرفت و برد داخل . تازه ياد نيوشا افتادم . به پريا معرفيش كردم و بعد گفتم :

- يعني نمياي پيش من ؟

- گل دختر بذار از راه برسي .

- امشب بريم پيش من . تو خونه ي من . باشه ؟

لبخند به لب چشماش و بست و باز كرد . اين يعني باشه . سر از پا نميشناختم . بعد از ماجراي رادين پيدا كردن پريا بهترين اتفاق زندگيم بود . كلي ناراحتيم از جريانات رادين بر

طرف شده بود . حتي بهش فكرم نميكردم . همه ي حواسم به پريا و رفتار متينش بود . با نيوشا و پريا از در پرورشگاه بيرون اومديم . سر كوچه دربست گرفتم و يه راست رفتيم

سمت خونه ي من . البته نيوشا بين راه پياده شد . ميفهميدم كه ميخواست من با پريا راحت باشم و تا دلم ميخواد حرف بزنم . چقدر مديونش بودم . همين كه من و وادار كرده بود

برم دنبال پريا . همين كه باهام اومده بود . برام اندازه ي دنيا ارزش داشت !

تو كل مسير نگاهم روي پريا بود . گه گاه لبخند به هم ميزديم . احساس ميكردم بينمون به گرمي گذشته نيست . خب طبيعي بود ولي من دلم ميخواست همه چي بينمون عالي باشه .

البته پريا مهربون بود و دوست داشتني . ولي احساس ميكردم معذبه !

وارد خونه شديم . كيفم و رو مبل انداختم و گفتم :

- بيا بشين . چادرت و بردار . احساس خفگي نميكني ؟

پريا با كنجكاوي و دقت به خونه نگاه انداخت و بعد با لبخند گفت :

- نه ! چرا بايد احساس خفگي كنم ؟ خونه ي خودته ؟

سريع به سمت آشپزخونه رفتم . زير كتري و روشن كردم . شالم و برداشتم و گفتم :

- اجاره كردمش ! به زور و زحمت ! ميدوني كه به دختر تنها خونه نميدن .

سر تكون داد و گفت :

- خونه ي خوبي داري .

- از الان به بعد خونه ي جفتمونه .

پريا گفت :

- ولي خونه ي من پرورشگاهه !

- يعني نميخواي بياي پيش من ؟!

كم مونده بود تو چشمم اشك بشينه . پريا فهميد ناراحت شدم . سريع گفت :

- در موردش حرف ميزنيم . بيا بشين از خودت برام بگو . اين مدت چيكارا كردي ؟

روي مبل كنارش نشستم . چادرش و برداشته بود . ولي هنوز مقنعه سرش بود گفتم :

- كسي نمياد تو خونه . فقط خودمونيم . مقنعت و در بيار .

مقنعه اش و در آورد . موهاش خرمايي بود . درست مثل موهاي من . قبل از اينكه رنگاي جور واجور روش بذارم . گفتم :

- بعد از اون كار بابا . . . كجا بودي ؟ چيكار ميكردي ؟

- انقدر اتفاق افتاد برام كه هنوز يادش ميفتم تنم ميلرزه .

نگاهم رنگ ناراحتي به خودش گرفت . دوباره به حرف اومد :

- بابا من و فروخت به جابر . جابر من و فروخت به يكي به اسم علي قره باغي ! احساس ميكردم يه كالام ! نه يه دختر ! خيلي سخت بود . از همه سخت تر اين بود كه اين خريد و

فروش و باباي خودم شروع كرده بود . . .

دندونام و رو هم فشار دادم و با حرص گفتم :

- تقاصشم پس داد !

گوشيم زنگ خورد . ببخشيدي گفتم و به سمت گوشي رفتم . اسم نيلوفر روي گوشيم خودنمايي ميكرد . دوباره ذهنم كشيده شد سمت رادين . تلفن و برداشتم و گفتم :

- سلام نيلوفر .

صداي هميشه شاد نيلوفر تو گوشم پيچيد :

- سلام عزيزم . خوبي ؟

- مرسي . تو چطوري ؟

- خوبم . خانوم روز اول عيد خوب قالمون گذاشتيا . كجا رفتي يهو ؟

شك و ترديد به جونم افتاد . يعني اون چيزي نميدونست ؟ يعني رادين حرفي نزده بود ؟ گفتم :

- نه بابا قالتون نذاشتم . خوش گذشت حالا ؟

- اي بد نبود . اين رادين كه عجيب ناراحت و تو لك بود . زودم رفت خونه اش . گفتيم پريماه و بردي ديگه نياوردي . گفت يكي از دوستات حالش بد شده و مجبور شدي بري . حال

دوستت بهتره ؟

نفس عميقي كشيدم خيالم راحت شد كه رادين چيزي بهشون نگفته . با صداي پر از غم گفتم :

- بد نيست عزيزم .

- يكم با اين رادين بنده خدا راه بيا . دلش پيشت گير كرده انگار !

زد زير خنده . پوزخندي روي لبم نقش بست گفتم :

- نه بابا ! بهش نميخوره !

- از من بپرس ! هر چي باشه چند ساله ميشناسمش .

- چي بگم والا . نيلوفر جون من بعدا بهت زنگ ميزنم . اشكال نداره ؟

- نه عزيزم . برو . فقط ميخواستم حالت و بپرسم . وقت كردي به آيلارم زنگ بزن . خوشحال ميشه . فعلا .

- حتما . فعلا گلم .

گوشي و قطع كردم . اسم آيلار اومد . باهاش كار مهمي داشتم ! توي اين چند روز حتما بايد بهش زنگ ميزدم . . .

نگاهم به پريا افتاد داشت با دستاش بازي مي كرد . احساس ميكردم خيلي كم رو و خجالتيه ! بر عكس من !

كنارش نشستم و گفتم :

- ببخشيد . دوستم بود . ميگفتي .

- خواهش ميكنم . چي ميگفتم ؟

- اون مرده . قره باغي . . . اون چي شد ؟ چرا سر از پرورشگاه در آوردي ؟

شونه هاش و بالا انداخت و گفت :

- مرد بدي نبود ! تنها عيبش اعتيادش بود . اهل همه جور خلافي بود . من و برد پيش خودش . خيلي ترسيده بودم . فكر اينكه توي خونه ي يه آدم غريبم كه هيچ شناختي ازش ندارم

باعث ميشد كلافه شم . مرد تنهايي بود . يعني تنها زندگي ميكرد . وضعش خيلي خوب بود . چند تا خواهر و خواهر زاده داشت . ولي تك پسر بود . پدر و مادرش انگار مرده بودن .

يه خانومي توي خونش كار ميكرد . زن بدجنسي بود ! حرفاي اون بيشتر باعث ميشد كه من اونجا بترسم . مدام از آخر و عاقبتي كه در انتظارم بود ميگفت . ميگفت من و آورده

اونجا كه ازم سوء استفاده كنه ! ميگفت بعد يه مدت من و ميندازه تو خيابون ! خيلي سخت بود . 2 شب با استرس توي خونه اش موندم . فكر فرار به سرم زده بود . ولي

باديگارداش نميذاشتن كسي از تو خونه جم بخوره !

قيافش مضطرب شده بود . اينارو كه تعريف ميكرد احساس ميكردم قلبم داره تيكه پاره ميشه ! دستم و بي اراده روي دستش گذاشتم . ولي متوجه نشد . انگار برگشته بود به همون

زمان . آروم گفتم :

- اگه ناراحتت ميكنه تعريف نكن !

نگاهم كرد . سرد و بي تفاوت . چشماش شيشه اي شده بود . هيچ حسي رو نميشد توشون خوند . گفت :

- من اين مدت عذاب كشيدم . بدبختي كشيدم .

دستش و از توي دستم بيرون آورد و كشيد روي صورتش . چند ثانيه مكث كرد . احساس كردم توي اون لحظه از من و پدر و مادرم و از هر كسي كه توي اين بدبختي نقش داشته

متنفره ! ولي گناه من چي بود ؟ منم يه بچه بودم . دلم شكست . ولي چيزي نگفتم . گذاشتم آروم تر بشه . بالاخره به خودش اومد . دستش و انداخت پايين و گفت :

- ميخواست بهم تجاوز كنه ! توي خونه ميدويدم . دنبالم ميكرد . ميخنديد . قهقهه ميزد . حسابي خودش و ساخته بود با مواد . حسابي سر حال بود . بعد از دو روز انگار تازه يادش

افتاده بود يه دختر بچه تو خونش زندگي ميكنه . نميدونم چي شد . خدا باهام بود . يا خودش دلش برام سوخت . تا روي تختشم رفته بودم . ميلرزيدم و التماس ميكردم . يهو دست ازم

كشيد . يهو رفت بيرون . ديگه بهم محل نذاشت . خدارو شكر ميكردم . يه جا بالاخره به دادم رسيده بود ! ديگه طرفم نيومد . يه مدت تو خونه به حال خودم بودم . ولي هنوز نگران

از آينده اي بودم كه نميدونستم قراره چجوري بشه ! كم كم به حرف اومد . كم كم به حضورش عادت كردم . بعضي وقتا خوب بود و مهربون . با هم فيلم ميديديم . حرف ميزديم .

باهام بازي ميكرد ! ولي يه وقتايي هم عصبي بود . من و ميزد . انقدر ميزد كه احساس ميكردم خدا جونم و داره ميگيره ! ازش بدم ميومد . زماني كه ناراحتم ميكرد ازش متنفر

ميشدم . ولي وقتي مهربون ميشد احساس ميكردم يه پناهگاه امن دارم . به مرور با كتكاش احساس ميكردم استخونام ميشكنه و خودش جوش ميخوره . احساس ميكردم دارم مرگ

تدريجي رو تجربه ميكنم !

اشك تو چشمام حلقه زده بود . ولي اون نگاهش به من نبود . به يه نقطه خيره مونده بود و حرف ميزد . دوباره گفت :

- ولي هميشه هم بد نبود . وابسته اش شده بودم . كنارش بزرگ شده بودم . چند بار ديگه هم سعي كرد بهم نزديك بشه . ديگه برام فرقي نداشت . بالاتر از سياهي كه ديگه رنگي

نبود ! اون بهم خونه داده بود . كاري كه پدرم نكرده بود ! من براي پدرم اضافي بودم . ولي اون بهم توجه ميكرد . حتي اگه كتكم ميزد . حتي اگه بهم بد و بيراه ميگفت ! تا 12

سالگي پيشش بودم . سه سال ! زمان كمي نيست . احساس ميكردم اونم نگاهش بهم عوض شده . ميگفت ميخواد صيغم كنه ! ميگفت ميخواد همه چي علني بشه ! اطرافيانش چشم

نداشتن من و ببينن . همشون ميگفتن عاشقم شده .

به سمتم برگشت . تازه حلقه ي اشك و تو چشماش ديدم با صداي لرزون گفت :

- ولي مگه كسي عشقش و ميزنه ؟ اونم به قصد كشت ؟! مگه راضي ميشه تن و بدن كبودش و ببينه ؟! مگه ميتونه روزي صد بار شكنجه ي روحي بدتش ؟ كه تهديدش كنه ؟

ميتونه ؟

اشكم سرازير شده بود . حرفاش چقدر تلخ بود . تازه ميفهميدم كه در مقابل اون چقدر زندگيم خوب بوده . چقدر سختي كشيده ! دستش و محكم گرفتم تو دستم و گفتم :

- همه چي تموم شده ! مهم اينه !

چند ثانيه نگاهم كرد و گفت :

- راحت تموم نشد ! جون كندم تا تموم شد . وقتي تو انباري خونه اش زندونيم ميكرد و تا دو روز ازم خبر نميگرفت . وقتي بچه بودم و خودم و از ترس خيس ميكردم . اينا راحت

نگذشت . يه شب خيلي مهربون شده بود . يه فيلم خريده بود با هم نشستيم ديديم . برام خوراكي هاي مورد علاقم و خريده بود . شام از بيرون گرفته بود . حسابي بهم رسيد . دستور

داد برم حموم و خودم و حسابي تميز كنم . من مثل برده اش شده بودم . كارايي كه ميگفت و انجام ميدادم . چند وقتي بود كه ديگه تو اتاق اون ميخوابيدم . با اينكه كاري باهام

نداشت ولي از صداي نفساشم ميترسيدم . كل اين مدت يه دلهره ي عجيبي داشتم . احتمال هر حمله ي احتمالي رو ميدادم . اينكه منتظر اون اتفاق بودم بدتر اعصابم و به هم

ميريخت . اون شب با دوستاش بساط كرده بود تو خونه . مواد كشيدن و حسابي توپ شده بودن . منم تو اتاق نشسته بودم . يهو صداي جيغ و داد شنيدم . از جام پريدم . رفتم سمت

صدا . مستخدمش بالاي سرش بود . مدام ميزد تو صورتش . همه چي آهسته شده بود برام خشكم زده بود . صداهارو نميشنيدم . فقط ميديدم كه صورتش آبي شده . بي حركت يه

گوشه افتاده . وحشت كرده بودم . يهو خونه شلوغ شد . خواهر زاده هاش اومدن . زنگ زدن به اورژانس . همه تو رفت و آمد بودن ولي من يه گوشه وايساده بودم و خيره خيره

نگاهش ميكردم . همه چي سريع گذشت ! همه چي سريع تموم شد . ميگفتن اوردوز كرده . ميگفتن مرده . جوون بود . سنش به 40 هم نميرسيد . خيلي راحت مرده بود . ميگفتن

ميشد نجاتش داد ولي دير شده بود . توي چند ساعت كوتاه ! همه سياه پوش شدن . اولين كاري كه كردن من و از خونه اش بيرون انداختن ! ازم خوششون نميومد ! بايد ميرفتم !

ولي كجا ؟! احساس ميكردم يه غم بزرگ تو سينمه ! مرد بدي نبود ! من بهش وابسته شده بودم ! نبايد ميمرد . . .

ساكت شد دوباره . گفتم :

- بعدش كجا رفتي ؟

- خانوم رسولي پيدام كرد . توي كوچه ي خونشون نشسته بودم . نميدونستم بايد كجا برم . اون من و ديد . برد پيش خودش تو پرورشگاه . كمكم كرد دوباره خودم و پيدا كنم . درس

خوندم . اونجا كمكش ميكردم . كم كم با مشاور حالم بهتر شد . از اون حالتاي عصبي بيرون اومدم . كم كم داشتم خوب ميشدم كه مامان و ديدم !

با اين حرفاش چشمام چهار تا شد گفتم :

- چي ؟! مامان ؟! كجا ديديش ؟

شونه هاش و بالا انداخت و گفت :

- اومد دم پرورشگاه .

- از كي ؟!

- چند سالي ميشه . از وقتي 17 - 18 سالم بود !

- پس . . . پس چرا به من هيچي نگفته بود ؟

- نميدونم ! ميومد چند وقت يه بار حتي ازم پول ميگرفت !

چشمام ديگه داشت از حدقه بيرون ميزد ! باورم نميشد !

- هيچ وقت نگفت بياي پيشمون ؟ نگفت چقدر من دنبالت گشتم ؟

- منم داشتم دنبالت ميگشتم . هر چي ميگفتم آدرس تورو بده ميگفت ندارم . ميگفت تو از خونه فرار كردي . خدا ميدونه چه حالي داشتم . امروز كه ديدمت اصلا انگار دنيا رو بهم

دادن !

هنوز باور نميكردم . مادرم اين همه مدت بازيم بده . يعني بازيمون بده ! جفت دختراش و ! غير قابل باور بود !

پريا برگشت پرورشگاه . ميگفت با بچه هاي اونجا زندگي ميكنه . ميگفت همه ي كار و زندگيش اونجاست . ولي قرار بود ديگه با هم در تماس باشيم . با اينكه دلم ميخواست بياد

پيشم و از تنهايي در بيام ولي احساس كردم اينجوري راحت تره ! شايد ديگه نميخواست نزديك خانواده اش بشه ! خانواده اي كه همش دردسر بود براش ! تازه زندگيش به حالت

نرمال برگشته بود و من نميخواستم اين زندگي خوب و ازش بگيرم . حتي اگه دوباره تنها ميشدم . ولي مهم اين بود كه ديگه ميدونستم كجاست و هر وقت اراده ميكردم ميتونستم

ببينمش !

جلوي آينه وايسادم . شالم و سرم كردم و كيفم و برداشتم . بايد ميرفتم ديدن آيلار . توي يه كافي شاپ باهاش قرار گذاشته بودم . پاكتي كه توش تراولاي رادين و گذاشته بودم و

برداشتم و از خونه بيرون زدم . كل مدت از پنجره ي ماشين به بيرون خيره شده بودم . ميدونستم همه چي تموم شده . ولي انگار نميخواستم باور كنم ! كه انقدر راحت يكي و از

دست دادم ! كسي كه تو زندگيم متفاوت بود و حس ميكردم ميتونه تكيه گاهم بشه ! احساساتم درگير رفتار حمايت گرش شده بود . ولي از طرفي برخورد آخرش مثل آب سردي بود كه

روي احساسات شديدم ريخته شده بود .

بايد حرف آخرم و با آيلار ميزدم و همه چي و تموم ميكردم . تا شايد به گوش رادين برسه كه همه چي به خاطر پول نبود . كه حداقل اين اواخر چيزي به اسم ماديات تو فكرم نبود !

هر چي بود فقط خودش بود . خودش و اون رفتار بي نقص لعنتيش !

از ماشين پياده شدم . يكم از مسير و پياده رفتم . نگاهم به ساعتم بود . زود رسيده بودم . وارد كافي شاپ شدم . تقريبا خلوت بود . يه گوشه نشستم و منتظر شدم . گارسون منو رو

به دستم داد . قهوه سفارش دادم . ياد فالم افتادم . يه دعواي بزرگ توش افتاده بود ! نفسم و بيرون دادم ! چه دعوايي هم بود ! اولين و آخرين دعوامون !

قهوه ام و مزه مزه كردم . دوباره ساعتم و نگاه كردم . 4 بود . 4:30 با آيلار قرار داشتم . قهوه ام تموم شد . داشتم وسوسه ميشدم كه نگاهي به ته فنجونم بندازم . ولي جلوي

خودم و گرفتم . دستام و قلاب كردم تو هم و روي ميز گذاشتم . گارسون دوباره اومد . گفتم منتظر كسي هستم . نگاهم و به شيشه ي بيروني كافي شاپ دوختم . ميشد كه به جاي

آيلار در باز شه و رادين وارد بشه ؟

نفسم و با حالت افسوس بيرون دادم . غير ممكن بود !

بالاخره آيلار رسيد . خندون به سمتم اومد . منم لبخند زدم . نميدونم غم تو نگاهم و ميخوند يا نه ! از جام بلند شدم و باهاش رو بوسي كردم . نشست و گفت :

- اين قرار و مديون چي هستم ؟!

خنديدم و گفتم :

- دلم ميخواست ببينمت !

يه لنگه ابروش و بالا انداخت و گفت :

- آره كلك ! تو كه راست ميگي ! از زنگاي مداومت معلومه كه دلت ميخواست من و ببيني !

لبخند تلخي زدم و گفتم :

- زياد حالم خوب نبود شرمنده .

- دشمنت شرمنده . چيزي سفارش دادي ؟

- من قهوه خوردم . تو چيزي ميخوري سفارش بده .

آيلار بستي سفارش داد و گفت :

- خب ميشنوم !

دو دل بودم . نميدونستم درسته كه به آيلار اطمينان كنم يا نه ؟ ولي بالاخره بايد يه جور اين تراولارو به دست رادين ميرسوندم . نميخواستم فكر بد در موردم بكنه ! هر چند كه با

رفتارم و دروغام اجازه ي هر فكر بدي رو بهش داده بودم !

- راستش ميخوام يه امانتي رو از طرف من بدي به رادين .

- چرا خودت نميدي بهش ؟

- ميدوني يه جورايي بينمون همه چي پيچيده شده ! تو بدي بهتره ! شايد دوست نداشته باشه من و ببينه !

بستنيش و آوردن گفت :

- از من ميشنوي خودت بهش بده . همه چي و حل كنين بين خودتون . انقدر راحت عقب نكش ! به نظر من رابطتون خوب بود !

- رابطه ي ما اونجوري كه شماها ميديدين نبود . يه دوستي معمولي بود .

آيلار خنديد و گفت :

- ميدونم !

- ميدوني ؟!

- آره ! من رادين و خوب ميشناسم . آدمي نيست كه زياد اهل دوست دختر بازي باشه . يا كامل مياد جلو و رابطه رو علني ميكنه يا اينكه اصلا طرف يه دختر نميره ! ولي من ميگم

يه چيز خاص توي اين رابطه هست !

- رابطه اي ديگه نيست . فكر ميكنم بهتره كه ازش فاصله بگيرم . مقصر اصلي منم .

- ببين من نميدونم چه اتفاقي بينتون افتاده . هر چي هم هست بين خودتونه ولي رادين پسر خوبيه . منطقي هم هست . باهاش حرف بزن و همه چي و حل كن .

- اونم نميخواد . مطمئنم !

- خودت ميدوني . اين رابطه ي شماهاست ! ولي اين دليل نميشه از ماها هم ببري ها ! بيا ببينيمت .

لبخند زدم و گفتم :

- باشه . قرار ميذاريم همديگه رو ميبينيم .

-براي عروسي نيلوفر كه مياي ؟

دو دل گفتم :

- فكر نكنم جالب باشه كه بيام !

- ديگه چي ! نيلوفر ميكشتت ! هنوز نشناختيش .

- حالا تا اون موقع .

- يه ماه ديگست دختر .

از توي كيفم پاكت و در آوردم و روي ميز گذاشتم . به سمت آيلار هلش دادم و گفتم :

- اين و بده به رادين .

- بهش چي بگم ؟

- هيچي . خودش همه چي و ميدونه .

پاكت و توي كيفش گذاشت و گفت :

- باشه .

روزام بي هدف ميگذشت . ارتباطم با ساناز كم شده بود . مگر اينكه براي فال پيشم ميومد ! كلا ارتباطم با دنياي بيرون قطع شده بود . اين بين سعي ميكردم رابطم و با پريا بهتر كنم

. فاصله هايي كه بينمون بود و پر كنم . هنوزم دوري از رادين برام سخت بود . چند بار وسوسه شده بودم كه بهش سر بزنم . يا زنگ بزنم . يا يه جوري ازش خبر بگيرم . ولي ته

مونده ي غرورم نميذاشت !

رابطم و با آيلار و نيلوفر حفظ كرده بودن . حداقل شناخت رادين اين مزيت و داشت كه دو تا دوست خوب پيدا كرده بودم .

كم كم افكار پريا روم تاثير ميذاشت . ميفهميدم كه زندگي بي بند و بارم و بايد عوض كنم . چند بار ميخواستم برم سراغ مامان البته با پريا ولي بعد جفتمون پشيمون ميشديم . بريم

چي بهش بگيم ؟ كه در حقمون مادري نكرده ؟ كه هر چي ميكشيم از دست اونه ؟! تعجب ميكردم كه چرا حداقل پريا رو پيش خودش نياورد . اون كه ازش خبر داشت . اونكه

ميدونست تو چه شرايطيه . انقدر ظالم بود ؟! انقدر مواد مغزش و پوك كرده بود ؟

اواسط ارديبهشت ماه بود و روز عروسي نيلوفر . از چند روز قبل مدام زنگ زده بود كه حتما برم . ولي هنوز دو دل بودم . نميدونستم ميتونم با رادين رو به رو بشم يا نه ؟! اگه

جلوي همه حرفي ميزد چي ؟ اگه باهام بد رفتاري ميكرد ؟ اگه خوردم ميكرد ؟ طاقتش و داشتم ؟ همينا باعث ميشد بترسم و به رفتن فكر نكنم . با پريا و نيوشا مشورت كرده بودم .

با اينكه پريا تو اين قضيه طرف رادين و گرفته بود ولي به خاطر احساسات قلبي من ميگفت برم و ببينمش . ميدونست تو اين مدت چه زجري كشيدم . ميدونست چقدر ناراحتم و

دوري ازش برام سخته . ولي با اين وجود بازم تصميم نداشتم برم .

صبح روز عروسي براي اينكه يه وقت هواي رفتن به سرم نزنه نيوشا رو دعوت كردم خونم . همش ميگفت پاشو برو . ولي خودم ميدونستم كه رفتنم درست نيست . مطمئن بودم

رادين نميخواد من و ببينه ! يكم سرمون و گرم كرديم . طرفاي ساعت 5 بود كه آيلار به گوشيم زنگ زد بعد از سلام و احوالپرسي گفت :

- امشب چجوري ميري ؟

- كجا ؟

- كجا ؟! عروسي نيلو .

- آيلار من نميام !

- ديگه چي ! تو نياي نيلوفر من و ميكشه . حاضر باش من و آرمين ميايم دنبالت با هم بريم .

- نه آيلار شماها برين .

- نخير . ميام دنبالت !

- آيلار من مهمون دارم اصلا ! نميتونم بيام !

- به خاطر رادينه ؟

- هيس ! جلوي آرمين نگو .

- آرمين رفته دوش بگيره . صدام و نميشنوه !

- اون دلش نميخواد من و ببينه

- تو از كجا ميدوني آخه ؟ پاشو بيا

- اگه جلوي همه يه چيزي بهم بگه طاقتش و ندارم . ناراحتيم دو برابر ميشه .

- رادين ؟! هنوز نشناختيشا ! انقدرم بي ملاحظه نيست . هنوز هيچ حرفي از رابطه ي تو و خودش به ماها نزده ! فكر ميكنم اميد داره كه برگردي !

- توهم زدي عزيزم !

- حالا تو حرفاي من و جدي نگير ! اين بهترين فرصته ! ديگه جايي نميتوني ببينيشا . از من گفتن بود .

- نه آيلار فعلا تصميم ندارم بيام . حالا بازم فكرام و ميكنم .

- خيلي خب . اگه زود تصميم گرفتي بگو بيايم دنبالت . من و آرمين 6 ميريم .

- باشه . فعلا .

گوشي و قطع كردم . نيوشا كه همه ي حرفام و شنيده بود گفت :

- دختر مرضت چيه ؟ داري بال بال ميزني كه ببينيش ! خونه آخرش اينه كه فحش ميده بهت ديگه ! غير از اينه ؟ نميكشتت كه ! اگه نري تا آخر عمر پشيمون ميشي .

- نميدونم نيو . دو دلم .

- بيخود دو دلي . پاشو حاضر شو .

- نه نميرم .

نيوشا با اين حرف قاطع من ساكت شد و ديگه چيزي نگفت . مشغول فيلم ديدن شديم . مدام نگاهم روي ساعت بود . از 6 گذشته بود . يه دلهره اي به جونم افتاده بود . اگه نميرفتم

پشيمون ميشدم . ميدونم كه ميشدم ! ولي آخه چجوري برم ؟ با چه رويي ؟

ساعت 6:30 ديگه نيوشا كلافه شد و گفت :

- بسه انقدر به ساعت نگاه نكن ! اگه نميخواي بري اين ادا و اصولا چيه ديگه در مياري ؟

- كي به رفتن فكر كرد ؟

- پس واسه چي انقدر به ساعت نگاه ميكني ؟

- ساعت خونه ي خودمه حق نگاه كردن بهش و ندارم ؟

- نخير نداري . پاشو ببينم .

- كجا ؟

دستم و گرفت و بلندم كرد . همينجور كه به سمت اتاقم ميبردم گفت :

- ميري حاضر ميشي و عين بچه هاي خوب ميري عروسي .

- ديگه الان ؟ ديره ؟

- مگه حاضر شدن چيكار داره ؟ من كمكت ميكنم . بدو . تا 7 حاضري !

- نيم ساعته ؟

نيوشا من و رو به روي ميز آرايشم نشوند و گفت :

- حرف نباشه .

سكوت كردم . نيوشا دست به كار شد . همه ي موهام و صاف كرد و دور ريخت . به سمت كمد لباسام رفت . هنوزم سعي داشتم منصرفش كنم . هنوزم عقلم قبول نميكرد كه برم

عروسي . اونم عروسي نزديك ترين دوست رادين ! ولي نيوشا گوشش به حرفاي من نبود . داشت بين لباسام ميگشت . با غر غر گفت :

- همه ي لباسات كه نيم متر بيشتر نيست . يه لباس آبرومند نداري ؟

اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- مگه چشه اين لباسا ؟

- زيادي جلفه ! ميخوام يكم خانومانه باشي ! زشته پاشي با نيم متر پارچه بري مهموني .

از جام بلند شدم و كنارش زدم گفتم :

- برو كنار ببينم . لباسام و يكم جابه جا كردم و بالاخره لباسي كه مد نظرم بود و بيرون كشيدم و گفتم :

- بفرماييد . اينم لباس ! همش بلده غر بزنه !

خنديد و گفت :

- به خاطر خودت ميگم . بپوشش ببينم تو تنت چجوريه .

يه پيرهن بلند و ساده بود . دكلته بود ولي قدش بلند بود . يه حرير هم از رنگ خود لباس كه ليمويي بود داشت ميتونستم روي شونه هام بندازم . پوشيدمش . نيوشا نگاهي بهم كرد

و گفت :

- خوب شدي .

- زيادي ساده نيست ؟

- نه خوبه ! فاميل درجه يك كه نيستي . تو فقط قراره بري اونجا رادين و ببيني و برگردي .

- ببخشيدا . حداقل يه چيزي بپوشم كه خوشگل بشم !

- خوشگلي بابا ! جوش نزن . بهت مياد لباسه .

- بيا بشين .

دوباره نشستم روي صندلي . نيوشا يه قسمتي از موهام و جمع كرد و با گلسر هم رنگ لباسم بست و گفت :

- خب اين از موهات . فقط خودت ديگه سريع آرايش كن . منم زنگ ميزنم آژانس ماشين ميگيرم برات .

- بذار حاضر بشم !

- تا تو آرايشت تموم شه اونم مياد .

- كلي طول ميكشه آرايشم .

- نخير يه آرايش ساده كن زيادم طول نميكشه .

نيوشا رفت . پوف كردم و گفتم :

- همش زور ميگه !

سريع مشغول آرايش شدم . هر چي كه دم دستم بود به صورتم ميزدم . سعي ميكردم زياد جيغ آرايش نكنم . آخر از همه يه رژ كم رنگ صورتي هم زدم و بلند شدم . نيوشا مانتوم و

جلوم گرفت و كمكم كرد بپوشم . گفتم :

- نيو ضايع نيست برم ؟

- هنوزم دو دلي ؟ نخير ضايع نيست . اصلا به اون چه ! نيلوفر خودش دعوتت كرده !

- نگرانم !

صداي زنگ خونه به صدا در اومد نيوشا گفت :

- آژانسه . بدو شالت و سرت كن .

نيوشا به سمت آيفون رفت . شالم و رو سرم انداختم و وسايلم و برداشتم . با ترس و دلهره و قدمايي كه سست شده بود به سمت در رفتم . قرار شد نيوشا خونه ي من بمونه تا من

برم و برگردم . سوار ماشين شدم . آدرس و به راننده گفتم و تكيه ام و دادم به پشتي صندلي . مدام نفس عميق ميكشيدم . ولي از استرس و نگرانيم كم نميشد !

هر چي به محل عروسي نزديك تر ميشديم قلب من تند تر ميزد ! دعا ميكردم حداقل اول از همه اون و نبينم . سريع به آيلار زنگ زدم . ولي جواب نداد . ميدونستم صداي گوشيش و

نميشنوه ! گوشي و كلافه تو كيفم پرت كردم و به نيوشا بد و بيراه گفتم كه چرا من و راهي اين عروسي كرده . صداي راننده رو شنيدم :

- خانوم فكر كنم همين جاست .

قلبم ريخت ! رسيديم ؟ چه زود ! آب دهنم و قورت دادم و با دستاي لرزون پول و به راننده دادم و پياده شدم . عروسي تو يه باغ خارج از تهران بود . قدمام و آروم برداشتم . چند تا

مرد كنار در وايساده بودن . خوب نگاه كردم خدا خدا ميكردم رادين بينشون نباشه . يه قدم ديگه برداشتم . قيافه ي مردا نا آشنا بود و نميشناختمشون . خيالم راحت شد .

چند تا مردي كه جلوي در بودن بهم خوش آمد گفتن و راهنماييم كردن برم تو . از در ورودي گذشتم . صداي آهنگ ميومد . كوبش آهنگ قلب من و زير و رو ميكرد . سعي كردم

حواسم و به قدمام بدم . باغ و رد كردم و به در اصلي سالن رسيدم . تازه تونستم مهمونا رو ببينم . از جلوي در نگاهم و بين جمعيت دوختم . انقدر شلوغ بود و همه در حال رقص

بودن كه گيج شده بودم . فقط تونستم از بين جمعيت رقصنده ها نيلوفر و پيدا كنم كه با نيما مشغول رقص بود و همه دابره وار دورشون ميچرخيدن . نگاهم و به آدماي اطرافشون

دوختم . آرمين و پيدا كردم و پشت سرشم آيلار . با ديدن آيلار قلبم يكم آروم گرفت . ولي هنوز رادين و پيدا نكرده بودم . نگاهم به افراد كمي كه نشسته بودن و نميرقصيدن افتاد .

بالاخره رادين و ديدم . نفسم تو سينه حبس شد . نگاهش و به ليواني كه تو دستش بود دوخته بود . انگار تو فكر و خيال خودش بود . حتي شلوغي و سر و صداي عروسي هم باعث

نميشد افكارش به هم بريزه !

با حسرت نگاهش كردم ! يه دل سير ! تلافي اين يه ماه و در آوردم . بدون اينكه بدونه من اونجام و دارم با چشمام ميخورمش نگاهش كردم !

آرمين به سمتش رفت و يه چيزي گفت كه باعث شد سرش و بلند كنه و بخنده . قلبم دوباره زير و رو شد . صداي يه زن من و به خودم آورد و باعث شد نگاهم و از رادين بگيرم :

- عزيزم چرا اينجا ايستادي ؟ برو تو !

- سلام . الان ميرم .

زن لبخندي بهم زد و گفت :

- تو اتاق آخري ميتوني لباست و عوض كني .

- ممنون .

زن از كنارم رد شد . دوباره نگاهم و به سمت ميزي كه رادين نشسته بود گردوندم . ولي خبري از رادين و آرمين نبود . هراسون نگاهم و به اطراف چرخوندم ولي پيداشون نكردم

. به سمت اتاقي كه زن نشونم داده بود رفتم . لباسام و عوض كردم و بيرون رفتم . دستام يخ بسته بود . ولي با قدماي مطمئن به سمت سالن رفتم . شالم و روي شونم مرتب كردم .

ديگه دلهره ي اوليه رو نداشتم . البته هنوزم از برخورد رادين ميترسيدم . ولي به قول نيوشا نميتونست بكشتم كه !

بالاخره آيلار و پيدا كردم . داشت از رقصنده ها جدا ميشد . سريع به سمتش رفتم و صداش زدم :

- آيلار

با شنيدن صدام با تعجب به سمتم برگشت و گفت :

- پريماه ! بالاخره اومدي دختر ؟ واي چقدر خوشحال شدم ! نيلوفر كلي خوشحال ميشه ببينتت !

- رادين . . . كجاست ؟

آيلار تو سالن چشم چرخوند و گفت :

- بايد با آرمين همين جاها باشن . بيا بريم بشينيم .

مثل بره ي مطيع دنبال آيلار راه افتادم . دور ميزي كه چند لحظه پيش رادين نشسته بود نشستيم !

آيلار با دستش خودش و باد زد و گفت :

- چقدر گرمه !

- به خاطر رقصه .

- چي شد اومدني شدي ؟

- دلم ميخواست نيلوفر و تو لباس عروس ببينم !

خنديد و گفت :

- اينا كه بهانست ! دليل اصلي و بگو !

نفسم و بيرون دادم و گفتم :

- اگه نمي اومدم پشيمون ميشدم . دوست نداشتم پشيمون بشم .

- كار خوبي كردي

بعد بلافاصله گفت :

- اوناهاشن ! آرمين و رادين !

سريع به سمتي كه اشاره كرده بود برگشتم . داشتن به سمت ميز ما ميومدن . دوباره ضربان قلبم بالا رفت . دست خودم نبود . نگاهم و از رادين گرفتم و به دستام دوختم . چته

پريماه ؟ هيولا كه نديدي ! رادينه ! انقدر متشخص هست كه جلوي دوستاش ضايعت نكنه ! اگه ميخواست ضايع بشي همون روز تو فشم همه چي و به دوستاش ميگفت ! با اين فكر

آروم تر شدم . بالاخره به ميزمون رسيدن .

آيلار گفت :

- بچه ها ببينين كي اينجاست . پريماه !

نگاه آرمين و رادين هم زمان به من دوخته شد . بي اراده از جام بلند شدم . سعي ميكردم به قيافه ي متعجب و در عين حال فكر منقبض شده ي رادين نگاه نكنم . آرمين لبخند زد و

گفت :

- پارسال دوست امسال آشنا خانوم ! چه عجب ! مگه اينكه يه عروسي يا جشني بشه ما شما رو ببينيم !

سعي كردم لبخند بزنم ولي زير نگاه خيره ي رادين غير ممكن بود !

- سلام . خوبين ؟

- مرسي شما خوبين ؟

- ممنون .

بعد برگشتم سمت رادين . سعي كردم زياد باهاش چشم تو چشم نشم . تنها گفتم :

- سلام !

رادين لباش و از هم باز كرد و گفت :

- سلام ! خوش اومدين .

خوش اومدين و با حرص گفت و دو تا صندلي اون طرف تر از من نشست . آرمين نگاه متعجبي به رادين انداخت و كنار آيلار نشست . جو سنگين شد . رادين چشمش و به گروهي

كه وسط ميرقصيدن دوخته بود و با دستش آروم روي ميز ضرب گرفته بود .

نفس حبس شده ام و بيرون دادم ! به خير گذشته بود ! اتفاق بدي كه تا اينجا نيفتاده بود !

آرمين رو به رادين گفت :

- رقص بلد نيستي دست كه بلدي بزني ! دست بزن حداقل !

خودش و آيلار خنديدن . ولي رادين انگار گوشش به حرفاي آرمين نبود . چشمم و وسط سالن گردوندم نيما و نيلوفر بالاخره سر جاشون نشسته بودن . بايد ميرفتم سلام ميكردم .

يهو هم زمان با هم من و رادين گفتيم :

- من ميرم پيش نيلوفر !

- من ميرم پيش نيما !

نگاهمون چند ثانيه تو چشم همديگه افتاد . آيلار با خنده گفت :

- مرسي تفاهم !

براي اينكه حرف آيلار و قطع كنم كلافه از جام بلند شدم رادينم هم زمان با من بلند شد . اي بابا ! چرا اينجوري ميشد ! خواستم بشينم كه آيلار گفت :

- برين ديگه . چرا دست دست ميكنين ؟!

نگاهي به قيافه ي رادينِ غضبناك انداختم پشتش و به من كرد و به سمت جايگاه عروس و داماد رفت . منم ناچار مجبور شدم جلوي چشماي آيلار و آرمين به همون سمت برم .

رادين قدماش و شل كرد تا بهش برسم . آب دهنم و قورت دادم . كنارش راه رفتم . همينطور كه نگاهش به يه سمت ديگه بود گفت :

- براي چي اومدي اينجا ؟ فكر ميكردم همه چي تموم شده !

سعي كردم غرورم و از دست ندم . مثل خودش حرف بزنم . جدي و پر از غرور ! گفتم :

- نيلوفر دعوتم كرد .

ايستاد و به سمتم برگشت . ترسيدم . يه لحظه از حركت ايستادم . اخماش و تو هم كشيد و گفت :

- هر كس هر جايي دعوتت كنه ميري ؟

دندونام و رو هم فشار دادم و گفتم :

- به تو مربوط نيست ! نيلوفر برام مهم بود اومدم ! فكر نميكنم اجازه ي من دست تو باشه !

- من به اجازه ي تو كاري ندارم . هر جا هم ميخواي برو ! دور دوستاي من و خط بكش !

سرش و جلو آورده بود و اينارو ميگفت . منم سرم و نزديك سرش كردم و گفتم :

- دوستاي تو حالا دوستاي منم هستن ! ميخواستي از اول من و تو جمعشون راه ندي !

نگاهش عصبي بود ولي ته چشمش يه حس خاصي بود . يه نگاهي كه من و ياد همون رادين مهربون گذشته مينداخت . گره ابروهام باز شد . حالا با دقت تك تك اجزاي صورتش و

نگاه ميكردم . دوباره به حرف اومد و گفت :

- نكنه فكر كردي با برگردوندن اون پولا برادريت و ثابت كردي ؟

از حال و هواي خودم بيرون اومدم گفتم :

- چي ؟!

- اون تراولا ! حق الزحمت بود ! نبايد پسشون ميدادي !

دندونام و به هم فشار دادم و گفتم :

- ميدوني الان حقشه چيكار كنم ؟

پوزخندي زد و گفت :

- چيكار ؟

- اينكه يه مشت بزنم تو صورت كسي كه الكي در مورد كسي قضاوت ميكنه .

اين و گفتم و از كنارش گذشتم . فهميدم داره دنبالم مياد ولي من از بين جمعيت راه باز كردم و خودم و به نيلوفر و نيما رسوندم . نيلوفر با ديدنم جيغ كشيد و گفت :

- بالاخره اومدي ؟ ميدونستم مياي ! هي به آيلار گفتما !

- مرسي عزيزم . مگه ميشد نيام عروسيت . چقدر ناز شدي .

- مرسي . شمام ناز شدي .

- از اون تعريف الكيا بودا !

خنديد و گفت :

- نه به خدا راست ميگم رنگ ليمويي بهت مياد .

- ممنون . ايشالله خوشبخت بشين .

- مرسي عزيزم .

به نيما هم تبريك گفتم رادين كنار نيما وايساد و چيزي رو كنار گوشش گفت . تمام حواسم به صورت منقبض شده اش بود . اصلا نميفهميدم نيلوفر چي داره بهم ميگه ! بالاخره

رادين دست از حرف زدن كشيد و بدون اينكه نيم نگاهي به من بندازه بين جمعيت گم شد . پشيموني سراغم اومد . هميشه همين طور بودم . اول حرفم و ميزدم و بعد ميفهميدم كه

نبايد ميگفتم ! ولي حقش بود ! نبود ؟! كلافه بودم . انقدر تو اين مدت با خودم و افكارم كلنجار رفته بودم كه ديگه حوصله ي آناليز كردن حرفاي چند دقيقه پيشم و نداشتم !

از نيلوفر و نيما جدا شدم و به سمت ميزمون برگشتم . از گوشه ي سالن جايي كه خلوت تر بود رفتم تا به ميزمون برسم . دقيقا من سمت چپ سالن بودم و ميزمون انتهاي راست

سالن . در واقع بايد سالن و دور ميزدم . براي خودم غرق توي افكارم داشتم قدم ميزدم كه يكي دستم و گرفت و كشيد . . .

هول شدم . به سمت كسي كشيده شدم . اول دستاي مردونش و ديدم كه از روي حريري كه روي بازو ها و شونم انداخته بودم به بازوم چنگ زده بود و بعد كم كم نگاهم بالا تر رفت

و به صورت عصباني رادين رسيد . تقريبا داشت من و با خودش ميكشيد . كسي حواسش به ما نبود . جايي كه قدم بر ميداشتيم خلوت ترين نقطه ي سالن بود . يهو به خودم اومدم و

گفتم :

- كجا داري ميري ؟

- يه جا كه بتونم حرفم و تو كله ات بكنم !

اين همه خشانت به رادين نمي اومد !

فكرم و بي اراده به زبون آوردم و گفتم :

- بهت نمياد انقدر خشن باشي !

نيم نگاهي به سمتم كرد . تقريبا از سالن اصلي خارج و وارد يه راهرو شده بوديم در يه اتاق و باز كرد و گفت :

- تازه خشن بودنم و نديدي !

تقريبا هولم داد تو اتاق بعد دستم و ول كرد . در و بست . شال حرير و روي دستم مرتب كردم و خيلي معمولي گفتم :

- امرتون ؟!

- ميخواستي اونجا بزني تو صورتم ! خب پس معطل چي هستي ؟

- تو هر چي از دهنت در مياد بهم ميگي اونوقت تحمل يه حرف كوچيك و نداري ؟

- كوچيك ؟! اون همه دروغ بسم نبود ؟! بايد چيكار كنم ديگه ؟! هر جا ميرم تو باشي ؟ كه يادم بياد حماقت كردم و به يكي اعتماد كردم ؟!

- اگه من برات مهم نيستم چرا انقدر دروغام برات مهم شده ؟! فكر كن يكي بودم كه اومدم تو زندگيت و چند وقتي نقش همراهت و بازي كردم . جوش چيو ميزني ؟

- دِ آخه افكارت مشكل داره ! مگه به مهم بودن و نبودنه ؟! تو نميتوني تو شهر راه بري و به همه دروغ بگي ! يه جا چوبش و ميخوري ! يه جا تاوانش و ميدي !

تاوانش و نداده بودم ؟ همين كه به اين روز افتادم و بايد خشم و غضب تورو تحمل كنم تاوان نيست ؟ ديگه منتظري چي و پس بدم ؟ افكارم و پس زدم و گفتم :

- تو چي ميخواي ازم بشنوي ؟ دنبال چي ميگردي ؟ راهت و بگير و برو . اين و يه بار ديگه هم بهت گفتم !

ميخواستم از كنارش رد بشم . نه به خاطر اينكه ازش ناراحت باشم . نه به خاطر اينكه جوابش و ندم . به خاطر اينكه نميتونستم ديگه تو چشمش نگاه كنم . خيره بشم و بگم برام

اهميتي نداري . بگم از زندگيم برو . درگيري بدي بود . از طرفي نبايد احساسم لو ميرفت ! نميخواستم ديگه مسخره بشم . از طرف ديگه سخت بود جلوش وايسم و حرف بزنم و از

خودم دورش كنم !

جلوم وايساد و گفت :

- يا امشب همه چي توي اين اتاق حل ميشه و من همه چي و ميفهمم يا اينكه كلا از اين اتاق بيرون نميريم . تصميم با خودته .

تو چشماش خيره شدم . مصمم بود . حق داشت بدونه ! پريماه در حقش ظلم نكن ! بگو ! همه چي و بگو !

پشتم و بهش كردم . چند قدم برداشتم تا به ديوار اتاق رسيدم . تازه نگاهم به اطرافم افتاد . يه اتاق نسبتا خالي بود . چند تا صندلي يه گوشه رو هم چيده شده بود . به ديوار تكيه دادم

. چند لحظه چشمام و بستم و دوباره باز كردم گفتم :

- من بهت دروغ گفتم . قبل از اينكه اون جريان رو بشه ميخواستم همه چي و بهت بگم !

- چرا نگفتي ؟

- چون نتونستم . توي باغ يادته ؟ اونجا ميخواستم بگم ولي بعد پشيمون شدم . چون نميدونستم چه برخوردي ميكني ! نميدونستم ميتوني ببخشيم يا نه !

- ترجيح دادي به دروغات ادامه بدي آره ؟

- نه ! بازم سعي كردم بگم . جلوي رستوران با خودم كلنجار ميرفتم . به خودم دري وري ميگفتم . دوست داشتم همه چي و بگم ولي نشد !

- چي باعث شد كه نشه ؟

- قبل از اينكه بخوام به تو بگم مادرم و ديدم !

- اين چيز عجيبيه ؟!

- آره عجيبه ! اگه تو زندگي من باشي عجيبه ! حرف منم اينه . تو نه ميدوني من كيم ! نه ميدوني چه زندگي دارم ! ولي پيش داوري ميكني و كلي ادعا داري !

- نبايد داشته باشم ؟

- چرا ولي نه در اين حد ! بس كن !

- چرا بايد بس كنم ؟! من با تو صادق بودم . از مهم ترين اتفاقات زندگيم با خبرت كردم . داستان خودم و ترانه رو مو به مو بهت گفتم . . .

بين حرفش پريدم :

- چرا گفتي ؟! چرا به يه غريبه تو زندگيت اعتماد كردي ؟! مگه من و ميشناختي ؟!

مكث كرد . چشماش مات روي من مونده بود . دوباره گفتم :

- مگه من برات مهم بودم ؟!

پشتش و بهم كرد . عصبي چند قدم برداشت و گفت :

- ميخواي بگي تقصير منه ؟

- نه ! ميخوام بدونم احساست به من چيه ؟! من فقط دوستت بودم ؟

نيشخندي زد و گفت :

- انتظار ديگه اي داشتي ؟ معلومه كه فقط دوستم بودي !

نگاهش و ازم دزديد . لبام و با زبونم تر كردم و گفتم :

- من به خاطر پولت نيومدم طرفت !

دستاش و روي سينه اش قلاب كرد و گفت :

- چجوري ميتونم اطمينان كنم به حرفت ؟

- نميدونم ! ميتوني نكني ! من حرفم و ميزنم ! ماشينت و دوست داشتم . دروغ نميگم ديگه ! شايد به هواي ماشينت اومدم جلو ولي هيچ وقت تيغت نزدم ! هيچ وقت تو فكر اينكه

پولت و هاپولي كنم نبودم !

همونجور فقط نگاهم ميكرد دوباره گفتم :

- شايد پولدار نباشم . يا ماشيني زير پام نباشه . ولي انقدر در ميارم كه خرجم بگذره !

بين حرفم اومد و گفت :

- مگه اون مزدا 2 . . .

سريع گفتم :

- نه اون ماشين من نبود . مال دوستم بود !

پوزخند زد . نديده گرفتم . سرم و انداختم پايين و گفتم :

- كم كم برام يه شخص محترم شدي . بهت احترام ميذاشتم و از حرف زدن باهات لذت ميبردم . شايد نيت اوليم خوب نبود . ولي . . .

نفس عميق كشيدم و گفتم :

- ولي بعدش نيتم بد نبود . . . با نيت بد وارد اين رابطه شدم ولي بعدش گرفتار شدم .

قبل از اينكه چيزي بگه سريع دستم و بالا آوردم و گفتم :

- قبل از اينكه دوباره مسخرم كني بايد يه چيزي رو بگم !

دوباره تو سكوت نگاهم كرد گفتم :

- گرفتار شدم . . . ولي الان . . . ديگه نيستم . . . نه به شدت قبل . . .

دروغه دروغه ! همش داري دروغ به هم ميبافي ! صداي توي سرم و خفه كردم تا شايد بتونم بقيه ي حرفام و بزنم . ولي رشته ي كلام از دستم در رفته بود . رادين به آرومي گفت

:

- خوبه ! اين حرفت و ميتونم باور كنم . حداقل منطقي بود !

نگاهش كردم . گره ابروهاش باز شده بود . دستش توي جيب شلوارش رفته بود . توي صداش يه حس خاصي بود . حس همون رادين قديم . يكم مبهوت تر ! يكم متعجب تر !

- من سابقه نداشت به كسي دروغ بگم ! جلوي همه خودم بودم ! هميني كه هستم ! ولي نميدونم چرا به تو همه چي و الكي گفتم ! يه شخصيت خيالي ساختم . چيزي كه هميشه آرزو

داشتم باشم !

پوزخندي زد و گفت :

- زندگي منم كه اصلا برات اهميت نداشت .

چشمام و بستم . زير لب زمزمه كردم :

- چرا مهمه ! معلومه كه مهمه !

- هنوزم داري دروغ ميگي !

كلافه براي بار دوم فرياد زد :

- لعنتي هنوزم داري تو صورتم بهم دروغ ميگي !

ميخواستم دستام و ببرم سمت گوشم صداش انقدر بلند بود كه ترسيده بودم . ولي دستام بي حركت و سست كنارم افتاده بود . نگاهم تو چشماش بود . من ملتمس نگاهش ميكردم و

اون عصباني . با من من گفتم :

- من دروغ . . .

نذاشت حرفم و بزنم . دوباره گفت :

- هيچي نگو ! هيچ حرفي نزن . ميگي زندگيم مهم بود ؟! ميگي گرفتارم شدي ؟ جمع كن اين چرندياتت و ! اگه مهم بود انقدر احمق فرضم نميكردي !

- را . . .

انگشت اشاره اش و جلوي چشمم گرفت و گفت :

- اسمم و آوردي نياوردي ! حتي نميخوام ديگه اسمم و از زبونت بشنوم ! دارم بهت فرصت ميدم كه حقيقت و بگي بعد دوباره اين خزعبلات و به خوردم ميدي ؟ كه چي بشه ؟ ديگه

اينجا پرده ي آخره ! ته نمايشته ! هنوزم نميخواي راستش و بگي ؟

- من كه دارم ميگم . تو باور نميكني !

- ديگه اعتمادي هم گذاشتي ؟ چي و بايد باور كنم ؟ الهه ي دروغ جلوم وايساده ! هنوزم ميخواي باور بشي ؟ هنوزم ميخواي درك بشي ؟ هنوزم فرصت ميخواي ؟

اينارو ميگفت و بهم نزديك ميشد . يه قدم ديگه مونده بود تا تنش با تنم مماس بشه . وايساد . قلبم تند تر ميزد . نميدونستم چجوري بايد اين ناراحتيش و كنترل كنم !

- ببين رادين . . .

- مگه نگفتم ديگه اسمم و نيار ؟

دستش و محكم به ديواري كه بهش تكيه داده بودم كوبيد . دست كنار گوشم و با فرياد گفت :

- گفتم يا نگفتم ؟

سكوت كردم . نگاهم و پايين انداختم . سعي كردم از لرزش بدنم جلوگيري كنم . سر تكون دادم و سرم و پايين انداختم . دوباره گفت :

- اومدي اينجا كه دوباره حماقتم و به رخم بكشي ؟ اومدي دوباره جلوم مانور بدي و دوباره يادم بندازي حرفاتو ؟ چرا پس دست از سرم بر نميداري ؟ چرا نميري دنبال زندگي خودت

؟

ساكت بودم . دوباره گفت :

- اينا همه سواله لعنتي . جواب بده .

- نيلوفر گفت . . .

- نيلوفر چي گفت ؟ دعوتت كرد ؟ تهديد به مرگ كه نكرده بودت ! كرده بود ؟ خودت نميدونستي چه گندي بالا آوردي ؟ اصلا چجوري روت شد بياي و تو چشم من نگاه كني ؟ تو

خودت نبايد ميومدي .

نگاهم و بالا گرفتم . نامردي بود ! حرفاش قلبم و ميسوزوند . اشتباه كرده بودم ولي تا اين حد بايد باهام بد حرف ميزد ؟ اشك تو چشمام حلقه زده بود . ولي سعي ميكردم از ريزشش

جلو گيري كنم :

- فكر نميكردم انقدر اومدنم اذيتت كنه !

- فكر نميكردي ؟ چرا ؟ لابد فكر ميكردي خوشحال ميشم ؟ ميپرم بغلت ؟ ميگم چقدر دلم برات تنگ شده ؟

چشماش قرمز شده بود . از عصبانيت بود . رگ گردنش زده بود بيرون . صورتش يكم سرخ شده بود . نگاهم و به چشماش دوختم . مكث كرد . حرفي نزد . چند ثانيه گذشت . هيچ

كدوممون نگاهمون و نميگرفتيم . هنوز ابرو هاش گره خورده بود . ولي چشماش ! حال عجيبي داشت .

- من متاسفم . . . من مقصرم . . . عذر ميخوام . . .

اشكام داشت سرازير ميشد . نميخواستم جلوي چشماش زار بزنم ! بين دستاش زندانيم كرده بود . سرم و خم كردم و از زير دستش رد شدم . به سمت در اتاق دويدم . دستم و روي

دهنم گذاشتم كه صدام در نياد . حداقل نه تا وقتي كه تو چند قدمي رادين بودم .

در و پشت سرم محكم بستم . به سمت اتاقي كه لباسام و در آورده بودم رفتم . بايد ميرفتم ! واقعا ميخواستم برم ؟ مگه نديدي چقدر رادين ناراحت بود ؟ پس بايد برم . همين الان .

زانو هام سست شد و روي يه صندلي نشستم . اشكام سرازير شد . ميرفتم ولي الان نه . الان ميخواستم يكم آروم شم . سرم و بين دستام گرفتم . شقيقه هام تير ميكشيد . مقابل آينه

ي قدي اتاق وايسادم . نوك بينيم قرمز شده بود . ريملم به خاطر گريه ريخته بود و زير چشمم و سياه كرده بود . دستمال برداشتم و زير چشمم كشيدم . چند بار محكم روي چشمم

فشار دادم تا اشكم بند بياد . سعي كردم به رادين ديگه فكر نكنم . قيافم عين آدماي كتك خورده شده بود . كيف لوازم آرايشم و در آوردم و آرايشم و تجديد كردم . بد نشده بود . حداقل

از اون حالت بي روح در اومده بودم . رژ قرمزم و روي لبام كشيدم . زيادي بي رنگ شده بودن .

همون لحظه در اتاق باز شد . با ديدن آيلار سرم و پايين انداختم و وسايلم و جمع كردم .

- كجا غيبت زد يهو ؟

- هيچي همين جاها بودم .

- بيا بريم تو سالن . وقت شامه .

- تو برو منم ميام .

- خب بيا با هم بريم .

سرم و بالاخره بالا گرفتم و گفتم :

- ميام حالا تو برو .

آيلار نگاهش به قيافه ام افتاد گفت :

- گريه كردي ؟

مصنوعي خنديدم و گفتم :

- نه بابا ! ديوونه شدي ؟

ديگه اصرار نكرد . ولي نگاهش مشكوك بود گفت :

- بيا بريم .

هر كار كردم كه آيلار تنهايي بره قبول نكرد . نميخواستم بهش بگم كه ميخوام برم . از طرفي راهي هم براي پيچوندنش نداشتم . به اجبار من و كشون كشون از اتاق بيرون كشيد .

بالاخره گفتم :

- آيلار من ميخوام برم .

مات بهم خيره شد گفت :

- كجا ؟

- خونه .

- چرا ؟

- اونش مهم نيست . اصرار نكن . تو برو تو سالن .

- نيلو ناراحت ميشه .

- من كه عروسيش اومدم . دليلي نبايد براي ناراحتي باشه . اينجوري بهتره .

- به خاطر را . . .

بين حرفش اومدم و گفتم :

- نه به خاطر هيچ كس نيست . خودم ميخوام برم .

- نيم ساعت ديگه طاقت بيار شام و ميدن همه با هم ميريم . باشه ؟

دو دل بين رفتن و موندن بودم كه دوباره آيلار من و به سمت سالن كشيد . عجيب بود ولي با اون همه توهين رادين خودمم دلم نميخواست كه برم !

داشتيم از راهرو ميگذشتيم كه در اتاقي كه من و رادين تا چند دقيقه پيش اونجا بوديم باز شد . رادين كلافه و عصبي ازش بيرون زد . آيلار با ديدن رادين گفت :

- كجايي تو ؟

رادين به سمت صدا برگشت . با ديدن من دوباره ابروهاش گره خورد .

نگاهش و از من دزديد و به آيلار دوخت .

- همين جاها بودم . چي شده ؟

- چيزي نشده . پريماه ميخواست بره . من به اصرار نگهش داشتم . بيا بريم تو سالن .

نگاهش دوباره به من خيره شد . با حرص گفت :

- چه خوب كه نگهشون داشتي !

بعد بي توجه به من جلوتر به سمت سالن رفت . پشيمون شدم . ميخواستم دوباره دستم و از تو دستاي آيلار بيرون بكشم و برگردم سمت اتاق . لباسام و بپوشم و سريع برگردم

خونه . ولي انگار مغزم فرمان نميداد . دنبال آيلار كشيده شدم . پا توي سالن گذاشتم . آيلار من و به سمت ميز برد . نشستم روي صندلي . احساس ميكردم پاهام ديگه تحمل وزنم و

نداره . نگاهم دنبال رادين بود . سر ميز نيومد . در عوض ديدمش كه به سمت پدرام ميره . تازه متوجه شده بودم كه كل شب پدرام و نديده بودم . چه اهميتي داشت ؟! حالا مگه ديدن

رادين چه گلي به سرم زد ؟

نفسم و بيرون دادم . واقعا دلگير بودم . از اين همه توهين . حقم بود واقعا ؟

سعي ميكردم بغضم و پس بزنم . چه مرگم شده بود ؟ آيلار چند لحظه تنهام گذاشت . تنها دور يه ميز 8 نفره نشسته بودم . گوشيم و از تو كيفم در آوردم . شماره ي نيوشا رو گرفتم

با اولين بوق جواب داد :

- چه خبرا هست اونجا ؟

- بذار سلام كنم بعد سوال پيچم كن !

- خب بابا ! سلام . چه خبرا هست ؟

- هيچي . حسابي ضايعم كرد ! مثل كيسه بكسم الان . احساس ميكنم انقدر مشت بهم خورده تنم كوفته شده .

- مگه زدت ؟!

- خفه شو نيوشا ! مثال زدم .

- چقدرم مثالت گويا بود . كي بر ميگردي ؟

- نميدونم . ميخواستم الان بيام . ولي آيلار گفت شام بمون . نگهم داشت .

- پس حالا حالا ها موندني هستي ؟

- آره ديگه چاره چيه .

- خب پس من برميگردم خوابگاه .

- الان دير نيست ؟

- نه . زود ميرم ميرسم .

- باشه . هر جور راحتي .

- خداحافظ .

گوشي و قطع كردم . نفسم و بيرون دادم . نيوشا هم ميرفت دنبال زندگيش ! هيچ كس خونه منتظرم نبود . مثل هميشه ! كاش پريا ميومد پيشم . كاش حداقل به عنوان خواهر قبولم

ميكرد . درسته كه باهام گرم و صميمي برخورد ميكرد ولي تو تك تك رفتاراش بي اعتمادي موج ميزد !

صداي مردي حواسم و پرت كرد . نگاهم و به رو به روم دوختم . يه پسر جوونِ خوشتيپ كنار ميزمون وايساده بود . نگاهش روي من بود گفت :

- آدم بياد عروسي و انقدر ساكت يه گوشه بشينه ؟ شما نميرقصين ؟

حوصله ي اين يكي رو ديگه نداشتم . لبخند مصنوعي بهش زدم و گفتم :

- نه . ممنون . همين جا راحتم .

صندلي كناريم و بيرون كشيد و روش نشست . اجازه هم كه ديگه كشكه ! عجب گيري كرده بودم . ميدونستم جنسش چيه ! از اون دسته پسراي سيريش كه فكر ميكنن هر چي به يه

دختر گير بدن ميتونن بيشتر جذبش كنن ! پوفي كردم و هيچي نگفتم . دوباره به حرف اومد :

- من اردشير هستم . از فاميلاي نيما . و شما ؟

دلم ميخواست سرش و چند بار بكوبم به ميز . ولي سعي كردم خونسرديم و حفظ كنم . نيم نگاهي به سمتش انداختم و گفتم :

- پريماه هستم .

نيشش تا بناگوشش باز شد و گفت :

- خوشبختم پريماه جان !

اين پسرا كي ميخواستن ياد بگيرن كه چايي نخورده فاميل نشن ؟ نگاهم و ازش گرفتم . با چشم دنبال آيلار گشتم . ولي خبري ازش نبود . فقط تونستم يه گوشه رادين و ببينم كه

ليواني تو دستش بود و خيره به نيلوفر و نيما نگاه ميكرد و اصلا حواسش به من نبود .

پسره دوباره به حرف اومد :

- از فاميلايي ؟ آخه قبلا نديدمت !

- نخير . از دوستاي نيلوفرم .

- نيلوفر چه دوستاي خوبي داره . نمياي يكم برقصيم ؟

نگاهم و بهش دوختم و گفتم :

- خير همين جا راحت ترم .

- چرا ؟ نكنه رقص بلد نيستي ؟ نترس من يادت ميدم . پاشو . تنبلي نكن .

اي بابا چجوري تو مخ اين يارو فرو كنم كه نميخوام برقصم ؟! صداي عصبي رادين تو گوشم پيچيد :

- مگه نشنيدي ؟ گفت همين جا راحته !

نگاهم و به سمتش گردوندم . كي خودش و به ميز رسونده بود ؟ كراواتش و يكم شل كرده بود . قيافه اش خسته ميزد . چقدر اين قيافه ي خسته و عصبي با اون كراوات شل شده

برام جذاب بود . اردشير تعجب كرده بود . ولي سريع گفت :

- من كه چيزي نگفتم فقط خواستم . . .

رادين دوباره عصبي گفت :

- هر چي كه گفتي بسه ! بزن به چاك !

يا خدا ! رادين چرا امشب اينجوري شده بود ؟ انگار خودش نبود . اردشير سريع از سر ميز بلند شد و رفت . باز خدارو شكر كردم كه بينشون درگيري پيش نيومد . بعد از رفتن

اردشير رادين نيم نگاهي به سمتم انداخت و گفت :

- تو ذهن خودت خيالبافي نكن ! اگه يه پسر مزاحم هر كس ديگه اي هم ميشد من همين برخورد و ميكردم .

اين و گفت و از ميز دور شد . كاخ آرزوهام خراب كه بود . خراب تر شد !

بالاخره وقت شام رسيد . با آيلار به سمت ميز بزرگي كه وسط سالن بود و كلي غذاهاي رنگارنگ روش خودنمايي ميكرد رفتيم . اشتها نداشتم . همش تو فكر حرفاي رادين بودم .

بعضي وقتا حق و بهش ميدادم و بعضي وقتا اون روي پريماهيم بالا ميزد و هيچ حقي بهش نميدادم !

يكم سالاد براي خودم كشيدم و برگشتم سر جام . نگاهم و دور تا دور سالن چرخوندم . پدرام چيزي رو كنار گوش رادين و چند تا پسر ديگه زمزمه ميكرد . همه ميخنديدن ولي رادين

فقط به ميز غذا نگاه ميكرد و آروم آروم قدم بر ميداشت . صداي آيلار و شنيدم :

- چرا غذا نكشيدي ؟

- اشتها ندارم .

آرمين كنار آيلار نشست و جفتشون چيز ديگه اي نگفتن . بي هدف چنگالم و توي سالادم فرو ميكردم و باهاش بازي ميكردم . پدرام همراه سه تا پسر به سمت ميزمون اومدن .

پسرا به ترتيب كنار آرمين نشستن و فقط يه صندلي اضافه اومده بود كه اونم كنار من بود . رادين دير تر به سمت ميز اومد . اول با ديدن تنها صندلي خالي مكث كرد و بعد ناچار به

سمتش اومد . نشست . نگاهم به بشقابش افتاد . اونم هيچي نكشيده بود . فقط چند تا تيكه جوجه توي بشقابش بود . من اين عروسي رو بهش زهر كرده بودم . عروسي بهترين

دوستش بود !

پدرام رو به من گفت :

- پس اون دوستت نيوشا خانوم كجاست ؟ مثل اينكه قرار بود معرفيش كنيا ! جا زدي ؟

لبخند زوركي روي لبم نقش بست گفتم :

- به موقعش .

حرف ديگه اي نزدم . همه با هم حرف ميزدن . تنها كسايي كه سكوت كرده بودن من و رادين بوديم .

غذا خوردنمون زياد طول نكشيد . سريع از جا بلند شدم و گفتم :

- آيلار جون من ميرم از نيلوفر و آقا نيما خداحافظي ميكنم و بعدش ميرم .

نگاه خيره ي رادين و يه لحظه رو خودم حس كردم . آيلار گفت :

- يعني نمياي تا خونشون بريم ؟

- نه ديگه . برم خونه .

- آخه اين وقت شب . تنهايي چجوري ميري ؟

- تو بيابون برهوت كه گير نيفتادم يه آژانس ميگيرم .

- خيلي خب ! فعلا برو خداحافظي كن .

به سمت نيلوفر رفتم . سرشون حسابي شلوغ بود . سريع خداحافظي كردم و به سمت ميز برگشتم . خبري از رادين نبود . حتي صبر نكرده بود ازش خداحافظي كنم ! نفسم و بيرون

دادم و از همه خداحافظي كردم . مانتو و شالم و پوشيدم و به سمت دفتر مديريت باغ رفتم . آدرسم و گفتم و خواستم برام ماشين بگيرن . دفترشون پر از مهمون بود . خيلياشون

ميخواستن ماشين بگيرن . مدير دفتر يكم با تلفن صحبت كرد و بعد گفت :

- ميگه معطلي داره خانوم . شما تشريف داشته باشين . يك ربع ديگه دوباره زنگ ميزنم .

سر تكون دادم . از محيط شلوغ دفتر بيرون اومدم . كم كم به سمت در خروجي رفتم . هيچ خبري از تاكسي يا ماشيني نبود . چند بار قدم زدم جلوي در باغ . يه بي ام دبليو مشكي

جلوم سبز شد . شيشه اش پايين اومد . رادين بود . با اخماي تو هم گفت :

- سوار شو .

اخماي منم بي اراده تو هم رفت گفتم :

- ممنون . آژانس ميگيرم .

سرش و به سمت مخالف من گردوند . نفس عميق كشيد و گفت :

- يه دختر تنها با راننده آژانسي كه معلوم نيست كيه . از اينجا ميخواد بره تهران ؟ سوار شو من ميرسونمت !

- گفتم كه مزاحم نميشم .

چند تا مهمون از در بيرون اومدن و مانع حرف زدن رادين شدن . از ماشين پياده شد . به سمتم اومد و گفت :

- لجبازي نكن . حوصله ي لجبازي ندارم . امشب زيادي رو اعصابم بودي . سوار شو ميگم .

- مگه زوره ؟ ميگم خودم ميرم . بيشتر از اينم رو اعصابتون نميرم ! شما تشريف ببرين من قصد ندارم سوار ماشينتون بشم !

روم و برگردوندم تا نگاهم بهش نيفته . كار سختي بود . ولي بالاخره تونستم كه نگاهش نكنم .

- براي من ناز نكن . همين الان سوار شو . نميخوام جلوي آدماي غريبه آبرو ريزي بشه .

برگشتم سمتش . نگاهش مصمم بود . نميدونستم بايد چي و باور كنم ! حرفايي كه بهم زد يا خوش خدمتي الانش و ؟!

- اينجوري هم من راحت ترم هم تو . چرا اصرار ميكني ؟

- سوار شو !

- من سوار نميشم .

- چرا سوار ميشي . همين الانم سوار ميشي . قبل از اينكه صداي من بالا تر بره .

در ماشين و باز كرد و منتظر بهم نگاه كرد . دندونام و رو هم فشار دادم . يه قسمت از قلبم ميخواست باهاش بره ولي يه قسمت قلبم از دستش شكسته بود و دوست نداشت

همراهيش كنه . دوباره گفت :

- سوار شو !

توي صداش تحكم بود ! يه جوري كه وادارم ميكرد سوار شم . به سمت در ماشين رفتم . زير لب گفتم :

- از خود راضي .

نشستم رو صندلي در و بست و خودشم ماشين و دور زد و سوار شد . نگاهم و به بيرون دوختم .

به محض اينكه استارت زد صداي داريوش تو ماشين پيچيد :

تو دونسته بودي چه خوشباورم من

شكفتي و گفتي از عشق پرپرم من

تا گفتم كي هستي تو گفتي يه بي تاب

تا گفتم دلت كو تو گفتي كه در ياب

قسم خوردي بر ماه كه عاشقتريني

تو يك جمع عاشق تو صادق تريني

همون لحظه ابري رخ ماه رو آشفت

به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت

بيشتر از ده بار اين آهنگ پخش شد . كل مسيري كه به تهران رسيديم داشتيم همين آهنگ و گوش ميداديم . آخرش طاقت نياوردم . دستم و به سمت ضبط بردم و خاموشش كردم .

نگاهش بهم افتاد . اخماش تو هم رفت سريع گفتم :

- پيامت واضح بود ! رسيد ! فقط تورو خدا صداي اين آهنگ و ديگه در نيار .

ابروهاش بالا پريد . با تمسخر گفت :

- خب خونه ي واقعيت كجاست ؟ الان بايد كجا برم ؟

- همه ي هدفت از رسوندن من شكنجه ي بيشترم بود ؟

- چرا انقدر بد بيني ؟

سرم و به سمت پنجره برگردوندم . جوابي بهش ندادم . دوباره خودش گفت :

- نگفتي كدوم وري برم ؟ جنوب ؟ مركز ؟ شرق ؟ غرب ؟ شمال ؟

- من دروغ گفتم كه از خودم محافظت كنم .

- من فقط آدرس و خواستم ! برام بقيه ي چيزا اهميت نداره .

- من دنبال خواهرم بودم . چند ساله كه دنبالشم . از وقتي كه عقلم به كار افتاد و نبودش و حس كردم دنبالش گشتم .

- كدوم سمت بپيچم ؟

- مادرم تمام اين مدت ازش خبر داشت ولي بهم هيچي نگفت . تو اين مدت از جفتمون باج گيري ميكرد . از جفتمون استفاده ميكرد كه خرج موادش و در بياره .

بي توجه به حرفاي من دوباره گفت :

- هنوز بايد مستقيم برم ؟

- شغلم فالگيريه ! به نظر بي كلاس مياد ولي من اينم . تنها زندگي ميكنم . توي يه خونه اي كه زياد لوكس نيست . ولي براي من بسه .

- گفتم برام اهميتي نداره .

حتي نگاهمم نميكرد . با اخماي تو هم فقط ميروند خودم و سمتش كشيدم كيفم از روي پام افتاد ولي توجهي بهش نكردم . دوباره گفتم :

- تحصيلاتم ندارم . تا ديپلمم به زور درس خوندم . پدرمم مرده . از مادرمم هيچ وقت خبر درست و حسابي نداشتم .

- فكر كنم بايد سمت شرق برم !

- خواهرم و بالاخره پيدا كردم . ولي اون حتي به منم اعتماد نداره . هنوز از هم جداييم . اون زندگي خودش و داره و منم زندگي خودمو . حتي انقدر من و قابل نميدونه كه درد دلا و

مشكلاتش و بهم بگه .

- پريماه بس كن ! اين چيزايي كه داري ميگي به دردم نميخوره .

- چرا به دردت ميخوره . گوش كن بهشون . اينارو بهت نگفته بودم قبلا . ميخوام پريماه واقعي رو بشناسي .

- كه چي بشه ؟

- كه ديگه بهم توهين نكني . تو فكر و خيالت من و دزد و تيغ زن ندوني . چون نيستم . چون اين كارا رو با تو نكردم .

دستش و روي فرمون كوبيد و هيچي نگفت . بدون اينكه از خشمي كه لحظه به لحظه تو وجودش بيشتر ميشد بترسم ادامه دادم :

- دروغ گفتم كه از خودم دفاع كنم . در برابر حرفاي احتمالي تو ! نميخواستم با شنيدن زندگيم بهم بخندي . نميخواستم بدوني دارم تو چه شرايطي زندگي ميكنم .

- بس كن پريماه !

اسمم و چقدر خوش آهنگ صدا ميكرد . حتي وقتي صداش به خاطر عصبانيت بيش از حد بم شده بود . دوباره گفتم :

- تو دو بار باهام تصادف كردي . دو بار من و ديدي ولي انگار نه انگار . حتي بعدشم يادت نيومد كه من و ديدي .

متعجب به طرفم برگشت . دوباره گفتم :

- آره ديدي ! اينجور متعجب نگاهم نكن ! توي كوچه اي كه بهت گفته بودم خونه ام اونجاست . دو بار نزديك بود باهام تصادف كني . يادت نمياد ؟ ديدي گفتم . حتي يادتم نمياد !

نفس عميق كشيدم و گفتم :

- مامانت ميومد پيش من تا براش فال بگيرم .

-مامان من ؟!

- آره مامان تو ! يه بار از رو عكست براش فال گرفتم . برام عجيب بود كه تو هموني باشي كه من باهاش دو بار تصادف كردم .

دوباره پوزخند زد و گفت :

- پس نقشه ات حساب شده تر از اون چيزي بود كه فكر ميكردم .

سرم و پايين انداختم و گفتم :

- فقط كنجكاو شده بودم در موردت . خب موقعيت اجتماعيتم باعث شده بود بيشتر سمتت جذب بشم .

- توام گفتي سنگ مفت و گنجشك مفت . بذار ببينم اين پسره گول ميخوره يا نه !

- تو نميخواي گوش بدي !

- نه نميخوام . از اول كه گفتم نميخوام . هر لحظه با حرفات بدترش ميكني !

سكوت كردم . هيچي نگفتم . اون نميخواست بشنوه . زور كه نبود .

- از كدوم طرف بايد برم ؟

زير لب آدرس و بهش گفتم . خيابونا خلوت بود . پاش و تا آخرين حد روي گاز گذاشته بود و سرسام آور ميروند .

رسيديم جلوي خونه . ترمز كرد . در ماشين و باز كردم گفتم :

- مرسي كه رسونديم . خونم همينجاست . طبقه ي دوم .

- به من ربطي نداره . من فقط به خاطر دير وقت بودن رسوندمت !

سر تكون دادم و گفتم :

- به هر حال ممنون . اگه اذيتت كردم معذرت ميخوام .

سرش و بالا گرفت . تو چشمام خيره شد . با عصبانيتي كه هنوز توي حرفاش معلوم بود گفت :

- اميدوارم ديگه نبينمت !

با اين حرفش سوختم ! دندونام رو هم كليد شد . سريع از ماشين پياده شدم و به سمت در خونه دويدم . همسايه ي طبقه پاييني كنار در وايساده بود و سيگار ميكشيد . اينم وقت گير

آورده نصف شبي ! با ديدنم از جلوي در كنار رفت و سلام كرد . به زور جوابش و دادم . ميترسيدم جلوش بغضم بتركه . صداي ماشين رادين و شنيدم كه گاز داد و از كوچه بيرون

رفت . خودم و سريع تو خونه انداختم . از پله ها بالا رفتم . جلوي خونه وايسادم . ميخواستم كليد و بردارم . ولي كيفم همراهم نبود . محكم به پيشونيم زدم . چقدر احمقم كيفم و جا

گذاشتم تو ماشينش . دلم ميخواست سرم و بكوبونم به ديوار . از زير گلدون تزئيني كه كنار در خونه بود كليد يدك و برداشتم . به خاطر حواس پرتيم هميشه كليد يدك خونه رو زير

گلدون ميذاشتم تا پشت در نمونم . كلافه در و باز كردم . حالا بايد چجوري كيفم و ازش ميگرفتم ؟ اين كه ديگه نميخواست من و ببينه ! ميتونستم به آيلار بگم !

در و محكم بستم . دلم ميخواست توي وان حموم لم بدم و به هيچي فكر نكنم . امشب به اندازه ي كافي روحم زخمي شده بود . دلم آرامش ميخواست و گريه . . . تا صبح گريه . . .

انقدر كه ديگه نتونم چشمام و باز كنم . . . دوست داشتم خودم و تنبيه كنم . حقم بود . . . بايد تنبيه ميشدم . . .

بي حال بودم شالم و در آوردم و همينجور كف اتاق انداختم . گلسرم و باز كردم . موهام دورم ريخت . لباسم و از تنم در آوردم . بدون اينكه كامل لخت بشم به سمت حموم رفتم .

شير آب و باز كردم . وان در حال پر شدن بود . آروم پام و توش گذاشتم . نشستم و آروم تكيه ام و دادم به وان . لب به لب پر آب شده بود .

چشمام و چند ثانيه بستم . من چي و براي از دست دادن داشتم ؟ كي بود كه نبودم ناراحت بشه ؟ كي دلش برام تنگ ميشد ؟ مادرم ؟ پريا ؟ نيوشا ؟ رادين ؟ پوزخندي زدم . شايد

نيوشا ناراحت ميشد . شايد پريا دلش تنگ ميشد . مادرم حتي نميفهميد كه نيستم . رادين ؟ شايد خوشحال ميشد . انقدر نامرد بود كه خوشحال بشه ؟

نفسم و بيرون دادم . چشمم و به كاشي هاي تو حموم دوختم . گوش دادم . همه جا آروم بود . نه هياهويي . نه حرفي . نه صداي خنده اي . دستام و دو طرف وان گذاشتم . نگاهم به

آب زلال افتاد . چند ثانيه بعد به قفسه ي توي حموم . از جام بلند شدم . يكم از آبي كه تو وان بود ريخت بيرون . توجهي نكردم . پا برهنه به سمت قفسه رفتم . كف حموم خيس بود .

نزديك بود ليز بخورم . سريع دستم و به ديوار گرفتم تا نيفتم . در قفسه رو باز كردم . چيزي كه ميخواستم و برداشتم . دوباره برگشتم سمت وان . دراز كشيدم .

احساس پوچي ميكردم . حرفم براي هيچ كس سنديت نداشت ! هيچ كس نميتونست بهم اعتماد كنه ! حتي خواهرم . حتي اون كه ميدونست من توي گذشته ي سختش تقصيري نداشتم

. ولي بازم بهم اعتماد نداشت .

رادين ! نفسم و دوباره بيرون دادم . نگاهم يه جايي دور تر رفت . جايي كه تو وان يا تو حموم نبود . برگشت به عروسي . نگاه ناراحتش . ميخواست من و بكوبه . ميخواست بهم

بفهمونه چقدر ناراحتش كردم ! حق داشت اعتماد نكنه بهم . حق داشت بگه براش نقشه كشيدم . حق داشت بهم بگه تيغ زن !

پلكام و دوباره بستم . چه زندگي پوچي . دارم زندگي ميكنم كه به چي برسم ؟ به كي ؟ فقط روزا رو ميگذرونم ؟ رادين كه من و نميخواد . منم كه كس ديگه اي رو نميخوام .

دلخوشي هم كه ندارم . تو اين دنيا دارم فقط اكسيژن حروم ميكنم ! هيچ كاري از دستم بر نمياد .

دوباره حواسم برگشت تو حموم . برگشت به جسمي كه تو دستم بود . كاغذش و باز كردم . نگاه به جسم فلزي كه تو دستم بود انداختم . خون تو تنم منجمد شده بود . توي بهت و

خيال بودم . انگار اختيار جسمم دست خودم نبود . شايد رادين امشب زياده روي كرده بود .

كاش حداقل براي آخرين بار ميگفت كه من و بخشيده . چشمام و به سقف دوختم . دستم ميلرزيد . احساس ميكردم تنم سست شده .

يعني واقعا داشتم به اين فكر ميكردم ؟ ميخواستم همه چي و تموم كنم ؟ دستم لرزيد . انگشتام شل شد . جسم فلزي از دستم سُر خورد و روي زمين افتاد . احساس كردم تمام بدنم به

لرزش افتاده . از ترس بود . ترس از كاري كه تو فكرم ميگذشت . ميدونستم رنگم پريده . متوجه لرزش لبام بودم . فكم ميلرزيد .

دستام و دو طرف وان گذاشتم و يهو سرم و زير آب فرو بردم . تو ذهنم شمردم . يك . . . دو . . . سه . . . چهار . . . چرا انقدر نفسم كم بود ؟ به زور به پنج رسيد . سرم و بالا

آوردم . نفس گرفتم . موهام و از توي صورتم كنار زدم . دوباره نگاهم به جسم فلزي كه كنار وان بود افتاد . داري به چي فكر ميكني احمق ؟

دوباره سرم و بردم زير آب . يك . . . دو . . . سه . . . چهار . . . پنج . . . نفس كم آوردم . ولي بالا نيومدم . اينجوري كسي خفه ميشد ؟ دلم ميخواست سرم و بالا بيارم . ولي نه .

دوباره شمردم . يك . . . دو . . . سه . . . برو بالا . بسه پريماه . تو اين كاره نيستي . . . تو جرات اين كارم نداري . . .

سرم و بالا آوردم . شرط ميبندم كه دارم . خيلي جرات دارم . دوباره رد نگاهم روي تيغ فلزي افتاد . وسوسه شدم بر دارمش . . . وسوسه شدم همه چي و تموم كنم . . . بايد تموم

ميشد . . . بايد . . .

قبل از اينكه دستم و دراز كنم تلفن خونم زنگ خورد . كي بود ؟ الان ؟ اين وقت شب ؟ با من چيكار داشت ؟

حتما مزاحم بود . مثل اوني كه دو شب پيش مزاحمم شده بود . حرف نميزد . فقط صداي نفساش و ميشنيدم . بعد قطع كرده بود . حتما خودش بود . دوباره دستم و به سمت تيغ دراز

كردم . تمومش كن پريماه . چرا انقدر بي عرضه اي ؟ چي داري كه از دست بدي ؟ اگه تو بميري كي برات سياه پوش ميشه ؟ خلاص كن خودت و از اين زندگي !

خودم و به سمت تيغ كشيدم . از روي زمين برداشتمش . دوباره دستم به لرزش افتاده بود . ولي نه اين بار بايد مصمم باشم . قبلا شنيده بودم يه زنداني با تيغ خودكشي كرده . ولي

اون تيغارو خورده بود . چندشم شد ! من مثل اون جرات نداشتم .

دست چپم و لبه ي وان گذاشتم . تيغ و تو دست راستم جا به جا كردم . احساس كردم صداي در خونه مياد . توهم بود ! كي اين وقت شب ميومد خونه ي من ؟!

دوباره حواسم و دادم به تيغ . ترسيده بودم . ولي ميتونستم تمومش كنم . احمقانه بود كارم . ميدونستم ولي بايد تمومش ميكردم . تيغ و روي رگم گذاشتم . با پوستم مماس شده بود .

سرماي تيغ تنم و لرزوند . كافي بود يه فشار بدم و همه چي تموم شه . كافي بود . . .

- پريماه ؟!

صداي مردونه ي كي بود ؟ كي صدام ميكرد ؟ نكنه اينا علائم قبل از مرگه ؟ دوباره تمركزم و دادم به تيغ . فقط يكم فشار . . . پريماه بزن و خودت و خلاص كن . . .

صدا نزديك تر گفت :

- پريماه ؟!

صدا پر از نگراني بود . هول شدم . صدا صداي رادين بود . دستم بي اراده تكون خورد . درد تمام وجودم و گرفت . ميخواستم صداش بزنم . ولي مات به خون قرمزي كه از دستم راه

افتاده بود خيره شده بودم . سوزش بدي رو حس كردم . درد . . . سوزش . . . ناراحتي . . . غم . . . صداي رادين بود . . . شادي . . . سست و بي حال شده بودم . . . حتي نميتونستم

صداش كنم . . . پلكام داشت بسته ميشد . لحظه ي آخر ديدم كه وان پر از خون قرمز شد . . . نيشخندي بي اراده روي لبم نشست . ديدي تونستم . . . ديدي شجاع بودم . . . صداي باز

شدن در حموم و شنيدم بعد هم فرياد بلند و متحير رادين :

- پـــــــــــــــريـــــــ ــــــــــــــــماه . . .

چشمام كم كم بسته ميشد . صداي رادين تو گوشم گم ميشد . يه حركت آهسته ميديدم . قدمايي كه به سمتم ميومد و تيغي كه از دستم افتاد . . . هم زمان با افتادن تيغ چشمام هم

ديگه جايي رو نديد . . .

*****

صداهاي گنگ ميشنيدم . . . انگار توي خلاء گير كرده بودم . چشمام تار ميديد . نور زرد و تشخيص دادم . . . صداي مردي كه با فرياد ميگفت :

- به هوش اومد . . .

هنوز خوابم ميومد . . . نميدونستم كجام . . . مرده بودم ؟ دوباره دور و اطرافم سكوت شد . . . توي هاله اي از مه كسي رو ديدم كه روپوش سفيد به تن داشت . . . بعد سوزشي

توي دستم كه باعث شد ابروهام تو هم گره بخوره . . .

سوزش . . . درد . . . حموم . . . تيغ . . . كجام ؟ اگه مُردم پس اين درد از كجاست ؟ همه چي داشت واضح ميشد . لبم و باز كردم . . . ناله ي حفيفي كردم . . . از بين پلكاي نيمه

بازم رادين و ديدم . . . عصبي . . . كلافه . . . رادينم مُرده بود ؟ اون ديگه چرا ؟

دوباره سوزش . . . دوباره درد . . . پلكام دوباره بسته ميشد . . . دوباره سكوت . . . دوباره تاريكي . . .

*****

پلكام باز و بسته ميشد . يكي باهام حرف ميزد . ولي صداش گنگ بود . تو دل سياه شب فرو رفته بوديم . هيچي و دور و اطرافم تشخيص نميدادم . تكون ميخوردم . هنوزم اون

سوزش لعنتي باهام بود . دوست داشتم بازم بخوابم . بي حال و سست بودم . دوباره چشمام و بستم . . .

*****

پاشو پريماه . . . پاشو . . . پلكام چقدر سنگين بود . . . هنوز خوابم ميومد . . . فشاري به پلكام آوردم . . . باز نشد . . . رد روشنايي رو از پشت پلك بسته هم ميتونستم بگيرم . . .

همه جا سكوت بود و فقط يه رد نور به پشت پلكام ميخورد . . .

دوباره سعي كردم پلكام باز شد . . . به سختي چند بار باز و بسته اش كردم تا تاري ديدم از بين بره . . . نگاهم به كاغذ ديواري هاي كرم رنگ اتاق افتاد . . . بعد به پرده ي شيكي

كه تلفيقي از كرم و قهوه اي بود . . .

من كجام ؟ زنده ام ؟ چجوري ميتونستم اين و بفهمم ؟ بي اراده دست راستم و بالا آوردم و روي صورتم گذاشتم . خودم و لمس كردم . . . زنده بودم . . . دوباره به اتاق خيره شدم . .

. به رو تختي كرم رنگ . . . به بالش نرمي كه زير سرم بود . . . به تخت گرم و راحتي كه روش خوابيده بودم . . .

دوباره نگاهم چرخيد اتاق نورگيري بود . . . حواسم و جمع كردم نورگير ؟ هوا روشنه . . . انگار تازه مغزم فعال شد . . . نور . . . شب بود . . . تو وان حموم . . . خونه ي خودم . .

. تيغ . . . اينجا كجاست ؟!

بي اراده تكوني به دست چپم دادم تير ميكشيد !صورتم و از درد جمع كردم . نگاهم و بهش دوختم . پانسمان شده بود . . .

چند لحظه چشمام و بستم . . . مثل قطعات پازل كل ديشب و كنار هم چيدم ! تيغ و روي رگم گذاشتم . بعد صداي رادين و شنيدم . هول شدم ! واقعا صداي خودش بود ؟يعني خواب

نميديدم ؟ نه بابا ! خواب چيه ؟!ديده بودمش . همون دستپاچم كرده بود . همون باعث شد تيغ و محكم روي رگم فشار بدم . چشمام و باز كردم . مستاصل بودم . . . پس الان كجام ؟

در باز شد . رادين وارد شد . همون لباساي مهموني تنش بود ! كراوات نداشت . خبري هم از كت نبود . دكمه هاي پيراهن مردونه ي سفيدش باز بود و يكم از سينه اش معلوم بود .

آستيناشم تا زده بود و تا آرنجش بالا بود . شلوار مشكي پاش بود . با ديدن چشماي باز من متعجب شد لبخندي به لب آورد و گفت :

- بالاخره بيدار شدي ؟

بالاخره ؟ فقط مات و مبهوت نگاهش كردم . كنار تخت نشست و گفت :

- چقدر خوش خوابي !

چرا هي ميگه خواب ؟! مگه نمرده بودم ؟ شايد مرده بودم و زنده شدم ! لعنت به اين شانس ! پريماه حتي شانس اينكه بميري هم نداري ! چقدر تو بدبختي ! ولي نه ! من كه مرده

بودم . . . يعني تقريبا مرده بودم . . . اون اومده بود . . . اون نجاتم داده بود . . . اخمام تو هم رفت . ميخواستم چيزي بگم ولي لبام به هم دوخته شده بود . . . گلوم خشك بود . . .

حتم داشتم قيافمم افتضاحه !

رادين دوباره به حرف اومد :

- صبر كن برم يه چيزي بيارم بخوري .

ميخواستم بگيرمش كه نره . . . اگه بره كي جواب سوالام و بده ؟ ولي رادين رفت . آب دهنم و قورت دادم . دهنم و به سختي باز و بسته كردم . چند بار صدام و صاف كردم تا بتونم

باهاش حرف بزنم . . . يعني اينجا خونه ي رادينه ؟!

با چشماي از حدقه در اومده اطراف و نگاه ميكردم كه رادين دوباره با يه سيني وارد اتاق شد . دوباره لبخند زد . اين لبخنداش عجيب بود . . . مشكوك بود . . .

- وقتي خواب بودي از فرصت استفاده كردم رفتم بيرون برات جيگر خريدم . تازه برگشته بودم كه ديدم بيداري .

نگاهش كردم سيني رو روي پام گذاشت و گفت :

- - بخور .

كلافه بودم . اين همه نزديكي ! اين همه مهربوني ! اين همه تفاوت با ديشب ! اشك ميرفت كه تو چشمم حلقه بزنه . گفت :

- منتظر چي هستي ؟ بخور ديگه .

آب دهنم و دوباره قورت دادم . پلكاي دردناك و داغم و بستم يه قطره اشك از چشمام ريخت پايين . چشمام و باز كردم . لبخند رادين محو شد . نگاهي به صورت گريونم كرد دستش و

ناخود آگاه دراز كرد . سريع سرم و كشيدم عقب . متوجه كناره گيريم شد . دستش و مشت كرد و انداخت پايين .

با صدايي كه به زور در ميومد گفتم :

- اينجا كجاست ؟

از كنار تخت بلند شد . دستش و تو جيبش كرد . يكم راه رفت . تو چشمام نگاه نميكرد گفت :

- خونه ي من !

اخمام و تو هم كشيدم :

- مگه نگفتي نميخواي ببينيم ؟ چرا آورديم اينجا ؟

نگاهم كرد . نفسش و كلافه بيرون داد و گفت :

- بعدا در موردش حرف ميزنيم . تو الان حالت خوب نيست . يكم غذا بخور .

با غيظ بهش نگاه كردم . ناراحت و كلافه بودم . نجات پيدا كرده بودم اونم به دست كي ؟ رادين ؟ خروس بي محل ! با دست راستم سيني و از روي پام هل دادم . با صداي بدي كل

ظروف و غذاها ريخت پايين تخت . رادين حركتي نكرد . حتي اخم هم نكرد . فقط نگاهم كرد . جدي و خيره . منم زل زدم تو چشماش ولي ابروهام به هم گره خورده بود .

رادين سكوت و شكست و گفت :

- ميرم برات بازم غذا بيارم !

كلافه تر شدم . چرا داد نميزد ؟ دستور نميداد ؟ توبيخ نميكرد ؟ خواست از اتاق بيرون بره كه تمام نيروم و جمع كردم تا بتونم بلند حرف بزنم :

- چرا من و آوردي اينجا ؟

- اول غذا !

- اگه بازم غذا بياري همين كار و باهاش ميكنم ! اصلا ميخوام برم خونه ي خودم .

با اين فكر پتو رو از روم كنار زدم نگاهم به لباساي بيمارستان افتاد . رادين به سمتم اومد و گفت :

- هنوز كامل حالت جا نيومده . بخواب انقدر لجبازي نكن .

سرم گيج ميرفت ولي باهاش مقابله ميكردم . نميخواستم تو خونه ي كسي كه حتي چشم ديدنم و نداره بمونم ! دست چپم مثل يه عضو عاريه كنار بدنم افتاده بود . پاهام و كج كردم تا

از تخت پايين بذارمشون . تقريبا نشسته بودم . يكم مكث كردم تا سر گيجم كمتر بشه . صداي رادين دوباره اومد :

- كجا ميخواي بري ؟ اصلا مگه تنها ميتوني جايي بري؟

زمزمه وار گفتم :

- به تو هيچ ربطي نداره ! بايد برم .

- چند لحظه بشين . . .

چشمام و عصبي توي چشماش دوختم . با تمام نيروم فرياد زدم :

- نميخوام ! بسه ! اداي آدماي مهربون و در نيار .

جدي شد . نگاهش مغرور شد . خيالم راحت شد ! فكر ميكردم عوض شده ! ولي با اين نگاه بهم فهموند كه هنوز خودشه . هنوزم رادين ديشبه .

عصبي فرياد زد :

- از ديشب تا حالا الكي تر و خشكت نكردم كه صبح سرت و بندازي پايين و بري .

حرفش گرون تموم شد برام . از جام بلند شدم . هنوزم سرم گيج ميرفت . چشماي سنگينم نيمه باز ميشد . منم مثل خودش گفتم :

- مگه من ازت خواستم كه خودت و نخود آش كني ؟ من خواستم ؟

كلافه دستش و بين موهاش كشيد و گفت :

- دراز بكش پريماه با اعصاب من بازي نكن .

با اعصاب من بازي نكن ؟! ياد حرف ديشبش افتادم . بهم گفته بود رو اعصابشم . . . اشك قطره قطره از چشمم پايين ميريخت . ميون هق هقي كه نميدونم چجوري تو اون لحظه

نصيبم شده بود گفتم :

- من كه داشتم ميرفتم . . . اگه ميذاشتي برم ديگه با اعصابت بازي نميكردم . . . به چه حقي نذاشتي برم ؟ چرا نذاشتي بميرم ؟ هان ؟

سرش و پايين انداخت و نفس عميق كشيد . چشمام ميسوخت . دلم ميخواست حرف بزنه . اين سكوت و نميخواستم . دستام و به سمت يقه ي پيراهنش بردم و تو مشتم گرفتم . دست

چپم تير ميكشيد ولي اهميتي بهش ندادم دوباره ضجه زدم :

- با توام . به چه حقي نجاتم دادي ؟ كي بهت همچين اجازه اي رو داده بود ؟ هان ؟ كي ؟

اين بار آروم تر و با لحن مهربون تري گفت :

- پريماه دراز بكش حالت خوب نيست .

دست چپم و بلند كردم و بي جون روي سينه اش كوبيدم . دوباره گفتم :

- همش تقصير توئه . اگه من تو اين دنياي لعنتي گير كردم تقصير توئه !

دستم و براي بار دوم بلند ميكردم كه روي سينه اش بكوبم كه رو هوا گرفتش . گفت :

- دستت بخيه داره . خون ريزي ميكنه . چرا اين كارا رو با خودت ميكني ؟

- ول كن دستمو .

خواستم دستم و آزاد كنم ولي نذاشت . محكم نگهم داشته بود . سرم سنگين ميشد . گريه هم مزيد بر علت شده بود و حسابي چشمام و گرم و خواب آلود كرده بود . رادين از اين

سستيم استفاده كرد . لب تخت نشوندم . هنوزم آروم گريه ميكردم . براي چي ؟ نميدونم ! شايد براي بي عرضگيم ! شايد براي اينكه خدا هم جوابم كرده بود ! انگار اونم فهميده بود

لياقت مرگم ندارم !

رادين با احتياط كمكم كرد تا دراز بكشم . تنم يخ بسته بود ولي گرماي تنش گرمم ميكرد . هنوزم با احتياط مچ دستم و گرفته بود تا به خودم آسيب نرسونم . احساس ضعف ميكردم .

احساس شكسته شدن .

كاملا دراز كشيدم . پتو رو تا نصفه روم كشيد . دستم و آروم روي تخت گذاشت . چشمام و بسته بودم و فقط قطره هاي اشكي كه روي گونم ميريخت و حس ميكردم .

نفسش و كنارم حس كردم . پلكام و از هم باز كردم . دستاش و دو طرف بدنم روي تخت گذاشته بود و يكم به سمتم خم شده بود . چند لحظه مكث كرد . نگاهش و تو چشمم دوخت و

گفت :

- آروم باش . سعي كن خوب بشي . وقتي قوي شدي بيا تا با هم بجنگيم . الان فقط به خوب شدنت فكر كن . باشه ؟

دلم نميخواست چشمم بهش بيفته . دلم با حرفاش سوخته بود . . . از طرفي هم خجالت ميكشيدم نگاهش كنم . . . اونم بعد از اين كار احمقانه ! ولي بازم تقصير اون بود . . . اگه اون

حرفارو بهم نميزد . اگه ميذاشت كامل همه چي و توضيح بدم .

با سستي جابه جا شدم و پشتم و بهش كردم . هنوزم آروم اشك ميريختم . كلي غم و غصه تو دلم ريخته بود . كاش مرده بودم .

دوباره صداش و نزديك گوشم شنيدم :

- پريماه بايد يه چيزي بخوري . ديشبم تو عروسي هيچي نخوردي . اينجوري ضعف ميكني دختر !

يعني واقعا متوجه شده بود كه ديشب هيچي نخوردم ؟! دشب كه مغرور بود . ديشب حتي نگاهمم نميكرد . حتي نميخواست كنارم بشينه . مكث كرده بود و آخرشم از سر ناچاري

نشسته بود . هر لحظه ياد كاراش بدتر غصه دارم ميكرد . با همون صداي پر بغض گفتم :

- ازت متنفرم .

- تنفر از من نه برات آب ميشه نه نون !

- خيلي ازت بدم مياد .

- نميگفتي هم واضح بود . برگرد ببينمت .

- نميخوام .

- مثل بچه ها قهر ميكني كه چي ؟ نازت و بكشم ؟

اين صداي مهربون و شيطونش كه سعي ميكرد من و سر حال بياره بدتر گريه ام و شديد تر ميكرد .

- ميخوام تنها باشم . ميخوام برم خونم .

- شايد بذارم تو اتاق براي 15 دقيقه تنها باشي . ببين تاكيد ميكنم فقط 15 دقيقه ! ولي امكان نداره بذارم بري خونت ! پس اين فكر و از ذهنت بنداز بيرون . فهميدي ؟

- چقدر خودخواهي . نميخوام باهات حرف بزنم . برو بيرون .

- ولي من ميخوام بشنوم .

- اون موقع كه ميخواستم نشنيدي . حالا ديگه حرفي باهات ندارم .

- اگه راست ميگي برگرد اينارو تو چشمام بگو .

از اين حالت پر حوصله اش عصبي ميشدم . از اينكه رفته بود تو قالب مرداي دلسوز لجم ميگرفت . سرم و تو بالشت فرو كردم و گفتم :

- ازت متنفرم . تنهام بذار .

صداي نفس عميقي كه كشيد و شنيدم .

- فقط 15 دقيقه . هر كار ميخواي بكني تو اين 15 دقيقه انجام بده . چون فعلا بايد من و تحمل كني . فهميدي ؟

جوابي بهش ندادم . صداي باز و بسته شدن در اتاق و شنيدم . يكم مكث كردم و بعد سرم و از رو بالشت با احتياط برداشتم . نگاهم به در بسته و اتاقي كه ديگه رادين توش نبود

افتاد . دستام و روي صورتم گذاشتم و اشكام و پاك كردم . نگاه خيره ام روي دستم موند . بانداژ سفيد رنگي دور مچ دستم بسته شده بود . هنوز نميتونستم دستم و خوب تكون بدم .

تير ميكشيد و ميسوخت .

درك رفتار رادين برام مشكل بود . از يه طرف ميگفت نميخواد من و ببينه و از يه طرف نصف شب سر از خونه ام در آورده بود .

فكر اينكه اگه رادين نميرسيد مو به تنم راست ميكرد ! يعني واقعا ميمردم ؟ آخه با چه شجاعتي تيغ و روي رگم گذاشته بودم ؟ هنوزم تنم از ياد آوريش ميلرزيد .

كل اتاق و با چشمام بر انداز كردم . خبري از وسايلم نبود . فقط مانتوي مشكي رنگم كه تو عروسي تنم كرده بودم يه گوشه روي مبل افتاده بود . با شال طرحدار خوشگلم كه

حسابي گرون خريده بودمش . ولي الان مچاله شده بود و روي مانتوم افتاده بود . نفس عميقي كشيدم . چه اهميتي داشت كه شالم چروك ميشه ؟ من تا دم مرگ رفته بودم . اين مهم

بود .

دنبال كيفم گشتم . ولي خبري ازش نبود . حتي گوشيمم كنارم نبود . سر گيجه دوباره به جونم افتاد . دهنم تلخ شده بود . معدم پيچ ميخورد . نگاهم روي ساعت اتاق ثابت موند 1

ظهر و نشون ميداد . كاش ميتونستم به نيوشا زنگ بزنم بياد دنبالم .

روي تخت نيم خيز شدم . دست راستم و به سرم گرفتم . چند ثانيه چشمام و بستم و دوباره باز كردم . اين بار مصمم پام و روي پاركتاي قهوه اي سوخته ي اتاق گذاشتم . نگاهم به

سيني غذا افتاد . چه گند كاري شده بود !

يه قدم لرزون برداشتم با احتياط از كنار سيني چپه شده گذشتم . به آينه ي قدي كه يه گوشه ي اتاق و تقريبا نزديكي در خروجي بود رسيدم . نگاهم و مات به خودم دوختم . صورتم

سفيد شده بود . لبام به كبودي ميزد . موهام آشفته دورم ريخته شده بود . دستم به سمت موهام رفت . نگاهم پايين تر از صورتم اومد . روي لباس راه راه آبي و سورمه اي

بيمارستان موند . لباس دكمه داري كه بلنديش تا بالاي زانوم بود و حداقل دو سايز برام بزرگتر بود و شلوار بلند و بي قواره اي كه احساس ميكردم هر لحظه ممكنه از پام بيفته .

دوباره نگاهم به سمت صورتم برگشت . زير چشمام هاله ي سياهي افتاده بود . يه دسته از موهام و پشت گوشم زدم . بي توجه به ظاهر داغونم به سمت در رفتم . آروم دستگيره

رو پايين كشيدم .

با قدمايي نا مطمئن از اتاق بيرون اومدم . سر و صدا از آشپزخونه ميومد . حتما رادين اونجاست . چند قدم ديگه رفتم . از در اتاق فاصله گرفتم . دوباره سرم گيج رفت . سريع

دستم و به ديوار گرفتم تا زمين نخورم . يكي نبود بگه با اين حال نزارت كجا داري ميري ؟

نگاهم دور تا دور خونه چرخيد . دنبال تلفن ميگشتم . يا دنبال ردي از كيفم . . . موبايلم . . . بايد به نيوشا زنگ ميزدم . نميتونستم دوباره رادين و ببينم . . . دلم سكوت خونم و

ميخواست . . .

صداي رادين من و به خودم آورد :

- چيزي ميخواي ؟

نگاهم به رادين افتاد هنوز همون لباسا تنش بود . حالا تو صورتش دقيق شده بودم . خستگي از توي نگاهش داد مي زد . چشماي قرمزش و موهاي آشفته اش علائم شب زنده

داريش بود . كل ديشب و كنار من بود . . . حتما نگران شده بود . . . حتما . . .

جلوي افكارم و گرفتم . . . جلوي خيالاتي شدنم و ! جلوي احساساتي بودنم و ! انقدر از كاه كوه نساز پريماه ! بازم ضد حال مي خوريا ! بازم مجبور ميشي خودتو نابود كنيا ! اين بار

ديگه تيغم برات جواب نميده !

رادين كامل از آشپزخانه بيرون اومد . يكم بهم نزديك شد . مثل گربه با دستام به ديوار چنگ زده بودم . مي ترسيدم هر لحظه پس بيفتم و دوباره از خودم ضعف نشون بدم !

دوباره به حرف اومد:

- هي خانوم با شمام ! چيزي مي خواي؟ چرا از تخت بيرون اومدي؟

كلافه گفتم :

- كيفم . . . كيفم كجاست ؟

- كيفت و براي چي مي خواي؟

با سماجت گفتم:

- كيفم و مي خوام .

- اينجا نيست خونته .

- ولي كيفم كه توي ماشين تو جا مونده بود.

- بله جا مونده بود! منم برات آوردمش ، ولي وقتي تو اون حال ديدمت همه چي يادم رفت كيفتو با همه ي وسايلاي توش خونه جا موند!

نفسمو كلافه بيرون دادم :

- يه تلفن بهم بده .

- تلفن و ديگه مي خواي چيكار؟

- مي خوام زنگ بزنم به يكي بياد دنبالم و منو از دست تو نجات بده!

دندوناش و رو هم فشار داد . مي فهميدم كه سعي مي كنه آروم باشه . نمي فهميدم چرا انقدر تلاش مي كنه ! تلاش براي خوددار بودن . براي اينكه نارحتم نكنه ! شايد از ضعفم

ترسيده بود. شايد فكر مي كرد دوباره قراره يه بلايي سر خودم بيارم . گفت:

- بذار كمكت كنم برگردي تو تخت .

يه قدم بهم نزديك شد خودم و كنار كشيدم و گفتم :

- يه تلفن بهم بده ! مي خوام از اينجا برم !

- پريماه آروم باش .

دستمو از روي ديوار برداشتم با عصبانيت گفتم :

- نمي فهمي چي مي گم ؟ مي خوام برم ! آروم نمي شم . فقط مي خوام برم .

سرم گيج مي رفت تعادلم بهم خورد مي خواستم دوباره دستم و به ديوار بگيرم ولي به شدت افتادم زمين طوري كه آخم دراومد . رادين از افتادنم عصباني شد و گفت :

- بفرماييد ! اينم سزاي يه دختر سرتق .

خواستم دوباره دستم و به ديوار بگيرم و بلند شم كه زير بازوم و گرفت و با يك حركت بلندم كرد . همونجور كه به سمت اتاق مي بردم گفت :

- ببين داري چي به روز خودت مياري !

دوباره برگشته بوديم به همون اتاق كذايي به زور رو تخت خوابوندم و گفت:

- پريماه . . .

نگاهم و ازش گرفتم . دوباره گفت :

- پريماه خانوم ؟

سرمو به جهت مخالف گردوندم دستشو به سمت صورتم دراز كرد و به سمت خودش چرخوند . نگاهش مهربون بود . ترسيدم از اينكه دوباره قلبم به ضربان بيفته . سريع چشمامو

بستم كه نبينمش . كه دوباره گرفتار نشم !

نفس عميقي كشيد و گفت:

- نگاهم نمي كني؟

پلكامو بيشتر رو هم فشار دادم . دستش به سمت موهام رفت . آروم آروم موهامو از توي صورتم كنار زد و گفت:

- ازم دلخوري؟

بازم سكوت . . . دوباره خودش گفت:

- ازم متنفري ؟ نميخواي باهام حرف بزني ؟

چرا صداش حالت طبيعي پيدا نمي كرد ؟ چرا انقدر تُن صداش مهربون بود ؟ مكث كرد . . . دوباره گفت :

- آخه اين چه كاري بود تو كردي ؟

دوباره سكوت . . . دستش از روي موهام سُر خورد . كاش يكم فاصله ميگرفت . . . دوباره گفت :

- چرا خود خواهانه تصميم گرفتي ؟ به بقيه تو زندگيت فكر نكردي ؟

با همون چشماي بسته گفتم :

- براي تو چه فرقي داشت ؟ تو كه نميخواستي من و ببيني !

نفسش و بيرون داد و با شوخي گفت :

- زبونت سالمه ؟ داشتم نگران ميشدم !

سريع بحث و عوض كرده بود ! بدجنس ! از كنارم بلند شد و گفت :

- الان ميام .

از اتاق بيرون رفت . صداي قدماش اين و ميگفت . چشمام و باز كردم . چند تا نفس عميق كشيدم . چند لحظه بعد دوباره برگشت . با سيني كه توش يه بشقاب پر از جيگر بود . پشتم

متكا گذاشت تا بتونم بشينم . سيني رو اين بار روي پاي خودش گذاشت . به حركت دستاش خيره شدم . چنگال و پر كرد و به سمت دهنم گرفت . با اخم سرم و كنار كشيدم و گفتم :

- خودم ميخورم .

تصنعي اخم كرد و گفت :

- نميذارم اين يكي سيني رو هم نفله كني . همينجوري بايد بخوري !

خيلي گشنم بود . حوصله ي بحث كردن باهاش و نداشتم . فقط دهنم و باز ميكردم و اون تند تند تيكه هاي جيگر كبابي شده رو توي دهنم ميذاشت .

تقريبا كل بشقاب خالي شده بود كه ديگه دستش و پس زدم . از اتاق بيرون رفت و گذاشت استراحت كنم . نميدونم چرا ميل شديدي به خواب داشتم . ميخواستم باهاش حرف بزنم .

هنوز كلي سوال تو سرم رژه ميرفت ولي بي حال بودم و خوابم ميومد . پلكام و بستم . هم زمان چراغ اتاق خاموش شد و همه جا سكوت محض شد !

تو جام غلت زدم . چشمام و آروم باز كردم . همه جا تاريك بود . طاق باز دراز كشيدم . نور ضعيفي از پنجره داخل اتاق ميومد . نگاهم دوباره روي دست چپم خيره موند . بي حركت

كنارم افتاده بود . هنوز خونه ي رادين بودم . با چشم دنبال ساعت گشتم 11 شب بود . چقدر خوابيده بودم !

ديگه خبري از سرگيجه نبود . حسابي سرحال شده بودم . پتو رو كنار زدم و روي تخت نشستم . به شدت تشنم بود . هيچ صدايي از بيرون اتاق نمي اومد . از جام بلند شدم . دستم

هنوز درد ميكرد . دست راستم و زير دست چپم گذاشتم و از اتاق بيرون رفتم .

نور تلويزيون انتهاي سالن و روشن كرده بود . آهسته به همون سمت قدم برداشتم . تازه تونستم نگاهي به اطراف بندازم ولي تنها چيزي كه توي اون تاريكي قابل تشخيص بود

بزرگي خونه بود !

يكم ديگه جلو رفتم و بالاخره به تلويزيون رسيدم . نگاهم به رادين افتاد كه روز مبل خوابش برده بود . موهاي آشفته ام و كنار زدم . نگاهي به اطرافم انداختم . مستاصل و دو دل

بودم . بايد بيدارش ميكردم ؟ ولي گناه داشت . حتما كل ديشب و نتونسته بخوابه ! درست بود سر خود برم سر يخچالش ؟

نگاهم به آشپزخونه ي اُپني كه سمت راستم قرار داشت افتاد . به پاهام حركت دادم . نميتونستم از تشنگي بميرم كه !

دوباره درد دستم اذيتم كرد . كاش مُسكن ميخوردم ! دوباره قدم برداشتم . توي تاريكي چشمم جايي رو نميديد . سعي كردم از گوشه حركت كنم . نگاهم دوباره به رادين كه غرق

خواب بود افتاد . نور تلويزيون صورتش و روشن كرده بود . توي همين گير و دار پام به يه ميز گرد كه روش يه گلدون تزئيني بود خورد و ميز پر صدا تكون خورد .

سريع سرم و به جلو برگردوندم گلدون در حال سقوط كردن بود . تقريبا نشستم كف زمين تا بتونم گلدون در حال سقوط و بگيرم . يه لحظه حواسم از دست دردناكم پرت شد . گلدون

با ضرب روي مچ دستم پايين اومد . از يه طرف صداي ميز و از طرف ديگه " آخ " بلند من باعث شد رادين يهو از جاش بپره .

لبم و از درد گاز گرفتم . رادين از جاش بلند شد و به سمت صدا اومد . با ديدن من كه تو تاريكي نشسته بودم گفت :

- پريماه ؟! چي شده ؟

سريع به سمت چراغ رفت و روشنش كرد . زير لب از درد ناله ميكردم . از زور درد قطره هاي اشك روي صورتم روون شده بود .

رادين دوباره به سمتم اومد . سريع گلدون و برداشت و به دست نيمه جون من كه زير گلدون مونده بود نگاه كرد . با ناراحتي گفت :

- درد داره ؟

فقط سرم و تكون دادم . از جاش بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت . چند ثانيه بعد با ليوان آب و يه بسته كپسول برگشت كنارم . با ديدن كپسول فهميدم مُسكنه . سريع با آّب

خوردمش . دستم گِز گِز ميكرد . دوباره دست راستم و زير دست چپم گذاشتم و مثل بچه ام تو بغلم گرفتمش .

بين ابروهاي رادين گره افتاده بود . گفت :

- بخيه هات باز نشده باشه ؟ پاشو بريم بيمارستان .

به زور گفتم :

- احتياجي نيست . الان دردش خوب ميشه .

- يعني چي احتياج نيست ؟ پاشو .

- ميگم نميخواد .

- الان تو ، تو وضعيتي نيستي كه بدوني چي خوبه و چي بد . پاشو .

از جاش بلند شد . درد دستم از يه طرف و درد تيكه اي كه رادين بهم انداخته بود از طرف ديگه گره به ابروهام انداخت گفتم :

- يعني چي ؟

- پاشو پريماه با من بحث نكن .

از لحن دستوريش خوشم نيومد .

- گفتم كه دستم خوبه . جايي هم نميام .

داشتم از درد ميمردم ولي سعي ميكردم كه بروز ندم . يكم تو چشمام خيره شد و گفت :

- خيلي خب لجباز . بشين رو مبل يه چيزي بيارم بخوري .

سريع به سمت آشپزخونه رفت . موهام و از جلوي چشمم كنار زدم . از جام به زور بلند شدم و گفتم :

- من چيزي نميخورم . . . كي ميبريم خونم ؟

بدون اينكه به حرف من توجه كنه تو يخچال سرك كشيد و ظرف در بسته اي رو بيرون آورد . تو همون حال گفت :

- حالا چه عجله ايه ؟

دستم و روي اُپن آشپزخونه گذاشتم و همونطور با صورت جمع شده از درد گفتم:

- نميخوام تو خونه ي تو باشم . اصلا درست نيست .

نيم نگاهي به سمتم انداخت ابروهاش بالا رفتن گفت :

- چي درست نيست ؟ اينكه تو خونه ي من باشي يا اينكه با من تنها باشي ؟

دهنم و باز كردم تا چيزي بگم ولي روم نشد . سريع بستمش . دوباره گفت :

- من قصد ندارم حالا حالا ها ببرمت خونت !

مثل بچه ها پام و به زمين كوبيدم . پر از حرص بودم . از اينكه جاي من تصميم ميگيره . از اينكه به من و چيزي كه ميخوام توجه نميكنه . با لحن ناراحتي گفتم :

- مگه زوره ؟ من نميخوام اينجا بمونم !

دستاش و روي ميز گردي كه وسط آشپزخونه بود گذاشت و نگاهي بهم كرد :

- بري خونه چيكار كني ؟! تنهايي ميخواي چي بخوري ؟ چجوري از خودت مراقبت كني ؟ دو دقيقه من خواب بودم ببين چه بلايي سر خودت آوردي ؟ ميگي درد نداري ولي از قيافت

معلومه چه خبره !

- من تنها نيستم . خواهر دارم ! اون كمكم ميكنه !

پوفي كرد و گفت :

- كدوم خواهرت ؟ همون كه گفتي به عنوان خواهر قبولت نداره ؟

دندونام و رو هم فشار دادم و با شتاب به سمت اتاقي كه توش بودم رفتم . به اون چه كه خواهرم رفتارش با من چجوريه . . . به اون چه كه من تنهام . . . به چه حقي اينارو تو

سرم ميزنه . . .

به سمت مانتو و شالم كه روي مبل بود رفتم . به خاطر دستم نميتونستم سريع بپوشمش . به سختي آستينش و پيدا كردم و دستم و توش فرو بردم . دكمه هاش و يه دستي بستم .

رادين با شتاب وارد اتاق شد . با ديدن من كلافه دستي به صورتش كشيد و گفت :

- كجا ؟

- خونه ام ! اونجا از تنهايي بپوسم بهتره تا اينكه اينجا وايسم و به تيكه هات گوش كنم !

- منظوري نداشتم .

جوابي بهش ندادم . شالم و برداشتم . حسابي چروك شده بود . اهميتي ندادم . ميخواستم روي سرم بندازمش كه رادين كشيدش . سريع گفتم :

- شالم و بده .

- چرا عين بچه ها ميموني ؟ من نميتونم بذارم بري خونت .

- شالم و بده !

- ميشنوي چي ميگم ؟ اين پنبه رو از تو گوشت در بيار . اينجا ميموني تا خوب بشي .

كلافه روي تخت نشستم و گفتم :

- مگه نگفتي ازم بدت مياد ؟ مگه نگفتي ديگه دوست نداري ببينيم ؟ پس بذار برم ديگه ! اين همه اصرار براي چيه ؟ ميخوام برم ! ميخوام تنها باشم و به بدبختيام فكر كنم .

شالم و دوباره روي مبل انداخت و رو به روم دست به سينه وايساد .

- بعدا در مورد همه ي اينا حرف ميزنيم .

- بعدا يعني كي ؟ بابا من نميخوام ديگه حرفي بزنم . بايد به كي بگم ؟ راهمون مگه از هم جدا نيست ؟

عصبي فرياد زد :

- نه نيست ! با اين همه اتفاق هنوز نفهميدي به هم گره خورديم ؟

- گره كور كه نيست ! باز ميشه . تو برو سوي خودت و منم سوي خودم .

- اينجا ميموني همين كه گفتم !

- اصلا تو چيكاره ي مني كه دستور ميدي ؟ هر جا بخوام ميرم .

سريع از جام بلند شدم و به شالم چنگ زدم . مقابلم وايستاد به خاطر عجبله اي كه كرده بودم دستم درد گرفته بود ولي بي توجه به درد زيادش سرم و پايين انداختم و به سينه ي

رادين زل زدم تو همون حال گفتم :

- برو كنار .

- هي دارم صبوري به خرج ميدم ديگه داري خارج از تحمل ميشي !

سرم و بالا گرفتم . با اخماي تو هم جذاب تر شده بود . نفسم و بيرون دادم گفتم :

- هر چي كه تو بخواي نميشه ! نميشه اگه منو خواستي بيام سمتت ! نميشه وقتي دلت و زدم برم گم و گور شم .

دستاش و دو طرف كمرش گذاشت . كلافه سرش و تكون داد و نگاهش و تو اتاق چرخوند . سرش و به سرم نزديك كرد و گفت :

- ميشه انقدر بي انصاف نباشي ؟ ميشه يه لحظه خودت و بذاري جاي من ؟

سكوت كردم . دستش و به صورتش كشيد . از جلوم كنار رفت و روي تخت نشست . سرش و تو دستاش گرفت . ميخواستم از فرصت استفاده كنم و از اتاق بزنم بيرون . ولي سريع

به حرف اومد :

- بي انصافي پريماه .

سكوت كردم . ميخواستم به پاهام تكوني بدم . بايد تكون ميدادم . ولي از جام جم نخوردم . هنوزم همون جا وايساده بودم . دوباره سكوت اتاق و شكست .

ميدوني چقدر سخت بود برام كه تورو تو اون حال ببينم ؟

نگاهم به سمتش برگشت . سرش پايين بود . يكم مكث كرد و دوباره گفت :

- ميدوني تا برسيم بيمارستان مردم و زنده شدم ؟ اصلا از خودت پرسيدي چرا اون شب اومدم توي خونت ؟ چجوري اومدم ؟ چجوري از توي اون وان كذايي بيرون كشيدمت ؟

اينارو پرسيدي از خودت ؟

سرش و بالا گرفت . چشماش قرمز شده بود . خواستم چيزي بگم كه دوباره گفت :

- خود خواهي ! به همون اندازه كه بي انصافي خود خواهم هستي ! اصلا فهميدي وقتي وارد خونت شدم روشنايي خونه و سكوتش باعث شد سقف رو سرم خراب بشه ؟ اصلا

فهميدي چه ترسي داشتم ؟

- من مجبورت نكرده بودم . . .

بين حرفم اومد از جاش بلند شد . دوباره مقابلم وايساد و گفت :

- مجبورم نكردي ؟ اومدي توي زندگيم . يه خاطراتي رو مال خودت كردي . حالا بايد پاش وايسي . پس نگو مجبورم نكردي . تو در مقابل ترس و ناراحتي من مسئولي ! در مقابل

عذاب كشيدن من مسئولي !

دوباره با فرياد گفت :

- وقتي ديدم كيفت جا مونده تو ماشين و به هواي اينكه شايد پشت در خونت مونده باشي برگشتم ! برگشتم كه آلاخون والاخون نشي . خودم و گول زدم كه به خاطر كيفت دارم بر

ميگردم . نه به خاطر اينكه دوست دارم بازم باهات حرف بزنم . كه بازم مطمئنم كني . كه بازم بهم بفهموني كه اون چيزي كه عين خوره تو مغزم افتاده درست نيست . كه تو برام

نقشه نكشيدي . كه من و تو اين مدت هالو فرض نكردي !

زبونم بند اومده بود . بي حركت مقابلش وايساده بودم . حتي درد دستمم يادم رفته بود . دوباره به حرف اومد :

- رسيدم جلوي خونت . چراغا روشن بود . خيالم راحت شد كه تونستي يه جوري بري تو خونت . از توي گوشيت شماره ي خونت و پيدا كردم . زنگ زدم كه بياي كيفت و بگيري

ولي جواب ندادي . ترسيدم . نه از اينكه بخواي بلايي سر خودت بياري ! حتي به ذهنمم خطور نميكرد اين حركت احمقانه رو انجام بدي ! ترسيدم ديگه نخواي حرف بزني ! كه تا آخر

عمر مغزم درگير اين باشه كه تو نخواستي يه بار ديگه باهام حرف بزني . كلافه بودم . حتي نميتوني تصور كني چه حسي داشتم ! دسته كليدت و از توي كيفت پيدا كردم . بين منطق

و احساس اون لحظه ام مونده بودم ! حتي نميدونستم درسته كه بيام تو خونت يا نه !

دوباره سكوت كرد . چشماش و بست و باز كرد . انگار ياد آوري ديشب براش خيلي سخت بود .

- زنگ زدم . جواب ندادي . دوباره دستم و روي زنگ گذاشتم . دوباره و دوباره و دوباره . . . ولي جواب ندادي ! نگران شدم . بر خلاف ميلم با كليد در و باز كردم . اومدم توي

خونت . وضع آشفته ي اونجا لباسايي كه روي زمين ريخته شده بود . داشت ديوونم ميكرد . صدات زدم . جواب ندادي . دوباره صدات زدم . اتاقت و گشتم نبودي ! گفتم خونه نيستي

كه جواب بدي ! ولي لباسا ! اون همه آشفتگي خونت ! نگرانم كرد . بي هوا در حموم و باز كردم . كم مونده بود در جا سكته كنم ! ميتوني حال اون لحظه ام و بفهمي ؟

- من . . .

- تو چي ؟ انقدر احمقي كه دست به خود كشي بزني ؟ كه به عواقبش فكر نكني ؟ فكر كردي بميري راحت ميشي ؟ چي تو مغزته آخه ؟! چرا فكر نميكني به كارات ؟ چرا بقيه رو تو

دردسر ميندازي ؟ بعدشم مياي سينه سپر ميكني جلوم كه چي ؟ كه بذارم بري؟ بري تا دوباره اون حس وحشتناك و تجربه كنم ؟ اين بار قراره به جاي وانِ پر از خون با چي رو به

رو بشم ؟

تو چشمام خيره شد . سرش تو چند سانتي سرم قرار داشت . انقدر نزديك بود كه صداي نفساش و ميشنيدم . ولي اون تو صورتم داد ميزد . . . فرياد ميزد . . .

- پس چرا ساكتي ؟ الان بهم اخم كن ! بازم بي انصافي كن ! وسايلت و جمع كن و برو ! زود باش معطل چي هستي ؟

پاهام سست شد . تقريبا روي تخت افتادم . نگاهم به رادين افتاد . يكم به هم خيره مونديم . عقب گرد كرد و به سمت در اتاق رفت . تازه وقتي نبودش و احساس كردم زمان برام به

حركت افتاد . حرفاش كل ذهنم و پر كرد . نگران شده بود . . . اون برگشته بود . . . اون نجاتم داده بود . . . اين نشونه ي خوبيه ! ولي چرا رفت ؟ چرا نموند حرفاي من و بشنوه ؟

شالم روي شونه هام افتاده بود و مانتوم و روي همون لباساي بيمارستان تنم كرده بودم و فقط 3 تا دكمه اش و بسته بودم . از اتاق بيرون رفتم . توي هال و پذيرايي نبود . توي

آشپزخونه هم نبود . به سمت يكي از اتاقا رفتم . در و هل دادم . نگاهم به رادين افتاد كه روي تخت دراز كشيده بود و ساعدش و روي چشماش گذاشته بود .

بايد چيزي ميگفتم !

- رادين . . .

بدون اينكه تغييري توي حالتش بده لباش تكون خورد :

- هنوز اينجايي ؟ پس چرا نرفتي ؟

- من خودخواه ! من بي انصاف ! پس تو چي ؟ يه طرفه به قاضي رفتي و راضي برگشتي ! من توضيح دادم تو تحقيرم كردي . من عذر خواستم و تو تحقيرم كردي . من گريه كردم و

تو تحقيرم كردي . ديگه صبرم لبريز شده . از بس كه نا اميد بودم . از بس كسي بهم توجه نكرد . يا وضعم و ديد و تحقيرم كرد . من ضعيف نيستم . ولي ديگه طاقت نداشتم . زياد بلا

سرم اومده بود . زياد از آدماي اطرافم كشيده بودم .

دستش و از روي چشمش برداشت . نگاهي بهم انداخت . سريع رو تخت نشست و گفت :

- با وجود اين همه نا اميدي بازم انتظار داري تنهات بذارم ؟

- ديگه قرار نيست از اين اتفاقا بيفته . لحظه ي آخر ترسيده بودم .

- يعني پس فردا تو زندگيت هر كسي تحقيرت كرد بايد يه تيغ برداري و خلاص ؟!

دوباره به حرف اومد و گفت :

- تو بيمارستان گفتم دستت و بي هوا بريدي . شك كردن كه خود كشي باشه ولي تونستم يه جور دهنشون و ببندم و بيخيال پيگيري قضيه بشن . وگرنه مجبور بودي اونجا بموني و با

روانشناس حرف بزني ! با هزار تا آرتيست بازي تونستم از بيمارستان بيارمت بيرون . حرفم اينه . اگه من نبودم معلوم نبود الان كجا خوابيده بودي !

- حرف حسابت چيه ؟ همش به خاطر ترسه ؟ به خاطر خود كشيمه ؟!

ابروهاش و تو هم كشيد و گفت :

- پس چي فكر كردي !

نفسم و بيرون دادم . حالا حق داشتم كه كاخ آرزوهام و خراب شده ببينم ؟! سريع گفتم :

- خب من بهت قول ميدم ديگه خبري از خود كشي نيست . خيالت راحت شد ؟

از جاش بلند شد و گفت :

- در مورد اين قضيه بعدا حرف ميزنيم . الان كه شبه . هيچي هم نخوردي .

از كنارم گذشت و به سمت آشپزخونه رفت . با نگاه دنبالش كردم . تو دلم قربون صدقه ي اون همه نگرانيش رفتم ولي بعد لبم و محكم گاز گرفتم . به افكارم بد و بيراه گفتم و اخم

كردم . دوباره درد دستم من و به خودم آورد . هر چند مسكن اثر كرده بود و تقريبا بهتر بودم . به سمت اتاق خواب برگشتم . مانتو و شالم و در آوردم . دوباره به تصوير خودم تو

آينه خيره شدم . عين مرده هاي متحرك بودم . دستي به موهاي وِز كرده ام كشيدم . نگاهم روي لباساي زشت بيمارستان موند . كاشي ميتونستم عوضشون كنم ! راستي چجوري

من و با اون وضعيت نيمه لخت بيرون كشيده بود و به بيمارستان رسونده بود ؟! لبم و گاز گرفتم . سعي كردم به اون صحنه فكر نكنم . سريع از جلوي آينه كنار اومدم . صداي

رادين و شنيدم :

- پريماه . كجا موندي پس ؟

به سمت آشپزخونه رفتم . دست راستم هنوزم زير دست چپم بود . رادين دور ميز گرد وسط آشپزخونه نشسته بود . روي ميز ديس غذا و دو تا بشقاب و پارچ آب و ليوان بود .

نگاهم به غذاها بود كه رو به من گفت :

- پس چرا وايسادي ؟ بيا بشين ديگه .

با قدماي سست به سمت صندلي رفتم و روش نشستم . موهام و پشت گوشم زدم . حداقل كاش يه كليپس داشتم تا موهام و ببندم . اين آشفتگي كلافه ام كرده بود .

رادين يه كاسه ي گنده عدسي جلوم گذاشت و گفت :

- اول اين و بخور .

چشمام با تعجب گرد شد گفتم :

- همه اش و بخورم ؟

بدون توجه به تعجب من براي خودش برنج كشيد و يه تكه مرغ توي بشقابش گذاشت گفت :

- آره . من كه نميدونستم اما مامانم ميگفت واسه كم خوني خوبه .

- تو زنگ زدي از مامانت پرسيدي ؟

نگاهش به سمت من برگشت و گفت :

- خب آره . نميدونستم چي حالت و بهتر ميكنه .

قاشق برداشتم و تو سكوت مشغول خوردن شدم . رادين حواسش به خوردن من بود . بعد از اينكه چند تا قاشق خوردم خواستم بلند شم كه گفت :

- پس شام چي ؟

- عدسي مگه شام نيست ؟! سير شدم . ممنون .

- خوابت مياد ؟

نشستم سر جام گفتم :

- راستش نه ! خيلي خوابيدم .

- ميخواي فيلم بذارم برات ببيني ؟

- ممنون .

سريع از جاش بلند شد و به طرف اتاقش رفت . فيلم و برام گذاشت و گفت :

- بيا پريماه .

به سمت مبل راحتي هاي تو هال رفتم . خودش برگشت و مشغول شام خوردن شدن . حواسم و به فيلم دادم . سعي كردم از فيلم سر در بيارم ولي سرم پر از فكر بود ! زندگي خودم

يه پا فيلم بود !

فضاي فيلم قديمي بود . از اون فيلمايي كه من و نيوشا عاشقش بوديم . لباسا و مدل موهاي قديمي . آرايشاي قديمي . پسره بالاي چرخ و فلك رفته بود تا از دختر مورد علاقه اش

بخواد كه با هم بيرون برن . بي اراده غرق فيلم شدم . چه حس خوبيه كسي تورو اينجوري بخواد . براي چند لحظه فكرم از زندگي خودم منحرف شد . براي چند لحظه لبخند محو

روي لبم نشست .

رادين كنارم روي مبل نشست . يه لحظه از اين نزديكي زياد جا خوردم . يكم جابه جا شدم و فاصله گرفتم . ولي اون چشمش به صفحه ي تلويزيون بود . دوباره تمركزم به هم ريخت

. نگاهم به فيلم بود ولي فكرم پيش رادين .

نفسم و بيرون دادم . چرا نميرفت بخوابه ؟ مگه خسته نبود ؟ اصولا دختر خجالتي نبودم ولي فيلم ديدن با رادين . . . ! عجيب بود ! زياد احساس راحتي نميكردم . ولي اون راحت بود

. پاهاش و روي هم انداخته بود و با دقت نگاه ميكرد . شايد حتي حضور منم فراموش كرده بود ! صحنه هايي از فيلم معذبم ميكرد . احساس ميكردم صورتم بيش از حد قرمز شده .

رادين كاملا حضور من و فراموش كرده بود . بالاخره طاقت نياوردم و از جام بلند شدم . تازه نگاهش به من افتاد . با تعجب گفت :

- كجا ؟

از نگاه كردن به صورتش خجالت ميكشيدم . عجيب بود ! چرا بايد خجالت ميكشيدم ؟ سريع گفتم :

- هنوز احساس ضعف ميكنم . ميرم بخوابم .

سر تكون داد و بي تفاوت دوباره به تلويزيون زل زد :

- شب بخير .

زير لب شب بخيري بهش گفتم و به سمت اتاق حركت كردم . هنوز دو قدمم بر نداشته بودم كه پشيمون شدم . دوباره برگشتم . نگاهش متوجه من شد . متعجب گفت :

- چيزي ميخواي ؟

- نه . . .! من فردا . .. ميرم خونم !

مهلت حرف زدن يا مخالفتاي احتمالي رو بهش ندادم . سريع به سمت اتاق اومدم . خودم و رو تخت گرم و نرمش پرت كردم و چشمام و بستم . فردا بايد ميرفتم . . . نميشد بمونم . .

. اين همه نزديكي . . . اين همه مهربوني . . . تحملش سخت بود !

رادين هنوزم تكليفش با خودش معلوم نيست ! هنوزم نميدونه چي ميخواد . از من . از رابطمون . . . شايد بازم من و نخواد . اينجوري وابسته تر ميشدم . عاشق تر ميشدم . نبايد

اينجوري ميشد . نبايد ميذاشتم .

*****

يك ساعتي ميشد كه بيدار شده بودم . از سر و صداهايي كه ميومد معلوم بود رادين بيداره . صبر كرده بودم تا شايد بياد تو اتاق ولي خبري ازش نشده بود . شالم رو روي سرم

انداختم و مانتوم و پوشيدم . عجب تيپي شده بودم ! شلوار راه راه بيمارستان از زير مانتوم بيرون زده بود . با اون شال چروك و مانتوي مجلسي كه تنم بود حسابي دل همه رو

ميبردم !

سعي كردم موهام و بفرستم توي شالم ولي بازم چند تا تارش بيرون ميزد . بيخيالش شدم به سمت در اتاق رفتم . نگاهي به هال و پذيرايي انداختم . خبري از رادين نبود . چند قدم

جلو تر رفتم . سركي تو آشپزخونه كشيدم مشغول چاي ريختن بود . سلام كردم با صداي من به خودش اومد و به سمتم برگشت .

- بيدار شدي ؟

نگاهش روي لباسام افتاد و اخم كرد . دوباره چشماش و به كتري كه تو دستش بود دوخت و گفت :

- به سلامتي كجا تشريف ميبرين ؟!

- ديشب كه گفتم ! ميرم خونم .

دست از كار كشيد . نگاهش دوباره به من خيره موند :

- اون و كه ديشبم شنيدم . صبرم نكردي كه جوابت و بگيري !

- جوابي نميمونه ديگه ! ميرم خونه ي خودم .

- اين همه ديشب حرف زدم ! همه اش باد هوا بود ؟!

- من خودم خونه دارم . چرا داري زور ميگي ؟

- اصلا به من چه ! هر كار دوست داري بكن !

با اخماي تو هم نشست پشت ميز و چاييش و تلخ مزه مزه كرد . نفسم و بيرون دادم . همين مونده بود كه دم رفتن با هم دعوامون بشه . كلافه گفتم :

- اينجوري بهتره . من خونه ي خودم راحت ترم .

- من كه چيزي نگفتم !

- چيزي نگفتي ولي برام قيافه گرفتي !

نگاهش و برگردوند سمت من :

- هر جا دوست داري برو . ولي اين بار ديگه كسي نيست نجاتت بده ها ! خود داني ! پس بهتره حماقت نكني !

دندونام و روي هم فشار دادم .

- از اين خبرا نيست .

شونه اش و بالا انداخت و دوباره نگاهش و از من گرفت و به فنجون چاييش دوخت .

- ممنون بابت زحمتات !

بدون اينكه نگاهم كنه گفت :

- حالا كجا با اين عجله ! بشين چند دقيقه خودم ميبرمت !

- مزاحم نميشم !

- حتما ميخواي با اين شلوار قشنگت راه بيفتي تو خيابونا !

نفسم و بيرون دادم و روي مبل نشستم . خونسرد چاييش و خورد . انگار نه انگار كه يكي منتظرشه . بعد سر صبر حاضر شد و بالاخره فرمان حركت داد !

كل مسير ساكت بودم . اونم تلاشي براي شكستن سكوت نميكرد . اخماي تو همش اذيتم ميكرد . ولي چاره اي نبود ! اون ميخواست من و تو خونه اش نگه داره و اين اصلا جالب

نبود ! مگه باهاش چه نسبتي داشتم ؟!

بالاخره رسيديم . جلوي خونه وايساد . به سمتش برگشتم و گفتم :

- ممنون بابت مراقبتت !

سر تكون داد و گفت :

- حواست باشه كه به زخمت آب نخوره ! به يكي هم بگو بياد پيشت . تنها نمون .

سر تكون دادم و گفتم :

- باشه .

از تو جيبش يه برگه در آورد و به سمتم گرفت :

- اين آدرس و شماره ي يه مشاوره . از يكي از دوستام گرفتم . اگه خواستي يه زنگ بهش بزن . كمكت ميكنه .

اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- من احتياجي به اين چيزا ندارم .

- پريماه يه مشاورست . چرا سخت ميگيري ؟

براي اينكه زودتر بره و دست از سرم برداره كاغذ و گرفتم و گفتم :

- باشه . خداحافظ .

سر تكون داد . از ماشين پياده شدم . تازه مقابلم ماشين رامين و ديدم . ضربان قلبم تند شد . نگاهم به كسي كه پشت فرمون بود افتاد . رامين با پوزخند نگاهم ميكرد . آب دهنم و

قورت دادم . خشكم زده بود . بين ماشين رادين و رامين مونده بودم .

رامين در ماشينش و باز كرد و پياده شد . انقدر در و محكم بست كه احساس كردم گوشام سوت ميكشه . آّب دهنم و قورت دادم . همون جا كنار ماشين وايساد . حالا تمام قد

ميتونستم ببينمش . اينجا چيكار ميكرد ؟ با ترس به عقب برگشتم . رادين نگاه مهربونش و به روم پاشيد . لبخندي روي لباش بود . با دستش اشاره كرد چي شده ؟ حتي قدرت اينكه

سرم و به علامت هيچي تكون بدمم نداشتم . كاش رادين گازش و ميگرفت و ميرفت . كاش رامين و نبينه . كاش رامين انقدر خيره نگاهم نميكرد !

سرم و دوباره هراسون به سمت رامين گردوندم . مثل شكارچي كه تو كمين نشسته باشه به ترس صيدش ميخنديد . بايدم ميخنديد ! اون نخنده من بخندم ؟!

از پشت سر صداي در ماشين شنيدم و بعد صداي گرم رادين :

- چيزي شده ؟ چرا نميري تو ؟

برگشتم سمتش . نميدونم تو چشمام ترس و ديد ؟ اخم كرد و گفت :

- پريماه !

از سمت ديگه اسمم و شنيدم :

- پريماه !

به خوش آهنگي صداي رادين نبود ولي نميتونستم منكر صداي جذاب رامين بشم ! با ترس نگاهم و به رامين دوختم . هم زمان با حركت سر من سرِ رادينم به سمت صداي رامين

برگشت .

دستاش و توي جيب شلوار لي اش فرو برده بود و با تمسخر نگاهم ميكرد . قدمي به سمتم برداشت . كاش همون لحظه ميمردم ! اصلا كاش اصراري براي خونه اومدن نميكردم ! يا

با رادين نمي اومدم ! كلافه بودم . نميدونستم تو چند دقيقه ي آينده قراره چه اتفاقي بيفته .

توي ذهنم تكرار ميكردم " رادين برو ، رادين برو " ولي همچنان رادين كنارم وايساده بود و با اخماي تو هم به رامين نگاه ميكرد .

بالاخره رامين جلو اومد . فاصله اش با من و رادين شايد دو قدم بود . با همون پوزخندي كه رو لبش بود گفت :

- تلفنت و كه جواب نميدي ! خونه هم كه نيستي ! نگرانت شدم هاني !

رامين با هر كلمه اي كه ميگفت انگار يه پتك فلزي رو توي سرم ميكوبيد . ابروهاي رادين بالا پريده بود . حالا نگاهش بين من و رامين ميچرخيد . كاش قدرت اين و داشتم كه جلو

برم و گردن رامين و بشكونم . ولي سر جام خشك شده بودم . احساس سرما ميكردم . دستام يخ كرده بود ولي صورتم گُر گرفته بود ! احساس ميكردم دارم خواب ميبينم !

بالاخره رادين از سكوت خسته شد و گفت :

- اين آقا رو ميشناسي ؟

رامين پوزخند ديگه اي زد ! قبل از اينكه دهنش و باز كنه گفتم :

- چرا اينجا اومدي ؟

به حالت مسخره گفت :

- ساناز نگرانت شده بود ! اومدم ازت خبر بگيرم !

احساس ميكردم لرزش صدام كاملا واضحه . حتي لبهامم ميلرزيد . رادين دوبار نگاهش و به من دوخت . گنگ و پر از سوال . رنگ نگاه من پر از التماس شده بود . نگاه رادين

دوباره سمت رامين برگشت :

- نسبت شما با پريماه چيه ؟

شايد رامين منتظر همين سوال بود ! منتظر بود تا همه چي و بگه ! ولي دوباره پوزخند زد !

- دوست يكي از دوستاي پريماهم .

اخماي رادين يكم باز شد ولي هنوزم جدي بود .

نگاه دقيقي به صورت رنگ پريده ي من انداخت و گفت :

- حالت خوبه ؟

از جوابي كه رامين داده بود جا خورده بودم . چرا هيچي نگفته بود ؟! چرا حقيقت و نگفته بود ؟! يعني اونم دلش برام سوخته بود ؟ شايد حال و روز بد من دلش و به رحم آورده بود

. سريع به خودم اومدم . لبخند كم جوني روي لبام نشست :

- آره . . .آره خوبم . . . ممنون .

بعد رو به رامين گفتم :

- حالم زياد خوب نبود . خودم به ساناز زنگ ميزنم . مرسي كه اومدي .

سرش و يكم خم كرد . روي پاشنه ي پا چرخيد و به سمت ماشينش رفت . تو همون حال گفت :

- در تماس باش باهامون . فعلا .

سوار ماشين شد و توي يه چشم به هم زدن از كوچه بيرون رفت . با نگاه دنبالش كردم . دوست داشتم از ته دل خدارو شكر كنم . شايد يه بار داشتم شانس مي آوردم . همه چي

داشت بر وفق مرادم پيش ميرفت . خيالم راحت شده بود . تا حالا هيچ وقت از حضور رامين انقدر خوشحال نشده بودم .

- پريماه !

نگاهم به رادين خيره شد . گفت :

- چيزي شد ؟ اين يارو واقعا كي بود ؟

لبخند محوي روي لبام نشست گفتم :

- دوست پسر ساناز . همون دختري كه باهاش اومدم رستوران تو .

سر تكون داد . از حالت خشك و جدي چند لحظه پيشش خبري نبود .

- برو تو .

به سمت خونه قدم برداشتم . دوباره فكرم رفت سمت رامين . اينكه هيچي نگفته بود . آدم دل رحمي نبود ! پس دليل سكوتش چي بود ؟! علاقه ي بيش از حد به من ؟! مسخرست .

مطمئنم انقدرا هم كشته مردم نيست كه از ضايع شدنم جلوي رادين ناراحت بشه . ولي سكوتش ! شايد بايد دست از قضاوت كردن رو شخصيتش بردارم . شايد واقعا نشناخته بودمش

. شايد اونم ميتونست خوب باشه . با صرف نظر از كارايي كه تو اين مدت كرده بود و بلايي كه ميخواست سرم بياره حالا كه فكر ميكردم ميديدم انقدرا هم شخصيت منفوري نداره !

- مطمئني همين جاست ؟!

نگاهي به سر در رستوران انداختم دوباره ياد اون روز به ياد موندني افتادم ! زير لب زمزمه كردم :

- هيچ وقت اينجا رو يادم نميره !

پريا با دلهره گفت :

- مطمئني ميخواي ببينيش ؟

نگاهش كردم :

- معلومه ! تو نميخواي ؟

- نميدونم . واقعا نميدونم چه حسي دارم .

دستش و گرفتم و گفتم :

- اون خيلي توضيح به جفتمون بدهكاره . بعد از اين همه مدت بايد باهاش حرف بزنيم . بايد سوالامون و جواب بده .

سر تكون داد و گفت :

- باشه . حق با توئه .

لبخند دستپاچه اي زدم و وارد رستوران شديم . از پله ها پايين رفتيم . خيلي خلوت بود . به سمت دفتر مديريت رفتيم . پريا پشت من حركت ميكرد . به محض اينكه مدير رستوران ما

رو ديد گفت :

- فعلا تعطيله خانوما . 1 ساعت ديگه ساعت كاريمون شروع ميشه .

بي توجه به حرفش گفتم :

- ما مشتري نيستيم . دنبال كسي اومديم اينجا .

نگاهش دقيق شد . يه مرد حدودا 40 ساله بود گفت :

- بفرماييد . كي ؟

- دنبال يه خانومي به اسم پروين . به ما گفته اينجا كار ميكنه .

ابروهاش تو هم گره خورد گفت :

- ببينم نكنه اون خانومي رو ميگي كه معتاده ؟

- آره ! همون .

پوفي كرد و گفت :

- انداختمش بيرون ! آدم معتاد به درد كار ما نميخوره . مخصوصا كه دستشم كج بود !

دلم ميخواست از شرمندگي آب بشم ! اينا مشخصه ي يه مادر بود ؟! گفتم :

- يعني چي انداختينش بيرون ؟ كي ؟

- خيلي وقته ! به زور اومد اينجا التماس كرد بهش كار بديم . يه مدت اينجا بود ولي كاري ازش بر نميومد . منم ردش كردم بره !

- شما هيچ آدرسي ازش ندارين ؟ نميدونين كجا زندگي ميكنه ؟

- نه والا !

نفسم و بيرون دادم ! تشكر كرديم و اومديم بيرون . پريا خيالش راحت تر شده بود گفت :

- بالاخره دوباره سراغمون مياد .

عصبي بودم . فكر ميكردم دوباره پيداش كردم . ولي هيچ وقت ردي از خودش به جا نميذاشت ! اصلا نميدونستم كجا زندگي ميكنه !

- لعنتي !

پريا گفت :

- برگرديم ؟ من بايد برم پرورشگاه !

نميدونستم چرا انقدر پريا از ديدن مامان واهمه داره ! حتي امروزم به سختي راضي شد باهام بياد ديدنش ! نفسم و بيرون دادم و سرم و به نشونه ي تاييد تكون دادم . برگشتم خونه

ولي ته دلم احساس خوبي نداشتم . هنوز كلي سوال داشتم ازش . نميتونستم سوالاتم و بي جواب ول كنم ! بايد بهم جواب ميداد ! اون تنها كسي بود كه همه چي و ميدونست .

توي اين مدت نذاشته بودم پريا بويي از خودكشيم ببره . تنها كسي كه خبر داشت نيوشا بود . مسخره بود ولي نيوشا بيشتر برام خواهري كرده بود تا پريا . ديگه نميتونستم به پريا

حق بدم . نميتونستم به رفتاراش و حرفاش بي اعتنا باشم . حداقل بايد ميفهميد كه من توي زندگيش تقصيري نداشتم . ولي اون هنوزم ازم كناره ميگرفت . انقدر كه با مربي هاي

پرورشگاه صميمي بود با من نبود . رفتاراش كل ذهنيت منو از خواهر بودن به هم ريخته بود . در عوض نيوشا اين مدت حسابي كنارم بود . سرزنشم ميكرد ولي از طرفي ترس و

توي رفتاراش ميديدم . مدام كنارم بود . مدام ازم خبر ميگرفت . سعي ميكرد جاي خالي كسايي كه تو زندگيم نيستن و برام پر كنه . تا شايد ديگه دست به همچين كار احمقانه اي

نزنم .

رابطم با رادين در حد دوستي معمولي بود . هنوزم توي جمعاي دوستانشون حاضر ميشدم ، ولي ديگه دوستاش ميدونستن كه چيزي به جز يه دوستي ساده بين من و رادين نيست .

اصراري براي نزديك شدن به من نداشت . همونطور كه من فكر ميكردم ديگه كم كم بايد رادين و فراموش كنم . تصميم ميگرفتم كه بهش محل ندم . يا انقدر سخت و جدي باهاش

برخورد كنم كه متوجه بشه منم بهش حسي ندارم . ولي همه ي اينا مال وقتي بود كه ازم دور بود . به محض اينكه ميديدمش همه ي حساب كتابام به هم ميريخت .

چند باري نيوشا رو هم توي جمعهاي دوستانمون برده بودم . پدرام سعي ميكرد با شوخي و خنده به نيوشا نزديك بشه ولي نيوشاي سخت گير همچين اجازه اي بهش نميداد . بعضي

وقتا دلم براي پدرام ميسوخت . ولي نيوشا رو خوب ميشناختم . هيچ وقت دوست نداشت دلخوش به رابطه هاي چند روزه بشه .

ديگه خبري از رامين نبود . نه از خودش و نه از ساناز . برام عجيب بود كه چرا يه دفعه اي خودش و كنار كشيد . با اينكه قبلا هم خودش مستقيم خبري ازم نميگرفت ولي هميشه

ساناز و واسطه ميكرد تا سر از زندگيم در بياره . ولي اين مدت به شدت ساكت شده بود . به اين سكوت دلگرم بودم . مطمئن بودم ديگه هيچ حرفي از گذشته نميشه .

دوباره شده بودم پريماه فالگير . البته با كمي تغييرات . ديگه خبري از پارتي هاي شبانه نبود ! ديگه الكل تو زندگيم جايي نداشت . هنوز نتونسته بودم كامل سيگار و ترك كنم ولي

سعي خودم و ميكردم . به رادين و برگشتش اميد نداشتم ولي دوست داشتم زندگيم و عوض كنم . حداقل اگه يه روزي كسي خواست پا تو زندگيم بذاره سر بلند باشم و بگم كه دختر

خوبي هستم !

فنجون قهوه رو جلوي خانوم وثوق گذاشتم . حتي مثل قبل نميتونستم تو چشماش نگاه كنم . با سري كه زير افتاده بود گفتم :

- بفرماييد خانوم وثوق ميل كنين .

لبخند مهربون هميشگيش روي صورتش نقش بست . تازه فهميده بودم كه لبخند رادين چقدر شبيه خانوم وثوقه . پشت ميز مخصوصم نشستم . خانوم وثوق نگاهي بهم كرد و گفت :

- چقدر اين رنگ مو بهت مياد عزيزم . سنت و كمتر نشون ميده .

لبخندي زدم و تشكر كردم . منظورش به رنگ موهاي تيره ام بود . هميشه موهام و با مش يا بلوند ديده بود . خودمم اين حرف و قبول داشتم . بچه سال تر شده بودم . قهوه اش و

خورد و فنجونش و برگردوند . بعد از اينكه نيت كرد ورقاي پاسور و چيدم . سعي ميكردم به صورتش نگاه نكنم . همه اش ياد رادين ميفتادم .

- يه زن با موهاي تيره وارد زندگيتون ميشه . يه حلقه افتاده توي فالتون . انگار كسي از اطرافيانتون قصد ازدواج داره .

- به اين پسره ميگم ديگه داري پير ميشي من ميخوام عروس و نوم و ببينم گوش نميده كه !

بعد با هيجان و ذوق خنديد و گفت :

- ولي خودم براش يه دختر و در نظر گرفتم . خيلي دختر ماهيه . از آشناهاست . خدا كنه نه نياره . هر چند اين روزا خيلي باب دل من كار ميكنه . اميدم زياده كه قبول كنه .

وا رفتم . شايد وا رفتن كلمه ي كمي باشه . ولي اين حرف خانوم وثوق حسابي داغونم كرد . پس رادينم رفتني شد ؟! چرا تو اين مدت داره باب ميل خانوم وثوق كار ميكنه ؟ كه

مامانش براش زن بگيره ؟ كه يه دختر پا به زندگيش بذاره ؟ خيلي جلوي خودم و گرفتم كه اشك تو چشمام حلقه نزنه .

با لبخند مصنوعي گفتم :

اميدوارم اونجوري كه ميخواين بشه .

خانوم وثوق ديگه حرفي نزد . نگاهي به فنجون قهوه اش انداختم ولي كل ذهنم و رادين گرفته بود . اگه ازدواج ميكرد چي ؟ ميتونستم با اين قضيه كنار بيام ؟ وقتي فكر

خواستگاري كردنش از يه دختر ديگه عذابم ميداد چجوري ميخواستم با عروسيش كنار بيام ؟

*****

وارد خونه ي آيلار و آرمين شديم . نيوشا مدام زير گوشم غر ميزد دوست داشت تو خوابگاه بمونه ولي من به زور آورده بودمش مهموني . تقصير من نبود . آيلار حسابي سفارش

كرده بود نيوشا رو با خودم ببرم . به خاطر دل بيچاره ي پدرامم كه شده بود به زور نيوشا رو با خودم آورده بودم . آيلار به گرمي ازمون استقبال كرد . بعد از تعويض لباس وارد

سالن پذيرايي شديم . نيلوفر سريع به سمتمون اومد و با اون صميميت هميشگيش بغلمون كرد . تازه نگاهم به آرمين و نيما افتاد . در آخر به پدرام كه با چشماش كم مونده بود

نيوشا رو بخوره . ولي نيوشا مغرور و دست نيافتني جواب سلام آروم پدرام و داد و روي مبل نشست . هميشه به اين اخلاقش غبطه ميخوردم . مهارت عجيبي تو ضايع كردن پسرا

داشت !

روي مبل نشستم . نگاهم دور سالن چرخيد . خبري از رادين نبود . نميخواستم مستقيم سوالي بپرسم . دير يا زود بالاخره ميومد !

آيلار كنارم نشست و گفت :

- چه خبرا ؟

- سلامتي . تو چه خبر ؟

- هيچي مثل هميشه !

اشاره اي به نيوشا كرد و گفت :

- به نيوشا ميگفتي انقدر گل پسر مارو ضايع نكنه . به خدا ديگه داشت دق ميكرد !

خنديدم و گفتم :

- نيوشاست ديگه ! دست من كه نيست !

- البته توام دست كمي از نيوشا نداريا !

- مزخرف نگو آيلار ! من هيچ وقت نميتونم مثل نيوشا باشم !

- اين و تو نميتوني بگي . بايد از رادين پرسيد .

- بين من و رادين هيچي نيست . خودت كه ديدي .

- آره كم كم داره باورم ميشه بينتون هيچي نيست . حداقل با اتفاق امشب كه ديگه مطمئن شدم .

پرسشگر نگاهش كردم :

- امشب ؟ جريان چيه ؟

آرمين بين حرف من و آيلار پريد و گفت :

- خانوم شام چي شد پس ؟ اين پدرام از گشنگي كم مونده مهمونارو بخوره !

اشاره اي به نگاه خيره خيره ي پدرام به نيوشا كرد . همه زديم زير خنده . تنها كسي كه اخم كرد نيوشا بود ! پدرام كه با شنيدن اسمش از عالم هپروت در اومده بود گفت :

- ها ؟ چي ميگي ؟

آرمين خنده كنان گفت :

- هيچي برادر من به كارت برس .

پدرام خجالت زده خنديد و مسير نگاهش و عوض كرد . آيلار سريع از جا بلند شد كه ترتيب ميز شام و بده ولي من همش اين سوال تو سرم چرخ ميخورد " مگه امشب چه خبره ؟

" .

تعجب كرده بودم كه چرا تا اومدن رادين صبر نميكردن . نكنه رادين نياد ؟ يعني همه ي ذوق و هيجان من براي ديدن رادين هيچ بود ؟! رو به نيوشا زمزمه وار گفتم :

- رادين كه نيومده چرا اينا دارن شام ميخورن ؟

نيوشا شونه هاش و بالا انداخت و گفت :

- چه ميدونم والا !

ميز شام چيده شد . با بي ميلي روي صندلي نشستم . نيما مدام از دستپخت آيلار تعريف ميكرد . آرمين گفت :

- جاي رادين خالي !

سريع گوشام تيز شد . شايد كسي حرفي ميزد تا منم ميفهميدم چه خبره ! پدرام خنده كنان گفت :

- جاي رادين الان بهتر از جاي ماهاست !

نيما همونطور كه قاشق غذا رو به سمت دهنش ميبرد گفت :

- نه بابا ! دوست داشتم قيافش و ميديدي ! انگار داشتن ميزدنش !

آيلار گفت :

- ديگه داره سنش ميره بالا . بايد يه فكري واسه خودش ميكرد ! الحق كه مادرش حسابي به فكره .

ضربان قلبم بالا رفت . اينجا چه خبره ؟ رادين كجاست ؟ پدرام گفت :

- منم سنم داره ميره بالا . ولي از اين مادراي مهربون ندارم برام آستين بالا بزنه !

حواسم به خنده ها و شوخياشون نبود . انگار اصلا توي اون مهموني نبودم ! انگار اصلا ديگه هيچي نميشنيدم ! رادين رفته بود خواستگاري ؟ چقدر سريع خانوم وثوق دست به

كار شده بود ! چقدر راحت رادين دم به تله داده بود ! چقدر من احمق بودم كه هنوزم تو ذهنم براي خودم قصر رويايي ميساختم !

با غذاي تو بشقابم بازي ميكردم . سعي داشتم بغضي كه تو گلوم نشسته رو پس بزنم . با تماس آينج نيوشا با پهلوم به خودم اومدم و نگاهش كردم . غم و ناراحتي و از تو چشمام

خوند . زير لب گفت :

- خوبي ؟

بغضم و قورت دادم . پوزخند زدم و گفتم :

- عاليم !

نيوشا هيچي نگفت . منم ميلي به حرف زدن نداشتم . موبايل پدرام زنگ خورد . از سر ميز بلند شد و يكم دور تر از ما تلفنش و جواب داد . بعد از چند دقيقه دوباره برگشت سر ميز

و گفت :

- حلال زاده بود !

آرمين گفت :

- رادين بود ؟

- آره .

كسي چيز ديگه اي نگفت ! كاش اينجا بود و بهش گله ميكردم . كاش ميتونستم انقدر با مشتام به سينه اش بكوبم كه دستم درد بگيره . كاش ميشد باهاش حرف بزنم و بگم چرا

انتخابت من نبودم ؟ چرا يه دختر ديگه ؟ يه دختري كه مادرت ميگه ماهه ! خودت حتي يه بارم نديده بوديش . از كجا ميدونست كه اون بهش دروغ نميگه ؟! هر چند اون و مادرش

انتخاب كرده بود . حتما يه دختر با اصل و نسبه ! نه يكي مثل من ! نه يكي مثل خانواده ي من !

بعد از شام همه كنار هم نشستيم و مشغول حرف زدن شديم . همش نگاهم به ساعتم بود . همه ي حواسم به شب خواستگاري رادين بود ! چقدر سريع خانوم وثوق تونسته بود

حرفش و به كرسي بشونه ! يعني الان چيكار ميكردن ؟ رادين با دختره حرف زده ؟ ازش خوشش اومده ؟ نگاهشم كرده ؟ اين فكرا مثل خوره به جونم افتاده بود . داشت داغونم

ميكرد .

ساعت 11:30 بود كه بالاخره به نيوشا اشاره كردم بريم . نيوشا هم از خدا خواسته سريع از جاش بلند شد . رو به آيلار گفتم :

- حسابي امشب انداختيمت تو زحمت . ديگه با اجازتون ما بريم .

آيلار صورتش در هم رفت و گفت :

- كجا ؟ تازه سر شبه كه !

- دير شده . بريم بهتره .

آرمين گفت :

- يكم بيشتر بمونين . به جان نثارمون ( اشاره اي به پدرام كرد و ادامه داد ) ميگيم برسونتتون !

خنديدم و گفتم :

- نه مزاحم نميشيم . خودمون ميريم .

پدرام كه اشاره ي آرمين به خودش و ديد سريع گفت :

- چه مزاحمتي من ميبرمتون .

- نه خودمون ميريم .

تو همين گير و دار زنگ در و زدن آرمين رفت تا ببينه كيه . اين بين پدرام مدام اصرار و نيوشا رد ميكرد ! آرمين دوباره برگشت . اين بار رادينم كنارش بود ! از تعجب كم مونده

بود دهنم باز بمونه ! اون اينجا چيكار ميكرد ؟ پس خواستگاريش چي ؟ آرمين با خنده گفت :

- به افتخار شاه دوماد !

همه ي نگاها به اون سمت برگشت . رادين كت و شلوار پوشيده بود . حسابي به خودش رسيده بود . يعني براي اون دختره ؟ قلبم شكست . رادين معترض گفت :

- آرمين !

نيما گفت :

- شام عروسي رو افتاديم ؟

- من به كسي شام نميدم !

- مگه دست خودته ؟

رادين نگاهش و به من دوخت . خيره نگاهم ميكرد . رنگ نگاهش فرق داشت . عوض شده بود . يه جور خاصي بود ! نميفهميدمش ! نميتونستم دركش كنم !

سلام آرومي كردم كه با همون نگاه خيره و خاص جوابم و داد .

نيوشا آرنجش و توي پهلوم فرو كرد . سريع نگاهم و از رادين گرفتم آيلار گفت :

- حالا كه رادين اومده يكم بيشتر بمونين .

رادين پرسشگر گفت :

- مگه قرار بود برن ؟

نيلوفر گفت :

- آره . هر چي هم ميگيم بمونين ميگن دير شده .

سعي كردم نگاهم و به رادين ندوزم . در عوض چشمام و به پاهام دوختم . نيوشا به جاي من گفت :

- من كه واقعا بايد برم . فردا كلاس دارم . ميخوام زودتر برم خونه ي پريماه و بخوابم . به خوابگاه كه ديگه نميرسم !

رادين كم كم به جمعمون نزديك شد . از گوشه ي چشم ميديدمش كه درست اومد و كنار من وايساد . همه حواسشون به نيوشا بود . رادين نامحسوس كنار گوشم زمزمه كرد :

- تو بمون كارت دارم !

با تعجب بهش نگاه كردم . چه كاري ميتونست داشته باشه ؟ حتما ميخواست پز دختره رو بده ! احمق نباش پريماه اين كارا به رادين نمياد !

خواستگاريش و رفته بود حالا اومده بود اينجا چيكار؟ كارم داره ؟ چقدر از خود راضيه ! نگاهم و به سمت نيوشا برگردوندم خواستم بگم بريم . منم باهات ميام كه رادين به جاي

من سريع رو به پدرام گفت :

- تو نيوشا خانوم و ببر . منم آخر شب پريماه و ميبرم .

آيلار دستاش و به هم كوبيد و گفت :

- آره . پيشنهاد از اين بهتر نميشه . پريماه توام بشين . حالا حالا ها نميذارم بري .

همه مشغول خداحافظي از نيوشا شدن . رادين دوباره كنار گوشم زمزمه كرد :

- فكر اينكه بري و از سرت بيرون كن .

نفسم و بيرون دادم . نه به خاطر غد بودنش . نه به خاطر اينكه مجبورم كرده بود بمونم . به خاطر نزديكي بيش از حدش بهم . به خاطر نفساش كه رو پوست گردنم و گوشم مينشست

. نگاهي بهش نكردم . نگاهم و سمت نيوشا گردوندم . ازش خداحافظي كردم و سر جام نشستم . پدرام از خوشحالي صورتش برق ميزد . لي ته دل من غوغايي به پا بود ! نميدونستم

رادين ميخواد چي بگه ! ته دلم شور ميزد . احساس ميكردم چيز خوبي نميتونه باشه . شايد ميخواست اولين كسي كه خبر از قرار و مداراي عروسيشون پيدا ميكنه من باشم !

مسخرست . خوب چرا من ؟

شايد 2 ساعت هم اونجا نبوديم ولي براي من به اندازه ي 10 ساعت گذشته بود . دلم نميخواست حرفاي رادين و بشنوم . اصلا دلم نميخواست بدونم چه حرفي باهام داره . فقط

ميخواستم برم خونه . وقتي نگاهم روي كت و شلوار و تيپ آنچنانيش ميفتاد احساس ميكردم يكي قلبم و داره فشار ميده . كدوم دختر احمقيه كه جواب رد به رادين بده ؟ البته ترانه

يه استثناي بزرگ بود ! هنوزم نميتونم دركش كنم كه چرا رادين و ول كرد ! عجيبه ! ولي حدس ميزدم بايد دختر متفاوتي باشه . يعني حداقل اگر من بودم هيچ وقت بيخيال رادين

نميشدم . مثل الان كه بعد از اون همه گندي كه زده بودم هنوزم اميد داشتم كه رادين بياد طرفم و خيلي شيك و مجلسي ازم خواستگاري كنه ! بشين تا بياد ! چه خيالاي واهي داشتم

!

مطمئنا تو مراسم خواستگاري همه چي خوب پيش رفته بود . ولي دليل اينجا بودن رادين برام گنگ بود . وقتي عقربه هاي ساعت عدد 1 و نشون دادن بالاخره رادين رضايت داد كه

بريم . نفهميدم چجوري با آيلار و نيلوفر خداحافظي كردم . حتي يادم نميومد كه به نيما دست دادم يا نه . يه جا هم شك كردم كه نكنه آرمين و بوس كرده باشم ! انقدر فكر اينكه رادين

چي ميخواد بگه ذهنم و به هم ريخته بود كه حتي جلوي پامم نميديدم و نزديك بود تا به ماشين برسم با مغز بيام رو زمين !

بالاخره توي ماشين نشستيم . دوست داشتم رادين سريع بره سر اصل مطلب و حرفش و بزنه ولي انگار اون هيچ عجله اي نداشت . تو سكوت رانندگي ميكرد و حتي نيم نگاهي به

سمت من نمي انداخت . اخم نداشت ولي جدي بود . همين جدي بودنش بيشتر ميترسوندم .

كامل از محدوده ي خونه ي آيلار اينا خارج شده بوديم ولي هنوزم رادين ساكت بود . بالاخره طاقت نياوردم . درست مثل خودش جدي گفتم :

- گفتي باهام كار داري .

دستي به پيشونيش كشيد . سرش و به نشونه ي تاييد تكون داد . دوباره گفتم :

- خب ؟

- حتما فهميدي كه امشب من كجا بودم ؟

فهميده بودم ولي اينكه از زبون خودشم بشنوم كامل من و ميكشت . كاش تكرارش نكنه . سريع سرم و تكون دادم و گفتم :

- آره فهميدم .

سر تكون داد و گفت :

- ميخوام ازدواج كنم .

قلبم تو سينه لرزيد . انقدر راحت حرف از ازدواج ميزد ؟! اونم وقتي كه ميدونست يه زماني من گرفتارش بودم ؟! خيلي سنگ دل بود . نگاهم و ازش گرفتم و به جلو دوختم . چشمام

ميسوخت . ولي بي توجه به سوزشش گفتم :

- مبارك باشه !

دوباره به حرف اومد :

- حقيقتش ديگه خسته شدم انقدر مامان دختراي مختلف بهم معرفي كرد . ميخوام ازدواج كنم كه حداقل از شر اين خواستگاريا راحت بشم .

با حرص و كينه گفتم :

- حتما از دختره خيلي راضي هستي كه تصميمِ به اين بزرگي گرفتي !

- معلومه ! سليقه ي من نميتونه بد باشه .

دندونام و رو هم فشار دادم . پوزخند زدم . دستام و روي سينه ام قلاب كردم و گفتم :

- چقدر از خودت مطمئني !

لبخند محو و روي لبش ديدم . ولي سعي ميكرد حالت جدي خودش و حفظ كنه ! چرا ؟! خدا ميدونست . . .

- چرا نبايد مطمئن باشم ؟ كسي رو كه براي ازدواج انتخاب كنم مطمئنا همه چي تمومه .

مغرور اشاره اي به خودش كرد و گفت :

- مثل من !

لجم گرفته بود . به سمتش برگشتم و گفتم :

- بيچاره اون دختري كه بخواد با تو ازدواج كنه !

- بهت قول ميدم كه خوشبخت ميشه !

احساس ميكردم با اين حرفا تمام انرژيم تحليل رفته . دوست داشتم بگم اون دختري كه با تو ازدواج ميكنه زشت و قِناسه ! حالم ازش به هم ميخوره . ولي جلوي فوران احساساتم و

گرفتم و فقط دستم و مشت كردم و روي ران پام گذاشتم . رادين زيادي خونسرد بود . گفتم :

- انقدر گفتي كارم داري ميخواستي پز خانوم آينده ات و بهم بدي ؟

بالاخره نگاهش و به سمتم برگردوند . متعجب گفت :

- ميخوام باهات مشورت كنم . اين از نظرت مشكلي داره ؟ تو دوست مني . دوست داشتم امشب با يه دوست حرف بزنم .

- نه چه اشكالي !

نفسم و بيرون دادم و گفتم :

- ميشنوم .

- حقيقتش از يه دختري خوشم اومده .

سر تكون دادم و گفتم :

- هموني كه امشب رفتي خواستگاريش ؟ به اين زودي خواستگاري تبديل به عشق شد ؟!

خنديد و گفت :

- صبر كن ! چقدر عجولي .

دوباره بعد از يكم مكث گفت :

- هنوز مامانم نديدتش .

با تعجب گفتم :

- مامانت تو خواستگاري نبود ؟

نگاهش و كلافه بهم دوخت و گفت :

- ميشه گوش بدي ؟

- آره . . . بگو . ..

مغزم پر از سوال شده بود . يعني چي كه مامانش نديدتش ؟ مگه خود خانوم وثوق براش دختر انتخاب نكرده بود ؟ نكنه خواستگاري يكي ديگه رفته بوده ؟! نكنه خانوم وثوق راضي

نيست ؟ خيلي بدجنسي بود ولي دلم ميخواست از ته دل دعا كنم كه خانوم وثوق راضي به اين وصلت نشه !

- بعد از ترانه به عشق بي اعتقاد شدم . يعني وقتي ترانه با اون همه عشقي كه ازش دم ميزد گذاشت و رفت ديگه چجوري بايد دوباره به اين احساس اعتماد كنم ؟ مطمئن باشم

يكي ديگه كه عاشقشم و عاشقمه به پام بمونه . اين احساسم با احساسي كه به ترانه داشتم فرق ميكنه . خبري از عشق سوزان و آتشين نيست . حداقل براي من كه نيست . اون و

نميدونم .

- خب احساسش و ازش بپرس .

باورم نميشد ! واقعا اين من بودم كه به رادين در مورد مسائل عشقيش مشاوره ميدادم ؟ پريماه چه مرگته ؟! بهش بگو بيخود كردي يا من يا هيچ كس ديگه !

سرم و تكون دادم تا اين افكار مسخره از ذهنم دور بشه ! من آدمي نبودم كه بيفتم به دست و پاي كسي كه من و قبول كنه ! حاضر بودم هفت شبانه روز گريه كنم انقدر كه چشمام

زشت و پف كرده بشه ولي به كسي التماس نكنم !

- سعي دارم همين كار و بكنم .

- خب پس مباركه !

نگاهم تازه به شيشه ي جلو افتاد . انقدر فكرم مشغول حرفاي رادين بود كه به كل نگاهم و از مسير گرفته بودم . ولي الان چيزي كه ميديدم هيچ شباهتي به مسير خونه ي من

نداشت . رادين دوباره به حرف اومد :

- دلم ميخواد هر چي كه تو دلته بهم بگي ! دوست دارم از گذشته تا حالت و بدونم . دوست دارم تك تك احساسات و بدونم .

نگاهم به سمت رادين برگشت . اخمي روي صورتم نشست گفتم :

- براي چي ؟ الان اين حرفا چه دخلي به من داشت ؟!

پيچيد توي يه كوچه ي پهن . به نظرم آشنا ميومد . يكم جلو تر جلوي يه خونه كه نماي سياه داشت وايساد . ترمز كرد و گفت :

- تو جواب من و بده .

نگاهم متعجب به كوچه بود گفتم :

- اينجا خونه ي توئه ؟ براي چي اينجا اومدي ؟

- ذاتا آدم عجولي هستي يا الان به نظر عجول مياي ؟ دختر جواب سوال من و بده تا جواب سوالت و بدم .

تازه داشت دو زاريم ميفتاد ! از يه دختر خوشش اومده ! بعد احساس من و ميپرسيد ! دهنم از تعجب باز موند . به نگاه مات و متحيرم خنديد و گفت :

- چي شد ؟ برق گرفتت ؟

خودم و تقريبا به در ماشين چسبوندم . دستي كه تا چند دقيقه ي پيش مشت شده بود و روي قلبم گذاشتم . كم مونده بود از توي تنم بپره بيرون ! بريده بريده گفتم :

- شوخي ميكني ؟

بعد سريع اخم كردم . دستم و انداختم و گفتم :

- خيلي شوخي زشتيه ! اگه داري شوخي ميكني همين الان بهم بگو .

خودش و به كوچه علي چپ زد . گفت :

- منظورت چيه ؟ چه شوخي ؟ چه برداشتي كردي از حرفام ؟

سعي كردم ضعيف جلوه نكنم . به خودم اومدم و گفتم :

- تو براي چي ميخواي احساس من و بدوني ؟

سرش و پايين انداخت . ميتونستم بفهمم كه داره ميخنده . اين خنده اش با صورت جدي چند دقيقه پيشش به هم نميخورد . تناقض داشت . حس اينكه اين دختر و اين حرفاي رادين

براي من بود داشت ديوونم ميكرد . . . نميخواستم دلخوشي الكي به خودم بدم . نميخواستم با حرف بعدي كه رادين ميزنه بخوره تو ذوقم . . . حداقل دوست داشتم توي همين روياي

دوست داشتني بمونم . به همين فكر كنم كه رادين من و خواسته !

بالاخره سرش و بالا آورد . هنوزم ته خنده توي صورتش معلوم بود ولي صورتش حالت جدي تري پيدا كرده بود . صداش و صاف كرد . نگاهش و بهم دوخت و گفت :

- ميخوام باهات ازدواج كنم .

همين حرف كافي بود تا قلبم براي چند ثانيه نزنه . نفسم در نياد . گوشام هيچي ديگه نشنوه . چشمام . . . چشمام ولي فقط و فقط اون و ببينه كه حالا ريز ميخنديد و به قيافه ي

مبهوت من زل زده بود . نگاهش هنوزم خاص بود . رنگ مهربوني رو ميشد تو چشماش ديد .

خدايا خوابم ؟! اين چه بازيه كه داري باهام ميكني ؟! باور كنم كه انتخاب رادين منم ؟ من ؟ پريماه ؟ سعي كردم دهنم و كه باز مونده بود ببندم . سرفه اي كردم تا به خودم بيام .

دوباره زمان به حركت افتاد . نفسم بالا اومد . صداي ضربان قلبم گوشم و كر كرده بود .

خيلي سعي كردم جلوي خنده ي سرخوشم و بگيرم . ولي جلوي لبخندي كه كل صورتم و گرفته بود و نميتونستم بگيرم . كيف بيچاره ام تو دستم چلونده ميشد . حداقل ميتونستم ذوقم و

سر اون بدبخت خالي كنم . سعي كردم غرورم و حفظ كنم . البته خيلي سخت بود نپرم بغلش و نگم كه " منم ميخوام باهات ازدواج كنم !!!! " رفتم تو جلد پريماه هميشگي . گفتم :

- حالا كي خواست باهات ازدواج كنه ؟!

خنده اش شدت گرفت . منم از خنده اش خنديدم . گفت :

- نگفتم كه باهام ازدواج ميكني ! گفتم ميخوام باهات ازدواج كنم . به اندازه ي كافي مفهوم نبود حرفم ؟

شايد اين لذت بخش ترين تحكم كردنِ روي زمين بود . انقدر شيرين بود كه دوست داشتم دوباره و دوباره تو گوشم بپيچه و بشنومش . گفتم :

- الان بايد چي بگم ؟

- احساست و ! جوابت و !

انگار ذهنم پاك شده بود .

- بايد فكر كنم .

- الان فكر كن كه هيچ وقتي براي فكر كردن نداري .

- ولي من بايد به همه چي فكر كنم .

- مثلا ؟

- مثلا اينكه مادرت چه فكري در مورد من ميكنه ؟

- اون موضوع حله .

- يعني قبول ميكنه ؟

با چشم غره گفت :

- دغدغه ي بعديت و بگو !

لبخندم عميق تر شد و گفتم :

- خب . . . خب . . . اصلا احساس تو چيه ! اصلا من و تو به هم ميخوريم يا نه ؟!

- اون موضوع هم حله !

- از كجا معلوم ؟

خنديد و گفت :

- عروس خانوم وكيلم ؟

- به اين زودي ميخواي بله رو بگيري ؟

- تو راضي ، من راضي ، گور باباي ناراضي .

هيجان اوليه ام كم شده بود . تازه انگار متوجه راه سختي كه جلومون بود شده بودم . ابروهام تو هم رفت و گفتم :

- رادين تو هنوز ترانه رو دوست داري ؟

نفس عميقي كشيد و گفت :

- دوست داشتم !

- اگه برگرده . . .

بين حرفم پريد و گفت :

- اون هيچ وقت بر نميگرده . اگرم برگرده من ديگه علاقه اي به ادامه ي رابطمون ندارم .

- رادين . . .

- جانم ؟

تا حالا انقدر مهربون باهام حرف نزده بود ! ذوق كردم . ولي به روي خودم نياوردم . گفتم :

- مادرت . . .

- هنوز بهش چيزي نگفتم .

وحشت زده نگاهش كردم گفت :

- ولي درست ميشه . مامانم به من و انتخابم اعتماد داره . مطمئن باش قبول ميكنه .

- ولي من فالگيرم . . . يعني اين همه مدت اومده پيشم و رفته . . . نكنه فكر كنه از اعتمادش سوء استفاده كردم ؟

- پريماه !

پرسشگر نگاهش كردم دوباره گفت :

- مامان و بسپر به من . خودت و درگيرش نكن . باشه ؟

سرم و تكون دادم . ولي هنوزم نگران بودم . فكر خانوم وثوق چيزي نبود كه از ذهنم بره . يا درگيرش نشم ! دوباره گفتم :

- رادين چي شد كه بهم اين پيشنهاد و دادي ؟ واقعا ميخواستي از شر خواستگاري رفتنات راحت بشي ؟

خنديد . وقتي قيافه ي در هم من و ديد سريع خودش و جمع و جور كرد و گفت :

- ديوونه شدي ؟ كي اينجوري ازدواج ميكنه كه من بكنم ؟

هنوزم خيره بهش زل زدم . منتظر توضيح بيشتر بودم . انگار فهميد چون دوباره به حرف اومد :

- ببين پريماه دوست ندارم اين فكراي غلط رو ذهنت سايه بندازه . من اومدم سمت تو چون قبل از اينكه روحم از اون دروغا و اون حرفا با خبر باشه از محكم بودنت خوشم اومده

بود . بعد از فهميدن جريان زندگيت خيلي تحت تاثير اين استقلالت قرار گرفتم . دوست دارم همسر آينده ام باهام هم قدم باشه . محكم باشه . اگه زندگيمون پستي و بلندي داشت جا

نزنه . يكي رو ميخوام با مشخصات تو . من ترانه رو دوست داشتم منكرش هم نبودم ولي ترانه نتونست از پس مشكلمون بر بياد و فرار و ترجيح داد . حتي نخواست با من زندگي

كنه . شايد اونجوري ميتونستيم مامانم و راضي كنيم . ولي اهل مقابله نبود . من بهت احترام ميذارم . دوستت دارم . ولي با عقلم . كل اين تصميمات و از روي عقل گرفتم . فكر

ميكنم تصميم گيري عاقلانه و خوبي هم هست . مخصوصا وقتي تو خواستگاري امشب كيس انتخابي مامان و ديدم ! واقعا چرا نبايد تورو قبول كنه ؟ حداقل من كه نميتونم به خوبي

تو جاي ديگه اي پيدا كنم . دلم ميخواد لحظه لحظه ي زندگيمون و با هم باشيم . قبول ؟

اولين بار بود كه تو عمرم احساس آرامش ميكردم . احساس اينكه بالاخره ميتونم به يكي تكيه كنم . نميتونم توصيف كنم كه تو اون لحظه چه حسي داشتم . ولي هر چي كه بود ناب

بود ! تا حالا نداشتمش .

لبخندي به روي رادين زدم و گفتم :

- بله !

رادين هم بهم لبخندي زد . دستم و تو دستش گرفت . بالا آورد . نگاهش و تو چشمام دوخت و تو يه حركت غير منتظرانه بوسه اي روش زد . ميخواستم دستم و بكشم ولي اونو

محكم توي دستاي گرم خودش گرفته بود .

- من خوشبختت ميكنم پريماه .

محو چشماش شده بود . سر تكون دادم و گفتم :

- ميدونم .

- تو چيزي نميخواي بگي ؟ از گذشته . يعني كسي نبوده تو زندگيت دوستش داشته باشي ؟

نگاهم و پايين انداختم . ميخواستم حرفي رو كه آماده كرده بودم و بزنم . بايد گفته ميشه . نگاهم و به چشماش دوختم و گفتم :

- كسي تو زندگيم بوده قبلا . ولي تا حالا كسي رو دوست نداشتم .

لبخندي زد و گفت :

- پياده شو .

با تعجب گفتم :

- كجا ؟

- تو خونه !

- اين وقت شب ؟ ميخوام برم خونه !

- چقدر عجله داري .

نگاهش و تو چشمام دوخت و گفت :

- پياده شو .

مگه ميشد اين چشما چيزي رو بخوان و من انجام ندم ؟ بي حرف و مسخ شده پياده شدم .

در خونه رو با كليد باز كرد . متوجه فضاي اطراف نبودم . همه ي حواسم به دستم بود كه بين دستاي رادين قفل شده بود . وارد آسانسور شديم . رادين گوشيش و از تو جيبش در

آورد و يكم باهاش ور رفت و دوباره توي جيبش سُرش داد . كنجكاوي نكردم . نگاهم و روي شماره هايي كه هي زياد ميشد و طبقه هارو نشون ميداد دوختم . چقدر احساس

خوشبختي ميكردم . اصلا انگار رو ابرا راه ميرفتم . چقدر احساس خوبي بود كنار رادين بودن . . . مخصوصا الان كه ميدونستم مال منه .

كليد انداخت و در خونه رو باز كرد . با دست اشاره اي به داخل كرد و گفت :

- بفرماييد خانوم .

لبخند روي لبم نشست . همه جا تاريك بود . همينطور كه وارد ميشدم گفتم :

- حداقل بيا يه چراغ روشن كن يه جايي رو ببينم .

صداي خنده ي رادين همزمان شد با روشن شدن چراغاي خونه و جيغ و فرياد كه ميگفتن :

- ســــــــــــــورپرايــــ ــــــــــــز !

دستم و روي قلبم گذاشتم و تقريبا از جا پريدم . نگاهي به آيلار و آرمين ، نيلوفر و نيما ، پدرام و نيوشا انداختم . چشمام گرد شد . برگشتم سمت رادين و گفتم :

- اينا اينجا چيكار ميكنن ؟

رادين با خنده وارد خونه شد و در و بست . گفت :

- بالاخره بايد يه جوري اين جواب خوش و جشن ميگرفتم ديگه .

چقدر مهربون بود . چند لحظه پيش نزديك بود از ذهنم بگذره كه چقدر رادين بي احساسه واقعا حق من اين بود كه تو ماشين ازم خواستگاري كنه ؟! ولي الان با گرفتن اين جشن

كوچيك و خودموني كلي احساس خوب بهم داد . رو به نيوشا كه خندون كنار پدرام وايساده بود و سعي ميكرد فاصله اش و باهاش حفظ كنه گفتم :

- توام از اين جريانا خبر داشتي ؟

خنديد و گفت :

- نه به خدا . آقا پدرام تو راه بهم گفت و بعد اومديم اينجا .

آيلار خنده كنان گفت :

- پدرام به هممون گفته بود . انگار رادين باهاش هماهنگ كرده بود .

برگشتم سمت رادين . دستام و به كمرم زدم و گفتم :

- تو انقدر از خودت مطمئن بودي كه مهمونم دعوت كردي ؟

بهم نزديك شد و آروم زير گوشم زمزمه كرد :

- از خودم مطمئن نبودم . بذار پاي اينكه از مهربوني تو مطمئن بودم . ميدونستم دلت نمياد دل من و بشكني .

با اين حرفش غرق لذت شدم . با مشت آروم يه دونه به شونه اش زدم و گفتم :

- زبون باز .

رادين با خنده آروم روي بينيم زد و گفت :

- مگه دروغ ميگم ؟ مهربوني ديگه .

به جاي جواب فقط بهش لبخند زدم . رادين رو به همه گفت :

- چند لحظه سكوت و رعايت كنين .

همه با لباي خندون سكوت كردن . رادين دست توي جيبش كرد . با چشماي متعجب به دستش زل زده بود . يه جعبه ي مخملي رو از توي جيبش بيرون كشيد و مقابلم گرفت . دستم و

روي دهنم گذاشتم كه جيغ نزنم . گفتم :

- اين مال منه ؟!

- قابلي نداره . اين فقط يه حلقه نشون سادست . براي اينكه كسي از من ندزدتت .

اصلا توجهي به حضور بچه ها نكردم . دستم و دور گردنش حلقه كردم و تقريبا آويزون گردنش شدم . بي اراده بوسه اي روي گونه اش زدم و گفتم :

- رادين خيلي قشنگه .

رادين كنار گوشم گفت :

- عزيزم مراعات كن جلوي اين نديد بديدا !

تازه به خودم اومدم . خجالت زده دستام و از هم باز كردم و سرم و پايين انداختم . همه خنديدن . رادين با لبخند حلقه ي ظريف و كه چند تا نگين كوچيك روش داشت و به دستم كرد .

همه برامون دست زدن . با ذوق به حلقه خيره شده بودم . عجب شبي بود امشب . كاش اين شب بازم ادامه داشت . . .

پدرام به سمت سيستم صوتي رفت و گفت :

- جشن بدون آهنگ مزه نداره !

رادين گفت :

- ول كن پدرام . ساعت 3 صبحه . بعدا جشن مفصل تر ميگيريم . همسايه ها اذيت ميشن .

همه با رادين موافق بودن . خستگي و خواب و توي صورت تك تكشون ميتونستم ببينم . به خاطر ما يكم ديگه پيشمون موندن و بالاخره رفتن . من و رادين تنها شديم . حتي

نميخواستم براي لحظه اي دست رادين و رها كنم .

كنار هم روي مبل نشستيم . تو چشماش نگاه كردم . اونم همينطور گفتم :

- از تصميمت مطمئني ؟

- معلومه ! تو چي ؟

چشمام و بستم و باز كردم . يعني آره . راضيم ! دوباره نگراني به جونم افتاد . انگار تا خانوم وثوق اجازه ي رسمي براي ازدواجمون نميداد حس من خوب نميشد ! احساس ميكردم

يه جاي اين ازدواج ميلنگه .

- كي به مامانت ميگي ؟

نگراني و از تو چشمام خوند . با انگشتش گونه ام و نوازش كرد و گفت :

- چرا نگراني انقدر ؟

- ميترسم فكر بدي در موردم بكنه !

- مامان من خيلي زن مهربونيه . هم مهربونه هم خوش قلب . فكر نكنم شغل تو يا هر چيز ديگه اي تاثيري روي رفتارش بذاره .

سرم و به شونه اش تكيه دادم . دستام و تو دستش گرفت . چشمام و روي هم گذاشتم . يكم به سكوت گذشت . دوست نداشتم چشمام و باز كنم . رادين دستم و فشار داد و گفت :

- خوابيدي ؟

چشمام و باز كردم . تو همون حالت كه سرم روي شونه اش بود گفتم :

- نه !

- پس باهام حرف بزن .

سرم و از روي شونه اش برداشتم . نگاهش كردم و گفتم :

- خواستگاري امشب چي شد ؟

- حتي 1 ساعتم نتونستم اونجا دووم بيارم . كلافه بودم . يه چيزي كم بود .

با خنده گفتم :

- مثلا چي ؟!

لبخند زد و گفت :

- مثلا تو !

- دروغ كه نميگي ؟

اخم كرد و گفت :

- مطمئن باش هيچ وقت بهت دروغ نميگم .

- منم ديگه بهت دروغ نميگم .

اخماش باز شد . دلم ضعف رفت براي لبخندي كه روي لبش نشست . همون جا قول دادم كه خوب باشم . دروغ نگم . پام و جاي كج نذارم . به خودم قول دادم زن ايده آلي براي

رادين باشم . همونطور كه اون براي من ايده آل بود .

ساعت نزديك 5 صبح بود كه رادين من و رسوند خونه . دوست نداشتم ازش جدا بشم ولي ميدونستم كه اين جدايي تهش ختم ميشه به با هم بودنمون . . . براي هميشه . . .

*****

روزا برام كند و كشنده ميگذشت . شمارش معكوس شروع شده بود ! هر لحظه منتظر بودم خانوم وثوق همه چي و بفهمه و مثل آوار رو سرم خراب شه . هر لحظه منتظر جدايي

اجباري خودم و رادين بودم . حتي نميدونستم انقدر بهم احساس داره كه به خاطرم بجنگه ؟! اگه مادرش گفت نه جلوش وايسه ؟!

وقتي از اين همه نگراني و افكار ماليخوليايي كه به سراغم اومده بود به رادين ميگفتم فقط يه كلمه ميگفت " بسپرش به من ! " ولي نميتونستم بيخيال از كنارشون بگذرم .

استرس برخورد خانوم وثوق حتي اين روزاي خوشم و بهم زهر مار كرده بود . رادين سعي ميكرد خوشحال نگهم داره . سعي ميكرد همه جوره دل به دلم بده . سعي ميكرد تكيه گاهم

باشه . شايد همين آرومم ميكرد و بهم انرژي ادامه دادن ميداد !

نميدونستم چرا رادين بعد از يك هفته هنوز حرفي به خانوم وثوق نزده بود . ميدونستم حسابي سرش شلوغه . حتي تو اين يك هفته زياد نتونسته بوديم همديگه رو ببينيم . بيشتر

تلفني از هم خبر ميگرفتيم . كل وقتش و توي رستوران ميگذروند . سعي ميكردم بيشتر وقتم و با نيوشا پر كنم . به پريا از نامزديم گفتم ولي چهره ي سردش باعث شد قلبم يخ ببنده !

روي مبل راحتي خونه ام لم داده بود . وقتي حلقه ي نامزديم و نشونش دادم . يه لبخند مصنوعي رو لباش نقش بست و گفت :

- مبارك باشه .

همين ؟! پس بغل خواهرانه كجا رفت ؟ جيغايي كه از روي شادي قرار بود بكشيم ؟! ماچ و بوسه هاي از ته دل ؟! لبخنداي از ته دل ؟! باورم نميشد . همين ؟! همينقدر سرد ؟! كلافه

شدم . ديگه تحمل اين وضع برام سخت شده بود . از يه طرف استرسي كه به خاطر ازدواج داشتم و از طرف ديگه برخورد سرد و مصنوعي پريا باعث شد مثل آتشفشان فوران كنم

.

صورتم جمع شد . ابروهام تو هم گره خورد . دستم شُل كنارم افتاد . نگاهم و تو چشماش دوختم و گفتم :

- تو خوشحال نشدي ؟

سعي كرد لبخندش و پررنگ تر كنه .

- چرا ! معلومه كه خوشحال شدم .

- چرا اينجوري به نظر نمياد ؟ فقط همين ؟ مبارك باشه ؟!

سر جاش صاف نشست و گفت :

- منظورت چيه ؟ حرف بدي زدم ؟

- حرف بد ؟! اصلا چيزي نگفتي ! اينجوريه روابط خواهرانه ؟

- پريماه حالت خوبه ؟

- آره ! اين مدت بهت فرصت دادم كه من و كنار خودت قبول كني . ازت خواستم خواهرم باشي . ولي تو بدتر هر روز داري تنهام ميذاري . مگه توام دنبال من نبودي ؟ پس چرا انقدر

باهام سردي ؟

مقابلم وايساد . از وقتي كه اومده بود حتي چادرشم در نياورده بود . نميدونم شايد فكر ميكرد من نامحرمم ! بازوم و گرفت و گفت :

- اين چه حرفيه پريماه ! معلومه كه ما با هم خواهريم . چرا فكر ميكني باهات سردم ؟

بازوم و از تو دستش بيرون كشيدم و گفتم :

- فقط فكر ميكنم ؟ تو حتي كوچكترين احساسات و حرفات و به من نميگي . وقتي ميگم دارم ازدواج ميكنم فقط ميگي مباركه .

از حرفام كلافه شده بود . صورتش جمع شد و گفت :

- اينجوري كه فكر ميكني نيست .

- پس چجوريه ؟! دوستم نداري ؟ نميخواي ديگه ببينيم ؟ رك تو صورتم بگو . من به تنهايي عادت دارم . توام برو . چه اهميتي داره ؟! تا الان مگه از تنهايي مردم ؟ از اين به بعدم

تنها ميمونم !

- بس كن . اينا چيه ميگي !

روم و ازش گرفتم . دستام و روي سينه ام قلاب كردم و تكيه دادم به ديوار . وسط هال وايساده بود . دستاش و بلاتكليف تو هم ميپيچوند . چند لحظه بينمون سكوت شد . پشيمون

بودم از اينكه انقدر دنبالش گشته بودم . كلافه گفتم :

- چرا هنوز اينجا وايسادي ؟! برو ! راحت باش ! انگار ديگه احتياجي به هم نداريم .

تو چشماي هم زل زده بوديم پريا كلافه دستش و مشت كرد و سريع از خونه ي من بيرون رفت . پوزخندي روي لبم جا خوش كرد . ديگه خواهرم نداشتم !

******

- چرا اون به من حس خواهرانه نداره ؟

رادين فشار خفيفي به دستم آورد و همينطور كه با موهام بازي ميكرد زمزمه وار گفت :

- عزيزم بايد بهش زمان ميدادي .

همينطور كه سرم روي پاش بود نگاهش كردم و گفتم :

- از اين بيشتر ؟ اون حتي هيچ حسي نسبت به ازدواج من نداشت .

- درست ميشه . تو زيادي عجولي .

- توام زيادي خونسردي .

خنديد .

- بخند . راحت باش . بالاخره تو كه از استرس خفه نشدي . من اين وسط بدبختم !

خم شد بوسه اي روي پيشونيم گذاشت و گفت :

- توام بدبخت نيستي . استرس و نگرانيتم الكيه . قرار نيست هيچ اتفاق بدي بيفته .

- مطمئني ؟

- آره . نميخواي شام بدي بهم ؟ يه خبر خوب دارم برات !

سريع سرم و از روي پاش برداشتم و نشستم :

- چه خبري ؟

- اول شام .

- تو كه ميدوني من فضولم اول خبر و بگو .

- يعني معده ي بي گناه من مهم نيست ؟

- نه تا وقتي كه من كنجكاويم بر طرف نشده .

يه لنگه ابروش و انداخت بالا و گفت :

- اينجورياست ؟

سرم و تكون دادم . تقريبا حمله ور شد سمتم . با جيغ و خنده از جا بلند شدم اونم دنبالم كرد . سريع خودم و به مبل راحتي رسوندم و يه طرفش وايسادم . رادين دنبالم بود هنوز .

دور مبل ميچرخيديم . بالاخره رادين وايساد منم وايسادم گفت :

- با زبون خوش بيا اين طرف .

براش ابرو بالا انداختم و گفتم :

- خودت بايد بگيريم .

نفس نفس ميزد . گفت :

- نمياي نه ؟

با خنده گفتم :

- نه ! آخي نفست گرفت پير مرد ؟

لبخند زنون گفت :

- به من ميگي پير مرد ؟

دوباره دويد دنبالم . دوباره جيغ كشيدم و دور مبل چرخيدم . يه لحظه غافلگيرم كرد و برعكس دور مبل چرخيد . حواسم پرت شد و محكم خوردم بهش . دستاش و دور كمرم حلقه كرد

و با خنده ي شيطنت آميز گفت :

- از دست من در ميري ؟

با همون خنده اي كه بند نمي اومد گفتم :

- رادين ولم كن .

- مگه ميشه ؟ چند دقيقه پيش داشتي بهم چي ميگفتي ؟

- الكي گفتم عزيزم .

- گوشام دراز نميشه خانوم !

با خنده دستم و روي دستش كه دور كمرم بود گذاشتم و سعي كردم فشار بهشون بيارم تا آزادم كنه ولي قصد اين كار و نداشت . بين دستاش زنداني شده بودم .

- مگه شام نميخواستي ؟ بذار برم شام بپزم .

- خودت و ميخورم . شام از تو خوشمزه تر ؟

- رادين !

- جانم ؟

براي اينكه از دستش در برم سريع بوسه اي روي لبش گذاشتم . حتي به ثانيه هم نكشيد ولي همون باعث شد حلقه ي دستاش شُل بشه و منم بتونم فرار كنم . با خنده به سمت

آشپزخونه دويدم و گفتم :

- من بردم .

با خنده گفت :

- كلك زدي !

- ميتونم ميزنم . ميتوني بزن !

- اين بوس قبول نبودا . بعدا كاملش و ازت ميگيرم . زبونم و براش در آوردم و به سمت يخچال رفتم . رادينم با خنده روي مبل نشست و كنترل تلويزيون و دستش گرفت . روز به

روز علاقم بهش بيشتر ميشد . روز به روز جاش تو قلبم محكم تر ميشد !

- فكر نميكردم آشپزيت انقدر خوب باشه !

- چرا ؟

- نميدونم . فقط فكر نميكردم .

- هنوز هنرام و نديدي .

خنديد گفتم :

- فكر نكن خبري كه ميخواستي بهم بدي و يادم ميره ها .

رادين سر تكون داد . قاشق و چنگالش و توي بشقابش گذاشت و گفت :

- ميخوام تو و مامان و با هم رو به رو كنم .

قاشقم از دستم سُر خورد و با صدا توي بشقابم افتاد مات و حيرون گفتم :

- چي ؟!

- اينجوري خيلي خوبه . تو و اون همديگه رو ميبينين . همه چي هم حل ميشه . چطوره ؟!

- آخه . . . آخه . . .

دستم و گرفت و گفت :

- اين همه نگراني بيخوده . من بچه نيستم كه منتظر تاييد كسي باشم . اگرم الان اين برنامه رو دارم ميذارم فقط واسه آشنايي بيشتر و معرفي تو به عنوان عروس خانوادست .

- نميشه خودت باهاش اول حرف بزني ؟

- نه نيار پريماه . فردا شب ميام دنبالت . قرار و ميذاريم براي شام تو رستوران من چطوره ؟

سر تكون دادم و با دلهره گفتم :

- نميدونم .

- نگران چيزي نباش .

سعي كردم نگران نباشم ولي مگه ميشد ؟ بعد از اينكه شام و خورديم رادين بهم كمك كرد تا ظرفارو بشورم . ساعت 12 بود كه از خونه ي من رفت . انقدر نگران بودم كه مجبور

شدم به نيوشا زنگ بزنم . انقدر از نگرانيام گفتم و گفتم كه خسته شدم . شايد نيوشا رو هم كلافه كرده بودم ولي به روي خودش نمي آورد !

******

جلوي آينه وايسادم . تيپ رسمي زده بودم . كيفم رو توي دستم گرفتم و براي چندمين بار رژ صورتي ملايمم و تجديد كردم . چند بار نفس عميق كشيدم . سعي كردم به خودم بقبولونم

كه اين همون خانوم وثوق مهربونه كه ماهي حداقل 2 بار براي فال مياد پيشم . همون خانوم شيك پوش و مهربوني كه هميشه لبخند رو لبشه . نميدونم چرا اسم مادر شوهر كه

روش اومده بود بي اراده ميترسوندم .

نگاهم و به ساعت دوختم 7 شب بود . چرا رادين نيومد پس ؟ كل خونه رو متر كردم . از هيجان احساس ميكردم قلبم توي دهنم ميزنه . بالاخره رادين زنگ زد كه برم پايين . با

دستايي لرزون در و قفل كردم و پايين اومدم . به رادين سلام كردم و از ترس تو صورتش زل زدم . از ته دل ميخواستم كه بگه مامانش امشب نمياد . يا يه جوري قرار به هم خورده

. ولي اون فقط به صورتم لبخند زد و گفت :

- چشماش و ببين . كم مونده گريه ات بگيره ها !

- لوس نشو رادين .

- مگه ميخوام ببرمت گودزيلا ببيني ؟! به خدا مامانم آدمه . عادتش داديم عروس نخوره !

يه دونه زدم تو بازوش كه گفت :

- آخ ! نامرد .

تازه متوجه حرفش شدم لبخندي روي لبم نشست گفت :

- كتك زدن شوهر مظلوم حال ميده ؟! خنده اش و ببين !

با اين حرفش از حال و هواي نگرانيم بيرون اومدم و گفتم :

- تو چقدر بلبل زبون شدي !

- بده دارم از نگراني درت ميارم ؟!

خواستم چيزي بگم كه گوشيم زنگ خورد . سريع از توي كيفم در آوردمش . يه شماره ي نا آشنا بود . رادين گفت :

- كيه ؟!

- نميدونم .

جواب دادم :

- بله ؟!

- سلام خانوم . شما پريماه خانوم هستين ؟!

- بله . شما ؟

- از بيمارستان مزاحمتون ميشيم خانوم . يه مريضي رو اينجا آوردن كه فقط همين موبايل همراهشونه . تنها شماره اي كه تو گوشيشون بود شماره ي شما بود .

وا رفتم گفتم :

- بيمارستان ؟

رادين كه متوجه حرف زدنم شده بود گوشه اي نگه داشت و گفت :

- چي شده ؟

نگران نگاهش كردم گفتم :

- چه شكليه ؟اسمش چيه ؟

- اسمش و نميدونيم ولي يه خانوم تقريبا 50 ساله بهشون ميخوره . ميخواستيم اگه ميشه لطف كنين بياين بيمارستان .

اسم بيمارستان و گرفتم رو به رادين گفتم :

- برو بيمارستان . . .

- چي شده پريماه ؟

- نميدونم . . . نميدونم . . . فقط برو .

رادين سريع مسير و تغيير داد . همش توي ذهنم ميچرخيد . كي بود ؟! خدايا اون زن كي بود ؟! مامان ؟!

دستام به لرزش افتاده بود . چرا الان ؟ چرا تو اين موقعيت ؟ همين لحظه كه مهم ترين اتفاق زندگيم قرار بود برام بيفته . گرماي دست رادين و روي دستم حس كردم نگاهم به

سمتش برگشت توي چشماش يه دنيا دلگرمي بود گفت :

- نگران نباش . چيزي نيست .

- شايد مامانم باشه .

- نگران نباش چيزيش نميشه .

نگران ؟ واقعا نگرانش بودم ؟ نگران اون زن ؟! حيف اسم مادر . كلافه بودم گفتم :

- رادين مامانت . . .

- نگران اون نباش زنگ ميزنم بهش همه چي و كنسل ميكنم .

- همه چي خراب شد . همه چي خراب شد .

رادين با دست آزادش سرم و به سمت خودش كشيد و بوسه اي روي شالم گذاشت و گفت :

- هيچي خراب نشده عزيزم . خودت و اذيت نكن .

تا به بيمارستان برسيم مردم و زنده شدم . حتي صبر نكردم رادين جاي پارك براي ماشينش پيدا كنه سريع پياده شدم و به سمت پذيرش بيمارستان دويدم . هراسون به زني كه

روپوش سفيد پوشيده بود خيره شدم و گفتم :

- خانوم .

مشغول صحبت با تلفن بود . دستش و به علامت صبر كن بالا برد و دوباره مشغول شد . ولي من كلافه بودم و نميتونستم صبر كنم . دوباره گفتم :

- ببخشيد خانوم .

با بي حوصلگي گوشي و از خودش دور كرد و به زور گفت :

- عزيزم ميگم صبر كن نميبيني ؟

بي توجه به غر غرش گفتم :

- به من زنگ زدن گفتن يه زن حدودا 50 ساله رو آوردن اينجا . كجاست ؟ چش شده ؟

- چه نسبتي باهاش داري ؟

- نميدونم . . . نميدونم . .. شايد مامانم باشه .

- شايد ؟ صبر كن .

اشاره اي به يه پرستار ديگه كرد و گفت :

- رويا بيا ببين اين خانوم چي ميگه ؟

نگاهم به سمت دختري كه چارتي رو روي ميز ميذاشت انداختم سريع گفتم :

- با من تماس گرفتن كه . . .

حرفم و قطع كرد . از وضع آشفته و كلافگيم كاملا متوجه حالم شد گفت :

- آروم باش عزيزم . اسم مريض و ميدوني ؟

كم مونده بود گريه ام بگيره گفتم :

- نه ! به من گفتن فقط يه گوشي ازش پيدا كردن . يه زن حدوداي 50 ساله .

- آها . همراه اوني ؟!

- حالش چطوره ؟

- آروم باش عزيزم . همراه نداري ؟

ميخواستم بپرسم كه چه ربطي به همراه داشتن من داره ؟ صداي رادين و از پشت سر شنيدم :

- چي شد ؟

پرستار نگاهي به رادين انداخت و گفت :

- همراه ايشونين ؟

- بله .

- حقيقتش يه خانومي رو آوردن اينجا حالش خيلي بد بود . بايد شناساييش كنين . ببينين ميشناسينش . ما از روي شماره اي كه تو گوشيش بود با شما . . .

بين حرفش اومدم و گفتم :

- حالش بد بود ؟

كم مونده بود بيفتم زمين . رادين زير بغلم و گرفت و گفت :

- كدوم بخشه ؟

پرستار نگاه مرددي به من انداخت و گفت :

- سردخونه .

انگار سقف بيمارستان رو سرم خراب شد . مات به صورت پرستار خيره شده بودم . رادين فشاري به بازوم آورد . من نميتونستم . . . نميتونستم ببينمش ! چرا اينجا ؟! آخرين

ديدارمون بايد اينجا باشه ؟! يعني ميشه خودش نباشه ؟

پرستار يه كيسه رو از پشت ميز برداشت و به سمتم گرفت گفت :

- اين وسايل برات آشناست ؟

نگاهم روي كيسه موند . يه گوشي موبايل قراضه و يكم پول خورد . فقط همين . . . آشناست ؟ نميدونم . مگه اصلا من چيزي از مامانم ميدونستم ؟! رادين كيسه رو گرفت و نگاهي

بهش انداخت و گفت :

- پريماه اينارو ميشناسي ؟

كلافه سرم و به چپ و راست تكون دادم :

- نميدونم . . . نميدونم . . .

- آروم باش عزيزم .

رادين كنار گوشم زمزمه ميكرد :

- شايد مامانت نباشه . آروم باش . محكم باش گلم . باشه ؟

سرم و تكون دادم . پرستار كه از مات موندن بيش از حد من كلافه شده بود گفت :

- تشريف ميارين براي شناسايي ؟

رادين به جاي من گفت :

- كجا بايد بريم ؟

- همراه من بياين .

پرستار جلوتر حركت ميكرد . من و رادين پشت سرش . قدمام و به زور برميداشتم . دلم ميخواست برگردم به چند ساعت پيش كه داشتم حاضر ميشدم براي ديدن خانوم وثوق . . .

اون زمان مامانم تو سردخونه بوده ؟! چشمام و بستم . نميتونه اون باشه ! اون راحت از همه چي در ميره . نميتونه بميره . نميذارم بميره . نميذارم خوشي كوچيكم و خراب كنه .

نميذارم عروسيم و خراب كنه . لعنتي الان وقت مردن بود ؟ كاش زنده باشه و همه ي اينارو تو صورتش فرياد بزنم . دوباره داره زندگيم و خراب ميكنه . دوباره سر بزنگاه رسيده !

سوار آسانسور شديم . نميدونم كدوم طبقه رفتيم . نميدونم چجوري رفتيم . ولي زماني به خودم اومدم كه توي يه راهروي سرد و ترسناك قدم ميزديم . پرستار به مردي كه كنار يه

در بزرگ وايساده بود چيزي گفت . نشنيدم . ولي مرد نگاهي به ما انداخت و جلوتر راه افتاد و از در عبور كرد .

پرستار بيرون در وايستاد . رادين چيزي رو كنار گوشم زمزمه ميكرد ولي من تنها چيزي رو كه ميديدم اون اتاق وحشتناك بود . كم كم چشمام تار ميشد . كم كم به سوزش ميفتاد .

من اينجا چيكار ميكنم ؟ اون اينجا چيكار ميكنه ؟ چرا بايد اينجا باشه ؟!

مرد از حركت وايساد . در سردخونه رو باز كرد و يه تخت و سُر داد بيرون . ملحفه ي سفيد روي سر جسد بود . قلبم به ضربان افتاد . حالت تهوع گرفته بودم . دستم و روي بيني و

دهنم گذاشتم رادين ديگه چيزي نميگفت . دستاي مرد به سمت ملحفه رفت و اون و كنار زد . باورم نميشد . صورت كبود و رنگ پريده ي مامان بود . . . پاهام شُل شد . كم مونده

بود بخورم زمين . دوباره رادين به دادم رسيد . صداي سرد مرد تو سرم پيچيد :

- خودشه ؟ ميشناسينش ؟

چرا خفه نميشه ؟ چرا ساكت نميشه ؟ چرا نميفهمه كه نبايد حرف بزنه ؟ طاقت نداشتم . طاقت موندن اونجا رو نداشتم . همه جا بوي مرگ ميداد . دلم ميخواست لباسام و از تنم در

بيارم . حس ميكردم منم بوي مرگ گرفتم . دويدم . به كجا ؟ نميدونستم . فقط ميدويدم . صداي نگران رادين و پشت سرم ميشنيدم كه اسمم و صدا ميكرد ولي من صبر نكردم . حتي

به پرستاري كه بيرون در وايساده بود هم تنه زدم و رد شدم . از اون بوي تعفن لعنتي خلاص شده بودم . دلم هواي آزاد ميخواست . دلم ميخواست از اون بيمارستان كوفتي بزنم

بيرون . چرا من ؟! چرا شماره ي من و داشت ؟! هنوز خيلي سوال بي جواب داشتم . چرا بايد الان ميمرد ؟! بيخيال آسانسور شدم . پله ها رو يك نفس بالا رفتم . يه راهرو رو پشت

سر گذاشتم . راهروي بعدي . . . راهروي بعدي . . . عين ديوونه ها ميدويدم . چند نفري تو راه تذكر ميدادن و چيزي ميگفتن ولي بي توجه بهشون ميدويدم .

بالاخره رسيدم به محوطه ي بيمارستان . به در رسيدم . دستم و روي گلوم گذاشتم . معده ام آشوب شده بود . به سمت درختايي كه تو حاشيه ي ورودي بيمارستان بود رفتم دستم و

به يه درخت گرفتم و همه ي محتويات معده ام و خالي كردم . حالا معدم به سوزش افتاده بود . سرم تير ميكشيد . از اون همه بوي مرگ حالم به هم ميخورد . از خودم . از اون . از

اينكه يه زندگي عادي نداشت . از اينكه تو غربت مرد . راستي چرا مرد ؟! اشك به چشمام اومد . از ته دل گريه كردم . خدا رو صدا كردم . فرياد كشيدم . دستاي يكي رو روي شونم

حس كردم . بي توجه بهش با چشماي بسته زار زدم . اين حقم نبود . . . اين حق هيچ كدوممون نبود . . .

- پريماه عزيزم . خوبي ؟

برگشتم سمت صدا . رادين تو يه قدميم وايساده بود . نگاهش نگران بود گفتم :

- رادين . . . مامان . . .

نفسم بالا نمي اومد . به هق هق افتاده بودم . رادين من و تو بغلش گرفت . سرم و روي شونش گذاشتم .

- چجوري به پريا بگم ؟

- با هم ميگيم بهش . تو تنها نيستي . ببين من و پريماه .

ازش فاصله گرفتم تو چشماش نگاه كردم . با انگشتش اشك و از روي صورتم پاك كرد و گفت :

- من كنارتم . بهم تكيه كن . قول ميدم پشتت و خالي نكنم .

- هيچ وقت برام مادري نكرد . بهش فرصت دادم . بارها ازش خواستم كه برگرده پيشم . كه با هم زندگي كنيم . ولي بر نگشت . ازم دزدي كرد . تيغم زد . هيچي نگفتم . زندگيم و به

هم ريخت . رادين نبايد الان ميرفت . بايد بازم ميموند .

- هــــــــــيش گريه كن عزيزم . سبك ميشي .

دوباره سرم و تو سينه ي پهن رادين فرو بردم . گوشي رادين زنگ خورد . يكي از دستاش و از دور كمرم باز كرد و از توي جيبش گوشيش و در آورد نگاهي به صفحه انداخت و

گفت :

- مامانه .

تازه ياد خانوم وثوق افتادم . تازه ياد سختياي ازدواجم افتادم . صداي رادين و ميشنيدم :

- بله مامان ؟

- . . .

- اس ام اسم و خوندين ؟

- . . .

- ما الان بيمارستانيم .

- . . .

- مادر پريماه فوت شد .

- . . .

- پريماه !

- . . .

- حرف ميزنيم در موردش .

- . . .

كلافه گفت :

- من بايد قطع كنم . خداحافظ .

گوشي و دوباره توي جيبش گذاشت . دستش و دور كمرم حلقه كرد ميون گريه گفتم :

- حالا مامان توام ازم متنفره .

- به اين چيزا فكر نكن . تو زن مني . هيچ كس قرار نيست تورو از من بگيره . فهميدي ؟

سرم و تكون دادم چونه اش و روي سرم گذاشت و گفت :

- من هميشه كنارتم . رو من حساب كن . به من تكيه كن . نميخوام انقدر ناراحت و به هم ريخته ببينمت . من پريماه خودم و ميخوام . همونقدر محكم و همونقدر مستقل .

سرم و بلند كردم تو چشماش خيره شدم دوباره به حرف اومد :

- همينقدر خواستني .

چشماش و بست و روي پيشونيم و بوسه زد . چند لحظه مامان و مرگش از يادم رفت . من رادين و داشتم . رادينِ خودم . بايد براي اون مبارزه ميكردم . كسي نميتونست ازم

بگيرتش .

گوشيم و به سمتش گرفتم و گفتم :

- ميشه تو به پريا بگي بياد ؟ من نميتونم .

رادين گوشي و گرفت و گفت :

- اشكات و پاك كن خانوم خوشگلم . الان زنگ ميزنم بهش .

رادين شماره ي پريا رو گرفت و ازم دور شد . سرم و به درخت تكيه دادم . دوباره ياد سوزش معده ام افتادم . دستم و روي معده ام گذاشتم . اشكم بند اومده بود ولي احساس ميكردم

يه غده ي سنگين توي گلومه . احساس خفگي ميكردم .

رادين با صورت ناراحت كنارم اومد گفتم :

- بهش گفتي ؟

- آره .

- چي گفت ؟

- هيچي گفت خودش و الان ميرسونه .

رادين دستش و پشت كمرم گذاشت و گفت :

- بيا بريم تو بشين .

تازه نگاهش به دستم كه معده ام و فشار ميداد افتاد گفت :

- درد ميكنه ؟

سر تكون دادم گفت :

- از بس خودت و اذيت ميكني . بيا بريم تو .

به همراه رادين دوباره برگشتم توي بيمارستان . روي صندلي نشستم . سرم و به ديوار تكيه دادم . رادين كنارم نشست . دستش و دور شونم حلقه كرد و سرم و كج كرد روي

شونش . چشمام و بستم . زمزمه وار گفتم :

- علت مرگ و فهميدي ؟

- آره .

- چي بود ؟

- درست نفهميده بودن . انگار قبل از اينكه برسه بيمارستان تموم كرده بوده . گوشه ي خيابون افتاده بوده .

دوباره يه قطره اشك از چشمم افتاد پايين . حقش بود انقدر غريبانه بميره ؟ اون از بابا كه گوشه ي زندون جون داد و اينم از مامان ! سرنوشت من و پريا چي ميشه ؟!

خودم و بيشتر تو بغل رادين فشردم . حداقل من رادين و داشتم .

يكم به همون حال مونديم . چشمام هنوز بسته بود . نيم ساعت شد ؟ شايدم بيشتر . با صداي رادين به خودم اومدم :

- پريماه اون خانوم خواهرته ؟

سرم و بلند كردم . پريا رو ديدم كه كنار ميز پذيرش وايساده بود خانوم رسولي هم كنارش بود . سريع از جام بلند شدم . دوباره بغض كردم .

- پريا .

به سمت صدام برگشت . صورتش ناراحت بود ولي گريه نميكرد . با ديدنم به سمتم دويد و بغلم كرد . زير گوشم گفت :

- تموم كرد ؟

دوباره اشكم سرازير شد :

- آره تموم شد . راحت شد .

براي اولين بار آغوشش گرم بود . احساسش خواهرانه بود . نوازشاش خواهرانه بود . همين دلگرم ترم كرد .

مثل برق و باد كفن و دفن مامان گذشت . احساساتم دچار دوگانگي شده بود . غمگين بودم بالاخره مادرم بود ، ولي فكر كاراي گذشتش بي اختيار عصبانيم ميكرد . از اينكه براش به

دنيا آوردن دو تا دختر آسون بود . با اينكه وضع زندگي خودش و بابا رو ميديد بازم به دنيامون آورد . و انقدر اراده نداشت كه ازمون محافظت كنه . كه يكيمون بشه پريا با گذشته

اي تلخ و يكي هم من كه درگير آينده اي مبهم بودم . كه نميدونستم مورد قبول يه خانواده ي اصيل قرار ميگيرم يا نه !

از طرفي پريا نرم تر شده بود . نسبت به من رفتارش دلسوزانه تر بود . وقتي اشك تو چشمم مينشست دستم و فشار ميداد . همين دلگرمي بود . همين احساس خواهر داشتن و تو

وجودم زنده ميكرد . با اينكه رادين و داشتم ولي وجود پريا و نسبتش با من چيز ديگه اي بود ! يه همخون كه همدردِ منه . كه وقتي ناراحتم ميفهمه . متوجه ترسام ميشه . وقتي

بغض ميكنم اونم بغض ميكنه . اگه قراره گريه كنيم جفتمون به خاطر يه موضوع اشك ميريزيم .

يه مدتي پريا كنارم موند . شبانه روز توي يه خونه بودن باهاش حس خوبي رو بهم ميداد . حس گذشته هاي دور . حس خانواده داشتن . با اينكه هنوزم بعضي وقتا كناره گيري

ميكرد ازم . با اينكه هنوزم زياد باهام راحت نشده بود ولي دركش ميكردم . حداقل بعد از حرف زدن باهاش و فهميدن حسش از همه ي اين ماجراها تونسته بودم دركش كنم . و شايد

بهش حق بدم . گوشه گيريش و طبيعي بدونم . اينكه نتونه احساساتش و كامل بروز بده . اينكه نتونه پرياي من باشه . هموني كه ازم هميشه دفاع ميكرد . ولي ميفهميدمش . سعي

ميكردم حداقل عذابش ندم . همين رابطمون و مسالمت آميزو از طرفي به هم نزديك تر كرده بود . پريا هفته ي دوم از پيشم رفت . برگشت پرورشگاه و من بازم دركش كردم و بهش

حق دادم !

سه هفته از مرگ مامان ميگذشت . كفن و دفن بي سر و صدايي بود . دوستاي رادين هم اومده بودن . ازشون چقدر ممنون بودم كه سوالي در مورد مادرم نپرسيده بودن .

بعد از اينكه قرارم با پدر و مادر رادين بهم خورد ديگه از ديدنشون هيچ حرفي نشد . نميدونستم . شايد رادين فكر ميكرد اوضاع روحي خوبي ندارم . ولي من ترس داشتم از اينكه يه

فرصت و از دست داده بودم . نميدونستم الان مادر رادين چه فكري در موردم ميكنه ؟! اينكه انقدر براي آينده ام ارزش قائل نبودم كه سر قرار حاضر شم ؟ يا فكر ميكرد چقدر بد

قدمم كه هنوز هيچي نشده رابطم بايد با مرگ مادرم شروع بشه .

رادين در مورد اين موضوع سكوت كرده بود . فقط كنارم بود . مثل يه حامي . مثل كسي كه هيچ وقت تو زندگيم نداشتم . چند وقتي بود كه پيشم ميومد مدام مامانش باهاش تماس

ميگرفت تا جايي كه كلافه ميشد و جوابي بهش نميداد . جرات نداشتم بپرسم كه چرا اين تماسا زياد شده . كه چرا وقتي با تلفن حرف ميزنه كلافه ميشه . اونم چيزي نميگفت .

ميفهميدم كه ميخواد من آروم باشم . ولي نميدونست تو دلم از اين بي خبري چه آشوبيه .

يه روز كه كنار رادين نشسته بودم و با هم فيلم ميديديم بالاخره طاقت نياوردم . نگاهي به صورت كلافه و خسته اش انداختم . انگار به خاطر رفع تكليف به تلويزيون زل زده بود .

دستم و روي پاش گذاشتم . نگاهش به سمتم برگشت و لبخندي زد گفتم :

- رادين چند وقتيه به نظر كلافه مياي . چيزي شده ؟

نفس عميقي كشيد و گفت :

- چيز مهمي نيست . بيشتر مسائل كاريه !

- مطمئني ؟

موهام و از توي صورتم كنار زد و گفت :

- تقريبا .

دوباره به تلويزيون زل زد . كنترل و برداشتم و تلويزيون و خاموش كردم . كامل به سمتش چرخيدم و چهار زانو روي مبل نشستم و گفتم :

- باهام حرف بزن .

- چي ميخواي بشنوي ؟

- چيزي رو كه انقدر كلافت كرده . مگه من زنت نيستم ؟

لبخندش عميق تر شد گفت :

- معلومه كه هستي .

- پس دوست دارم هر چي اذيتت ميكنه رو بدونم .

- پريماه واقعا لازم نيست . اين چيزيه كه خودم از پسش بر ميام و . . .

چشم غره اي بهش رفتم . حرفش و قطع كرد و خنديد . دستاش و به سمتم دراز كرد و گفت :

- بيا اينجا ببينم خوشگل خانوم . چشماش و ببين .

توي بغلش رفتم و گفتم :

- من غريبم ؟

صورتش و نميديدم چون از پشت تكيه داده بودم به سينه اش و اون دستاش و دور كمرم حلقه كرده بود . صداش و زمزمه وار كنار گوشم شنيدم :

- معلومه كه نه !

- پس بگو .

- موضوع سر مامانه !

سكوت كردم دوباره خودش گفت :

- همه چي و بهش گفتم .

ريتم قلبم تند شد . بالاخره فهميده بود ؟! با صدايي لرزون گفتم :

- خب ؟

دستش و دور كمرم سفت تر كرد و گفت :

- گفتم تو عروسشي . بخواد نخواد بايد قبولت كنه .

از بغلش بيرون اومدم با چشماي ترسيده نگاهش كردم گفت :

- چرا اينجوري نگاهم ميكني ؟!

- اون چي گفت ؟

سرش و انداخت پايين . انگار نميدونست بايد چجوري خبر مخالفتش و بهم بگه . كارش و راحت تر كردم و گفتم :

- از اول ميدونستم نميتونه من و قبول كنه .

- اينكه اون قبول كنه يا نه مهم نيست . مهم اينه كه من تورو ميخوام . تصميم خودمم گرفتم .

- ولي رادين . . .

اخماش و تو هم كشيد از جاش بلند شد . به سمت سويئچش كه روي اُپن بود رفت و گفت :

- ولي نداره . مگه من چقدر ميتونم به ساز اون برقصم ؟

منم از جام بلند شدم و به سمتش رفتم . سوئيچش و برداشت و ميخواست به سمت در بره . عصبي به نظر ميرسيد . ميفهميدم كه بيشتر از اين همه جنگ و دعوايي كه با مادرش تو

اين مدت داشته عصبيه . جلوش وايسادم و گفتم :

- من و ببين عزيزم .

نگاهم كرد . سعي كردم لبخندي به روش بزنم گفتم :

- من تا آخرش كنارتم . انقدر ناراحت نباش دلم ميگيره . باشه ؟

اخماش باز شد ولي لبخندي روي لبش ننشست . گفت :

- من ديگه برم .

- شام اينجا نميموني ؟

- اشتهايي ندارم .

دستش و سفت تر توي دستم گرفتم و گفتم :

- مگه من ميذارم بري ؟ امشب ميخوام يه شام خاص بهت بدم .

- بذارش براي يه موقع ديگه .

- ميبيني ناز كش داري هي ناز ميكنيا . بمون .

نگاهم و تو چشماش دوختم و گفتم :

- به خاطر من .

و رادين موند . كل شب سعي كردم خوشحال نگهش دارم . تا وقتي كه ميخواست بره با هم خنديديم و حرف زديم . جفتمون از حرف زدن در مورد مادرش دوري ميكرديم . در عوض

از آيندمون رويا سازي ميكرديم . از بچه هاي احتمالي و خونه اي كه قرار بود براي من و اون باشه ! موقعي كه ميخواست بره تا دم در بدرقه اش كردم . قبل از رفتن مكث كرد و

گفت :

- امشب مطمئن شدم كه بهترين تصميم و گرفتم .

نگاهم و پرسشگر بهش دوختم . با لبخند ادامه داد :

- با انتخاب تو زندگي من بهتر و بهتر ميشه . واقعا جات تو زندگيم خالي بود .

لبخند روي لبم نشست . بوسه اي روي گونه ام گذاشت . بهترين حرفي بود كه ميتونستم بشنوم . رادين عقب گرد كرد و از پله ها پايين رفت . زمزمه وار گفتم :

- مواظب خودت باش .

- نيوشا تورو خدا يه حرف جدي بزن . من چه غلطي بكنم اونجا ؟

صداي نيوشا رو از توي گوشي شنيدم :

- خودت باش . تظاهر به هيچي نكن . خودتم دست كم نگير .

گوشي رو روي شونم جابه جا كردم و همينطور كه ريملم و روي مژه هام ميكشيدم گفتم :

- مثل اينكه يادت رفته اخلاق من اصلا مامان پسند نيست !

- اين حرفارو بريز دور ! به اين فكر كن كه نميخواي رادين و از دست بدي . مامان اونم يه آدمه بالاخره . سنگ كه نيست . حرفت و ميفهمه !

- لازمه كه تاكيد كنم اونا خيلي پولدارن و مامانشم حسابي هاي كلاسه و رادينم تك پسرشونه . حالا بازم پيشنهادي داري ؟

- پري تو زيادي مامان رادين و واسه خودت غول كردي . يكم ريلكس تر باش .

زنگ در خونه رو زدن . همينطور كه به سمت آيفون ميرفتم گفتم :

- اون همينجوريشم غول هست .

- بس كن پريماه !

گوشي آيفون و برداشتم و با شنيدن صداي رادين در و باز كردم و گوشي و سر جاش گذاشتم . به سمت در ورودي رفتم و رو به نيوشا گفتم :

- نيو من برم . رادين اومد . دعا كن همه چي به خير بگذره و دوباره يه اتفاقي نيفته .

- هيچي نميشه . همون پريماه هميشگي باش بهت قول ميدم همه چي راحت تر از اون چيزي كه انتظار داري پيش ميره .

- باشه خداحافظ .

گوشي و قطع كردم . كنار در منتظر رادين موندم . با ديدنم لبخندي زد و وارد شد گفت :

- خانوم ما چطوره ؟

قيافم در هم رفت و گفتم :

- نگران !

خنديد و گفت :

- درست ميشه من ميدونم .

كلافه به سمت اتاقم برگشتم و گفتم :

- نميدونم . خدا كنه .

مشغول كامل كردن آرايشم بودم كه رادين گفت :

- هنوز حاضر نيستي ؟

نگاهي به ساعت انداختم 6 بود گفتم :

- الان كارم تموم ميشه . 5 دقيقه بهم وقت بده .

رادين چيزي نگفت . توي هال نشسته بود و من هيجان زده دور خودم ميچرخيدم . شلوار نوك مدادي پوشيده بودم با يه كت اسپرت و دخترونه به همون رنگ سعي كرده بودم شيك

باشم . از روي لباس پوشيدن خانوم وثوق فهميده بودم زيادي به تيپ و قيافش اهميت ميده . مانتوي مشكيم و روي لباسم پوشيدم و شال نوك مدادي سرم كردم . كيف و برداشتم و از

اتاق بيرون اومدم :

- من حاضرم .

رادين از روي مبل بلند شد . نگاهي به من كرد گفتم :

- چطوره ؟

- خوبه .

- بريم ؟

مقابلم وايساد گفت :

- نه !

نگران گفتم :

- چرا ؟! چيزي شده ؟

لبخند زد و توي يه لحظه سرش و بهم نزديك كرد . لباش و روي لبام گذاشت و بوسيدم . چشمام بي اراده بسته شد . ضربان قلبم بالا رفت . آرامش عجيبي پيدا كردم ! ازم فاصله

گرفت و گفت :

- حالا بريم .

خجالت زده خنديدم . رادينم لبخندي روي لباش نشسته بود . سكوت كردم در خونه رو قفل كردم و دنبال رادين راه افتادم . عجيب بود ولي استرسم كمتر شده بود !

خيابونارو پشت سر ميذاشتيم و من تمام حواسم به حرفايي بود كه ميخواستم به خانوم وثوق بزنم . تو دلم خدا خدا ميكردم كه همه چي به خوبي و خوشي تموم بشه .

روزي كه رادين بهم گفته بود مامانش خواسته من و ببينه از استرس و نگراني وا رفتم . مطمئن بودم به خاطر دعواي رادين و اصرارهاشه كه ميخواد من و ببينه . ولي خب اينم

يه فرصت بود كه نشون بدم چقدر رادين و ميخوام و حاضرم چقدر براي اين رابطه تلاش كنم .

برخلاف دفعه ي قبل اين بار قرار بود خانوم بريم خونه ي پدري رادين . احساس ميكردم ميخوام پا به قلمروي دشمن بذارم ! با اينكه نيوشا قبلا كلي من و بابت اين كلمه سرزنش

كرده بود و ميگفت الكي خانوم وثوق و دشمن ميبينم ولي چاره اي نبود . با اون همه مخالفت تعبير ديگه اي براش نداشتم .

جلوي خونه رسيديم . رادين با كنترل در حياط و باز كرد و با ماشين وارد شديم . محوطه ي بزرگ و باغ مانند رو به روم حيرت زده كرده بودم . ولي انقدر نگران برخورد خانوم

وثوق بودم كه حواسم به هيچ جاي خونه نبود .

رادين چند تا بوق پشت سر هم زد و ماشين و خاموش كرد . پياده شديم . خدمتكاري بيرون اومد . نگاه جدي و عبوسي داشت . چاق نبود ولي درشت اندام بود . رادين با ديدنش گفت

:

- چطوري سهيلا خانوم ؟

- ممنون آقا .

- مامان و بابا كجان ؟

- توي سالن پذيرايي هستن .

رادين دستش و دور شونه ي من حلقه كرد و گفت :

- بيا بريم عزيزم .

نگاه جدي سهيلا كه روي من خيره مونده بود عصبي ترم ميكرد . درست پشت سر ما به راه افتاد . زمزمه وار به رادين گفتم :

- دستت و بردار .

يه لنگه ابروش بالا پريد گفت :

- چرا ؟

- شايد مامانت خوشش نياد .

ولي رادين بدون هيچ حرفي محكم تر من و به خودش فشرد و با هم به سمت سالن پذيرايي رفتيم . انقدر خونه بزرگ بود و پر از وسايل عتيقه و گرون قيمت كه كم مونده بود سرم

گيج بره !

بالاخره وارد سالن شديم . خانوم وثوق با ديدنمون از جا بلند شد . انگار اول نگاهش به رادين بود لبخندي رد و گفت :

- پسرم خوش اومدي .

بعد نگاهش به من افتاد . لبخندش جمع شد و با اخم بهم خيره شد . ميل عجيبي داشتم كه گريه كنم . ولي جلوي خودم و گرفتم . كنارش مردي حدودا 60 ساله روي مبل بزرگ و

سلطنتي نشسته بود . نگاهش روي من ثابت بود . رادين نگاهي به من كه در آستانه ي سكته كردن بودم انداخت و بعد گفت :

- معرفي ميكنم . پريماه .

بعد از يكم مكث گفت :

- همسر آينده ي من !

خانوم وثوق با حرص نشست و پاش و روي پاش انداخت . رادين بي توجه به حركت پر حرص مادرش رو به من گفت :

- مادرم شهره وثوق .

بعد اشاره به همون مرد كه روي مبل نشسته بود كرد و گفت :

- پدرم رضا وثوق .

از بين لبهايي كه انگار به هم قفل شده بود با ترس و لرز گفتم :

- سلام . خوشبختم .

هيچ كدوم عكس العملي نشون ندادن . پدر رادين پاش و روي پاي ديگه اش انداخت و گفت :

- خب خانوم . چطور شد شما تصميم گرفتين زن پسر بنده بشين ؟!

هنوز سر پا وايساده بودم . حتي هيچ كس تعارف نكرد كه بشينم . يا مانتوم و در بيارم . دستام يخ بسته بود . حتي از اون چيزي كه فكر ميكردمم بدتر بود ! رادين با اخماي تو هم

گفت :

- بذارين برسيم بعد بازجويي رو شروع كنين .

بعد بلند تر فرياد زد :

- سهيلا . . . سهيلا كجايي ؟

رو به من زمزمه وار گفت :

- مانتو و شالت و در بيار بده به سهيلا ببره عزيزم .

از لحن ملايم رادين بين اون همه بي توجهي قلبم گرم شد . سهيلا اومد و گفت :

- بله آقا ؟

- مانتو و شال خانوم و بگير آويزون كن .

سهيلا با همون قيافه اي كه دوستانه به نظر نميرسيد به من نزديك شد و مانتو و شالم و ازم گرفت . به فرمان رادين روي مبل نشستم . درست كنارش . هيچ فاصله اي بينمون نبود

. معذب بودم . زير نگاهاي خشمگين خانوم وثوق و نگاهاي كنجكاو آقاي وثوق ! اثري از مهربوني گذشته توي صورت خانوم وثوق نبود . انگار عوض شده بود . انگار يكي بود كه

تا حالا نديده بودمش !

رادين با خيال راحت به مبل تكيه زده بود و دستش و پشت من گذاشته بود . به اين راحتي و خونسرديش غبطه خوردم .

با صداي آقاي وثوق به خودم اومدم :

- خب خانوم . ما خيلي خوشحال ميشديم اگه با خانوادتون هم آشنا ميشديم . مثلا پدرتون . . . مادرتون . . .

خواستم چيزي بگم كه صداي رادين و پر حرص كنار گوشم شنيدم :

- من كه بهتون گفته بودم پدر و مادر پريماه فوت شدن .

خانوم وثوق عصبي گفت :

- بالاخره كسي رو كه داره . بي كس و كار كه نيست .

از لحن بدش به خودم لرزيدم . ولي لبام بسته شده بود و هيچ جوابي نميتونستم بدم . انگار هر چي تلاش كرده بودم و حرفايي كه قرار بود بزنم و براي خودم دوره كرده بودم الكي

بود . رادين دوباره به جاي من جواب داد :

- خواستم اول با پريماه آشنا بشين و بعدا با خواهرش آشناتون كنم .

پدر رادين دوباره گفت :

- شما تحصيلاتتون در چه حده ؟ وضع زندگيتون چي ؟ به چه كاري مشغولين ؟

خانوم وثوق با پرسش آخر آقاي وثوق پوزخندي زد . ميدونستم كه از همه چي خبر دارن . ولي انگار به خودشون قول داده بودن كه به وسيله ي كار و وضع زندگي و خانوادم

شرمندم كنن ! دستام و تو هم ميپيچيدم و فقط با نگراني به صورتشون زل زده بودم . انگار هيچ خبري از اون پريماه بلبل زبون نبود !

رادين كه سكوت من و ديد دوباره گفت :

- ديپلم داره . وضع زندگيش متوسطه . شغلشم فكر كنم مامان بهتر بدونه . فال ميگيره .

بعد عصبي تر ادامه داد :

- من نميفهمم وقتي همه ي اينارو ميدونين ديگه سوال پرسيدن براي چيه ؟

آقاي وثوق با همون خونسردي كه كاملا توي رفتارش مشخص بود گفت :

- رادين خان شما زبون اين خانومين ؟ ميذارين ما صداي خودشون و بشنويم يا نه ؟!

رادين كلافه دوباره تكيه اش و داد به مبل و گفت :

- سوالايي بپرسين كه جوابش و ندونين !

آقاي وثوق بي توجه به حرف رادين گفت :

- خب خانوم شما ميدونيد رادين تحصيلات دانشگاهيش و توي بهترين دانشگاه آلمان گذرونده ؟ اونم تو رشته ي عمران ؟ ميدونستيد رادين وضع زندگي كاملا مرفهي داره ؟ و اينكه

ارثيه ي زيادي هم داره كه بهش تعلق ميگيره ؟ شما خبر دارين پا تو خونه ي چه كسي گذاشتين ؟ از چه طبقه اي ؟

رادين بين حرفش اومد و كلافه گفت :

- بسه بابا !

از حرفاي آقاي وثوق مات مونده بودم . آقاي وثوق كه تا اون لحظه خونسرد به نظر ميومد اخماش تو هم رفت و گفت :

- اجازه بده ! اگه اين خانوم قرار باشه پا توي فاميل ما بذاره بايد تفاوت ها رو بدونه . بايد متوجه بشه داره چه كاري انجام ميده .

- پريماه به خاطر اين چيزا به من جواب بله نداده !

خانوم وثوق كه خون خونش و ميخورد گفت :

- ازش دفاع الكي نكن ! ديگه من يكي خوب ميدونم اين دختر از چه قُماشيه ! با فالگيريش كل زندگيمون و فهميد بعدم دندون تيز كرد واسه پسر ساده ي من !

- مگه من بچه ام كه كسي برام دندون تيز كنه ؟!

خانوم وثوق با دست قطره اشكي كه رو صورتش افتاده بود و پاك كرد و گفت :

- تو از حيله و مكر زنا چي ميفهمي ؟ قربونت برم خامت كرده . اين دختره پاك هوش و حواست و برده !

رادين كلافه از جاش بلند شد و گفت :

- اگه يه كلمه ي ديگه بگين كه توهيني به پريماه باشه يك لحظه هم اينجا نميمونم !

آقاي وثوق مقابل رادين وايساد و گفت :

- به خاطر يه دخترِ هيچي ندار جلوي من و مادرت وايميستي ؟!

اشكام روي گونم راه افتاد . خانوم وثوق با حالي خراب مقابلم اومد و گفت :

- پس چرا ساكتي ؟ قبلا كه خوب بلبل زبوني ميكردي ! فال پسرم و برام ميگرفتي ! كه يه دختر با موهاي تيره مياد تو زندگيش ؟ آره ؟ كور خوندي ! بايد از رو نعش من رد بشي تا

بذارم دستت به رادينم برسه . اون پسر منه . همه ي وجودمه . همه ي زندگيمه . نميذارم يه تار موي گنديده اش تو دستات بيفته !

رادين مادرش و از من دور كرد و گفت :

- مامان ! بس كن . داري به شعور من توهين ميكني با اين كارا !

خانوم وثوق به هق هق افتاد . آقاي وثوق گفت :

- پسر بزرگ كردم كه بشه اين ؟! داري خودت و خراب ميكني رادين !

- من اين دختر و دوست دارم . همه جوره هم ميخوامش . حاضر نيستم از دستش بدم . چه شما موافق باشين چه مخالف .

بعد بلندتر فرياد زد :

- پريماه زن منه !

پلكام بسته شد . اشكام تند تر روي گونم ميريختن . قلبم تند تند ميزد . از فرياداي اونا ؟ يا از حماقت و سكوت الكي خودم ؟! كاش توانش و داشتم و حرفي ميزدم. نه مثل احمق ها

بچسبم به مبل و فقط تماشاچي باشم ! آقاي وثوق با عصبانيت سر رادين فرياد كشيد :

- برو بيرون از خونه ي من ! پسره ي گستاخ ! يه روزي مياد كه پشيمون ميشي . ببين كي بهت گفتم پسر ! ولي اون وقت خيلي ديره ! ديگه راهي براي برگشتت نيست ! ديگه دل

پدر و مادرت و نميتوني به دست بياري .

رادين با اخماي تو هم به سمت من اومد و زير بازوم و گرفت . همينطور كه بلندم ميكرد گفت :

- بريم پريماه .

دنبالش كشيده ميشدم . هنوزم صداي فريادهاي آقاي وثوق تو گوشم بود . صداي گريه هاي خانوم وثوق . صداي اعتراض رادين . همه و همه توي گوشم بود . مثل آدماي مسخ شده

دنبال رادين كشيده ميشدم . همين ؟! به اين سرعت همه چي خراب شد ؟ انقدر ازم متنفر بودن ؟ حتي نذاشتن چيزي بگم . از اولش حمله كردن . به كي ؟ به من ؟! انقدرام براشون

حريف قدري نبودم !

رادين با عصبانيت از سهيلا خواست لباساي من و بده . سهيلا كه اول انقدر آروم به نظر ميومد هم دچار استرس شده بود . صداي ناله و نفرين خانوم وثوق و ميشنيدم . حتي جرات

نداشتم تو چشماي رادين نگاه كنم . شايد از ازدواج با من پشيمون بشه ! شايد به حرفاي پدرش گوش كنه و ببينه راست ميگه ! غم عالم تو دلم ريخت .

سريع مانتو و شالم و پوشيدم و از اون خونه ي لعنتي بيرون زديم . تازه تو ماشين رادين بود كه تونستم نفس بكشم . ماشين و از تو حياط بيرون برد . اخماش هنوز تو هم بود .

آروم و بي صدا براي خودم گريه ميكردم . سرعتش سرسام آور بود . از رادين بعيد بود ! هميشه خيلي محتاط رانندگي ميكرد . ولي الان . . .

ميخواستم حرفي بزنم كه آروم بشه . ولي زبونم همچنان قفل بود . بالاخره طاقت نياورد . يه گوشه زد رو ترمز . دندوناش و رو هم فشار ميداد . زير چشمي حركاتش و ميپاييدم .

توي يه لحظه كاملا ناگهاني دستاش و بلند كرد و محكم روي فرمون ماشين كوبيد . يك بار . . . دو بار . . . سه بار . . . هر بار كلمه ي لعنتي رو از دهنش ميشنيدم . وحشت كردم .

قلبم تند تر زد . اين همه عصبانيت رادين آزارم ميداد . هراسون دستم و جلو بردم و دستاش و تو دستم گرفتم . به سمتم برگشت . چشماش قرمز شده بود . از خشمي كه تو چشمش

بود ترسيدم . ميخواستم دستاش و ول كنم ولي به خودم نهيب زدم اين همون رادينه ! چرا ميترسي ؟ پس محكم تر گرفتمش . نگاهش كم كم آروم شد . تا جايي كه احساس كردم يه

غم بزرگ تو صورتش جا خوش كرد .

نگاهش و ازم گرفت . دستام شُل شد و اون راحت دستاش و كنار كشيد . سرم و پايين انداختم و نگاهم و به كيفم دوختم . سكوت بينمون سنگين بود . بالاخره طاقت نياوردم . همراه

با اشكي كه روي گونه ام سرازير شده بود گفتم :

- من درك ميكنم رفتارشونو . حق دارن . . . حتي اگه تو هم تصميمت عوض شده باشه . . .

رادين به سمتم برگشت . خشمِ توي چشماش برگشته بود . عصبي بهم زل زد . سكوت كردم . حتي جرات نداشتم بقيه ي حرفم و بزنم . پوزخندي زد و گفت :

- اين بود اون شعارايي كه ميدادي ؟ كه تا تهش كنارم هستي ؟ پس فرق تو و ترانه تو چيه ؟! مگه نگفتي هر چي بشه ميموني ؟!

گريه ام شدت گرفت زير لب زمزمه كردم :

- فكر كردم پشيمون شدي .

صداي نفس عميقش و شنيدم . نگاهم و ازش گرفته بودم . از اون لحن عصبي ميترسيدم . از پوزخندي كه كنار لبش جا خوش كرده بود متنفر بودم ! دوباره گفت :

- مگه جفتمون نميدونستيم كه يه راهِ سخت جلومونه ؟! پشيمون بشم ؟! به نظرت همچين آدميم ؟ انقدر سستم ؟ انقدر دمدمي مزاجم كه امروز يكي رو بخوام و فردا يكي ديگه رو ؟

هنوزم آروم اشك ميريختم . رادين به سمتم برگشت . اخماش تو هم بود ولي پوزخندش محو شده بود . يكم نگاهم كرد و بعد اخماش و باز كرد . گفت :

- براي چي گريه ميكني ؟

بلند تر زدم زير گريه و چيزي نگفتم . وحشت كرده بودم . تمام تنم ميلرزيد . رادين سعي كرد به روم بخنده . ولي معلوم بود خودش حال بهتري نداره . گفت :

- چه اشكي هم ميريزه . دختره ي لوس . ببينمت .

نگاهم و بهش دوختم . خنديد و گفت :

- بسه ديگه . آبغوره گيري و تموم كن بريم يه جا بشينيم شام بخوريم . من حسابي گرسنمه . تو چي ؟

به اين راحتي با موضوع كنار اومد ؟! گفتم :

- من ميرم خونه .

- بيخود ! ميريم شام ميخوريم . بعد يه گشتي تو خيابونا ميزنيم . بعد مفصل در مورد آيندمون صحبت ميكنيم . قرار مداراي خواستگاري رو ميذاريم .

- ولي مامان و بابات . . .

- فقط قراره امشب به چيزاي خوب فكر كنيم . همين الان حافظت و پاك كن و فكر كن كه اصلا پا توي خونشون نذاشتي . خب ؟!

سرم و آروم تكون دادم دستمالي به سمتم گرفت و گفت :

- اشكات و پاك كن .

دستمال و از دستش گرفتم . اشكام و پاك كردم . و رادين به راه افتاد . همه ي اين كارا ، همه ي اين حرفا به خاطر من بود ! كه بخندم و كنارش خوشحال باشم ؟! اونم درست روزي

كه پدر و مادرش باهام مثل سگ برخورد كرده بودن ؟ چشمام و بستم . همين الان فراموش ميكنم . هر چي كه بود تموم شد !

چشمام و باز كردم و زمزمه وار گفتم :

- نميدونستم آلمان درس خوندي !

- چيز مهمي نبود ! يه مدرك الكي كه به دردمم نخورد .

- بازم چيزي هست كه در موردت ندونم ؟!

نگاهم كرد و گفت :

- تو از همه چي من خبر داري . اين فكرا رو به سرت راه نده ! نذار ذهنت و درگير كنه . باشه ؟

- باشه .

رادين نگاهش و از من گرفت و به رو به روش دوخت . ميترسيدم . از چيزي كه مقابلم بود . از آينده اي كه مبهم بود . ميترسيدم . . .

فصل ششم

وارد شيريني فروشي شدم . به يخچالي كه دسراي خوش رنگ و لعاب توش چيده شده بود خيره شدم . سفارش چند تا دسر و دادم و منتظر شدم تا برام توي جعبه بچيننشون . بعد از

اينكه دسرامو خريدم دوباره سوار ماشين شدم و به سمت خونه راه افتادم . سر راه كنار مغازه ي بزرگي كه تقريبا نزديكاي خونه بود وايسادم و از ماشين پياده شدم . يه بار ديگه

ليست خريدم و چك كردم . ميخواستم امشب شام قرمه سبزي درست كنم . يه بسته لوبيا قرمز برداشتم و يه بسته ليمو عماني . يكم فكر كردم . ديگه چي ميخواستم ؟!

تو همين گير و دار بودم كه صدايي از پشت سر شنيدم :

- به به ! پريماه خانوم !

بسته ي لوبيا و ليمو عماني از دستم سُر خورد و روي زمين افتاد . هراسون به سمت صدا برگشتم . رامين با نيشخند هميشگيش جلوم وايساده بود . مثل هميشه تيپ اسپرت زده

بود و موهاش بلند تر از چند سال پيش كه ديده بودمش شده بود . پشت سرش با كش بسته بود . آب دهنم و قورت دادم و مات نگاهش كردم .

- پارسال دوست امسال آشنا خانوم ! رو آسمونا دنبالتون ميگشتيم رو زمين پيداتون كرديم .

نگاهي به جلوي پام و بسته هايي كه از دستم سُر خورده بود رو زمين انداخت . خم شد و برداشتشون . بالاخره به خودم اومدم . ميدونستم دير يا زود سر و كله اش پيدا ميشه و

بالاخره باهاش رو به رو ميشم . ولي انتظار اينكه الان ببينمش و نداشتم . بسته هارو به سمتم گرفت و گفت :

- خدمت شما .

بدون اينكه از دستش بگيرمشون با عصبانيت و خشم گفتم :

- تو اينجا چه غلطي ميكني ؟

اخماش و تو هم كشيد و گفت :

- هنوزم چموشي ؟! ياد نگرفتي درست حرف بزني ؟

- هر غلطي كه دلت خواست كردي . ديگه واسه چي برگشتي ؟

پوزخندي زد و گفت :

- نه بابا ! كاري نكردم كه .

بهم نزديك تر شد و پرو حرص گفت :

- حالا حالا ها كارام مونده ! هنوز دارم برات .

سعي ميكردم صدام بالا نره . گفتم :

- چي از جون من و زندگيم ميخواي ؟ چرا نميري همون قبرستوني كه بودي ؟

- گفتم كه لقمه ي بزرگ برداشتي . حالا بايد اين لقمه رو خورد كنم و بذارم تو دهنت .

دوباره ياد زجرايي كه كشيدم افتادم . ياد بچه ي بي پناهي كه توي شكمم بود و نميدونستم موندنيه يا رفتني ! ياد زندگي به هم ريخته و داغونم ! ياد فرصتي كه از رادين خواسته بودم

. گفتم :

- حالم ازت به هم ميخوره .

- فكر كردي من عاشق چشم و ابروي مشكيتم ؟

- اگه نيستي پس تو زندگي من چيكار داري ؟ چرا راحتم نميذاري؟

اخماش تو هم بود . با صدايي كه سعي ميكرد آروم باشه گفت :

- نميخوام فكر كني كه رامين هالو بود ! من مثل اون پسراي پپه اي كه قال گذاشتي و رفتي نيستم . بايد تاوان بازي كردنت و بدي .

كم مونده بود چشمام به اشك بشينه . كو اون پريماه هميشگي ؟ كو اون همه محكم بودن ؟! چقدر از گذشته ام فاصله گرفته بودم . كاش رامين اين و ميفهميد ! كاش ميفهميد و

دست از سرم بر ميداشت !

- تاوان دادم . ديگه بسمه !

- نه خانوم . اختيار دارين . حالا حالا ها بايد تاوان پس بدي .

از كنارم گذشت . پاهام سست شده بود . دلم ميخواست كف زمين بشينم . نگاهم و به پشت سرم انداختم . كسي نبود . بين قفسه هاي مواد غذايي وايساده بودم . باورم نميشد چند

لحظه پيش با رامين رو به رو شده باشم . باورم نميشد انقدر پست باشه . باورم نميشد بخواد انتقام ازم بگيره . اونم انتقام چي ؟! خودمم نميدونستم !

كل انرژيم از بين رفته بود . كل هيجانم براي اتفاقات اين سه روز . بدون اينكه خريد كنم از مغازه بيرون اومدم . كلافه بودم . به هيچي فكر نميكردم . تنها چيزي كه الان ميخواستم

آرامش خونم بود . تازه يادم افتاد كه آريا خونه ي خانوم وثوقه . آه از نهادم در اومد . كاش حداقل آريا بود . با شيرين زبونياش ميتونست سرحالم بياره .

در و باز كردم . سكوت خونه داشت من و ميخورد . بي حال كيفم و يه گوشه پرت كردم و روي مبل نشستم . كجاي كار و اشتباه كردي پريماه ؟ مگه از گذشتت چه لذتي بردي كه حالا

تاوانش و بايد تو حالت بدي ؟ چرا از كارات براي خودت جهنم ساختي ؟ داري خودت و ميسوزوني . خودت ، بچت ، رادين ، آريا . . .

اشك توي چشمم حلقه زد . با صداي بلند گريه ميكردم . انقدر بلند كه صدام توي خونه ميچرخيد . كسي نبود كه بهم بگه گريه نكن . كسي نبود كه ببينه گريه ميكنم .

نميدونم چقدر گذشت . 1 ساعت ؟ 2 ساعت ؟ عين مرده ها شده بودم . بي حال از جام بلند شدم . لباسام و عوض كردم . مشغول كار شدم . نبايد ميذاشتم رامين موفق بشه . من زن

رادين بودم . من ميتونستم رامين و شكست بدم .

بيخيال درست كردن قرمه سبزي شدم . يه بسته گوشت از فريزر در آوردم و مشغول درست كردن قيمه شدم . به خوبي قرمه سبزي نبود . ولي خب رادين دوست داشت . با دقت و

حوصله سيب زميني هام و پوست كندم و خلال كردم و سرخ كردم . جاي آريا خالي بود تا بياد و به سيب زميني ها ناخنك بزنه . دلم ميخواست بهش زنگ بزنم و حالش و بپرسم .

ولي ترجيح دادم تنهايي با خونه ي پدر و مادر رادين تماس نگيرم . يادم باشه شب از رادين بخوام زنگ بزنه بهشون . نگاهي به ساعت انداختم 6 بود . دو ساعت ديگه رادين

ميومد . تقريبا همه ي كارا رو كرده بودم . فقط مونده بود خورشتم جا بيفته و برنجم دم بكشه . به سمت حموم رفتم . سريع دوش گرفتم و بيرون اومدم . موهام و با اتو صاف كردم

و تاپ آبي و شلوار اسپرتي به همون رنگ پوشيدم . موهام و باز دورم ريختم . نگاهم به ساعت بود . 7:30 شده بود . آرايش ملايمي كردم . يكم به خودم عطر زدم و به سمت

آشپزخونه رفتم .

به غذام سر زدم . ميز شام و چيدم و منتظر رادين نشستم . ساعت 8 بود . دل توي دلم نبود . نميدونستم قراره چه اتفاقي بيفته .

عقربه ها از روي 8 كنار رفتن . ساعت 8:15 بود . انتظار خيلي سخت بود . مدام نگاهم روي ساعت چرخ ميخورد . بالاخره از جام بلند شدم . ضبط و روشن كردم و سي دي

آهنگ و توش گذاشتم . حداقل گوش دادن آهنگ ميتونست بيشتر سرحالم بياره .

فقط چند لحظه كنارم بشين يه روياي كوتاه تنها همين

ته آرزوهاي من اين شده ته آرزوهاي مارو ببين

صداي آهنگ و بيشتر كردم . نميدونستم چرا ولي حس خوبي به اين آهنگ داشتم .

فقط چند لحظه كنارم بشين فقط چند لحظه بهم گوش كن

هر احساسي رو غير من تو جهان واسه چند لحظه فراموش كن

براي همين چند لحظه يه عمر همه سهم دنيام و از من بگير

فقط اين يه رويارو با من بساز همه آرزوهام و از من بگير

نگاه كن فقط با نگاه كردنت من و تو چه رويايي انداختي

به هر چي ندارم ازت راضيم تو اين زندگي و برام ساختي

از كنار ضبط بلند شدم . خواستم به سمت آشپزخونه برم كه ديدم رادين جلوي در ورودي وايساده و نگاهم ميكنه . ضربان قلبم تند شد . كي اومده بود ؟ چرا من نديده بودمش ؟ چقدر

صداي ضبط بلند بود . داشت كلافه ام ميكرد . بين صداي بلند آهنگ گفتم :

- سلام .

سر تكون داد . چند قدم بهم نزديك شد.

به من فرصت هم زبوني بده به من كه يه عمره برات باختم

واسه چند لحظه خرابش نكن بتي رو كه يك عمر ازت ساختم

فقط چند لحظه به من فكر كن نگو لحظه چي رو عوض ميكنه

همين چند لحظه براي يه عمر همه زندگيم و عوض ميكنه

دستاش و روي سينه اش حلقه كرد . آهنگ تموم شد . سكوت محض همه جا رو گرفت . رادين جدي گفت :

- خب بگو ! گوش ميكنم .

باورم نميشد زمان انقدر زود بگذره . با اتفاقاتي كه توي اين مدت برام افتاده بود نه اعصابي برام مونده بود نه جوني براي مقابله . زندگي من و با خودش جلو ميبرد . انقدر روزام

پر جنگ و ستيز ميگذشت كه همه ي انرژيم و ميگرفت . از همه بدتر ناراحتي و غمي كه تو صورت رادين نشسته بود عذابم ميداد . ميفهميدم براي اينكه جلوي خانوادش وايساده

حس خوبي نداره . اين چيزي نبود كه جفتمون ميخواستيم . ولي ازدواج با رادين چيزي نبود كه بتونم ازش بگذرم . حاضر بودم همه ي سختي ها رو تحمل كنم . حاضر بودم بشكنم

ولي به رادين برسم ! برام مهم نبود اين رسيدن به چه قيمتي تموم شه . يك سال از رابطمون ميگذشت . يك سالي كه بدترين و بهترين اتفاقا برام افتاد . يك سالي كه با دعوا گذشت

. وقتي ياد برخورداي خانوم وثوق ميفتادم . وقتي ياد فرياد ها و تحقيراش يا بعضي وقتا التماسها و اشكاش ميفتم غم عالم ميريزه تو دلم . حق داره كه من و نخواد . كه من و به

عنوان عروس قبول نداشته باشه . حق با اونه . ولي منم حق دارم عاشق بشم . حق دارم مثل يه آدم عادي زندگي كنم !

زندگيم معلق روي هوا مونده بود . زن رسمي رادين نبودم . از طرفي آماده بودم هر لحظه خانوم وثوق دست رادين و يه جايي بند كنه . دلهره ي اينكه رادين به اندازه ي كافي

عاشقم نيست كه به پام بمونه داشت از پا در مي آوردم . رادين پيشنهاد داد كه عروسي كنيم . بدون رضايت پدر و مادرش . ولي دلم قبول نميكرد . دوست داشتم اونا هم راضي باشن

. دوست داشتم توي عروسيم باشن . حداقل اونا برام پدر و مادري كنن . ولي انگار خواسته ي زيادي بود .

اين بين روزايي رو داشتيم كه هر دو كلافه ميشديم . از اين همه مخالفت و سدي كه جلوي رومون بود . اون موقع ها بود كه كار به قهر و دعوا ميكشيد . ولي فقط براي چند ساعت

. بعد دوباره مثل روز اول ميشد . دوباره به خودمون ميومديم و سعي ميكرديم مقاوم باشيم . سعي ميكرديم بجنگيم .

بالاخره هم رادين طاقت نياورد . . .

- خسته شدم از اين همه اينجا اومدن .

سرش روي پام بود و داشتم با موهاش بازي ميكردم . دستم از حركت ايستاد گفتم :

- يعني چي ؟

- يعني اينكه خسته و كوفته از سر كار ميام اينجا يكم پيش توام و دوباره ميكوبم ميرم اون سر شهر خونه ي خودم ميخوابم . خسته ام از اين رفت و آمدا . اونم با اين شلوغي

خيابونا .

دستم و انداختم پايين . گفتم :

- چاره اي داريم ؟

نگاهم كرد . منم همينطور . گفت :

- اين قضيه ي اجازه و جلب رضايت مامان و بابام زيادي طول كشيده .

آب دهنم و قورت دادم . ترسيدم . يعني از اون چيزي كه ميترسيدم سرم اومد ؟! نكنه بخواد زير همه چيز بزنه ؟! سعي كردم خودم و بي تفاوت نشون بدم . گفتم :

- آره . خيلي طول كشيده .

خدا خدا ميكردم اون چيزي رو كه تو ذهنمه ميگذره نگه . دوباره حرف زد :

- نميفهمم چرا انقدر مخالفت ميكنن . واقعا خسته ام كردن . من يه زندگي آروم ميخوام و اينا اول كاري دارن همه چي و خراب ميكنن . واقعا خسته شدم . همه اش كلافه ام .

- خب . . . خب بايد چيكار كرد ؟

نگران نگاهش كردم . متوجه نگاهم نشد . گفت :

- نميدونم . . . واقعا ديگه مغزم كار نميكنه . . .

يكم مكث كرد . همين مكث كافي بود براي من كه رنگم بپره و از ترس دستام بلرزه . دوباره به حرف اومد :

- شايد بهتره كه . . .

نفسم بند اومده بود . بهتره كه چي ؟ جدا بشيم ؟ همه چي و تموم كنيم ؟

- بدون رضايت اونا ازدواج كنيم .

خشكم زد . سكوت كردم . دوباره خودش ادامه داد :

- ميدونم اين چيزي نبود كه از اول جفتمون ميخواستيم ولي پريماه قبول كن . اگه اونا ميخواستن راضي بشن تو اين مدت راضي ميشدن . من طاقت ندارم انقدر ازت دور باشم . تا

وقتي پيشتم همه چي خوبه . ولي وقتي نيستي انگار يه چيزي كمه . تو چي ميگي ؟

تازه نگاهش و به من دوخت . مات بهش خيره شده بودم . قدرت تكلمم و از دست داده بودم . من چي فكر ميكردم و اون چي ميگفت ! رادين سكوتم و به نشونه ي منفي بودن جوابم

برداشت كرده بود . گفت :

- ميدونم . از اولشم فكر ميكردم مخالف باشي . خب شايد اين خصومت در آينده خيلي ناراحتت كنه و زندگيمون و . . .

بين حرفش پريدم و با هيجان گفتم :

- ولي من موافقم .

سرش و از روي پام برداشت و گفت :

- جدي ميگي ؟

- آره . ولي شايد اين كار ما مامان و بابات و ناراحت تر كنه !

دوباره غم عالم نشست رو دلم . رادين خندون من و تو بغل خودش گرفت و گفت :

- فداي سرت . بالاخره بايد باهاش كنار بيان .

بعد از اون هر چي بود برنامه ريزي براي عروسي بود . انتظار يه مراسم خواستگاري معمولي رو نداشتم . ميدونستم خانوم وثوق راضي نميشه پاش و دوباره توي خونه ي من

بذاره . به محض اينكه رادين خبر عروسيمون و بهشون داد دوباره دعوا و جنگ شروع شد . هر دومون انتظارش و داشتيم . ولي وقتي رادين و قاطع ديده بودن فقط سكوت كرده

بودن . مطمئن بودم با اين كار كينه ي بزرگي از من رو دل خانوم وثوق نشسته .

من و رادين از اون حالت كسالت اين مدتمون در اومده بوديم . جفتمون هيجان داشتيم . براي شروع زندگي مشتركمون . قرار گذاشتيم يه عروسي كوچيك و خودموني بگيريم . پدر

و مادر رادين اول از همه گفته بودن كه تو عروسيمون شركت نميكنن . ولي با اين وجود من و رادين خوشبينانه فكر ميكرديم بالاخره عروسي تنها پسرشون ميان .

روزاي آخر مجرد بودنم بود . انقدر هيجان داشتم كه نيوشا رو به خنده مينداخت . ميگفت تو هموني هستي كه ميگفتي ازدواج نميكني ؟! حتي باورش نميشد من همون پريماه سابق

باشم . خودمم باورم نميشد . ميدونستم كه ديگه اون پريماه نيستم . حضور رادين توي زندگيم باعث خيلي تغييرات شده بود .

يك هفته به عروسيم مونده بود . تو خونه مشغول جمع كردن وسايلم بوديم تا همه رو انتقال بديم به خونه ي رادين . تمام مدت رادين سر به سرم ميذاشت . انقدر خنديده بودم كه دلم

درد گرفته بود . رادين دستاش و بالا گرفت و گفت :

- دختر تو چقدر شلخته اي چقدر وسايلت خاك داشت . ببين دستام چجوري شد .

خنديدم و گفتم :

- نميتوني اين چيزارو بهانه كني براي به هم زدن عروسي ها . گفته باشم !

روم و ازش گرفتم و ريز ريز خنديدم . مشغول جابه جا كردن وسايل توي جعبه اي كه مقابلم بود شدم كه حس كردم از پشت سر بهم نزديك شد . بوسه اي كنار گردنم زد و گفت :

- از اين خبرا نيست . توام فكر نكني من ميذارم عروس فراري بشيا .

برگشتم بوسه اي روي گونه اش گذاشتم . خنديد و گفت :

- برم دستام و بشورم .

به سمت دستشويي رفت . با خنده مشغول چسب زدن به جعبه ي وسايلم بودم كه صداي زنگ موبايل اومد . نگاهم و دور اتاق چرخوندم . گوشي رادين و روي تخت ديدم . نگاهي به

صفحه اش انداختم . حتما پدرام بود . اين روزا هووي من شده بود . به محض اينكه رادين اينجا ميومد زنگ ميزد و ميكشوندش رستوران . البته ميفهميدم كه حسابي كار دارن و

سرشون شلوغه ولي جلوي رادين به شوخي هوو صداش ميكردم .

با اين فكر با لبخند نگاهم و به اسمي كه روي گوشي افتاده بود دوختم . ولي كم كم لبخندم جمع شد . ابروهام تو هم گره خورد . قلبم تند تند زد . باورم نميشد . اين اسم . . . روي

گوشي رادين . . . طرف هووي واقعي بود . . . با ديدن اسم ترانه احساس كردم سقف اتاق رو سرم خراب شده .

نگاه مات و متعجبم روي صفحه ي گوشي مونده بود . فكراي منفي به سرم هجوم آورد . ترانه . . . چرا بايد به رادين زنگ بزنه ؟! اصلا مگه اون آلمان نبود ؟ مگه رادين و پس

نزده بود ؟ مگه ازش جدا نشده بود ؟ حالا برگشته ؟ كه چيكار كنه ؟ زندگي من و خراب كنه ؟ رادين و ازم بگيره ؟

پلكام و بستم . يعني رادين باهاش در ارتباط بود ؟ ميدونسته ترانه برگشته و هيچي هم به من نگفته ؟! واي خدا ! دارم ديوونه ميشم . اين چه زندگيه ؟! چرا هر لحظه اش پر از

ترس و استرس و نگرانيه ؟! پس كي زندگي من ميخواد آروم بشه ؟

قطره اشكي از چشمم سُر خورد و روي گونم ريخت . پريماه فكر الكي نكن ! شايد . . . شايد رادينم نميدونسته ! شايد براي اولين بار بهش زنگ زده ! سعي كردم با اين افكار خودم و

دلداري بدم . سعي كردم به افكار منفي اجازه ي مانور ندم !

تماس قطع شد . صداي زنگ گوشي بالاخره خفه شد ! كاش از اول زنگ نميخورد ! كاش اسم ترانه رو گوشي نميفتاد . كاش باز اسم پدرام رو گوشي ميفتاد ! كاش انقدر ذهنم درگير

نميشد !

هنوزم مات به صفحه ي گوشي زل زده بودم . هنوزم نگاه خيره و هراسونم روي صفحه ي سياه و خاموش شده ي گوشي مونده بود .

صداي در دستشويي و بعد صداي رادين اومد :

- پريماه شام بريم رستوران من ؟

سريع دستم و به صورتم كشيدم و اشكام و پاك كردم . نگاهم و به جعبه اي كه مقابلم بود دوختم . ميخواستم چيكار كنم ؟! اصلا داشتم چيكار ميكردم ؟

دستام بي هدف روي جعبه مونده بود . رادين وارد اتاق شد . سريع به بسته ي چسب چنگ زدم و توي مشتاي لرزونم گرفتمش . زود باش پريماه . به روش بيار ! بگو كه شماره ي

ترانه رو ديدي . زود باش كم نيار . باهاش حرف بزن .

رادين از پشت بغلم كرد :

- نظرت چيه ؟

بر خلاف چيزي كه تو دلم بود سعي كردم لبخند بزنم . همونطور كه سرم پايين بود و داشتم با چسب بازي ميكردم گفتم :

- نميدونم . هر جور كه تو بخواي !

ازم فاصله گرفت . گفت :

- نه اينجوري كه نميشه . تو چي دوست داري ؟

- براي من فرقي نداره .

زير چشمي روي تخت و نگاه ميكردم . جايي كه گوشيش بود . انگار مدرك جرم بود . با ترس و وحشت بهش نگاه ميكردم . رادين روي تخت درست كنار گوشي نشست و گفت :

- بي ذوق .

لبخند كم جوني زدم و گفتم :

- راستي دستشويي بودي گوشيت زنگ خورد .

چسب و بي هدف روي جعبه زدم . گفت :

- گوشي من ؟!

ديدم كه گوشي رو تو دستش گرفت . زير لب گفت :

- كي بود ؟

ميخواستم بگم ترانه بود . ميخواستم ازش بپرسم كه ترانه باهاش چيكار داره . ولي انگار لال شدم . ميترسيدم . از حقيقتِ احتمالي ميترسيدم . از اينكه كارش و راحت تر كنم براي

تركم . از اينكه بگه هنوزم به ترانه احساس داره و من و ول كنه ! شونه هام و بالا انداختم و گفتم :

- نميدونم . نديدم .

سكوت كرد . منم ساكت بودم . فقط صداي كنده شدم چسب ميومد . از گوشه ي چشم نگاهش ميكردم . صورتش روي گوشي بود . اخماش تو هم گره خورده بود . خيالم راحت شد .

حتما اونم خبري از ترانه نداشته . ببين ناراحت شد از ديدن شماره اش . حتما الان بهت همه چي و ميگه .

يكم به سكوت گذشت . چسب و كنار گذاشتم و به سمت رادين برگشتم گفتم :

- خب اينم تموم شد . برم حاضر شم ؟

رادين هنوزم نگاهش رو گوشي بود . خم شدم و گفتم :

- رادين خان . با شمام .

يهو سرش و بالا آورد و گفت :

- چي گفتي ؟

چقدر راحت اسم ترانه تونسته بود حواسش و پرت كنه . بغضم و خوردم و گفتم :

- ميگم برم حاضر شم ؟

گنگ نگاهم كرد . پوفي كردم و گفتم :

- براي شام . . . رستوران تو . . .

انگار تازه حواسش برگشت پيش من . با يه حركت سريع گوشي و توي جيبش گذاشت و از جا بلند شد . مقابلم وايساد و گفت :

- بذاريمش براي يه وقت ديگه . پدرام زنگ زده بود . حتما كار واجب داشته . من ميرم رستوران

بوسه اي روي پيشونيم گذاشت . مات موندم . چرا راستش و نگفت . من كه ديدم ترانه بود . من كه اسمش و خوندم . اون كه پدرام نبود . مات و يخ زده سر جام وايساده بودم . از

كنارم گذشت و گفت :

- فردا يه شام خوب مهمون من . فعلا خداحافظ عزيزم .

رفت و در و پشت سرش بست . حتي صبر نكرد خداحافظي كنم . حتي نذاشت بهش بگم مواظب خودش باشه . وا رفتم . پاهام سست شد و روي زمين نشستم .

- دستگاه مشترك مورد نظر خاموش ميباشد . . .

تلفن و با حرص قطع كردم و سرم و بين دستام گرفتم . معلوم نيست كجاست . معلوم نيست چرا گوشيش خاموشه ! بيشتر از 5 بار به رستوران زنگ زده بودم و هر بار با شنيدن

صداي پدرام عصبي و نگران شده بودم . وقتي پدرام صداي ناراحت و پر از نگرانيم و ميشنيد سعي ميكرد آرومم كنه ولي حقيقتش اين بود كه اونم نميدونست رادين كجاست .

بيشتر از ده بار شماره ي خونش و گرفته بودم . ولي هيچ كس جوابگو نبود . دوباره و دوباره شماره ي گوشيش و گرفتم . ولي همون جواب قبلي رو ميگرفتم . كلافه شده بودم . از

وقتي كه از خونم رفته بود ازش بي خبر مونده بودم . حتي نميدونستم كجا رفته ! رستوران كه نرفته ! خونه هم كه نيست ! پس كجاست ؟! شايد خونه ي ترانه باشه .

چشمام و بستم . بس كن ! خفه شو ! چرا نميخواي بفهمي كه نبايد فكر بد بكني ؟! رادين پيش ترانه نيست . رادين اونجا نميره . رادين به من خيانت نميكنه !

زيادم از اين حرفايي كه با خودم زمزمه ميكردم مطمئن نبودم . رادين يه زماني عاشق ترانه بود . ولي من چي داشتم ؟! يه احساس خفيفي كه يكم رنگ دوست داشتن داشت ؟! ترانه

موقعيت اجتماعي خوبي داشت . اونوقت در مقابلش من چي بودم ؟ يه دختر فالگير كه مدتي هم بود به خاطر خواسته ي رادين فالگيري رو كنار گذاشته بودم و حالا ديگه هيچ در

آمدي هم نداشتم ؟!

از جام بلند شدم . چند تا قدم سريع توي خونه برداشتم . تلفن تو دستم بود و فكرم پيش رادين . چجوري ميخواست اين بي خبري رو توجيه كنه ؟!

كلافه براي آخرين بار شماره ي رادين و گرفتم . باز هم خاموش بود .

******

- هيچ معلومه كجايي ؟! گوشيت از ديشب تا حالا خاموشه . رستورانم كه نيستي . گوشي خونه رو هم كه بر نميداري . ميخواي از نگراني بكشيم ؟

صداش خسته و آروم بود :

- آروم باش پريماه . چي شده ؟

- تازه ميگي چي شده ؟ از ديروز كه از اينجا رفتي هيچ خبري ازت ندارم . الان ميگي چي شده ؟

- عزيزم گفتم كه كار دارم .

- كار داري ؟! چون كار داري بايد گوشيت خاموش باشه ؟! چون كار داري بايد تلفن خونت و جواب ندي و رستورانم نري ؟ تو كارت مگه رستوران نيست ؟ كجا كار داشتي كه

پدرامم ازت خبر نداشت ؟

مثل آتش فشانِ در حال فوران بودم . رادين سعي ميكرد آرومم كنه . ولي وقتي ياد نگراني ها و ناراحتي هاي ديشبم ميفتادم خونم به جوش ميومد .

- بهت كه گفته بودم ميخوام يه شعبه ي ديگه از رستوران بزنم . دنبال كاراي اون بودم . گوشيمم خاموش شده بود نفهميده بودم .

- قانع شدم . واقعا مرسي كه انقدر به من اهميت ميدي !

نفسش و بيرون داد و گفت :

- پريماه خودتم ميدوني كه من بهت اهميت ميدم عزيزم . اين دعوا سر چيه ؟! سر خاموش شدن گوشي؟

سر خاموش شدن گوشيش نبود . سر ترانه بود . سر شماره اي بود كه رو گوشيش افتاده بود و بعد از اون غيب شده بود ! كلافه گفتم :

- آره سر خاموش بودن گوشيت و اهميت ندادن به منه !

- من معذرت ميخوام حق با توئه . بايد حواسم به گوشيم ميبود . آروم باش عزيزم .

سكوت كردم . دل دل ميكردم كه بهش همه چي و بگم . ولي انگار لبام به هم قفل شده بود . حالا كه رادين و انقدر مهربون و آروم كنار خودم داشتم چرا بايد فكراي الكي ميكردم ؟

چرا بايد فكر ميكردم كه با ترانه در ارتباطه ؟! هيچي نگفتم . سكوت و شكست و گفت :

- امشب بهت شامِ آشتي كنون بدم ؟! هوم ؟! مياي بريم بيرون ؟

- من كه قهر نبودم !

خنديد و گفت :

- ميدونم . ولي ميخوام ناز كشي كنم ! بده ؟!

لبخندي بي اراده روي لبم نشست . رادينِ خودم بود . چرا بايد بينمون و تلخ ميكردم ؟! گفتم :

- چه ساعتي ؟

- 7 ميام دنبالت .

******

گوشيم و توي كيفم سُر دادم و از خونه بيرون اومدم . رادين مقابل در توي ماشين نشسته بود . با لبخند سوار ماشين شدم و گفتم :

- سلام .

رادين با گوشيش مشغول بود . بدون اينكه نگاهي به من بكنه گفت :

- سلام عزيزم . بريم ؟

نگاهم مات روش مونده بود . انگار به گوشيش آلرژي پيدا كرده بودم . هر لحظه فكر ميكردم با ترانه مشغول حرف زدنه . اصلا از كجا معلوم ! شايد داشت بهش اس ام اس ميزد !

نفسم و بيرون دادم . دوباره افكار ماليخوليايي برگشته بود تو سرم ! رادين بالاخره گوشيش و كنار گذاشت و نگاهي به من كرد . خودش و به سمت من كشيد و بوسه اي روي گونم

گذاشت و گفت :

- از ديشب تا حالا دلم برات تنگ شده بود .

لبخند زدم . ولي حس كردم بيشتر شكل پوزخند بود . رادين بي توجه به قيافه ي من به راه افتاد . تمام طول راه سكوت كرده بودم . اونم حرفي نميزد . نگاهم روي خيابونا و كوچه ها

بود گفتم :

- مگه رستوران خودت نميريم ؟

لبخند زد و گفت :

- چه عجب ! صداتونم شنيديم ليدي محترم !

بي توجه به لحن شوخش گفتم :

- جدي كجا داري ميري ؟

- يه رستوران خوب !

- مگه رستوران خودت بده ؟

- نه ولي گفتم امشب بريم يه جاي جديد ! بالاخره بايد يه جوري از دل خانومم اتفاقاي ديشب و در بيارم ديگه .

نيشخندي زدم و نگاهم و به مقابلم دوختم . ماشين و جلوي رستوران نگه داشت . كمكم كرد پياده شم . دستم و بين دستاش گرفت و وارد رستوران شديم . خودش ميزي رو انتخاب

كرد و گفت :

- رستورانش چطوره ؟

نگاهي به اطرافم انداختم و گفتم :

- بد نيست خوبه .

- از چيزي ناراحتي ؟

- نه من خوبم .

- هنوزم بابت ديشبه ؟

- نه چيز مهمي نبود . ناراحت نيستم .

- الان بايد جفتمون خوشحال باشيم . فقط 6 روز ديگه به عروسيمون مونده . تو خوشحال نيستي ؟

لبخند مصنوعي زدم و گفتم :

- چرا . . . چرا خيلي خوشحالم .

تو دلم گفتم " اگه ترانه و فكرش بذاره ! "

سفارش غذا داديم . تمام مدت رادين حرف ميزد و من ذهنم درگير بود . تمام مدت نگاهم خيره روي موبايلش كه روي ميز گذاشته بود مونده بود .

يك دفعه صفحه ي گوشيش روشن شد . از جا پريدم . فهميد . نگران و متعجب گفت :

- چي شد عزيزم ؟

- هيچي . از زنگ گوشيت ترسيدم . نميخواي جواب بدي ؟

نگاهش به سمت گوشيش برگشت و مقابلش گرفت . نميديدم كي باهاش تماس گرفته . فقط ديدم تماس و رد كرد و گفت :

-مهم نيست .

دوباره به من خيره شد . يكم گذشت اين بار زنگ اس ام اسش به صدا در اومد . كلافه شده بودم . هنوز غذاهامونم نياورده بودن . دوست داشتم حرفي بزنم . بگم كيه كه دم به دقيقه

بهت زنگ ميزنه ؟ كيه كه باعث شده با خوندن اس ام اسش اخمات تو هم گره بخوره .

يكم به گوشيش خيره شد و نفس عميقي كشيد گفت :

- پريماه من بايد برم .

از جاش بلند شد . هراسون گفتم :

- كجا آخه ؟!

- كاري پيش اومده . تو بمون غذات و بخور . از اينجا هم آژانس بگير برو خونه . باشه ؟

- منم باهات ميام .

- عزيزم مشكلم كاريه . نميخوام تورو درگيرش كنم . ميخواستم امشب همه چي و جبران كنم . انگار نميشه . بهت فردا زنگ ميزنم باشه ؟

اينا رو با عجله گفت و خداحافظي كرد و بيرون رفت . دلم ميخواست يه دل سير گريه كنم . ولي نه ! الان وقت گريه نبود . سريع از جا بلند شدم و به سمت در دويدم . به سمت

ماشينش رفت و سوار شد . قبل از اينكه راه بيفته با عجله دستم و براي يه پرايد كه از كنارم ميگذشت تكون دادم . زد رو ترمز . سريع نشستم تو ماشين و گفتم :

- آقا پشت اون ماشين حركت كنين بي زحمت .

راننده بدون هيچ حرفي به راه افتاد . گفتم :

- گمش نكنين .

نگاه مشكوكي از تو آينه بهم انداخت . برام مهم نبود . چيزي كه مهم بود رادين بود . اينكه داشت از من دور ميشد ! نبايد ميذاشتم ! نبايد بازي رو ببازم . من پريماهم ! الكي كه

نيست ! ميدونم بايد چيكار كنم !

مثل هميشه آروم رانندگي نميكرد . تند و سراسيمه ميروند . ديگه بعد از يك سال فهميده بودم وقتي كه از چيزي عصبيه يا ذهنش مشغوله رانندگيش تند و شتاب زده ميشه . يكم از

مسير گذشت . فقط چشمم به ماشين رادين بود . ميترسيدم يه وقت گمش كنيم . حتي توجهي به خيابونا هم نداشتم . راننده به حرف اومد :

- خانوم اين قضيه دردسر نشه واسمون ؟

اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- آقا شما راهت و برو و پولت و بگير .

سر تكون داد و هيچي نگفت . رادين توي يه كوچه پيچيد و جلوي يه خونه وايساد . به راننده گفتم :

- زياد نزديك نرين . نميخوام ببينتمون .

راننده يه گوشه وايساد . سرم و پشت صندلي جلو قايم كردم . نگاهم به ماشينش بود . پياده شد و به سمت خونه رفت . نگاهم تازه روي كوچه افتاد . اينجا كه خونه ي مادرش بود !

نفسم و بيرون دادم و به صندلي پشت تكيه زدم . همه ي اين پليس بازيا براي هيچي بود ؟! يعني ترانه بهش زنگ نزده بود ؟ اون نميخواست امشب پيش ترانه بره ؟ انگار جون

گرفته بودم . خوشحال بودم . برام مهم نبود كه رادين چرا درست 6 روز مونده به عروسيمون اومده خونه ي پدر و مادرش . با اينكه ميدونستم مدتيه زياد با هيچ كدومشون در

تماس نيست . و تا جاي ممكن هم سعي ميكرد توي اين مدتي كه به عروسي مونده بود زياد باهاشون برخوردي نداشته باشه . ولي خيالم راحت شد . هر چي باشه اونا پدر و مادرش

بودن . نه عشق سابقش ! انقدر كه از طرف ترانه احساس خطر ميكردم از سمت خانوم وثوق نميكردم !

يكم با خيال راحت به پشتي صندلي لم دادم . راننده گفت :

- خانوم تا كي بايد منتظر بمونم ؟

گوشيم و در آوردم و گفتم :

- چند لحظه صبر كنين الان ميريم .

شماره ي رادين و گرفتم . با سومين بوق جواب داد . صداش كلافه بود گفت :

- بله ؟

- سلام عزيزم .

- سلام گلم . كجايي ؟

- دارم ميرم خونه .

- باشه . مواظب خودت باش . فردا بهت زنگ ميزنم باشه ؟

بدون توجه به حرفش گفتم :

- تو كجايي ؟

- من اومدم رستوران جديد و ببينم . شرمنده تنهات گذاشتم .

احساس كردم يكي دستش و دور گردنم حلقه كرده و داره فشار ميده . چرا نگفت خونه ي پدر و مادرشه ؟ اين همه پنهان كاري ؟ اين همه دروغ ؟ براي چي ؟! باز اگه مسئله ترانه

بود يه چيزي ولي اينجا ديگه پاي ترانه وسط نيست ! كلافه گفتم :

- كي ميري خونه ؟

صداش آروم بود گفت :

- نميدونم عزيزم . فعلا معلوم نيست .

پلكام و چند ثانيه بستم . دندونام و رو هم فشار دادم . رادين چه مرگش شده ؟! صداي بسته شدن در خونه اي توجهم و جلب كرد . چشمام و باز كردم . رادين گوشي به دست از خونه

بيرون اومد گفت :

- الو پريماه ؟

كنار ماشينش وايساد كلافه بهش خيره شدم گفتم :

- ميشنوم .

- عزيزم من بايد برم . فردا باهات حرف ميزنم . زود برو خونه . فعلا .

- خداحافظ .

سريع گوشي و قطع كرد . نگاهم روش موند . انگار تازه اولش بود . رو به راننده گفتم :

- تعقيبش كنين .

گوشي و توي كيفم انداختم . اگه امشب تكليف همه چي و روشن نكنم پريماه نيستم !

دوباره ماشينش و به حركت در آورد . كوچه رو دور زد . وارد خيابون اصلي شد . يكم جلوتر رفت و پيچيد توي يه كوچه ي ديگه . با ديدن كوچه چشمام و بستم . طاقت نداشتم .

طاقت اينكه ببينم كجا ميره رو نداشتم . صداي مرد راننده رو شنيدم :

- خانوم وايساد .

چشمام و باز كردم . كوچه كوچه ي ساناز بود . ولي اين خونه ! خونه ي هيچ كس به جز ترانه نميتونست باشه . اخمام و تو هم كشيدم . رادين به سمت خونه رفت و زنگ زد . در

براش باز شد . وارد خونه شد . خونه ي عشق سابقش !

از ماشين پياده شدم . از كنار ماشين گذشتم . راننده سرش و از پنجره بيرون آورد و گفت :

- خانوم كرايتون .

حالم خيلي بد بود . مغزم فلج شده بود . تنها چيزي كه ميديدم يه خونه ي در قهوه اي بود . يه خونه ي شيك توي يه كوچه ي شيك . توي يه محله ي شيك ! يه قطره اشك از چشمم

اومد پايين گفتم :

- صبر كنين آقا . بر ميگردم .

مرد راننده ساكت شد . با قدماي محكم به سمت خونه رفتم . تو بُتِ من بودي ! من در حد پرستش دوستت داشتم ! چرا گند زدي به همه چي ؟ چرا درست چند روز مونده به

عروسيمون ؟ چرا هنوز پاي تلفن قربون صدقم ميري ؟ حالم و به هم زدي رادين !

نگاهم روي زنگ خونه موند . فقط 1 زنگ داشت . دستم و روش فشار دادم . بدون مكث زنگ و به صدا در آوردم . آيفون تصويري بود . دستم و بالا آوردم و اشكام و پاك كردم .

چند ثانيه بعد صداي ظريف زني رو شنيدم :

- بفرماييد ؟

- به رادين بگو بياد پايين .

صدا متعجب گفت :

- شما ؟

- پريماه .

قبل از اينكه گوشي رو بذاره صداش و شنيدم كه با تعجب گفت :

- رادين پريماه پايينه .

و بعد سكوت مطلق . انقدر عصبي و ناراحت بودم كه چشمام هيچ جا رو نميديد . حتي نميدونستم دارم كار درستي ميكنم يا نه . فقط دوست داشتم از رادين بپرسم چرا ؟! چرا اين

همه دروغ ؟ تلافي ميكرد ؟ تلافي دروغاي من ؟!

صداي پاي كسي كه داشت ميدويد و از پشت در شنيدم . بعد صداي باز شدن در و بالاخره صورت رادين . . .

نگاه هراسون و متعجبش روي صورتم موند . چشمام تار شد . پلك زدم . قطره هاي اشك روي صورتم ريخت . رادين با همون قيافه ي متعجب گفت :

- پريماه . . .

ادامه نداد . حرفش و خورد . انگار هنوز تو بُهت بود . بي اراده بين گريه خنديدم . براي چي ؟ نميدونستم . شايد به خاطر حماقت خودم . به خاطر بد بيارياي پشت سر همم . به خاطر

زندگي نا آرومم . به خاطر خوشي كه بهم نيومده بود . پوزخند زدم و دوباره بين گريه قهقهه زدم . صداي قهقهه ام سكوت كوچه رو ميشكست . اخماي رادين تو هم رفت . دستم و

جلوي دهنم گرفتم و سعي كردم جلوي اين خنده ي لعنتي رو بگيرم ولي نميشد . رادين يه قدم به سمتم برداشت . زمزمه وار گفت :

- پريماه خوبي ؟

سوالش مسخره بود ! خودش جوابش و نميدونست ؟! چه اهميتي داشت كه رادين هنوزم با ترانه در ارتباطه ؟ اصلا مگه مهم بود ؟ دستش و به سمتم دراز كرد كه دستم و بگيره .

عصبي شدم . بدون اينكه از جام تكون بخورم اخمام و تو هم كشيدم . خنده ام يك دفعه بند اومد . ميخواست به من دست بزنه ؟ حتما با همين دست به ترانه هم دست ميزد ؟ با تمام

وجود فرياد زدم :

- دستت و بكش .

تعجب كرد . گفت :

- پريماه اينجا چيكار ميكني ؟

چقدر پررو بود ! اينجا چيكار ميكنم ؟ پوزخندي روي لبم نشست گفتم :

- اينجا چيكار ميكنم ؟! تو اينجا چيكار ميكني ؟ اومدي ديدارت و با عشق سابقت تازه كني ؟

- همه چي اونجوري كه به نظر ميرسه نيست . . .

- حرف نزن . هيچي نگو .

پوزخندي دوباره روي صورتم نقش بست .

- اين بود با هم صادق باشيم ؟ آره اينجوري قرار بود با هم صادق باشيم ؟ نكنه داري تلافي ميكني ؟ تلافي دروغام ؟ از آدمايي كه اداي خوبارو در ميارن متنفرم . از آدمايي كه فقط

شعار ميدن حالم به هم ميخوره . من و بگو كه فكر ميكردم چقدر آدم خاصي هستي . عاشق همين خاص بودنت شده بودم . ولي گند زدي به همه ي باورم . به همه ي عشق و علاقم

.

كلافه و با اخماي تو هم گفت :

- پريماه گوش كن ؟!

نگاهم و ازش گرفتم و به يه سمت ديگه دوختم بازوهام و گرفت و تكونم داد گفت :

- دِ من و نگاه كن لعنتي . گوش ميدي چي ميگم ؟ پريماه بايد توضيح بدم . ميفهمي ؟

دوباره چشمام تار شد . نگاهش كردم گفتم :

- توضيح بدي ؟ توضيح چي ؟ خيانتت ؟ كثافت كاريات تو خونه ي معشوقه ي سابقت ؟!

- من با ترانه هيچ كاري نكردم . هيچ خيانتي نكردم . خب لعنتي بذار حرف بزنم .

انگشت اشاره ام و توي سينه اش فرو كردم و با فرياد گفتم :

- لعنتي تويي ! تويي و اون همه رويايي كه برام ساختي ! هيچ حرفي بين ما نميمونه .

سرد و بي تفاوت بهش خيره شدم . صداي ظريف زني رو از پشت سرش شنيدم :

- رادين ؟ مشكلي پيش اومده ؟

چشماي رادين بسته شد . با شنيدن صدا كلافه تر شد . حتي سرك نكشيدم تا رقيبم و ببينم . پوزخندم پررنگ تر شد . بازوم و از تو دستش كشيدم و گفتم :

- همه چي ديگه تموم شد .

برگشتم و با قدمايي سريع به سمت ماشين برگشتم . سريع در و باز كردم و خودم و توش پرت كردم . با صدايي لرزون گفتم :

- برو آقا .

صداي رادين و ميشنيدم . ولي توجهي نكردم . راننده گاز داد و سريع از اون كوچه ي منحوس دور شديم . سرم درد ميكرد . دستام و روي شقيقه ام گذاشتم و فشار دادم . همه چي و

تموم كردم ؟! چرا ؟! فقط 6 روز ديگه مونده بود تا زن رادين بشم . فقط 6 روز مونده بود تا روياهام حقيقي بشه ! چيكار كردي پريماه ؟ يعني كارش قابل بخشش نبود ؟ خيانت ؟

خيانت و ميشه بخشيد ؟

آره اگه يكي مثل من باشه و با گذشته ي درخشانش بايد ببخشه . بايد يكي مثل رادين و ببخشه ! خدايا ! چقدر من احمقم . چقدر راحت جا رو براي ترانه باز كردم . چقدر راحت رادين

و از دست دادم .

ولي حق داشتم . حق با من بود ! من تغيير كردم . براي كي ؟ راديني كه فقط از صدافت حرف ميزد ؟ شعار ميداد ؟ چقدر سر دروغام اذيتم كرده بود ! چقدر احمق بودم كه به خاطرش

دست به خودكشي زده بودم !

صداي راننده من و از فكر و خيال بيرون آورد :

- خانوم كجا برم ؟!

كجا بره ؟ نميدونستم . كجا ميتونست بره ؟ دوست نداشتم خونه برم . نگاهم به ساعت افتاد 10 بود . آدرسي رو زير لب زمزمه كردم و بعد گوشيم و از تو كيفم در آوردم . سه تا

ميس كال از رادين داشتم . بي توجه به شماره ي رادين شماره ي پريا رو گرفتم .

- الو ؟

با شنيدن صداي پريا زدم زير گريه . پريا هراسون گفت :

- پريماه ؟ چي شده عزيزم ؟ گريه ميكني ؟

انقدر بغض داشتم كه نميتونستم چيزي بگم . فقط تونستم بگم :

- پريا !!!

- جانم ؟ چي شده ؟

هق هق كردم .

- همه چي تموم شد !

- چي ميگي ؟ كجايي ؟

- پريا !!!

- پاشو بيا اينجا . ميتوني بياي ؟

بين گريه گفتم :

- آره .

- گريه نكن . منتظرتم . اومديا .

گوشي و قطع كردم . آدرس و عوض كردم و راننده به سمت پرورشگاه رفت . گوشيم توي دستم لرزيد . نگاهي به صفحه اش انداختم . دوباره اسم رادين . بي توجه گوشي و توي

كيفم انداختم و سرم و به شيشه ي ماشين تكيه دادم . چشماي تب دارم و بستم و فكر كردم . به روزاي خوبي كه با رادين داشتم . به دلخوشيم . به اون همه احساسي كه بهش داشتم

و اون زير پاش گذاشت .

انقدر ترانه رو دوست داشت ؟ پس من چي بودم ؟ بازيچش ؟! من كجاي بازيش بودم ؟ چرا سمتم اومد ؟

راننده جلوي پرورشگاه نگه داشت . پياده شدم . پريا جلوي در وايساده بود . با ديدن قيافه ي داغونم سريع من و تو بغلش گرفت و بردم داخل . فقط گريه ميكردم . حتي توان اينكه

حرفم بزنم نداشتم . پريا دركم كرد . گذاشت تا با خيال راحت گريه كنم . نگراني و توي چشماش ميديدم ولي هيچي نميگفت . چقدر ازش ممنون بودم كه حالم و ميفهميد . انقدر روي

تخت پريا گريه كردم كه خوابم برد .

وقتي بيدار شدم با پريا در مورد ديشب حرف زدم . نصيحتم كرد . راه جلوي پام گذاشت . ازم خواست منطقي جلو برم . كه بذارم رادين حرف بزنه . ولي من نميخواستم بذارم رادين

اين كارش و توجيه كنه . چه خطايي بالا تر از اينكه قرارش و با من بهم بزنه و خيلي راحت بره پيش ترانه اونم درست وقتي كه به من به دروغ ميگه دنبال كاراشه !

نزديكاي ظهر بود كه به سمت خونه برگشتم . گوشيم و خاموش كرده بودم . دلم ميخواست از رادين فاصله بگيرم . از اينكه تو صورتم زل ميزد و دروغ ميگفت . از اينكه دم از

صداقت ميزد ! ميخواستم ازش فرار كنم . برم يه جايي كه هيچ ردي ازش نباشه . عصباني بودم . دلخور بودم . غمگين بودم . ولي هنوزم عاشق بودم . . . زير لب به قلبم بد و بيراه

ميگفتم . كه چي ؟ با اين همه علاقه ميخواستم به كجا برسم ؟ رادين مردِ من نبود . رادين از اولشم مال من نبود !

با فكري مشغول و ذهني درگير به خونه رسيدم . سرم پايين بود و نگاهم به كفشام خيره مونده بود . قدمام و ميشمردم . كليدم و تو دستم فشار ميدادم . بايد فكر اساسي كرد . دلم

ميخواست همه چي مثل اول شه . درست قبل از تماس ترانه . همونجور آروم . همونجور خوشبخت . . . واقعا احساس خوشبختي ميكردم ؟ نفسم و بيرون دادم . آره ! رادين بود .

خنده روي لبام بود . هيجان داشتم . پس خوشبخت بودم . محبت رادين براي من بود . فقط من ! ولي ترانه . . . نامرد بود ! اون خوشبخت بود . بدون رادين هم زندگي ميكرد . اون

رادين و ول كرد . رفت . پشت سرشم نگاه نكرد . پس رادين و نميخواست . بدون اونم خوشبخت بود . ولي زندگي من چي بود ؟ بدون رادين مثل يه متروكه بود . يه زندگي روتين

شده ي سگي ! چرا انقدر نامردي كرده بود ؟ چرا رادينم و ازم گرفته بود ؟ دندونام و رو هم فشار دادم . ياد صداي ظريف ترانه ديوونم ميكرد . ياد لحن صميميش وقتي رادين و صدا

ميكرد . . .

- هيچ معلومه كجايي ؟

صداي آشنايي بود . پلكام و بستم تا بتونم به اعصابم مسلط بشم . اينجا چيكار ميكرد ؟ سرم و بالا گرفتم . اخماش تو هم بود . قيافه اش افتضاح بود . به هم ريخته و خسته . داغون

بود . منم به همين داغوني بودم ؟ يادم اومد كه از صبح تو آينه به خودم نگاه نكردم . از ماشينش فاصله گرفت . به سمتم اومد . محكم سر جام وايسادم . دوباره گفت :

- نشنيدي ؟ ميگم از ديشب تا حالا كجايي ؟ گوشيت چرا خاموشه ؟

سعي كردم تمام بي تفاوتيم و توي صدام بريزم . با چشماي يخيم بهش زل زدم و گفتم :

- فكر نكنم به شما مربوط باشه . . . آقا !

آقا رو با مكث گفتم . فكش منقبض شد . نگاهم روي لبهاش افتاد . چرا اين لبها نميخنديد ؟ از اين به بعد قرار بود براي ترانه بخنده ؟! دلم ميخواست بغضم و بشكنم و گريه كنم .

دوست داشتم سرم و روي سينه اش بذارم و انقدر بهش مشت بكوبم تا خسته و بي جون بشم . دلم ميخواست بهش بگم كه چقدر ازش دلخورم . كه چقدر عذاب ميكشم . از اينكه توي

خونه ي ترانه بود . . . از اينكه انقدر صميمي اسمش و صدا ميزد . . . از اينكه به من دروغ گفته بود . . . از اينكه وسط رستوران رهام كرده بود .

ولي همه ي بغضم و جمع كردم . اخمام و تو هم كشيدم و به صورتش خيره شدم . به چشمايي كه خسته بود . صداي بمش خش دار به گوشم رسيد :

- آقا كيه ؟! اين حرفا چيه ؟ تو زن مني ! يادت رفته ؟

- بودم ! ديگه نيستم ! مگه نفهميدي ؟ ديشب گفتم همه چي تموم شد . تموم . . . ميفهمي ؟ نه من ديگه زن توام نه تو ديگه به من تعهدي داري . برو شعبه ي دوم رستورانت و بزن

! چيكار به من داري ؟

- نميتوني انقدر راحت زير همه چي بزني ! نميتوني ميفهمي ؟

- خيلي راحت تر از اون چيزي كه فكرش و بكني ميتونم كنارت بزنم . همونطور كه تو با كارات كنارم زدي .

از كنارش گذشتم . كليد و توي قفل چرخوندم . در و باز كردم . خواستم محكم توي صورتش ببندمش كه دستش و به در فشار داد . با صدايي كه بيش از اندازه آروم به نظر ميرسيد

گفت :

- بايد حرف بزنيم .

- من هيچ حرفي باهات ندارم .

- منم از اينجا تكون نميخورم .

عصبي و كلافه در و رها كردم و به سمت پله ها دويدم . در خونه رو با عجله باز كردم . ديدمش كه سريع از پله ها بالا اومد . كليد لعنتي توي قفل گير كرده بود ! بالاخره وارد خونم

شدم . پاش و بين در گذاشت و گفت :

- پريماه بچه نشو .

- اگه نري پليس خبر ميكنم .

پوزخندي روي لبش نقش بست .

- به چه جرمي ؟ حرف زدن با همسرم ؟

- من همسر قانونيت نيستم !

- 6 روز ديگه ميشي .

- هيچ عروسي در كار نيست .

تنه اي به در زد . پرت شدم عقب . وارد شد و در و محكم پشت سرش بست . با فرياد گفتم :

- از خونه ي من برو بيرون .

- وقتي حرفام و بگم ميرم .

- نميخوام بشنوم . برو بيرون . ازت متنفرم

- انتظار ندارم كه الان عاشقم باشي ولي تنفر ؟! ديگه خيلي زياديه !

از گستاخيش حرص ميخوردم . گفتم :

- باشه تو بمون من ميرم .

ميخواستم از كنارش بگذرم . بازوم و تو چنگش گرفت . گفت :

- داد بكش ! دعوا كن ! من و بزن ! ولي گوش بده . بذار توضيح بدم .

دستم و آزاد كردم و گفتم :

- چي و توضيح بدي ؟ چشمام همه چي و ديد . ترانه بهت زنگ ميزنه و ميگي پدرامه . فكر كردي من احمقم ؟! تمام مدت گوشيت و خاموش ميكني و ميگي داشتي رستوران ميديدي

؟ وسط شام من و ول ميكني و ميگي كار داري ؟ چي و ميخواي توضيح بدي ؟ رفتنت به خونه ي ترانه رو ؟ دروغ گفتنت و ؟ پيچوندن منو ؟

- بس كن پريماه . من كي تورو پيچوندم ؟

- همون موقع كه من و تو رستوران قال گذاشتي و رفتي پيش ترانه خانوم . همون موقع كه راحت لم داده بودي تو خونش و به من ميخنديدي . كه انقدر زود باورم و راحت تونستي

گولم بزني .

دستش و دوباره به سمتم دراز كرد . دستاي گرمش كه با دستام تماس پيدا كرد ، بدون اينكه كنترلي روي رفتارم داشته باشم فرياد كشيدم :

- به من دست نزن .

- من تورو نپيچوندم . به خاطر كاري پيش ترانه رفته بودم . من و اون ديگه هيچ رابطه اي با هم نداريم .

پوزخندي زدم و گفتم :

- پس واسه چه كاري اونجا بودي ؟ شعبه ي دوم رستورانت و قراره تو خونه ي ترانه كلنگ بزني ؟ ترانه مدير برنامه هاته ؟ حسابدارته ؟ كارمندته ؟

دوباره با فرياد گفتم :

- اون كيِ توئه كه ساعت 11 شب ميري خونش ؟ من بايد چه فكري در موردت بكنم ؟

- يه اتفاقي افتاده بود . . . بين من و ترانه . بايد حلش ميكرديم .

- چه اتفاقي ؟

- سر فرصت بهت ميگم .

- الان بگو .

- الان عصباني هستي .

- ميگم بگو . فكر خيانتت از ديشب تا حالا داره مغزم و ميخوره .

- من بهت خيانت نميكنم . حرفم و باور نداري ؟

- نه ندارم . مثل تو كه هيچ اعتمادي به من نداري و در مورد اتفاقي كه ميگي باهام حرف نميزني .

چشماش و تو چشمام دوخت . چند ثانيه مكث كرديم . قفسه ي سينه ام بالا و پايين ميشد . احساس ميكردم نميتونم خوب نفس بكشم . مشكل از چشماي اون بود يا قلب من ؟!

آروم گفتم :

- چه چيزي بين تو و ترانه است ؟

- هيچي بين ما نيست . همه چي و برات ميگم ولي نه الان .

چشمام و بستم و باز كردم گفتم :

- برو بيرون .

- پريماه . . .

- خسته ام . . . كلافه ام . . . برو بيرون . . .

يكم مكث كردم و با صدايي كه ازش غم و غصه ميباريد گفتم :

- همه چي بينمون تموم شد !

فك رادين دوباره منقبض شد . دوباره عصبي شد .

- براي من هيچي تموم نشده . بهتره فكر به هم زدن اين رابطه رو از سرت بيرون كني فهميدي ؟

اين و گفت و عقب گرد كرد . آخرين نگاه و به صورت خسته اش انداختم . به موهاي پريشون و به هم ريخته اش . به پيرهن مردونه اي كه چروك روي تنش نشسته بود . انقدر

نگاهش كردم كه از خونه بيرون رفت . با صداي به هم خوردن در پاهام سست شد . روي زمين افتادم . همه ي خود داريم تموم شده بود . قطره هاي اشك روي گونه ام راه پيدا كرد

. پريا ميگفت بهش فرصت حرف زدن بدم ؟ خب دادم . چرا چيزي نگفت ؟ من غريبه بودم ؟ رفته بود ؟ نكنه براي هميشه بره ؟ نكنه واقعا بخواد همه چي و تموم كنه ؟

دوباره ياد حرف نزدنش افتادم . دوباره به اين فكر كردم كه هيچي به من نگفته . دوباره غمگين و افسرده شدم . چي ميخواست بگه ؟ تو چشمام زل بزنه و بگه دوباره با ترانه

رابطه داره ؟

پوزخندي روي لبم نشست . با دست اشكام و پاك كردم . پر از حرص بودم . حرص از رادين . از اينكه بازيم داده بود . اينم آخر و عاقبتت پريماه خانوم . انقدر با همه بازي كردي

حالا خودت يه بار شدي بازيچه ي دست يه نفر .

گوشيم و از تو كيفم در آوردم . داغون بودم . ليست مخاطبين گوشيم و چك كردم . از روي اسامي ميگذشتم . دستم با مكث روي يه شماره موند . بالاخره دل دل كردن و كنار گذاشتم

و تماس گرفتم . با دومين بوق جواب داد :

- الو . . . ساناز . . .

- الو . . . ساناز . . .

- به پري خانوم ! چه عجب !

كلافه گفتم :

- چي تو بند و بساطت داري ؟

- چي ميخواي ؟ هر چي كه تو بخواي !

- يه دونه از اون شيشه ودكاهاي لعنتيت و پاشو برام بيار .

- چرا چي شده ؟

- بردار بيار .

- خيلي خب الان ميام .

- يه ساعت تيپ نزنيا . زود راه بيفت . راستي يه بسته سيگارم برام بخر .

بدون خداحافظي گوشي و قطع كردم . دستام و روي سرم گذاشتم . تنها چيزي كه الان ميتونست آرومم كنه مشروب و سيگار بود . چقدر خري پريماه . خودت و عوض كردي . قسم

خوردي خوب باشي . ولي براي كي ؟ كسي كه تمام مدت شعار داد و بديات و تو سرت زد ؟ نفسم و بيرون دادم . نگاهم به خونه ي به هم ريخته ام افتاد . وسايلم كارتن شده گوشه

گوشه ي خونه به چشم ميخورد . بايد از فردا كارتنارو هم باز ميكردم . دوباره روز از نو و روزي از نو !

روي مبل لم داده بودم . به گوشيم زل زده بودم . منتظر يه پيغام از رادين بودم . يه زنگ . يه اس ام اس . ولي هيچ خبري نبود . كلافه تر شدم . شايد از اينجا مستقيم رفته پيش

ترانه ! ديگه وجود من اذيتشم نميكرد ! ميتونست بدون عذاب وجدان با ترانه باشه . . .

زنگ در و زدن با سستي از جام بلند شدم . صداي ساناز و از توي آيفون شنيدم . در و باز كردم و دوباره روي مبل ولو شدم . چشمام و بستم . صداي بسته شدن در خونه رو شنيدم

. بدون اينكه چشمام و باز كنم گفتم :

- چقدر طول كشيد . خوبه بهت گفتم زود بيا !

- چته ؟ ولويي ؟

چشمام و باز كردم و نگاهي به سمت صداي ساناز انداختم . به سمت آشپزخونه ميرفت . گفتم :

- اون شيشه ي لعنتي كو ؟

- صبر كن الان ميارم .

اخمام و تو هم كشيدم . صاف سر جام نشستم . ساناز دوباره به حرف اومد :

- چيه ؟ تا اخلاقت سگي ميشه و چيزي ميخواي ساناز و ميشناسي ؟ اين مدت همش سنگ قلابم ميكردي !

از جا بلند شدم . شيشه ي ودكا رو از دستش كشيدم و از تو كابينت يه ليوان برداشتم و سر جام برگشتم گفتم :

- سيگار كو ؟

پوزخندي زد و از توي كيفش يه بسته سيگار در آورد و پرت كرد رو ميز . كنارم رو مبل نشست و گفت :

- كشتيات غرق شده ؟

جوابي بهش ندادم . يه پيك براي خودم ريختم نگاهم روي ليوان مونده بود . واقعا ميخواي اين كار و بكني ؟ ميخواي بشي همون پريماه قديم ؟ چقدر تلاش كردي كه اين نباشي . به

چه دلخوشي ميخواي دوباره دنيات و عوض كني ؟

بي توجه به صداهاي مزخرف توي سرم ليوان و سر كشيدم . صورتم از تلخي و تندي مزه اش جمع شد . احساس كردم معده ام به سوزش افتاده . بي توجه به حال بدم پيك دوم و پر

كردم . قبل از اينكه پيك دوم و بخورم ساناز دوباره به حرف اومد :

- بدون من كه خوشحال بودي . با اون آقا خوشتيپه ميگشتي . ساناز ديگه خر كيه . هان ؟

ليوان و تا نصفه بالا آورده بودم . نگاهم و عصبي به صورت ساناز دوختم پيك و سر كشيدم . صورتم دوباره جمع شد . با لحني بي تفاوت گفتم :

- مرسي . ميتوني بري .

- فقط همين ؟ مگه من ساقيتم ؟! حالا خانوم مُندِشون رفته بالا ديگه مارو قابل نميدونن واسه دوستي ! اون دختره نيوشا چي زير گوشت گفته كه يهو عوض شدي ؟ شدي ذليلِ اين

پسره ؟ چند بار بهت بگم اين آدما از ما بهترونن . بري تو جمعشون خوردت ميكنن و ميريزنت دور . پس قبل از اينكه دور بريزنت تو استفادت و ببر و بريزشون دور .

نفس عميقي كشيدم . تو فكر رفتم . نگاهم روي پاكت سيگاري كه روي ميز بود خيره موند . حق با ساناز بود ؟ رادين من و خورد كرده بود . يعني اون فكر ميكرد من در حد و اندازه

اش نبودم ؟ رادين فرق ميكرد . كلافه دستي به موهام كشيدم . چه فرقي ميكرد ؟ اونم خيانت كرد !

صداي ساناز دوباره گوشم و آزار داد :

- پس درست حدس زدم ؟ يارو ريختت دور ؟

نميخواستم حرفي به ساناز بزنم . نميخواستم چيزي بگم . ولي نفهميدم چي شد . بي اراده به حرف اومدم :

- دوباره با عشق سابقش رابطه بر قرار كرده .

ساناز با هيجان خودش و به لبه ي مبل كشيد و گفت :

- فداي سرت ! از اون بهتر به پات افتادن . فرهاد و يادت نيست ؟

پوزخندي زدم گفتم :

- شايد تاوان همون التماساست ؟

- بس كن اين خزعبلات و ! كدوم تاوان ! يه نگاه به خودت بنداز . شدي يه دختر افسرده ي داغون . كو اون پريماهي كه مهمونيارو به آتيش ميكشوند ؟ من و تو خوب بلد بوديم

چيكار كنيم !

احساس گرما ميكردم . سرم گيج ميرفت . چشمام و چند ثانيه بستم . خيلي وقت بود لب به مشروب نزده بودم . بدنم عادت نداشت . انقدر سريع داشت روم اثر ميكرد ؟ صداي زنگ در

اومد . ساناز از جا بلند شد با سستي گفتم :

- شايد رادينه !

ساناز خنديد . گوشي آيفون و سر جاش گذاشت و گفت :

- رامينه !

اخمام تو هم رفت . رامين ؟ اينجا چيكار ميكرد ؟ با صدايي كه به خاطر مشروب شُل شده بود گفتم :

- اون اينجا چي ميخواد ؟

ساناز به سمت در رفت و گفت :

- با من كار داره . تو دراز بكش .

- پاش و تو خونه ي من نميذاره ها !

ساناز جوابي بهم نداد . مثل مرده ها روي مبل افتادم . چشمام شُل شد و رو هم افتاد . كاش گوشيم زنگ ميخورد . كاش صداي رادين و ميشنيدم . تنها چيزي كه الان ميخواستم

رادين بود . رادين و گرماي آغوشش . چرا انقدر راحت از خودم دورش كرده بودم ؟

به زحمت از جام بلند شدم . بايد ميرفتم پيش رادين . بايد باهاش حرف ميزدم . چشمام به مقابلم افتاد . رامين با يه نيشخند پر از شيطنت رو به روم وايساده بود . اخمام و تو هم

كشيدم و به ساناز كه چند قدم دور تر از رامين وايساده بود خيره شدم :

- اين تو خـــــونه چيـــــــــكار ميكنه ؟ مگه نگــــــــــفتم راهش نده ؟!

خوب نميتونستم حرف بزنم . سر گيجه هنوز باهام بود . قبل از اينكه ساناز چيزي بگه رامين با خنده جلو تر اومد و گفت :

- نگران نباش هاني ! دوستيم ديگه ! اومدم هم پياله ات شم . افتخار ميدين ؟

- گمشو بيرون .

پلكام و چند ثانيه بستم . شقيقه هام نبض پيدا كرده بود . لعنتي چرا نميتونستم پلكام و درست و حسابي باز نگه دارم ؟ نگاهي به صورتش انداختم . بي توجه بهش گفتم :

- بايد برم پيش رادين . . . بايد حرف بزنم . . .

قدمي به سمت اتاق خوابم برداشتم . رامين سريع جلو اومد و زير بازوي منو كه داشتم تلو تلو ميخوردم گرفت گفت :

- با اين حالت آخه كجا ميخواي بري ؟

هيچ دلسوزي تو لحنش نبود . هر چي بود شيطنت و شرارت بود . مو به تنم راست شد . دستم و سعي كردم آزاد كنم . تقريبا با داد گفتم :

- ساناز اين حيـــــــوون و ازم دور كن .

رامين قهقهه زد . ساناز با نيشخند به سمتم اومد . بازوم و از تو دست رامين كشيد و گفت :

- اذيتش نكن .

من و روي مبل نشوند و گفت :

- اين همه حرف زدم باهات دوباره ميخواي بري پيش اون يارو ؟

با تندي گفتم :

- اون شوهرمه !

رامين دوباره قهقهه زد . از خنده هاش بدم ميومد . گفت :

- چه باورشم شده !

- ساناز اين و بنداز بيرون .

- رامين بس كن . قول دادي بياي ساكت اينجا بشيني .

رامين به مسخره دستش و رو لبش كشيد و گفت :

- زيپ دهنم و كشيدم .

دستم و به سمت پاكت سيگار دراز كردم . ساناز برام روشنش كرد و گوشه ي لبم گذاشتم . چه حس لذت بخشي بود . بين اون همه درد دود كردن سيگار آرومم ميكرد ! همه جا

سكوت شد . صداي باز شدن در يخچال و بعد هم صداي رامين و شنيدم :

- تو اين بخچال كه هيچي نيست . بدون مزه كه نميشه مشروب زد !

چقدر حرف ميزد . كاش يكي خفه اش ميكرد ! صداي ساناز و شنيدم :

- يه پيك ديگه ميخوري ؟

گوشه ي پلكم و باز كردم . ليوان و مقابلم گرفته بود . پوزخندي كه گوشه ي لبش جا خوش كرده بود عصبيم ميكرد . ليوان و بدون فكر كردن از دستش گرفتم و سر كشيدم . بدون

اينكه به سرگيجه ام توجهي كنم . يا به سوزش معده ام . يا به حالت تهوعي كه تو معده ام ميجوشيد .

صداي رامين نزديك تر شد :

- ساناز بپر برو از بغالي سر كوچه مزه بخر . اينجوري حال نميده .

- خودت برو .

گوشه ي چشمم و باز كردم . ديدم كه رامين خم شد رو صورت ساناز و بوسيدش پوزخندي روي لبم نشست گفت :

- برو ديگه عزيزم .

ساناز خوشحال از جاش بلند شد و گفت :

- زود ميام پري.

نيم خيز شدم و گفتم :

- كجا ؟ اينم ببر با خودت .

ساناز بدون توجه به من از خونه بيرون زد . حرصم گرفت . سعي كردم تعادلم و حفظ كنم . گفتم :

- گمشو از خـــــــــونه ي مـــــــــــن بيرون !

- به همين خيال باش .

سرش و جلوي صورتم آورده بود . خبري از نگاه خندونش نبود . بيشتر عصبي بود . اخم داشت . سعي كردم نترسم . گفتم :

- ميخــــــــــواي دوباره سرت و بشــــــــــــكنم ؟!

بلند خنديد . گفت :

- تو اگه ميتوني پاشو رو پات وايسا !

داشتم تقلا ميكردم كه پسش بزنم و رو پام وايسم ولي هُلم داد و بدتر روي مبل ولو شدم گفت :

- يه بار يه غلطي كردي قرار نيست واسه دومين بارم اونجوري از چنگم در بري ! فهميدي ؟!

- حـــــــــــــالم ازت بــــــــــهم ميخوره . . .

انقدر شُل و كم جون كلمات و به زبون آوردم كه حالم از خودم به هم خورد ! رامين با خنده گفت :

- نگران نباش عزيزم . كم كم خوشت مياد .

دستم و بي جون بالا آوردم و توي صورتش فرود آوردم . انقدر ضربه سُست و آروم بود كه مثل نوازش بود تا سيلي ! خنده اش شدت گرفت .

- هنوز رام نشدي ؟ هنوزم عادتاي زشتت و داري ؟ اون بچه خوشگله نتونست آدمت كنه ؟

- اسمـــــــــش و . . . نيـــــــار آشــــــــــغال . . .

دو طرف صورتم و با يه دست گرفت . سرم و جلوي صورتش قرار داد . احساس ميكردم صورتم داره خورد ميشه . خنده اش به كلي از بين رفت . به جاش عصبانيت و خشم تو

صورتش به خوبي معلوم بود . صورتم درد ميكرد ولي بي جون تر از اون چيزي بودم كه بتونم اعتراضي كنم . حتي نميتونستم حرف بزنم . انقدر فشار دستش زياد بود كه صورتم

جمع شده بود !

- تو چشمام نگاه كن .

چشمام و بستم . ازش متنفر بودم . نميخواستم ببينمش ! نميتونستم . . . فشار دستش و بيشتر كرد :

- با توام . ميگم به من نگاه كن .

دردِ بيشتري توي صورتم ريخت . بي اختيار چشمام و باز كردم . از نگاهش آتيش بيرون ميريخت . با اخماي در هم و نگاهي پر از خشم گفت :

- دلم به حالت ميسوزه ! من و دور زدي ؟ به خاطر كي ؟ اون پسره ي اتو كشيده ؟ انقدر بدبختي ؟ انقدر محتاج توجهي ؟

فشار دستش هر لحظه بيشتر ميشد . وحشت كرده بودم . نميدونستم قراره چيكار كنه . تكوني به خودم دادم . دستام و دور مچ دستش قفل كردم و خواستم پسش بزنم . ولي اون قوي

تر از من بود همينطور هوشيار تر ! روم خم شده بود توان هيچ كاري رو نداشتم .

- چته ؟ تقلا ميكني ؟ حرف بزن ! جرات داري حرف بزن . بگو چرا من و دور زدي ! من از آدماي گربه صفت بدم مياد . عادت ندارم بذارم كسي دورم بزنه ! به تو زيادي رو داده

بودم . خودمم بلدم چجوري بشونمت سر جات ! فكر كردي نفهميدم وقتي با من بودي با اون پسر خوش تيپه قرار مدار ميذاشتي ؟ من و پيچوندي به خاطر يه لقمه ي چرب و نرم تر ؟

فكر كردي نفهميدم به خاطر چي من و ول كردي ؟ خيلي خري پري . خيلي ! چون بعد از اين همه وقت رامين و نشناختي ! هنوز نفهميدي اين رامينه كه دست رد به سينه ي كسي

ميزنه ! نفهميدي كه نميخواستم دست رد به سينه ي تو آشغالِ هرزه بزنم !

تيكه ي آخر حرفش و تو گوشم فرياد زد . چشمام بي اراده بسته شد . هنوز بدنم سست بود . دستش و از رو صورتم كشيد و هلم داد رو مبل . دوباره ولو شدم . ولي اين بار دستام و

به مبل تكيه دادم و سعي كردم از جام بلند شم . فكم درد گرفته بود . رامين يه قدم ازم فاصله گرفت ولي نگاهش هنوز خيره روم مونده بود . بالاخره از جام بلند شدم . از مبل فاصله

گرفتم . ميخواستم به سمت اتاقم برم . براي نجات جونم . . . بايد از دستش فرار ميكردم . مخصوصا الان كه حسابي سست و بي حال بودم .

با اون پوزخند هميشگيش جلوم ظاهر شد . بازوم و گرفت و گفت :

- كجا ؟ هنوز باهات حرفها دارم !

- بــــــــذار بـــــــــرم .

به قيافه اش حالت مسخره اي داد و گفت :

- آخي ! ناراحت شدي خانوم كوچولو ؟ كو شاهزاده ي سوار بر اسب سفيدت ؟ چرا نمياد از دست يه ديو خونخوار نجاتت بده ؟

خواستم چيزي بگم كه دوباره با حالتي عصبي و اخماي تو هم گلوم و گرفت و من و به ديوار چسبوند . نميتونستم حرف بزنم . با دست روي گلوم فشار مياورد . سعي ميكردم دستش

و كنار بذارم ولي به فايده بود . دوباره گفت :

- هر چي ساناز گفت پريماه اينجوري و اونجوري زدم تو دهنش . گفتم خفه شو پري مثل تو ه.ر.ز.ه نيست . ولي حرفم مثل تُف سر بالا برگشت تو صورت خودم . تو از سانازم آشغال

تري . ه.ر.ز.ه تري . ميفهمي ؟

فشار دستش داشت خفه ام ميكرد . به دست و پا زدن افتاده بودم . شقيقه هام ضربان دار شده بود . راه نفسم بسته شده بود . چشمام گرد تر از حد معمول شده بود . ترسيده بودم .

ميخواست من و بكشه ؟

- گفتم ساناز حسوديش ميشه . گفتم داره ميسوزه كه ولش كردم و اومدم طرف تو . ولي تو چيكار كردي ؟ دورم زدي . من و . . . رامين و دور زدي . . .

مكث كرد . دندوناش و رو هم فشار داد . از بين فك منقبض شده اش دوباره گفت :

- تو سزاوار مرگي . بايد بميري .

مرگ و جلوي چشمام ديدم . احساس كردم هر لحظه ممكنه بميرم . يه دفعه دستش و از دور گردنم آزاد كرد و روي دست و پام افتادم زمين . به سرفه افتادم . بين سرفه هام مقطع

مقطع نفس ميكشيدم . صداي رامين و شنيدم :

- ولي نه ! مرگ براي تو كمه ! تو رو بايد روزي صد بار كشت . حالا حالا ها بايد زنده بموني . بايد بموني . . .

سرفه ام بند نمي اومد . ميخواستم چيزي بگم . . . حرفي بزنم ولي صدام در نميومد . . . صداي در خونه رو شنيدم . نگاهم و به خونه انداختم . رامين رفته بود . . . با خيال راحت

روي زمين دراز كشيدم . سرفه هام كمتر شده بود ولي تنم ميلرزيد . سعي ميكردم نفس عميق بكشم . چشمام خواب آلود شده بود . پلكام سنگين روي هم افتاد . آروم آروم نفس

كشيدم . انقدر اين كار و تكرار كردم تا همونجا خوابم برد . . .

خيسي آبي كه با فشار روم ريخته ميشد باعث شد هوشيار بشم . چشمام نيمه باز شد ولي به خاطر هجوم آب كه وارد چشمام ميشد دوباره محكم بستمشون . سرم و عقب كشيدم و

نفسي تازه كردم . دستم به سمت صورتم رفت . قطره هاي آب و از روي صورتم پس زدم . چشمام نيمه باز شد . نگاهم به نيوشا كه دست به سينه بالاي سرم وايساده بود افتاد .

دوباره پلكام روي هم افتاد . سر درد شديدي داشتم . صداي نيوشا مثل زنگ خطر تو گوشم پيچيد :

- دوباره چه غلطي كردي ؟

تمركز نداشتم . نيوشا از چه غلطي حرف ميزد ؟! اصلا اينجا چيكار ميكرد ؟ من با لباساي خيس كه به تنم چسبيده بود توي وان حموم چي ميخواستم ؟ قطره هاي آب كه با سماجت

از دوش حموم سرازير ميشد و روي سر و صورت و بدنم ميريخت عصبيم كرده بود . دستم و روي صورتم گذاشتم . اخمام تو هم رفت . اين سر درد داشت ديوونم ميكرد . با غر غر

گفتم :

- اين لعنتي رو ببند .

ديگه هيچ آبي روي صورتم نميريخت . دستم و از روي صورتم انداختم و با سستي گفتم :

- تو اينجا چيكار ميكني ؟

- اون مهم نيست ! مهم اينه كه تو چهغلطي با خودت كردي ؟ دوباره رفتي سمت الكل ؟ چه مرگته ديگه ؟ مگه نگفتي ميخواي آدم بشي ؟

دستام و به دو طرف وان تكيه دادم و با فشاري كه بهشون وارد كردم ميخواستم بلند شم ولي لباساي خيسم كه به تنم چسبيده بود سنگين ترم كرده بود . از طرفي سستي و بي حالي

به جونم افتاده بود و بلند شدن و برام سخت ميكرد . نيوشا به سمتم اومد . بدون حرف زير بازوم و گرفت . با كمكش از حموم بيرون اومدم . با همون لباسا و موهاي خيس روي

مبل نشستم . با دست شقيقه هام و فشار ميدادم . دوباره صداي نيوشا رو شنيدم :

- با توام چرا چيزي نميگي ؟

- يه ليوان آب بهم بده !

چند ثانيه بعد نيوشا ليوان به دست كنارم برگشت . ازش گرفتم و يه نفس سر كشيدم . هنوز شيشه ي نيم خورده ي ودكا روي ميز بود . ليوانم . . . پاكت سيگار . . . كم كم همه چي

يادم اومد . . . رامين . . . ساناز . . . رادين . . . چشمام و روي هم فشار دادم . . . آخ رادين ! رادين ! داغ دلم تازه شد . دوباره ياد رادين و ترانه افتادم . ياد اينكه الان كجان و دارن

چيكار ميكنن ! صداي نيوشا باعث شد چشمام و باز كنم :

- صدام و شنيدي ؟

صداي بلندش اذيتم ميكرد . با اخمايي تو هم بهش خيره شدم :

- انقدر داد نزن .

- مشروب از كجا آوردي ؟

- ساناز برام آورد .

- باز دوباره ساناز ؟! داري دوباره همه چي و خراب ميكني ؟ ببينم كي قراره پاي پسراي رنگ و وارنگ دوباره به زندگيت باز بشه ؟ هان ؟ كي ؟!

- خفه شو نيوشا . گمشو بيرون .

- انقدر ضعيفي ؟ دوباره برگشتي به اين كوفتي ؟

- من هر كار بخوام ميكنم . برو بيرون .

- كم كم از منم داري ميبري ؟ ببينم پس فردا پريا بفهمه خواهرش چه اخلاقاي محشري داره هنوزم حاضر ميشه برات خواهري كنه !

يكم مكث كرد و دوباره گفت :

- يا اصلا رادين ! فكر كردي سر از گذشته ي تو در بياره بازم براي ازدواج پافشاري ميكنه ؟

دست روي نقطه ضعفم گذاشته بود . با عصبانيت از جا بلند شدم . بي توجه به سستي كه تا چند لحظه پيش بهش دچار بودم يا بي توجه به سر دردي كه داشت از پا درم مياورد به

سمتش حمله كردم . نيوشا از حمله ي ناگهاني من ترسيد . چسبيد به ديوار پشت سرش . مقابلش وايسادم . فرياد زدم :

- دست از سرم بردار . اصلا همتون دست از سرم بردارين ! داري با اين نصيحتات ديوونم ميكني . انقدر شعار نده . تمومش كن . زندگي من پر از كثافته ! تو خودت و از اين كثافت

بيرون بكش . تحملم حدي داره . هي گفتي هي شنيدم . عوض شدم . تغيير كردم . آخه واسه كي ؟ واسه رادين ؟ كه الان تو بغل معشوقه اش لم داده و داره بهم ميخنده ؟ چقدر از پدر

و مادرش توهين شنيدم . چقدر براش جنگيدم ؟ آخرش ميشه خيانت ؟! يا پريا . . .

دستام و باز كردم و اشاره اي به اطرافم كردم گفتم :

- كجاي زندگيمه ؟ تنهاييم و نميبيني ؟ خونه ي خاليم و نميبيني ؟ هان ؟ با توام . شعار بده ديگه ! بگو .

چند لحظه بهش خيره شدم . سر خورده برگشتم روي مبل سرم و توي دستام گرفتم . حتي رادين لعنتي هم به امان خدا ولم كرده بود ! حتي نميدونستم الان كجاست ؟ اصلا به من فكر

ميكنه ؟ اصلا چرا رفته بود ؟ چرا نمونده بود كه حالم بهتر شه ؟

نيوشا كنارم نشست . دستش و روي دستم گذاشت و گفت :

- خودتم ميدوني رادين اهل خيانت نيست . چرا خودت و عذاب ميدي ؟

بدون اينكه تغيير حالت بدم گفتم :

- هست . . . هست . . . خودم ديدم . . . خونه ي ترانه بود . . .

- بذار حرف بزنه .

نگاهش كردم :

- مگه نذاشتم ؟ اون هيچي نگفت . هيچ حرفي نزد . پس فكرم درست بوده ! وقتي گفتم برو بيرون راحت رفت . حتي صبر نكرد . نيوشا رادين من و دوست نداره . از اولم ميدونستم .

. .

- چرند نگو . اگه دوست نداشت به من زنگ نميزد بيام پيشت . گفت حالت خرابه . گفت آرومت كنم . نميدونست من ميام و بدتر گند ميزنم به همه چي .

سرش و پايين انداخت . نفسم و بيرون دادم . چشمام و بستم .

- تو چجوري اومدي تو ؟

- هميشه اين كليدي كه زير گلدون ميذاري به درد ميخوره !

- پس دم فراموشي خودم گرم !

نيوشا خنديد . منم لبخند زدم . سرم هنوز درد ميكرد :

- مُسكن برام مياري ؟

- آره . الان .

نيوشا رفت و چند ثانيه بعد با قرص و ليوان آب برگشت . قرص و خوردم و دراز كشيدم . چشمام و بستم . صداي نيوشا رو دوباره شنيدم :

- فكر ميكردم دوباره به سرت زده ! فكر ميكردم كار احمقانه ي دفعه ي پيش و دوباره تكرار كردي !

- چرند نگو . انقدرام ديگه خر نيستم !

- بعيد ميدونم .

نيشخندي زدم خواستم چيز ديگه اي بگم ولي پلكاي رو هم افتادم بهم اجازه نداد .

بين خواب و بيداري صداهايي رو ميشنيدم :

- خيلي وقته خوابيده ؟

- نه خيلي وقته . سرش درد ميكرد .

- شرمنده اين وقت شب اومدم اينجا . نتونستم برم خونه .

- خواهش ميكنم . شام خوردي ؟

- اشتها نداشتم . پريماه خورده ؟

- نه . براش كنار گذاشتم كه بيدار شد بخوره .

صداي رادين و نيوشا بود . آروم چشمام و از هم باز كردم . روي مبل خوابيده بودم . پتويي كه روم بود و كنار زدم . گرمم شده بود . موهام به گردنم چسبيده بود . چشمام و گردوندم

. رادين رو به روم نشسته بود . خبري از نيوشا نبود . ولي نگاه خيره ي رادين قلبم و به لرزه انداخت .

نگاهم روي ميز چرخيد . خبري از شيشه ي ودكا و ليوان و پاكت سيگار نبود . مطمئن بودم كار نيوشاست . احتمالا يه جايي سر به نيستشون كرده بود . سر دردم خوب شده بود .

چشمام و چند لحظه بستم . موهام و از روي صورتم كنار زدم . لباسامم عوض نكرده بودم . با همون لباساي خيس خوابم برده بود . بدنم درد ميكرد . گفتم :

- تو اينجا ديگه اينجا چي ميخواي ؟

نگاهش تغيير نكرد . هنوزم بهم زل زده بود . چهره اش بي تفاوت بود . البته از خستگي صورت و موهاي آشفته اش ميتونستم بفهمم زيادم بي تفاوت نيست .

- اومدم حرف بزنيم .

بي توجه به اون كه مقابلم نشسته بود و دستاش و تو هم قلاب كرده بود از جام بلند شدم . صداي نيوشا رو شنيده بودم . پس كجاست ؟ چشمم به سمت آشپزخونه چرخيد . مشغول

چاي دم كردن بود . بي توجه به سمت اتاقم رفتم . بايد اين لباسارو عوض ميكردم . احساس ميكردم دارم آتيش ميگيرم . اين همه گرما براي چي بود ؟ دلم يه لباس خنك تر

ميخواست . وارد اتاقم شدم . سر گردون وسط اتاق وايساده بودم . گيج خواب بودم . هنوزم دلم ميخواست بخوابم . ولي اول بايد لباس عوض ميكردم . نگاهم روي ساعت چرخيد 2

نصف شب بود . چشمام گرد شده بود . چشمام درست ميديد ؟ 2 شب ؟! رادين اين موقع اينجا چيكار ميكرد ؟!

اصلا به من چه ! هر جا ميخواست باشه ! تاپ و شلوارك مشكي رنگي رو از بين لباسام بيرون كشيدم . رادين وارد اتاق شد و در و بست . با اخماي تو هم گفتم :

- برو بيرون . ميخوام لباس بپوشم .

- گوش كن پريماه . . .

با سستي و كلافگي گفتم :

- نشنيدي حرفمو ؟

دندوناش و رو هم فشار داد :

- چرا شنيدم . ولي تا به حرفم گوش نكني هيچ جا نميرم .

- چرا ؟ ترانه بيرونت كرده ؟

- من به ترانه هيچ كاري ندارم !

- پس لابد واسه خاله بازي رفتي خونش نه ؟!

- همه ي اينا توضيح داره .

- هيچ اهميتي نداره برام .

پوزخندي زد و گفت :

- چقدر سريع عشق و علاقت بهم از بين رفت !

- با كاري كه كردي چيز ديگه اي انتظار داشتي ؟ شرمنده رادين خان . ديگه خبري از اون همه احساسات نيست .

دستش مشت شد . سرش و پايين انداخت و چند ثانيه به همون حال موند . گرما كلافه ترم كرده بود گفتم :

- گرممه . برو بيرون ميخوام لباسام و عوض كنم .

سرش و بالا آورد . چشماش متعجب بود گفت :

- تو اين سرما گرمته ؟

بي توجه به سوالش گفتم :

- گفتم برو بيرون .

دستش و به سمتم دراز كرد و دستم و گرفت و دست آزادش و روي پيشونيم گذاشت . ميخواستم خودم و كنار بكشم ولي دستم و محكم تر گرفت و مجبورم كرد وايسم . نگاهي به

صورتم انداخت و گفت :

- تب داري !

- تب ؟ من فقط يكم گرممه !

رادين اخم كرد و گفت :

- حاضر شو بريم دكتر .

- من خوبم . فقط نميتونم اينجا بودنت و تحمل كنم . فهميدي ؟

چه حسي داشت اين همه آزار دادن رادين ؟ چرا انقدر بهش بي توجهي و بي محلي ميكردم ؟ به خاطر آزاري بود كه به روحم رسونده بود ؟ با اخماي تو هم عقب گرد كرد و از اتاق

بيرون رفت . قلبم به تپش افتاد . رفت ؟ دوباره رفت ؟ اين بار ديگه برگشتي تو كار نبود . مطمئن بودم !

احساس خلا ميكردم . با قيافه اي در هم لباسام و عوض كردم . نگاهم و به تخت انداختم . بدجور داشتم وسوسه ميشدم . سر گيجه هم به حالتام اضافه شده بود . چند دقيقه گذشت ؟

شايد 5 دقيقه كه ديدم رادين دوباره برگشت تو اتاق . تعجب كردم . يعني نرفته بود ؟ با همون اخماي تو هم و با لحني محكم گفت :

- دراز بكش رو تخت .

حرفش و گوش دادم . نه به خاطر اينكه از لحن صداش حساب ميبردم . يا نه به خاطر اينكه خودمم قصد دراز كشيدن روي تخت و داشتم . بيشتر به خاطر اينكه ميترسيدم دوباره بره .

ترسناك ترين اتفاق همين بود . . . كه رادين بره و ديگه نياد . . .

رادين پتو رو كنار زد . روي تخت نشستم . بسته ي قرص و يه ليوان آب پرتغال به دستم داد و گفت :

- اين و بخور حالت و بهتر ميكنه . حداقل الان بهتر ميشي ! تا فردا كه بريم دكتر .

خواستم چيزي بگم فكر كرد قصد مخالفت دارم . اخمش غليظ تر شد و گفت :

- گفتم بخور . حق مخالفت نداري .

به چشماش خيره شدم . حتي وقتي عصباني هم بود دوست داشتني بود . چرا بهم خيانت كرده بود ؟! چرا ترانه ؟ اصلا مگه اون چي داشت ؟ با اينكه نديده بودمش ولي مطمئن بودم

به پاي من نميرسيد ! حداقل اين كه من رادين و ول نكرده بودم ولي اون كرده بود . رادين بايد احمق باشه اگه دوباره بره سراغ ترانه !

قرص و با آب پرتغال خوردم . سرم سنگين بود . دراز كشيدم . رادين پتو رو روم انداخت . با غر غر گفتم :

- گرممه .

يكم پتو رو كنار زدم . احساس كردم كنار تختم نشست . ولي چشمام و باز نكردم . صداش و شنيدم :

- زود خوب شو پريماه . كلي باهات حرف دارم .

- برو به ترانه بگو !

- نيش زبونت دست كمي از مار نداره ها .

با بي حالي غلت زدم و بهش پشت كردم . دوباره صداش به گوشم رسيد :

- فكر نكن با اين بي محلي ها ميتوني دلسردم كني . بايد حرفامو بشنوي .

هيچي نگفتم . دوباره خودش به حرف اومد :

- احساس من به تو قوي تر از اون چيزيه كه فكرش و ميكني . براي همين دلسرد نميشم . كنار نميكشم . هر وقت بهتر شدي حرف ميزنيم در موردش . . .

سكوت كرد . چشمام و باز كردم . چي گفته بود ؟ احساسش به من قوي بود ؟ ضربان قلبم تند شد . اين يعني . . . لبم و گاز گرفتم . برگشتم تا نگاهش كنم . تا حداقل از تو چشماش

حرفش و بخونم . ولي تو اتاق نبود . خواستم از جام بلند شم ولي نه . . . بايد فكر ميكردم . . .

پاهام . عصبي تكون ميدادم . دستام بي اراده توي هم قفل ميشد . وحشت داشتم . از چيزي كه قرار بود بشنوم . از حرفي كه منتظر بودم رادين بزنه ! از احتمالاتي كه تو ذهنم چرخ

ميخورد . اگه واقعا خيانت كرده باشه ! اگه عشق من و به لجن كشيده باشه ؟! طاقت شنيدنش و داشتم ؟ ميتونستم خونسرد مقابلش بشينم و گوش بدم ؟

چند دقيقه اي بود كه سرش پايين افتاده بود . سكوت خونه رو پر كرده بود . هنوزم سرم يكم سنگين بود . ولي عطش شنيدن حقيقت سرپا نگهم داشته بود . بايد ميفهميدم . حتي اگه

بدترين خبر بود ! حتي اگه . . .

صداي رادين من و از فكر و خيال بيرون كشيد . بالاخره سكوت و شكست :

- من با ترانه رابطه اي ندارم .

نگاهش كردم . بي اراده پوزخندي روي لبم نشست . دستم و چند بار روي پام كشيدم . دوباره دروغ ؟ تكذيب ميكرد ؟ آخه چجوري ؟

- من و ترانه . . .

كلافه از جا بلند شدم . دستام و روي سينه ام قلاب كردم . توي اتاق قدم زدم . پي به كلافگيم برد :

- رابطمون در حد دو تا آشناي قديميه . نه چيزي بيشتر .

- اينا رو قبلا گفتي ! فرصت خواستي حرف بزني . بازم ميخواي دروغ به خوردم بدي ؟

دندوناش و روي هم فشار داد :

- دروغ نيست . گوش بده .

استرس . . . ترس . . . نگراني . . . وحشت . . . غم . . . غم از دست دادن رادين . . . نفرت . . . نفرت از برگشتن ترانه . . . تهوع . . . تهوع از اين همه دروغ . . . همه و همه تو

جونم ريخته بود . حاصلش شد پوزخند . . . پوزخند به حرفاي رادين . . . كه داشت ديوونم ميكرد :

- گوشم با توئه .

از جاش بلند شد . دستش به سمت سرش رفت و موهاش و توي چنگش گرفت :

- يه اتفاقي افتاده . . . اتفاقي كه باعث ديدار دوباره ي من و ترانه شد . . . نميخواستم درگيرت كنم .

چشماش و چند ثانيه بست :

- نميخواستم بيشتر از اون چيزي كه ميديدم عذاب بكشي . بودن با من برات كم دردسر نداشت . . . ميديدم كه با صبوري تحمل ميكني . . . ولي اين اتفاق . . .

سكوت كرد . سر جام وايسادم . از چه اتفاقي حرف ميزد ؟ سكوتش بدتر ديوونم ميكرد . ميخواستم برم جلو يقه ي لباسش و بگيرم و با فرياد ازش بخوام حرف بزنه . ولي پاهام به

زمين چسبيده بود . چي بود كه رادينِ هميشه خونسرد و كلافه كرده بود ؟

- يك سال و چند ماه از جدايي من و ترانه ميگذره . يعني من تو ي اين مدت هيچ خبري ازش نداشتم . با وجود تو احتياجي هم نداشتم كه ازش خبر بگيرم .

سرش پايين افتاده بود . كاش تو چشمام نگاه ميكرد . شايد نگاهش ميتونست آرومم كنه . از اين حالم درم بياره .

- چند وقت پيش متوجه شدم برگشته . با يه شماره ي ناشناس بهم زنگ زد . گفت ميخواد حرف بزنه .

همين حرف كافي بود تا بدتر به هم بريزم . روي نزديك ترين مبل تقريبا ولو شدم . رادين نگاهي نگران بهم انداخت . نفسش و بيرون داد . اخماش تو هم بود . هنوز وايساده بود .

اين بار نگاهش و به صورتم دوخت و ادامه داد :

- گفتم دارم ازدواج ميكنم . ديگه همه چي بين من و اون تموم شده . ولي اصرار داشت . گفت بايد خبري رو بهم بده . خواستم بهت بگم . ولي نتونستم . ميديدم چقدر با نزديك شدن

عروسي نگراني . ميفهميدم كه مخالفت پدر و مادرم عذابت ميده . چرا بايد بيشتر عذابت ميدادم ؟ اين وسط فقط ترانه رو كم داشتيم !

دوباره نفسي تازه كرد و گفت :

- گفتم يه قراره كوتاهه ميرم و واسه هميشه همه چي و تموم ميكنم .

دستاش دوباره به سمت موهاش رفت . نگاهش و به سقف دوخت . چند لحظه بعد دوباره نگاهش روي نگاه مات من موند :

- ولي نشد . . . نه كه نخواستم . . . نتونستم . . .

آب دهنم و قورت دادم . اشك تو چشمم حلقه زد گفتم :

- دوستش داري ؟

اخماش بيشتر تو هم گره خورد :

- من اين و نگفتم .

- پس چرا نتونستي ؟

پشتش و بهم كرد . چند قدمي رفت . چند قدم دور شد . من نگاهم روي شونه هاش مونده بود . چرا حرف نميزد ؟ داشت با اين كاراش من و ميكشت ! راه رفته رو برگشت . مقابلم

وايساد و دستم و تو دستش گرفت . خواستم دستم و بيرون بكشم ولي مثل آدماي مسخ شده با حركت دستش از جا بلند شدم . نگاهم خيره روي لبهاش مونده بود . پلك زدم . قطره ي

اشك از چشمم پايين اومد و روي صورتم افتاد . دست راستش و بالا آورد و با انگشت قطره اشك و گرفت . رد انگشتش و دنبال كردم و به چشماش رسيدم .

- تو اين يه سال خيلي چيزا فهميدم . همه ي اينا به خاطر تو بود .

چشمام و پايين انداختم . ميخواست براي هميشه بره ؟ دستش و زير چونم گذاشت و سرم و بالا آورد . تو چشماي مغمومش خيره شدم گفت :

- حداقل توي اين يه سال فهميدم كه انتخابم اشتباه نبوده . فهميدم تو همون كسي بودي كه هميشه ميخواستم . فهميدم كه احساسم بهت يه علاقه ي زود گذر نبوده . . .

دستم و از تو دستش در آوردم . تازه به خودم اومده بودم . طعم پس زده شدن و حس ميكردم . با پشت دست اشكام و پاك كردم و اخمام و تو هم كشيدم :

- ميخواي بري ؟

ازش يكم فاصله گرفتم . با حالتي عصبي شونه هام و بالا انداختم و گفتم :

- خب برو . اين مسخره بازيا و حرفا ديگه براي چيه ؟

دوباره دستم و رو صورتم كشيدم . چند بار با حالت عصبي اين كار و تكرار كردم . احساس ميكردم اين اشكا لكه ي ننگه ! بايد از بين ميبردمش . بايد پاكش ميكردم ! رادين من و

نخواست ! پريماه و نخواست ! رادين يه قدم به جلو برداشت . دستام و گرفت گفت :

- چيكار ميكني ؟ صورتت قرمز شد .

با اخماي تو هم گفتم :

- به تو مربوط نيست . ديگه هيچي به تو مربوط نيست .

اخماي اونم تو هم رفت گفت :

- معلومه كه مربوطه . داري به خودت آسيب ميرسوني !

پوزخندي روي لبم نشست .

- تو كه با يه اشاره دلت پر ميكشيد براي ترانه چرا من و قاطي بازيت كردي ؟

دستام و سفت تر گرفت . تكوني بهم داد و گفت :

- من پيش ترانه يا هيچ زن ديگه اي نميخوام برم . چرا نميفهمي ؟ حرف من چيز ديگه ايه .

سكوت كردم . چند ثانيه تو چشمام نگاه كرد و گفت :

- من دوستت دارم .

ضربان قلبم بالا رفت . چشمه ي اشكام خشكيد . دوستم داشت ؟ جدي ميگفت ؟ تو صورتش خيره شدم . دنبال ردي از شوخي ميگشتم . ردي از مسخره كردن . ولي چهره اش جدي

بود . حتي با اون اخمي كه روي صورتش بود خواستني تر و جدي تر از هر لحظه اي به نظر ميومد . زبونم قفل شده بود . نگاه رادين رنگ عشق و علاقه گرفته بود . دوباره گفت :

- دوستت دارم پريماه . حاضر نيستم به هيچ وجه از دستت بدم . حاضر نيستم ازت دور بمونم . . . ولي . . .

داشتم خوشحال ميشدم . داشتم پر در مياوردم . اما اين " ولي " گفتنش دوباره نگرانم كرد . هراسون نگاهش كردم . با چهره اي ناراحت گفت :

- من از ترانه بچه دارم . . .

سر جام خشك شدم . رادين از چه بچه اي حرف ميزد ؟ زمان برام وايساده بود . فقط با چشماي از حدقه در اومده به رادين زل زده بودم .

سرش و پايين انداخت . تو سكوت منتظر توضيح بيشتر بودم . توضيحي كه حداقل قضيه ي ترانه و بچه و اتفاقاي اين مدت و برام شفاف سازي كنه . ولي رادين سكوت كرده بود .

با دستام پَسِش زدم و ازش فاصله گرفتم . چند قدم عقب رفتم . سرش بالا اومد و نگاهم كرد . همينطور خيره به رادين عقب عقب ميرفتم . تا جايي كه ديگه نتونستم عقب برم و پشتم

به ديوار خورد . پاهام سست شده بود . دوست داشتم بياد و بهم بگه كه همش و شوخي كرده . كه حرفاش الكي بوده . كه واقعا از ترانه بچه اي نداره .

رادين بالاخره به حرف اومد :

- يه مدته دارم با ترانه سر اين قضيه كلنجار ميرم . نميفهمم چرا الان بايد برگرده ! چرا بعد از يه سال بايد همه چي و بهم بگه !

سُر خوردم و روي زمين افتادم . به يه نقطه روي زمين خيره مونده بودم . اين بچه يه جور پيوند خونيه . بين ترانه و رادين . . . سخت ميشه اين پيوند و از بين برد . . . قلبم فشرده

شد . از اين همه بدبختي ! رادين تازه بهم گفت دوستم داره . تازه به حرف اومده بود ! اين حق من نبود ! اين زندگي حق من نبود ! فقط 5 روز به عروسي مونده بود . هنوز لباس

عروسم توي كمد آويزون بود . نگاهم سرگردون روي جعبه هاي وسايلم موند . هنوز وسايلم بسته بندي بود . آماده بود براي نقل مكان . خودم آماده بودم براي زندگي مشترك . چرا

الان ؟

رادين زانو زد و مقابلم نشست نگاهش نگران بود :

- پريماه تورو خدا يه چيزي بگو . حرف بزن . چرا ساكتي ؟

خيره نگاهش كردم .

- تو پدر شدي !

نفسش و عصبي بيرون داد و گفت :

- آره . بر خلاف خواسته ي قلبيم . من حتي از اين موضوع خبر نداشتم .

- دوستش داري ؟

- كي و ميگي ؟

با چشمايي كه به اشك نشسته بود گفتم :

- بچه ات و !

سكوت كرد . سرش و پايين انداخت . شايد روش نميشد تو چشمام زل بزنه و بگه از بچه اش خوشش مياد . مگه ميشد نياد ؟! مگه ميتونست به يه موجود از گوشت و خون خودش

علاقه نداشته باشه ؟ حتي اگه مادر بچه اش ترانه باشه ! حتي اگه رهاش كرده باشه ! بالاخره كه چي ؟ ترانه مادر بچه اش بود . عشق قديميش بود ! صورتش و بالا آوردم و به

سمت خودم گرفتم گفتم :

- آره ؟ دوستش داري ؟

- پريماه اين حرفا براي چيه ؟

ديوونه شده بودم . به سرم زده بود . ديگه تحمل نداشتم . تحمل اين همه جدايي . تحمل اين همه غم . پوزخندي زدم و گفتم :

- ميخواستم بچه هاي خودمون و داشته باشيم . ميخواستم من مادر بچه هات باشم . ولي الان . . .

- پريماه هيچي عوض نشده من و تو . . .

دستم و جلوش گرفتم ساكت شد گفتم :

- من و تويي وجود نداره . ترانه و بچه ات الان خانوادتن ! من هيچ نقشي ندارم .

- پريماه من دوست دارم .

نگاهش كردم با غم گفتم :

- منم دوستت داشتم . . . دارم . . . هميشه دارم . . .

كلافه چند بار دستاش و بين موهاش فرو برد و بعد از جا بلند شد . بالاي سرم وايساد :

- شايد بايد بهت وقت بدم . بذارم فكر كني .

سكوت كرد . بعد از چند ثانيه مكث دوباره گفت :

- 5 روز ديگه عروسيمونه پريماه . . .

ميدونستم . حتي حساب ساعت و دقيقه اش رو هم داشتم . . . ولي اون بچه داشت . . . از ترانه . . .

هيچي نگفتم . دوباره گفت :

- من دوستت دارم . دلم نميخواد ازت جدا باشم . دوست ندارم تنهات بذارم . . . ولي با وجود بچه . . . تو حق داري انتخاب كني . . . حق داري من و نخواي . . . حق با توئه . . .

دوباره خم شد . دستام و گرفت . نگاهم كرد :

- ولي فكر كن پريماه . . . ازت خواهش ميكنم فكر كن . . . ميدوني زمان زيادي نداريم . فقط 5 روز وقت داريم . 3 روز فكر كن . اگه ديدي ميتوني باهام زندگي كني برگرد پيشم .

باشه پريماه ؟

تو چشماش زل زده بودم . ناراحت بود . عصبي بود . . . كلافه بود . . .

هيچي نگفتم . دوباره گفت :

- پريماه فكر ميكني ؟

بايد فكر ميكردم ؟ راه عقلاني چي بود ؟ برم تو زندگي رادين و به هيچي فكر نكنم ؟ به اينكه يه بچه داره . به اينكه مادر اين بچه كس ديگه ايه !

سر تكون دادم . بي اراده بود . فقط دلم ميخواست رادين بره . اون لحظه آرامش ميخواستم . صدايي رو ميخواستم كه صداي رادين نباشه . يه صدا كه بهم بگه چه كاري درسته .

رادين دستام و به سمت لبش برد و بوسيد . از جا بلند شد و به سمت در رفت . خواست بيرون بره كه زير لب گفتم :

- دختره يا پسر ؟

قطره هاي اشك روي گونه ام ميچكيد . رادين وايساد . به عقب برگشت و نگاهي بهم كرد مثل من زير لب گفت :

- پسره !

دوباره تكرار كردم :

- دوستش داري ؟

نفسش و بيرون داد و گفت :

- آره . . . خيلي . . .

- ترانه رو چي ؟

- نه ! فقط تورو دوست دارم .

از اينكه بدون مكث اين حرف و زده بود احساس بهتري پيدا كردم . ولي دوباره گفتم :

- اسمش چيه ؟

- آريا .

چه اسم قشنگي . سر تكون دادم و همونطور زير لب با صدايي كه به زحمت در مي اومد گفتم :

- برو . . .

يكم مكث كرد . ولي بالاخره رفت . اسم آريا تو سرم ميچرخيد . شايد اگه منم يه پسر داشتم اين اسم و براش انتخاب ميكردم . آريا . . . بي قرار شده بودم . بغضم شكست . تو سكوت

خونه گريه كردم . براي دل خودم . . .

روز سوم بود . از نظر روحي بهتر شده بودم . حداقل راحت تر تونسته بودم با قضيه ي آريا كنار بيام . طبق آخرين حرفامون خبري از رادين نشده بود . توي اين سه روز راحتم

گذاشته بود تا فكر كنم . چقدر ازش ممنون بودم .

نيوشا و پريا دوره ام كرده بودن . هر كدوم حرفي ميزدن . يه بار طرف رادين و ميگرفتن و بار ديگه از مظلوميت من ميگفتن . ديگه مغزم داغ كرده بود . رادين و دوست داشتم .

نميدونستم ميتونم ازش دل بكنم يا نه !

دوباره و دوباره حرفاي رامين توي سرم چرخ ميخورد . از طرفي رادين و از طرفي تهديداي رامين راحتم نميذاشت . از تهديداتش نميترسيدم ولي ميدونستم هر كاري ميكنه تا زندگي

و برام زهر مار كنه . نگراني به دلم چنگ انداخته بود . دو روز ديگه عروسيم بود و من هنوز نميدونستم كه قراره اين جشن برگزار بشه يا نه ! سعي كرده بودم فكر رامين و از

سرم بيرون كنم .

روز آخر بود . بعد از اين همه فكر كردن تصميم خودم و گرفته بودم . شال سبزم و روي سرم انداختم . چهره ي رنگ پريده ام و پشت آرايش مخفي كردم . نگاهي به تيپ و قيافه ام

انداختم . بد نبود ! شيشه ي عطرم و برداشتم و روي گردنم زدم . نيوشا بدو بدو وارد اتاقم شد و گفت :

- پريماه گوشيت زنگ ميزنه .

- كيه ؟

- بازم ساناز !

نفسم و بيرون دادم . تو اين سه روز اين بار صدمش بود كه زنگ ميزد و هر بار تماساش بي جواب ميموند . كلافه ام كرده بود . هر چي ميكشيدم از اون بود !

- قطعش كن .

- جواب بده بگو ديگه زنگ نزنه . به خدا كلافه شدم انقدر صداي زنگ گوشيت و شنيدم .

نفسم و بيرون دادم و گوشي و از دست نيوشا گرفتم . با توپ پر جواب دادم :

- چه مرگته ؟ چرا دست از سرم بر نميداري ؟ هر كار ميخواستي كردي . بازم زنگ ميزني ؟ كه چي بشه ؟

صداي ناراحت و پر بغض ساناز و شنيدم :

- پري . . . پري جونم قطع نكن . باشه ؟

چشمام و چند ثانيه بستم و باز كردم . خودم كم نگراني داشتم . حالا سانازم اضافه شده بود به اين همه نگراني و ناراحتي ! كلافه گفتم :

- چي شده ؟ چي ميگي ؟

- پريماه من غلط كردم . اشتباه كردم . من و ببخش .

- تازه فهميدي اشتباه كردي ؟ اون موقع كه من و مست كردي و رامين و فرستادي سراغم حاليت نبود ؟ واسه چي بايد ببخشمت ؟

به گريه افتاد .

- اشتباه كردم . رامين خامم كرده بود . ميگفت دوستم داره . همون روز كه از خونت اومد بيرون دم در خونت باهاش دعوام شد . پسره ي عوضي رو من دست بلند كرد .

حتي سادگي و حماقت ساناز از منم بيشتر بود .

- حالا زنگ زدي كه چي بشه ؟

- كه بخوام من و ببخشي . من و تو دوستاي خوبي بوديم . نبوديم ؟

- نه ساناز ديگه تموم شد اون روزا .

- نميگم مثل قديم باشيم . ولي بذار منم كنارت باشم . باشه ؟

- نميخوام تو زندگيم باشي ساناز .

ميون هق هق گفت :

- رامين براي هميشه رفت . من تنهاي تنهام . فقط تورو دارم .

- رامين ؟ كجا رفت ؟

- برگشت اسپانيا .

نفسم و كلافه بيرون دادم .

- ساناز بايد قطع كنم .

- اگه بهم زنگ بزني خوشحال ميشم .

- اين اتفاق هيچ وقت نمي افته .

بدون خداحافظي گوشي و قطع كردم . نفس حبس شده ام و بيرون دادم . لبخندي بي اراده روي لبم نشسته بود . رامين رفته بود . شايد اين يه نشونه است . . . كه به من بفهمونه

ميتونيم كنار رادين بمونم . . . لبخندم عميق تر شد . نيوشا گفت :

- چيكار داشت ؟

- من ديرم شده نيوشا . بر ميگردم همه چي و تعريف ميكنم برات .

به سمت در رفتم و سريع ازش بيرون زدم . سر خيابون اصلي دربست گرفتم . ميدونستم اين وقت روز رادين رستورانه . قلبم پر تپش ميزد . لبخند از روي لبم كنار نميرفت . من

نميتونستم رادين و فراموش كنم . نميتونستم از زندگيم بيرونش كنم . شايد تا چند لحظه قبل از تلفن ساناز قصدم ترك رادين بود ولي الان . . . حتي فكرشم نميكردم . هيجان زده بودم

. دوست داشتم زودتر اين خبر و به رادين بدم . حتي با وجود آريا من بازم كنارش ميموندم . اون گفته بود من و دوست داره . . .

جلوي رستوران پياده شدم و با عجله رفتم داخل . ميدونستم دفتر رادين كجاست با عجله به همون سمت قدم بر ميداشتم كه با صداي آشناي زني سرعتم و كم كردم :

- هنوز كار داره ؟

و بعد صداي پدرام و شنيدم :

- ده دقيقه بايد صبر كني .

صداي گريه ي بچه اي ميومد . كنجكاو از پشت ستون وسط سالن سرك كشيدم . پدرام و ديدم كه كنار يه زن قد بلند كه موهاي روشن و پوست سفيدي داشت وايساده بود . نگاهم به

كالسكه اي افتاد كه كنار زن قرار داشت . زن بي توجه به گريه هاي بچه يواش يواش كالسكه رو تكون ميداد . پدرام نگاهش رو بچه ي گريون مونده بود . با اخماي تو هم و كلافه

كنارشون وايساده بود . قلبم تند ميزد . حدس ميزدم ميدونم اين زن كيه . با لحن صميمي پدرام و بچه ي گريوني كه تو كالسكه بود و صداي آشناي زن تشخيصش زياد سخت نبود كه

بفهمم اون زن كسي به جز ترانه نميتونه باشه !

ولي اينجا چيكار ميكرد ؟ فضاي رستوران خلوت بود و هيچ مشتري ديده نميشد . خب معلوم بود . ساعت 10 صبح كي ميومد رستوران ؟

گارسوني به سمتم قدم برداشت و گفت :

- سلام خانوم وثوق خوبين ؟

انقدر صداي گارسون بلند بود كه نگاه ترانه و پدرام به سمتم چرخيد . دوست نداشتم متوجه حضورم بشن . ولي . . . لبخندي مصنوعي زدم . انقدر توي اين مدت رستوران رادين

اومده بودم كه ديگه همه من و ميشناختن ! با صدايي كه به زور در ميومد گفتم :

- سلام . ممنون . ميتونم آقاي وثوق و ببينم ؟

گارسون نگاهي به پدرام كه حالا داشت به سمتمون ميومد انداخت .

- چطوري پريماه ؟

نگاهم روي پدرام موند :

- مرسي . تو خوبي ؟

- ميخواي رادين و ببيني ؟

از گوشه ي چشم نگاهي به ترانه انداختم . گريه ي بچه قطع شده بود .

- آره .

- ميتوني چند لحظه صبر كني ؟ حسابدارش پيششه .

- آره . منتظرش ميمونم .

- چيزي ميخوري برات بيارم ؟

- نه . ممنون .

گارسون از كنارمون با تعظيمي رفت . پدرام دست دست ميكرد . بالاخره طاقت نياورد و آروم كنار گوشم گفت :

- پريماه اين خانوم . . .

حرفش و نصفه گذاشت . خيلي مسلط بدون اينكه ضعفي از خودم نشون بدم گفتم :

- ميدونم . . . ترانست آره ؟

سرش و به نشونه ي تاييد تكون داد . هيچي نگفتم . نفس عميقي كشيدم . پدرام براي كاري ازم دور شد . به فاصله ي 5 تا صندلي از ترانه نشسته بودم . دلم مثل سير و سركه

ميجوشيد . حضور ترانه توي رستوران . مخصوصا روزي كه من اومده بودم برام جالب نبود . زير نگاهش معذب بودم . سعي كردم خودم و سرگرم كنم . بي هدف موبايلم و در

آوردم و الكي باهاش ور رفتم . يكم گذشت . ديدم كه با كالسكه ي بچه بهم نزديك ميشه . نفسم و تو سينه حبس كردم . كاش از كنارم بگذره و چيزي نگه !

- سلام پريماه خانوم .

نگاهم و به صورتش دوختم . لبخندي روي لباش نشسته بود . بدون تعارف كنارم روي صندلي نشست . كالسكه رو هم بين من و خودش قرار داد .

- سلام .

با بي قراري نگاهم و به كالسكه و بچه اي كه توش بود دوختم . اين بچه ي رادين بود . قلبم فشرده شد . موهاي بور و خوش رنگش و از مادرش گرفته بود . همينطور پوست

سفيدش و . ولي چشماش . . . اين چشما مال رادين بود .

- خوشحالم ميبينمت .

صداي ترانه جهت نگاهم و عوض كرد . به صورتش خيره شدم . با اون لبخند واقعا به نظر خوشحال ميومد ! جوابي بهش ندادم . دوباره گفت :

- فكر نميكنم زياد ازم خوشت بياد ! درست ميگم ؟

بي تفاوت گفتم :

- نه اينطور نيست .

- خب خدارو شكر . حداقل ميدونم ازم متنفر نيستي !

دوباره نگاهم و به سمت كالسكه دوختم . آريا با اون چشماي درشت و تيره اش بهم خيره شده بود . جذب اون دو تا چشم شده بودم . دوباره صداي ترانه رو شنيدم :

- ميخواي بغلش كني ؟

با ابروهايي كه بالا رفته بود از تعجب گفتم :

- من ؟!

- آره . مگه چيه ؟

- آخه . . .

ترانه بي توجه به من بلند شد و بچه رو از تو كالسكه در آورد و به سمتم گرفت در همون حال گفت :

- قول ميدم عاشقش بشي .

يك دفعه بچه رو تو بغل من گذاشت . تا چشماي گرد شده به صورت گرد و سفيد آريا چشم دوختم . نميدونستم بايد چيكار كنم . حتي تا حالا يه بچه رو بغل هم نكرده بودم . آريا خيره

خيره نگاهم كرد . بعد كم كم لبش آويزون شد و بغض كرد . هول كردم . از تغيير چهره ي يه دفعه ايش ترسيدم . توي يه لحظه زير گريه زد . دستپاچه نگاهم و به ترانه دوختم و

گفتم :

- گريه ميكنه .

سرش توي گوشيش بود . بي توجه گفت :

- خب تكونش بده ساكت ميشه .

سعي كردم كاري كه ميگه رو بكنم ولي گريه اش بند نيومد . دستپاچه بودم . هم از گريه ي آريا و هم از اين همه خودموني شدن يك دفعه ايه ترانه ! منتظر بودم بچه رو ازم بگيره

ولي انگار اصلا صداي گريه اش و نميشنيد . آريا رو توي بغل گرفتم و سرش و به سينه ام فشردم . زير لب زمزمه كردم :

- آروم باش كوچولو . . . آروم . . . عزيزم . . . خوشگله . . . آروم باش . . . گريه نكن . . .

اينارو زير لب ميگفتم و چشمم و به چشماي درشتش دوخته بودم . اين چشما عجيب جذبم كرده بودن . همون چند لحظه كافي بود براي اينكه احساس خوبي به آريا پيدا كنم . لبخندي

روي لبم نشست . آروم تر شد . هنوز لبش از بغض آويزون بود . ولي خبري از جيغ و گريه نبود . يكم ديگه تكونش دادم و با لبخندي كه روي لبم نشسته بود نگاهش كردم . صداي

ترانه رو شنيدم :

- چقدر بچه داري بهت مياد .

نگاهم و از آريا گرفتم تازه به خودم اومده بودم . بچه ي ترانه توي بغل من ! لبخندي نصفه و نيمه به روش زدم و به سرعت بچه رو به طرفش گرفتم . با اينكه دل كندن از اون

كوچولوي دوست داشتني راحت نبود ولي دلم نميخواست زياد با ترانه هم كلام بشم . هنوز تو فكرم نميدونستم كه از ترانه بدم مياد يا خوشم مياد . اين برخورد خودموني و صميميش

گيجم كرده بود !

آريا رو ازم گرفت و دوباره توي كالسكه اش گذاشت . نگاهم و به رو به روم دوختم . پس چرا رادين نميومد ! دوباره ترانه گفت :

- من نيومدم بين تو و رادين و بهم بزنم .

نگاهش كردم . هنوزم لبخند ميزد . چيزي نگفتم . دوباره خودش گفت :

- رادين من و ميشناسه . من نميتونم مادر خوبي باشم . يعني كلا از اينجور آدما نيستم . دوست دارم آزاد باشم . . . راحت باشم . . .

چجوري يه مادر ميتونست اينجوري حرف بزنه ؟! ياد مادر خودم افتادم . يه لحظه از ترانه متنفر شدم . به خاطر بچه اي كه آورده بود و حالا ميخواست آزاد باشه ! خنده دار بود !

نگاهم روي كالسكه چرخيد . آريا با ماشين كوچيكي كه دستش بود كلنجار ميرفت . نفسم و بيرون دادم . كوچولوي طفلكي .

- ميدونم قراره عروسي كنين . شايد بدترين وقتي بود كه ميتونستم بيام ايران !

نگاهش كردم . سرش و پايين انداخته بود .

- ميدونم با اومدنم يه عالمه سوء تفاهم درست كردم . واقعا نميخواستم اينجوري بشه ! همه چي بين من و رادين تموم شده . نيومدم كه رابطه ها رو زنده كنم . حداقل الان كه

ميدونم قراره ازدواج كنين اين قصد و ندارم !

- پس براي چي اومدي ؟

چشماش و بهم دوخت . يكم مكث كرد و بعد نگاهش روي آريا موند :

- من نميتونم يه مادر خوب باشم .

اشك تو چشماش حلقه زد . جا خورده بودم . انقدر راحت اين حرف و ميزد ؟ اخمام تو هم رفت .

- پس چرا به دنياش آوردي ؟

- وقتي فهميدم حاملم چهار ماهم بود . ميخواستم سقطش كنم ولي نميشد . ميگفتن خطرناكه . من بچه نميخواستم .

- يك سال نگهش داشتي . حالا فهميدي كه بچه نميخواستي ؟

- زودتر از اينا ميخواستم بيارمش ايران . ولي نشد .

سكوت كردم . شايد مادر منم همين فكرا رو كرده بود . كه من و پريا رو نميخواد . كه نميتونه از پس بزرگ كردنمون بر بياد . براي همين انقدر بدبختي كشيديم . انقدر زجر كشيديم .

ترانه چه فرقي با مادر من داشت ؟ فقط تو ظاهر شيك تري فرو رفته بود . دستم مشت شد . چجوري ميتونست بگه اين بچه رو نميخواد ؟ بچه اي كه تو چند دقيقه ي اول مهرش به

دل من نشسته بود ! دوباره گفت :

- ميخوام بدمش به رادين !

به رادين ؟ چجوري ميشد ؟ يعني . . .

صداي رادين باعث شد افكارم پاره بشه :

- پريماه . . .

نگاهم و هراسون از ترانه و آريا گرفتم و به صورت رادين دوختم . از جام بلند شدم ترانه هم همينطور . نگاه رادين بين من و ترانه به گردش در اومد . نگاهش رنگ شرمندگي

گرفت گفت :

- ميشه بياي تو اتاقم ؟

تكوني به خودم دادم و به سمتش حركت كردم صداي ترانه رو شنيدم :

- رادين . . .

رادين نذاشت چيزي بگه . محكم گفت :

- چند لحظه بايد صبر كني .

دستش و پشتم گذاشت و به سمت اتاقش برد . صداي مبهم آريا رو از پشت سر ميشنيدم . هنوزم مبهوت بودم . از اتفاقاتي كه داشت دور و اطرافم ميفتاد !

- باورم نميشه اينجايي .

با صداي رادين به خودم اومدم . حتي نفهميدم كه كي پا به اتاقش گذاشتم . نفس حبس شده ام و بيرون دادم :

- اومدم حرف بزنم باهات .

- بشين .

به چشمام نگاه نميكرد . با سستي روي صندلي نشستم . حرفاي ترانه تو سرم چرخ ميخورد . آريا رو آورده بود بده به رادين ؟! مسئوليت نگهداريش با كي بود ؟! رادين ؟! من ؟!

شايدم مادر رادين ! تازه ياد خانوم وثوق افتادم . چقدر از ترانه متنفر بود ! و حتي بيشتر از ترانه از من !

- فكرات و كردي ؟

نگاهم و به رادين دوختم بي توجه به سوالش گفتم :

- قراره آريا پيش تو بمونه ؟

نگاه رادين مضطرب شد . دستاش و تو هم گره كرد :

- ترانه ميخواد برگرده آلمان .

- اون مادرشه .

- ولي نميخوادش !

- به همين راحتي ؟

- دست من نيست !

يكم مكث كردم . بعد از يكم فكر كردن گفتم :

- مسئوليت نگهداريش با كيه ؟

- با خودم . البته مامان قول داده تو نگهداريش كمكم كنه .

خيالم راحت تر شد . توان نگهداري از آريا رو تو خودم نميديدم . خوشحال شدم كه رادين نميخواست اين كار و به گردن من بندازه !

با يكم كلنجار رفتن با خودم گفتم :

- بچه ي خوشگليه .

لبخندي روي لبش نشست . بعد از يكم مكث بهم خيره شد :

- كنارم ميموني ؟

ميخواستم كنارش بمونم . تصميمم همين بود . ولي وجود آريا ! مسئوليت نگهداريش . بالاخره توي زندگيم وجود داشت . نميشد ناديده گرفتش . ديگه رادين يه مرد تنها نبود . پدر بود

. پدر بچه اي كه بهش احتياج داشت . همين باعث ميشد بيشتر بترسم . از آينده اي كه هيچ خبري ازش نداشتم .

بي اراده گفتم :

- ميمونم .

رادين از جاش بلند شد و روي صندلي كنارم نشست . من و تو بغلش گرفت و پيشونيش و به سرم تكيه داد . چشماش و بست و زير لب زمزمه كرد :

- دوستت دارم .

بر خلاف هر فكر و نگراني كه تو سرم بود قلبا دوست داشتم كنار رادين باشم . هر چقدرم كه ميخواست اين راه سخت و پر پيچ و خم باشه . من رادين و ميخواستم . بقيه ي چيزا

چه اهميتي ميتونست داشته باشه . . .

بوسه بوسه لب از من ، نخ به نخ نگاه از تو

نيمه هاش شب از من ، دو تا قرص ماه از تو

پوست زم حريرت برف ، آب شد تو آغوشم

نگاهم چرخيد و روي رادين افتاد كه با كراوات شل شده و بدون كت با همون پيرهن سفيد مردونه ي داماديش با لبخندي كه رو لبش جا خوش كرده بود به سمتم ميومد . با شنيدن

آهنگ كه ريتم خاصي داشت بي اراده لبخند زدم .

رادين نزديكم شد . درست رو به روم وايساد . دستام و بين دستاش گرفت . انگشتاش لا به لاي انگشتام جا خوش كرد . سرش با فاصله ي كمي از صورتم متوقف شد . نگاهم تو

چشماش بود ولي گوشم به آهنگي بود كه انتخاب كرده بود .

گونه هاي سرخابي ، رخت خواب بي خوابي

پيچ و تاب بي تابي ، باز بي حواسم كن

زمزمه وار گفت :

- فكر نميكردم اين شب برسه . فكر نميكردم بالاخره مال من بشي .

محو چشماش و لبخند جذابش بودم . حرفي نزدم . عكس العملي نشون ندادم . فقط نگاهش كردم . دستاش گرم بود . اين گرما تمام تنم و گرم كرده بود .

صورتش به صورتم نزديك تر شد . بي اراده چشمام و بستم . منتظر طعم لباش موندم ولي به جاش بين زمين و هوا معلق موندم . جيغ كوتاهي كشيدم . رادين قهقهه زد . دستام بي

اراده دور گردنش رفت . محكم گرفتمش . هنوز ميخنديد . كم كم منم به خنده افتادم . قدم برداشت . زير لب گفتم :

- بذارم زمين .

جوابي بهم نداد . فقط نگاهم كرد . دوباره بي اراده ساكت شدم . انگار خودم نبودم . عوض شده بودم . فقط سكوت ميكردم . دلم ميخواست اون حرف بزنه . . . اون نگاهم كنه . . .

اون بغلم كنه . . . !

به سمت راحتي ها رفتيم . خم شد و آروم روي مبل گذاشتم . با لباس عروس حركت كردن برام سخت بود . بدون هيچ مقاومتي دراز كشيدم . كنار مبل وايساده بود و من هنوز

نگاهش ميكردم . كراواتش و كامل در آورد . تك تك و با مكث دكمه هاي پيرهنش و باز كرد . بدون اينكه لباسش و در بياره خم شد . خيلي سريع لباش و روي لبام گذاشت . بوسه ي

يك دفعه ايش غافلگيرم كرد . دستام و دور گردنش انداختم . بيشتر خم شد . دستاش و دو طرف بدنم روي مبل گذاشت . دوباره گوشم به سمت آهنگ رفت :

وقتي آتيشت خوابيد ، دستام و كه پوشيدي

تيله هاي چشمات و دكمه ي لباسات و . . .

دستام سُر خورد و روي شونه هاش افتاد . كم كم به سمت يقه ي پيرهنش بردم و تو همون حالتي كه خم بود پيرهنش و در آوردم .

سرش و جدا كرد تو چشمام زل زد . منم دوباره بهش خيره شدم . اين بار من بودم كه سرم و بالا آوردم و لبامون و با هم مماس كردم . ضربان قلبم بالا رفت . احساس گرماي

شديدي ميكردم . ولي بيخيال همه چي فقط و فقط به رادين فكر ميكردم . به لحظه اي كه برام افسانه اي بود . . .

چشماي پريشونت ، با لباي خندونت

مثل برق دندونت ، عشق ميكنن با من ، عشق ميكنم با تو . . .

*****

چشمام و باز كردم . نگاهي به اطراف انداختم . توي اتاق روي تخت دراز كشيده بودم . لبخندي بي اراده روي لبام نشست . اتاق من و رادين . . . خونمون . . .

سرم و به سمت راست چرخوندم . رادين روي شكم خوابيده و دستاش و زير متكاش قلاب كرده بود . مژه هاي بلندش قلبم و لرزوند . كامل به سمت راستش چرخيدم . با موهاش

بازي كردم . لبخند از روي لبم كنار نميرفت . چقدر احساس خوشخبتي ميكردم . حتي فكراي موذي و آزار دهنده هم نميتونست يكم از خوشحاليم و كم كنه .

چه اهميتي داشت كه خانوم وثوق ازم بدش ميومد ؟ كه حاضر شده بود قيد همه چي رو بزنه ولي تو عروسيم حسابي آبرو ريزي راه بندازه ! چه اهميتي داشت كه با فرياداش تو

عروسيم من و فالگير و ه.ر.ز.ه و هزار تا كوفت و زهر مار ديگه خطاب كرده بود !

يا اينكه چه اهميتي داشت كه رادين يه بچه داشت ! چه اهميتي داشت كه ترانه بچه اش و نميخواست ! چه اهميتي داشت كه من مادر شده بودم ؟! اونم مادر بچه اي كه مادر

اصليش رقيب عشقيم محسوب ميشد ! يا چه اهميتي داشت كه خانوم وثوق فكر ميكرد وظيفه ي منه كه بچه ي پسرش و بزرگ كنم !

نفس عميقي كشيدم . حتي نميدونستم چجوري ميتونم از پس بزرگ كردن آريا بر بيام . يا چجوري با خانوم وثوق ارتباط بر قرار كنم . با اينكه ميدونستم اونا هم چندان تمايلي به

برقراري ارتباط با من ندارن !

چقدر رادين ازم ممنون بود . به خاطر نگهداري از بچه اش . . . به خاطر پا گذاشتن توي زندگيش . . . و چقدر من ازش ممنون بودم به خاطر بودنش . . .

همين كه پريا حاضر شده بود يه مدت از آريا نگهداري كنه برام دنيايي مي ارزيد . چقدر تو اين مدت پريا بهم احساس امنيت داده بود .

چقدر رادين اين چند روز مونده به عروسي ناراحت بود . چقدر سر نگهداري آريا با مادرش جر و بحث كرده بود ! چقدر از مادرش كه زير همه ي قول و قراراش زده بود و حتي

حاضر نبود نگاهي به آريا بندازه ناراحت بود . خانوم وثوق فكر ميكرد اگه آريا وارد زندگي من و رادين بشه احتمال اينكه از هم جدا بشيم زياده ولي خب تيرش به سنگ خورده بود .

آريا بچه ي دوست داشتني بود . با اون چشماي درشت و تيره اش حسابي توي دلم جا باز كرده بود . دوستش داشتم و حاضر بودم ازش نگهداري كنم . وقتي اين خبر به گوش خانوم

وثوق رسيد ديگه كاملا از كوره در رفت . همه ي عكس العملا و حرفاش توي عروسي از همين جا آب ميخورد .

به سمت چپ چرخيدم . لباس عروسم روي زمين افتاده بود . يكم دور تر تور و شنل و كفشام خودنمايي ميكرد . پتو رو كنار زدم و سريع به سمت حموم دويدم . تنم و به آب داغ

سپردم .

آريا بي وقفه تو بغلم گريه ميكرد . بي اراده تكونش ميدادم كم مونده بود منم پا به پاش اشك بريزم . يك هفته از عروسي من و رادين ميگذشت و بالاخره آريا رو پيش خودمون آورده

بوديم . تا وقتي پريا پيشم بود همه چي خوب بود . ولي به محض اينكه پاش و از خونه بيرون ميذاشت من ميموندم و بچه اي كه هيچي از گريه هاش نميفهميدم .

دستم به سمت تلفن رفت شماره ي پريا رو گرفتم . از يه طرف بوق تلفن و از طرف ديگه صداي گريه ي آريا كلافه ام كرده بود . هيچ جوابي از پريا نگرفتم . تلفن و يه گوشه پرت

كردم . با درموندگي روي زمين نشستم . آريا رو مقابلم روي زمين نشوندم . هنوزم گريه ميكرد . صورتش قرمز شده بود . انقدر گريه كرده بود كه ديگه نفس كم مياورد . ترسيدم

خفه بشه .

- آخه چرا انقدر گريه ميكني ؟

بلندش كردم . نگاهي به پوشكش انداختم . تميز بود . كلافه شيشه شيرش و به سمت دهنش بردم ولي شيشه رو نميگرفت . يكم كلنجار رفتم ولي نشد . توي بغلم گرفتمش . تكونش

دادم . آروم پشتش و نوازش ميكردم . زير لب زمزمه وار باهاش حرف ميزدم :

- انقدر گريه نكن . به خدا منم نميفهمم چي ميخواي .

همينطور نوازش گونه دستم و روي كمرش ميكشيدم و آروم تكونش ميدادم . خبري از جيغ نبود ولي هنوز گريه ميكرد . چند بار ديگه اين كار و تكرار كردم :

- چجوري ميتونم مادرت باشم وقتي حتي نميدونم چي ميخواي ! حتي وقتي نميفهمم گريه هات براي چيه .

صداي گريه اش تبديل به هق هق هاي كم جون شده بود . دوباره گفتم :

- مامانت و ميخواي ؟

نفسم و بيرون دادم و كلافه گفتم :

- مادر توام مثل مادر من بي احساس بود .

نگاهي به چشماي خوشگل و پر از اشكش انداختم و با لبخند گفتم :

- ولي من كه نميذارم تو تنها باشي . قول بده گريه نكني .

دست از نوازشش كشيده بودم . حالا توي بغلم جا خوش كرده بود و پر بغض با لباي لرزون بهم خيره شده بود . دستم و به سمت سرش بردم . انقدر گريه و تقلا كرده بود صورتش

داغ بود . موهاش و از روي پيشوني سفيدش كنار زدم . همينجور كه تو بغلم تكونش ميدادم بي اراده زمزمه وار لالايي خوندم :

- لالا لالا لالا لايي

بخواب اي غرق زيبايي

چرا اي خواب گرم و خوش

به چشمونش نمي آيي؟

لالا، خواب خوش و شيرين

تو پاورچين و پاورچين

بيا مثل حرير گل

به روي چشم او بنشين

نگاهي به چشماي خواب آلودش انداختم . پلكاش كم كم رو هم مي افتاد . انقدر خوندم و خوندم كه كاملا خوابش برد . با ذوق از جام بلند شدم . آروم به سمت اتاق خودم و رادين

رفتم . وسط تخت گذاشتمش . نگاهي به صورت معصومش انداختم . نفسم و با خيال راحت بيرون دادم . شونه و گردنم درد گرفته بود . آروم با دست ماساژش دادم . پتوي كوچيك

آريا رو روش انداختم . آروم روي تخت نشستم . نگاهم روي ساعت اتاق چرخيد 7 شب بود . تو آينه ي اتاق نگاهي به خودم انداختم . قيافه ام عين زناي شلخته شده بود . تو آينه

به خودم دهن كجي كردم . به سمت كمد لباسام رفتم . پيرهن سفيدم كه بلنديش تا روي زانوم بود و انتخاب كردم و روي تخت انداختم . نبايد اينجوري جلوي رادين ظاهر ميشدم . نيم

نگاهي به صورت غرق خواب آريا انداختم و آروم جلوي ميز آرايشم نشستم . موهام و شونه كردم و با كش بالاي سرم بستم . با لوازم آرايش يكم به صورتم رنگ دادم . لباسمم

عوض كردم . نگاه آخر و تو آينه به خودم انداختم . لبخندي بي اراده روي لبم نشست . حالا شده بودم پريماه !

دوباره نگاهم روي صورت معصوم آريا افتاد . وقتي آروم بود بيشتر دوستش داشتم . گريه اش دستپاچه ام ميكرد .

عقب عقب از اتاق بيرون اومدم وسايل و اسباب بازي هاي آريا روي زمين پخش و پلا بود . خم شدم و جمعشون كردم . يكم به خونه سر و سامون دادم . به سمت آشپزخونه رفتم .

تنها غذايي كه سريع حاضر ميشد ماكاروني بود . سريع دست به كار شدم .

وقتي كارم تمام شد ساعت 9 بود . تو اين فاصله دو بار به اتاق سر زده بودم . ميترسيدم آريا غلت بزنه و از تخت بيفته ولي هر بار غرق خواب ديده بودمش و خيالم راحت شده بود

.

تلفن و برداشتم و به رادين زنگ زدم با دومين بوق جواب داد :

- جانم عزيزم ؟

با لبخند پرسيدم :

- كجايي پس ؟

- سلامت و خوردي خانوم ؟

- سلام .

- سلام به روي ماهت .

- كجايي ؟

- سر كوچه .

- جدي ؟

- نه الان رو به روي خونم .

- واقعا ؟

- نه الان دارم ميام تو پاركينگ .

- رادين من و گرفتي ؟

صداي خنده اش تو گوشم پيچيد گفت :

- نه عزيزم . تو پاركينگم .

- جدي تو پاركينگي ؟

صداي دزدگيرش اومد و بعد صداي خنده اش كه گفت :

- نه الان دارم سوار آسانسور ميشم .

با خنده گفتم :

- رادين ميكشمت .

- آخ من ميميرم واسه جون دادن تو دستاي تو .

- بيا بالا انقدر مزه نريز .

- اومدم خانوم .

گوشي و قطع كردم . با لبخندي كه بي اراده روي لبام نقش بسته بود اول سري به آريا زدم و بعد كه ازش مطمئن شدم به سمت در رفتم و بازش كردم . آسانسور بالا اومد و رادين

مقابلم وايساد . به سمتم اومد و همونجور تو راهرو گفت :

- چه خوشگل شدي امشب . به به . يه بوس بده ببينم .

انگشتم و با خنده روي بينيم گذاشتم و گفتم :

- هيس . بيا تو بعد شروع كن . آبرومون و تو ساختمون بردي .

رادين اومد تو و در و بست گفت :

- حالا سهمم و بده .

با خنده بوسه اي روي لباش گذاشتم و خواستم ازش دور بشم كه دستش و دور كمرم حلقه كرد و گفت :

- كجا در ميري ؟ وايسا ببينم .

- رادين غذام ميسوزه الان .

- فداي سرت . ميخواستي انقدر خوشگل نكني .

تو بغلش فرو رفتم . صورتش تو يك سانتي صورتم قرار گرفته بود كه صداي گريه ي آريا رو از اتاق شنيدم . نفسم و بيرون دادم و كلافه گفتم :

- بيدار شد .

از رادين فاصله گرفتم ميخواستم به سمت اتاق برم كه رادين نگهم داشت و گفت :

- خسته اي عزيزم . آروم كردنش با من . تو بشين .

بوسه اي روي پيشونيم كاشت و به سمت اتاق خواب رفت . صداش و ميشنيدم :

- اومدم بابايي . چرا نق نق ميكني گل پسر ؟

به سمت آشپزخونه رفتم . ميز شام و چيدم . مشغول كشيدن غذا بودم كه رادين با تي شرت و شلوار سفيد رنگ همينطور كه آريا رو بغل كرده بود وارد آشپزخونه شد . سر آريا

روي شونه هاي پهن رادين افتاده بود و از بين چشماي خمارش به من نگاه ميكرد . ديس غذا رو وسط ميز گذاشتم و رو به آريا گفتم :

- آقا خوشگله بيدار شدي ؟

رادين با لبخند به آريا نگاه ميكرد . كي ميشد بچه ي خودمون و بغل بگيره ؟ مطمئنا پدر خوبي بود . از برخوردش با آريا معلوم بود . با اينكه نزديك 1 سال از وجودش بي خبر بود

ولي حسابي دل بسته اش شده بود . دلم از تصور داشتن بچه ي مشترك با رادين ضعف رفت . رادين همينطور كه آريا بغلش بود سر ميز نشست و مشغول غذا خوردن شد . آريا زير

لب كلمات نا مفهوم ميگفت و مرتب ميخواست به وسايل روي ميز چنگ بزنه . يكم غذا براي خودم كشيدم و گفتم :

- وسايل اتاق آريا كي حاضر ميشه ؟

- تو اين هفته حاضره . ميارن برامون .

- ميترسم رو تخت خودمون بخوابونمش . مدام بهش سر ميزنم كه يه وقت نيفته .

لبخند مهربوني بهم زد و گفت :

- من اگه تورو نداشتم چيكار ميكردم ؟

- ديوونه نشو .

- خيلي چاكريم .

از لحن كوچه بازاريش خنده ام گرفت . به تقليد از خودش گفتم :

- ما بيشتر .

- سوپ براش درست كردم ريختم تو ظرف تو جيب بغل ساكشه . يادت نره بهش بدي بخوره .

نيوشا در حالي كه آريا رو بغل ميكرد چشم غره اي بهم رفت و گفت :

- چند بار ميگي ؟ فهميدم ديگه .

نگاهي به صورت آريا انداختم . به روسري نيوشا چنگ زده بود . از همون لحظه دلم براش تنگ شد . گفتم :

- نيو اگه نميتوني نگهش داري من درك ميكنما . اشكال نداره .

خدا خدا ميكردم كه آريا رو بذاره و بره ولي بر خلاف ميلم گفت :

- كاري ندارم . ميبرمش خوابگاه پيش بچه ها سر اونام با اين كوچولوي خوردني گرم ميشه .

اخمام و تو هم كشيدم و گفتم :

- بچه ام و از اين بغل به اون بغل نكنينا . زيادم نذار بوسش كنن . ميترسم مريض شه !

- ميخواي بگي ماها مريضيم ؟

مشغول صاف كردن لباس آريا شدم در همون حال بدون اينكه نگاهم و از آريا بردارم گفتم :

- از كجا معلوم شايد يكي مريض باشه !

نفسم و بيرون دادم . دلم شور ميزد . يك ماه از پا گذاشتن آريا به زندگيم ميگذشت و من هر روز بيشتر از قبل احساس وابستگي ميكردم . تو اين مدت حتي براي چند ثانيه هم از

خودم دورش نكرده بودم . اوايل پريا خيلي كمكم ميكرد ولي كم كم بچه داري رو ياد گرفتم . با وسواس كاراي آريا رو انجام ميدادم . احساس ميكردم واقعا بچه ي خودمه . نيوشا

لبخند به لب گفت :

- داري يه مادر به تمام معنا ميشيا .

لبخند محوي روي لبام نشست گفتم :

- مواظبش باش .

- باشه .

چشمكي زد و گفت :

- توام امشب حسابي خوش بگذرون .

مشتي به بازوش زدم و گفتم :

- چرت و پرت نگو .

- امشب مادام و موسيو ميشين ديگه . خبري هم از سر خر نيست !

بعد رو به آريا گفت :

- مگه نه خاله ؟

آريا شيرين خنديد . دندوناي جلوش معلوم شد . دلم ضعف رفت با خنده اش . خم شدم و از روي مبل كلاه آريا رو برداشتم و سرش گذاشتم . نق نق ميكرد . دستش و روي كلاه

گذاشته بود و سعي ميكرد درش بياره . نيوشا سعي كرد حواسش و پرت كنه . تو همين حين صداي زنگ در اومد . من و نيوشا با تعجب به هم نگاه كرديم نيوشا گفت :

- رادين اومده ؟

نگاهي به ساعت انداختم عقربه ها عدد 3 ظهر و نشون ميدادن .

- فكر نكنم رادين باشه . وايسا ببينم .

به سمت آيفون رفتم . با ديدن تصوير پدرام متعجب گوشي و برداشتم و گفتم :

- سلام پدرام . اينجا چيكار ميكني ؟

- پريماه در و باز ميكني؟

- آره .

در و باز كردم . نيوشا كنارم اومد گفت :

- پدرامه ؟

فقط سر تكون دادم . در ورودي رو باز كردم و منتظر موندم . آسانسور بالا اومد و پدرام ازش خارج شد . متعجب و نگران نگاهي بهش انداختم و گفتم :

- چيزي شده ؟

لبخندي روي لبش نشست گفت :

- نه بابا چي بشه مثلا ؟

- آخه اين وقت روز اومدي اينجا . . .

دستش و به پشت گردنش كشيد و با شك گفت :

- اومدم آريا رو با خودم ببرم .

تعجبم بيشتر شد گفتم :

- آريا رو ؟

- خب آره . . . رادين گفت امشب نگهداري كنم ازش . . .

- تو مطمئني ؟

- آره . . . آره . . . خودش گفت .

با ترديد به صورتش كه حسابي دستپاچه به نظر ميومد نگاه كردم گفتم :

- باشه . بيا تو چند لحظه .

بدون تعارف وارد شد . نيوشا آريا به بغل كنار در وايساده بود . با ديدن پدرام اخماش و تو هم كشيد و سرش و پايين انداخت . پدرام ولي لبخند به لب گفت :

- به سلام . نيوشا خانومم كه اينجاست . مشتاق ديدار .

نيوشا تنها سلام كوتاهي كرد و گفت :

- پريماه من ديگه ميرم . همه ي وسايل آريا رو گذاشتي تو ساكش ؟

هنوز از اومدن پدرام گيج بودم گفتم :

- چي ؟

- حواست كجاست ؟

پدرام پريد بين حرفمون و گفت :

- كجا تشريف ميبرين ؟ برسونمتون .

- خيلي ممنون . اومدم آريا رو ببرم .

پدرام نگاهي به من كرد و گفت :

- پس چرا رادين گفت من آريا رو ببرم ؟

نيوشا نگاهي به من كرد و گفت :

- مگه تو نگفتي من آريا رو با خودم ببرم ؟

از سوال پرسيدنشون گيج تر شدم . گفتم :

- صبر كنين چند لحظه .

به سمت اتاق خواب رفتم با موبايلم شماره ي رادين و گرفتم .

- جانم عزيزم ؟

- رادين كجايي ؟

- رستورانم چطور ؟

- هيچي تو به پدرام گفتي كه بياد آريا رو ببره ؟

- پدرام ؟ مگه از جون آريا سير شدم كه بسپرمش دست پدرام ؟

- چيزي راجع به برنامه ي امشبمون بهش گفتي ؟ يعني منظورم نگهداري نيوشا از آرياست .

- آره يه حرفايي شد صبح . چطور ؟

لبخند محوي روي لبم نشست گفتم:

- هيچي عزيزم . به كارت برس .

- مشكوك ميزنيا .

خنديدم گفتم :

- اين دوست جناب عاليه كه مشكوك ميزنه . زود بيا خونه .

- چشم . امر ديگه ؟

- مواظب خودتم باش .

- يادت نره اون پيرهن قرمزه رو بپوشي امشب .

لبم و به دندون گرفتم و گفتم :

- رادين !

خنديد :

- جانم ؟

- شيطون نشو .

- سعي ميكنم !

- منتظرتم .

- پيرهن يادت نره .

با حرص گفتم :

- رادين !

- باشه باشه قطع ميكنم الان . دوست دارم .

قبل از اينكه جوابي به ابراز علاقه اش بدم صداي بوق ممتد توي گوشي پيچيد . لبخندي روي لبام نشست . گوشي و قطع كردم و زير لب زمزمه كردم :

- منم دوست دارم ديوونه !

دوباره ياد پدرام افتادم . شك نداشتم كه به خاطر نيوشا اومده . عشق چه كارايي كه با آدم نميكنه ! برگشتم پيش نيوشا و پدرام . سكوت كرده بودن . نيوشا با ديدنم از جا بلند شد و

گفت :

- من برم پري ؟ كاري نداري ؟

نگاهي به چهره ي نگران پدرام انداختم سعي كردم قيافه ي شرمنده اي به خودم بگيرم گفتم :

- نيو شرمندم . رادين به پدرام گفته بود بياد دنبال آريا . منم از اين طرف به تو گفته بودم . . .

نيوشا سريع گفت :

- خب آقا پدرام ميتونن برن . من آريا رو ميبرم .

اشاره اي به پدرام كه از حرف من ماتش برده بود كردم كه سريع گفت :

- خب چه كاريه . با هم ميبريمش . يكمم ميچرخيم . بچه ها از ماشين خوششون مياد .

نيوشا نگاهي به پدرام انداخت و گفت :

- نه . . . خب اگه ميخواين شما آريا رو ببرين .

ساكت يه گوشه وايساده بودم و با لذت نگاهشون ميكردم . ميدونستم نيوشا نسبت به پدرام بي علاقه نيست ولي اينم ميدونستم كه نيوشا سر سخت تر از اون چيزيه كه بخواد به اين

زودي دست دل خودش و براي پدرام رو كنه . پدرام گفت :

- شما زحمت كشيدين تا اينجا اومدين . با هم ميريم خب . مشكلي كه نيست .

- ولي . . . آخه . . .

پدرام نذاشت نيوشا چيزي بگه از اين ترديدش استفاده كرد و با لبخند گفت :

- نه نيارين ديگه . خوش ميگذره . منم زياد تجربه اي تو نگهداري بچه ندارم . هم فاله و هم تماشا .

بين حرفشون اومدم و گفتم :

- مواظبش باشين .

جفتشون نگاهي به من كردن . پدرام با خنده بهم نگاه ميكرد . تو چشماش تشكر موج ميزد . خوشحال بودم كه بالاخره پدرام يه فرصت پيدا كرده تا با نيوشا حرف بزنه .

- چشم مواظبشيم .

نيوشا انگار زياد راضي نبود كه با پدرام بره ولي تو عمل انجام شده قرار گرفته بود . پدرام ساك آريا رو برداشت و سريع گفت :

- خب بريم . اگه ميخواين من آريا رو بغل كنم .

نيوشا سر به زير گفت :

- نه ميارمش .

پدرام به سمت در رفت و گفت :

- شب آريا رو مياريم .

- باشه . خوش بگذره .

نيوشا چشم غره اي بهم رفت . لبخندم عميق تر شد . پدرام داخل آسانسور شد . سرم و كنار گوش نيوشا بردم و گفتم :

- حسابي خوش بگذرون .

- هر چي ميكشم از دست توئه !

- از خداتم باشه !

نفسش و بيرون داد و بدون خداحافظي وارد آسانسور شد . در خونه رو بستم . هنوز نرفته دلم براي آريا تنگ شده بود . نفسم و بيرون دادم . بالاخره بعد از يك ماه من و رادين با

هم تنها ميشديم . ديگه نميخواست هر لحظه نگران آريا باشم . ميدونستم نيوشا از پس نگهداريش بر مياد . رادين اصرار داشت آريا رو پيش خانوم وثوق بذاريم تا بتونيم كنار هم

تنها باشيم ولي راضي نبودم اونجا بره . احتمال ميدادم خانوم وثوق رفتار جالبي با آريا نداشته باشه . ترجيح ميدادم به دست نيوشا بسپرمش .

صداي زنگ در اومد . نگاهي به خونه انداختم . شمعها رو از يك ربع پيش روشن كرده بودم . چراغا خاموش بود . بوي غذا تو خونه پيچيده بود . جلوي آينه وايسادم تا براي آخرين

بار از قيافه ي خودم مطمئن بشم . موهاي فِرم و حالت داده بودم و لباس محبوب رادين و پوشيده بودم . دوباره صداي زنگ و شنيدم . سريع به سمت در رفتم . يكم مكث كردم و بعد

با لبخند در و باز كردم . نگاهم به چشماي رادين افتاد . با لبخند وارد خونه شد . در و بست هيچ كدوم چيزي نگفتيم . تو تاريك و روشن خونه چهره اش خواستني تر شده بود .

نزديكم شد . هنوزم مثل روزاي اول وقتي اين همه نزديكي و به خودم ميديدم ضربان قلبم تند ميشد . دستاش و دور كمرم انداخت و من و به سمت خودش كشيد . پيشونيش و به

پيشونيم چسبوند . زير لب سلام كردم . زمزمه وار گفت :

- امشب ميخواي من و بكشي ؟

خنديدم . خودم و ازش جدا كردم و گفتم :

- شام بخوريم ؟

به سمت آشپزخونه ميرفتم كه دستم از عقب كشيده شد . محكم به سينه ي رادين خوردم . زمزمه وار گفت :

- مگه تو شام امشب نيستي ؟

- نخير . بوي غذا رو حس نميكني ؟

- چرا بوي عطرت و حس ميكنم .

نگاهم دوباره تو چشماش افتاد . توي اين چشماي تيره چي بود كه انقدر آرومم ميكرد ؟

- رادين ؟

- جانم ؟

- قول ميدي هميشه همينطوري بمونيم ؟

بوسه اي روي پيشونيم زد و گفت :

- نگران چي هستي ؟

سرم و روي سينه اش گذاشتم . دستاش دورم حلقه شد . صداي ضربان قلبش بهم حس خوبي داد :

- نميدونم . . . ميترسم . هميشه تا همه چي آروم ميشه ميترسم . احساس ميكنم يه طوفان انتظارمون و ميكشه .

- از اين فكرا نكن . هيچ اتفاقي قرار نيست بيفته . هيچي نميتونه مارو از هم جدا كنه .

سرم و بالا گرفتم . بهش خيره شدم . روي پنجه ي پا بلند شدم . دستم و دو طرف شونه اش گذاشتم خيلي سريع لبام و با لباش مماس كردم و سريع ازش فاصله گرفتم . لبخند زد .

چشماش شيطون شد . دستش و توي جيبش فرو برد و گفت :

- برات يه چيزي خريدم .

هيجان زده گفتم :

- چي ؟

- چشمات و ببند .

سريع چشمام و بستم . گفت :

- دستت و بيار جلو .

دست راستم و جلو بردم . ميخواستم زير چشمي نگاهش كنم كه گفت :

- تقلب ممنوع .

- باشه . بدو .

خنديد . گفت :

- وايسا . چشمات و باز نكنيا .

- نه بستمشون .

- اين چند تاست ؟

لبخند به لب گفتم :

- رادين اذيت نكن . فضوليم اومد .

- اِ پس قبول داري فضولي ؟

- نه ! منظورم اين بود كه كنجكاو شدم .

- تو كه راست ميگي .

- باز كنم ؟

- نه وايسا . نبينيا .

- خيلي خب .

- خـــــــــــــــب . حالا باز كن .

چشمام و باز كردم سوئيچي توي دستش بود و رو هوا تابش ميداد با تعجب گفتم :

- اين چيه ؟

- والا ما بهش ميگيم سوئيچ ماشين . نميدونم شما بهش چي ميگين .

با هيجان گفتم :

- سوئيچِ ماشين ؟

- اوهوم .

- براي منه ؟

- بله .

اصلا فكرش و نميكردم همچين چيزي برام خريده باشه . با هيجان پريدم بغلش . از خوشحالي پاهام و دور كمرش و دستام و دور گردنش حلقه كردم . رادين با خنده دستش و پشت

كمرم گذاشت و نگهم داشت تا نيفتم . گونه اش و بوسيدم

- واي رادين فكرشم نميكردم . مرسي .

- قابلي نداره خانوم .

- خيلي خوشحالم .

- عزيزم اگه خفه ام نكني منم خوشحال ميشم .

دستام و كه دور گردنش سفت شده بود آزاد كردم و از بغلش پايين اومدم گفتم :

- واقعا مرسي .

- كاري نكردم كه .

نگاهم به سوئيچ افتاد . كم كم خوشحاليم جاي خودش و به يه حس آزار دهنده داد . ياد حرفاي خانوم وثوق افتادم . توي عروسي فرياد ميزد و ميگفت من به خاطر پول رادين زنش

شدم . حالا اين ماشين دوباره من و ياد حرفاي اون شب انداخته بود . گفتم :

- كاش نميخريديش .

فهميد كه مثل چند دقيقه ي پيش خوشحال نيستم :

- چرا ؟ چيزي شد ؟

شونه هام و بالا انداختم . گذشتن از ماشين سخت بود . چيزي بود كه هميشه آرزوش و داشتم ولي اگه قبول ميكردم يعني همه ي حرفاي خانوم وثوق درست بوده .

- نه چيزي نشده . ولي من كه بهش احتياج ندارم . هر جا بخوام برم با تو ميرم .

- يه وقت پيش مياد كه جايي بري . دوست دارم با ماشين خودت بري . دوست ندارم با تاكسي جايي بري . مخصوصا كه حالا آريا هم هست . با بچه رفت و آمدت سخت ميشه .

- ولي تو ماشين داري . من تنهايي جايي نميرم .

بازوهام و گرفت و با اخم تو چشمام خيره شد گفت :

- چي تو سرت ميگذره ؟

سعي كردم به چشماش نگاه نكنم . گفتم :

- چيزي نيست . ولي من احتياجي به ماشين ندارم .

نفسش و بيرون داد و گفت :

- من اگه تورو نشناسم كه رادين نيستم . تا چند لحظه پيش كه خوشحال بودي . چي ناراحتت كرد ؟

- اگه من اين ماشين و ازت قبول كنم خيلي حرفا حقيقت پيدا ميكنه .

- حرف كي ؟

دلخور گفتم :

- حرف مادرت . توي عروسي . مگه نگفت من به خاطر پولت باهاتم ؟ من ماشين نميخوام . همين كه كنار تو باشم برام كافيه .

رادين لبخند زد . گفت :

- ديوونه نشو . تو زن مني . هر كادويي هم كه بخوام بهت ميدم . به كسي هم ربطي نداره . فهميدي ؟

- رادين من نميخوام . . .

- بحث همينجا تموم شد . من گشنمه شام چيه ؟

- زورگو .

پشتم و بهش كردم خواستم برم كه گفت :

- نبينم دلخور باشي .

- نيستم .

- لفظي كه قبول نيست .

نگاهش كردم چشماش دوباره شيطون شده بود خنديدم گفتم :

- برو لباسات و عوض كن من غذا رو ميكشم .

با دستش گونه ام و كشيد و گفت :

- بدو خوشگله . انقدر گشنمه كه ميتونم تورو درسته قورت بدم .

به سمت آشپزخونه رفتم . رادين سوئيچ و روي اُپِنِ آشپزخونه گذاشت و رفت سمت اتاق خواب . نگاهم هنوز به سوئيچ بود . غذا رو سر ميز گذاشتم . كنار رادين شام و خورديم .

بعد از جمع كردن ميز كنار هم روي مبل نشستيم . دستش و دور شونه ام حلقه كرد و گفت :

- خب حالا شام چيه ؟

متعجب نگاهش كردم گفتم :

- همين الان شام خوردي گشنته هنوز ؟

- لباس قرمزه رو پوشيدي و خودتم ميزني به كوچه ي علي چپ .

خنديدم سعي كردم دستش و از دور شونه ام بردارم گفتم :

- رادين زشته انقدر بي حيا نباش .

- همينه كه هست .

همينطور كه روي مبل نشسته بودم با خنده عقب عقب ميرفتم و رادينم بهم نزديك تر ميشد . خواستم بلند شم كه دستاش و دو طرفم گذاشت و خم شد روم با خنده گفتم :

- رادين نه !

با شيطنت گفت :

- آره .

طعم لباش و حس كردم . چشمام بسته شد . نفس عميق كشيدم . چقدر دوستش داشتم !

فصل هفتم

يك سال ديگه هم مثل برق و باد گذشت . تو اين مدت خيلي چيزا عوض شده بود . زندگي آدماي اطرافم تغيير كرده بود . بزرگترين تغيير مربوط به زندگي آرمين و آيلار بود . با به

دنيا آوردن سه قلو ها حسابي همه رو متعجب و خوشحال كرده بودن . سه تا پسر دوست داشتني و شيطون . انقدر نگهداري ازشون سخت بود كه آيلار با اون همه صبوري شكايت

ميكرد . حق داشت . واقعا سخت بود .

از طرفي نيوشا كم كم در مقابل پدرام نرمش نشون ميداد . خبري از اخم و كناره گيري نبود . سعي ميكرد پدرام و بشناسه و تصميم عاقلانه براي زندگيش بگيره . مخصوصا وقتي

پدرام ازش تقاضاي ازدواج كرده بود بيشتر توي تكاپو افتاده بود . جوابش مثبت بود هم خودش ميدونست هم من . ولي چيزي رو كه نميفهميدم دليل اين همه ترديد بود . تو اين مدت

صبوري و تلاش پدرام قابل تحسين بود .

آرياي دوست داشتنيم دو ساله شده بود . وقتي براي اولين بار كلمه ي مامان و به زبون آورد خشكم زد . نميدونستم بايد خوشحال باشم از اينكه من و مادر خودش ميدونه يا ناراحت

باشم از اسم زني كه به جاي مادر توي شناسنامه اش جا خوش كرده بود .

زندگيم روال عادي پيدا كرده بود . اين عادي بودن و دوست داشتم . خبري از جنگ و دعوا و ناراحتي نبود . هر چي بود خوبي بود . خوشحالي بود . همه چيز و دوست داشتم . خونه

ام ، همسرم ،پسرم . . .

احساس خوشبختي ميكردم . آروم بودم و يه زندگي آروم داشتم . چيزي كه هميشه ميخواستم . شايد اين وسط ديداراي گاه به گاه خانوم وثوق بود كه ناراحتم ميكرد ولي حضور

رادين همه چي و برام آسون كرده بود . مدتي بود كه خانوم وثوق اصرار داشت رادين و ببينه و باهاش در تماس باشه . خوشحال بودم فكر ميكردم حداقل من و بخشيده . شايد راهي

باشه براي برقراري ارتباط . ولي وقتي فهميدم نيت اصلي خانوم وثوق تنها ارتباط برقرار كردن با رادينه قلبم شكست . اون حتي آريا رو هم نميخواست . با اينكه آقاي وثوق به

شدت به آريا علاقه داشت ولي خانوم وثوق چيزي از علاقه اش بروز نميداد . رادين تمايلي به اين برقراري ارتباط نداشت . ولي باز اين من بودم كه ازش خواستم به ديدن مادرش

بره . وقتي رادين خواست تا من و آريا هم باهاش بريم مخالفت كردم ولي بالاخره با حرفها و مهربوني هاي رادين همراهش رفتم . تمام مدت خانوم وثوق بهم اخم كرده بود . ولي

رادين حرف آخر و زده بود . يا رادين و با خانواده اش ميخواستن يا بايد قيدش و ميزدن ! همين حرف باعث رفت و آمداي گه گاهمون شده بود . شايد ماهي يك بار به اجبار كنار هم

مينشستيم و تو سكوت غذا ميخورديم . اين بين از تيكه هاي خانوم وثوق در امان نبودم . ولي هميشه رادين با اخم مادرش و ساكت ميكرد . اون لحظه چقدر شرمنده ميشدم . چقدر

احساس حقارت ميكردم . مدام لحظه شماري ميكردم كه برگردم به خونه ي خودم . تمام مدت نفسم و حبس ميكردم و يه گوشه مينشستم . چي ميشد اگه خانوم وثوق من و به عنوان

دختر كه نه ! شايد عروس قبول ميكرد ! مثل يه آرزوي محال بود !

تنها چيزي كه احتياج داشتم تا خوشبختيم و كامل كنه داشتن بچه اي از رادينه . بچه اي مشترك . از پوست و خون جفتمون . تمام اين يك سال منتظر بودم تا خبر پدر شدن دوباره رو

به رادين بدم ولي خبري از بارداري نبود . كم كم نگراني به دلم چنگ مينداخت . نكنه باردار نشم ؟ نكنه مشكل داشته باشم ؟ هزار تا سوال ديگه كه مثل خوره به جونم افتاده بود .

رادين حرفي از اين موضوع نميزد . شايد بهش فكرم نميكرد . انقدر آريا سريع وارد زندگيمون شد و سريع باهاش خو گرفتيم كه هيچ حرفي از بچه ي ديگه نزده بوديم . همه ي

زندگيمون آريا بود . با اينكه آريا رو مثل بچه ي خودم دوست داشتم ولي دلم ميخواست تجربه ي مادر شدن و پيدا كنم . بچه اي كه خودم به دنيا بيارمش .

صداي رادين من و از فكر بيرون آورد :

- خوابت برده پريماه ؟

از تو آينه ي سرويس بهداشتي كه توي اتاقمون قرار داشت نگاهي به پشت سرم انداختم . رادين با خنده به چهار چوب در تكيه زده بود . روي مسواكم خمير دندون ماليدم و گفتم :

- داشتم فكر ميكردم .

ابروش بالا رفت . دستاش و روي سينه اش قلاب كرد و گفت :

- به چي ؟

مسواك و توي دهنم برده بودم . دستم و به نشونه ي چند دقيقه صبر كن بالا گرفتم . مسواك زدن بهانه بود . زمان ميخواستم كه فكر كنم . واقعا بايد بهش ميگفتم ؟ چرا خودش تو

اين مدت حرفي از بچه دار شدن نزده بود ؟ نگاهي به رادين انداختم . منتظر نگاهم ميكرد . سرم و پايين بردم و دهنم و شستم . مسواك و تو جاي مخصوصيش گذاشتم . به سمتش

چرخيدم . هنوزم نگاهم ميكرد . با شك و ترديد گفتم :

- داشتم به بچه فكر ميكردم .

- هوم ؟

لبام و رو هم فشار دادم . براي گفتنش دو دل بودم . ولي بالاخره گفتم :

- داشتم به ، به دنيا آوردن يه بچه فكر ميكردم .

رادين با خنده گفت :

- يه بچه ي ديگه ؟

- آره . يه بچه ي مشترك از من و تو . خودت ميدوني من چقدر آريا رو دوست دارم و همه كار براش ميكنم . ولي خب . . . چجوري بگم . . .

رادين با لذت به من كه در حال كلنجار رفتن با خودم بودم نگاه ميكرد . بدجنس ! ميدونست دارم دست و پا ميزنم تا حرف بزنم ولي هيچ كمكي بهم نميكرد . بالاخره نفسم و بيرون

دادم و گفتم :

- من دارم به بارداري فكر ميكنم .

توي چشماي رادين زل زدم . نگاهش بهم بود . صورتش بي حالت شده بود . هيچي رو نميتونستم از تو نگاهش بخونم . بهم خيره خيره نگاه ميكرد . قلبم تند تند ميزد . نكنه رادين

دوست نداشته باشه ؟ نكنه از حرفام بد برداشت كنه ؟ با شونه هاي افتاده و خنده ي مصنوعي كه روي لبام نقش بسته بود از كنارش گذشتم و گفتم :

- شايدم هنوز زوده كه بهش فكر كنم . به سمت تخت خواب ميرفتم كه حس كردم ميون زمين و هوا معلق موندم . جيغ كشيدم . رادين با قهقهه گفت :

- چه زودم بهش بر ميخوره ميره . داشتم باهات شوخي ميكردم .

اخم كردم و گفتم :

- ترسيدم !

- از چي ؟

- هيچي . بذارم زمين .

- نچ . نميشه !

- بذارم زمين ميگم .

- اوه اوه اوه . الان عصباني شدي ؟

از لحنش خنده ام گرفت گفتم :

- چرا انقدر بدجنسي ؟

من و روي تخت گذاشت . همينطور كه سرش و توي موهام ميبرد گفت :

- عاشق اذيت كردنتم .

- رادين ؟

سرش و از توي موهام بيرون آورد . تو چشمام نگاه كرد گفت :

- بفرماييد .

- تو بچه نميخواي ؟

- بچه ي تورو ؟ مگه ميشه نخوام ؟

خوشحال شدم . خواستم چيز ديگه اي بگم كه صداي گريه ي آريا از اتاقش اومد . رادين بوسه اي روي پيشونيم زد و گفت :

- من ميرم پيشش .

همينطور كه روي تخت دراز كشيده بودم فكر ميكردم . به بچه اي كه قرار بود زندگيم و كامل تر كنه . لبخندي بي اراده روي لبام نشست . نفس عميق كشيدم . خيالم از بابت رادين

راحت شده بود .

يك ماه ميگذشت ولي هنوز خبري از بارداري نبود . داشتم نگران ميشدم . به رادين كه ميگفتم ميخنديد . ميگفت زيادي حساس شدم . زيادم دير نشده . ولي من ناراحت بودم . از

دكتر وقت گرفته بودم . ميخواستم خودم تنها برم ولي رادين نذاشت . تمام مدتي كه تو راه بوديم سعي ميكرد آرومم كنه . حرفاي خنده دار ميزد . ولي من تو فكر بودم . بالاخره

خودش فهميد و ديگه چيزي نگفت .

آدرس اين دكتر و از آيلار گرفته بودم . ميگفت توي كارش حرف اول و ميزنه . با كلي اضطراب و نگراني وارد مطب شدم . تمام مدت دستام تو دستاي رادين بود . مطب حسابي

شلوغ بود . چقدر كار خوبي كرده بودم كه آريا رو پيش پريا گذاشته بودم . حتما اينجا حوصله اش سر ميرفت و غر غر ميكرد .

رادين سرش و كنار گوشم آورد و گفت :

- نگراني ؟

سر تكون دادم لبخند مهربوني زد و گفت :

- نگران چي ؟

- اگه مشكلي داشته باشم چي ؟

اخم كرد و گفت :

- اين چه حرفيه ؟ ما تازه يه ماهه كه تصميم گرفتيم بچه دار شيم .

رادين كه نميدونست من خيلي وقته قرصاي ضد بارداريم و قطع كرده بودم . پس حتما يه مشكلي اين وسط بود ديگه ! سعي كردم چيزي نگم . فقط لبخندي به صورت رادين زدم و

منتظر موندم تا منشي اسمم و صدا كنه .

زمان برام كند ميگذشت . دو ساعتي بود كه توي مطب نشسته بوديم تا بالاخره اسمم و صدا كردن . مثل فنر از جام بلند شدم و به سمت اتاق دكتر رفتم . حتي نديدم كه رادين پشت

سرم مياد يا نه . وقتي در با مكث پشت سرم بسته شد و صداي سلام گفتن رادين و شنيدم متوجه شدم كه پشتم وايساده . روي صندلي نشستيم . دكتر يه زن حدودا 40 ساله به نظر

ميرسيد . به محض اينكه دكتر ازم خواست مشكلمو بگم انگار سر درد دلم باز شد . شروع كردم از همه ي نگرانيام گفتن . از اينكه فكر ميكردم قادر به بچه دار شدن نيستم . از

اينكه يك ماهه تلاش كردم ولي بي نتيجه مونده . دكتر لبخند به لب بهم گفت :

- عزيزم هنوز خيلي زوده براي نا اميد شدن . به خاطر يك ماه انقدر نگراني ؟

رادين كه انگار حرف دلش و شنيده باشه رو به من گفت :

- ديدي گفتم . چيزي نيست كه بخواي نگرانش باشي . دكتر ، خيال خانوم مارو راحت كنين . فكر ميكنه مشكلي داره .

دكتر لبخندش عميق تر شد و گفت :

- شماها هنوز جوونيد . چه عجله اي داريد ؟ دير نشده . در ضمن هنوز هيچي معلوم نيست . صبر داشته باش عزيزم. اول يه سري آزمايشات برات مينويسم . اينارو انجام بده

جوابش و براي من بيار . باشه ؟

خيالم تا حدودي راحت تر شده بود . سر تكون دادم . نگاهم به رادين افتاد . با خيال راحت رو صندلي لم داده بود .

بعد از اينكه دكتر برام آزمايش نوشت از اتاق بيرون اومديم . رادين با خوشحالي گفت :

- ديدي گفتم چيز خاصي نيست . الكي نگران بودي . شام بريم بيرون ؟

لبخند به لب گفتم :

- باشه قبوله .

كنار هم به سمت ماشين رفتيم . ديگه خبري از استرس و نگراني چند دقيقه ي پيش نبود .

*****

پنج ماه بود كه تحت نظر دكتر بودم . داروها و آزمايشات مختلف و امتحان كرده بودم . مشكلي توي آزمايشاتم نبود . ولي هنوزم خبري از بچه نبود . درمانم جدي تر شده بود . رادين

تمام مدت كنارم بود . حتي ساعت و روز دكتر رفتنم و بهتر از خودم ميدونست . انقدر همراه و مهربون بود كه خانوم دكتر به حرف اومده بود و ميگفت تا حالا نديده شوهري انقدر

هواي زنش و داشته باشه . چقدر اون لحظه به خودم براي داشتن همچين شوهري باليده بودم . چقدر از رادين ممنون بودم .

روز به روز نا اميد تر ميشدم . سعي ميكردم جلوي رادين ناراحتيم و بروز ندم ولي بعضي وقتا كم مياوردم . با اينكه دكتر ميگفت خيليا سالها براي بچه دار شدن تلاش ميكنن ولي

من نميخواستم جز اون دسته افراد باشم .

تو اين مدت با رادين هيچ حرفي در مورد بچه دار نشدنم نشده بودم . وقتي از دكتر ميومديم بدون اينكه كلمه اي از اونچه كه توي مطب دكتر اتفاق افتاده بگيم كاراي معموليمون و

ميكرديم و حرفاي معمولي ميزديم .

پنج ماه ديگه هم گذشت . نزديك ده ماه بود كه در حال درمان بودم . صبرم لبريز شده بود . تولد سه سالگي آريا نزديك بود . تصميم گرفته بودم جشن بگيرم . يه جشن بزرگ براي

پسركم . شايد اين جشن ميتونست ناراحتي و استرس اين مدت و كم كنه . با اينكه رادين حرفي از بچه نميزد ولي من عصبي بودم . دلم ميخواست مثل هر زن ديگه اي طبيعي بچه

دار بشم . هر بار چيزي توي زندگيم خواستم براش تلاش كردم . غصه خوردم . جنگيدم . چي ميشد براي يه بار اون چيزي رو كه ميخواستم ساده و راحت به دست مي آوردم ؟

برگزاري اين جشن حداقل من و از فكر و خيالاي ماليخوليايي نجات ميداد ! مهمونهامو دعوت كرده بودم و شام تولد رو هم سفارش داده بودم . تمام مدت خوشحال بودم . تولدي رو

براي آريا ميگرفتم كه هميشه تو بچگي آرزوش و داشتم .

پيراهن سبز رنگ دكلته ام كه بلنديش تا پايين پام بود و پوشيدم . موهام و ساده دورم ريختم . آرايشم و با رژ آجري رنگ و سايه ي سبز كامل كردم . رادين وارد اتاق شد . بدون

اينكه نگاهش متوجه من بشه گفت :

- پريماه پيرهن خاكستريم كجاست ؟

سرش و توي كمد فرو برده بود و سوال ميپرسيد . شيشه ي عطرم و برداشتم و به گردنم زدم . نگاهي به خودم توي آينه انداختم و گفتم :

- همونجاست . آويزونه تو كمد .

از توي آينه بهش نگاه كردم . يه قدم عقب رفت و نگاهي به كمد انداخت . دستاش و به كمرش زده بود گفت :

- نيست .

شيشه ي عطر و سر جاش گذاشتم و به سمتش رفتم . با خنده گفتم :

- هيچ وقت هيچي رو تو كمد پيدا نميكني .

نگاهش به سمتم كشيده شد . ابروهاش بالا رفت و گفت :

- به به چه خوشگل كردي .

با خنده لباس و به دستش دادم و گفتم :

- اينم از پيرهنت .

به پيشونيم بوسه اي زد و گفت :

- مرسي عزيزم .

به سمت تخت رفتم و كت كوتاهي كه سر لباسم بود و پوشيدم . رادين هم لباسش و عوض كرد و با هم منتظر مهمونها شديم . دلم مثل سير و سركه ميجوشيد . براي اولين بار بود

كه پدر و مادر رادين و به خونمون دعوت ميكردم . اصلا نميدونستم ميان يا نه ! ولي از برخوردشون ميترسيدم .

لباس آريا رو تنش ميكردم و با خودم كلنجار ميرفتم . مدام نق نق ميكرد و نميذاشت لباسارو تنش كنم . بالاخره گفتم :

- مامان جان صبر كن عزيزم الان تموم ميشه .

با غر غر گفت :

- ماما

از لحنش خندم گرفت .

- جانِ مامان . تموم ميشه الان گل پسرم . صبر كن ماماني .

دستش و از توي پيرهن مردونه اي كه به تازگي براش خريده بودم در آوردم . دكمه هاش و بستم . نگاهش دستام و دنبال ميكرد . با شيريني اشاره به دكمه ها كرد و گفت :

- اين چيه ؟

- دكمه ماماني .

سرش و چند بار تكون داد . از حالتاي بچه گانش قند تو دلم آب شد . لباس پوشيدنش كه تموم شد سفت تو بغلم گرفتمش . انگار همه ي ناراحتيا از وجودم رفت .

- ماماني قربون پسر شيرينش بره .

آريا با اون كت و شلوار بچه گونه عين مرداي كوچك شده بود . رادين وارد اتاق آريا شد و گفت :

- حاضرين ؟

نگاه خندونم و بهش دوختم گفتم :

- رادين ببين پسرم چه شيك شده !

آريا با خنده ي پر ذوقي كه به خاطر ديدن رادين بود نگاهش كرد . رادين هم متقابلا خنديد به سمت آريا قدم برداشت و بغلش كرد . روي هوا انداختش و گفت :

- پدر سوخته عين باباش خوشتيپه .

آريا ذوق ميكرد و ميخنديد گفتم :

- باباش كه كمپوت اعتماد به نفسه !

آريا رو تو بغل گرفت و گفت :

- داشتيم پريماه خانوم ؟

زبون براش در آوردم و از كنارش گذشتم . همينطور كه آريا به بغل دنبالم ميومد گفت :

- كوچولو چند سالته ؟ زبونت و به عمو نشون بده .

از لحنش خنده ام گرفت . صداي زنگ در خبر از اومدن اولين مهمونها ميداد . با ديدن تصوير نيوشا و پدرام نفس راحتي كشيدم . از رو به رو شدن با خانوم وثوق ميترسيدم . بودن

نيوشا كنارم احساس بهتري بهم ميداد .

ساعت 8 شب بود همه ي مهمونا اومده بودن به جز پدر و مادر رادين . كم كم داشتم اومدنشون و فراموش ميكردم كه صداي زنگ در اومد . نگاهم به رادين بود كه همراه آريا به

سمت آيفون ميرفت . لبخند روي لبش بود و با آريا حرف ميزد . انقدر صداي آهنگ و حرف زدن زياد بود كه نميفهميدم چي ميگه . از كنار آيلار بلند شدم و به سمتشون رفتم .

- كي بود ؟

- بابا اينان .

آب دهنم و قورت دادم . احساس ميكردم دهنم خشك شده . رادين نگاهي به چشماي گرد شده ام انداخت . مهربون نگاهم كرد :

- چرا انقدر وحشت كردي ؟

- وحشت ؟ براي چي بايد وحشت كنم ؟

خنديد و گفت :

- اتفاقي نمي افته . نگران نباش .

چشماي نگرانم و بهش دوختم . نفس عميقي كشيد و گفت :

- هر چي هم بشه من پيشتم .

در آسانسور باز شد و اول خانوم وثوق و پشت سرش آقاي وثوق بيرون اومدن . تو دلم خدا خدا ميكردم تنشي بينمون اتفاق نيفته ! تقريبا پشت رادين سنگر گرفته بودم . خانوم

وثوق با لبخند با رادين سلام و احوالپرسي كرد ولي به محض اينكه نگاهش به من افتاد اخماش و تو هم كشيد . زمزمه وار گفتم :

- سلام . خوش اومديد .

بي توجه به من از كنارم گذشت . نفس عميقي كشيدم . منتظر آقاي وثوق موندم تا حرف زدنش با رادين و آريا تموم بشه . همينطور كه آريا رو توي بغلش گرفته بود گفتم :

- سلام . بفرماييد تو .

هنوز نگاهش به آريا بود . بسته ي كادو پيچ شده ي نسبتا بزرگي كه توي دست چپش بود و به سمتم گرفت و بدون نگاه كردن بهم گفت :

- سلام .

بسته رو ازش گرفتم . رادين و آقاي وثوق از كنارم گذشتن . خدا آخر و عاقبت امشب و به خير بگذرونه ! كادو رو پيش بقيه ي كادو ها گذاشتم و به سمت آشپزخونه رفتم . چند تا

نفس عميق كشيدم . چشمام و بستم . با صداي پريا به خودم اومدم :

- چرا اينجا وايسادي ؟

چشمام و باز كردم :

- هيچي . . . ميخواستم چايي بيارم .

- كي چايي ميخوره ؟ الان همه وسط دارن ميرقصن .

- مامان و باباي رادين تازه اومدن زشته .

دستم و گرفت و با لبخند گفت :

- انقدر نگران نباش .اونا همين كه ببينن تو و رادين روابطتون با هم خوبه كوتاه ميان و سر به سرتون نميذارن !

- مگه تو اين مدت بهشون ثابت نكرديم ؟ 2 سال شد . شوخي بردار نيست .

- غصه نخور . صبر داشته باش . درست ميشه .

فنجونا رو توي سيني گذاشتم . پوزخندي روي لبم نشست گفتم :

- بازم صبر ميكنم . تو برو پيش بقيه . منم الان ميام .

پريا با چشماي ناراحت از آشپزخونه بيرون رفت . توي فنجونا چايي ريختم و به سمت پذيرايي رفتم . با ديدن پدرام و نيما كه وسط ميرقصيدن و مسخره بازي در مي آوردن لبخندي

روي لبم نشست . براي چند لحظه ناراحتيم از بين رفت . رادين با ديدن من و سيني چايي به سمتم اومد و با لبخند گفت :

- عزيزم بده من تعارف كنم .

لبخندم عميق تر شد . سيني رو به دستش دادم . نگاهم روي خانوم وثوق افتاد كه سرش و چند بار به نشونه ي تاسف تكون داد . رادين با سيني چايي جلوش خم شد . با اكراه

فنجوني برداشت و مقابلش گذاشت . نميفهميدم چرا هر رفتار خانوم وثوق نفس و تو سينه ام حبس ميكرد ! نگاهم به آريا افتاد كه توي بغل آقاي وثوق جا خوش كرده بود . با صداي

نيوشا از جا پريدم :

- پير زن از اول تا آخر تولد ميخواي همينجا وايسي ؟

نگاهم به چشماي شيطونش خورد . خنديدم و گفتم :

- تو برو برقص چيكار به من داري .

همينطور كه داد ميزد تا صداش به گوش من برسه دستم و گرفت و گفت :

- بدون صاحب خونه كه لطفي نداره .

خواستم دستم و از دستش بيرون بكشم ولي نيوشا ول كن نبود . از فكر اينكه جلوي خانوم وثوق برقصم مو به تنم راست شد ! صداي آهنگ كر كننده بود . نيوشا من و وسط برد و

خودش مقابلم قرار گرفت . آيلار و نيلوفر هم با ديدنم دورم حلقه زدن . از كارشون خنده ام گرفته بود . حسابي دوره ام كرده بودن . ناچارا منم پا به پاشون رقصيدم . سعي ميكردم

نگاهم به سمت خانوم وثوق نيفته . ميدونستم حالت دوستانه اي نداره ! اول با استرس بچه ها رو همراهي ميكردم ولي بعد به خودم اومدم . مگه داشتم چيكار ميكردم ؟ چرا بايد

انقدر از عكس العمل اين زن بترسم ؟

نگاهم به آريا افتاد كه روي زمين راه ميرفت و دستاي كوچيكش و به هم ميزد . با هر ضربه ي دستش بي اراده چشماش بسته ميشد . خم شدم و تو بغلم گرفتمش . بوسه اي روي

گونه اش كاشتم . كم كم از جمع رقصنده ها فاصله گرفتم . پدرام جاي من و گرفت و مقابل نيوشا وايساد . خوشحال بودم از اينكه انقدر نيوشا و پدرام و نزديك به هم ميديدم .

صداي زمزمه وار خانوم وثوق و كنار گوشم شنيدم :

- تو پسرم و جادو كردي . ازت هيچ وقت نميگذرم . زندگيش و نابود كردي .

متعجب به سمتش برگشتم . پشتم وايساده بود و آروم كنار گوشم حرف ميزد . لبهام به هم دوخته شده بود . نميتونستم به يه مادر حرفي بزنم . بايد بهش حق ميدادم ؟ تو سكوت به

چهره اش خيره شده بودم . با اخماي تو هم دوباره گفت :

- لالموني گرفتي ؟ تو لياقت اين زندگي و خونه رو نداري . لياقت هيچي رو نداري . لياقت پسر من و نداري .

با صداي رادين سرم چرخيد :

- پريماه كيك و نمياري ؟

نگاه رادين مشكوك به مامانش دوخته شد . چشماي منم سرگردون بين مادر و پسر بود . آريا تو بغلم وول ميخورد . ميخواست زمين بذارمش . بالاخره نگاهم و از خانوم وثوق كه

سعي ميكرد با لبخند همه چي و عادي جلوه بده گرفتم . آريا رو روي زمين گذاشتم و به سمت آشپزخونه رفتم . رادين پشتم ميومد . كنار گوشم زمزمه ميكرد :

- چي شد پريماه ؟ مامان چيزي بهت گفت ؟

لبخند مصنوعي تحويلش دادم :

- نه بابا . چي بگه .

در يخچال و باز كردم . بي هدف نگاهي توش انداختم . اينجا چي ميخواستم ؟ دستپاچه و كلافه بودم . حرف خانوم وثوق حسابي اعصابم و به هم ريخته بود . اگه چيزي نميگفت بايد

تعجب ميكردم ! رادين كنارم اومد . با اخماي تو هم گفت :

- من كه ميدونم يه چيزي بهت گفته . فكر ميكني اگه نگي آبرو داري كردي ؟ اون زن خودش آبروي خودش و نگه نداشته با حرفاش .

در يخچال و بستم . انگشت رو بينيم گذاشتم و به رادين كه هر لحظه صداش داشت بالا تر ميرفت گفتم :

- هيس . هيچي نگو رادين . ميگم چيزي نگفت چرا شلوغش ميكني ؟

دندوناش و رو هم فشار داد :

- ديگه داره شورش و در مياره .

سعي كردم به روش لبخند بزنم :

- آروم باش . بيا كمك كن كيك و ببريم باشه ؟

سر تكون داد . هنوز دمغ بود . ولي من سعي ميكردم خودم و خونسرد نشون بدم . انگار موفق بودم چون رادين اخماش باز شد و با شوخي و خنده كيك و برد . همه با ديدن كيك

دست زدن و تولدت مبارك خوندن . منم پشت رادين حركت كردم . نگاهم به آريا افتاد كه از همه جا بي خبر وايساده بود و با ذوق دست ميزد . بغلش كردم و به سمت مبل رفتم .

روي پام نشوندمش . زمزمه وار كنار گوشش گفتم :

- تولدت مبارك عزيز دلم . مرسي كه تو زندگيمي . مرسي كه پسر دوست داشتني خودمي .

آريا سرش و به سمت صورتم برگردوند و با خنده دندوناش و نشونم داد و گفت :

- مامان .

بيشتر به خودم فشردمش . من مادرش بودم و همين بود كه اهميت داشت ! رادين شمع و روشن كرد . صداي تولد مبارك خوندن همه قطع نميشد . آريا خم شد . صورتش نزديك كيك

قرار گرفت . لباش و جمع كرد و نفسش و يك دفعه بيرون داد . شمع خاموش شد و صداي دست و سوت بيشتر شد . رادين كنارم نشست دستش و دور كمرم انداخت و بلند رو به آريا

گفت :

- تولدت مبارك بابايي .

آريا هنوز هيجان زده دست ميزد . سعي ميكردم نگاهم و فقط و فقط به آريا بدوزم . تا وقتي آريا و رادين و داشتم هيچي نميتونست ناراحتم كنه .

بعد از اينكه كيك و بريديم و كادوهارو باز كرديم . اكثرا براش اسباب بازي آورده بودن . با ديدن هر كدوم آريا ذوق زده به سمتش ميومد . بعد از باز كردن كادوها نوبت به شام رسيد

. انقدر تمام مدت حرص خورده بودم كه هيچ اشتهايي براي شام نداشتم . ميديدم كه خانوم وثوق هم لب به چيزي نميزنه و با حالت قهر يه گوشه نشسته . خوشحال بودم كه دوستاي

نزديكمون فقط تو اين جشن بودن و اونا هم از رفتارا و كاراي خانوم وثوق با خبر بودن . وگرنه مجبور ميشدم براي تك تكشون دليل اين رفتار سرد و بد و توضيح ميدادم .

ساعت 12 شب بود . آريا خميازه ميكشيد . همه كم كم قصد رفتن كردن . سخت ترين قسمت خداحافظي و هم كلام شدن دوباره با خانوم وثوق بود . وقتي مقابلم قرار گرفت بي اراده

دستم و دور بازوي رادين انداختم . انگار ميخواستم مطمئن بشم كه كنارمه . ولي رادين حواسش به حرفا و لودگي هاي نيما بود . تنها دستش و روي دستم گذاشت . خانوم وثوق

نگاهي به دستم انداخت و زير لب گفت :

- اين چند صباح و خوش باش . عمر خوشبختيت انقدر زياد نيست . تو دل يه مادر و شكستي . اين زندگي بهت وفا نميكنه !

ترديد و ترس و كنار گذاشتم مثل خودش آروم گفتم :

- من هر كاري براي زندگيم ميكنم .

پوزخندي زد و بدون اينكه جوابي بهم بده از كنارم گذشت . تمام مدت حرفاي خانوم وثوق فكرم و درگير كرده بود . انقدر زياد كه حتي نفهميدم چجوري با بقيه خداحافظي كردم . يا

اينكه از نيوشا نپرسيدم چرا موقع رفت و برگشت با پدرام اومد ؟ يا اصلا به آيلار نگفتم چرا سه قلو ها رو نياورده بود ؟

با تني خسته خودم و تو تخت انداختم . به بالش تكيه زدم و مشغول فكر كردن شدم . حرف خانوم وثوق راست بود ؟ اگه واقعا زندگيم به هم بريزه ؟ اگه رادين و از دست بدم ؟

نگاهم به جاي خالي رادين روي تخت افتاد . تازه يادم افتاد كه رفته بود آريا رو بخوابونه . چشمام به سمت سقف رفت . خدا ميشه رادين و ازم نگيري ؟ ميشه بذاري زندگيم و بكنم

؟

اشك از گوشه ي چشمم سُر خورد . زمزمه وار گفتم :

- ميشه ديگه امتحانم نكني ؟ كم آوردم . . .

خانوم دكتر عينكش و از روي چشمش برداشت . اخماش تو هم بود . فشار دست رادين روي دستم بيشتر شده بود . نميفهميدم چرا پس آرومم نميكرد . دلم مثل سير و سركه

ميجوشيد . اين اخما مطمئنا خبر خوبي نداشت .

- مشكلت بر طرف شده .

نفس عميقي كشيدم . خوشحال شدم . دستپاچه گفتم :

- يعني ديگه خبري از چسبندگي لگن نيست ؟

نگاهي توي صورتم انداخت . لبخندي زد و گفت :

- نه عزيزم . با لاپراسكوپي اون مشكل بر طرف شده .

رادين مثل من خوشحال بود زمزمه وار گفت :

- خدا رو شكر .

صورت دكتر دوباره حالت اخم آلود به خودش گرفت .

- چيزي كه نميفهمم علت باردار نشدنه !

لبخند روي لبم خشك شد .

- يعني چي ؟

دستاش و تو هم قفل كرد و گفت :

- ببين عزيزم شما ديگه مشكلي نداري . آزمايشاتت كاملا سالمه . اين مدت بعد از لاپراسكوپي هم برام جاي تعجب داره كه چرا باردار نشدي .

رادين به جاي من گفت :

- يعني احتمال بارداري هست ؟

- هر احتمالي وجود داره . ممكنه يك ماه ديگه باردار بشي . ممكنه يك سال ديگه باشه . يا اينكه . . .

سكوت كرد . با صدايي كه توش غم موج ميزد گفتم :

- يا اينكه ديگه باردار نشم . . .

نفسش و بيرون داد گفت :

- اميدت و از دست نده . خيليا هستن سالها دوا و درمون ميكنن .

اشك تو چشمام حلقه زده بود . سعي كردم لبخند بزنم . از جام بلند شدم :

- مرسي خانوم دكتر . حسابي تو اين مدت بهتون زحمت دادم .

رادين و خانوم دكترم از جاشون بلند شدن . دكتر با دلسوزي گفت :

- نا اميد نشو . هر چيزي ممكنه .

سر تكون دادم و زير لب زمزمه كردم :

- خداحافظ .

اشكام روي گونه ام سرازير شد . از مطب زدم بيرون رادين دنبالم ميومد و صدام ميزد :

- پريماه . . . وايسا عزيزم . . . پريماه . . .

بي توجه به صدا كردنش فقط ميدويدم . اشكام روي گونه ام ميريخت . 4 سال تلاش كردم . 4 سال اين مسير و رفتم و اومدم . 4 سال شدم موش آزمايشگاهي . همه چي و امتحان

كردم . شوخي نبود . 4 سال شده بود . چقدر صبر كردم . چقدر منتظر موندم . خدايا پس عدالتت كجاست ؟ صدام و ميشنوي ؟

به ماشين رسيده بودم . بهش تكيه زدم . نفسام مقطع مقطع و نامنظم شده بود . عصباني بودم . ناراحت بودم . از كي ؟ از خدا ؟ چرا انقدر باهام سر جنگ داشت ؟ چرا نميتونست

خوشي و بهم ببينه ؟ انقدر بنده ي بدي بودم ؟

صداي قدماي رادين نزديك تر شد . صداش و شنيدم :

- خوبي ؟

چه سوال مسخره اي . نه خوب نبودم . كاش يكي ميفهميد كه خوب نيستم . خسته بودم . از اين همه تلاش خسته بودم . كم آوردم ديگه . چشماي اشك آلودم و باز كردم . رادين با

ديدنم اخم كرد و گفت :

- گريه ميكني ؟

انگار با شنيدن اين حرف گريه ام بيشتر شد . رادين كلافه دزدگير ماشين و زد و گفت :

- سوار شو .

وقتي ديد تكون نخوردم زير بازوم و گرفت ماشين و دور زد و من و سوار كرد . دستام و روي سرم گرفتم . اگه انقدر بنده ي بدي هستم چرا نميكشيم ؟ چرا راحتم نميكني ؟

صداي در ماشين اومد . رادين كنارم نشسته بود . چند لحظه سكوت كرد . انگار ميخواست حسابي خودم و خالي كنم . بعد از چند دقيقه به حرف اومد :

- همه ي اين ناراحتيا به خاطر بچه است ؟

سكوت كرده بودم . اون از احساسات يه مادر چي ميدونست ؟ اون آريا رو داشت . بچه اي از خون خودش . اما من چي ؟! بايد تا آخر عمر آرزوي بچه دار شدن و با خودم به گور

ميبردم ؟! دوباره صداش و شنيدم :

- پريماه خانوم تمومش كن .

دوباره چيزي نگفتم . جوابي نداشتم كه بدم . اين بار كلافه گفت :

- دنيا كه به آخر نرسيده .

نگاهش كردم . چند لحظه تو چشماي به اشك نشسته ام خيره شد . زمزمه كردم :

- من بچه دار نميشم .

دستم و گرفت :

- براي بچه انقدر خودت و اذيت ميكني ؟

دوباره سكوت كردم .

- 4 سال رفتيم و اومديم . گفتم پاي خواسته ي پريماه هستم . اگه ميخواد باردار بشه هر جا بگه باهاش ميام . چيزي نگفتم تا فكر نكني مجبور به كاري هستي . هيچ نظري تو اين

مدت ندادم . هر كار خواستي بكني گفتم چشم . گفتي تست فلان بگيريم گفتم چشم . گفتي آزمايش فلان جور بديم گفتم چشم . گفتي بايد درمان بشي تا بچه دار بشي گفتم چشم . هر

كار ميتونستم برات كردم . همراهت بودم . ولي خواهشا تمومش كن !

نگاهش و به رو به رو دوخت . يكم مكث كرد و دوباره گفت :

- خيال كردي بچه براي من اهميت داره ؟ من فقط ميخوام تو خوشحال باشي . تو بخندي . تو پريماه من باشي . برام مهم نيست چه وقتي رو توي آزمايشگاها و مطب دكتر تلف

كرديم . حداقل بيا از اين به بعد وقت تلف نكنيم . بيا زندگي كنيم . گوشت با منه پريماه خانوم ؟ باردار نشدن شما هيچ خدشه اي به زندگيمون وارد نميكنه . من تورو ميخوام . همين

كه داشته باشمت برام بسه .

گريه ام آروم تر شده بود .

- ما آريا رو داريم . پسرمون . اون بهمون احتياج داره . به جاي غصه خوردن و ناراحتي ميتونيم كنار پسرمون باشيم . با هم . من و تو .

نگاهش و تو چشمام دوخت :

- تو آريا رو دوست نداري؟

- معلومه كه دوستش دارم .

- تو مادرشي . آريا به جز تو مادري نداره . تو بزرگش كردي . اون حالا حالا ها بهت احتياج داره . گريه نكن . به آريا فكر كن . تو الانشم مادري .

ميون هق هق گفتم :

- آريا بچه ي ترانست !

نفسش و بيرون داد و گفت :

- ترانه كجاست ؟ اگه مادر بود كه بچه اش و ول نميكرد خودش بره اون سر دنيا پي خوش گذرونيش ! پي ازدواج مجدد ! اون فقط اسم مادر و يدك ميكشه . وگرنه كدوم مادريه كه

دو ، سه ماه يه بار يه تلفن خشك و خالي بزنه و يه حالي از بچه اش بپرسه ؟ تو بيشتر مادر آريايي يا اون ؟ مگه فقط به دنيا آوردنشه ؟ آريا گريه ميكنه توام پا به پاش گريه

ميكني ! پيوند عاطفي كه تو باهاش داري ترانه نداره .

نگاهش كردم . با پشت دست اشكام و پس زد و مهربون گفت :

- گريه نكن . آسمون كه به زمين نيومده . ما هنوزم همديگه رو داريم .

سرش و پايين انداخت دستم و تو دستش گرفت . با انگشتش روي دستم و نوازش كرد . زمزمه وار گفت :

- هنوزم شرمنده و ممنونتم . كي حاضر ميشه بچه ي يكي ديگه رو بزرگ كنه ؟ اونم انقدر با وسواس ! تا قيامت ممنون اين از خود گذشتگيت ميمونم پريماه .

- لوس نشو من كه كاري نكردم .

تو چشمام خيره شد و گفت :

- چرا كردي . خودت متوجه نيستي چه كاري كردي . خيلي راحت ميتونستي پشت پا به همه چي بزني و من و از زندگيت بيرون بندازي ولي اين كار و نكردي .

بوسه اي روي دستم زد و با خنده گفت :

- خب ديگه هندي بازي بسه . بريم دنبال آريا ؟

اشكام و پس زدم . لبخندي روي لبم نشست . هنوزم ناراحت بودم ولي وجود رادين حسم و بهتر ميكرد . چشمام و به نشونه ي تائيد باز و بسته كردم . رادين به راه افتاد . نفسم و

بيرون دادم . سعي كردم ديگه گريه نكنم . سعي كردم اين رو هم مثل بقيه ي آرزوهام بفرستم يه گوشه ي تاريك ذهنم . يه جا چالش كنم .

زياد طول نكشيد كه رسيديم دم خونه ي نيوشا و پدرام . رادين پياده شد و زنگ در و زد منم كنار رادين قرار گرفتم . در باز شد . جفتمون وارد شديم . آريا با ديدنم ذوق زده به سمتم

دويد :

- ماماني اومد .

دستام و از هم باز كردم . دوباره اشك تو چشمم حلقه زد . آريا با شتاب توي بغلم پريد . به خودم چسبوندمش . عطر تنش و به ريه هام كشيدم . آريا پسر من بود . كسي نميتونست

ازم جداش كنه . پوست نرم صورتش و بوسيدم . رادين به شوخي ضربه اي به آريا زد و گفت :

- پدر سوخته فقط ماماني اومد ؟ بابايي برق چغندره ديگه ؟

آريا سرش و توي گردنم برد و گفت :

- مامان خودمه .

لبخند روي لبم نشست . رادين گفت :

- مگه من گفتم مامان منه ؟ ميگم مارو هم تحويل بگير شازده پسر !

با خنده گفتم :

- اذيتش نكن بچه ام و .

- عملا مارو فروختين ديگه ؟ باشه دارم براتون آدم فروشا .

پدرام دستش و دور گردن نيوشا انداخت و گفت :

- شما اصلا به چشم نمياي برادر من !

رادين رو به نيوشا گفت :

- اين و هنوز آدم نكردي ؟ ما گفتيم ازدواج كنه آدم ميشه كه .

نيوشا با خنده نگاهي به پدرام كه مظلومانه نگاهش ميكرد انداخت و گفت :

- نگو . پسر به اين آقايي !

پدرام با لحن با مزه اي رو به رادين گفت :

- تا چشمت در بياد .

همه خنديديم . حتي خود رادين . نگاهم به پسركم بود كه خندون توي بغلم بود . وقتي آريا رو دارم ديگه غصه ي چي و ميخورم ؟

فصل هشتم

آريا وارد اتاق شد . توي تختش شيرجه زد . بلند شدم . پتو رو روش كشيدم و پيشونيش و بوسيدم و گفتم :

- خوب بخوابي پسرم .

از تختش فاصله گرفتم . صداش و شنيدم :

- مامان !

به سمتش چرخيدم . گفتم :

- جانم عزيزم ؟

- بابا كي مياد ؟!

قلبم هري پايين ريخت . اين چيزي بود كه خودمم برام سوال شده بود . گفتم :

- مياد عزيزم . يكم كارش طول كشيده حتما . چرا ميپرسي ؟

پتو رو تو بغلش فشرد و گفت :

- هيچي دلم تنگ شده براش .

چراغ اتاقش و خاموش كردم . سعي كردم نگرانيم و پنهان كنم . گفتم :

- خوب بخوابي .

همين كه از اتاق بيرون اومدم دوباره به سمت تلفن رفتم . دوباره و دوباره و دوباره شمارش و گرفتم . ولي هر بار همون صداي لعنتي رو شنيدم . ديگه كلافه شده بودم كه كليد

توي قفل چرخيد و در خونه نيمه باز شد . . .

سريع بلند شدم و به سمت در رفتم . رادين با اخماي تو هم و چشماي به خون نشسته وارد خونه شد . ترسيدم . با نگراني گفتم :

- يه نگاه به ساعت كردي ؟ 11 هم رد كرده . كجا بودي تا الان ؟

با شنيدن صدام سرش و بالا گرفت . چند ثانيه بهم خيره شد . كتش و كه تو دستش بود روي مبل پرت كرد و بي توجه بهم از كنارم رد شد . تعجب كردم . چرا جواب نميداد ؟ دنبالش تا

آشپزخونه رفتم . بطري آب و برداشت و سر كشيد دوباره گفتم :

- چرا با دهن ميخوري ليوان كه هست .

هنوز داشت آب ميخورد . يه نفس . بدون اينكه مكث كنه . ترسيدم نفسش بند بياد يه وقت .

- رادين گوشِت با منه ؟!

بطري رو از روي دهنش برداشت و باقي مونده ي آب و روي صورتش ريخت . خودم و كنار كشيدم :

- چيكار ميكني ؟ كل آشپزخونه رو به گند كشيدي .

بطري رو روي كابينت كوبيد . به سمتم برگشت . دندوناش و رو هم فشار ميداد . پوزخندي به روم زد و گفت :

- اين تويي كه زندگيمون و به گند كشيدي .

اخمام و تو هم كشيدم . چي داشت ميگفت ؟ چرا امشب اينجوري شده بود ؟

- مستي ؟ چته ؟ چرا اينجوري ميكني ؟

يه قدم به سمتم برداشت . دستاش و به كمرش زده بود :

- من از قماش تو نيستم كه مست كنم و نفهمم دارم چه غلطي ميكنم . ميفهمي ؟ من رادينم . با تو فرق دارم .

- ميفهمي چي ميگي رادين ؟ من اصلا متوجه نميشم !

از آشپزخونه با قدماي سريع بيرون رفت . به سمت كتش كه روي مبل مچاله شده افتاده بود رفت . از توي جيبش يه چيزي رو برداشت و دوباره برگشت سمتم . از اين حركتاي

شتاب زده اش ترسيده بودم . با وحشت خودم و به كابينت چسبوندم . انگار يه سي دي دستش بود . با عصبانيت پرتش كرد روي ميز و گفت :

- بيا . اين و ببين شايد بفهمي چي ميگم !

نگاهم و به سي دي دوختم . زمزمه وار گفتم :

- اين چيه ؟

- اين چيه ؟ بگو اين چي نيست ! سند ه.ر.ز.گ.يِ توئه ! سند بي بند و باريته .

با فرياد ادامه داد :

- تازه ميگي اين چيه ؟ خودت نميدوني چه غلطي كردي ؟

دستام و جلو بردم سعي كردم دستاش و بگيرم و بهش بگم آروم باشه ولي دستاش و كشيد و گفت :

- به من دست نزن .

- رادين . . . آريا خوابه . . . داد نزن .

- داد نزنم ؟ ميفهمي باهام چيكار كردي ؟ ميدوني الان چه حالي دارم ؟

از ترس تمام بدنم ميلرزيد . آخرين باري كه رادين و انقدر عصبي ديده بودم كي بود ؟! تو عروسي نيلوفر و نيما ! همون موقع كه همه چي و راجع به دروغام فهميده بود ! چرا الان

داد ميزد ؟! مگه چيكار كرده بودم ؟

از صداي فريادش وحشت كرده بودم . اشكام روي گونه ام سرازير شد .

- رادين . . . من نميفهمم چي ميگي . . .

- نبايدم بفهمي . انقدر خودت و زده بودي به اون راه و من و احمق فرض كرده بودي كه الان برات سخته يادت بياد كي بودي و چيكارا كردي . من و احمق فرض كردي ولي خودت

از منم احمق تر بودي .

- رادين . . .

- صدات و نميخوام بشنوم . اصلا نميخوام ببينمت . ازت متنفرم پريماه . متنفر !

با دستايي كه توي موهاش چنگ شده بود به سمت اتاق خواب رفت و در و محكم به هم كوبيد . مات مونده بودم . متنفر ؟! نگاهم به سي دي افتاد دستم و به سمتش دراز كردم ولي

وحشت زده دستم و پس كشيدم . از آَشپزخونه بيرون اومدم . با قدمايي نا مطمئن به سمت اتاق خواب رفتم . دستاي لرزونم و روي دستگيره گذاشتم و پايين كشيدمش . باز نشد . در

و قفل كرده بود . اشك تو چشمام حلقه زد . خواستم صداش بزنم . بگم در و باز كنه . ولي ياد جمله ي آخرش افتادم . ازم متنفر بود ! با قدماي لرزون برگشتم سمت آشپزخونه .

نگاهم روي سي دي مونده بود بالاخره برداشتمش . لپ تاپم و برداشتم . سي دي رو توش گذاشتم . نفس عميقي كشيدم سي دي رو اجرا كردم . با ديدن اتاق خواب رامين تمام تنم يخ

بست . چشمام هر لحظه گرد تر ميشد . اشكام روون تر . لرزش دستام بيشتر . صحنه به صحنه ي اون شب كذايي بود . همون شبي كه مست بودم . همون شبي كه رامين بهم حمله

كرد . ولي چرا فيلم عوض شده بود ؟ چرا نشونه اي از درگيريامون نبود ؟ تازه فهميده بودم جريان از چه قراره . لپ تاپ و بستم . با اشكايي كه روي گونه هام ميريخت به سمت

اتاق رفتم . در زدم . با هق هق گفتم :

- رادين اين همش دروغه . در و باز كن . ميخوام باهات حرف بزنم .

هيچ صدايي نيومد . دوباره در زدم :

- رادين باور كن اينا دروغه . به حرفم گوش كن خواهش ميكنم . . .

سُر خوردم و پاي در نشستم . سرم و به در تكيه دادم . دستاي بي جونم و دوباره به در زدم .

- رادين . . .

صبح با چشماي پف كرده آريا رو سوار سرويس مدرسه كردم . برگشتم تو خونه . وسايل صبحانه رو جمع كردم . سرم درد ميكرد . كل شب و نتونسته بودم بخوابم . كي اين سي دي

و به رادين داده ؟! رامين كه ايران نيست ! چشمام ميسوخت . تو دلم آشوب بود . چند روزي بود كه حالم رو به راه نبود . ولي با اتفاق ديشب از صبح بدتر هم شده بودم .

احساس تهوع راحتم نميذاشت . ظرف پنير و توي يخچال گذاشتم . يه لحظه حالم بد شد . به سمت دستشويي دويدم . معده ام چنگ شده بود . هر چي توي معده ام بود بالا آوردم آب به

صورتم پاشيدم . نگاهم و تو آينه به چشماي قرمزم دوختم . زير دلم تير ميكشيد . سرم گيج ميرفت . چرا اينجوري ميشدم ؟ از دستشويي بيرون اومدم . خودم و روي مبل انداختم .

چشمام و چند ثانيه بستم . نفسام به شماره افتاده بود . احساس تنگي نفس ميكردم . چند روزي ميشد كه اين حالتها رو داشتم ولي امروز صبح بيشتر شده بود .

صداي در اتاق اومد . سريع چشمام و باز كردم و از جا بلند شدم . سرم گيج رفت ولي اهميتي ندادم . رادين آشفته و با وضعي بدتر از من از اتاق بيرون اومد .

- سلام .

حتي نيم نگاهي هم به سمتم ننداخت . هنوز لباساي ديشب تنش بود . قدماش و تند كرد و به سمت در رفت . دنبالش تقريبا دويدم :

- رادين گوش بده بهم باهات حرف دارم .

- بس كن . چه حرفي باهام داري ؟ همه چي و با چشم خودم ديدم .

- همه چي اونجوري كه تو ديدي نبود .

هنوز نگاهم نميكرد .

- بذار توضيح بدم . بهم فرصت بده .

اخماش و تو هم كشيد :

- نميفهمي چي ميگم ؟ بس كن . صدات اعصابم و به هم ميريزه .

از در بيرون زد . دوباره اشكام روي گونه ام ريخت . زير دلم تير ميكشيد . سرم گيج ميرفت . دوباره احساس تهوع كردم . به سمت دستشويي دويدم . . .

*****

بعد از دو تا بوق نيوشا گوشيش و جواب داد :

- از الان بگم هيچ بهانه اي رو براي پنجشنبه قبول نميكنم .

سعي كردم معمولي برخورد كنم و همه ي ناراحتي و احساس بدم و فراموش كنم :

- واسه اون زنگ نزدم .

- سلام . خوبي ؟

- سلام . مرسي تو خوبي ؟ پدرام خوبه ؟

- آره خوبيم . چيزي شده ؟

- نه مگه بايد چيزي بشه بهت زنگ بزنم ؟

- بله ! والا از وقتي شما شوهر كردي كمتر سراغ ما بدبخت بيچاره ها رو ميگيري .

- لوس نشو نيو .

- چه خبر شده حالا ؟

- چيزي نيست .

- الكي هم زنگ نزدي . راستش و بگو .

- نه بابا ميخواستم حالت و بپرسم .

- راستي ديشب بالاخره رادين خان تشريف آوردن خونه ؟!

چه خوب كه خودش حرف ديشب و پيش كشيد :

- آره . گفت درگير كاراي شعبه ي دوم رستورانش بوده . واسه همين دير اومده . چطور پدرامم دير اومد ؟

- نه پدرام مثل هميشه اومد .

- آها . حرفي بهت نزد ؟

- حرف ؟ در مورد چي ؟

- هيچي هيچي . همينجوري گفتم .

- پري چيزي شده ؟

- نه بابا چي بشه مثلا ؟

- نميدونم والا مشكوك ميزني .

- نه بابا . نيو من برم ديگه . الان آريا از مدرسه مياد .

- خيلي خب . خواستي حرف بزني خبرم كن .

- چيزي نشده .

- واسه محكم كاري گفتم .

- خداحافظ .

تلفن و قطع كردم . نگاهم دوباره روي سي دي موند . به سمتش رفتم . بايد ميفهميدم اين فيلم و كي دست رادين داده ! اونم يه فيلم تقلبي ! دستم و روي پيشونيم كشيدم . سرم درد

ميكرد . از صبح بيشتر از صد بار به گوشي رادين زنگ زده بودم . ولي هر بار تماسام بي جواب مونده بود .

دوباره روي مبل ولو شدم . قطره هاي اشك روي گونه ام ريخت . چرا الان ؟!

سرم و تو دستام گرفتم . شقيقه هام و ماساژ دادم . كلافه بودم . از طرف ديگه اين سرگيجه و تهوع كلافه ترم ميكرد . چرا اينجوري شده بودم ؟! نكنه . . . چشمام گرد شد . از

فكري كه تو سرم اومد . روزا رو شمردم . . . نكنه باردارم ؟! قلبم خالي شد . صداي زنگ در حواسم و پرت كرد . آريا بود . در و براش باز كردم . امكان نداشت باردار باشم . بعد

از اين همه مدت نميتونست درست باشه . نه نه امكان نداره .

آريا وارد شد :

- سلام ماماني .

شُل و وا رفته با ذهني كه در حال كلنجار رفتن بود گفتم :

- سلام .

آريا نگاه دقيقي بهم انداخت كوله اش و يه گوشه پرت كرد و گفت :

- گشنمه . ناهار چي داريم ؟

انقدر كلافه بودم كه حتي يادم رفته بود ناهار بپزم . دستي روي چشماي دردناكم كشيدم و گفتم :

- الان برات پيتزا سفارش ميدم .

آريا دستاش و به هم كوبيد :

- آخ جون پيتزا .

- لباسات و عوض كن دستاتم بشور .

آريا به سمت اتاقش رفت . چجوري ميتونستم حامله باشم ؟ اونم بعد از يك سال كه دست از درمان كشيده بودم . اين امكان نداشت . . .

با قدماي نامطمئن وارد آزمايشگاه شدم . به سمت ميز پذيرش رفتم . دختر جووني پشتش نشسته بود :

- سلام

- سلام خانوم بفرماييد ؟

- ميخوام تست بارداري بدم .

لبخندي به صورت يخ بسته ي من زد و گفت :

- بفرماييد بشينيد چند لحظه .

سر تكون دادم . روي صندلي نشستم . كاش جوابش منفي باشه . كاش بچه اي در كار نباشه . آخه چرا الان ؟ همين الان كه زندگيم آشوبه !

چرا رادين نميذاشت حرف بزنم ؟! ديشب نفهميدم كي اومده خونه . انقدر منتظرش مونده بودم كه به خاطر بي خوابي شب قبلش روي مبل خوابم برده بود . فقط وقتي ديدم در اتاق

دوباره قفله متوجه اومدنش شده بودم . صبحم بلافاصله بعد از راهي كردن آريا اومده بودم آزمايشگاه . دلم مثل سير و سركه ميجوشيد .

- خانوم .

از جام بلند شدم :

- بله ؟

- بفرماييد . نوبت شماست .

*****

كليد و تو قفل چرخوندم . وارد خونه شدم . هيچ صدايي نمي اومد . به سمت اتاق خواب رفتم . در باز بود ولي خبري از رادين نبود . نفسم و بيرون دادم گوشيم و برداشتم شماره ي

موبايلش و گرفتم . دو تا بوق خورد و بعد رجكتم كرد .

نفسم و كلافه بيرون دادم . كيفم و روي زمين انداختم . سريع شماره ي رستوران و گرفتم تلفن مستقيمي كه مال خودش بود .

- بله ؟

صداش گرفته بود . قلبم فشرده شد . سريع گفتم :

- رادين قطع نكن بايد باهات .

صداي بوق توي گوشم پيچيد . اشكام دوباره سرازير شد . لعنتي چرا نميذاشت حرف بزنم ؟ شالم و از سرم در آوردم و پرت كردم رو زمين . دكمه هاي مانتو ام و با حرص باز كردم

. از تنم در آوردمش و پرتش كردم تو اتاق . سرم گيج رفت . دوباره حالت تهوع سراغم اومد . دويدم سمت دستشويي . كي ميشد اين حالتا دست از سرم برداره ؟ چرا يه زماني فكر

ميكردم اين حالتا بايد برام شيرين باشه ؟ پس چرا الان دارم جون ميدم ؟

صداي زنگ تلفن اومد . سريع بيرون دويدم . شايد رادين باشه ! با هيجان جواب دادم :

- بله ؟

- سلام پريماه .

با شنيدن صداي آيلار هيجانم فروكش كرد .

- سلام آيلار . خوبي ؟

- قربونت برم . پريماه زياد وقتت و نميگيرم . ميخواستم بگم فردا من ماشين ميارم با هم بريم خونه ي نيوشا . تو ديگه نيار .

- آيلار جون من چند جا كار دارم فردا . آريا رو هم بايد ببرم كلاس . خودم ميام . مرسي .

- جدي ؟ خب اگه كار داري كه هيچي . من با نيلو ميام . پس اونجا ميبينمت .

- باشه خداحافظ .

گوشي و قطع كردم . چرا همه چي به هم ريخته بود ؟ بعد از 5 سال زندگي ؟! اين انصاف بود ؟!

*****

ساعت 1 نصف شب و نشون ميداد . كلافه شده بودم . پس چرا رادين نمي اومد ؟! گوشيشم كه طبق معمول جواب نميداد . هر جور شده بايد باهاش حرف ميزدم . تا كي ميخواست

جوابم و نده ؟ تا كي ميخواست از كنارم ساده بگذره ؟!

صداي باز و بسته شدن در اومد . روي تخت نيم خيز شدم . چند تا نفس عميق كشيدم و منتظرش موندم . يكم طول كشيد تا بياد تو اتاق . به محض اينكه وارد شد از تخت پايين اومدم

. نگاهش و عصبي بهم دوخت :

- تو اينجا چيكار ميكني؟

لحنش قلبم و به درد آورد . چرا انقدر تو اين دو روز برام غريبه شده بود ؟!

- ميخوام باهات حرف بزنم .

كلافه اشاره اي به بيرون اتاق كرد و گفت :

- از اتاق برو بيرون . زود باش .

از اين همه نديده گرفتنش عصبي شدم :

- از چي داري فرار ميكني ؟ چرا به حرفام گوش نميدي ؟

يه قدم به سمتم برداشت صورتش نزديك صورتم قرار گرفت :

- هنوز نفهميدي نميخوام باهات حرف بزنم ؟ حتي نميخوام ببينمت . چي داري كه بگي ؟ نميخوام كثافت كاريات و واسم توجيح كني . بيرون !

دندونام و رو هم فشار دادم :

- اينجا اتاق منم هست .

- باشه نرو . مهم نيست . من ميرم بيرون .

بالشتش و از روي تخت چنگ زد و از اتاق بيرون رفت . دنبالش راه افتادم :

- اينا همش دروغه . حرف الكيه . چرا باورشون ميكني ؟

- به چشماي خودم نميتونم شك كنم .

- اين فيلم دستكاري شدست .

تقريبا فرياد زد :

- خفه شو پريماه ! فقط خفه شو ! هيچي ديگه نميخوام در مورد اون فيلم آشغال بشنوم . هيچي ! اين و تو مغزت فرو كن .

- ماماني چي شده ؟

نگاهم و از رادين گرفتم . صداي آريا تنم و لرزوند . اون چه گناهي داشت ؟ چرا بايد دعواي ما رو ميديد ؟ با صدايي لرزون گفتم :

- هيچي ماماني . برگرد تو تختت . منم الان ميام پيشت .

انگار تازه نگاهش به رادين افتاد كه روي مبل نشسته بود و دستاش و تو هم گره كرده بود . با خوشحالي به سمتش اومد و گفت :

- سلام بابايي دلم برات تنگ شده بود .

خواست بپره تو بغلش كه رادين عصباني گفت :

- تو چرا بيداري ؟ برو بگير بخواب .

آريا سر جاش ميخكوب شد . لباش از بغض تكون ميخورد . تا حالا سابقه نداشت رادين دعواش كنه . منم مثل آريا بغض كرده بودم . زندگي آرومم چجوري تبديل به ميدون جنگ شده

بود ؟!

- بيا بريم بخواب ماماني .

آريا بي اراده دنبالم كشيده شد . توي تختش خوابوندمش . هنوزم بغض داشت ولي گريه نميكرد . دلم گرفت . بوسه اي روي گونه اش زدم و با لبخندي مصنوعي گفتم :

- عزيزم بابا خسته بود . يه وقت به دل نگيريا . باشه ؟

تو چشماش اشك حلقه زده بود . سر تكون داد . چيزي نگفت . پتو رو روش كشيدم و گفتم :

- بخواب ماماني . قربون چشماي خوشگلت برم .

پلكاي آريا بسته شد . هم زمان قطره اي اشك روي گونم راه باز كرد . سريع از كنارش بلند شدم و از اتاق بيرون زدم . نگاهم به مبل افتاد . رادين روش دراز كشيده بود . با

چشماي باز به سقف خيره شده بود . بي توجه بهش به سمت اتاق دويدم . در و بستم و خودم و روي تخت انداختم .

جلوي آينه نگاهي به خودم انداختم زير چشمام به خاطر گريه و كم خوابي سياه شده بود . نفسم و بيرون دادم . سعي كردم با آرايش قيافم و بهتر كنم . امروز بايد جواب آزمايشم و

ميگرفتم . خدا كنه اون چيزي نباشه كه فكر ميكنم . نميخواستم تو اين وضعيت يه نفر ديگه رو هم بدبخت كنم !

كيفم و برداشتم و از اتاق بيرون اومدم . نگاهم به رادين افتاد هنوز روي مبل خواب بود . ساعت از 8 هم گذشته بود . مگه نميخواست سر كار بره ؟! بي توجه بهش به سمت اتاق

آريا رفتم . مشغول جمع كردن كتاباش بود گفتم :

- حاضري ماماني ؟

- بله .

- بيا بريم كلاست دير ميشه .

سر تكون داد . از اتاقش بيرون اومدم . دوباره نگاهم به رادين افتاد . آروم خوابيده بود . دوباره برگشتم سمت اتاق آريا :

- آريا يه كاغذ و خودكار بده به بهم .

آريا بدون حرف كاغذ و خودكاري به سمتم گرفت . روي ميز تحريرش خم شدم و براي رادين پيغام نوشتم :

- من امروز ناهار خونه ي نيوشا دعوتم . آريا 10 تا 12 كلاس زبان داره . لطفا 12 برو دنبالش .

نگاهي به نوشته ام انداختم . دوباره خوندمش .

- مامان بريم ؟

- بريم عزيزم .

كاغذ و به در ورودي خونه چسبوندم . سوئيچم و برداشتم و بيرون رفتم .

ماشين و جلوي آموزشگاه پارك كردم . شال گردن آريا رو مرتب كردم :

- سفارش نكنم ماماني كلاست تموم شد تو آموزشگاه بمون بابا مياد دنبالت باشه ؟! نياي تو خيابون .

معصومانه سرش و تكون داد و گفت :

- كاش تو ميومدي دنبالم .

لپش و نوازش كردم و گفتم :

- قربونت برم من و بابا نداره . خيالم از بابتت راحت باشه گل پسر ؟

غر غر كنان گفت :

- بابا هميشه دير مياد .

- اگه بابا دير اومد زنگ بزن خودم و سريع ميرسونم باشه ؟! مياد ماماني . غصه نخور .

سر تكون داد هنوز براي رفتن دودل بود . صداي بوق ماشيني از پشت باعث شد از تو آينه نگاهي بندازم . زير لب گفتم :

- لعنتي . اين همه جا بايد بياد پشت من بوق بزنه .

به ماشين حركتي دادم . آريا با خودش كنار اومده بود . خودش و به سمتم كشيد منم صورتم و پايين آوردم تا ببوستم . عادتش بود . لبخندي روي لبم نشست گفتم :

- برو ماماني كلاست دير ميشه .

در و باز كرد و پياده شد . همينجور كه در و ميبست بلند گفت :

- خداحافظ .

انقدر وايسادم تا كامل وارد آموزشگاه بشه . نفسم و سنگين بيرون دادم و دور زدم . ناخودآگاه فكرم به سمتش كشيده شد . چرا به اينجا رسيديم ؟ فلشم و به ضبط ماشين زدم .

آهنگ ملايمي پخش شد :

اگه ازم گريزوني از عاشقي پشيموني

داري اشكام و ميبيني از تو چشمام نميخوني

قدر تورو ندونستم تورو خواستم نتونستم

از تو شكايتي ندارم تورو دنيام ميدونستم

فرصتي بده به دستام بذار دستات و بگيرم عاشقونه

نگو ما با هم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

بي تو دلخوشي ندارم ديگه طاقت نميارم

اي تموم زندگيم هستي من دار و ندارم

وقتي اسمت رو لبامه نفسام آروم ميگيره

بي تو حرف تازه اي نيست بي تو من دلم ميگيره

عشق من چيزي بگو نذار كه زود تموم بشه

نذار احساسي كه دارم بدون تو حروم بشه

كمي نوازشم بكن عشق من و ازم نگير

نذار حس تورو خواستن اينطوري ناتموم بشه

فرصتي بده به دستام بذار دستات و بگيرم عاشقونه

نگو ما با هم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

اولين جا پاركي كه ديدم وايسادم . پارك كردم . كيفم و برداشتم و از ماشين بيرون اومدم . دزدگير و زدم . نفس عميق كشيدم . سرماي زمستون وارد ريه هام شد . از ماشين فاصله

گرفتم و به سمت آزمايشگاه رفتم . پله هارو با عجله بالا رفتم . نگاهي به ساعتم انداختم 10 بود . مطمئن بودم دير ميرسم پيش نيوشا . اوف كي حوصله داشت غرغراش و تحمل

كنه ؟!

بيخيال نيوشا شدم . قلبم تند ميزد . طبقه ي دوم رسيدم . چند تا نفس كشيدم و وارد شدم . سمت پذيرش رفتم .

- سلام خانوم جواب آزمايشم و ميخواستم .

- اسمتون ؟!

- پريماه . . . پريماه فتوحي .

- چند لحظه تشريف داشته باشين .

چند تا قدم برداشتم . از جواب ميترسيدم . موبايلم زنگ خورد . سريع از تو كيفم بيرون كشيدمش . اسم نيوشا رو روي صفحه ديدم ناچارا جواب دادم :

- جانم نيو ؟

- كجايي پس ؟ همه اومدن .

- چه خبره ؟ مگه ميخواين برين كله پزي ؟! تو گفتي ناهار !من تو راهم . تا نيم ساعت ديگه ميرسم .

- ميخوايم بيشتر پيش هم باشيم .

- خيلي خب اومدم .

- منتظرم .

همون لحظه صداي مسئول آزمايشگاه اومد :

- خانوم فتوحي ؟

به سمتش برگشتم و مضطرب گفتم :

- بله ؟

برگه اي رو به سمتم گرفت و گفت :

- بفرماييد جواب آزمايشتون .

سريع از دستش گرفتم و گفتم :

- ممنون .

از در آزمايشگاه بيرون زدم . ميترسيدم اگه چند لحظه بيشتر پيشش بمونم جواب و بهم بگه . هنوز برگه رو تو دستم فشار ميدادم . با قدماي بلند به سمت ماشين رفتم . دزدگير و

زدم و سوار شدم . حتي نذاشتم براي چند ثانيه مغزم چيزي رو پردازش كنه پام و روي پدال گاز فشار دادم . ماشين از جا كنده شد . نيم نگاهي به صندلي كنارم انداختم . برگه كنار

كيفم روي صندلي افتاده بود . انگار اين برگه آثار جرم من بود . سريع در كيفم و باز كردم و برگه رو توش انداختم . نفس عميقي كشيدم و به سمت خونه ي نيوشا روندم . تمام طول

راه فكرم پيش جواب آزمايش بود . يعني جوابش چي بود ؟! بارها وسوسه شدم تا نيم نگاهي بهش بندازم . ولي جلوي خودم و ميگرفتم . اگه قرار بود بفهمم بهتر بود تو مطب دكتر

ميفهميدم .

نفسم و بيرون دادم . پيچيدم توي كوچه . ماشين و جلوي خونه ي نيوشا پارك كردم . دستم به سمت كيفم رفت . انگار بمب توش بود . دستي به صورتم كشيدم . بايد پياده ميشدم .

الان نيوشا منتظرم بود . كيف و برداشتم و زيپش و باز كردم . برگه ي آزمايش و بيرون كشيدم . هر چي كه بود بايد همين الان ميفهميدم . كنجكاوي و نگراني عين خوره به جونم

افتاده بود .

برگه رو باز كردم . چشمام و براي چند ثانيه بستم . نگاهي به سربرگ آزمايش كردم اسم و سنم و زده بود . نگاهم پايين تر اومد . با ديدن كلمه ي positive مبهوت شدم . مات

روي برگه موندم . اين امكان نداشت . ناباورانه دوباره و دوباره خوندمش . چندبار اسمم و بالاي برگه چك كردم . احتمال نداشت اين مال من باشه . چجوري ميتونستم حامله باشم

؟! خدايا اين حقيقته ؟ مگه همچين چيزي ممكنه ؟! نميدونستم بايد خوشحال باشم يا ناراحت ! اشكام روي گونم راه باز كرد . اشك شادي بود يا ناراحتي ؟ نميدونستم . من حامله بودم

؟! من ميتونستم حامله بشم ؟! اشكم بيشتر شد . سرم و توي دستم گرفتم . ناراحت بودم . خدايا چرا الان ؟! چرا تو اين وضعيت ؟!

برگه رو توي داشبورد ماشين گذاشتم . كلافه بودم . هم كلافه و هم عصبي . تلفنم زنگ خورد . نيوشا بود جواب دادم :

- الو نيو . من نميتونم بيام .

صداي فريادش از پشت تلفن اومد :

- يعني چي كه نميتوني ؟! كجايي ؟ پريماه بيا چقدر مسخره بازي در مياري .

كلافه گفتم :

- نيو من نميام . خوش بگذره .

ماشين و روشن كردم . انگار از صداي گرفتم فهميد حالم خوب نيست . لحنش مهربون تر شد گفت :

- الان كجايي ؟

از كوچشون بيرون اومدم گفتم :

- باهات بعدا حرف ميزنم .

گوشي و قطع كردم و روي صندلي انداختم . خدايا حكمتت چيه ؟! چرا درموندم ميكني ؟!

بي هدف تو خيابونا ميچرخيدم . نميدونستم كجا بايد برم . چشمم به يه كافي شاپ خورد . ماشين و پارك كردم و رفتم تو . همه ي صندليا پر بود . يه ميز درست وسط كافي شاپ خالي

بود . به سمتش رفتم و نشستم بلافاصله گارسون اومد و منو رو به دستم داد . بدون اينكه نگاهي به منو بندازم گفتم :

- يه قهوه لطفا .

گارسون سري تكون داد و از ميز دور شد . نگاهم و به گوشي كه تو دستم بود انداختم . ليست آخرين تماسا رو آوردم دستم روي يه اسم موند . مكث كردم . دو دل بودم . بهش

ميگفتم چه برخوردي ميكرد ؟! اصلا بايد ميگفتم ؟! كلافه بودم . يه احساس خوشحالي ته قلبم بود ولي صد برابر اون غم و غصه تو وجودم بيداد ميكرد .

گارسون قهوه رو روي ميز گذاشت . برداشتمش و مزه مزه اش كردم . طعم خاطره هام و ميداد . كامل قهوه رو سر كشيدم . بر حسب عادت روي نعلبكي گذاشتمش و برگردوندمش .

چند لحظه صبر كردم دوباره ليست تماسام و چك كردم . دوباره دستم روي يه اسم موند . چقدر دلم گرفته بود . چقدر دوست داشتم باهاش يه دل سير صحبت كنم .

دوباره گوشي و روي ميز گذاشتم . كلافه فنجون قهوم و برداشتم نگاهم همه جاش و كاويد . زير لب براي خودم زمزمه كردم :

- تسبيح ، مار ، خطاي كوتاه و صاف . . . نفسم و بيرون دادم . خطاي صاف و باور كنم يا اون مار و ؟ تسبيح . . . بچم . . . دستم بي اراده به سمت شكمم رفت . فنجون و توي

نعلبكي گذاشتم . گوشيم زنگ خورد نگاهي بهش انداختم . شماره ي ناشناس بود برداشتم :

- الو ؟

- ماماني .

نگران شدم گفتم :

- آريا ماماني كجايي ؟

- من آموزشگاهم بابا نيومد .

دندونام و رو هم فشار دادم . از جام بلند شدم و گفتم :

- الان ميام عزيز دلم .

كيفم و برداشتم پول قهوم و حساب كردم و از در بيرون اومدم .

يكم دست دست كرد . انگار داشت كلنجار ميرفت با خودش كه بگه يا نه ! بي صبرانه منتظر بودم تا حرف بزنه . چي شده بود كه نيو نميخواست هيچي در موردش بگه ؟ چي شده بود

نيو انقدر امروز ساكت شده بود ؟!

بالاخره كلنجار رفتنش تموم شد . نفس عميقي كشيد و گفت :

- رامين برگشته !

احساسم چيزي بين بهت و سردرگمي بود ! رامين ؟ برگشته ؟!نه ! نميتونست واقعيت داشته باشه ! احساس ميكردم رنگم پريده . پس همه ي اين اتفاقا كار خودش بود . مقصر

رامين بود . ميخواست زندگيم و نابود كنه ! با من من گفتم :

- تو . . . تو از كجا ميدوني ؟

نفسش و بيرون داد :

- پدرام بهم گفت !

- پدرام ؟

- آره ميگفت چند شب پيش يه پسري به اسم رامين اومده بود رستوران . ميگفت چند ساعتي تو دفتر رادين بوده بعدشم رفته انگار پدرام كه رفته بوده تو اتاق رادين ديده كلافست .

ميگفت وضع دفترشم حسابي به هم ريخته بوده . ميگفت نفهميدم اين پسره كي بود و چيكار داشت . پدرام از هيچي خبر نداشت . رادينم بهش چيزي نگفته . همش ميگفت نميفهمم

چرا رادين انقدر يهو به هم ريخت . اين پسره كي بود ! تنها چيزي كه به شك انداخته بودش همراه رامين بود !

با وحشت گفتم :

- كي باهاش بود ؟

نيوشا نگاه كلافه اي بهم انداخت و گفت :

- خودت چي فكر ميكني ؟

عصبي چشمام و بستم . سقف رو سرم خراب شده بود . ميدونستم كي بود ! ميدونستم . . . زمزمه كردم :

- ساناز !

- دقيقا ! ميگفت قبلا ديده زنه رو . يادش بود كه دوست توئه .

چشمام و بستم تحمل نداشتم . تحمل اين همه درد و نداشتم . ساناز دوباره طرف رامين رفته بود ؟ چرا انقدر احمق بود ؟!

- پدرام فهميده رادين چشه ؟

- نه ! نفهميده . ميگه رادين هيچي نميگه . فقط اين وسط شك كرده كه به تو مربوط باشه .

سكوت كردم . دوباره گفت :

- پري چي شده ؟ رامين چيكار كرده ؟ رادين الكي انقدر به هم نميريزه .

بازم سكوت كردم . نميخواستم چيزي بفهمه . نميخواستم اونم قضاوتم كنه !

- حرف بزن پري . داره چه اتفاقي تو زندگيتون ميفته ؟

از جام بلند شدم . تقريبا فرياد زدم :

- نميدونم ! خودمم نميدونم اين بلا چجوري سرم اومد !

- چه بلايي ؟

- رامين يه سي دي به رادين داده !

صورت نيوشا مات و مبهوت به من دوخته شده بود .

- تو اون سي دي چي بود ؟

- نپرس نيو !

- نگو اون چيزي بود كه من فكر ميكنم !

چند تا قدم سريع برداشتم . كلافه گفتم :

- چيز خوبي نبود !

- پري نصف جونم كردي . چي تو اون سي دي بود ؟

دوباره نشستم مقابل نيوشا :

- يه فيلم تقلبي . يعني چجوري بگم اون چيزايي كه توش بود واقعيت بود ولي يه جاهاييش حذف شده بود . فيلم و دستكاري كرده بودن .

- مثل آدم حرف بزن . يعني چي ؟

- چند سال پيش رامين ميخواست بهم ت.ج.ا.و.ز كنه ! من . . . من نذاشتم ! باهاش درگير شدم . ولي هيچ كدوم از اون درگيريا توش نبود . همه ي بوسه هامون . . . هر كاري كرده

بود و توي اون فيلم گذاشته بود . به جز تيكه هاي درگيريامون . فيلم و دستكاري كرده !

- پري اين حرف شوخيشم مسخرست !

- كاش شوخي بود .

كلافه سرم و تو دستام گرفتم :

- رادين اين فيلك و ديده ؟

- آره . . . نميدونم ديگه چيا بهش گفته . نميدونم رادين چي شنيده . نه باهام حرف ميزنه نه ميذاره توضيح بدم . تو برزخ گير افتادم . انگار اصلا نميبينتم . دارم ديوونه ميشم .

نيوشا ناباورانه گفت :

- چرت نگو پري . رادين نشسته فيلم تورو ديده ؟ سرم داره ميتركه . هيچي نگو .

- تو بگو چيكار كنم نيوشا .

نيوشا از جاش بلند شد . كلافه و عصبي با اخماي تو هم گفت :

- پري حالم به هم ميخوره از اينكه اين حرف و بزنم . ولي يادته چقدر خودم و خفه كردم ؟ كه دور ساناز و رامين خط بكش . چقدر گفتم آسه برو آسه بيا . چقدر گفتم همه ي اين

كارايي كه ميكني بعدا عواقب داره ؟ پري متنفرم از اينكه اينارو دارم ميگم ولي همه رو بهت قبلا گفته بودم . نخواستي بفهمي . گوشات و گرفته بودي و فقط به عشق و حال چند

ساعتت فكر ميكردي .

- تو ديگه چرا اين حرف و ميزني ؟ كم تاوان دادم ؟ بازم بايد تاوان كارام و ميدادم ؟

نيوشا مقابلم وايساد و گفت :

- وقتي يه كاري كردي تا ابد باهاته . گذشتته . نميتوني ازش فرار كني . 5 سال گذشت . تونستي ازش فرار كني ؟ هان پري ؟ تونستي ؟ پس چرا زندگيت اينجوري شده ؟ فكر كردي

توبه كردي همه چي حل شد ؟ چرا از اولش درست قدم بر نداشتي ؟

- بس كن نيوشا . هميشه همين حرفا رو ميزني .

- چقدرم اين حرفام تاثير داشته واسه تو !

- يه وقت حرفي به پدرام نزني ؟

- مگه خل شدم ؟ پري تنها كاري كه ميتوني بكني اينه كه ازش وقت بخواي كه بذاره حرف بزني . الان اون فيلم روش تاثير گذاشته . عصبانيه . تو بايد صبور باشي . دست از سرش

بر ندار . حداقل مطمئنم انقدر ميفهميدي كه خودت و تحت اختيار رامين و امثال اون نذاري .

- اگه نذاره حرف بزنم ؟

اخم كرد و گفت :

- ميذاره . عاقلانه رفتار كن . يكم بهش فرصت بده با خودش كنار بياد . الان گرمه . اون صحنه ها تو سرش رژه ميره . بذار يكم آروم تر بشه باهاش حرف بزن .

سرم تكون دادم . نيوشا دوباره گفت :

- خب من بايد برم .- بمون .

- برم بهتره . نگران هيچي نباش . درست ميشه . رادين انقدر احمق نيست كه با اين چيزا تغيير موضع بده . دوست داره .

- مرسي اومدي نيو .

نيوشا خداحافظي كرد و رفت . مدام حرفاش تو سرم رژه ميرفت . خدا كنه همه چي درست شه !

پاهام و مدام تكون ميدادم . برگه ي آزمايش توي دستم بهم دهن كجي ميكرد . نگاه نگرانم و دور تا دور مطب گردوندم . به جز من 2 تا زن ديگه توي مطب بودن . هر دو تاشون

باردار بودن . يكيشون با شوهرش اومده بود . معلوم بود حسابي عاشقن ! از مدل نگاه كردنشون ميشد اين و فهميد . يكي ديگه با يه بچه ي حدودا 4 ساله كه مدام بهش ميگفت

كنارش بشينه ولي نميتونست بچه رو مهار كنه . خودشم با اون وضع سختش بود از جاش بلند بشه . دلم براش سوخت ! معلوم نبود شوهرش كجا بود ! تمام سختياي بچه داري و

بارداري مال زناست ! نگاهي به پسر بچه ي شيطون انداختم . ياد آرياي خودم افتادم . ليخندي روي لبم نشست . مادرش درست دو تا صندلي ازم فاصله داشت .

- آقا كوچولو اسمت چيه ؟

پسر كه توجه اش به من جلب شده بود يكم نگاهم كرد و با يه حالت غريبي كنار مادرش رفت . بالاخره تونستم آرامش و تو صورتش مادرش ببينم !دستي به موهاي پسرش كشيد و

گفت :

- اسمت و به خاله بگو !

با شنيدن لفظ خاله لبخندم عميق تر شد . پسر بچه به حرف اومد و با لحن شيريني گفت :

- سروش .

- چه اسم قشنگي . سروش چند سالته ؟

سرش و تو بغل مامانش قايم كرد !چه خجالتي ميكشيد ! انگار نه انگار تا همين چند لحظه پيش مطب و رو سرش گذاشته بود !مامانش با لبخند رو به من گفت :

- 4 سالشه !

پس حدسم درست بود .

- خدا حفظش كنه براتون . خيلي پسر شيرينيه .

- مرسي .

نگاهم و از مادر و پسر گرفتم . دوباره چشمم به برگه ي آزمايشم افتاد . كاش ميشد برگه رو مچاله كنم و از مطب برم بيرون . كاش ميشد انقدر ترديد نداشته باشم ! كاش . . .

سرم و به ديوار تكيه دادم و چشمام و بستم . دلم پيش آريا بود . حتما با شيطنتش پريا رو كلافه كرده بود ! نگاهم روي ساعتم سُر خورد ! 6 بود !

نفسم و پر صدا بيرون دادم . همون لحظه صداي منشي و شنيدم :

- خانوم فتوحي . بفرماييد نوبت شماست .

تشكر كردم و به سمت اتاق دكتر رفتم . تقه اي به در زدم و وارد شدم . دكتر با ديدنم لبخندي زد و عينكش و برداشت :

- پريماه ! چطوري عزيزم ؟!

به سمتش رفتم . دست دادم و گفتم :

- خوبم خانوم دكتر . شما خوبين ؟

- الان كه تورو ديدم بهتر شدم . دختر كجايي تو ؟اصلا نمياي اين طرفا !

- الان كه هستم پيشتون !

لبخند زد و گفت :

- چه كاري از دستم بر مياد ؟ مشكل چيه ؟!

برگه ي آزمايش و مقابلش گذاشتم . دستاي لرزونم و سريع پس كشيدم . دكتر بدون حرف برگه رو برداشت و نگاهي بهش انداخت . يهو چشماش از تعجب گرد شد . برگه رو گرفت

پايين و گفت :

- اين برگه مال توئه ؟!

لبخند مصنوعي زدم . با ترس گفتم :

- اي كاش نبود !

- چرا دختر ؟! مگه تو همين جواب و نميخواستي ؟! سال پيش با شوهرت اومدي و دقيقا دنبال همين جواب بودي . حالا چرا نگراني ؟

- خانوم دكتر مگه همچين چيزي ممكنه ؟! شما گفتين امكان بارداري نيست . پس اين جواب . . .

حرفم و ادامه ندادم . نتونستم حتي از لفظ مثبت استفاده كنم ! دكتر با صورتي خوشحال گفت :

- عزيزم اين يه معجزست . خدارو شكر كن .

انگار هنوز متوجه ناراحتي عميق من نشده بود . حتما احتمال ميداد شوكه شدم فقط ! ولي من هم شوكه بودم هم ناراحت !با صدايي لرزون گفتم :

- تا چند وقت ميتونم بچه رو سقط كنم ؟!

دكتر با دهن باز بهم نگاه كرد !

- پريماه ميفهمي چي ميگي ؟!براي چي آخه ؟!

همه ي نيروم و جمع كردم و گفتم :

- من اين بچه رو نميخوام ! اين بچه خوشبخت نميشه اگه به دنيا بياد !زندگيش تباه ميشه !

تو دلم گفتم مثل زندگي خودم . . . مثل زندگي اون . . . مثل زندگي آريا . . .

- شوهرت ميدونه ؟!

شوهرم ؟! اگه باهام حرف ميزد بهش ميگفتم ! ولي . . . لعنتي . . . اصلا چرا اون لعنتي باشه ؟ لعنت به من . . . لعنت به من و كارام !

- نه نميدونه .

- شايد اون بچه رو بخواد .

- ميدونم نميخواد !

- چه بلايي سرتون اومده ؟! ميدوني چرا اسمت هنوز يادمه ؟! به خاطر اينكه يه زوج خوشبخت بودين . به خاطر عشقي كه توي نگاهتون موج ميزد . به خاطر اينكه با وجود

مشكلاتي كه براي بارداري داشتين بازم كنار هم بودين !

عاشق بوديم !الان چي هستيم ؟! دو تا آدم بدبخت ؟!سرم و پايين انداختم :

- تا كي ميشه سقطش كرد ؟

نفس عميقي كشيد . نگاهي بهم انداخت و چند لحظه مكث كرد . برگه رو روي ميز گذاشت و دستاش و تو هم قفل كرد .

- پريماه عاقل باش . شايد تا آخر عمرت نتوني ديگه بچه دار بشي . شايد يه روز حسرت بخوري !

قطره اشكي كه تمام مدت سعي ميكردم مهارش كنم روي گونم سر خورد . سرم و پايين انداختم و گفتم :

- اشكالي نداره . متوجه همه ي اينا هستم !

پوفي كرد و اشاره اي به اتاق معاينه كرد .

- برو اونجا آماده شو تا بيام سونوگرافي كنم ازت . ببينيم اصلا بچه چند ماهشه !

سر تكون دادم . از جا بلند شدم و به سمت اتاق رفتم . بايد بهش ميگفتم . لعنتي بايد بالاخره بهش ميگفتم !اشكام و پس زدم . مانتوم و از تنم در آوردم و روي تخت دراز كشيدم .

نگاهم و به سقف اتاق دوختم . اصلا اينجا عوض نشده بود . هنوز همونطور بود . آخرين بار كي اومدم اينجا ؟! يادم نميومد .

چند لحظه بعد دكتر وارد اتاق شد . ساكت بود . بلوزم و بالا زدم . ژل سردي رو ، روي شكمم ريخت و بعد با دستگاه مخصوص محكم روي شكمم فشار داد . نگاهش به مونيتور

مقابلش بود . حتي نميخواستم نگاه كنم به مونيتور بعد از چند لحظه دكتر با لبخندي كه رو لبش نشسته بود گفت :

- اينجارو ببين شكل لوبياست .

اين بچه بچه ي من بود . خدايا ميخواستم چيكارش كنم ؟! بدون اينكه به تشبيهش فكر كنم افكار رويايي رو از ذهنم پس زدم و گفتم :

- چند ماهشه ؟!

- تازه رفتي تو يك ماهگي عزيزم .

- تا كي ميتونم سقطش كنم ؟!

دكتر نگاهش و بهم دوخت و گفت :

- واقعا راغبي اين كار و بكني ؟!

نفسم و بيرون دادم .

- نميدونم . . . شايد . . .

دكتر كارش تموم شد . جعبه ي دستمال و به سمتم گرفت و گفت :

- خودت و تميز كن بيا بيرون .

به حرفش گوش دادم . سر سري شكمم و پاك كردم و مانتو پوشيدم از اتاق بيرون اومدم . دكتر روي صندليش نشسته و حسابي تو فكر بود وقتي نشستم شروع به حرف زدن كرد :

- ببين پريماه . نميدونم تا چه حد جدي هستي . ولي اين يه نشونست . اين بچه معصومه . اين يه معجزست . خوب فكرات و بكن !

- ميدونم . ولي چاره اي نيست .

پوفي كرد و گفت :

- تو تا سه ماهگي ميتوني بچه رو سقط كني . ولي من اين كار و انجام نميدم . جاهايي هست كه غير قانوني اين كار و ميكنن . ولي دختر جون بيشتر فكر كن .

2 ماه وقت داشتم كه تصميم بگيرم ! 2 ماه براي يه بچه ! يه موجود زنده ! كم نبود ؟! من مادرشم . اين بچه مال منه ! اين لوبياي كوچيك مال منه ! چقدر من ميتونم سنگ باشم .

چقدر ميتونم سخت باشم ؟!

بعد از اينكه دكتر حسابي باهام حرف زد از اتاقش بيرون اومدم . به سمت ماشينم رفتم . هوا باروني بود . كنار ماشين وايسادم . دستام و به آسمون گرفتم . دل منم مثل هوا باروني

بود . دل منم گريه ميخواست .

دستام و به صورتم كشيدم . بايد همه چي و بهش ميگفتم . بايد قوي باشم .

سريع سوار ماشين شدم . موهاي خيسم و از روي پيشونيم كنار زدم . توي كيفم دنبال موبايلم گشتم . نگاهي به صفحش انداختم . دستم ميلرزيد . چي ميگفتم ؟!

يكم مكث كردم . چرا يادم نميومد كه پريماه هستم ؟! من به هر چي ميخواستم ميرسيدم ! چرا نگران بودم ؟! چرا انقدر ميترسيدم ؟!

بالاخره تصميم گرفتم . باهاش تماس گرفتم . گوشي و كنار گوشم گذاشتم . به شيشه ي مقابلم خيره شدم . بارون تصوير جلوم و تار كرده بود .

هر بوقي كه توي گوشي ميپيچيد ضربان قلب منم بالا ميرفت . بي اراده پوسته ي لبم و ميكندم . جواب بده . . . جواب بده . . .

- الو !

چشمام و چند ثانيه بستم . جواب داد !واقعا جواب داد . به خودم اومدم و سريع گفتم :

- ميخوام باهات حرف بزنم !

- پري شب ميام خونه با هم حرف ميزنيم .

- شب كي مياي خونه ؟! من الان ميخوام باهات حرف بزنم !

انگار جايي بود . عصبانيت تو صداش بود . نميتونست درست حرف بزنه . مطمئن بودم اگه جايي تنها بود حتما داد ميزد !

- پري گفتم شب . . .

بين حرفش پريدم :

- اصلا زندگيمون برات مهمه ؟ چرا فرار ميكني ؟ چرا نميذاري حرف بزنيم ؟

- بعدا حرف ميزنيم .

- الو . . . الو گوش كن . . . را . . .

اسمش تو دهنم ماسيد . گوشي و قطع كرده بود . چشمام و بستم و از ته دل زار زدم . براي خودم و زندگيم . براي بچه ام . . . براي آريا . . . آريا . . . آرياي مامان . . .

ماشين و روشن كردم و برف پاك كن و به كار انداختم . بايد ميرفتم پيش آريا !

******

آريا خوابيده بود . براي بار هزارم نگاهم روي ساعت چرخيد . 12 بود . پوزخندي روي لبم نقش بست . چرا فكر كردم واقعا ميخواد باهام حرف بزنه ؟ فقط ميخواست من و از

سرش باز كنه . دستاي يخ بستم و زير بغلم گذاشتم و قدم زدم . فكر كردم . بايد موضوع بچه رو بهش ميگفتم . بچه ي اونم بود . نميتونستم سرخود براش تصميم بگيرم .

ساعت 12:30 شده بود . يه فكري عين خوره به جونم افتاده بود . اين چند شب تا اين ساعت كجا ميرفت ؟ چرا فراري شده بود ؟ به نظرش انقدر پست و عوضي ميومدم ؟

دستي به صورتم كشيدم . انقدر قدم زده بودم پاهام درد گرفته بود . ولي بي توجه بهش بازم قدم ميزدم . چشمام ميسوخت . احساس خواب آلودگي ميكردم . ولي مقاومت كردم . هر

طور بود بايد امشب باهاش حرف ميزدم . بايد همه چي و روشن ميكردم .

ساعت عدد 1 و نشون ميداد بي رمق روي مبل افتادم . دستام بين موهام چنگ شد . انگار قرار نبود بياد . از جام بلند شدم تا به سمت اتاقم برم كه صداي چرخش كليد توي قفل

توجهم و جلب كرد دوباره دستام يخ بست . قلبم تند تند ميزد .

رادين وارد شد . نگاهي به صورتش كردم چرا متوجه ته ريشي كه رو صورتش جا خوش كرده بود نشده بودم ؟ دلم براش تنگ شده بود . اين قهر طولاني عذابم ميداد . كاش مثل

گذشته بوديم . به سمتش پرواز ميكردم و تو بغلش جا خوش ميكردم . كاش مهربون بود !

نگاهم به چشماي قرمز و ابروهاي گره خوردش افتاد . سرم و پايين انداختم :

- سلام .

- عليك !

دوباره بهش خيره شدم . به سمت مبل رفت . روش دراز كشيد و ساعدش و روي پيشونيش گذاشت . نفسم و بيرون دادم . دلم گرفت . از اين همه بي محلي ! واقعا حقم بود ؟! دستم

بي اراده به سمت شكمم رفت . طفلك ِ من ! سعي كردم مانع ريزش اشكام بشم . بغضم و پس زدم و رو به روي مبل وايسادم :

- قرار بود امشب حرف بزنيم .

يكم مكث كرد و بعد زمزمه كرد :

- كي همچين قراري گذاشته ؟

دوباره بغض لعنتي راه گلوم و بست ! زمزمه وار طوري كه متوجه بغض صدام نشه گفتم :

- خودت گفتي . . . پاي تلفن . . . يادت نيست ؟

- خستم ! خوابم مياد .

يه قطره اشك از چشمام سُر خورد . طاقت اين همه سردي رو نداشتم . اونم از جانب رادين . كه هميشه باهام مهربون بود . هميشه شنونده ي حرفام بود !

- پس كي حرف بزنيم ؟

- نميدونم !

- رادين اون چيزي كه تو ديدي . . .

ساعدش و از روي پيشونيش برداشت و با چشماي به خون نشسته با عصبانيت گفت :

- ميشه انقدر يادم نياري كه چه كوفتي ديدم ؟

از ترس يه قدم به عقب برداشتم . بي اراده چند بار سرم و تكون دادم . با آستين لباسم اشكام و پاك كردم . سعي كردم ديگه گريه نكنم . حالم از اين همه ضعفم به هم ميخورد !

رادين نفس عميقي كشيد و گفت :

- ميخواي حرف بزني ؟

سرم و به نشونه ي تاييد تكون دادم .

- آخر هفته سه روز تعطيله . اون موقع با هم حرف ميزنيم .

- جلوي آريا ؟

كلافه و عصبي گفت :

- من نميدونم . اون سه روز مهلت حرف زدن داري .

سر تكون دادم . دوباره ساعدش و روي پيشونيش گذاشت و گفت :

- الانم ميخوام بخوابم .

اين يعني مزاحم نشم ؟! سرم و پايين انداختم . چقدر سنگي شده بود . قطره هاي اشك بي اراده روي گونم فرود ميومد . به سمت اتاقم رفتم . از توي كمد پتويي برداشتم و دوباره

پيش رادين برگشتم . نفسم و بيرون دادم و پتو رو روش انداختم . بدون هيچ حرفي برگشتم تو اتاقم . احساس عذاب وجدان و احساس بد بودن داشت خفه ام ميكرد . من بد بودم !

حتي تو اين 5 سال هم نتونسته بودم ديد رادين و نسبت به خودم عوض كنم .

تلفن و روي شونم جابه جا كردم و گفتم :

- نه عزيز دلم . اين چه حرفيه . برو بهت خوش بگذره !

پريا دوباره از پشت خط گفت :

- نميرم . آريا رو بيار پيشم .

- ديگه چي ! برو به قرارت برس خواهر من ! دكتر ميپره ها .

پريا معصومانه خنديد و گفت :

- چه حرفايي ميزنيا ! دكتر فقط دكتر بچه هاست . نه چيزي بيشتر .

خنديدم و گفتم :

- كه حسابي دل و دينش و گذاشته پيش خواهر ما ! برو عزيزم . دكتر كلي واسه امشب نقشه كشيده !

- آخه پس تو آريا رو چيكار ميكني ؟!

- تو به اونش فكر نكن . خوش بگذره بهت .

- خيلي خب! ولي اگه نظرت تا عصر عوض شد بهم بگو . فوقش آريا رو هم با خودم ميبرم !

گوشي و به دست گرفتم و گفتم :

- برو ميگم ! از اين خبرا نيست . بعدا برام همه چي و برام تعريف ميكنيا باشه ؟

دوباره خنديد و گفت :

- باشه فضول خانوم .

لبخند به لب گفتم :

- فعلا .

- خداحافظ .

گوشي و روي تخت آريا انداختم . لباساش و براي سه روز جمع كردم و توي كوله اش گذاشتم . خب همه چي تكميل بود . فقط ميموند جايي كه براي سه روز پذيراي آريا باشه !

دوباره فكر كردم . روي تخت آريا تلفن به دست نشستم . نيوشا و پدرام كه از اين سه روز تعطيلي استفاده كرده بودن و زده بودن به جاده ! رومم نميشد به آيلار و آرمين رو بندازم .

با سه تا بچه ي خودشون به اندازه كافي دردسر داشتن . حالا آريا هم بهشون اضافه ميشد !

دوباره فكر كردم نيلوفر و نيما هم گزينه ي خوبي نبودن ! همون يه بار كه آريا رو برده بودم پيششون كافي بود ! انقدر به بچه تنقلات داده بودن كه بچه كم مونده بود خفه بشه !

دوباره فكر كردم ! همه ي گزينه هام سوخت شده بودن . كلافه بودم . بايد از اين موقعيتي كه بهم داده استفاده ميكردم . بايد تنهايي با هم صحبت ميكرديم . اين سه شب بزرگترين

موقعيت براي من بود !

تلفن و برداشتم . با شك شماره اش و گرفتم هنوز عدد آخر و نزده بودم كه آريا با ماشين كنترليش به سمتم اومد و گفت :

- مامان اينم ببرم با خودم ؟!

تلفن و قطع كردم . نگاهي به ماشينش انداختم با خودم گفتم " هنوز حتي معلوم نيست كه قراره كجا بري !"

ولي به جاش لبخندي زدم و گفتم :

- باشه ميذارمش برات .

داشت ميرفت كه گفتم :

- آريا چيز ديگه اي نميخواي برداري ماماني ؟ هر چي ميخواي الان بگو .

از اتاق دويد بيرون و گفت :

- باشه ميگم .

دوباره نگاهم به تلفن افتاد . اين تنها راه بود ! با اينكه راه خوبي نبود ! ولي تنها راه ممكن بود ! دوباره شماره گرفتم اين بار تند تند و بدون وقفه اين كار و كردم كه پشيمون نشم .

سه تا بوق . . . چهار تا بوق . . . پنج تا بوق . . . شش تا بـــــ . . .

- بله ؟

جواب داد ! باورم نميشد ! سريع جدي شدم و گفتم :

- سلام .

- چيزي شده ؟

حتي سلامم نكرد ! نفسم و بيرون دادم و منم مثل خودش سرد گفتم :

- نه حتما بايد چيزي بشه كه بهت زنگ بزنم ؟!

- بذار فكر كنم . . . آره ! آريا چيزيش شده ؟!

عصبي شدم ! ولي سعي كردم به روي خودم نيارم ! نبايد بهانه دستش ميدادم كه برنامه ي اين سه شب و خراب كنه ! گفتم :

- آريا چيزيش نشده ! پريا امشب خونه نيست نميتونم آريا رو ببرم اونجا . پيش نيلوفرم جاش زياد امن نيست ! ميدوني كه با بچه چيكار ميكنه ! آيلارم خودش سه تا داره . يه زلزله

ي ديگه رو نميتونه تحمل كنه ! نيوشا هم با پدرام رفتن سفر ! نميدونم آريا رو بايد كجا ببرم !

سريع و سر سري گفت :

- ايناش ديگه به من مربوط نيست . تو گفتي ميخواي صحبت كني و منم بهت فرصت دادم ! ديگه نميدونم آريا رو ميخواي چيكار كني ! يا ميتوني بفرستيش يه جا يا اينكه جلوي اون

حرف ميزنيم !

نميخواستم جلوي آريا چيزي بگم يا دعوا كنم ! بچه ي طفل معصومم چه گناهي كرده بود كه بايد جر و بحث پدر و مادرش و ميديد ؟! ابروهام بي اراده تو هم رفته بود . با صداي

خيلي آروم طوري كه آريا نشنوه گفتم :

- يعني براي حل اين مشكل داري بهم لطف ميكني ؟! آريا بچه ي توام هست ! اين و كه يادت نرفته ؟!

يكم مكث كرد بعد يهو گفت :

- ببرش پيش مامانم !

ابروهام بالا پريد گفتم :

- مامانت ؟! ميدوني كه نه از آريا زياد خوشش مياد نه از من !

- نوه اشه ! نميكشتش كه ! ببرش اونجا !

- معلومه كه اونجا نميبرمش !

- با من بحث نكن ! تو راه حل خواستي و منم راهنماييت كردم ! همين كه گفتم ببرش اونجا . من كار دارم !

- هميشه كار داري ! حداقل خودت يه زنگ بهش بزن !

- باشه . فعلا .

قبل از اينكه جواب خداحافظيش و بدم گوشي و قطع كرد . دندونام و محكم رو هم فشار دادم . دستم بي اراده روي شكمم رفت . با خودم زمزمه وار گفتم " يا فردا از بين ميري يا

اجازه پيدا ميكني كه رشد كني و بزرگ شي !طفلكي بچه ي من ! "

از جام بلند شدم . از اتاق بيرون اومدم آريا گفت :

- امشب ميرم پيش خاله پريا ؟

دستي به موهاي خوشگل و بورش كشيدم . بر خلاف باباش موهاي بور داشت و پوست سفيد . فقط چشماي قهوه ايش به پدرش رفته بود . همون چشمايي كه وادارم كرد به خيلي

كارها ! كارهايي كه الان اون قدرش و نميدونه !گفتم :

- نه عزيزم . خاله پريا خونه نيست امشب .

- پس كجا ميرم ؟!پيش خاله آيلار ؟ آخ جون . با پسرا كلي بهم خوش ميگذره .

- نه عزيز دلم اونجا هم نميتوني بري ! ميري خونه ي ماماني !

لب و لوچه اش آويزون شد . حق هم داشت !گفت :

- ولي نميخوام برم پيش ماماني !

- چرا ؟! بابايي هم هست . برات كتاب ميخونن . ميري تو حياطشون تاب بازي ميكني . خيلي خوش ميگذره بهت !

هنوزم لب و لوچش آويزون بود . ولي چاره اي نبود . به خاطر دوام خانوادم بايد اين كار و ميكردم . پيش خودم قول دادم كه فقط همين يه بار باشه كه آريا رو مجبور به كاري ميكنم

كه دوست نداره .

صداي اس ام اس گوشيم در اومد . نگاهي به متن انداختم :

- به مامان گفتم ! ببرش اونجا .

بدون اينكه جواب بدم گوشي و گذاشتم رو ميز و گفتم :

- آريا حاضر شو مامان !

از روبه رو شدن باهاش دلشوره ي بدي گرفته بودم ! ميدونستم كه توي بد رفتاري سنگ تموم ميذاره ! ولي چاره اي نداشتم !

فاصله ي خونشون تا خونه ي ما زياد نبود . با ماشين 10 دقيقه اي رسيديم . كمك آريا كردم كه پياده بشه . جلوي در رفتم . زنگ و زدم دست آريا رو تو دستم گرفتم . نگاهي بهش

انداختم . چقدر مظلوم و سر به زير شده بود . آروم گفتم :

- ماماني و بابايي رو اذيت نكني ها باشه ؟

فقط سر تكون داد . انگار استرس و نگراني من به اونم سرايت كرده بود . به طرز عجيبي ساكت بود ! صداي سهيلا خانوم خدمتكار چندين و چند ساله ي خانوم وثوق توي آيفون

پيچيد :

- بله ؟

- سلام سهيلا خانوم . آريا رو آوردم .

- بله چند لحظه صبر كنين .

اين و گفت و آيفون و گذاشت ! حتي تعارفم نزد ! انتظار ديگه اي نداشتم ! اون بنده خدا هم از بالا دستور ميگرفت !

ميدونستم بايد خيلي صبر كنم تا سهيلا خانوم كل عمارت وثوق بزرگ و طي كنه تا به در برسه ! وقتي در باز شد نگاهم به كسي كه پشت در بود افتاد . سهيلا خانوم مثل هميشه سرد

و بي تفاوت سلام كرد . ولي در عوض من لبخند به لب بهش سلام كردم و كيف آريا رو به سمتش گرفتم گفتم :

- از طرف من عذر خواهي كنين از خانوم وثوق . لطفا يادتون نره قبل از خواب آريا مسواكش و بزنه !

نگاه سردي بهم انداخت و گفت :

- خود خانوم هر كاري صلاح بدونن انجام ميدن !

دندونم و رو هم فشار دادم . سعي كردم لبخندم و حفظ كنم ! دوباره گفتم :

- ميدونم . خواستم ياد آوري كنم .

كيف و از دستم گرفت و در و باز تر كرد تا آريا وارد خونه بشه . آريا يه نگاهي به من كرد با لبخند گفتم :

- برو ماماني .

پوزخند سهيلا خانوم و به وضوح روي لبش ديدم . يخ زدم . به خاطر لفظ من پوزخند زده بود ! آريا قدمي به جلو برداشت . سهيلا خانوم دست كوچيك آريا رو تو دستش گرفت آريا

خداحافظي كرد . سهيلا خانوم در و محكم روم بست ! قلبم شكست . هر چند عادت داشتم ! هميشه وقتي دم اين خونه ميومدم چيزي جز يه دل شكسته نصيبم نميشد !

نفسم و بيرون دادم و به سمت ماشين رفتم . يكمي فكر كردم . خب بايد خريد ميكردم . تدارك يه شام عالي رو ميديدم . يه شام عالي و يه توضيح قابل قبول از طرف من ! بعد هم

سورپرايز من دارم مادر ميشم ! پوزخندي رو لبام نشست . ميدونستم عكس العملش در مقابل اين يكي نميتونه زياد هيجان زده باشه ! كلا در مقابل هيچ چيز نميتونه هيجان زده بشه

. هر چيزي كه مربوط به منه براش منفوره ! حق داره ؟!سرم و تكون دادم تا اين افكار از ذهنم بيرون بره . امشب شب عجيبي بود ! اين سه شب شباي عجيبي بود . بايد حسابي

سعي ميكردم . تا دوباره دلش و به دست بيارم . دل اون و . . . دل عشقم و . . . دل رادين و . . .

وارد شيريني فروشي شدم . به يخچالي كه دسراي خوش رنگ و لعاب توش چيده شده بود خيره شدم . سفارش چند تا دسر و دادم و منتظر شدم تا برام توي جعبه بچيننشون . بعد از

اينكه دسرامو خريدم دوباره سوار ماشين شدم و به سمت خونه راه افتادم . سر راه كنار مغازه ي بزرگي كه تقريبا نزديكاي خونه بود وايسادم و از ماشين پياده شدم . يه بار ديگه

ليست خريدم و چك كردم . ميخواستم امشب شام قرمه سبزي درست كنم . يه بسته لوبيا قرمز برداشتم و يه بسته ليمو عماني . يكم فكر كردم . ديگه چي ميخواستم ؟!

تو همين گير و دار بودم كه صدايي از پشت سر شنيدم :

- به به ! پريماه خانوم !

بسته ي لوبيا و ليمو عماني از دستم سُر خورد و روي زمين افتاد . هراسون به سمت صدا برگشتم . رامين با نيشخند هميشگيش جلوم وايساده بود . مثل هميشه تيپ اسپرت زده

بود و موهاش بلند تر از چند سال پيش كه ديده بودمش شده بود . پشت سرش با كش بسته بود . آب دهنم و قورت دادم و مات نگاهش كردم .

- پارسال دوست امسال آشنا خانوم ! رو آسمونا دنبالتون ميگشتيم رو زمين پيداتون كرديم .

نگاهي به جلوي پام و بسته هايي كه از دستم سُر خورده بود رو زمين انداخت . خم شد و برداشتشون . بالاخره به خودم اومدم . ميدونستم دير يا زود سر و كله اش پيدا ميشه و

بالاخره باهاش رو به رو ميشم . ولي انتظار اينكه الان ببينمش و نداشتم . بسته هارو به سمتم گرفت و گفت :

- خدمت شما .

بدون اينكه از دستش بگيرمشون با عصبانيت و خشم گفتم :

- تو اينجا چه غلطي ميكني ؟

اخماش و تو هم كشيد و گفت :

- هنوزم چموشي ؟! ياد نگرفتي درست حرف بزني ؟

- هر غلطي كه دلت خواست كردي . ديگه واسه چي برگشتي ؟

پوزخندي زد و گفت :

- نه بابا ! كاري نكردم كه .

بهم نزديك تر شد و پرو حرص گفت :

- حالا حالا ها كارام مونده ! هنوز دارم برات .

سعي ميكردم صدام بالا نره . گفتم :

- چي از جون من و زندگيم ميخواي ؟ چرا نميري همون قبرستوني كه بودي ؟

- گفتم كه لقمه ي بزرگ برداشتي . حالا بايد اين لقمه رو خورد كنم و بذارم تو دهنت .

دوباره ياد زجرايي كه كشيدم افتادم . ياد بچه ي بي پناهي كه توي شكمم بود و نميدونستم موندنيه يا رفتني ! ياد زندگي به هم ريخته و داغونم ! ياد فرصتي كه از رادين خواسته بودم

. گفتم :

- حالم ازت به هم ميخوره .

- فكر كردي من عاشق چشم و ابروي مشكيتم ؟

- اگه نيستي پس تو زندگي من چيكار داري ؟ چرا راحتم نميذاري؟

اخماش تو هم بود . با صدايي كه سعي ميكرد آروم باشه گفت :

- نميخوام فكر كني كه رامين هالو بود ! من مثل اون پسراي پپه اي كه قال گذاشتي و رفتي نيستم . بايد تاوان بازي كردنت و بدي .

كم مونده بود چشمام به اشك بشينه . كو اون پريماه هميشگي ؟ كو اون همه محكم بودن ؟! چقدر از گذشته ام فاصله گرفته بودم . كاش رامين اين و ميفهميد ! كاش ميفهميد و

دست از سرم بر ميداشت !

- تاوان دادم . ديگه بسمه !

- نه خانوم . اختيار دارين . حالا حالا ها بايد تاوان پس بدي .

از كنارم گذشت . پاهام سست شده بود . دلم ميخواست كف زمين بشينم . نگاهم و به پشت سرم انداختم . كسي نبود . بين قفسه هاي مواد غذايي وايساده بودم . باورم نميشد چند

لحظه پيش با رامين رو به رو شده باشم . باورم نميشد انقدر پست باشه . باورم نميشد بخواد انتقام ازم بگيره . اونم انتقام چي ؟! خودمم نميدونستم !

كل انرژيم از بين رفته بود . كل هيجانم براي اتفاقات اين سه روز . بدون اينكه خريد كنم از مغازه بيرون اومدم . كلافه بودم . به هيچي فكر نميكردم . تنها چيزي كه الان ميخواستم

آرامش خونم بود . تازه يادم افتاد كه آريا خونه ي خانوم وثوقه . آه از نهادم در اومد . كاش حداقل آريا بود . با شيرين زبونياش ميتونست سرحالم بياره .

در و باز كردم . سكوت خونه داشت من و ميخورد . بي حال كيفم و يه گوشه پرت كردم و روي مبل نشستم . كجاي كار و اشتباه كردي پريماه ؟ مگه از گذشتت چه لذتي بردي كه حالا

تاوانش و بايد تو حالت بدي ؟ چرا از كارات براي خودت جهنم ساختي ؟ داري خودت و ميسوزوني . خودت ، بچت ، رادين ، آريا . . .

اشك توي چشمم حلقه زد . با صداي بلند گريه ميكردم . انقدر بلند كه صدام توي خونه ميچرخيد . كسي نبود كه بهم بگه گريه نكن . كسي نبود كه ببينه گريه ميكنم .

نميدونم چقدر گذشت . 1 ساعت ؟ 2 ساعت ؟ عين مرده ها شده بودم . بي حال از جام بلند شدم . لباسام و عوض كردم . مشغول كار شدم . نبايد ميذاشتم رامين موفق بشه . من زن

رادين بودم . من ميتونستم رامين و شكست بدم .

بيخيال درست كردن قرمه سبزي شدم . يه بسته گوشت از فريزر در آوردم و مشغول درست كردن قيمه شدم . به خوبي قرمه سبزي نبود . ولي خب رادين دوست داشت . با دقت و

حوصله سيب زميني هام و پوست كندم و خلال كردم و سرخ كردم . جاي آريا خالي بود تا بياد و به سيب زميني ها ناخنك بزنه . دلم ميخواست بهش زنگ بزنم و حالش و بپرسم .

ولي ترجيح دادم تنهايي با خونه ي پدر و مادر رادين تماس نگيرم . يادم باشه شب از رادين بخوام زنگ بزنه بهشون . نگاهي به ساعت انداختم 6 بود . دو ساعت ديگه رادين

ميومد . تقريبا همه ي كارا رو كرده بودم . فقط مونده بود خورشتم جا بيفته و برنجم دم بكشه . به سمت حموم رفتم . سريع دوش گرفتم و بيرون اومدم . موهام و با اتو صاف كردم

و تاپ آبي و شلوار اسپرتي به همون رنگ پوشيدم . موهام و باز دورم ريختم . نگاهم به ساعت بود . 7:30 شده بود . آرايش ملايمي كردم . يكم به خودم عطر زدم و به سمت

آشپزخونه رفتم .

به غذام سر زدم . ميز شام و چيدم و منتظر رادين نشستم . ساعت 8 بود . دل توي دلم نبود . نميدونستم قراره چه اتفاقي بيفته .

عقربه ها از روي 8 كنار رفتن . ساعت 8:15 بود . انتظار خيلي سخت بود . مدام نگاهم روي ساعت چرخ ميخورد . بالاخره از جام بلند شدم . ضبط و روشن كردم و سي دي

آهنگ و توش گذاشتم . حداقل گوش دادن آهنگ ميتونست بيشتر سرحالم بياره .

فقط چند لحظه كنارم بشين يه روياي كوتاه تنها همين

ته آرزوهاي من اين شده ته آرزوهاي مارو ببين

صداي آهنگ و بيشتر كردم . نميدونستم چرا ولي حس خوبي به اين آهنگ داشتم .

فقط چند لحظه كنارم بشين فقط چند لحظه بهم گوش كن

هر احساسي رو غير من تو جهان واسه چند لحظه فراموش كن

براي همين چند لحظه يه عمر همه سهم دنيام و از من بگير

فقط اين يه رويارو با من بساز همه آرزوهام و از من بگير

نگاه كن فقط با نگاه كردنت من و تو چه رويايي انداختي

به هر چي ندارم ازت راضيم تو اين زندگي و برام ساختي

از كنار ضبط بلند شدم . خواستم به سمت آشپزخونه برم كه ديدم رادين جلوي در ورودي وايساده و نگاهم ميكنه . ضربان قلبم تند شد . كي اومده بود ؟ چرا من نديده بودمش ؟چقدر

صداي ضبط بلند بود . داشت كلافه ام ميكرد . بين صداي بلند آهنگ گفتم :

- سلام .

سر تكون داد . چند قدم بهم نزديك شد.

به من فرصت هم زبوني بده به من كه يه عمره برات باختم

واسه چند لحظه خرابش نكن بتي رو كه يك عمر ازت ساختم

فقط چند لحظه به من فكر كن نگو لحظه چي رو عوض ميكنه

همين چند لحظه براي يه عمر همه زندگيم و عوض ميكنه

دستاش و روي سينه اش حلقه كرد . آهنگ تموم شد . سكوت محض همه جا رو گرفت . رادين جدي گفت :

- خب بگو ! گوش ميكنم .

دستام و تو هم قفل كردم . چرا انقدر هول شده بودم ؟! نگاهش خيره روم مونده بود .

- نميخواي لباسات و عوض كني ؟

خودش و روي مبل انداخت و گفت :

- نه ! ميخوام گوش كنم . بگو !

- اون چيزايي كه ديدي . . .

نفس عميق كشيد . اخماش تو هم رفت ولي چيزي نگفت . ادامه دادم :

- همش دروغ بود . . . يعني اونجوري كه فكر ميكني نبود . . .

- پس چجوري بود ؟ تو رابطه ات با اين پسره چجوري بوده ؟

- اون فيلم دستكاري شده بود . . . من و رامين فقط دوست بوديم . . .

لم داد روي مبل . دستاش و با پشتي مبل تكيه داد و با پوزخند گفت :

- اِ ؟ جالبه . هميشه خونه ي اين دوستات ميرفتي ؟

بعد با عصبانيت و داد ادامه داد :

- هميشه اينجوري عاشقانه بوسشون ميكني ؟ چند نفر ديگه رو اينجوري بوس كردي ؟ با چند نفر ديگه دوست بودي ؟

- اون فيلم الكي بود . من و رامين رابطمون اونجوري نبود !

از جاش بلند شد . رو به روم وايساد و گفت :

- پريماه راستش و بگو . به خدا اگه يه كلمه دروغ از دهنت بيرون بياد من ميدونم و تو .

- باور كن راست ميگم . اين فيلم واسه همون شبيه كه اومدي دنبالم . يادته ؟ حالم خوب نبود . ميلرزيدم . پاهام زخم بود . داشتم از دست اون عوضي فرار ميكردم .

كلافه دستش به سمت موهاش رفت . پشتش و بهم كرد و پر صدا نفسش و بيرون داد . ادامه دادم :

- يادته كه چقدر حالم بد بود ؟ خودت من و بردي دكتر . اون كثافت نيتش بد بود . . . اون ميخواست . . .

شتاب زده برگشت سمتم :

- كي بهش اين اجازه رو داده بود ؟

دستم و روي گوشم گذاشتم . چرا انقدر فرياد ميزد ؟

- هان ؟ كي بهش اجازه داده بود بهت دست درازي كنه ؟ اون شب و خوب يادمه خانوم ! مستي و بوي الكل دهنت خوب يادمه ! يادمه گفتي اين پسري كه بهت ميخواست دست درازي

كنه رو نميشناختي . يادته ؟

سرم و پايين انداختم . دوباره بلند تر فرياد زد :

- يادته يا نه ؟!

با وحشت قدمي به عقب برداشتم . اومد طرفم :

- يادته گفتم ديگه دروغ تو رابطمون نباشه ؟ پنهان كاري نباشه ؟

دوباره با فرياد گفت :

- پس اين مرتيكه ي خر وسط زندگي من چي ميخواد ؟ چرا بايد راحت در مورد كثافت كارياي زن من حرف بزنه ؟!

تمام تنم از فرياداش ميلرزيد . از رامين متنفر بودم . حالم ازش به هم ميخورد . چرا نابودم ميكرد ؟ چرا اين بلا رو سرم مي آورد ؟

- چيه ؟ چرا حرف نميزني ؟ يادت نبود بازم چيز قايمكي داري ؟

دستش و به سمتم دراز كرد . بازوم و تو مشتش گرفت و فشار داد . جيغ خفه اي كشيدم . ولي سرم و بلند نكردم :

- تو چشمام نگاه كن پريماه خانوم . نگام كن ببين دارم چي ميگم . ببين چي اينجوري آتيشم زده .

سرم و با ترس بالا گرفتم . چشماش قرمز بود . اشك تو چشمش حلقه زده بود . فرياد ميزد تا اشكاش روي گونه اش نريزه . قلبم زير و رو شد . داشتم ميمردم براي غمي كه توي

چشماش بود . . . من باعثش بودم . . . من آزارش دادم . . . سرم و دوباره پايين انداختم زمزمه وار با صدايي پر بغض گفتم :

- نميخواستم فكر بد در موردم بكني . آره من مست بودم . رامين و خوب ميشناختم . ولي باور كن اون فيلم حقيقت نيست . حرف من و گوش كن . هر چي اون گفته دروغ بوده . اون

من و به زور برد خونه اش . من مست بودم . نميفهميدم كجا داره ميره . . .

- از كجا داشتي ميومدي ؟

حرفم و قطع كردم . چي ميگفتم ؟ دوباره داد زد :

- نشنيدي ؟ ميگم از كدوم قبرستوني ميومدي ؟

- يه مهموني بود . . .

- مهموني كي ؟

- يادم نمياد . . . فكر كنم مهموني دوست رامين بود !

خنديد . مثل ديوونه ها ! مثل آدماي مست ! قهقهه ميزد . صداش توي خونه ميپيچيد . ترسيدم . نگاهم و بهش دوختم . انقدر خنديد كه دو تا قطره اشك از چشماش افتاد پايين . با دست

صورتش و پاك كرد . همينطور كه سعي ميكرد خودش و كنترل كنه تا نخنده گفت :

- خوبه ! نه . . . نه . . . خوب نيست . عاليه ! زن من . . . مشروب ميخوره . . . انقدر مست ميشه كه نميفهمه دارن كجا ميبرنش ! مهموني ميره . . . خيلي خوبه .

نگران بودم . چرا انقدر ميخنديد ؟ بهش نزديك شدم :

- رادين نخند . . .

هنوز مستانه ميخنديد . با چشماي گرد شده به اين حالتاي عصبي اش خيره شده بودم :

- نخند رادين . . . چرا انقدر ميخندي ؟

جوابي بهم نداد . نشست روي مبل . سرش و توي دستش گرفت . يكم ديگه خنديد . قهقهه نميزد . ولي صداي خنده هاي آرومش ميومد :

نشستم پايين پاش . چشمام باروني بود :

- رادين من عوض شدم . خيلي وقته اون پريماه نيستم . رادين من و ببين . چه خطايي تو اين چند سال ازم سر زده ؟ هان ؟ رادين نگاهم كن !

سرش و بالا نگرفت . ديگه نميخنديد .نفس نفس ميزد . با عصبانيت هواي ريه هاش و به بيرون ميفرستاد . دستم و جلو بردم روي دستش گذاشتم :

- رادين اينا مال گذشته بوده . اون فيلم الكيه . ميخوان زندگي من و تورو به هم بزنن .

دستم و عصبي پس زد چشماي قرمز و خيسش و توي چشمام دوخت :

- كسي كه زندگيمون و داره به هم ميريزه تويي . تو و دروغاي لعنتيت . چرا فكر كردم رابطه اي كه با دروغ شروع بشه عاقبتش خوبه ؟

دوباره كلافه از جاش بلند شد .

- احمق شدم يهو . تقصير خودمه . خودم اجازه دادم بهم دروغ بگي . بهت اعتماد كردم . دوباره اعتمادم و شكستي پريماه .

صداش بم تر شده بود . صورتش به قرمزي ميزد . رگ گردنش متورم شده بود . هر لحظه آماده بودم از زور عصبانيت بلايي سرم بياره . مقابلش قرار گرفتم :

- هر چي اون گفته دروغه . باورش نكن . من زندگيم و دوست دارم . تورو دوست دارم . بهت خيانت نكردم . خيانت نميكنم .

هق هق ميكردم . حتي نگاهمم نميكرد . انقدر نفرت انگيز شده بودم ؟ دوباره ياد بچه ي تو شكمم افتادم . بايد بهش ميگفتم .

- رادين من . . .

بين حرفم اومد . نذاشت چيزي بگم :

- بس كن پريماه . چند بار ديگه ميخواي اينارو تكرار كني ؟ مگه حقيقت و نگفته ؟ مگه تو با اون دوست نبودي ؟ با اون ، با فرهاد ، با هزار نفر ديگه . مگه دوست نبودي ؟ هان ؟

روي زمين نشستم . پس همه چي و بهش گفته بودن ؟ چرا انقدر بدبخت آفريده شدم ؟

- صدام و ميشنوي پريماه ؟

خم شد مقابلم . چونه ام و محكم توي دستش گرفت از بين دندوناي كليد شده اش گفت :

- اصلا اين آدم عوضي ! ساناز هم يه آشغال به تمام معنا ! تو چه كاره بودي پريماه ؟ چيكار كردي قبلا ؟

فشار دستش و بيشتر كرد . تكوني به چونم داد و گفت :

- تو چشمام نگاه كن !

با ترس بهش خيره شدم :

- تو كي هستي ؟ زن من ؟ دوست دختر مردم ؟ من چندمين مرد زندگيت بودم ؟

چونه ام و ول كرد . پشتش و بهم كرد و كلافه دستش و بين موهاش برد . چند لحظه مكث كرد بعد توي يه لحظه با قدماي بلند برگشت سمتم . ترسيدم خودم و جمع كردم دستام و

مقابل صورتم گرفتم و بي اختيار جيغ كشيدم . ولي به جاي اينكه به سمت من بياد به سمت ميز وسط هال رفت . لگد محكمي بهش زد . ظرف بزرگ ميوه از روش پرت شد پايين . با

صداي بدي شكست . صداي فرياد رادين گوشم و كر كرده بود . نگاه ماتم روي ميوه ها مونده بود . با شتاب اطراف خونه پرت ميشدن . ميلرزيدم . رادين به سمت اتاق رفت و در و

محكم بست . دستام و روي گوشام گذاشتم . نميخواستم هيچي بشنوم . كاش الان اينجا نبودم . كاش ميخوابيدم و ديگه بيدار نميشدم . اشك ديدم و تار كرده بود . پلكام روي هم اومدن

. دستام شُل شدن و از روي گوشام سُر خوردن .

نگاهم بي اراده روي ساعت افتاد . 10 بود . دستم و روي صورتم كشيدم اشكام و پس زدم . به سمت آشپزخونه رفتم . غذاها رو توي يخچال گذاشتم . پاهام سست بود . سرم گيج

ميرفت . بي اراده روي مبل ولو شدم و به طوفاني كه چند دقيقه پيش اتفاق افتاده بود فكر كردم شقيقه هام نبض دار شده بود . حتي نتونسته بودم در مورد بچه چيزي بهش بگم !

شايد درست نبود چيزي بهش بگم . شايد قضيه ي بچه دار شدنم و بايد تو دلم نگه ميداشتم . نفسم و كلافه بيرون دادم . چقدر دلم ميخواست اين بچه برام بمونه . ولي با اين وضع

زندگي . . .

******

چشمام و باز كردم . هنوز خواب آلود بودم . بدنم به شدت درد ميكرد . تكوني به خودم دادم . هنوز روي مبل بودم . سردم بود . نگاهم به سمت در اتاق كشيده شد ، هنوز بسته بود .

نفسم و كلافه بيرون دادم . بدن خشك شدم و از روي مبل بلند كردم . كمرم درد گرفته بود . نگاهم به آشفته بازاري كه جلوم بود افتاد . خورده شيشه و ميوه همه جاي خونه پر شده

بود . از جام بلند شدم روي زمين خم شدم تيكه هاي بزرگ شيشه رو توي دستم گرفتم . مواظب بودم دستم و نبره . يه تيكه ي بزرگ زير مبل افتاده بود . با احتياط به سمتش رفتم

دستم باهاش مماس شده بود :

- چيكار ميكني ؟

انگشتم به لبه ي تيز شيشه كشيده شد .دستم و پس كشيدم و انگشتم و تو دستم گرفتم . مگه رادين خواب نبود ؟ حتي نگاهشم نميكردم . پشتم بهش بود . نزديك تر اومد و گفت :

- چي شد ؟

بدون اينكه حرفي بزنم لبم و گاز گرفتم . نميخواستم صدام و بشنوه . نگاهي به زخمم انداختم زياد عميق نبود . رادين روي دو پا كنارم نشست :

- بريدي ؟ ببينم !

اخماش تو هم بود . بي توجه به حرفش از جا بلند شدم و خواستم به سمت آشپزخونه برم . هول بودم و دستپاچه . يه ترس خاصي از رادين داشتم نفساي عميق و پشت سر هم

ميكشيدم . خدا خدا ميكردم زير نگاهش تعادلم و از دست ندم . احساس كردم شي تيزي كف پام فرو رفت . بي اراده فرياد زدم :

- واي پام .

رادين از جاش بلند شد . با همون اخماي تو هم گفت :

- چيكار داري ميكني ؟

حالا پام و تو دستم گرفته بودم . خدايا اول صبحي چقدر بلا سرم نازل ميشه ! لبه ي مبل نشستم پام و بالا گرفتم كه ببينمش . هنوز سوزش دستم خوب نشده بود حالا سوزش پا هم

بهش اضافه شد !

- بذار ببينم چي شده .

سريع گفتم :

- چيزي نيست .

- بذار ببينم .

رادين از كنار شيشه ها رد شد و به سمتم اومد . پام و تو دستش گرفت سعي كردم پام و آزاد كنم گفتم :

- گفتم كه چيزي نيست . ولش كن برم بشورمش .

- دو دقيقه آروم بشين ببينم !

دلم ميخواست ازش فاصله بگيرم . بالاخره پام و از تو دستش در آوردم و گفتم :

- مرسي . ولي چيزي نشده .

نگاه خيره اش و روي خودم حس كردم ولي من پام و تو دستم گرفته بودم و نگاهش ميكردم . با دست سالمم شيشه ي ريزي كه تو پام رفته بود در آوردم و لنگ لنگون بدون اينكه

كمكي ازش بخوام سمت دستشويي رفتم .

صداي نفسهاي كلافه اش و ميشنيدم . ازش دلخور بودم . به خاطر تهمتهاش . به خاطر اينكه حرفام و باور نداشت . حق داشت ازم رنجيده باشه ولي حق نداشت توهين كنه . حق

نداشت به حرفام گوش نده . دستم و شستم نگاهي تو آينه به خودم انداختم . مگه پنج سال زن بدي بودي؟ ازت خيانت ديده بود ؟ بد رفتاري ديده بود ؟ نفسم و كلافه بيرون دادم . پس

چرا نميذاشت حرف بزنم ؟! شايد به خاطر دروغام بود .

دست و پام و شستم و از دستشويي بيرون اومدم . صداي جارو برقي ميومد . نگاهم به رادين افتاد كه مشغول جمع كردن شيشه خورده ها بود . بدون هيچ حرفي از كنارش گذشتم و

به سمت آشپزخونه رفتم . خودش ظرف و شكسته بود . پس خودشم بايد جمعش ميكرد !

كتري و پر از آب كردم و روي گاز گذاشتم . در يخچال و باز كردم وسايل صبحانه رو بيرون آوردم و روي ميز چيدم . به كابينت تكيه زدم تا آب كتري جوش بياد . دلم نميخواست برم

تو هال . دوست نداشتم باهاش رو به رو بشم . فقط دلخوري نبود . يه حسي مثل خجالت هم داشتم . نميتونستم نگاهش كنم . از دلخوري چشماش خجالت ميكشيدم .

بايد فكري ميكردم . من رادين و دوست داشتم . نميخواستم بذارم اين سوء تفاهم ها روي زندگيمون سايه بندازه .

آب كتري جوش اومد چايي دم كردم و روي صندلي آشپزخونه نشستم . نگاهم روي صندلي آريا خيره موند . چقدر جاي بچه ام خالي بود . الان داشت چيكار ميكرد ؟ نگاهم روي

ساعت چرخيد 9 بود . مطمئن بودم هنوز از خوابم بيدار نشده . دوباره فكر آريا باعث شد دلتنگش بشم .

رادين به سمت اتاق خواب رفت . سركي توي هال كشيدم ديگه خبري از خورده شيشه نبود . ولي هنوز ميوه ها پراكنده روي زمين بودن . صداي پاش و شنيدم دوباره سر جام

نشستم . بدون حرف وارد آشپزخونه شد . از توي كابينت ظرف بزرگي برداشت و دوباره به سمت هال رفت . از جام بلند شدم براي جفتمون چايي ريختم و سر ميز گذاشتم . نگاهم

به سمتش كشيده شد . داشت ميوه ها رو توي ظرف ميريخت .

- صبحانه حاضره .

ظرف ميوه رو روي ميز گذاشت . خونه درست مثل روز اولش شده بود . روي مبل لم داد و گفت :

- نميخورم !

خواستم بگم ديشبم شام نخوردي ولي در عوض سكوت كردم . با شونه هاي افتاده سر جام نشستم . چاييم و برداشتم . يه دونه قند توي دهنم گذاشتم و چاييم و سر كشيدم . اشتهام

كور شده بود . بعد از تموم شدن چاييم ميز و جمع كردم و از آشپزخونه بيرون اومدم . رادين تلويزيون و روشن كرده بود و بي هدف بهش زل زده بود . مطمئن بودم هيچي نميبينه .

به سمت اتاق رفتم . تخت و مرتب كردم و روش دراز كشيدم . به سقف خيره شدم . چجوري بايد ثابت ميكردم كه اون سي دي الكيه ؟! ولي آخه مگه موضوع فقط اون سي دي بود ؟!

ياد حرفاي ديشب رادين افتادم . اون حتي از وجود فرهاد هم با خبر بود . حتي نميدونستم رامين چه مزخرفاتي به خورد رادين داده !

پلكام روي هم افتاد . بايد ميرفتم پيش ساناز ! كار درستي بود ؟!

صداي زنگ تلفن من و از فكر و خيال بيرون آورد . چشمام و باز كردم منتظر موندم تا رادين جواب بده ولي انگار همچين قصدي نداشت . سريع از تخت پايين اومدم نگاهم به

رادين افتاد بي خيال و خونسرد هنوز نگاهش به تلويزيون بود . تلفن و برداشتم :

- الو ؟

- سلام ماماني .

با شنيدن صداي آريا روحيه گرفتم :

- سلام قربونت برم . خوبي ؟

- آره . تو خوبي ؟

- آره عزيزم . الان صدات و ميشنوم خوب ترم هستم . چيكار ميكني ؟ خوش ميگذره بهت ؟

صداش خندون و خوشحال شد :

- آره مامان جات خالي . ديروز با بابايي رفتيم تاب سواري . بعدش كلي بازي كرديم شبم بابايي من و ماماني رو برد بيرون پيتزا خورديم .

خوشحال از خوشحالي پسرم گفتم :

- پس حسابي بهت خوش گذشته . شيطوني كه نكردي ؟

- نه پسر خوبي بودم .

- ميدونم مامان هميشه پسر خوبي هستي .

نگاهم به رادين افتاد حواسش به حرفاي من بود اين و از كم شدن صداي تلويزيون فهميدم . گوشي و بردم توي اتاق تا راحت با آريا حرف بزنم :

- صبحانه خوردي ؟

- آره . سهيلا به زور همه ي صبحانه ام و بهم داد .

- ماماني باهات مهربونه ؟

- آره . شب برام كتاب خوند .

لبخندي بي اراده روي لبم نشست .

- مامان من ديگه برم . با بابايي ميخوايم بريم تو باغ بچرخيم .

- گل پسر شيطوني نكنيا مواظب خودتم باش .

- چشم . خداحافظ .

برام از پشت تلفن بوس فرستاد و قطع كرد . دلم گرفت . چند دقيقه حرف زدن باهاش دلتنگيم و از بين نبرده بود . چجوري ميخواستم سه روز نبودنش و تحمل كنم ؟! تازه يه روز

گذشته بود . تلفن و دوباره برگردوندم سر جاش . دوباره حالت تهوع پيدا كردم . با شتاب به سمت دستشويي رفتم . چند تا مشت آب به صورتم زدم . نگاهم به صورت رنگ پريده ام

افتاد . دلم ميخواست دوباره برم و با رادين حرف بزنم . ولي توانش و نداشتم . از دستشويي بيرون اومدم رادين كنار در دستشويي وايساده بود . با ديدن من حالت خونسردي به

خودش گرفت و اخماش و دوباره تو هم گره زد . كنار در وايساده بودم و بهش نگاه ميكردم . گفت :

- چرا خشكت زده ؟ بيا بيرون ميخوام برم دستشويي .

نفسم و بيرون دادم . پس نگرانم نشده ! نا اميد و با حالي خراب از كنارش رد شدم و دوباره برگشتم تو اتاق . احساس خواب آلودگي ميكردم روي تخت دراز كشيدم پلكام و روي هم

گذاشتم .

بوي ادكلن رادين توي اتاق پيچيد . بيشتر بو كشيدم . چقدر دلم براي عطر تنش تنگ شده بود . چقدر خسيس بود با اينكه ميدونست چقدر تو اين وضعيت احتياج به آغوشش و عطر

خنك تنش دارم بازم ازم دريغ ميكرد . چشمام و كه هنوز سنگيني خواب و داشت به زور باز كردم . تو اتاق چشم گردوندم . مقابل آينه ي اتاق وايساده بود . تي شرت سفيد و شلوار

لي پوشيده بود . كت سفيد اسپرتشم تنش كرده بود . داشت به موهاش حالت ميداد . توي اين چند روز اولين باري بود كه ميديدم به خودش ميرسه و حسابي تيپ زده . كنجكاو شدم .

روي تخت نيم خيز شدم . از توي آينه نيم نگاهي به سمتم انداخت و بدون توجه بهم به كارش ادامه داد . بالاخره صاف وايساد . كتش و مرتب كرد . يه چرخ جلوي آينه زد . دلم

براش ضعف رفت . دوست داشتم از پشت بغلش كنم سرم و بذارم رو شونه اش و بگم ببخشيد . واسه هر كاري كه كردم . فقط مال من باش . ولي جلوي خودم و گرفتم .

با صداي زنگ گوشيش از فكر و خيال بيرون اومدم نگاهي به صفحه اش انداخت و جواب داد :

- جانم ؟

يكم گوش داد . خنديد گفت :

- بد قول نيستم . تا نيم ساعت ديگه اونجام .

گوشام تيز شد . مگه قرار نبود اين سه روز پيش من باشه ؟ مگه نميخواستيم اين مشكل و حل كنيم ؟ پس كجا داره ميره ؟ با صداي خنده اش توجهم دوباره سمتش جلب شد :

- حاضرم بابا . اومدم . خداحافظ .

گوشي و قطع كرد . هنوزم لبخند محوي روي لباش بود . با آروم ترين صداي ممكن گفتم :

- جايي ميري ؟

ساعتش و دستش كرد . تو همون حال بدون اينكه نگاهي بهم بدوزه گفت :

- آره . قراره كاريه .

- مگه قرار نبود اين سه روز با هم حرف بزنيم ؟

اخماش تو هم رفت . نگاهي بهم انداخت و گفت :

- نميتونم كار و زندگيم و زمين بذارم كه .

- ولي خودت گفتي اين سه روز خونه ميموني .

- كار دارم . كار !

نفسم و بيرون دادم . سعي ميكردم صدام بالا نره . همونطور با لحن آروم گفتم :

- پس تكليف زندگيمون چي ميشه ؟

- حرفات و به اندازه ي كافي شنيدم . قراره چيز جديدي بگي ؟

دندونام و رو هم فشار ميدادم تا حرف نامربوطي از دهنم بيرون نياد . اين همه سردي ؟ اين همه بدرفتاري ؟ چقدر تحملش سخت بود ! نگاهم و تو چشماش دوختم . دوباره

ابروهاش تو هم گره خورده بودن . چند لحظه سكوت كرديم . انگار منتظر بود حرفي بزنم . يكم گذشت . نگاهش و ازم گرفت و به سمت در اتاق رفت :

- مثل اينكه حرفامون واقعا تموم شده !

از تخت پايين اومدم . دنبالش دويدم :

- رادين . . .

- باز چيه ؟

دوباره تلخي . . . دوباره لحن سردش تنم و لرزوند . . . اشكي كه تو چشمام حلقه زده بود و پس زدم . چشمام و به زمين دوختم :

- ببخشيد . براي هر كاري كه تو گذشته كردم . براي هر چيزي كه بودم . . .

- ببخشيد گفتن تو دردي رو دوا نميكنه . ميتوني زمان و برگردوني به عقب ؟ ميتوني رامين و از زندگيت بندازي بيرون ؟ ميتوني هر كاري كه كردي و پاك كني ؟

جواب من سكوت بود و سكوت . . .

- پس ديگه نگو ببخشيد . با اين چيزا آتيشي كه به جونم انداختي خاموش نميشه . فقط بدترش ميكنه !

- رادين چرا بهم اعتماد نميكني ؟ من ديگه اون پريماه سابق نيستم ! من عوض شدم . اون چيزايي كه تو ديدي و شنيدي دروغه . الكيه .

دستش و روي دستگيره ي در گذاشت . نفسش و بيرون داد .

- هنوزم كه ياد صحنه صحنه ي اون فيلم ميفتم ميخوام خودم و بكشم .

تلاش ميكرد كه داد نزنه . جلوتر اومد . بهم نزديك شد .

- از فكر اينكه اين لبا رو كس ديگه اي جز من بوسيده . . . فكر اينكه اين بدن و يكي ديگه لمس كرده . . . آتيشم ميزنه . . . خوردم ميكنه . . . ميفهمي پريماه ؟ دِ بفهم . بفهم براي

چي داري عذر ميخواي . بفهم به چي داري ميگي دروغ . . . نميفهمي تو سرم چي ميگذره . خواب خوش و ازم گرفته . نه تو بيداري ميفهمم دارم چه غلطي ميكنم نه وقت خواب

عين آدم چشمام بسته ميشه . فكرش داره ديوونم ميكنه . اينارو بفهم . بعد بيا جلوم گريه زاري راه بنداز . بعد بيا بگو ببخشيد . هر وقت دركم كردي . هر وقت يه ذره از احساسم و

فهميدي باهام در موردش حرف بزن . الان ديگه تمومش كن !

اين و گفت و سريع از خونه بيرون رفت . به اشكم اجازه ي جاري شدن دادم . از خودم بدم ميومد . . . از گذشته ام . . . از هر چيزي كه رنگ و بوي پريماه قديم و داشت !

دوباره ذهنم سمت رادين رفت . روز تعطيل و قرار كاري ؟ اونم با اين تيپ و قيافه ؟ اونم با اين عطري كه اون به خودش زده بود ؟ نفسم و بيرون دادم . الان وقت شك كردن نيست

پريماه . . . فكر كن چجوري از اين منجلاب بيرون بياي !

ساناز ! بايد برم پيشش ! ولي نه . . .

از جا بلند شدم . سريع شماره ي نيوشا رو گرفتم . بعد از دو تا بوق صداي خندونش و شنيدم :

- جانم پريماه ؟

با صدايي كه به خاطر گريه تو دماغي شده بود گفتم :

- سلام نيو .

لحن خندونش از بين رفت :

- چيزي شده پري ؟

- نه نه نيو ببين كارت دارم . ميتوني حرف بزني ؟

- آره . بگو .

- ميخوام برم پيش ساناز .

- ساناز ؟ براي چي ؟

- بايد تكليفم و باهاش روشن كنم . ميخوام ببينم اين و رامين چي از زندگيم ميخوان . كلافه شدم . كم آوردم ديگه نيو .

- با رادين به كجا رسيدي ؟

- حرفاشون روش تاثير گذاشته . عصبيه . دائم ازم فرار ميكنه . الانم تيپ زد رفت بيرون گفت قرارم كاريه . چي بگم نيو ؟ دارم خل ميشم .

- ديوونه نشو . به رادين شك كردي ؟! تو اين آشفته بازار انقدرم خر نيست بره سراغ كس ديگه !

- نيو من ميرم سراغ ساناز !

- ديوونه نشو . الان وقتش نيست . يكم ديگه زمان بده به رادين .

- ديگه چقدر ؟ انقدر رفتارش باهام بد شده كه دارم ميميرم .

- پريماه خانوم آروم باش . اول به خودت مطمئن باش . آروم جلو برو . با آرامش . ضعيف نباش .

- باشه نيو . برو مزاحم توام شدم .

- اين چه حرفيه . بخواي الان ميام تهران .

- نه ديوونه . خوش بگذره . به پدرام سلام برسون .

- باشه . يادت نره چي گفتم . فعلا نرو سراغ ساناز . وضع و از اين بدتر نكن .

- باشه . فعلا .

گوشي و قطع كردم . شايد حق با نيوشا بود . اگه نزديك ساناز و رامين ميشدم شايد بدتر بهم ضربه ميزدن .

در خونه آروم باز شد . بي اراده نگاهم روي ساعت چرخيد . اين چه قرار كاري بود كه تا ساعت 12 طول كشيده بود ؟ دندونام و رو هم فشار دادم . نبايد هيچي ميگفتم ! نگاهم و به

تلويزيون دوختم . مرتب كانالا رو عوض ميكردم . از گوشه ي چشم ميديدمش . سوئيچش و روي اپن آشپزخونه گذاشت . نگاهي به صفحه ي موبايلش انداخت و اونم كنار سوئيچش

گذاشت .

نيم نگاهي به سمت من انداخت . دستپاچه همچنان كانالارو بالا و پايين ميكردم . حتي نميديدم چي پخش ميكنه !

كتش و در آورد و به صندلي آويزون كرد . به طرف من اومد . با فاصله روي مبل سه نفره اي كه نشسته بودم نشست . سرش و توي دستش گرفت . چند تا نفس بلند كشيد و نگاهش

و به تلويزيون دوخت .

نفسم و تو سينه حبس كرده بودم . ميترسيدم اگه نفس هم بكشم از كنارم بلند شه و بره !

- انقدر كانال نگير . سرگيجه گرفتم .

بالاخره با شنيدن صداش نفسم و بيرون دادم . كنترل و روي ميز گذاشتم و به مبل تكيه زدم . نگاهم به تلويزيون بود ولي فكرم پيش نفساي سنگين رادين !

- هنوزم ازم متنفري ؟

چشماش و بست سرش و به مبل تكيه داد . يكم مكث كرد . زير لب زمزمه كرد :

- متنفر ؟

نگاهم به نيم رخش بود .

- خودت گفتي ازم متنفري !

با هر كلمه اي كه ميگفتم كم مونده بود گريه كنم . ولي جلوي خودم و گرفتم :

- متنفر نيستم . ولي حس خوبي هم ندارم .

سكوت كردم . دنبال كلمات ميگشتم كه باهاش حرف بزنم . كه همه چي و دوباره درست كنم . صداي آرومش و شنيدم :

- خيلي خسته ام پريماه . داغونم .

قلبم گرفت . چقدر صداش غمگين بود . چقدر لحن حرف زدنش متفاوت بود . تا حالا اينجوري نديده بودمش . سرم و پايين انداختم .

- ميدوني امروز داشتم به چي فكر ميكردم ؟

نگاهش كردم . چشماش و باز كرده بود و به يه نقطه ي نامعلوم روي سقف خيره شده بود . ادامه داد :

- به گذشته . به اينكه يه بار ديگه هم رامين و ديده بودم . يادت مياد ؟

زمزمه وار گفتم :

- آره . يادمه .

نفس عميق كشيد . سرش و از روي مبل برداشت . نگاهي بهم كرد و گفت :

- حتي اون موقع هم احمق فرضم كردي . حتي اون موقع هم راستش و بهم نگفتي . گفتي دوست يكي از دوستاته . يادته ؟

- رادين . . .

- جواب من و بده !

- آره يادمه . من نگفتم . اون گفت !

- توام رد نكردي . تائيدش كردي .

با يكم مكث دوباره گفت :

- اون موقع چي تو سرت بود ؟ گفتي نميگم همه چي تموم ميشه ميره ؟

نگاهم و تو چشماش دوختم . محكم و قاطع شروع به حرف زدن كردم :

- من تورو احمق فرض نكردم . من فقط ترسيدم . از گذشته ام . از چيزي كه بودم و بهش افتخار نميكنم . من فقط نميخواستم عشقمون و از دست بدم . فقط ميخواستم كنارم باشي .

ميخواستم عوض شم . يه آدم ديگه باشم . كه شدم . من عوض شدم . از گذشته ام و آدماش فاصله گرفتم رادين . اگه نگفتم . . . اگه چيزي رو پنهان كردم فقط واسه اين بود كه

ميخواستم يه آدم بهتر بشم .

- اين حق من بود كه همه چي و بدونم . كه از زبون خودت بشنوم . نه اينكه همه ي عالم دست به دست هم بدن كه من بفهمم .

- آره من تو گذشته ام خطا زياد كردم . بارها از مسير درست خارج شدم . فرهاد و رامين و هزار نفر ديگه تو زندگيم بودن . تو چي ؟ خودت مگه ترانه رو نداشتي ؟

از كوره در رفت . عصبي از جاش بلند شد و گفت :

- كه با هزار نفر ديگه هم بودي ؟ خجالت نكش . بگو باهاشون چيكارا كردي ! بگو ديگه . چرا معطلي ؟

دهنم بي اراده بسته شد . چرا هر لحظه خراب ترش ميكردم ؟

- رادين منظورم چيز ديگه اي بود !

- كامل منظورت و فهميدم !

از جام بلند شدم . يهو از كوره در رفتم . ديگه تحمل نداشتم . تحمل اين همه سردي و سوء تفاهم و نداشتم !

- چرا نميفهمي چي ميخوام بگم ؟! چرا اينجور چيزا واسه من عيبه ولي واسه تو هيچ اشكالي نداره ؟ چرا وقتي آريا رو وارد زندگيمون كردي و من قبولش كردم هيچ حرفي از اين

نشد كه تو با يه زن ديگه بودي ؟ ولي يه فيلم الكي ميتونه زندگيمون و زير و رو كنه ؟! چرا وقتي قايمكي با ترانه ميرفتي و ميومدي بي گناه بودي ولي من كه 5 ساله هيچ خبري از

رامين و ساناز ندارم شدم گناهكار ؟! تو بعد از 5 سال هنوز به حرفام اعتماد نداري . هنوز وقتي برات همه چي و توضيح ميدم باور نميكني . چجوري انتظار داشتي باهات صادق

باشم و همه ي اتفاقاي ريز و درشت زندگيم و بهت بگم ؟!

- بسه پريماه !

صداي فريادش اين بار نترسوندم . منم مثل خودش بلند تر فرياد زدم :

- گوشات و گرفتي كه نشنوي ! كه باور نكني ! حرفاي رامين داره تو سرت ميچرخه ؟! يه پسري كه معلوم نيست كيه و چي كارست ! حرف اون و به زنت ترجيح دادي ! صحنه هاي

اون فيلم جلوي چشمت داره رژه ميره ؟ حال بد اون شب من چي ؟ اونارو از ذهنت بيرون انداختي ؟ يادت نمياد وقتي اومدي دنبالم چه حالي داشتم ؟!

پشتش و بهم كرد و دستاش و به سمت سرش برد . تو همون حالت گفت :

- خفه شو پريماه !

- چرا بايد خفه شم ؟! كه از خودم دفاع نكنم ؟! كه هر چي خواستي بهم نسبت بدي ؟ كه بهم بگي ه.ر.ز.ه ؟! به زنت ؟! 5 سال براي پسرت مادري كردم . جوري كه خود ترانه هم

نميتونست مادري كنه . 5 سال تيكه ها و توهين هاي مادرت و به جون خريدم . چون پشتم گرم بود به عشق تو . ميدونستم دوستم داري . هيچي تو زندگيم كم نذاشتم . كه يه فيلم

ببيني و زير و رو شي ؟ چهار تا كلمه بشنوي و بهم بگي ازم متنفري ؟!

- تو نميفهمي من چه حالي دارم . . . نميفهمي ، نميفهمي دردم چيه !

- دردت چيه ؟! آره من يه آدم آشغالم . به تعداد موهاي سرم پسر دور و برم بود . از اينكه مورد توجه بودم خوشحال بودم . همه دوستم داشتن . من . . .

يه لحظه گونه ام سوخت . سرم به سمت راست چرخيد . گونه ام گر گرفت . از اون بدتر صداي فرياد رادين بود :

- بهت ميگم خفه شو . نميخوام صدات و بشنوم . بس كن لعنتي .

دستم بي اراده به سمت گونه ام رفت . تمام تنم ميلرزيد . از عصبانيت . . . از ناراحتي . . . از ترس . . . نگاه اشك آلودم و به چشماش دوختم . عصبي و كلافه بود . با قدماي

لرزون ازش فاصله گرفتم . عقب عقب رفتم . ترسيدم . از اين همه خشمش ترسيدم . بهم نزديك شد . تمام قدماي لرزون من و با يه قدم بلند جبران كرد . فاصلمون كم بود . خيلي كم

. . . وحشتم بيشتر شد . . . زبونم بند اومده بود . . . چشماش قرمز بود . . . لباش و روي هم فشار ميداد . . . احساس سرگيجه ميكردم . . . كم كم تهوع هم بهش اضافه ميشد . . .

چرا اينجوري شده بودم ؟ سُر خوردم و روي زمين نشستم . سرم و تو دستم گرفتم پلكام لرزون روي هم اومد . اشك از گوشه ي چشمم سُر خورد پايين . دوباره صداي عصبانيش و

شنيدم :

- بلند شو وايسا !

تو پاهام تواني نميديدم براي وايسادن .

- نشنيدي ؟ ميگم وايسا جلوم .

از ضعف خودم بدم اومد . چرا اينجوري شده بودم ؟ دستاش و دور مچ دستام حلقه كرد و يهو از جا بلندم كرد . چشمام و باز كردم . قيافه اش ترسناك شده بود . هيچ شباهتي به

رادين هميشگي نداشت . انگار يكي ديگه شده بود .

- هر چي باهات آروم رفتار ميكنم شاخ تر ميشي ؟ هر چي بهت زمان ميدم بيشتر جلوم وايميستي ؟ پريماه بترس ! بترس از روزايي كه در انتظارته ! بلايي به سرت ميارم كه

مرغاي آسمون به حالت گريه كنن ! جلوي من وايميستي و از عشقاي قديمت حرف ميزني ؟ انقدر به نظرت بي غيرتم ؟! درستت ميكنم ! بشين و تماشا كن !

دستام و ول كرد . هنوز بدنم ميلرزيد . كاش زمان برميگشت به عقب ! چرا اين حرفا رو زده بودم ؟! قطره هاي اشك از چشمم پايين مي افتاد . پوزخند زد :

- اشك تمساح ميريزي كه دلم به رحم بياد ؟

سرش و مقابل صورتم آورد :

- كور خوندي ! اين تو بميري ديگه از اون تو بميريا نيست !

ازم فاصله گرفت با قدماي سريع به سمت اتاق خواب رفت و در و محكم به هم كوبيد سرم و توي دستم گرفتم هق هق ميكردم . انگار رادين ديوونه شده بود ! حق داشت ؟ معلومه

كه داشت ! چرا اين حرفا رو بهش زدم ؟! يعني ميخواست چيكار كنه ؟! تهديدش الكي بود ؟!

قلبم تو سينه لرزيد . كاش همه ي اتفاقاي امشب يه خواب باشه .

نور پشت پلكم خورد . انقدر زياد بود كه چشمم و جمع كردم . اين همه نور از كجا اومده بود ؟ صداي عصبي رادين رو شنيدم :

- بيدار شو . هنوز گرفتي خوابيدي ؟

دستم و جلوي چشمم گرفتم . به سختي پلكام و از هم باز كردم و نگاهم و به رادين دوختم . با اخماي در هم دستاش و به كمرش زده بود و بالاي سرم وايساده بود :

- پاشو .

- چي شده ؟

- بهت ميگم پاشو .

چه بلايي سرش اومده بود ؟! سر جام نيم خيز شدم . كمرم تير كشيد كه حاصل خوابيدن كف اتاق آريا بود .

- چيزي ميخواي ؟

كيفم و پرت كرد روي پام :

- موبايل و سوئيچ !

چشمام گرد شد . متعجب گفتم :

- چي ؟

- مگه كري ؟ ميگم موبايل و سوئيچت و بده !

- براي چي ميخواي ؟

- همين كه گفتم . سوال نپرس .

- حالت خوبه ؟

- عاليم . زود باش !

انقدر لحنش دستوري بود كه دچار حالت تهوع شدم . دستم و روي دهنم گرفتم و به سرعت از جام بلند شدم به سمت دستشويي دويدم . خدايا چه بلايي داره سرم مياد ؟! هيچي از

رفتاراي رادين نميفهميدم . اين لحن طلبكار واسه تهديداي ديشب بود ؟! صداي ضربه هايي كه به در دستشويي ميزد و ميشنيدم :

- بيا بيرون !

پوزخند زدم . انگار دست خودم بود ! اگه ميتونستم كه بيرون ميومدم ! صورتم و آب زدم . چند تا نفس عميق كشيدم و بيرون اومدم . با چهره ي برزخي پشت در منتظرم بود . مچ

دستم و گرفت و من و به سمت خودش كشيد :

- فكر نكن با اين كارا ميتوني زير آبي بري . زود سوئيچ و موبايلت و بده .

دستم و از توي دستش بيرون كشيدم :

- نبايد بدونم براي چي ميخواي ؟!

- خودم برات خريدم خودمم ميخوام ازت بگيرم !

پوزخندي زد و اضافه كرد :

- ميترسم يه وقت دوباره پاي دوست پسرات به زندگيم باز بشه ! بهت اعتماد ندارم !

دندونام و رو هم فشار دادم . به سمت اتاق آريا رفتم . كيفم و كه روي زمين افتاده بود برداشتم و دوباره برگشتم سمت هال . دستم و توي كيفم بردم موبايلم و بيرون كشيدم محكم به

سينه اش كوبيدم با حرص گفتم :

- اين موبايل !

كيف و زمين انداختم . به سمت ميز وسط هال رفتم . سوئيچ و از روش چنگ زدم اون رو هم به سينه اش كوبيدم :

- اينم سوئيچ !

دستام و روي سينه ام قلاب كردم و به نگاه خشمگينش زل زدم . پوزخندي روي لبش نقش بست . موبايلم و تو دستش جا به جا كرد و توي يه لحظه محكم پرت كرد سمت ديواري كه

پشت سرم بود . از حركت موبايل اونم درست از كنار گوشم ترسيدم . با صداي بدي به ديوار خورد و روي زمين افتاد . زمزمه كردم :

- ديوونه !

با پوزخند جواب داد :

- تازه كجاش و ديدي ! بشين و تماشا كن !

بلند تر از قبل گفتم :

- تو ديوونه شدي !

بهم نزديك شد و گفت :

- آره عزيزم . تو ديوونم كردي !

كلمه ي عزيزم و از بين دندوناي كليد شده اش گفت . سوئيچ و توي جيب شلوارش گذاشت . تازه نگاهم به تيپش افتاد . لباساي بيرون تنش بود . نفسم و بيرون دادم و نگاهم و به

زمين دوختم . چشمم روي كيفم موند . برگه ي آزمايشم تا نصفه بيرون اومده بود . دستپاچه شدم . دلم نميخواست رادين برگه ي آزمايش و ببينه . سريع چشمام و به چشماي رادين

دوختم . بي توجه به دستپاچگي من از كنارم رد شد به سمت در خونه رفت . بدون گفتن حرفي در و محكم به هم كوبيد و رفت !

سريع به سمت كيفم رفتم . برگه ي آزمايش و بيرون كشيدم . كاش جواب آزمايش منفي بود . كاش بچه اي در كار نبود ! چجوري ميتونستم براي يه موجود زنده كه توي شكمم بود

تصميم بگيرم ؟ براي موندنش ! سخت بود . اين لوبياي كوچيك مال خودم بود . چيزي بود كه سالها حسرتش و كشيده بودم . دلم ميخواست داد بزنم . دوست داشتم همه چي و داغون

كنم . چرا الان ؟! خدايا چي ميخواي بهم بفهموني ؟! برگه ي آزمايش از دستم افتاد . دستام و روي صورتم گذاشتم از ته دل گريه كردم . فرياد كشيدم .

- چرا ؟ چرا الان ؟ چي و ميخواي بهم بفهموني ؟! كه لياقت يه زندگي آروم و ندارم ؟! باشه فهميدم تمومش كن ! طاقت اين همه عذاب و ندارم . تمومش كن ! بذار زندگي كنم ! بذار

يه بار خوشبختي و با تمام وجود حس كنم ! ديگه بسمه ! ديگه كم آوردم . بذار زندگيم و بكنم !

سُر خوردم تكيه ام و به ديوار سرد پشتم دادم :

- ميخوام بميرم . . . ميخوام از اين دنيا و آدماش فرار كنم . . . خودت من و ببر ! اين همه درد و نميخوام ! اين مرگ تدريجي رو نميخوام ! فقط من و ببر !

به هق هق افتادم . نفسام به شماره افتاده بود . زندگيم نابود شده بود . خودمم نابود شده بودم . چرا بايد اين بچه ي بي گناه و به دنيا مي آوردم ؟ گناهش چي بود ؟ چرا بايد تو اين

جهنمي كه خودم با دستام ساخته بودم ميسوزوندمش ؟! بايد اين بچه رو از بين ميبردم . هر جور شده بايد از شرش خلاص ميشدم .

تلفن خونه زنگ خورد . تواني تو زانوهام نبود . انقدر زنگ خورد تا خودش قطع شد . سرم و به ديوار تكيه دادم . چشمام تب دار شده بود . احساس ضعف ميكردم . چند روز بود

غذاي درست و حسابي نخورده بودم ؟! برگه ي آزمايش و از روي زمين برداشتم . افتان و خيزان به سمت آشپزخونه رفتم . نگاه آخر و به جواب مثبت آزمايشم انداختم . برگه رو

تو دستم مچاله كردم و توي سطل آشغال انداختم . اينجوري هيچ كس چيزي از بارداريم نميفهميد . اين بچه همينطور كه بي سر و صدا اومده بود همونجوري هم از بين ميرفت !

نگاهي تو يخچال انداختم . قيمه ي دو شب پيش بهم دهن كجي ميكرد . از يخچال بيرون كشيدمش . با ديدنش ياد رادين افتادم . ياد حماقت خودم ! چي باعث شده بود كه براش با

عشق غذا بپزم ؟! با نفرت نگاهم بين ظرف غذا و سطل آشغال چرخيد . . . دلم ميخواست از هر چيزي كه من و ياد رادين ميندازه فاصله بگيرم . همه ي محتويات ظرف و توي سطل

خالي كردم . انگار حسم بهتر شده بود . چرا جواب كتك ديشبش و نداده بودم ؟! دوباره دندونام و رو هم فشار دادم . رفتار امروز صبحش . . . ديوانه ! فكر كرده چي ؟! كه با اين كارا

بهم سخت ميگذره ؟! فكر كرده دختر ناز پرورده ي بابام بودم و ماشين شخصي داشتم ؟! حالا بي ماشين ميميرم ؟! پوزخندي روي لبم نشست . هنوز پريماه و نشناخته !

دوباره در يخچال و باز كردم . دو تا تخم مرغ برداشتم و به سمت گاز رفتم . ماهي تابه رو روي شعله ي روشن گذاشتم . نگاهي به تخم مرغي كه توي دستم بود انداختم زمزمه وار

گفتم :

- فكر كردي پريماه هميشه انقدر مظلوم و تو سري خور بوده ؟!

با خشم تخم مرغ و لبه ي ماهي تابه زدم و شكستمش . توي روغن داغ شده به جليز ويليز افتاده بود . تخم مرغ دوم و برداشتم . نگاهم و بهش دوختم دوباره زمزمه كردم :

- جواب تك تك رفتارات و ميدم ! بشين و نگاه كن !

دومي رو هم شكستم ! نگاهم به موبايل شكسته و داغونم كه گوشه ي ديوار افتاده بود انداختم . برام مهم نبود . هيچ كدوم از اين چيزا ديگه مهم نبود . مهم زندگيم بود كه نابود شد

! مهم بچه ام بود كه به زودي از بين ميرفت ! مهم من بودم كه ديگه از اين شكسته تر نميشدم !

صداي زنگ تلفن تو خونه پيچيد . از صبح بي حال روي تخت افتاده بودم . سر گيجه و تهوع كلافه ام كرده بود . اينا كم بود كمر درد هم بهشون اضافه شده بود ! كي ميتونه با من

كار داشته باشه ؟ اصلا چه اهميتي داشت كه كي پشت خطه ؟! بي توجه به صداي زنگ پلكام و روي هم گذاشتم . حداقل اينجوري كمتر احساس تهوع ميكردم . حتي صبح هم

نتونسته بودم نيمرويي كه درست كرده بودم و بخورم . صداي زنگ تلفن همچنان توي خونه ميپيچيد . يه حسي ميگفت شايد آريا باشه . پاهام داشت سست ميشد سمت تلفن . كه برم

و جواب بدم . حتي صداشم بهم حس خوبي ميداد . ولي از يه طرف ميگفتم چرا بايد جواب بدم ؟! آريا بچه ي رادينه ! نه من !

ولي اين انصاف نيست . آريا مال منه ! خودم بزرگش كردم . پسر من بود ! با اين فكر به همه ي افكارم غلبه كردم به سمت تلفن رفتم :

- الو ؟

- سلام مامان .

صداي شيطون آريا لبخند و رو لبم آورد . كل كلنجار رفتنام يادم رفت . پسرم بهم زنگ زده بود . چقدر با اين حال بهش احتياج داشتم :

- سلام عزيز مامان . خوبي ؟

- آره تو خوبي ؟

- آره پسرم . چيكارا ميكني ؟ بهت بد كه نميگذره ؟

يكم مكث كرد و بعد با لحني كه يكم دلخور و ناراحت بود گفت :

- دلم برات خيلي تنگ شده .

قلبم زير و رو شد .

- منم دلم برات تنگ شده عزيز دلم .

- پس چرا ديشب با ، بابا نيومدي اينجا من و ببيني ؟!

قلبم لرزيد . آريا چي ميگفت ؟

- بابا ؟! ديشب بابايي اونجا بود ؟!

- آره . اومد اينجا . ماماني به سهيلا گفت بهش شام بده . ازش پرسيدم مامان كجاست عصباني شد . فكر كنم باهام قهر كرد . چون هر چي باهاش حرف ميزدم جوابم و نميداد . من

حرف بدي بهش زدم ؟

از لحن معصومانه ي آريا اشك تو چشمم حلقه زد . گناه آريا چي بود ؟! اون كه مثل من خطا نكرده بود ! بايد به آتيش من ميسوخت ؟ زمزمه وار جوري كه متوجه صداي بغض

آلودم نشه گفتم :

- نه عزيز دلم . حتما بابا خسته بوده . منم ميخواستم باهاش بيام مامان ولي نشد . بابا از سر كار اومد . منم كلي كار خونه داشتم .

- ولي من ميخواستم ببينمت .

- منم ميخواستم ببينمت گل پسركم . در عوض داشتم فكر ميكردم واسه فردا شب كه مياي خونه چيكار كنم كه خوشحال شي .

صداش خندون شد . انگار ناراحتي چند لحظه پيش از ذهنش رفت .

- بريم شهر بازي ؟

- دوست داري بريم ؟

- آره . ميبريم ؟

- باشه عزيزم . حتما .

- پيتزا هم برام ميخري ؟

- آره گل پسر هر چي بخواي ميگيرم برات .

- كاش زودتر فردا بشه .

خنديدم . توي اين چند روز براي اولين بار خنديدم . كاش ميتونستم الان آريا رو تو بغلم بگيرم . كاش ميشد حداقل با حضورش ناراحتيم و فراموش كنم . چه اهميتي داشت كه پسر

خودم نبود . چه اهميتي داشت كه پسر رادين بود . راديني كه راحت توهين ميكرد . ميشكست . داغون ميكرد . مهم اين بود كه آريا مال من بود . هميشه هم مال من ميموند .

هنوزم سست و بي رمق روي تخت افتاده بودم . حتي نميدونستم چند ساعت گذشته ! احساس خواب آلودگي ميكردم . بي حال بودم . نه توان نشستن داشتم نه جون راه رفتن . وقتي

هم دراز ميكشيدم سر گيجه كلافه ام ميكرد . جدا از حالت تهوعي كه گاه و بي گاه سراغم ميومد . كمر دردم بيشتر شده بود . كم كم داشت به وحشت مينداختم . اين همه درد براي

چي ؟!

صداهايي رو از هال ميشنيدم . حتما رادين برگشته بود . پتو رو بيشتر به دور خودم پيچيدم . احساس سرما ميكردم . انگار اين احساس ارتباط مستقيمي با اومدن رادين داشت .

پلكام و براي چند ثانيه باز كردم . با چشم دنبال ساعت گشتم . ولي فضاي تاريك اتاق اجازه ي خوندن اعداد روي ساعت و بهم نميداد .

بيخيال دوباره پلكام و بستم . براي اولين بار توي اين مدت آرزو كردم رادين و نبينم . حداقل نه امشب ! مخصوصا امشب كه انقدر حالم بد بود ! انقدر داغون بودم ! احتياج داشتم تنها

باشم . حوصله ي تنش و دعوا رو نداشتم . خوب ميدونستم كه اگه رادين و ببينم بينمون حتما دعوا ميشه !

شكمم منقبض ميشد . كمرم تير ميكشيد . اين چه حالي بود كه پيدا كرده بودم ؟! رادين وارد اتاق شد . بدون اينكه چراغ و روشن كنه به سمت كمد لباسا رفت . چشمم به تاريكي

عادت كرده بود . لباسش و در آورد . شلوار پوشيد و بدون اينكه بلوز تنش كنه به سمت تخت اومد . بالشش و برداشت و از اتاق بيرون رفت . نفسم و عصبي بيرون دادم . حتي

حاضر نبود باهام توي يه تخت بخوابه ؟ دوباره شكمم منقبض شد . كمرم تير كشيد . چند تا نفس عميق كشيدم . اين كمر درد ربط به بارداري داشت ؟! بي طاقت شده بودم . از صبح

داشتم درد ميكشيدم . الان بيشتر شده بود . طاق باز خوابيدم . پلكام و بستم . بخواب پريماه . به درد توجه نكن . شكمم منقبض شد . درد بدتر برگشت . از جام به سختي بلند شدم .

توي اتاق يكم راه رفتم . بدتر از صبح شده بود . بايد چيكار ميكردم اين وقت شب ؟! كمرم خم شد . طاقت وايسادن نداشتم . لبه ي تخت نشستم . نگاه به ساعت انداختم . يك ساعتي

ميشد كه مشغول كلنجار رفتن با خودم بودم . به سختي روي پام وايسادم . از اتاق بيرون رفتم . نگاهم به مبل راحتي توي هال افتاد . رادين با خيال راحت روش خوابيده بود . لبم و

به دندون گرفتم . به سمت دستشويي رفتم . قدمام سست و بي جون بود . هنوزم انقباضات شكمم ادامه داشت . با ديدن لكه هاي خون رنگم سفيد شد . بچه ام . . . نكنه بلايي سرش

اومده . . . درد كمرم و فراموش كردم . سريع از دستشويي بيرون اومدم . دستاي يخ بستم و روي ساعد رادين كه روي پيشونيش بود گذاشتم . با صدايي لرزون گفتم :

- رادين . . . رادين . . .

ساعدش و تكون داد . تو خواب اخم غليظي كرد . هراسون دوباره تكونش دادم :

- رادين تورو خدا بيدار شو . . . رادين . . .

دستم و جلوي دهنم گرفتم . بي اراده اشك ميريختم . اگه بلايي سر بچه ام بياد ؟! اگه از دست بدمش ؟! رادين چشماش و خواب آلود باز كرد . با ديدن چهره ي هراسونم يهو از جا

بلند شد :

- چيه ؟ چي شده ؟

- رادين من حالم بده .

نفس عميقي كشيد و با همون اخماي تو هم گفت :

- فكر كردم كسي طوريش شده ! شبم نميذاري بخوابم ؟! اَه !

با گريه گفتم :

- پاشو . . . رادين . . . بايد بريم بيمارستان . پاشو . . .

نگاهش دقيق تر صورتم و كاويد . چشماش گرد شد . از جاش بلند شد . دستپاچه جلوم وايساد :

- چي شده ؟

- دارم ميميرم از درد . بدو .

زمزمه وار با خودم تكرار كردم :

- اگه چيزيش بشه چي ؟ خدايا كمكم كن . . .

رادين كه هيچي از حرفاي من نميفهميد كلافه و هراسون گفت :

- كي چيزيش بشه ؟ از چي حرف ميزني ؟

چشمام و از درد بستم . با فرياد گفتم :

- برو حاضر شو انقدر سوال نپرس .

زانوهام خم شد و روي مبل افتادم . رادين به سرعت به سمت اتاق رفت لباساش و پوشيد . مانتو و شال منم برام آورده بود . با وحشت از وضعي كه پيدا كرده بودم جلوي پام خم شد

و گفت :

- پاشو بپوش . ميتوني ؟

با چشمايي كه اشك توش حلقه زده بود بهش نگاه كردم و سرم و به نشونه ي نه تكون دادم . مانتو رو روي دوشم انداخت و شال و روي سرم . با همون اخماي در هم و قيافه اي

آشفته بغلم كرد . از جابه جايي بدتر شكمم منقبض شد . چشمام و بستم . نفهميدم چجوري به ماشين رادين رسيديم و چجوري روي صندلي جلو نشستم . فقط وقتي به خودم اومدم كه

رادين ماشين و متوقف كرد و دوباره بغلم كرد . از درد به لباسش چنگ ميزدم .

- زنم داره از دست ميره . يكي كمك كنه .

صداي همهمه ميشنيدم . از طرفي صداي فريادهاي مكرر رادين قلبم و ميلرزوند . من و روي تخت گذاشتن . زير لب زمزمه كردم :

- رادين . . .

نميدونم چجوري صداي ضعيفم و بين اون همهمه ها تشخصي داد . سريع به سمتم اومد و كنار تختم قدم برداشت :

- چي شده پريماه ؟ چيزي ميخواي ؟

بلايي سر بچه ام نياد . . . خدايا بچه ام و به تو ميسپرم . . . دستم و بلند كردم . رادين دستاي يخ بستم و گرفت . لبخند ضعيفي روي لبش نقش بست . پيشونيم و نوازش كرد .

همونطور كه سعي ميكرد نگرانيش و بروز نده گفت :

- چيزي نيست . الان خوب ميشي .

دكتري بالاي سرم اومد . همچنان دست رادين و محكم گرفته بودم . دكتر نگاهي به رادين انداخت و گفت :

- مشكل چيه ؟

رادين از همه جا بي خبر گفت :

- انگار درد داره .

نگاه دكتر كه مرد مسني بود روي من چرخيد :

- چي شده دخترم ؟ ميتوني بهم بگي ؟

سريع گفتم :

- شكمم منقبض ميشه . . . كمرم تير ميكشه . . .

- علائم دوران ماهانه رو داري . اين چيز طبيعيه .

لبم و به دندون گرفتم . با يكم مكث بدون اينكه نگاهي به چشماي رادين بندازم گفتم :

- من حامله ام !

دست رادين سست شد . دستم بين زمين و هوا موند . هنوزم جرات نميكردم نگاهش كنم . حرفي نميزد . انگار شوكه بود . دستم و پايين آوردم و لبه ي تخت و چنگ زدم .

- زير نظر پزشك خاصي هستي ؟

- بله .

دكتر يه سري دستور به پرستاري كه كنارش وايساده بود داد . پرستار هم سريع ازمون دور شد .

- حالت ديگه اي هم داري كه بهم نگفته باشي ؟

آب دهنم و قورت دادم .

- لكه ي خون ديدم .

- بايد سونوگرافي انجام بشه كه ببينيم بچه چيزيش نشده باشه .

نگران بدون اينكه توجهي به سكوت ناگهاني رادين بكنم گفتم :

- يعني ممكنه بچه ام چيزيش شده باشه ؟

لبخند پدرانه اي به صورتم زد :

- نگران نباش .

هنوزم شكمم منقبض ميشد و كمرم تير ميكشيد . دكتر از كنارمون رفت . تازه جرات كردم نگاهي به رادين بندازم . توي شوك بود . به يه نقطه خيره شده بود . انقدر درد داشتم كه

نتونم حرفي بهش بزنم . سكوت كردم . گذاشتم وقتي حالم بهتر شد براش توضيح بدم . الان نميتونستم . پلكام و بستم . نفسام از درد مقطع مقطع شده بود . خدا كنه بلايي سر بچه ام

نياد ! قول ميدم ديگه حتي فكر سقط و از سرم بيرون كنم . فقط اين بچه بمونه . حالا ميفهميدم كه جرات از بين بردن بچه رو نداشتم . حالا ميفهميدم توي همين مدت كم چقدر بهش

وابسته شده بودم . با اينكه بي سر و صدا بود . با اينكه فقط يه لوبياي كوچيك بود ولي بازم بهش خو گرفته بودم . صداي پرستار من و از فكر و خيال بيرون كشيد :

- آقا لطفا اين نسخه رو از داروخانه ي بيمارستان براي خانومتون تهيه كنين .

رادين جوابي نداد . پرستار دوباره گفت :

- آقا با شمام .

رادين مبهوت انگار از خوابي عميق بيدارش كرده باشن به خودش اومد و گفت :

- با منين ؟

- بله ! اين نسخه ي خانومتونه . تهيه اش كنين .

رادين دستش و جلو برد . اخماش دوباره تو هم رفت . سر تكون داد و بدون اينكه نيم نگاهي به سمتم بندازه رفت . چند دقيقه بعد من و به اتاق مخصوصي بردن تا سونوگرافي رو

انجام بدن . رادين هم برگشت . تمام مدت با سوئيچ ماشين بازي ميكرد . با اخماي تو هم منتظرم بود . نميدونستم قراره چي پيش بياد . نميدونستم دوباره يه طوفان در راهه يا قراره

همه چي آروم تر بشه . نگاهم به اخماي تو هم رفته ي دكتر كه مشغول سونوگرافي كردن بود افتاد . قلبم تند ميزد . حاضر نبودم به اين راحتي اين بچه رو از دست بدم . هر چقدر

هم زندگيم جهنم باشه بازم دوست داشتم اين بچه بمونه .

اخماي دكتر از هم باز شد . نگاهي به صورتم انداخت و گفت :

- حال بچه خوبه

نفس عميقي كشيدم . نگاهم به صورت رادين افتاد . ناباورانه به دكتر نگاه ميكرد . انگار هنوز درك بارداري من براش سخت بود .

- پس اون لكه ي خون ؟

- اين چند وقت كار سنگيني انجام دادي ؟

- نه !

- تحرك زياد يا فشار عصبي داشتي ؟

نگاهم به فك منقبض شده ي رادين افتاد . نگاهم و پايين انداختم :

- يكم استرس داشتم .

- احتمالا به همون خاطره . توي ماههاي اول بارداري اين لكه بيني ها زياد براي خانومها پيش مياد . سعي كن استراحت مطلق داشته باشي . از هر چيزي كه نگران يا ناراحتت

ميكنه دوري كن . زياد تحرك نداشته باش . بچه سالمه . يه قرص هم برات نوشتم سر ساعت بخورش . حالت و بهتر ميكنه .

لبخندي روي لبم نشست . دلم ميخواست به دستاي پيرش بوسه بزنم . بچه ام سالم بود . خدايا مرسي ! دكتر از اتاق بيرون رفت . نگاهي به جعبه ي دستمال كاغذي انداختم كه ازم

دور بود . براي اينكه شكمم و تميز كنم بهش احتياج داشتم . ميخواستم از رو تخت بلند شم و بردارمش ولي درد مانعم ميشد . بالاخره دل و به دريا زدم . با صدايي كه به شدت آروم

بود و تا حدودي ترس توش بود رو به رادين گفتم :

- ميشه دستمال و بهم بدي ؟

سرش و بالا گرفت . بدون اينكه نگاهي بهم بندازي به سمت دستمال كاغذي رفت و جعبه رو به سمتم گرفت . زير لب تشكر كردم . خودم و تميز كردم و به سختي از روي تخت بلند

شدم . رادين همچنان ساكت بود . كم كم اين سكوت طولاني داشت ميترسوندم .

- ميتوني راه بياي ؟

با شنيدن صداش نفسم تو سينه حبس شد . سر تكون دادم :

- آره . ميتونم آروم بيام .

هيچي نگفت . آروم كنارم قدم بر ميداشت . احساس ميكردم توي اين دنيا نيست . بدجور تو فكر بود . شايد داشت نقشه ي قتلم و ميكشيد ! ازش بعيد نبود ! دوباره يه پنهان كاري

ديگه ازم رو شده بود !

قدمام آروم بود . نميتونستم سريع راه برم . دلم ميخواست به شونه ي رادين تكيه بدم . ولي ميترسيدم . نميدونستم تا كي قراره اين ترس ادامه پيدا كنه ! كي ميخواستيم دوباره مثل

روز اول بشيم . . . رادين داشت بابا ميشد . . . براي دومين بار . . . الان نبايد خوشحال باشه ؟!

نفسم و بيرون دادم . كمرم دوباره تير كشيد . سر جام وايسادم . رادين يكم جلو رفت . انگار متوجه شد كه كنارش راه نميرم . با تعجب سرش و به عقب گردوند . با ديدن من كه به

ديوار تكيه زده بودم سريع به سمتم اومد . دوباره نگراني رو تو چشماش خوندم :

- چي شد ؟

- كمرم تير كشيد .

- تكيه ات و به من بده راه بيا .

- نه ميتونم !

اخماش تو هم رفت :

- نگفتم نميتوني . بحث نكن باهام .

لحنش تند شد دوباره . همين باعث ميشد كه نخوام كمكم كنه . دستش و به سمت بازوم دراز كرد . قبل از اينكه دستاش بازوم و لمس كنه خودم و عقب كشيدم .

- ميام خودم .

دستاش و به كمرش زد . عصبي نفسش و بيرون داد . آروم آروم دوباره قدم برداشتم . خودم ميتونستم . فكر كرده بود به كمكش محتاجم ؟! صداي قدماش و پشت سرم ميشنيدم .

محكم قدم بر ميداشت . مثل هميشه . بازوي چپم خيلي آروم به عقب كشيده شد . سرم و برگردوندم . اخماش هنوز سر جاش بود . ولي با لحن آرومتري گفت :

- ميدونم خودت ميتوني بياي ولي بذار كمكت كنم . باشه ؟ حالت زياد خوب نيست . نشنيدي دكتر چي گفت ؟ بايد استراحت كني . تحرك زياد خوب نيست برات .

از تعجب كم مونده بود دو تا شاخ رو سرم در بيارم . اين رادين همون رادين چند لحظه پيش بود ؟ از غافلگيري من استفاده كرد . دستش و زير بازوم گذاشت و تكيه ام و به خودش

داد . دست ديگه اش رو هم دورم حلقه كرده بود و تقريبا من و تو بغلش گرفته بود . چه حس خوبي بود . بعد از مدتها دوري . . . تازه ميفهميدم چقدر دلم براش تنگ شده بود . جلوي

در بيمارستان گوشه اي وايساد و گفت :

- ميتوني چند لحظه اينجا وايسي ؟

- كجا ميري ؟

از لحن بدبخت صدام بدم اومد . يه جور مثل التماس ميموند . انگار با زبون بي زبوني بهش ميگفتم نرو . اخماش و از هم باز كرد :

- ماشين و بايد بيارم . وايسا زود ميام . باشه ؟

سرم و تكون دادم . نيم نگاهي بهم انداخت و ازم دور شد . دستم و روي شكمم گذاشتم . زير لب زمزمه كردم :

- يعني تو ميتوني معجزه ي زندگي من باشي ؟

نفسم و بيرون دادم . دستام و زير بغلم گذاشتم سردم شده بود . 5 دقيقه بعد رادين با سرعت اومد و ماشين و كنار پام نگه داشت . نشستم . رادين به حرف اومد :

- خيلي وايسادي ؟

- نه خيلي .

سر تكون داد :

- سردته ؟

- يكم .

بخاري رو روشن كرد . فرمون و با كف دست چرخوند و ماشين و به حركت در آورد . جفتمون ساكت بوديم . تنها نفسهاي عميق رادين بود كه سكوت ماشين و ميشكست . دلم

ميخواست چيزي بگم . حالا كه آروم بود . . . حالا كه كنارم بود . . . دوست داشتم حرفي بزنم . . .

- بابت حرفايي كه زدم معذرت ميخوام . . . عصبي بودم يه چيزي گفتم . . .

نگاهي بهم ننداخت . همينطور كه به جلو زل زده بود با صدايي محكم و قاطع گفت :

- در مورد اين قضايا بعدا حرف ميزنيم . الان وقتش نيست .

- پس كي همه چي قراره حل بشه ؟

اخماش دوباره تو هم رفت :

- حل ميشه ولي نه الان !

حل ميشه ؟ با اين حرفش قلبم زير و رو شد . ضربانش تند شد . احساس كردم هنوز اميدي به بهبود رابطمون هست . تو سكوت به نيم رخش خيره شدم . سعي ميكرد آروم رانندگي

كنه تا من اذيت نشم . نگاهم و به زور ازش گرفتم و به بيرون دوختم . بي اراده اشكام روي صورتم راه باز كردند . رادين اين بچه رو قبول ميكرد ؟! بايد نسبت به اين آروم بودنش

خوش بين باشم ؟! چقدر فكر تو سرم بود . داشتم ديوونه ميشدم . بيشتر از هر زمان ديگه اي احتياج به حمايت رادين داشتم . . .

به خاطر خلوتي خيابونا خيلي سريع رسيديم خونه . اشكام و از روي گونه ام پاك كردم . رادين ماشين و پارك كرد . پياده شد . در و باز كردم . دستم و به ماشين تكيه دادم و سعي

كردم از جام بلند شم . رادين به كمكم اومد . بدون حرف دوباره زير بغلم و گرفت . به سمت آسانسور رفتيم . از سكوت رادين هم آرامش ميگرفتم هم ميترسيدم . بعد از اين همه

دعوا اين آرامشي كه كنارش داشتم حسابي ميچسبيد . از طرفي هم اين سكوت عجيب بود و ميترسوندم . كاش حداقل حرفي در مورد بچه بزنه !

در خونه رو باز كرد . هنوزم زير بازوم و گرفته بود . آروم به سمت اتاق خواب قدم برداشتيم . قبل از اينكه تو تخت دراز بكشم شالم و از رو سرم برداشت . مانتوم رو هم در آوردم

. ميخواستم آويزون كنم كه از دستم گرفت . بدون حرف تو كمد آويزونشون كرد . روي تخت دراز كشيدم . هنوزم درد داشتم . رادين از اتاق بيرون رفت . غصه ام گرفت . هنوزم

ازم دوري ميكرد . پس هيچي عوض نشده بود . هنوزم همونطور بود ! اشك تو چشمم حلقه زد . پلكام و بستم . مهم نبود . . . مهم اين بود كه بچه ام زنده بود !

- خوابيدي ؟

چشمام و باز كردم . رادين بالا سرم بود . آروم گفتم :

- نه بيدارم .

- پاشو قرصت و بخور بعد بخواب .

تازه نگاهم به ليوان آب و قرصي كه تو دستش بود افتاد . پس نميخواست ازم دوري كنه ؟! چرا از رفتاراش سر در نمي آوردم ؟ اين رفتاراش بلاتكليفم ميكرد . مشكلمون هنوز سر

جاش بود . از طرفي هم اين رفتاراش بلاتكليف ترم ميكرد !

از جا بلند شدم . قرص و با آب خوردم . دوباره دراز كشيدم . رادين قرص و ليوان و روي ميز كنار تخت گذاشت . مشغول عوض كردن لباساش شد . وقتي كارش تموم شد بدون

اينكه نيم نگاهي به من بندازه از اتاق بيرون رفت . ميدونستم . . . اگه ميموند تعجب ميكردم !

چند ثانيه بعد رادين بالشت به دست برگشت تو اتاق . اين بار واقعا تعجب كردم . بالشت و روي تخت گذاشت . كنارم دراز كشيد . چشماش و بست . ساعد دست راستش و روي

پيشونيش گذاشت و گفت :

- اينجا ميخوابم اگه حالت بد شد صدام كن .

از خوشي تا مرز سكته رفته بودم . با صدايي كه به زور در مي اومد گفتم :

- باشه .

دوباره سكوت اتاق و پر كرد . چقدر اين بار اين سكوت برام دلنشين بود . چشمام و بستم . دردم به خاطر قرصي كه خورده بودم بهتر شده بود . حالا با خيال راحت ميتونستم بخوابم .

چشمام و باز كردم . چند بار پلك زدم . چقدر راحت خوابيده بودم . ديگه خبري از درد نبود . نگاهم به تخت افتاد . به پهلوي راست چرخيدم . دستم و آروم روي تخت كشيدم . جايي كه

بايد رادين ميبود . حتما الان سر كاره ! حتما دوباره از اون قراراي كاري مهم داشته . يا شايدم پيش مامانشه . نفسم و بيرون دادم . كاش روز آخر و حداقل خونه ميموند . مثلا قرار

بود اين سه روز و با هم باشيم ولي هر روزش داشتيم از هم فرار ميكرديم .

پتو رو كنار زدم . از جا بلند شدم . به شدت دلم حمام ميخواست . حوله ام و برداشتم و به سمت سرويس داخل اتاق رفتم . آب گرم خواب و از سرم پروند . حسابي سر حال شدم . ياد

رفتاراي ديشب رادين قلبم و روشن كرده بود . اميدوار تر بودم . از طرفي به بچه ام فكر ميكردم . اگه رادين دوستش نداشته باشه ؟ اگه قبولش نكنه ؟ يعني انقدر بي عاطفه است ؟

بچه اي كه از پوست و خون خودشه قبول نكنه ؟

دوباره غم و غصه به دلم چنگ انداخت . به سمت آينه اي كه توي حمام بود رفتم . دستم و روش كشيدم تا بخاراش از بين بره . نگاهي به صورت غمگينم انداختم . با خودم زمزمه

كردم :

- باز چيه ؟ چرا دوباره حالت نگاهت بارونيه ؟ ميخواي گريه كني ؟ باز داري ضعيف ميشي ؟ ديگه الان چه دردته ؟! بچه ات مگه زنده نمونده ؟ خوشحال باش .

مكث كردم . لبهام و به هم دوختم . نگاهي به چشمام انداختم . كاش ميشد زمان و ببرم جلو . برم به چند سال بعد . حداقل دردي كه الان دارم و نداشته باشم ! دوباره زمزمه كردم :

- خر نشو پريماه . يه عمره آرزوي مادر شدن داشتي . حالا ميخواي از لذت لحظه لحظه ي بارداريت چشم پوشي كني ؟ به خاطر دردي كه الان ميكشي ؟ قوي باش ديوونه . تو

مادري . تكيه گاه دو تا بچه اي . اونا بهت احتياج دارن . اگه قوي نباشي ميبازي . گريه رو تموم كن . . . بخند . . . انقدر بلند كه صداش ساناز و رامين و به وحشت بندازه . . . انقدر

قوي باش كه بتوني همه چي و حل كني . . .

آينه دوباره بخار كرد . شير آب و بستم . حوله ي سفيدم و پوشيدم . كلاهش و روي سرم گذاشتم . وارد اتاق شدم . بايد قرصم و ميخوردم . از ميز كنار تخت بسته ي قرصم و

برداشتم . در اتاق و باز كردم و بيرون اومدم . صداي زمزمه ي كسي از هال ميومد . اخمام تو هم رفت . كي ميتونست باشه ؟ يكم جلوتر رفتم با ديدن رادين خيالم راحت شد .

مشغول حرف زدن با موبايلش بود . آروم و زمزمه وار حرف ميزد .

يعني سر كار نرفته بود ؟! توي خونه مونده بود ؟! لبم و به دندون گرفتم تا از خوشي جيغ نكشم . هنوز بهش خيره مونده بودم كه سرش و برگردوند . با ديدن من رو به مخاطبي كه

پاي تلفن بود گفت :

- من بعدا بهت زنگ ميزنم .

تلفن و قطع كرد . با نگاهي يخي و سرد گفت :

- صبحانه ميخوري ؟

به خودم اومدم . نگاهم و ازش گرفتم . همينطور كه به سمت يخچال ميرفتم تا آب بردارم گفتم :

- نه گرسنه نيستم .

ليوان و پر از آب كردم و قرصم و خوردم . صداي رادين و از پشت سرم شنيدم :

- شكم خالي قرص ميخوري ؟

برگشتم سمتش . اخماش تو هم بود . آماده بود كه مواخذه ام كنه . گفتم :

- ميلم به غذا نميكشه .

- نميشه چيزي هم نخوري . سوپ درست كردم ! خيلي خوشمزه نيست ! ولي سيرت ميكنه !

تازه نگاهم به قابلمه اي افتاد كه روي گاز در حال قُل خوردن بود . چهره ام و جمع كردم . واقعا ميلم به سوپ نميكشيد .

- بعدا ميخورم !

بدون حرف صندلي رو برام بيرون كشيد و گفت :

- بشين برات ميكشم !

اين يعني حرف اضافه موقوف .

- ميرم لباس بپوشم .

تازه نگاهش روي حوله ام افتاد . نگاه خيره اش و حس كردم . سرم و پايين انداختم . بعد از مكث چند ثانيه اي به خودش اومد و گفت :

- آره . . . آره . . . برو بپوش . سرما ميخوري .

از كنارش رد شدم . دوباره برگشتم تو اتاق نميدونستم چرا انقدر كنارش دستپاچه ميشدم . مگه شوهرم نبود ؟! پس چرا از اين رفتاراش خجالت ميكشيدم ؟! سريع اولين چيزي كه

جلوي دستم بود يه بلوز و شلوار مشكي كه خطاي سفيد داشت برداشتم و پوشيدم . موهام و همونطور دورم ريختم تا خودش خشك بشه . دوباره برگشتم تو آشپزخونه . رادين براي

من و خودش سوپ ريخته بود . آروم پشت ميز نشستم . نگاهم به ظرف سوپ افتاد . ظاهرش كه بد نبود . قاشقم و پر كردم و به سمت دهنم بردم . همين حركت كافي بود تا بوي غذا

حالم و بد كنه . سريع قاشق و ول كردم و به سمت دستشويي دويدم . خدايا كي ميخواست اين حالت تهوع ها دست از سرم برداره ؟! تقه اي به در دستشويي خورد :

- حالت خوبه ؟

همونجا بدون اينكه در و باز كنم گفتم :

- خوبم .

ديگه صدايي نيومد . يكم كه احساس كردم حالم بهتره بيرون اومدم . منتظرم وايساده بود :

- چي شد ؟

- بوي غذا حالم و بد ميكنه .

- انقدر غذام مزخرف بود ؟!

- نه . . . نه . . .

سرم و پايين انداختم و ادامه دادم :

- به خاطر بارداريه . يه مدتيه اينجوريم .

نفسش و كلافه بيرون داد . خواست به سمت آشپزخونه بره كه دستش و گرفتم . متعجب به عقب برگشت . نگاهش روي دستم موند . برام سخت بود ولي بايد ازش ميپرسيدم :

- رادين . . . اين بچه . . . يعني . . . تو اصلا هيچي در موردش نگفتي . . .

- چي بايد بگم ؟

- نميدونم . همه چي خيلي به هم ريختست . تو اين بچه رو ميخواي ؟

اخماش تو هم رفت . دستش و آزاد كرد و گفت :

- چرا نبايد بخوام ؟

از اخمش ترسيدم . دستپاچه گفتم :

- منظورم اينه كه . . . من و تو الان كلي مشكل داريم . . . اين بچه . . .

با همون ژست جدي گفت :

- اين بچه جاي كسي رو تنگ نكرده !

بي اراده گفتم :

- من فكر كردم شايد بخواي از بين ببريمش . . . شايد . . .

- تو چي گفتي ؟

تو يه قدميم وايساده بود . به چشماي عصبانيش زل زدم . ضربان قلبم تند شد . دهنم باز مونده بود احساس ميكردم صدام در نمياد . دوباره گفت :

- نشنوم از اين فكرا بكني . فهميدي ؟ حق نداري در موردش خودسرانه تصميم بگيري . حتي حق نداري در موردش فكر كني . فهميدي ؟

سر تكون دادم . دندوناش و رو هم فشار داد . منتظر فريادش بودم . ولي هيچي نگفت . فقط سكوت كرد . . .

- مشكلاتمون به خودمون ربط داره . اين بچه هيچ دخلي به اين جريانات نداره .

نگاهم نميكرد . كاش تو چشمام نگاه ميكرد و اين حرفارو ميزد .

- اگه الان چيزي نميگم . اگه فعلا آتش بس اعلام شده . فقط و فقط به خاطر اين بچه است . اگه بشنوم روزي تصميمي در مورد اين بچه گرفتي از خونت نميگذرم پريماه ! فهميدي

چي گفتم ؟!

- فقط به خاطر بچه ؟

نگاهش بالا اومد . تو چشمام قفل شد .

- نذار بحثمون ادامه دار بشه . نه براي تو خوبه ، نه من ميتونم كنترلي روي حرفام داشته باشم . بذار همين جا تموم شه . صبر ميكنيم . فقط به خاطر اين بچه ! نه چيز ديگه اي !

لبخند تلخي روي لبم نشست .

- چشم قربان هر چي شما امر كنين !

راهم و كج كردم و از كنارش گذشتم . وارد اتاق خواب شدم . خودم و روي تخت انداختم چشمام و بستم . آخه ديگه به چه زبوني حاليت كنه سر سوزني براش مهم نيستي ؟! حتما

بايد دستت و بگيره از خونه اش بيرونت كنه ؟! حداقل اين كار و نميكرد . هر چي باشه بچه اش توي شكمم داره رشد ميكنه ! نفسم و سنگين بيرون دادم . پس همه ي اين ادا

اصولش به خاطر بچه است ؟! سوپ پختن و مراقبتش ؟! حتي خونه موندن امروزش ؟! بچه نديده !

پلكام و بستم . از نظر جسماني خسته نبودم ولي احساس ميكردم روحم احتياج به يه استراحت بلند مدت داره . چقدر دلم براي آريا تنگ شده بود . امروز حتي زنگ نزده بود يه خبر

ازم بگيره . انقدر كه يه مادر به فكر بچه اشه واقعا اون بچه به فكر مادرش هست ؟

طاق باز خوابيدم چشمام و باز كردم . چجوري ترانه دلش اومد آريا رو به اميد من بذاره ؟ اگه من بدجنس بودم چي ؟ اگه بلايي سر بچه اش مي آوردم چي ؟! چجوري راضي شد

پاره ي تنش و بسپره دست يه زن ديگه و بره ؟ نگاهم روي ساعت چرخيد كي 3 شده بود ؟! امروز قرار بود آريا برگرده خونه . . . بهش قول شهربازي داده بودم . لبم و به دندون

گرفتم . عجب مادر بد قولي !

به زور از رو تخت بلند شدم . در و باز كردم سينه به سينه ي رادين شدم . تعجب كردم . نگاهي به بشقاب ميوه اي كه تو دستش بود انداختم . نفسم و كلافه بيرون دادم . اين

نميخواست دست از اين رفتاراش برداره !

- كجا دوباره از جات بلند شدي ؟

- بايد برم دنبال آريا .

- چشمم روشن ! با اين حال و اوضاع ؟

- من خوبم .

- آره خوبي . ولي من دوباره حوصله ندارم نصف شب بيدارم كني ببرمت دكتر و بيمارستان . پس برو دراز بكش .

- گفتم خوبم !

- منم گفتم كه دراز بكش . حرفم واضح نبود ؟ ميخواي جور ديگه اي بگم بهت ؟!

دندونام و رو هم فشار دادم . اخمام و تو هم كشيدم و دوباره برگشتم تو تخت . غر غر كنان زير لب گفتم :

- انگار ميتونم نه ماه تمام تو تخت باشم !

- شنيدم چي گفتي ! در ضمن قرار نيست نه ماه دراز بكشي تو تخت . البته بستگي به حرف دكترت داره ! اگه تشخيص بده نه ماه بايد استراحت مطلق باشي پس شك نكن كه نه ماه

تو تخت ميموني !

خيره نگاهش كردم . به روي خودش نياورد . ميوه رو جلوم گذاشت و گفت :

- بخور .

- بايد بريم دنبال آريا . منتظره .

- اين چند روز اونجا مونده . امشبم روش !

- من دلم براش تنگ شده .

- فردا ظهر ميبينيش . صبح ميرم دنبالش ميبرمش مدرسه . ظهر مياد خونه .

- چقدر بدجنسي !

- اِي بابا حرف زور ميزنيا ! چجوري با اين حالت ميخواي بري دنبال آريا ؟

- تو برو .

- ميوه ات و بخور . همون كه گفتم !

- منتظره . دلش ميشكنه .

- اونجا پيش بابا بهش خوش ميگذره . دلش نميشكنه !

- به خاطر من نرو . به خاطر آريا برو دنبالش . امشب بهش قول شهر بازي دادم .

- با اين وضعت ؟ حتما ميخواي باهاش بري ؟

مستاصل نگاهش كردم . كلافه گفت :

- ببين تورو خدا !

به سمت كمد رفت . لباسش و برداشت و گفت :

- دنبالش ميرم ولي قيد شهر بازي و ميزني فهميدي ؟

خوشحال از اينكه قبول كرده گفتم :

- مرسي .

با اخماي تو هم بلوزش و پوشيد . شلوارشم عوض كرد . به سمت در اتاق رفت . يه لحظه برگشت . نگاهي بهم انداخت و گفت :

- وقتي برگشتم همه ي ميوه ها رو بايد خورده باشي . فهميدي ؟

سر تكون دادم . رادين رفت . كاش ميشد امشب آريا رو ببرم شهر بازي . . . ولي بايد فكر لوبياي كوچيكمم باشم . دستي بي اراده روي شكمم كشيدم . زمزمه كردم :

- ميدونستي مامان خيلي دوست داره ؟ اگه الان نفس ميكشم به عشق توئه .

نگاهم به ظرف ميوه افتاد . گشنم بود . يه سيب برداشتم و نگاهم و بهش دوختم :

- اينم فقط و فقط به خاطر تو . . .

گاز محكمي به سيب زدم . چقدر خوشحال بودم كه اين سه روز تموم شده .

- مامان ، مامان كجايي ؟

- آروم زلزله شايد خوابه !

آريا بدون توجه به حرف رادين دوباره صدام زد :

- مامان .

پلكام و از هم باز كردم . كي خوابم برده بود ؟ سر جام نيم خيز شدم . در اتاق باز شد . آريا وارد شد . با ذوق به سمتم دويد :

- سلام مامان .

دستام و از هم باز كردم . پريد توي بغلم . صداي سرزنشگر رادين و ميشنيدم :

- يواش .

بي توجه به تذكر رادين آريا رو تو بغلم فشردم . چقدر دلم براش تنگ شده بود . دلم براي عطر تنش پر ميكشيد .

- سلام پسركم .

ازم جدا شد . لبخندي روي لبش نشسته بود . پرسيدم :

- خوش گذشت بهت اين سه روز ؟

- آره . كلي خوب بود .

رادين لباساش و عوض كرد و از اتاق بيرون رفت . آريا دوباره گفت :

- ولي دلم برات تنگ شده بود .

- منم همينطور .

- امشب شهر بازي نميريم ؟

لبم و به دندون گرفتم . دلم نميخواست دل كوچولوش و بشكنم . ولي چاره اي هم نبود گفتم :

- مامان زياد حالش خوب نيست . بايد استراحت كنه . باشه يه روز ديگه . مامان و ميبخشي ؟

ابروهاش و تو هم كشيد . با اخم و صورتي درهم پاهاش و زمين كوبيد :

- ولي تو قول دادي . خودت گفتي ميريم شهر بازي .

- يه روز ديگه ميريم خب . امروز نميشه .

-امروز ميخوام برم . بايد ببريم . خودت گفتي ميبريم .

اصرار و پا فشاريش كلافم كرده بود . دستش و گرفتم :

- پات و زمين نكوب . پا درد ميگيريا .

- پاي خودمه .

- آريا جان مامان بعدا ميريم . پسر بدي نشو .

- امروز ميخوام برم .

خواستم چيزي بگم كه رادين به سمت اتاق اومد با اخماي تو هم گفت :

- چرا انقدر لج ميكني ؟ وقتي مامانت ميگه امروز نه بگو چشم .

آريا ساكت شد ولي صورتش هنوز مغموم و در هم بود . دستي به سرش كشيدم كه خودش و كنار كشيد . رادين دوباره گفت :

- برو تو اتاقت لباسات و عوض كن .

آريا بدون حرف به سمت اتاقش دويد .

- مجبور نبودي سرش داد بزني . . . اون بچه است . . .

همينطور كه پشت به من ميكرد و از اتاق بيرون ميرفت گفت :

- بچه ي منه ، ميدونم چجوري بايد باهاش برخورد كنم !

نفسم و بيرون دادم . حالا شد بچه ي اون ؟ پوزخندي روي لبم نشست . كاش همون موقع كه يك سالش بود ميگفتي بچه ي خودته و بزرگش ميكردي ! نه بعد از پنج سال ! اين روزا

چيزي كه تو سرم ميچرخيد ترانه بود . مادر آريا . . . چرا بهش فكر ميكردم ؟ من كه يه بار همه چي و قبول كرده بودم . پس چرا انقدر فكر كردن بهش عذابم ميداد ؟! چقدر راحت از

رادين گذشته بودم . چقدر راحت بچه اش و قبول كرده بودم . اونوقت اون . . .

- تنهايي ؟

- آره . آريا رفته مدرسه . رادينم سر كاره .

- چي شد ؟

- فعلا هيچي . آتش بسه !

- يعني چي ؟

- يعني اينكه يه مدت قراره هيچ كدوم راجع بهش فكر نكنيم .

- خب به نفع تو . يه مدت سر و صداها ميخوابه و بعدشم قضيه كهنه ميشه و تمام !

- به اين راحتيام نيست . برخوردش هنوز همونه . سرد و نفوذ ناپذير !

- صبر داشته باش ! چي شد يهو آتش بس اعلام كردين ؟

تازه يادم افتاد كه چيزي از بچه به نيوشا نگفتم . لبم و به دندون گرفتم و گفتم :

- به خاطر وضعيت من !

- چيزي شده ؟

- نيو من باردارم !

چند لحظه پشت تلفن سكوت شد و بعد جيغ خوشحال نيوشا :

- واي پري خيلي خوشحال شدم . بهترين خبري بود كه ميتونستي بهم بدي . دارم خاله ميشم .

لبخندي بي اراده روي لبم نشست :

- خيلي خوب ! انقدر جيغ و داد نكن گوشم كر شد !

- چه زمان خوبي باردار شدي پري !

- آره خيلي ! با اين وضع زندگيم بهترين موقع هم بود !

- نا شكري نكن . الان اگه به خاطر اين بچه نبود هيچ آتش بسي در كار نبود .

- رادينم همين و ميگه . همش به خاطر بچه است ، نه كس ديگه !

- توام باور كردي ؟

- نبايد بكنم ؟ بدم مياد مثل آدماي ساده لوح بشينم واسه خودم خيال بافي كنم ! رادين نسبت بهم سرد شده .

- خب اينكه معلومه سرد شده . ولي دليل نميشه كه دوستت نداشته باشه يا به فكرت نباشه !

-انقدر اين چند روز به اين چيزا فكر كردم مغزم داره منفجر ميشه .

صداي چرخش كليد توي قفل نگاهم و به سمت خودش كشيد . در باز شد و رادين وارد خونه شد . نگاهم روي ساعت چرخيد . هنوز ظهرم نشده بود ! رو به نيوشا گفتم :

- نيو من بعدا بهت زنگ ميزنم رادين اومد !

- باشه برو .

- فعلا به كسي از بارداري حرفي نزن .

- باشه بابا دهن لق كه نيستم . فعلا .

گوشي و قطع كردم از جام بلند شدم . به سمتش رفتم و متعجب گفتم :

- سلام . زود برگشتي !

نيم نگاهي به سمتم انداخت اُور كتش و از تنش بيرون آورد و گفت :

- ناراحتي ميخواي برم ؟

اخمام و تو هم كشيدم . آماده ي پرخاش بود !

- نه ! جاي من و كه تنگ نكردي . در ضمن خونه ي خودته .

پشتم و بهش كردم و به سمت اتاق رفتم . چرا حرف من و نميفهميد ؟ هميشه حرفام و بد تعبير ميكرد ! البته هميشه ي هميشه كه نه ! اين رفتارا مخصوص اين چند وقتش بود .

وگرنه تا قبلش كي رادين من و دعوا ميكرد ؟ خودم كردم كه لعنت بر خودم باد !

رو به روي ميز آرايشم نشستم . نگاهي به صورت بي روحم انداختم . عين مرده ها شده بودم . يه زماني چقدر به خودم ميرسيدم ! ولي الان چي ؟ عين اين زن شلخته ها شده بودم

. موهام و باز كردم و مشغول شونه كشيدنشون شدم . همچنان نگاهم تو آينه به چشماي بي روحم خيره مونده بود . دلم ميخواست يه تغيير اساسي به قيافه ام بدم . مثلا رنگ

مشكي موهام و تغيير بدم . مثلا مش كنم ! يا اصلا برم موهام و بلوند كنم ! دلم براي تغييراتي كه تو سرم بود ضعف رفت . انگار پريماه قديم اين و ميخواست . پريماهي كه تو خودم

حلش كرده بودم ولي با اتفاقات اخير دوباره داشت خودش و نشون ميداد . نگاهم به ابروهام افتاد . حسابي پر شده بود . من چه مرگم شده ؟ دستم و مقابل چشمم گرفتم . ناخونام بلند

و بي قواره بودن . دستم و انداختم . كي حوصله داشت به خودش برسه ؟ دوباره پريماه جديد سد راه پريماه قديم شده بود .

مشغول بستن موهام شدم . رادين وارد اتاق شد . با همون ژستِ به خصوص اين چند روزش ! جعبه اي كه تو دستش بود و رو تخت گذاشت . تمام حركتاش و از توي آينه دنبال

ميكردم . در جعبه رو باز كرد . نگاهي توش انداخت و بعد سرش و به سمت من چرخوند . سريع نگاهم و ازش دزديدم . كليپسم و به موهام زدم و از جا بلند شدم . خواستم از اتاق

بيرون برم كه صدام زد :

- بيا بشين اينجا .

نيم نگاهي به سمتش انداختم . خواستم سر پيچي كنم ! ولي ته دلم دوست نداشتم ازش فاصله بگيرم . بدون حرف با فاصله كنارش روي تخت نشستم . تازه نگاهم به جعبه ي

موبايلي كه مقابلش بود افتاد . اخمام و تو هم كشيدم . خيلي خونسرد موبايل و از توش در آورد و به سمتم گرفت . منتظر موند تا بگيرمش . ولي در عوض گفتم :

- اين چيه ؟

- معلوم نيست چيه ؟!

- چرا موبايله ! ولي چرا ميديش به من ؟

- چون براي تو خريدم !

پوزخندي روي لبم نقش بست :

- كه چي ؟ نكنه دوباره هوس كردي موبايل بكوبي به ديوار ؟

- هنوز ياد نگرفتي بحث نكني ؟

از جا بلند شدم .

- من احتياجي بهش ندارم . مال خودت .

از اتاق بيرون رفتم . چي تو سرش ميگذره ؟ يه روز موبايل و ازم ميگيره و خوردش ميكنه يه روز ديگه ميره دو مدل بالاتر از گوشي خودم و برام ميخره . روي مبل نشستم .

دستام و روي سينه ام قلاب كردم . به صفحه ي خاموش تلويزيون زل زدم . راستي چرا انقدر زود اومده بود خونه ؟! به خاطر گوشي ؟ يا من ؟ يا شايدم بچه ؟ حتما به خاطر بچه !

صداش پاش و شنيدم سريع تلويزيون و روشن كردم و وانمود كردم سخت درگير برنامه ايم كه پخش ميشه . كنارم نشست و گفت :

- از كي تا حالا راز بقا ميبيني ؟

تازه نگاهم به تلويزيون افتاد . به روي خودم نياوردم خونسرد همچنان نگاهم به تلويزيون بود . گوشي رو دوباره به سمتم گرفت و گفت :

- دوست ندارم اگه جايي رفتي ازت بي خبر باشم !

داشتم با حرفش ذوق ميكردم كه ادامه داد :

- به خاطر بچه ! خب خطرناكه . يه وقت يه اتفاقي بيفته خداي نكرده . بي خبر ميمونم .

- من كه قرار نيست از اين خونه بيرون برم .

- ماشينتم تو پاركينگه . هر وقت از اين استراحت اجباري نجات پيدا كردي ميتوني هر جا خواستي بري !

نگاهش كردم :

- كي حرف از ماشين زد ؟ اصلا كي ماشين خواست ؟ اون موقع هم كه برام خريديش گفتم نميخوامش . گفتم بدم مياد در موردم فكر بد بشه . خودت خريدي ، خودتم ازم گرفتيش .

ديگه بحثي نميمونه . مهم اينه كه تو اون لحظه خودت چي دوست داشتي ! يه روز دوست داشتي سخاوت به خرج بدي و برام ماشين بخري . يه روزم دوست داشتي به خاطر شكي

كه بهم كردي ازم بگيريش . من اين وسط چه كارم ؟

نفس عميقي كشيد . اخماش تو هم بود . دندوناش و رو هم فشار داد . انگار داشت جون ميداد تا حرفي بهم نزنه .

- به هر حال اين گوشي مال توئه . دوست ندارم بي خبر باشم ازت . بهتره كه ازش استفاده كني . وگرنه جور ديگه اي وادارت ميكنم !

عصبي گفتم :

- بله تو هر كار دوست داشته باشي ميكني ! پريماه اين وسط چه كارست ؟

- بس كن پريماه !

- چيه ؟ دوباره خفه شم ؟ دوباره هيچي نگم ؟ چرا ؟ چون بازم اين تويي كه نميخواي هيچي بشنوي ؟ الان ميل نداري گوش كني ؟! خب قبلا داد و بيدادت و كردي . قبلا حتي رو من

دستم بلند كردي ! ديگه الان براي چي بايد بخواي حرف بزني ؟ تو داري 5 سال زندگي رو زير سوال ميبري .

از جاش بلند شد و به سمت اتاق رفت . منم به دنبالش راه افتادم :

- چرا فرار ميكني ؟ گوش بده ببين چي ميگم بهت .

- به فكر حالت باش . تمومش كن .

- اين فكرا داره عذابم ميده . زندگيم رو هواست . مردي كه 5 سال باهاش زندگي كردم بهم اعتماد نداره . ميفهمي اينا يعني چي ؟

داشت با خودش كلنجار ميرفت . ميفهميدم از اينكه يه طرفه حرفام و ميشنوه عذاب ميكشه . ولي اين بين جواب ندادنش عجيب بود . واقعا اين همه خودداري به خاطر بچه بود ؟!

از اتاق بيرون اومد اُوِر كتش و برداشت و به سمت در رفت :

- اصلا صداي من و ميشنوي ؟

برگشت سمتم . از بين دندوناي كليد شده اش گفت :

- ميرم دنبال آريا . به جبران ديروز يكم ميگردونمش . بعد ميارمش خونه . بشين يكم فكر كن . به من نه ! به خودت ! به بچه اي كه تو شكمته !

اين و گفت و در و بهم كوبيد و رفت .

با حرص فرياد زدم :

- اَه ! خسته شدم از هر چي فكره !

حتي حوصله ي كلنجار رفتن با خودمم نداشتم . خسته بودم از اين همه كلنجار رفتناي مغزي . از اين همه فكر و خيال باطل !

ساعت 10 شب بود هنوز خبري از رادين و آريا نبود . سعي كردم كمتر به ساعت نگاه كنم . در عوض نگاهم و به كتابي كه تو دست داشتم دوختم . فال قهوه ! چقدر از دنياي فال و

قهوه و ورق فاصله گرفته بودم . برام جالب بود خوندن همچين كتابي . ولي تمركز كافي نداشتم . مدام ذهنم اين طرف و اون طرف سرك ميكشيد . دو صفحه ي ديگه هم جلو رفتم

ولي تنها چيزي كه ميديدم گذشتن كلمات از جلوي چشمم بود . كلافه كتاب و كنار گذاشتم . همونطور كه روي تخت دراز كشيده بودم چند ثانيه چشمام و بستم .

صداي در خونه و بعد صداي خنده ي آريا رو شنيدم . سريع پلكام و از هم باز كردم . از جام بلند شدم و بيرون رفتم . رادين ميخنديد . چند وقت بود خنده به لباش نيومده بود ؟ درست

مثل خودم ! كي انقدر از خوشي فاصله گرفتيم ؟ آريا با ديدن من به سمتم اومد :

- مامان ، مامان صورتم و نگاه كن .

نگاهي به صورت نقاشي شده ي آريا انداختم با خنده گفتم :

- سلام شيطون . الان مثلا تو چي هستي ؟

- اِ مامان ! من شيرم ديگه معلوم نيست ؟

- چرا عزيزم . چه شير خوشگلي !

نيم نگاهي به سمت رادين انداختم . هنوز لبخند روي لبش بود . آريا به سمت اتاقش دويد :

- برم ببينم چجوري شدم .

رادين خودش و با همون لباساي بيرون روي مبل انداخت . سرش و تكيه داد و چشماش و بست .

- آريا شام خوردي ؟

- آره .

حرصم گرفت . با هم شامم خورده بودن ؟ منم كه اين وسط بوق بودم !

- نوش جان !

بدون هيچ حرفي به سمت اتاق رفتم و دوباره دراز كشيدم . كتابم و برداشتم و دوباره مشغول خوندن شدم . خوردن كه خوردن ! مثلا نخورده بودن ميومدن خونه چه اتفاقي ميفتاد ؟!

بهتر ! زحمت آشپزي كردنم نداشتم ! با حرص كتاب و ورق زدم . شكمم از گشنگي ضعف ميرفت ولي بي توجه بهش نگاهم و از كتاب نميگرفتم . صداي رادين و ميشنيدم كه با آريا

حرف ميزد :

- جيش ، بوس ، لالا . . . بدو پسر .

- يكم تلويزيون ببينم !

- تو خسته نشدي ؟ من جاي تو انقدر بالا پايين ميپريدم الان غش ميكردم . پاشو برو بخواب فردا مدرسه هم داري .

آريا نق نق ميكرد . يكم به سكوت گذشت . بعد از چند دقيقه آريا وارد اتاق شد . كتاب و همونطور باز روي شكمم گذاشتم و نگاهي به قيافه ي دمغش انداختم . با خنده دستي تو

موهاش كشيدم و گفتم :

- خوب بخوابي گل پسر .

- ميخوام تلويزيون ببينم !

- اومدي اينجا برم وساطت كنم برات ؟

سرش و تكون داد . ابرو بالا انداختم و گفتم :

- نميشه . شبت بخير .

دوبار غر غر كرد . خنديدم . داشت به سمت در ميرفت كه گفتم :

- آي آقا پسر .

برگشت سمتم . به گونم اشاره كردم و گفتم :

- سهم من چي شد ؟

راه رفته رو برگشت . آروم بوسه اي روي گونه ام زد و زير لب گفت :

- شب بخير .

- خوب بخوابي عزيزم .

آريا از اتاق بيرون رفت . كتاب و دوباره تو دستم گرفتم و مشغول شدم . هر چي ميخوندم ميلم براي فال گرفتن بيشتر ميشد . البته اين بار فقط و فقط براي سرگرمي !

رادين وارد اتاق شد . بي توجه بهش به كارم ادامه دادم . در اتاق و بست لباساش و عوض كرد و به سمت تخت اومد آروم گفت :

- چراغ و خاموش كنم ؟

بدون اينكه سرم و از كتاب بلند كنم گفتم :

- نه !

چراغ اتاق و خاموش كرد و خيلي خونسرد به سمت تخت اومد . كتاب و پايين آوردم و توي تاريك و روشن اتاق نگاهي بهش انداختم :

- داشتم كتاب ميخوندم !

- ساعت دهه ! استراحت كن !

با عصبانيت آباژور كنار تخت و روشن كردم و حرفش و بي جواب گذاشتم . دوباره مشغول خوندن شدم . ديگه براي كتاب خوندنم بايد اجازه بگيرم ازش !

كنارم روي تخت دراز كشيد . نفس خسته اش و بيرون داد . پلكاش و بست . چند لحظه همه جا سكوت شد . چه آرامش غريبي بود . رادين كنارم دراز كشيده بود و خونه ساكت بود !

حس شيريني بود . من و ياد گذشته هاي نه چندان دورمون مينداخت ! بي اراده نگاهم روي رادين چرخيد . پلكاش و باز كرده بود و به سقف خيره نگاه ميكرد . بعد از چند ثانيه مكث

دوباره نگاهم و به كتاب دوختم . كتاب و ورق زدم . خط چهارم بودم كه صداش و شنيدم :

- نميدونم داري به چي فكر ميكني . . .

نگاهم به سمتش چرخيد :

- ولي اين و ميدونم كه فكر ميكني دارم تند ميرم !

كتاب و پايين آوردم و گوش دادم . بدون اينكه سرش و به سمتم برگردونه گفت :

- ولي اين قرارمون نبود . . . اينكه همه چي و از هم قايم كنيم . اينكه حرفي از گذشته نزنيم . قرارمون اين بود ؟

زبونم تو دهن نميچرخيد . فقط نگاهش ميكردم . دوباره زمزمه كرد :

- آخه مگه من كيم ؟! پسر پيغمبر ؟ خطا نداشتم ؟ پام و كج نذاشتم ؟ ولي هر كار كردم بهت گفتم . نگفتم ؟

منتظر جواب نبود . خودش جوابم و خوب ميدونست .

- من فقط يكم صداقت خواستم . يكم رو راستي . يكم حس اينكه برام ارزش قائل شي . من و از خودت بدوني . چيز زيادي خواستم ؟

صداش آروم بود . انگار حرفاش بي اراده از دهنش بيرون مي اومد . احساس ميكردم قلب شكسته اش به حرف اومده . قلبم براي اين همه ناراحتي ميلرزيد .

سرش و از روي بالشت برداشت و خودش و رو تخت بالا كشيد . تكيه زد به بالشتش و دوباره گفت :

- هي از خودم ميپرسم مگه من هيولا بودم كه ترسيد بهم بگه ؟

نفس عميقي كشيد و گفت :

- فقط يه طرفه به قاضي نرو . حق بده بهم دلخور باشم ازت .

- حق بدم كه بهم شك كني ؟

خم شد سمتم . صورتش و توي يه قدمي صورتم نگه داشت . صورتش خواستني بود . تو چشماش برق نگاه گذشته رو ديدم . انگار شده بود همون رادين هميشگي . ولي نه . غم تو

چشماش خونه كرده بود . آب دهنم و قورت دادم . اين همه نزديكي كلافه ام ميكرد . اون رادين هميشگي نبود . . .

دستاش و دو طرف بدنم گذاشت . دوباره زمزمه كرد :

- حق بده كه دلم برات تنگ بشه . . .

نگاهم بين لب و چشمش گردش ميكرد . نگاه خيره اش روي لبام مونده بود . با اين حرفش قلبم تو سينه لرزيد . يعني اونم حس ميكرد اون چيزي رو كه من حس ميكردم ؟ اونم دلش

تنگ بود ؟

دستم بالا اومد و روي بازوش نشست . سرش و توي يه فاصله ي مشخص از صورتم نگه داشته بود . نگاه خيره اش روي لباي قفل شده ام مونده بود .

دست و پام سست شده بود . دل منم براش تنگ شده بود . دل منم همون روزاي خوش قديم رو مي خواست . . . ولي نه الان . . . نه اينجوري . . . نه وقتي كه رادين از سر نياز به

سمتم اومده بود . . . واقعا دلتنگ بود؟ پس چرا نگاهش و به چشمام نمي دوخت . . . چرا به لبام خيره بود ؟ دلتنگ چي بود؟ ابروهام تو هم گره خورد . دستم سُر خورد پايين . . .

انقدر ناديده گرفتنم بس نبود ؟ مگه بهت اَنگِ ه.ر.ز.گ.ي نزده بود ؟ مگه حرف از نفرت نزده بود ؟ هنوزم دست دلت براش مي لرزه ؟ فاصله ي سرش كم و كمتر مي شد . . . كاش

واقعا احساس الانت پاك و پر از عشق بود . . . كاش قلبمو بيشتر از اين نمي شكستي . . . زماني كه پيشونيش و به پيشونيم چسبوند به خودم اومدم . . . قطره اشك روي گونه ام

سر خورد . چشماش و بست . . . منم همينطور . لبم و به دندون گرفتم تا صداي هق هقم بلند نشه . با شنيدن صداش به خودم اومدم :

- گريه مي كني ؟

چشمام و باز كردم . . . تصويرش مي رقصيد . . . نگاه بارونيم و به صورتش دوختم . . . چقدر دلگير بودم ازش . . . چقدر دوستش داشتم . . . چقدر تو اين لحظه از اين ضعف متنفر

بودم .

- چرا گريه مي كني ؟ چي شد ؟

با همون صداي پر بغض گفتم :

- گشنمه . . .

لبخندي روي لبش نشست ولي گذرا بود . . . شايد اونم فهميد گرسنگي بهانست . . . شايد اونم فهميد نمي خوام اين حالمون ادامه پيدا كنه . دستش و از كنارم برداشت سر تكون داد

. . . از حالت چند دقيقه پيشش خارج شده بود . . .

- برات غذا گرفته بودم ، يادم رفت بگم . الان ميارم برات .

سر تكون دادم. پلك زدم اشك به گونه ام هجوم آورد . نفسش و كلافه بيرون داد و از اتاق خارج شد . . . سرم و زير پتو بردم .هق هق كردم . . . به زمين و زمان فحش دادم . . .

چرا نبايد مثل هر آدم عادي كنار شوهرم باشم ؟ چرا بايد افكار آزاردهنده مانعم بشه ؟ اين چه طالعي بود ؟ اين چه سرنوشتي بود ؟

گرسنگي از يادم رفته بود . . . فقط مي خواستم چشمام و ببندم واز اين دنياي كوفتي فرار كنم . . . اشكام و پاك كردم . چشمام و بستم و خودم و به خواب زدم . منتظر رادين نشدم .

. . نمي دونم به خاطر گريه بود يا چيز ديگه ولي تا قبل از اينكه رادين برگرده خوابم برد . . .

******

نگاهم به ساعت افتاد سه بعدازظهر بود هنوز براي دكتر رفتن زود بود . وقتم ساعت هفت بود. زنگ در خونه رو زدن خواستم از رو تخت بلند شم كه آريا مثل جت از تو اتاقش پريد

بيرون گفت :

- من باز مي كنم .

دوباره سرجام دراز كشيدم چقدر خوشحال بودم كه امروز از خونه مي رم بيرون اين مدت تو خونه كلافه شده بودم . از توي اتاق گفتم :

- كي بود آريا ؟

- خاله پريا .

از جا بلند شدم تا به استقبالش برم . قرار بود بياد و مواظب آريا باشه تا من برم دكتر . وقتي فهميده بود باردارم عكس العمل اونم دست كمي از نيوشا نداشت با اين فرق كه اون

هيچي از زندگي آشوب زده ام نمي دونست . . . اينجوري بهتر بود . . . نمي خواستم پريا رو وارد مشكلاتم كنم تازه زندگيش حالت طبيعي به خودش گرفته بود . اميدوار بودم با دكتر

مهرانفر كه تازگيا ازش خواستگاري كرده بود و اتفاقا تو پرورشگاه باهاش آشنا شده بود ، بتونه كنار بياد و بالاخره جواب مثبت بهش بده !

كنار در رفتم پريا وارد شد اول آريا رو بوسيد و گفت :

- آخ انرژي گرفتم . چه بوس خوشمزه اي .

آريا خنديد و گفت :

- خاله هفته ي پيش رفتم شهر بازي . صورتم و مثل شير نقاشي كردن . انقدر باحال بود .

با لبخند گفتم :

- بذار خاله بياد تو بعد شروع كن .

پريا نگاهش به من افتاد . با ذوق به سمتم اومد :

- سلام . تو خوبي ؟ بچـ . . .

فهميدم ميخواد از بچه بپرسه . سريع بين حرفش اومدم و گفتم :

- بيا بشين . چرا وايسادي .

اشاره اي به آريا كردم . هنوز بهش نگفته بودم حامله ام . نميدونستم عكس العملش چي ميتونه باشه . پريا روي مبل نشست آريا رو به بهانه ي مشقاش تو اتاقش فرستادم . پريا

گفت :

- بچه چطوره ؟

- فعلا خوبه !

- خدارو شكر !

با شيطنت گفتم :

- آقاي دكتر چطوره ؟

پريا خجالت زده گفت :

- پريماه !

- چيه ؟ مگه خواستگار داشتن عيبه ؟

- نه ولي هنوز چيزي معلوم نيست !

- معلوم ميشه . بالاخره از خر شيطون پياده ميشي و جواب مثبت بهش ميدي .

- حرف خودت و بزن ! انقدر شيطون نشو برو تو جلد من !

قهقهه زدم . يك ساعتي كنار پريا نشستم و بعد به سمت اتاقم رفتم تا حاضر شم . هنوز خيلي زود بود براي دكتر رفتن ولي به خاطر پيغام صبح رادين كه گفته بود دنبالم مياد

ميخواستم زودتر برم . دوست نداشتم با اون برم . از اون شب كه يك هفته اي ازش ميگذشت جفتمون كنار هم معذب بوديم . سعي ميكرديم برخورد خاصي نداشته باشيم . توي يه

اتاق ميخوابيديم . ولي عملا با هم هيچ صحبتي نميكرديم . صبحها من بعد از اينكه آريا رو براي مدرسه بيدار ميكردم دراز ميكشيدم و خودم و به خواب ميزدم تا رادين بره سر كار .

شب هم انقدر رادين دير ميومد كه من خواب بودم . اين وسط هيچ تنشي بينمون نبود ! حداقل جفتمون آروم بوديم . مغز منم آروم تر بود . اين روزا كمتر به چيزاي مختلف فكر

ميكردم .

ساعت 4:30 بود . حاضر و آماده جلوي در بودم . پريا با ديدنم با تعجب گفت :

- داري ميري ؟

- آره كم كم ميرم .

- مگه رادين دنبالت نمياد ؟

- نه خودم ميرم .

- باشه . خداحافظ .

خداحافظي كردم و خواستم به سمت در برم كه صداي چرخش كليد و شنيدم . رادين پا به خونه گذاشت . پريا سريع چادرش و سر كرد و سلام داد . رادين با خوش رويي جوابش و

داد . چقدر شنيدن صداش بعد از اين مدت خوب و دوست داشتني بود . نگاه متعجبش و به من دوخت :

- كجا ؟

- ميرم دكتر !

بهم نزديك شد . زمزمه وار با صدايي كه سعي ميكرد از حدي بلند تر نشه گفت :

- مگه نگفتم ميام دنبالت ؟

نگاهم و تو چشماش دوختم :

- منم چلاغ نيستم . خودم ميرم !

- الان زوده . يكم بشين من لباس عوض كنم با هم ميريم .

- مرسي خودم ميرم .

سريع رو به پريا گفتم :

- من رفتم .

پريا كه از پچ پچ هاي ما گيج شده بود گفت :

- به سلامت .

رادين هم از پريا خداحافظي كرد و به دنبالم راه افتاد :

- خودت تنهايي راه افتادي بري كه چي ؟

برگشتم سمتش نگاهش كردم نذاشتم پي به دلتنگيم ببره . شمرده شمرده گفتم :

- ميخواستم تنها برم . چون نميخواستم بينمون بحثي بشه . نميخوام ديگه دعوا كنم . خيلي خسته ام .

از حرفم جا خورد . انگار فهميد چقدر از دعوا و بحث بيزار شدم . نفسش و كلافه بيرون داد و گفت :

- قرار نيست بحث كنيم . بريم ؟

بدون حرف دكمه ي آسانسور و زدم . وارد پاركينگ شديم . نگاهم به جا پارك ماشين خودم افتاد . همون جا سر جاي خودش بود . حتي يه سانت هم تكون نخورده بود . سوار

ماشينش شدم . به رو به رو زل زده بودم . حتي نيم نگاهي به سمتش نمينداختم . ميترسيدم . از حس موذي دلتنگي كه تو وجودم بود ميترسيدم . سكوت ماشين و شكست و با صداي

آرومي گفت :

- هنوز مطبش همون جاي قلبيه ؟

- آره !

دوباره جفتمون ساكت شديم . ماشين و از پاركينگ بيرون آورد و بعد از چند ثانيه دوباره گفت :

- حالت بهتره ؟

- بد نيستم .

وقتي جواباي كوتاه من و ديد ديگه حرفي نزد . ضبظ ماشين و روشن كرد و جفتمون ساكت شديم . سرم و به پشتي صندلي تكيه دادم و چشمام و بستم . مثل هميشه آروم رانندگي

ميكرد . نميدونم چقدر طول كشيد كه دوباره به حرف اومد :

- پريماه .

پلكام و از هم باز كردم . نگاهي به اطرافم انداختم :

- رسيديم ؟

- آره . ساعت تازه پنج و نيمه . يك ساعت و نيم تا وقتت مونده .

- اشكال نداره ميرم بالا منتظر ميمونم .

خواستم پياده شم كه گفت :

- من ناهار نخوردم تو چيزي خوردي ؟

نگاهم و به صورتش دوختم . صورتش خسته بود و ابروهاش بي اراده تو هم گره خورده بود . آستين پيرهن مردونه ي سفيدش و بالا زده بود و ته ريش صورتش و پوشونده بود .

دلم داشت براش ضعف ميرفت ولي نگاهم و ازش گرفتم و گفتم :

- خوردم .

- بريم يه جا من غذا بخورم ؟ تا 7 برميگرديم .

- دير نشه ؟

- نميشه . يك ساعت و نيم وقت داريم .

سرم تكون دادم و ناچار گفتم :

- باشه .

ماشين و روشن كرد و به راه افتاد . نگاهم و به نيم رخش دوختم . بي اراده گفتم :

- خسته اي ؟

صورتش و به سمتم گردوند . براي چند ثانيه نگاهم كرد و بعد دوباره چشماش و به شيشه ي جلو دوخت . نفسش و بيرون داد و گفت :

- الان خسته نيستم .

جلوي يه رستوران همون نزديكي مطب دكتر نگه داشت .

- تو برو بخور بيا .

- پياده شو با هم ميريم .

- من . . .

خواستم بگم نميام ولي تو زبونم نچرخيد . نگاهش دلخور بود . بي اراده سر تكون دادم و از ماشين پياده شدم . دزدگير و زد و سريع به سمتم اومد . نگاهم به جوب آبي كه مقابلم

بود افتاد . دست رادين به سمتم دراز شد . بدون حرف دستم و تو دستش گذاشتم . از جوب رد شدم . در رستوران و برام باز كرد . با آرامش وارد شدم . به گوشه ي سالن اشاره

كرد :

- برو بشين اونجا . من ميرم يه آب به صورتم ميزنم ميام .

بدون حرف به همون سمت رفتم . پشت ميز نشستم . گارسن به سمتم اومد :

- تنها هستين ؟

- نه دو نفريم .

لبخند مودبانه اي زد و دو تا منو روي ميز گذاشت و رفت . نگاهي سر سري به ليست غذاها انداختم . معده ام ضعف ميرفت . به خاطر تهوعي كه از صبح داشتم و تا ظهر هم ادامه

پيدا كرده بود نتونسته بودم ناهار بخورم . البته فقط به خاطر حال بدم نبود . دلم به شدت جوجه كباب ميخواست . چشمام روي اسم جوجه كباب وايساد :

- چي ميخوري ؟

سرم و بالا گرفتم . كي رادين سر ميز برگشته بود ؟ منو رو بر خلاف ميلم بستم :

- گرسنه نيستم . تو انتخاب كن .

منو رو مقابل صورتش گرفت و با چهره اي بي تفاوت گفت :

- من نگفتم تو گرسنه اي . شايد دخترم گشنش باشه !

پرسشگر مثل آدماي خنگ بهش زل زدم . دخترش كي بود ؟ انگار فهميد كه متوجه نشدم . اشاره اي به شكمم كرد . تازه ياد لوبيا افتادم . خودم هنوز هيچ ايده اي واسه جنسيتش

نداشتم . چه راحت واسه خودش بريده و دوخته بود !

- از كجا معلوم كه دختر باشه ؟

شونه اي بالا انداخت و گفت :

- من دختر دوست دارم .

- ولي من پسر دوست دارم .

دروغ ميگفتم . عاشق دختر بودم . نميدونستم چرا ميخواستم باهاش لج كنم . دوست نداشتم حرف اون بشه !

- پسر داريم . بايد يه دختر داشته باشيم .

- همه چي اجباره ؟

- تو اينجوري فكر كن . چي سفارش بدم ؟

- هر چي دوست داري .

بدون اينكه نگاهي بهم بندازه گارسن و صدا كرد . سفارش دو تا جوجه داد . يعني اونم دلش جوجه ميخواسته ؟! مرسي تفاهم ! گارسن رفت . دوباره من و رادين تنها شديم .

- آخر هفته خونه ي نيما دعوتيم .

- خوبه !

دستاش و روي سينه قلاب كرد .

- اگه دكترت اجازه بده و بتوني بياي با هم ميريم .

- اگرم نتونستم بيام تو برو .

- انقدر مهموني مهمي نيست كه بخوام تنها برم !

اين يعني من مهم تر از مهمونيم ؟ يا بچه براش مهم تره ! معلومه كه بچه براش مهم تره . اين مدتم اگه سكوت كرده فقط به خاطر بچه است . نه من !

غذامون و آوردن . نگاهم به جوجه هاي طلايي افتاد . بي اراده به جونشون افتادم . بعد از چند دقيقه سرم و بالا آوردم . نگاهم به چشماي متعجب رادين افتاد با دستمال دور دهنم و

پاك كردم و سعي كردم آروم تر بخورم . رادين هم حرفي نزد . وقتي غذا خوردنمون تموم شد دوباره سوار ماشين شديم و به سمت مطب راه افتاديم .

راس 7 توي مطب بوديم . يكم منتظر مونديم و بعد منشي صدامون كرد . از جا بلند شديم . وارد اتاق دكتر شديم . دكتر با ديدنمون لبخندي زد و از جا بلند شد :

- سلام . دوستاي قديمي خودم . خوبين ؟

لبخندي اجباري زدم و بعد از سلام كردن نشستم . ولي رادين گرم و صميمي احوالپرسي كرد . دكتر ازم چند تا سوال پرسيد و در مورد وضعيتم براش توضيح دادم بعد گفت :

- خوب پريماه خانوم بيا تو اتاق معاينه ات كنم .

از جا بلند شدم وارد اتاق معاينه شدم مانتو و در آوردم و روي تخت دراز كشيدم . دكتر با صداي آروم گفت :

- هنوزم ميخواي اين بچه رو از بين ببري ؟

- نه نميخوام . خانوم دكتر . . .

نگاهي به چشمام انداخت . با من من گفتم :

- نميخوام رادين چيزي بدونه . . .از قضيه ي سقط و . . .

خانوم دكتر لبخند مهربوني روي لبش نشست و گفت :

- نگران نباش چيزي نميفهمه .

لبخند تشکر آميزي روي لبم نشست . بعد از ابنکه سونوگرافي انجام شد با دکتر به اتاق اصلي برگشتيم .

- الان تو هفته ي ششم هستي . وضعيت بچه نرماله . نميخواد ديگه استراحت مطلق باشي . به شرطي که کار سنگين نکني . از استرس و عصبانيتم دور باشي . مخصوصا براي تو

که پنج سال منتظر بچه بودي . يکم هواي خودت و داشته باش . نه ماه تحمل کن .

رو به رادين با لبخند گفت :

- شما هم هواي خانومت و داشته باش . خانوما تو دوره ي بارداري حساس و زودرنج ميشن . شما يکم کوتاه بيا هواش و داشته باش تا 8 ماه ديگه يه بچه ي خوشگل بهت بده .

لبخند عميقي روي لباي رادين نشسته بود . بي اراده از لبخندش منم لبخند زدم .

- قرصاي آهن برات نوشتم . براي تهوع هات هم ويتامين ب 1 نوشتم که تهيه کن . فقط و فقط اين دوره مراقبت مي طلبه . حالا که اين بچه رو داري حواست بهش باشه که از

دستش ندي .

بعد از تموم شدن حرفاي دکتر رادين از جا بلند شد :

- لطف کردين خانوم دکتر . ممنون .

خانوم دکتر هم از جا بلند شد و با شوخي گفت :

- خواهش ميکنم من که کاري نکردم . لطف و بايد جناب عالي بکنين که تو اين مدت هواي پريماه ما رو داشته باشين .

رادين نگاهي بهم انداخت که معنيش و نفهميدم . همونطور که نگاهش به من بود گفت :

- حتما . حواسم بهش هست .

از دکتر خداحافظي کرديم و اومديم بيرون . سوار ماشين شديم و به سمت خونه راه افتاديم . هيچ کدوم حرفي نميزديم . ساعت حدوداي 9 شب بود که رسيديم جلوي خونه . تو حال و

هواي خودم بودم . توجهي به اطرافم نداشتم .

- اين مرتيکه اينجا چيکار ميکنه ؟

صداي عصبي رادين من و به خودم آورد . بلافاصله از ماشين پياده شد . نگاهم برگشت به سمتي که ميرفت . واي نه ! اين اينجا چيکار ميکرد ؟ پاهام تکون نميخورد . حتي قدرت

پياده شدنم نداشتم . رادين با شتاب به سمتش دويد و محکم به سينه اش کوبيد و گفت :

- مگه نگفتم ديگه دور و ور زندگيم نگرد . واسه چي اومدي اينجا ؟

نيشخند رامين و به وضوح ميديدم . همون نيشخند هميشگيش . دستاي لرزونم به سمت در رفت .

- آروم باش رفيق انگار دوباره گول خوردي .

سعي کردم محکم باشم . با دندونايي که از حرص روي هم کليد شده بود پياده شدم . نگاه رامين به من افتاد :

- چي بهش گفتي که گولش زدي ؟ دوباره خودت و مظلوم نشون دادي ؟

سر رادين به سمتم برگشت . با خشم گفت :

- برو تو خونه .

خواستم قدمي بردارم که رامين رو به رادين گفت :

- گول ظاهرش و نخور . توبه ي گرگ مرگه . هر چقدرم که توبه کنه بازم همون آدمي که قبلا بوده هست ! کافيه يه بسته سيگار و يه بطر مشروب جلوش بذاري . اونوقت ميفهمي

کيه و چيه !

- تا نکشتمت گورت و از اينجا گم کن !

- چرا انقدر بهش اعتماد داري ؟ چرا انقدر طرفش و ميگيري ؟ اين دختر خرابه ! با صد نفر بوده . . .

رادين نذاشت کلمات بعدي از دهن رامين بيرون بياد . مشت محکمي به صورتش زد . چند لحظه صدايي از رامين نيومد . رادين مثل ديوونه ها به جون رامين افتاد . ضربات پشت

سر هم به سر و صورت رامين ميزد . صدام تو گلو خفه شده بود . نفهميدم چجوري به سمتشون رفتم بازوي رادين و گرفتم و به عقب کشيدم :

- بسه رادين . بيا بريم تو . خواهش ميکنم .

رادين به عقب برگشت . بازوش و از تو دستم بيرون کشيد و رو به رامين که روي زمين ولو شده بود انگشت اشاره اش و گرفت و گفت :

- نميخوام ديگه اين طرفا آفتابي شي . گمشو .

به سمت خونه قدم برداشت و همونطور که ميرفت با عصبانيت به من گفت :

- چرا خشکت زده ؟ راه بيا ديگه .

تازه فهميدم که هنوز سر جام وايسادم . دو تا قدم بلند برداشتم و خودم و بهش رسوندم . ميخواست دوباره توي ماشين بشينه که صداي خندون رامين تو گوشم پيچيد :

- شنيدم دارين بچه دار ميشين ! ولي زياد اميد نداشته باش شکل تو بشه . شايد باباش يکي ديگه باشه !

نفهميدم چي شد . فقط يه لحظه رادين و ديدم که به سمت رامين دويد و دوباره با هم درگير شدن . قلبم تو سينه ميلرزيد . ميديدم که رادين با يه دست يقه ي رامين و گرفته و با دست

ديگه مشتاي محکم به صورتش ميزنه . دوباره به سمتشون رفتم با التماس گفتم :

- رادين ولش کن . بيا بريم .

وقتي مشت رامين به صورت رادين خورد قلبم تير کشيد . احساس کردم خودم کتک خوردين . با صداي جيغ مانندي گفتم :

- راديــــــــن !

رادين مشت رامين و تلافي کرد ولي من وحشت کرده بودم . تو کوچه هيچ کس نبود . صداي رادين و ميشنيدم :

- ح.ر.و.م.ز.ا.د.ه تويي . يه بار بهت گفتم به زن من اين وصله ها نميچسبه . باز راه افتادي اينجا که چي ؟ که اين اراجيف و تحويلم بدي ؟ زنده ات نميذارم !

صورت رادين قرمز شده بود . نگاهم به صورت خونين رامين افتاد . سعي ميکرد خودش و از دست رادين خلاص کنه . ولي انگار رادين ديوونه شده بود . يه لحظه ترسيدم واقعا

بکشتش .

- رادين جون آريا ولش کن .ارزشش و نداره . بيا بريم .

رادين با عصبانيت فرياد زد :

- برو تو خونه .

- رادين .

رادين يقه ي رامين و با عصبانيت ول کرد و با قدماي سريع ازش دور شد . مچ دست من و رو هوا گرفت و دنبالش کشيد . صدايي از رامين نميومد . نکنه مرده باشه ؟ يه لحظه

صداي آخ گفتنش و شنيدم . توجهي نکردم دنبال رادين کشيده شدم . کليدش و به سمتم گرفت و گفت :

- برو بالا .

به دستش چنگ زدم :

- رادين تورو خدا بيا بريم تو .

جوري نگاهم کرد که لبام به هم دوخته شد :

- کري ؟ ميگم برو بالا .

هيچي نگفتم . روش و ازم گرفت و دوباره به سمت رامين که حالا افتان و خيزان خودش و به ماشينش رسونده بود و سعي داشت فرار کنه رفت . با قدمايي سريع تقريبا به ماشينش

رسيده بود که رامين گازش و گرفت و رفت . رادين يکم دنبالش رفت ولي رامين از ديدمون محو شده بود . هنوز بدنم ميلرزيد . رادين وسط کوچه وايساد . خم شد دستاش و رو

زانوش گذاشته بود . يکم به همون حالت موند . کليد رادين توي دستم بود و هنوز بلاتکليف و لرزون کنار در وايساده بودم . تازه نگاهم به پنجره ي خونه ها افتاد . بعضيا از پنجره

نگاهمون ميکردن . سريع سرم و به سمت رادين گردوندم . داشت به سمتم ميومد . دست و پام و گم کرده بودم . به محض اينکه بهم نزديک شد گفتم :

- رادين باور کن دروغ ميگه . حرف مفت ميزنه . من . . .

در ماشينش و باز کرد و با تحکم گفت :

- هنوز که وايسادي . برو تو .

- رادين گوش ميدي ؟

بي توجه سوار ماشينش شد و دور زد گفتم :

- کجا ميري ؟ رادين ؟

جوابي نداد . سريع گاز داد و رفت . با حوص دندونام و رو هم فشار دادم . از رامين متنفر بودم . سريع وارد خونه شدم . داشتم ديوونه ميشدم . بايد کاري ميکردم . نبايد ميذاشتم

هر بلايي که خواستن سرم بيارن . سوار آسانسور شدم و توي طبقه ي خودمون پياده شدم . کليد و توي قفل انداختم و در خونه رو باز کردم . پريا که مشغول بازي با آريا بود خندون

از جا بلند شد و گفت :

- سلام .

نگاهي سرسري به پريا و آريا که در حال دويدن به سمتم بود انداختم و زير لبي جواب دادم . با کلافگي گفتم :

- پريا آريا رو ميخوابوني ؟

پريا که متوجه حال دگرگون من شده بود دست آريا رو گرفت و گفت :

- آره . بيا بريم خاله .

نگاهم به چشماي معصوم آريا افتاد . نگاهم و گرفتم و به سمت اتاق رفتم . شالم و روي تخت انداختم . مانتوم و با عصبانيت در آوردم و پرت کردم کف اتاق . عصباني قدم زدم .

نگاهم و به گوشيم انداختم . گشتم تا شماره ي ساناز و پيدا کنم بايد ميفهميدم دردشون چيه ! بايد سر در مياوردم . با خودم کلنجار ميرفتم بايد باهاش حرف ميزدم يا نه ؟ چه کاري

درست بود ؟ کلافه شده بودم . تقه اي به در اتاق خورد و بعد پريا وارد شد نگران گفت :

- پريماه چي شده ؟

سعي کردم لبخندي به صورتش بزنم ولي تو اون شرايط و حال خيلي سخت بود .

- نه چيزي نيست .

- با رادين دعوات شده ؟ چرا نيومد خونه ؟

- نه بابا دعوا چيه . کار داشت . منم به خاطر اين حاملگي يکم اعصابم به هم ريختست . حالت تهوع و سرگيجه و اينا دارم .

ميدونستم باور نکرده گفت :

- مطمئني فقط همينه ؟

- آره .

- باشه من برم ديگه .

- کجا ؟ امشب و اينجا بمون .

- نه بايد برم . اگه کاري داشتي خبرم کن .

- باشه . مرسي پريا زحمتت دادم .

- اين حرفا چيه . دراز بکش نميخواد بياي بيرون از اتاق . خودم ميرم . استراحت کن بهتر بشي .

لبخندي زدم و ازش خداحافظي کردم . گوشي و رو تخت پرت کردم . دراز کشيدم و نگاهم و به سقف دوختم . نبايد بي گدار به آب ميزدم . بايد درست و اصولي برم جلو . فکرت و به

کار بنداز پريماه !

احساس تشنگي شديدي ميکردم . پلکام و از هم باز کردم . گيج به اطرافم نگاه انداختم . کي خوابم برده بود ؟ تو تاريکي اتاق نگاهم به چمدون بازي افتاد که روي تخت بود . دور

اتاق و نگاه انداختم رادين و ديدم که خم شده بود و از تو کمد چيزي برميداشت . زمزمه وار گفتم :

- چيزي ميخواي ؟

برگشت سمتم . چراغ خواب و روشن کردم تا بتونم بهتر ببينمش . نگاهم به يقه ي پيرهنش افتاد که پاره شده بود . لباسي که تو دستش بود و توي چمدون پرت کرد و زمزمه وار

گفت :

- دارم لباسام و جمع ميکنم .

قلبم تو سينه لرزيد . گفتم :

- کجا ميخواي بري ؟

چند لحظه دست از کار کشيد . نفسش و کلافه بيرون داد و گفت :

- بايد برم شيراز . واسه رستوران .

بغض گلوم و فشار ميداد :

- فقط به خاطر همين ؟

تو چشمام نگاه کرد . چرا انقدر نگاهش دلخور بود ؟ چرا قلبم ضربانش تند شده بود ؟ ته قلبم احساس ناراحتي ميکردم . نه واسه خودم . . . نه واسه اينکه داشت ميرفت . . . فقط

واسه ي اين غمي که تو چشماش خونه کرده بود . . .

- آره فقط به خاطر رستورانه .

- رادين نرو . . .

کاش از تو صدام ميفهميد که واقعا نميخوام بره . ميخواستم کنارم باشه . بيشتر از هر وقت ديگه اي بهش احتياج داشتم . چرا ميرفت ؟

- بايد برم . نميشه نرم .

اشک تو چشمم حلقه زد . ديد ولي من سريع سرم و پايين انداختم . کلافه گفت :

- نميخواستم برم . ميخواستم پدرام و بفرستم . ولي . . .

سرم و بالا گرفتم . اين بار تو چشمام نگاه نکرد :

- ولي بهتره خودم برم .

- من اينجا بهت احتياج دارم .

زير لب زمزمه کرد :

- منم احتياج دارم .

سکوت کردم . اگه داشت چرا ميرفت ؟ چرا انقدر کلافه بود ؟ چرا تنهام ميذاشت ؟

- مراقب خودت باش . . . مراقب بچه ها هم باش !

توي يه لحظه خوشحال شدم . اون لوبياي کوچيک منم به عنوان بچه قبول داشت . يعني حرفاي رامين روش اثر نداشت ؟ پس چرا ميرفت ؟

دوباره ناراحتي به دلم چنگ زد . در چمدونش و بست . صداي زيپ چمدون روي اعصابم ميرفت . چمدون و کنار در اتاق گذاشت . کنار تخت وايسادم . گفتم :

- نرو رادين .

- براي هممون بهتره .

با بغض گفتم :

- دوباره برميگردي پيشم ؟ آره ؟

- آره برميگردم . سه شب ديگه خونه ام . فقط سه شب طول ميکشه .

سه شب توي سرم چرخ ميخورد . فقط سه شب ؟ چرا نميفهميد که سه شب زياده . نميفهميد دلم براش تنگ ميشه ؟ روي تخت به پهلو دراز کشيدم . اشکام داشت سرازير ميشد و

من نميخواستم جلوش گريه کنم . پلکام و بستم . از بين پلکاي بسته شدم قطره هاي اشک پايين ميومد . زمزمه کردم :

- به سلامت !

صداي نفسش و شنيدم بعد از چند دقيقه هم صداي در اتاق و . . . رفته بود . . . به همين راحتي . . . بغضم ترکيد . غم عالم تو دلم ريخت . . . چقدر سنگ دل شده بود . . . چقدر

راحت از کنارم ميرفت . . .

عينک آفتابيم و از روي چشمام برداشتم . کوچه همون کوچه بود . ياد روزاي قديمم افتادم . چقدر الان برام غريبه شده بود . يه زماني چه روزايي رو اينجا ميگذروندم .

اخمام و تو هم کشيدم . از ماشين پياده شدم . با آرامش عينک آفتابيم و توي کيفم گذاشتم و دزدگير ماشين و زدم . آروم قدم بر ميداشتم . اين همه آرامش و اعتماد به نفس از کجا

اومده بود ؟ نميدونستم . فقط ميدونستم که ميخوام امروز همه چي و اينجا تموم کنم . همه ي اتفاقات بد بايد تموم ميشد .

خودم و از جلوي دوربين آيفون تصويريش کنار کشيدم ولي دستم و روي زنگ گذاشتم و فشار دادم . دستم و از روش بر نداشتم . قصد نداشتم آروم رفتار کنم . بايد بهش ميفهموندم

که هنوز همون پريماه قوي سابقم . انقدر زنگ زدم که صداي عصبانيش توي آيفون پيچيد :

- چه خبره ؟ سر آوردي ؟

صورتم و به سمت آيفون گرفتم . گفتم :

- بيا دم در .

انگار تعجب کرد . چون شُل و وا رفته با صدايي که يکم ميلرزيد گفت :

- پريماه ؟ . . .

- بيا پايين .

- تو بيا تو .

خواستم بگم نه ولي در و زد و آيفون و گذاشت . نفسم و بيرون دادم . قوي باش پريماه . با قدمايي مطمئن وارد خونه اش شدم . از حياطش گذاشتم و به خونه رسيدم . کنار در

منتظرم وايساده بود . پوزخندي روي لبش نشسته بود . منم بهش پوزخند زدم . قبل از اينکه حرفي بزنم گفت :

- راه گم کردي . دوباره دنبال مشروب اومدي ؟

جوابي به طعنه اش ندادم . خيلي خونسرد روي مبلاي سلطنتي خونه اش نشستم . کيفم و کنار مبل گذاشتم و پام و رو هم انداختم . نگاهي به سر تا پاي ساناز انداختم . خيلي فرق

کرده بود . يکم تپل شده بود . موهاش و بلوند کرده بود و پوستشم حسابي برنز شده بود .

- بشين .

به حرفم خنديد و گفت :

- چه خوب که تعارف ميکني تو خونه ي خودم بشينم ! چشم !

- مزه نريز ! حرفت و بزن !

- تو اومدي اينجا . من حرف بزنم ؟

- من اومدم اينجا چون مطمئن بودم تو ميخواي بيام اينجا !

- اشتباه اومدي . يکي ديگه ، يه جاي ديگه منتظرته . من برام فرق نداره تو کجا باشي . واسه يکي ديگه مهمه .

تکيه ام و با آرامش به مبل زدم و گفتم :

- توام که شدي دُم اون يه نفر . ببينم تو بهت اين وسط چي ميرسه که پا به پاي رامين اين طرف و اون طرف ميري ؟

- من دوست رامينم !

خنديدم . از ته دل . چقدر احمق بود !

- هنوز نفهميدي که تو واسه رامين وسيله اي ؟

فکش از حرص منقبض شد . چقدر لذت بخش بود که حرص خوردنش و ببينم . اونم بعد از اين همه بلايي که سرم آورده بودن .

- اگه ميخواي از اين حرفا بزني گورت و از خونه ي من گم کن .

از جام بلند شدم و گفتم :

- ميرم ولي نه الان . هر وقت تو مخ پوکت رفت که بايد دست از سرم برداري ميرم !

- من هيچ کاري باهات ندارم . برو سراغ رامين .

عصبي شدم . دلم ميخواست به خاطر حماقتش بکشمش :

- رامين از من و زندگيم چي ميخواد ؟

- تو بايد بهتر بدوني . تو بودي که رامين و ولش کردي . خودت بگو چي ازت ميخواد .

- فقط همين ؟

- آره !

- بدم مياد خر فرض شم . پس عين آدم حرف بزن .

- اون موقع که من و رامين و به امون خدا ول ميکردي بايد به فکر اين روزات ميفتادي . خيلي راحت بهمون پشت کردي .

چشمام و ريز کردم و عصبي گفتم :

- چي ؟ من بهتون پشت کردم ؟ مثل اينکه يادت رفته اون رامين احمق ميخواست چه بلايي سرم بياره .

خونسرد نگاهي به چهره ي عصبانيم انداخت و گفت :

- حقت بود !

- حقم بود ؟ مگه چيکار کرده بودم ؟ چيکار کردم که انقدر برام دردسر درست ميکنين ؟

از جاش بلند شد و مقابلم وايساد .

- زيادي زرنگ بودي . هميشه بيشتر از حقت ميخواستي . پررو بودي . خائن بودي . عوضي بودي .

هر لحظه عصبي تر ميشد . تا حالا ساناز و انقدر عصباني نديده بودم .

- تا وقتي نياز داشتي بهم کنارت بودم . وقتي يه تيکه ي خوب گيرت اومد بيخيالم شدي . با رامين ريختي رو هم با اينکه ميدونستي چشم من چند ساله دنبالشه .

- حرف مفت نزن رامين فقط دوست تو بود . اين چرنديات و از کجا گير آوردي ؟

- دوستم بود ؟ عشقم بود . همه ي وجودم بود . ولي تو چيکار کردي ؟ خيلي راحت از چنگم درش آوردي .

مات و مبهوت بهش خيره شدم .

- چي داري ميگي ؟ تو و رامين دوست نبودين که .

- قبلا بوديم . رامين که رفت اسپانيا و برگشت از اين رو به اون رو شد . داشتم دوباره به دستش مياوردم ولي تو يهو خودت و انداختي وسط ما دو تا . حالم ازت به هم ميخورد .

دوست داشتم بکشمت . رامين احمق راه افتاده بود دنبال تو !

- پس همه ي اين اتفاقا زير سر تو بود ؟ نه رامين ؟

پوزخند زد :

- رامين فکر ميکرد اينا کار خودشه ولي من روش کار کردم . اول کشيدمش ايران بعد تو گوشش خوندم هي گفتم پري قالت گذاشت . الان خوشبخته . ولي تو هيچي نداري . گفتم

يادته سرت و شکست ؟ يادته باهات بازي کرد ؟

قهقهه زد و ادامه داد :

- همه ي اينا کار من بود . چون ازت بدم ميومد . ميخواستم نابودت کنم . تو رامين و ازم گرفتي . نميخواستم راحت با رادينت به زندگيت برسي . يعني حقت نبود . حقت اين بود که

بدبخت بشي . مثل من طعم پس زده شدن و حس کني . بيشتر از حقت بهت رسيده بود . همين چند ساليم که راحت زندگي کردي برو خدا رو شکر کن . ميخواستم يکم طعم خوشبختي

رو بچشي بعد همش و ازت بگيرم .

- تو ديوونه اي ساناز ! تو با رامينم بازي کردي .

- رامين سهم من بود .

- چشمات و باز کن ساناز . اون تورو نميخواست . اگه ميخواست سمت من نميومد . اگه ميخواستت بر نميگشت اسپانيا . چرا انقدر احمقي .

- تو احمقي که فکر ميکني اون بچه پولداره ميخوادت . خبر از کاراش نداري . اصلا نميدوني با کي ميره و با کي مياد .

- خفه شو ساناز . ذهن رادين بس نبود حالا ميخواي ذهن منم مسموم کني ؟

- هر جور دوست داري فکر کن . مسموم کردن ذهن تو برام سودي نداره . مهم اينه که الان رادين هيچ حسي بهت نداره . حتي با وجود اون بچه اي که تو شکمته بازم احساسي

بهت نداره .

- رادين مال منه و مال منم ميمونه . اينکه تو نتونستي رامين و براي خودت نگه داري دليل نميشه که منم نتونم رادين و نگه دارم . تو بي عرضه اي . ولي من هنوزم پريماهم يادت

که نرفته ؟

لبخند شيطنت آميزي روي لبم نشست . انگار يه نيروي دوباره اي گرفته بودم براي جنگيدن . اين جنگ بين من و رامين نبود . بين من و ساناز بود . ميدونستم چجوري ميتونم

شکستش بدم !

با حرص و پرخاش گفت :

- يه کاري ميکنم که بدبخت تر از ايني که هستي بشي . پري من خيلي از تو آتو دارم يادت که نرفته ؟

با خونسردي گفتم :

- چرا ميدونم . راحت باش . هر غلطي دوست داري بکن .

مکث کردم و با همون ژست به خصوص و خونسردانم گفتم :

- خب مثل اينکه کارم اينجا تموم شده . منتظر عواقب کارت باش .

- تو هيچ کاري نميتوني بکني .

نزديکش رفتم . با اخمايي تو هم و چهره اي جدي گفتم :

- امتحانم کن . . .

چند ثانيه تو چشماي هم خيره شديم زمزمه وار گفتم :

- کافيه يه بار . فقط يه بار ديگه ردي از تو ، توي زندگيم ببينم . بيچارت ميکنم ساناز . فهميدي ؟

دندوناش و با حرص روي هم فشار داد و حرفي نزد . کيفم و برداشتم و پشتم و بهش کردم و از خونه بيرون زدم . احساس خوبي داشتم . حداقل حرفام و بهش زده بودم . راحت شده

بودم . سريع سوار ماشين شدم . بايد زندگيم و ميساختم . رادين هنوزم مال من بود .

يه روز از رفتن رادين ميگذشت . يه بار زنگ زد خونه که با آريا حرف زد . ترجيح دادم حالا که تصميم گرفته دور باشه بهش فرصت بدم . براي همين بهش زنگ نزدم . با اينکه

حسابي دلم براش تنگ شده بود ولي سعي ميکردم تحمل کنم .

بالاخره روز مهموني نيما رسيد . با نبود رادين دلم نميومد برم مهموني . آريا همش زير گوشم غر ميزد که حوصله اش سر رفته . از يه طرف دلتنگي و نبود رادين و از طرفي هم

غر غراي آريا کلافه ام کرده بود .

- مامان جان ميگي چيکار کنم خب ؟ برو بازي کن تو اتاقت .

- ميخوام برم بيرون .

- بابا که نيست . منم حالم زياد خوب نيست . بابا اومد با اون برو .

- بابا کي مياد ؟

- فکر کنم فردا شب بياد .

- اوه تا فردا شب صبر کنم ؟

- چاره اي نيست که مامان جان هست ؟

آريا کلافه پشتش و بهم کرد و به سمت اتاقش رفت . نفسم و بيرون دادم . تلفن زنگ خورد . به سمتش رفتم . با ديدن شماره ي آيلار جواب دادم :

- سلام عزيزم .

- سلام پريماه خانوم . چه خبر ؟

- خبري نيست . شما چه خبر ؟ همه خوبن ؟

- همه خوبن . سمت شما همه خوبن ؟

- آره خوبن .

- امشب کي ميرين خونه ي نيلو اينا ؟

- رادين که نيست . منم نميام .

- نمياي ؟ خب رادين نيست . چه ربطي به شماها داره ؟

- دلم نمياد بدون اون بيام .

آيلار خنديد و گفت :

- آها پس اين و بگو .

- آريا هم مدام رو اعصابمه هي ميگه حوصلم سر رفته .

- خب ميخواي ما بيايم دنبال آريا ببريمش ؟

- نه بابا خودت سه تا زلزله اش و داري من اين زلزله رو هم بفرستم که کچلت ميکنن .

- نه بابا من و آرمين عادت داريم . ميايم دنبالش شبم ميبريمش پيش خودمون .

- نه شب ميام اونجا خودم دنبالش . زحمت ميشه .

با لحن بانمکي گفت :

- حالا واسه من تيريپ ملاحظه برداشته . ميگم زحمت نيست بگو باشه .

خنده ام گرفت گفتم :

- باشه من و نخور .

- خوشمزه اي آخه خوشگله .

خنده ام شدت گرفت .

- آيلار زشته جلو آرمين اينارو ميگي ؟

- نه بابا آرمين داره يه دونه تو سر خودش ميزنه يه دونه تو سر سه قلو ها حواسش به من نيست . پس ساعت 6 آمادش کن ميايم دنبالش .

- باشه دستت درد نکنه . نجاتم دادي .

- بعدا جبران کن . فعلا .

گوشي و قطع کردم . سريع رفتم خبر و به آريا دادم از خوشي رو پاش بند نبود . راس ساعت 6 اومدن دنبال آريا . خونه رو سکوت گرفته بود . دوباره دلم هواي رادين و کرد .

روي تختم دراز کشيدم و نگاهم و به سقف دوختم . چي ميشد رادين امشب بياد ؟ چي ميشد دلش برام تنگ بشه ؟ کاش نگرانم ميشد و برميگشت . . . حالا نگران منم نشد عيب

نداره . . . نگران لوبيا بشه . . . نفس حبس شده ام و بيرون دادم . کي همه چي درست ميشد ؟

از جام بلند شدم و به سمت هال رفتم . چند تا سي دي که جلوي تلويزيون بود و نگاه کردم . دنبال يه آهنگ قشنگ ميگشتم بالاخره يکي از سي دي هارو توي دستگاه گذاشتم :

تن تو ظهر تابستونو به يادم مياره

رنگ چشماي تو بارونو به يادم مياره

صداي آهنگ زياد بود همون جا جلوي تلويزيون نشستم . نگاهم و به يه نقطه ي نامعلوم دوختم . کاش رادين بود . کاش الان در و باز ميکرد و ميومد تو خونه . . .

وقتي نيستي زندگيم فرقي با زندون نداره

قهر تو تلخيه زندونو به يادم مياره

احساس کردم کسي پشت سرم وايساده يه لحظه با ترس برگشتم به عقب خشکم زد . . .

من نيازم تو رو هر روز ديدنه

از لبت دوسِت دارم شنيدنه

رادين مقابلم وايساده بود . برگشته بود ؟ خواب ميديدم ؟ بيدارم ؟ هيجان زده از جام بلند شدم . لبخندي روي لبم نشست هم زمان اشک تو چشمام جمع شد . حس ميکردم خوابم ولي

خواب ديدنشم جذاب بود .

تو بزرگي مثل اون لحظه که بارون ميزنه

تو همون خوني که هر لحظه تو رگهاي منه

جفتمون بي حرکت بوديم . فقط نگاه ميکرديم . ميترسيدم حرکت کنم و بفهمم که خيال و روياست . ميترسيدم حقيقت نباشه . ميترسيدم رادين نباشه .

تو مثل باغه گل سرخي لطيفي مثل خواب

من همونم که اگه بي تو باشه جون ميکنه

دسته ي چمدونش و ول کرد محکم روي زمين افتاد . مطمئن شدم خواب و رويا نيست . . . رادين بود . . . خودش بود . . . برگشته بود . . .

من نيازم تو رو هر روز ديدنه

از لبت دوسِت دارم شنيدنه

زمزمه وار اسمش و زير لب صدا ميکردم . انقدر گفتم تا بالاخره به پاهاش تکون داد . به سمتم ميومد . آروم قدم برميداشت . . . من سر جام خشک شده بودم . . .

زمزمه وار اسمش و زير لب صدا ميکردم . انقدر گفتم تا بالاخره به پاهاش تکون داد . به سمتم ميومد . آروم قدم برميداشت . . . من سر جام خشک شده بودم . . .

دو تا قدم برداشت و دوباره وايساد . انقدر دلم براش پر ميکشيد که بي توجه به مکثش فاصله اي که بينمون بود و با دو قدم سريع جبران کردم . نفهميدم چي شد . . . فقط ميفهميدم

انقدر دلم براش تنگ شده که حال خودم و نميفهمم . بي اراده دستم و دور گردنش حلقه کردم و سرم و تو گودي گردنش گذاشتم . به نفس نفس افتاده بودم . هيجاني که داشتم قلبم و

داشت منفجر ميکرد . سينه ام پر تپش بالا و پايين ميرفت . هنوزم اسمش و زير لب زمزمه ميکردم .

دستاش دور کمرم سفت شد . گرماي دستاش . . . عطر تنش . . . حضورش . . . توي لحظه اي که بيشتر از هر زمان ديگه اي بهش احتياج داشتم برام مثل معجزه ميموند . . .

نميدونم چند لحظه تو اون حال مونديم . وقتي به خودم اومدم که از زمين کنده شدم و تو بغل رادين بودم . نگاهمون تو هم قفل شده بود . پاهاش حرکت ميکرد . چشمام جز اون هيچ

جارو نميديد . آروم خم شم و من و روي يه سطح نرم گذاشت . نگاهم به اتاقمون افتاد .

ازم فاصله گرفت . هراسون با دستام بازوهاش و گرفتم . انگار ترس و تو نگاهم خوند . لبخندي به صورتم زد . خم شد و بوسه ي ملايمي روي پيشونيم گذاشت . دستام حرکت کرد .

بالا تر رفت و توي موهاش به حرکت در اومد . چند لحظه چشماش و بست . دوباره تو چشمام خيره شد .

اين نگاه چي داشت که انقدر حالم و دگرگون ميکرد ؟ پاش و روي تخت درست کنار من گذاشت . خودم و رو تخت بالا کشيدم . به وسط تخت رسيدم . اونم بدون اينکه نگاهش و از

روم برداره به سمتم کشيده شد . کامل روي تخت بود .

تکيه اش و به بازوش داد و سرش و مقابل صورتم نگه داشت . با دست موهام و به بازي گرفت . دوست داشتم حرف بزنم . ولي انگار لبام به هم دوخته شده بود . رادينم مهربون

بود . درست مثل گذشته . . . مثل زماني که هيچي تغيير نکرده بود . و من ميترسيدم . . . از اينکه يه وقت اينا رويا باشه . . . از اينکه فقط براي يه لحظه باشه . . .

نگاهم رنگ ترديد به خودش گرفت . دستم و بالا آورد و بوسيد . دوباره تو چشمم خيره شد زمزمه کرد :

- دلم برات تنگ شده بود .

براي صداي مردونه اش قلبم پر کشيد . . . سرش و کنار گوشم آورد . نفساي گرمش به پوستم خورد . دوباره زمزمه کرد :

- فقط و فقط براي تو . . . نه هيچ کس ديگه . . . فقط براي تو . . .

قلبم پر از خوشي شد . حسي که تو اين مدت نداشتم . . . دستم و دور گردنش انداختم و غلت زدم . دستم و روي سينه اش گذاشتم و تعادلش و که روي بازوش بود به هم ريختم .

روي شکمش نشستم . سرم و پايين آوردم . موهاي فرم بين صورت من و اون سايه انداخت . نگاهش کردم لبخندي روي لب هر دومون نشسته بود . دستاش و روي رون پام

گذاشت . سرش و بلند کرد فاصله ي کمي بينمون بود . دلم خواستنش و فرياد ميزد . . . سرم و پايين بردم و بوسه اي روي لباش گذاشتم . . . بعد از يه بوسه ي طولاني دوباره از

هم فاصله گرفتيم . . .

دوباره صداي زمزمه وارش و شنيدم :

- ديگه تنهات نميذارم . . . نميتونم تنهات بذارم . . . يا اين مشکلات حل ميشه يا من ازت نميگذرم . . . فهميدي ؟ تا آخرش مال مني . . . مال من ميموني . . . اين اجباره . . .

حرفاش بوي تحکم ميداد . چقدر اين تحکم برام شيرين بود . . . به جاي هر حرفي دوباره روي صورتش خم شدم و بوسيدمش . . .

رادين من برگشته بود . . . زودتر از موعدي که بايد ميومد . . . با اين همه عشق برگشته بود . . .

******

گرماي دستش و روي شونم حس ميکردم . نگاهم بالا اومد . نگاهم و به صورت خواب آلودش دوختم . خودم و بالا کشيدم و بي اراده بوسه اي روي گونه اش گذاشتم . عضلات

صورتش تکون خورد و لبخندي روي لباش نشست . دستش و که دور شونه ام انداخته بود محکم تر کرد و به خودش فشردم . از گوشه ي چشم نگاهي بهم انداخت و گفت :

- نميخواي بخوابي ؟

دستم و روي سينه اش گذاشته بودم . زمزمه کردم :

- چرا ميخوابم .

چشماش و کامل باز کرد و چند لحظه نگاهم کرد . آروم گفت :

- به چي فکر ميکني ؟

سعي کردم لبخند بزنم و زدم . . . ولي ته دلم يه حس مبهم بود . . . :

- هيچي .

نفس عميقي کشيد و گفت :

- امشب نه . . . فردا حرف ميزنيم . با هم درستش ميکنيم .

چشماش و دوباره بست . نگاهش کردم . به مژه هاي بلندش خيره موندم . خودم و بيشتر تو بغلش فشردم . اونم فهميد دستش و دورم محکم تر کرد . احساس امنيت ميکردم . . .

نزديکاي ظهر بود که از خواب بيدار شدم . خبري از رادين تو تخت نبود . صداي شُر شُر آب از حموم ميومد . ياد اتفاقاي ديشب بي اراده لبخند و روي لبام آورد . بالشتش و برداشتم

و توي بغلم گرفتم . بوي رادين و ميداد . دلم براش پر کشيد . سرم و روي بالشتش گذاشتم . چند دقيقه بعد رادين از حموم بيرون اومد . با ديدن چشماي باز من لبخند زد و به سمتم

اومد . لبخندش و جواب دادم . روي تخت نشست . نيم خيز شدم . زمزمه کرد :

- صبح بخير .

- صبح توام بخير .

سرش و خم کرد و خيلي آروم و کوتاه لبام و بوسيد .

- چه خبر از آريا ؟ کي بايد بريم دنبالش ؟

- آرمين زنگ زد گفت ميخوان امشب برن بيرون بگردن . خودش شب آريا رو مياره .

سرم و تکون دادم . نفسش و بيرون داد و گفت :

- ميخوام همه چي رو بدونم پريماه . هر چيزي که فکر ميکني مهمه و من بايد بدونم . هر چيزي که باعث ميشه زندگيمون به هم نريزه دوباره !

نگاهم تو چشماش قفل شد . درموندگي رو از توش ميخوندم . خودمم خسته بودم . از اين همه جدايي . از اين همه مشکل . لبام و از هم باز کردم و گفتم . . . از ساناز . . . از

رامين . . . از اينکه ساناز مسئول همه ي اين اتفاقاته . بعضي جاها صورت رادين تو هم ميرفت و عصبي نگاهم ميکرد . . . بعضي وقتا کلافه . . . بعضي وقتا هم نفس راحتي

ميکشيد . . . ولي تمام مدت ساکت بود . فقط ميشنيد . وقتي به خودم اومدم که نزديک دو ساعت بود داشتم در مورد گذشته ام با رادين حرف ميزدم . وقتي صحبتام تموم شد نفس

عميقي کشيدم و ساکت موندم . رادين نگاهش و به يه نقطه ي نامعلوم دوخته بود و چيزي نميگفت . بدجور تو خودش رفته بود . . .

بعد از مکث چند ثانيه اي گفت :

- منم چيزي دارم که ميخوام بهت بگم !

متعجب نگاهش کردم . اين چي بود که رادين ميخواست بهم بگه ؟

- چيزي شده ؟

سعي کرد لبخند بزنه . ولي نتونست . دستي به صورتش کشيد و گفت :

- موضوع در مورد ترانست . . .

تمام تنم يخ بست . احساس ميکردم نفسم بند اومده . حتي اسم ترانه هم حالم و بد ميکرد . . . وقتي ديد حرفي نميزنم خودش سکوت و شکست و گفت :

- ترانه برگشته ايران !

خدايا چرا همه ي اتفاقات بد يهو رو سرم خراب ميشه ؟ ترانه چرا بايد برگرده ؟ اونم دقيقا تو اين روزايي که پر از نابسامانيه !

- کي برگشته ؟

- دو هفته اي ميشه . . .

چشمام و ريز کردم . تکيه ام و به پشتي تخت دادم . موهاي مزاحمم و از جلوي چشمم کنار زدم . . . لبام به هم دوخته شده بود . قدرت حرف زدن نداشتم . کلي سوال تو ذهنم چرخ

ميخورد و نميدونستم چجوري بايد به زبون بيارمشون ! ميترسيدم . . . از جوابي که قرار بود بگيرم ميترسيدم . . . بالاخره کلنجار رفتن و کنار گذاشتم و گفتم :

- دو هفته اومده ايران ؟ تو کي فهميدي ؟

نفسش و بيرون داد . انگار اونم منتظر همين سوال بود . تو چشمام نگاه کرد و گفت :

- نميخوام فکر بد بکني . . . همه چي بين من و ترانه تموم شده !

- تو کي فهميدي ؟

- همون موقع که اومد به من زنگ زد .

خواستم چيزي بگم . . . خواستم عصبانيتم و خالي کنم . . . ميخواستم بهش بفهمونم که چه حس بدي دارم ولي سکوت کردم . از جا بلند شدم و با حرص گفتم :

- ميرم حموم !

رادين دنبالم راه افتاد :

- حرفم هنوز تموم نشده !

- هر چي که ميخواستم و شنيدم .

- چرا تند برخورد ميکني ؟

ابروهام بالا پريد . خنده ام گرفته بود . زمزمه کردم :

- تند برخورد نميکنم . . . اصلا موضوع مهمي نيست . . .

در حموم و به هم کوبيدم و قفل کردم . شير آب و باز کردم و کلافه زير آب قرار گرفتم . دندونام و از حرص روي هم فشار ميدادم . دو هفته ترانه برگشته و من الان با خبر ميشم ؟

دو هفته . . . هر چي باشه قبلا با هم رابطه داشتن . . . هر چي باشه يه زماني عشق رادين بوده . . . پس چرا قايم کرد ازم ؟ انقدر کلافه بودم که حتي قطره هاي آب هم نتونست

حالم و بهتر کنه . از حموم بيرون اومدم . رادين لباس پوشيده و روي تخت دراز کشيده بود . چقدر خر بودم که ديشب باورش کردم . . . چقدر ساده خر شدي پريماه ! ديشب چقدر تو

دلش بهت خنديده ! باهات خوب برخورد کرد که امروز اين حرف و بهت بزنه !

اشک تو چشمام حلقه زد . . . پريماه بيچاره ! لباسام و از روي تخت برداشتم و از اتاق بيرون اومدم . . . صداي رادين و شنيدم :

- کجا ميري ؟

جوابي بهش ندادم . وارد اتاق آريا شدم و در و قفل کردم . با عصبانيت لباسام و ميپوشيدم . رادين به در ميزد :

- چرا بچه بازي در مياري ؟ صدام و ميشنوي پريماه ؟ بيا بيرون .

لباسام و که پوشيدم در و باز کردم و با عصبانيت گفتم :

- تو دو هفتست ميدوني ترانه ايرانه . . . دو هفتست که حتما باهاش رفت و آمد داري . . . اونوقت به من هيچي نگفتي ؟

- دليل داشتم !

پوزخندي روي لبم نشست .

- همه ي پنهان کارياي تو با دليل و کاملا بدون مشکله ولي به من که ميرسه ميشه يه مشکل حل نشدني !

دندوناش و با حرص روي هم فشار داد :

- من هيچ کار خلاف شرعي نکردم !

- شرع ؟! آره من کارم خلاف شرع بوده ! تو حق داري با زن صيغه اي سابقت بيرون بري . حق داري ببينيش . حق داري حتي به زنت حرفي از اين جريانات نزني . ولي من که با

صداقت پنج سال زندگي کردم خطا کارم . . . کارم خلاف شرعه !

- من بهت نگفتم چون وضع رابطمون زياد خوب نبود . نميخواستم يه مشکل ديگه هم بهش اضافه کنم .

براش دست زدم و عصبي گفتم :

- آفرين آقاي عقل کل ! مثل هميشه انتخاب درستي کردي . هيچ حرفي نميمونه ! تقصير منه که ديشب مهربونيات و باور کردم . چقدر احمق بودم ! داشتي موقعيت و درست ميکردي

که اين حرفارو بهم بزني ؟

چشماش و ريز کرد :

- چي تو سرت ميگذره ؟ داري کل اتفاقاي ديشب و زير سوال ميبري ؟

- اين تويي که با رفتارت خودت و زير سوال ميبري .

- چرا نميفهمي منظورم چيه ؟ چرا بايد بين اون همه آشوب قضيه ي ترانه رو هم بهت ميگفتم ؟

- چرا نبايد ميگفتي ؟ اصلا معلومه دوباره واسه چي اومده ايران ؟ دوباره فيلش ياد هندستون کرده ؟ اومده دنبال عشق سابقش ؟ چرا به تو زنگ ميزنه . چرا انقدر راحت تو

زندگيت راهش ميدي ؟

- اون مادر بچه امه . مگه ميتونم انقدر راحت از زندگيم بيرون بندازمش ؟ بخوام يا نخوام اونم يه نقش کوچيکي تو اين خانواده داره !

- صبر کن ببينم ! مادر بچه اته ؟ همون بچه ي يه ساله اي رو ميگي که به خاطر يه مرد ديگه آورد انداخت تو دامن تو و رفت ؟

- پريماه بفهم چي ميگم !

- من ميفهمم اين تويي که هيچي و نميفهمي ! اون زن اگه ادعاي مادري داره نبايد 5 سال پيش بچه ي شير خورش و ميذاشت پيش زني که حتي نميدونست قراره چه بلايي سر بچه

اش بياره ! اون تو زندگي ما هيچ نقشي نداره . اين و بفهم ! حق نداره به تو زنگ بزنه . حق نداري جوابش و بدي ! چجوري بايد اينارو بگم ؟ چجوري بگم که دوست ندارم با زن

سابقت حتي حرف بزني ؟

- اين همه بحث ديگه داره حالم و به هم ميزنه !

به سمت اتاق خواب رفت دنبالش رفتم . حسابي عصبي بودم تو همون حال گفتم :

- منم حالم از بحث به هم ميخوره . حالم از ادعا کردن به هم ميخوره .

عصبي برگشت سمتم :

- من کي ادعاي چيزي و کردم ؟

- هميشه ! تو پسر پيغمبري . دست از پا خطا نميکني . همه ي کارات با شرع و عرف جور در مياد . تو خوبي . بي نقصي . فقط نميفهمم با اين همه خصوصيات خوب چرا اومدي

سمت من ؟ چرا من و انتخاب کردي ؟

دندوناش و رو هم فشار داد و از بين دندوناي کليد شده اش گفت :

- منم اومدم دنبال يه آدم بي نقص . . . دنبال کسي که تو برام ساخته بودي . تقصير منه که کاخ آرزوهام و يه شبه خراب کردي ؟

مات موندم . باورم نميشد دوباره دروغاي گذشته ام و به يادم بياره .

- خيلي سنگ دلي !

نگاهم و ازش گرفتم از جلوي در اتاق کنارش زدم و به سمت کمد رفتم . صداي نفس بلندي که ميکشيد و شنيدم . در کمد و با خشم باز کردم و چمدون کوچيکي رو از توش در آوردم

و روي تخت انداختم . بدون حرف چند تا بلوز و شلوار برداشتم و توي چمدون انداختم . با صدايي که آروم تر از قبل بود گفت :

- داري چيکار ميکني؟

- ميخوام برم .

- بچه نشو !

عصبي نگاهش کردم :

- تو که انقدر دروغاي من برات مسئله ي لاينحل بود پس چرا بازم جلو اومدي ؟ مگه نگفتي بخشيدي ؟ مگه قرار نبود گذشته هاي بد و فراموش کنيم ؟

جلو اومد دستش و به سمت بازوم آورد :

- پريماه . . .

خودم و کنار کشيدم :

- به من دست نزن !

يکم نگاهم کرد . بعد از مکث چند ثانيه اي گفتم :

- ميدوني اشتباه ما چي بود ؟ اينکه اصرار داشتيم کنار هم باشيم . . . زمين و زمان دارن بهمون ميفهمونن که بايد از هم جدا شيم . ولي دو دستي چسبيديم به اين زندگي !

نفسش و بيرون داد . دستش و به سمت موهاش برد و کلافه چنگي بهشون زد . زيپ چمدون و کشيدم و سريع مانتو و شالم و پوشيدم . رادين دوباره نگاهش به من افتاد :

- کجا ؟

- برو کنار رادين .

- اين مسخره بازي و تموم کن پري . حوصله ندارم .

- منم به خاطر حوصله ي نداشتت دارم ميرم . از سر راهم برو کنار .

ابروهاش تو هم گره خورد :

- پريماه يه بار يه حرفي رو ميزنم . برو چمدونت و بذار تو کمد اون روي سگي منو هم بالا نيار .

چمدون و به سينه اش کوبيدم و گفتم :

- مگه نميشنوي ميگم برو کنار ؟

از ضربه ي من حتي يک قدمم عقب نرفت . فقط خيره خيره نگاهم کرد . چمدون و زمين انداختم و گفتم :

- بذار برم . . . ميخوام برم . . . خسته شدم ديگه . . . راحتم بذار . . .

کم مونده بود بغضي که گلوم و گرفته بود بشکنه . بازوهام و گرفت . دوباره با جيغ گفتم :

- گفتم بهم دست نزن . چرا نميفهمي ؟ ميخوام برم .

زمزمه کرد :

- تو هيچ جا نميري .

- چرا ميرم . از دست تو فرار ميکنم . بالاخره ميرم . ميبيني .

مشتام و به سينه اش کوبيدم . بازوهام و گرفته بود و هيچي نميگفت . فقط نگاهم ميکرد . خسته شدم ديگه . ولي کم نياوردم . ضربه ها رو محکم تر زدم . بالاخره به حرف اومد :

- عقده هات خالي شد ؟ حالا بدو مثل يه دختر خوب لباسات و عوض کن .

بازوهام و ول کرد و به سمت در اتاق رفت . چمدونم و برداشتم نگاهش بهم افتاد . دوباره برگشت سمتم :

- مگه نميگم برو لباسات و عوض کن ؟

- نميخوام به حرفت گوش کنم . داري هر لحظه با حرفات ديوونه ام ميکني .

کلافه و عصبي بازوهام و گرفت و من و به سمت تخت برد . حواسش بود که باهام ملايم برخورد کنه . حتما اونم به خاطر بچه ! وقتي به خودم اومدم که روي تخت افتاده بودم و

سعي ميکردم دستاي رادين و پس بزنم . با عصبانيت گفتم :

- ولم کن . نميشنوي ؟

- نه ! هر وقت ياد گرفتي که در نري ولت ميکنم .

- من هر جايي که بخوام ميرم . به توام هيچ ربطي نداره .

- نگو که نيازه صفحه ي دوم شناسنامت و نشونت بدم !

- تو واسم مثل سوهان روحي .

- خودت و انقدر دست بالا نگير . توام دست کمي از سوهان نداري !

- اگه اينطوريه بذار برم .

- متاسفانه بهت عادت کردم . شرمنده !

پاهام و تکون ميدادم تا شايد بتونم بهش ضربه بزنم و از دستش خلاص شم . ولي اون که دست من و خونده بود وزنش و روي پاهام انداخت و گفت :

- راه فرار نداري . نميذارم جايي بري !

دست از تقلا کردن برداشتم . به نفس نفس زدن افتاده بودم . نگاهمون تو هم قفل شده بود . دوباره داشتم جلوي چشماش کم مياوردم . آروم از روم بلند شد . پشت به من روي تخت

نشست . چند لحظه پلکام و رو هم گذاشتم . بالاخره به حرف اومدم :

- اون زن سابقت بوده .

- من کاري باهاش نداشتم . يه ملاقات کوچيک بود .

چشمام و باز کردم . کنارش روي تخت نشستم . آروم تر شده بودم .

- به هر حال من دوست نداشتم بدون اينکه به من چيزي بگي پيشش بري .

نگاهم کرد :

- منم دوست نداشتم بدون اينکه بهت بگم پيشش برم .

منم نگاهم و بهش دوختم :

- پس چرا رفتي ؟

- تو حال خوبي نداشتي . منم نداشتم . تنها چيزي که نميخواستم يه بحث ديگه بود . . . يه دعواي ديگه . . . با يه موضوع ديگه . . . تو بارداري . نبايد استرس داشته باشي .

نگرانت بودم . و واقعا خسته بودم از اين همه بحث !

- من بايد ميدونستم .

- آره . بايد ميدونستي . ولي من نميخواستم حالت و بدتر کنم . اگه برگرديم به عقب دوباره از اين قضيه چيزي بهت نميگم .

دندونام و رو هم فشار دادم :

- يعني حتي قبول نداري که کارت اشتباه بوده ؟

- شايد پنهان کاريم اشتباه بوده باشه ولي حداقل به فکر تو و سلامتيت بودم !

از جام بلند شدم . کلافه گفتم :

- تو اين همه مدت من و مواخذه کردي . اين همه مدت باهام بد رفتاري کردي . براي چي ؟ براي چيزي که ازت پنهان کرده بودم . به خاطر اينکه فکر ميکردم اگه بگم از دستت

ميدم . ناراحتت ميکنم . اونوقت خودت عينا همون کار و انجام دادي ؟

- اين دو تا بحثش کاملا جداست .

- چرا جداست ؟ چه فرقي با هم داره ؟ اون يه چيزي تو گذشته بود و اين کار تو يه چيزي تو زماني که به من تعهد داري . ميشه بگي کدومش بدتره ؟ قايم کردن گذشته اي که بهش

افتخار نميکنم تو زماني که به تو تعهدي نداشتم ؟ يا رابطه برقرار کردن با زني که قبلا بهش احساس داشتي و ظاهرا اونم هنوز بهت چندان بي حس نيست ، درست زماني که به من

متعهدي و نبايد چيزي رو ازم پنهان کني ؟

مکث کرد . نفس عميق کشيد . انگار ميخواست خودش و آروم کنه .

- من به تو فکر ميکردم .

- خب منم به تو فکر ميکردم . به با تو بودن . وحشت داشتم از اينکه تو چيزي بفهمي و ديگه من و نخواي .

- من و ترانه رابطه اي نداشتيم . در حد يه صحبت کوتاه بود . اونم نه در مورد خودمون .

دوباره روي تخت نشستم .

- پس در مورد چي بود ؟

- خب اون ميخواست آريا رو ببينه . . .

نذاشتم حرفش تموم شه با تعجب نگاهي بهش انداختم :

- آريا رو ببينه ؟ براي چي ؟ اصلا مگه دوستش داره ؟ مگه براش مهمه ؟

- پريماه آروم باش . اون به دنياش آورده . اين حق و داره که بچه اش و ببينه .

-به چه اسمي ؟ بعد از پنج سال اومده و ميخواد آريا رو ببينه ؟ حتما هم ميخواد بهش بگه که مادرشه آره ؟

- نه همچين قصدي نداره . فقط گفت اگه پريماه با اين قضيه مشکلي نداره . . .

دوباره بين حرفش پريدم .

- معلومه که مشکل دارم . به هيچ وجه اجازه نميدم آريا رو ببينه . اين بحث همين جا تمومه .

- پريماه . اون مادرشه . . .

- مادرشه ؟ اينجوري نگو خندم ميگيره ! کي يه هفته بعد از ازدواجش مجبور شد آريا رو بزرگ کنه ؟ من ! کي پا به پاش با گريه هاش گريه کرد و با خنده هاش خنديد ؟ من ! کي

وقتي مريض بود بالاي سرش شب و صبح ميکرد ؟ من ! به کي براي اولين بار گفت مامان ؟ من ! وقتي شبا کابوس ميديد کي و صدا ميکرد ؟ من ! هنوزم فکر ميکني اون مادرشه

؟

سکوت کرد . مقابلم وايستاد و نگاهم کرد . بعد از مکث طولاني گفت :

- بعدا در موردش حرف ميزنيم باشه ؟

- بعدا يعني کي ؟ يعني وقتي که بازم رفتي ديدن ترانه و اين بار پسر منم با خودت بردي ؟

چشماش و کلافه بست و چند دقيقه بعد باز کرد . دست خودم نبود دلم گرفته بود . شايد تو دلم به ترانه حق ميدادم که بچه اش و ببينه ولي طرفداري رادين خونم و به جوش آورده بود

. از طرفي رفتاراي اين مدتش و بعد هم فهميدن اينکه ترانه رو بدون اينکه به من بگه ديده بدتر عصبيم ميکرد . بدون اينکه چيزي بگه به سمت در اتاق رفت . حالا بي توجهي هم

بهش اضافه شده بود ؟ انگار نه انگار که من ناراحت بودم .

- آره برو ! لازم نيست به فکر من باشي . ناراحتي من چه اهميتي داره ؟ مهم اينه که کاراي تو همه بي عيب و نقصه . مهم اينه که ترانه مادر آرياست و ميخواد ببينتش . اين وسط

احساسات من چه اهميتي داره ؟ ميتوني ساده از کنار همه چي بگذري . من بهت نياز ندارم . اصلا نميخوام کنارم باشي .

در اتاق و که تا نصفه باز کرده بود بست و آروم به سمتم اومد . کنارم نشست و نگاهش و بهم دوخت :

- ميخواي بريم بيرون بچرخيم ؟

- با تو ؟ نه اصلا .

لبخندي روي لبش نشست . انگار فهميد که لجبازيم گرفته . دستش و دور شونم حلقه کرد و من و به سمت خودش کشيد . غر غر کنان گفتم :

- ولم کن .

- بغل زوريه !

حرفي نزدم . بعد از اين جنگ اعصاب بغلش آرومم ميکرد . چشمام بي اراده روي هم اومد . صداي زمزمه وارش و کنار گوشم ميشنيدم :

- حق با توئه . ببخشيد . نبايد بدون اينکه به تو ميگفتم ميرفتم ديدنش . من تنها چيزي که ميخواستم آرامش تو بود . فکر نميکردم اين قضيه به هم بريزتت .

اين حرفش باعث شد تمام احساسات بد از تو دلم بيرون بره . دوباره گفت :

- الانم ميريم بيرون يکم ميچرخيم که جفتمون سرحال بشيم . خوبه ؟

سرم و از روي سينه اش برداشتم و گفتم :

- نه . ميخوام خونه باشم .

دوباره من و تو بغلش گرفت و گفت :

- ميبيني نازکش داري هي ناز ميکنيا !

نگاهش کردم . اونم به چشمام خيره شد . بي اراده زمزمه کردم :

- بعضي وقتا از خودم متنفر ميشم که انقدر دوست دارم . . .

- نشو . منم نميشم . اين علاقه اي که بهت دارم و دوست دارم . . .

نگاهم و ازش گرفتم . از جا بلند شدم و بي صدا حاضر شدم . يک ساعت بعد تو ماشين رادين نشسته بوديم . هر دو غرق فکر . هيچ کدوم حرفي نميزديم . اين سکوت و دوست

داشتم . . .

ساعت 10 شب بود تمام مدت تو خيابونا چرخ زده بوديم و به بهانه هاي مختلف رادين برام خوراکي ميخريد و به خوردم ميداد . آرمين هم زنگ زده بود به رادين براي اينکه آريا

رو بياره خونه . ولي رادين بهش گفته بود آريا رو خونه ي مامانش بذاره . دلم براش تنگ شده بود . دوست داشتم امشب برگرده خونه . ولي نميخواستم رو حرفش حرفي بزنم .

وقتي تلفن و قطع کرد گفتم

- فردا اول هفتست . آريا بايد بره مدرسه .

با لحني آروم گفت :

- اشکال نداره يه روز نره . فردا خودم ميرم دنبالش ميارمش خونه .

سر تکون دادم و حرفي نزدم . نگاهم به پنجره ي کنارم بود و غرق فکر بودم . صداي رادين و شنيدم :

- بهتري ؟

بدون اينکه به سمتش برگردم به حرف اومدم :

- آره فکر کنم . . .

ماشين متوقف شد . متعجب به سمت رادين برگشتم . داشت نگاهم ميکرد .

- چرا وايسادي ؟

- ميخوام باهات حرف بزنم .

سکوت کردم تا چيزي رو که ميخواد بگه . اونم بعد از چند ثانيه مکث سکوت و شکست :

- من اشتباه ميکردم . . . يعني اشتباه فکر ميکردم .

- در مورد چي ؟

- در مورد تو و گذشته و هر چيزي که تو اين مدت بينمون اتفاق افتاد .

فقط نگاهش ميکردم . دستش و به سمتم دراز کرد و دستام و گرفت .

- گذشتت آزارم ميداد . ولي نه اونقدري که دوريت برام عذاب آور بود . من نميخواستم ازت فاصله بگيرم . ولي ميترسيدم . از نزديکي دوبارمون ميترسيدم . به توام حق ميدم که

نخواي ردي از ترانه تو زندگيت باشه . با وجود آريا خيلي سخته که ترانه رو به کل از زندگيم بيرون بندازم . جفتمون اشتباه کرديم ولي قبول ندارم که بايد جدا شيم ! قبول ندارم که

براي هم ساخته نشديم . شديم . تو متعلق به مني ! ديگه دوست ندارم فکر کني که اين رابطه از اولشم غلط بوده . چون نبوده !

نگاهم و تو چشماش دوختم زمزمه کردم :

- تو من و بخشيدي ؟

- چيزي براي بخشش وجود نداره . فکر ميکني اگه ميدونستي که قراره سر راه هم قرار بگيريم بازم اين کارا رو ميکردي ؟

سرم و به نشونه ي نه تکون دادم . لبخند زد و گفت :

- حرف منم همينه . درسته که پنهون کاري جفتمون درست نبود ولي گذشته رو نميشه عوض کرد . شايد اگه منم ميدونستم قراره تو وارد زندگيم بشي هيچ وقت رابطه اي رو با

ترانه شروع نميکردم .

- همه چي تموم شد ؟ يعني اون دعواها و بحث ها و . . .

- آره . همه اش تموم شد . اگه تو من و بخشيده باشي .

بغض گلوم و گرفته بود . فکر نميکردم يه روزي رادين بتونه با همه چي کنار بياد .

- پس ساناز و رامين چي ؟ اونارو چيکار کنيم ؟

- مگه قراره کاريشون کنيم ؟

- يعني قرار نيست تاوان بدن ؟

خنديد و گفت :

- مگه قراره تو مجازات واسه کسي تعيين کني ؟

- آخه اونا . . .

- اونا هر کاري که کردن مهم نيست . مهم اينه که ما مثل اونا نيستيم و اونا هم نتونستن بين مارو به هم بريزن !

لبخند زدم . احساس ميکردم خواب و روياست . . . تو چشمام خيره شده بود . آروم گفت :

- بريم بستني بخوريم ؟

چشمام گرد شد :

- واي نه ! من ديگه جا ندارم .

خنديد . با مکث گفتم :

- بريم دنبال آريا ؟ دلم براش تنگ شده . . .

چشماش و باز و بسته کرد و گفت :

- آره . بريم .

نگاهش و به جلو برگردوند . حرفي رو ميخواستم بزنم ولي دو دل بودم . بالاخره بي طاقت گفتم :

- رادين ؟

بدون اينکه برگرده گفت :

- هوم ؟

- در مورد ترانه . . .

- پريماه اگه تو نخواي من کاري بر خلاف ميلت انجام نميدم .

- نه اين و نميخواستم بگم .

نيم نگاهي به سمتم انداخت :

- پس چي ؟

- خب فکر کنم حق ترانه باشه که آريا رو ببينه . البته دوست ندارم ديگه باباي آريا رو ببينه !

رادين بي اراده با حرفم قهقهه زد . نگاهم و با لبخند بهش دوختم . زمزمه کرد :

- تيکه ميندازي ؟

- نه دارم بهت هشدار ميدم !

يه دستش و از رو فرمون برداشت و بالا گرفت . خندون گفت :

- تسليم . هر چي تو بگي .

- شماره ي ترانه رو بهم بده . خودم باهاش حرف ميزنم و قرار ميذارم . ولي نميخوام آريا چيزي از مادر واقعيش بدونه .

- ترانه هم نميخواد چيزي از خودش بگه . فقط ميخواد ببينتش .

سرم و تکون دادم و گفتم :

- پس اشکالي نداره . از اين به بعدم هر کاري داشت به من زنگ ميزنه نه تو !

- خودت اينارو بهش بگو .

- ميگم .

چند لحظه سکوت کرديم . تو فکر رفتم . ذهنم پر از ترانه و آريا بود . پر از بايد و نبايد . رادين دستش و روي دستم گذاشت و گفت :

- به چي فکر ميکني ؟

- به اينکه ترانه و آريا . . .

قبل از اينکه حرفم تموم شد گفت :

- امشب بهش فکر نکن . قول ميدم اتفاقي نيفته . يه قرار ساده ميشه . از الان نگرانش نباش .

نفسم و بيرون دادم و سرم و تکون دادم . رادين جلوي خونه ي مادرش ماشين و نگه داشت و گفت :

- چند لحظه بشين ميرم آريا رو ميارم .

سر تکون دادم و رادين رفت چند دقيقه بعد دست آريا رو گرفته بود و به سمت ماشين ميومد . با ديدنش دلم ضعف رفت . چقدر دلم براش تنگ شده بود .

آريا روي صندلي عقب نشست و بلند سلام کرد . جوابش و دادم و گونه اش و بوسيدم . چقدر دلم به حال ترانه ميسوخت . چه راحتي کودکي بچه اش و از دست ميداد . چه راحت

بزرگ شدنش و از دست داده بود . به جاش من لحظه لحظه ي زندگيش و کنارش بودم . دستم و بين موهاي خوش رنگش بردم . با اينکه اين رنگ و از من به ارث نبرده بود ولي

اذيتم نميکرد . با اينکه نشونه هايي از مادر اصليش و تو ترکيب چهره اش ميديدم ولي بازم دوستش داشتم .

به خونه رسيديم . بعد از اينکه لباسام و عوض کردم پيش آريا رفتم . روي تخت دراز کشيده بود و داشت ميخوابيد . پيشونيش و بوسيدم چشماش باز شد گفتم :

- ميدونستي مامان خيلي دوست داره ؟

از زور خستگي خميازه کشيد و خواب آلود گفت :

- منم همينطور .

لبخندي روي لبم نشست . چشماش دوباره روي هم افتاد . چند لحظه بالاي سرش وايسادم تا کامل بخوابه :

- نميخواي بخوابي ؟

صداي آروم رادين نگاهم و به سمتش کشيد :

- چرا بريم .

از اتاق بيرون اومدم و همراه رادين وارد اتاق خوابمون شدم . رادين روي تخت دراز کشيد و منم آروم به سمتش رفتم . سرم و روي سينه اش گذاشتم و دست اون دور کمرم حلقه

شد .

- دلم براي آرامش تنگ شده بود .

بوسه اي روي موهام زد و گفت :

- منم دلم براي تو تنگ شده بود .

لبخندي روي لبم نشست و چشمام و بستم . بعد از مدتها براي اولين بار راحت خوابيدم . . .

وارد پارک شدم دست آريا رو سفت گرفته بودم . احساس خطر ميکردم . اگه ترانه حرفي به آريا بزنه چي ؟ اگه آريا بفهمه مادر اصليش من نيستم ؟ تو چشماي آريا نگاه کردم .

ولي اون نگاهش دنبال تاب و سُرسُره بود .

- آريا بيا بريم رو اون صندليا بشينيم .

آريا به زور نگاهش و از تاب گرفت و نگاهم کرد :

- برم تاب بازي ؟

- ميري عزيزم . فعلا بيا بريم اونجا بشينيم .

کلافه دنبالم اومد . اخمام تو هم بود . آريا کنارم روي صندلي نشست . چيزي نگذشت که صداي آشناي ترانه رو شنيدم :

- سلام !

بي اراده از جام بلند شدم . آريا بي توجه به ترانه که با نگاهش داشت ميخوردش چشماش و با حسرت به بچه هايي که در حال بازي بودن دوخت .

بي ميل به ترانه دست دادم و نشستم . متوجه نگاه پر از حسرت ترانه شدم . حق داشت . آريا بچه اي بود که بخواد حسرتش و بخوره . دستي به موهاي آريا کشيدم و گفتم :

- به خاله سلام کردي آريا ؟

آريا نگاهش و از بچه ها گرفت و به ترانه دوخت سريع گفت :

- سلام .

ترانه جلوي صندلي روي پاهاش نشست و نگاهش و به آريا دوخت . حس کردم اونم حال غريبي داره . درست مثل من ! نفهميدم کي مادر اصليش شد خالش و من که نسبتي باهاش

نداشتم شدم مامانش ! شايد دل ترانه هم از همين شکست چون حلقه ي اشک و به خوبي تو چشماش ميديدم .

- سلام عزيزم . چقدر بزرگ شدي . خوبي ؟

آريا فقط سر تکون داد . شايد از برخورد غير طبيعي دوست مامانش تعجب کرده بود ! ترانه دوباره گفت :

- ميشه بغلت کنم آقا پسر خوشگل ؟

آريا بلاتکليف نگاهي به من انداخت . سعي کردم بهش لبخند بزنم و اجازه بدم طعم آغوش مادر واقعيش و بچشه . سخت بود ولي تونستم . آريا موافقت کرد و ترانه دستاش و دور

آريا گرفت و به خودش فشار داد . چند ثانيه پلکاش و بست . حس کردم داره عطر تن آريا رو بو ميکشه . کاري که خودم هميشه بعد از مدتها دوري ازش ميکردم . دلم گرفت . آريا

سريع خودش و از زير دستاي ترانه بيرون کشيد و رو به من گفت :

- برم بازي کنم مامان ؟

نگاهم به ترانه افتاد . سرش و به سمت ديگه گردونده بود . حتم داشتم که مشغول خشک کردن گونه هاي خيسشه .

- آره برو پسرم . من و خاله همين جا ميشينيم .

آريا با خوشحالي دويد سمت تاب . نفسم و بيرون دادم و گفتم :

- خوبي ؟

ترانه تو همون حالت سر تکون داد و کنارم نشست . نگاهش دنبال آريا بود . زمزمه کرد :

- چه پسر خوب و مودبي شده .

- خيلي هم باهوشه .

لبخند و روي لبش ميديدم .

- انتخابم انگار درست بود .

- نترسيدي ؟

- از چي ؟

- از اينکه بلايي سرش بيارم ؟

- نميتونستي بياري . تو رادين و دوست داشتي . اونم از خون رادين بود .

- رادين و دوست داشتم ولي دليلي نداشتم که بچه ي مشترک تو و رادين و دوست داشته باشم . اطمينانت الکي بود .

- بايد برميگشتم آلمان . اونم بدون آريا . چاره اي نداشتم .

- آره شنيدم که قصد ازدواج داشتي .

- اينم يکي از دلايلش بود . ولي همه اش نبود .

- احساست چيه ؟

- خوشحالم که آريا کنار تو انقدر خوب بزرگ شده .

نگاهم به آريا افتاد . پر دلهره گفتم :

- چرا برگشتي ؟

- که آريا رو ببينم .

- فقط همين ؟

سنگيني نگاهش و رو خودم حس کردم . منم چشمام و بهش دوختم :

- آره . دلم ميخواست آريا رو ببينم . . . براي آخرين بار .

- ديگه نمياي ببينيش ؟

- نه !

- يعني نميخواي هيچ نقشي تو زندگي پسرت داشته باشي ؟

- اون الان پسر توئه . بودن يا نبودن من براش فرقي نداره . شايد فقط عذابش بده .

ميدونستم بدجنسي بود ولي از حرفش خوشحال شدم . اينکه کامل از زندگي آريا بيرون ميره و آريا مال من ميشه . . .

- از کجا معلوم ديگه نياي ؟از کجا معلوم حرفي از آريا نزني ؟ از کجا معلوم نخواي همه چي و بهش بگي ؟

- آريا بچمه . فکر ميکني دلم مياد بعدا برگردم و آزارش بدم ؟

نفسم و بيرون دادم و نگاهم و ازش گرفتم .

- نميدونم . . . تو اين مدت اتفاقات عجيب غريبي ديدم . . . ديگه نميتونم به چيزي فکر کنم . فکر ميکنم همه انگيزه ي کافي واسه به هم ريختن زندگي همديگه دارن !

- من قصد ندارم حرفي بهش بزنم . اون مال توئه . مطمئن باش .

برگشتم سمتش و نگاهش کردم . نميدونم تو چشماش چي بود ولي بهم اطمينان داد . آريا رو صدا زدم . براي آخرين بار ترانه آريا رو بوسيد و بوييد . محکم تو بغلش فشارش داد و

بعد رفت . لبخند زنان دست آريا رو گرفتم و گفتم :

- قبل از اينکه بريم خونه ي ماماني و بابايي ميريم بستني ميخوريم . خوبه ؟

آريا هم از همه جا بي خبر ذوق زده موافقت کرد . دستم روي شکمم لغزيد اگه جاي ترانه هم بودم بازم حاضر نميشدم از جگر گوشم دور بمونم . چقدر خوشبخت بودم که جفتشون و

با هم داشتم .

بعد از خوردن بستني به سمت خونه ي خانوم وثوق رفتم . آقاي وثوق به رادين گفته بود حتما آريا رو امروز خونشون ببريم . بر عکس خانوم وثوق ، آقاي وثوق حسابي با شيطنت

هاي پسرونه ي آريا خو گرفته بود .

جلوي در خونه ماشين و پارک کردم و زنگ زدم . در باز شد . انتظار داشتم سهيلا براي بردن آريا بياد ولي خبري نشد . قدم به حياط بزرگ خونه گذاشتم . برخلاف هميشه که از

اومدن به اينجا عصبي ميشدم اين بار احساسم متفاوت بود . . . آروم بودم و اين آرامش عجيب بود ! سهيلا کنار در ورودي وايساده بود . با ديدنم با همون قيافه ي عبوس گفت :

- بفرماييد خانوم منتظرتونن .

خواستم با آريا وارد بشم که سهيلا دوباره به حرف اومد :

- من ايشون و ميبرم پيش آقاي وثوق .

چشمام داشت گرد ميشد با ترديد گفتم :

- خانوم وثوق با من کار دارن ؟

- بله خانوم . بفرماييد .

آريا بي خبر از همه جا دست در دست سهيلا به سمت اتاق کار آقاي وثوق رفت و من به سمت سالن . برام عجيب بود . مدتها ميشد که با خانوم وثوق صحبت نکرده بودم .

با ديدن خانوم وثوق با همون ظاهر متين و شيک و پيکش سلام کردم . جوابم و با سر داد و اشاره کرد بشينم . بدون حرف نشستم و پا روي پا انداختم . بعد از چند دقيقه به حرف

اومد :

- ميخوام برام فال بگيري .

متحير بهش خيره شدم . خونسرد به نظر ميومد . اخمي روي پيشونيش نشسته بود .

- خيلي وقته فال نگرفتم .

بدون اينکه جوابي به من بده بلند گفت :

- سهيلا .

سهيلا چند ثانيه بعد وارد سالن شد :

- بله خانوم ؟

- برامون قهوه بيار

- چشم

دوباره تنها شديم . اين بار نگاهش و به من دوخت و گفت :

- آدم هيچ وقت اصليتش و فراموش نميکنه !

دندونام و رو هم سابيدم . دوباره تيکه و تحقير .

- قرار نيست چيزي که بودم و فراموش کنم . من تغيير کردم و اون آدم سابق نيستم . اگه فالگير ميخواين بگين شماره ي چند نفر و بهتون بدم ! با اجازه رفع زحمت ميکنم .

از جا بلند شدم . طاقت اين يکي رو ديگه نداشتم .

- هنوز اجازه ندادم که بري .

نگاهش کردم . ابروهام بي اراده تو هم رفته بود . انگار از خشمم لذت ميبرد .

- ميخواين با اين کاراتون بگين که هنوزم بهم کينه دارين ؟ هنوزم قبولم ندارين ؟

- ديگه احتياجي به گفتن نيست . خودت ميدوني از اولشم تعلقي به اين خانواده نداشتي . تو پسرم و گول زدي .

مقابلش وايسادم . مثل خودش خونسرد گفتم :

- خيلي بده که نميتونين خوشبختي پسرتون و ببينين .

از جا بلند شد و با ابروهاي گره کرده گفت :

- زبون در آوردي .

- پنچ سال سکوت کردم تا احساستون بهم عوض بشه . انگار اين صبر بي فايده بود . از اين به بعد نميخوام هيچ توهين و تحقيري رو قبول کنم . من زن رسمي و قانوني رادينم .

ازش باردارم . اون من و دوست داره و منم دوستش دارم . اين وسط نه کسي گول خورده نه کسي به زور پاي ديگري مونده . اگه واقعا خوشبختي پسرتون و ميخواين اين جنگ و

تموم کنين .

انگار از حرفام متعجب شده بود . هيچ وقت عادت نداشتم جلوش وايسم . حالا هم جلوش وايساده بودم و هم خبر از بارداريم ميدادم . حسابي جا خورده بود . دوباره به حرف اومدم :

- همه ي احساساي مادرونم و ريختم پاي پسر رادين . پسري که فکر ميکردين اگه وارد زندگيمون بکنينش باعث جداييمون ميشه ولي اشتباه کردين . آريا مارو بيشتر به هم

نزديک کرد . حالا هم بس کنين . فکر ميکنين هر چي به من سخت بگيرين زندگيم و ول ميکنم و ميرم ؟ انگار من و نميشناسين ! با هزار تا بدبختي سر و کله زدم . مطمئن باشين

سر سخت تر از اون چيزيم که زندگيم و به اين چيزاي کوچيک ببازم .

دهنش باز مونده بود و من بي وقفه حرف ميزدم :

- زني که کل عمر مفيدش پيش فالگيراي مختلف ميگذره و ريز و درشت زندگيش و بر اساس نقش و نگاراي ته فنجونش ميگذرونه بهتر از اينم نميتونه عمل کنه ! من يه فالگير

بودم . ميدونين حرفايي که بهتون ميزدم و از کجا ميفهميدم ؟ از خودتون . از چهرتون . از رفتارتون . من رادين و ازتون ندزديدم . عاشقش شدم . عشق که جرم نيست . حالا چون

يه دختر فالگير بودم نبايد طعم عشق و ميچشيدم ؟ شما مادرين . منم مادرم . اگه يه روزي پسرم عاشق دختري بشه به جاي اينکه ديوار بشم و جلوش وايسم براش پل ميشم و به

خواسته اش ميرسونمش . حداقل سعي ميکنم از خودم فراريش ندم !

چند ثانيه مکث کردم و سريع گفتم :

- خداحافظ .

پشتم و کردم و از خونشون بيرون اومدم . عجيب احساس ميکردم سرحالم . لبخند روي لبم غير قابل انکار بود . عينک آفتابيم و به چشمم زدم و به راه افتادم .

- رادين ؟

- هوم ؟

به پهلو چرخيدم . توي تاريک روشن اتاق به نيم رخش نگاه کردم زمزمه کردم :

- خوابيدي ؟

بدون اينکه چشماش و باز کنه گفت :

- بيدارم . چيزي ميخواي ؟

- نه . . . رادين اگه ترانه بعدا برگرده و همه چي و به آريا بگه بايد چيکار کنيم ؟

چشماش و باز کرد به سمتم چرخيد و با لبخندي که گوشه ي لبش نشسته بود گفت :

- چرا انقدر نگراني ؟ اون بر نميگرده .

- ولي من يه فکري دارم .

- چي ؟

- من ميخوام همه چي و به آريا بگم . اون حقشه که بدونه . مگه نه ؟

روي صورتم خم شد و بوسه اي روي پيشونيم گذاشت زمزمه کرد :

- معلومه که حقشه بدونه .

- اين همه سعي کردم همه چي و مخفي کنم ولي بالاخره همه چي رو شد . نميخوام يه روزي يکي ديگه بياد و زندگي آريا رو به هم بريزه . اون کسي که بايد بهش بگه من و توييم

مگه نه ؟

تو چشماش زل زدم . موهام و از روي پيشونيم کنار زد و گفت :

- حق با توئه . با هم بهش ميگيم .

لبخندي بي اراده روي لبام نشست . خودم و تو بغلش جا کردم . دستاش و دورم حلقه کرد . دوباره آروم زمزمه کردم:

- من اگه جاي ترانه بودم هيچ وقت بچه اي مثل آريا رو ول نميکردم . اون معرکست .

- هر کسي لياقت مادري کردن نداره .

- هميشه از اينکه مادرم يه معتاد بود ناراحت بودم . هميشه آرزوم بود مادرم به فکرم باشه . دوستم داشته باشه . هيچ وقت نميخوام بچه هام کمبودي حس کنن .

- تو بهترين مادر روي زميني .

- رادين براي بچمون اسم انتخاب کردم .

خنديد و گفت :

- چقدر هولي . هنوز معلوم نيست جنسيتش چيه !

لبخند به لب گفتم :

- دو تا انتخاب کردم . يه دختر و يه پسر .

لباش و به گوشم چسبونده بود . بوسه اي به لاله ي گوشم زد و گفت :

- پس فکر همه جاش و کردي ؟

- آره . بگم ؟

- اوهوم .

- اگه دختر شد اسمش و ميذاريم آريسا . اگه پسر شد ميذاريم آرين . اسمشون به آريا هم مياد . خوبه ؟

- آره عزيزم . هر چي تو انتخاب کني خوبه .

رادين موهام و نوازش ميکرد . صداي نفساش توي گوشم ميپيچيد . زمزمه وار گفتم :

- دقت کردي خبري از ساناز و رامين نيست ؟

خندون گفت :

- از ابهت خانومم ترسيدن .

خنديدم گفتم :

- ساناز ؟ بعيد ميدونم . ولي اميدوارم ديگه پيداشون نشه .

- نميشه . من مطمئنم .

- از کجا مطمئني ؟

خنديد و گفت :

- يه رازه !

- زن و شوهر بينشون هيچ رازي نيست . بگو .

قهقهه زد .

- فرض کن يکي بهشون يه درس درست و حسابي داده .

- کاري کردي ؟

- من ؟ نه ! بهم ميخوره اهل قلدري باشم ؟

خنديدم با شيطنت گفتم :

- من عاشق مرد قلدرم .

قهقهه زد و گفت :

- از اونايي که سيبيل کلفتن ؟ صداشون خونه رو ميلرزونه ؟ از اون بزن بهادرا ؟

اينا رو در حالي ميگفت که صداش و بم تر کرده بود و اداي مرداي قلدر و در مي آورد . خندم قطع نميشد دوباره گفتم :

- دقيقا مرد روياهاي من همچين آدميه .

رادين خم شد رو صورتم و گفت :

- من و بيشتر دوست داري يا اون مرد روياهاتو ؟

- بايد فکر کنم .

زمزمه وار و پر شيطنت گفت :

- که بايد فکر کني ؟ آره ؟

با سرخوشي خنديدم و گفتم :

- فقط تورو دوست دارم .

لبخندي روي لبش نشست و گفت :

- مجبوري . کس ديگه اي رو دوست داشته باشي ميکشمت .

خواستم چيزي بگم و جوابش و بدم ولي با بوسه دهنم و بست . بعد از چند ثانيه ازم جدا شد گفتم :

- نذاشتي حرف بزنم .

- خودت گفتي مرد قلدر دوست داري .

لبخند از روي لبم کنار نميرفت . فقط تو چشماش نگاه کردم . فقط غرق شدم تو نگاهش . ديگه برام مهم نبود که چه بلايي سر ساناز يا رامين اومده . برام هيچي مهم نبود . . .

فصل نهم

دو سال بعد . . .

- مامان ، مامان عروس و داماد اومدن .

دستي به صورت آريا کشيدم و گفتم :

- باشه ماماني . بريم استقبالشون .

رو به آيلار گفتم :

- دو دقيقه حواست به آرين باشه من برم و برگردم .

- برو خيالت تخت . حواسم به اين کوچولوي خوردنيت هست .

از ميز فاصله گرفتم و با چشم دنبال رادين گشتم . دستي دور کمرم حلقه شد :

- دنبال کسي ميگردي ؟

با شنيدن صداي بم و خوش آهنگش بي اراده خنديدم و گفتم :

- کجا بودي ؟

- مشغول بودم . بالاخره يه باجناق که بيشتر نداريم . بايد حواسم به جشنش باشه ديگه .

با رادين به سمت در باغ رفتيم . پريا آروم آروم همراه با آقاي دکتر يا بهتر بگم علي وارد باغ ميشدن . دو سال تمام به خواستگاري علي جواب سر بالا ميداد . ولي بالاخره اسير

شد . هيچ وقت فکر نميکردم با خاطراتي که داره بتونه عاشق بشه . ولي الان براش خوشحال بودم . . .

اشک تو چشمام حلقه زده بود . نزديک من که رسيد مکث کرد و سمتم برگشت . دستم و به سمتش دراز کردم . با لبخند دستم و گرفت زمزمه وار گفتم :

- ماه شدي .

انقدر صدام آروم بود که شک داشتم توي اون همه هياهو و شلوغي شنيده باشه . دستم و فشار داد فهميدم که متوجه شده . آروم دنبالشون حرکت کرديم تا روي صندلي مخصوصي

که براشون گذاشته بوديم بشينن . به محض نشستن عروس و داماد آهنگ شادي کل باغ و به لرزه در آورد .

همه وسط بودن و ميرقصيدن . کنار پريا وايسادم . به صورتش خيره شدم و گفتم :

- خيلي خوشگل شدي عزيزم .

- راست ميگي پريماه ؟ احساس ميکنم انقدر آرايشم کردن عين دلقکا شدم .

به خنده افتادم . گفتم :

- اتفاقا آرايشت خيلي کمه . خيلي هم خوشگل شدي .

- قربونت برم .

رادين جلو اومد . به علي دست داد و رو بوسي کرد . هم زمان به جفتشون تبريک گفتيم و ازشون فاصله گرفتيم تا بقيه هم بهشون تبريک بگن .

آهنگ عوض شد و اين بار به جاي اينکه آهنگ شاد باشه يه آهنگ خيلي آروم بود . نگاهم روي رادين ثابت موند . ميدونست چي ميخوام . سريع گفت :

- من برم يه سر به آرين بزنم .

با خنده دستش و کشيدم و گفتم :

- سپردمش به آيلار . خيالت راحت باشه . الان وقت رقصه .

- بيخيال شو پريماه من اهل رقص نيستم .

- تو عروسيمونم از زيرش در رفتي . فکر نکن يادم ميره ها .

خنديد و گفت :

- اين قرتي بازيا چيه . مرد و چه به رقص ؟

با حرص گفتم :

- واست اُفت داره ؟

دستش و دور شونم حلقه کرد و گفت :

- اين همه سال کسي نتونسته من و برقصونه . توام بيخيال شو .

- خيلي بي هنري .

به لحن پر از حرص من خنديد و گفت :

- چاکرخواتيم .

بالاخره لبخند روي لبم نشست . بيخيال رقص شديم و به سمت ميزي که آيلار و بقيه نشسته بودن رفتيم . من کنار آيلار و رادين نشستم . آرين رو بغل گرفتم و لباسش و مرتب کردم

. رادين آرين رو از بغلم گرفت و روي ميز نشوند . نيم نگاهي به نيما که مشغول آروم کردن دختر 1 سالش نگار بود انداخت و گفت :

- چقدر اين دخترت غربتيه . بهش بگو اينجوري باشه پسرم نميگيرتشا .

نيما با خنده نگاهي به سمت رادين انداخت و گفت :

- دختر من قصد ادامه تحصيل داره ! تازه عمرا به پسر تو جواب مثبت نميده .

- حالا ميبيني پسر من حسابي دختر کشه . به باباش رفته

همه با اين حرفش خنديديم . آروم به بازوش زدم و گفتم :

- البته باباش ديگه از دختر کشي استعفا داده .

رادين مهربون نگاهم کرد و يه دستش و پشت صندليم گذاشت و گفت :

- من همين يه دونه رو کشتم بسه .

زير لب گفتم :

- پررو .

همه با اين جنگ لفظي ما به خنده افتادن . نگاهم به نيوشا افتاد که با شکم بر آمده نشسته بود و با خنده ميوه هايي که پدرام براش پوست کنده بود و ميخورد . بهش چشمک زدم .

اونم با لبخند جوابم و داد .

آريا از جلوي ميز دويد نگاهم به کراوات به هم ريخته و صورت سرخش افتاد . صداش زدم سريع به سمتم اومد و با عجله گفت :

- چيه مامان ؟ بدو ميخوام برم بازي .

با دستمال صورت عرق کردش و خشک کردم و گفتم :

- انقدر ندو . ببين صورتت چقدر سرخ شده .

کراواتش و مرتب کردم و زير گوشش زمزمه کردم :

- شلخته خان کراواتتم کج شده . اينجوري باشي چشم دخترا نميگيرتتا .

- اِ مامان .

خنديدم .

- قربون شکلت برم . برو . ولي ندو .

بدون اينکه جوابي بده با دو از کنار ميز دور شد . سري به نشونه ي افسوس تکون دادم زير لب گفتم :

- باز داره ميدوه .

صداي رادين و زير گوشم شنيدم :

- انقدر حرص نخور . بچست . داره بازي ميکنه .

نفسم و بيرون دادم و لبخندي به روي رادين زدم . با صداي آيلار سرم به سمتش چرخيد و مشغول حرف زدن شديم .

*****

بالاخره از اون همه هياهو خلاص شديم . به آرين که تو بغلم به خواب رفته بود نگاه کردم . انگار همين ديروز بود که براي نگه داشتن يا نداشتنش دو دل بودم . چقدر خوب شد که

اون روزا تموم شده بود . چقدر خوب بود که بلاخره از دست ساناز و رامين خلاص شده بودم . دورا دور خبر داشتم که دوباره با هم دوست شدن . واقعا خوشحال بودم . حداقل

اينجوري سرشون به خودشون و زندگيشون گرم بود و ديگه مزاحمتي براي من و زندگيم نداشتن .

نگاهم به عقب برگشت . آريا روي صندلي به خواب رفته بود و رادين کتش و روش انداخته بود . صداي رادين نگاهم و به سمتش کشيد :

- دکتر چه خوشحال بود امشب .

با لبخند جواب دادم :

- نبايد باشه ؟ دو سال واسه همچين روزي صبر کرده بود .

- بدبخت نميدونه زن گرفته تازه اول مشکلاتشه .

اخم کردم و گفتم :

- من مشکل زندگي توام ؟

خنديد دست چپم و بالا آورد و بوسيد زمزمه کرد :

- خودت ميدوني جايگاهت تو زندگي من چيه .

لبخندي به روش زدم و نگاهم و به شيشه ي جلو دوختم . به خاطر خلوتي خيابونا خيلي سريع به خونه رسيديم . حالا ديگه خونمون و عوض کرده بوديم و يه خونه ي بزرگتر با سه

تا اتاق خواب خريده بوديم . رادين آريا رو بيدار کرد و بعد هم آرين و از دستم گرفت و به سمت خونه رفتيم .

آريا به محض اينکه وارد خونه شد به سمت اتاقش رفت و شيرجه زد روي تخت . رادين ، آرين و به اتاقش برد و منم به سمت اتاق رفتم . حال اون لحظم وصف نشدني بود . پريا

ازدواج کرده بود . بچه ي من به دنيا اومده بود و همچنان آريا رو داشتم . رابطمم با رادين عالي بود . با اينکه هنوز رابطم با خانوم وثوق يه رابطه ي مادر و دختري نبود ولي حس

ميکردم سعي ميکنه احترامم و نگه داره . همين که با ديدن بچه هام خوشحال ميشد و ميبوسيدشون احساس خوبي بهم ميداد . حد اقل پسرام يه مادر بزرگ مهربون داشتن . چقدر

احساس خوشبختي ميکردم . . .

ده سال بعد . . .

- الو ؟ بفرماييد ؟

- الو پريماه . . . سلام . . .

- سلام ترانه ! خوبي ؟

- مرسي . تو چطوري ؟

- منم خوبم .

- بچه ها چي ؟ خوبن ؟

روي مبل نشستم . ديگه به اين زنگ زدناي گاه و بيگاه ترانه عادت کرده بودم . الان منم مثل رادين فکر ميکردم . نميشد ترانه رو کامل از زندگيمون بيرون کنيم . هر چي باشه اون

مادر آرياست . . .

- همه خوبن . چه خبرا ؟

- سلامتي . راستش ميخواستم يه پيشنهادي بهتون بدم . الان وقت داري ؟

نگاهم به آرين افتاد که مشغول بازي با لپ تاپ بود :

- آره . چي شده ؟

- آريا خونست ؟

- نه با دوستاش رفته بيرون . بعد از اون همه درس خوندن و کنکور دادن حسابي خسته شده بود .

- اتفاقا براي همين زنگ زدم .

به سمت اتاقم قدم برداشتم .

- خب ميشنوم !

- ميخواستم بگم اگه موافق باشين و خود آريا هم بخواد ميتونه بياد آلمان بقيه ي درسش و بخونه . اينجا دانشگاهاي خوبي داره . اونم که متولد آلمانه . خيلي راحت ميتونه اينجا يه

رشته رو انتخاب کنه .

چند ثانيه مکث کردم . پيشنهادش قلبم و لرزوند . دوباره يادم آورد که اون مادرشه . . . انگار فهميد شوکه شدم . سريع گفت :

- البته فقط به عنوان يه دوست اين و ميگم . نميخوام آريا رو سمت خودم بکشونم يا هر چيزي که فکرش و ميکني . اين فقط در حد پيشنهاده !

سريع گفتم :

- نه ترانه . . . مسئله اي نيست . اون همه چي و ميدونه و ميتونه هر جور ميخواد تصميم بگيره !

- مطمئني ؟

- آره . . . من بهش ميگم . خبرت ميکنم .

- باشه منتظر ميمونم . خداحافظ .

گوشي و قطع کردم و خودم و روي تخت انداختم . غرق فکر بودم . آريا 18 ساله شده بود دو سالي بود که همه چي و براش گفته بوديم . اول باورش براش سخت بود .ولي رفتارش

با من عادي و مثل هميشه بود حتي شايد مهربون تر باهام برخورد ميکرد . برام عجيب بود که تو اين مدت نخواسته بود با ترانه حرف بزنه . نخواسته بود چيزي ازش بدونه . با

اينکه ميدونست گاهي ترانه زنگ ميزنه تا از اون بپرسه ولي با اين وجود ترانه براش مثل دوست مادرش بود . يکي مثل نيوشا يا آيلار يا نيلوفر . نه بيشتر !

صداي زنگ خونه اومد و بعد از چند ثانيه صداي آرين که بلند گفت :

- آرياست .

از روي تخت بلند شدم و به سمت در رفتم . کفشاش و در آورد و خسته و عرق ريزون وارد خونه شد . سريع به سمت يخچال رفت و پارچ آب و سر کشيد . برخلاف درگيريهاي

ذهني که برام پيش اومده بود با اين حرکتش حرص خوردم و گفتم :

- دوباره با دهن خوردي ؟ چقدر بهتون بگم با ليوان آب بخورين ؟ گير سه تا آدم شلخته افتادم من !

آريا خندون بطري آب و روي کابينت گذاشت و گفت :

- مامان پري گير نده . خسته ام .

ميدونست از اينکه بهم بگه مامان پري بدم مياد وقتي ميخواست سر به سرم بذاره درست دست روي نقطه ضعفم ميذاشت . به شوخي يه دونه پشت سرش زدم و گفتم :

- بيا برو انقدر من و حرص نده .

آريا خندون از آشپزخونه بيرون رفت و بين راه گوش آرين و کشيد و صداش و در آورد . آرين پر حرص به سمتش حمله کرد . کلافه گفتم :

- دوباره مثل خروس جنگي پريدين به هم ؟ آريا برو لباسات و عوض کن بيا ناهار بخوريم .

آريا به اتاقش رفت و آرين لپ تاپ و بست و وارد آشپزخونه شد . دوباره ذهنم به سمت آريا رفت . چه تصميمي ميگرفت ؟ اگه ميخواست بره آلمان چي ؟

نفهميدم غذا رو چجوري خوردم . وقتي به خودم اومدم که بچه ها تشکر کنان از سر ميز بلند شدن و جواب من فقط نوش جان گفتن آهسته بود . بعد از تميز کردن آشپزخونه گوشي

و برداشتم و شماره ي رادين و گرفتم :

- سلام منزل !

لبخند رو لبم نشست .

- انگار هر چي پير تر ميشي شيطون تر ميشي !

- من هنوز جوونم !

- اون که حتما ! رادين ترانه امروز زنگ زد .

- خب ؟ کاري داشت ؟

- در مورد آريا و تحصيلاتش گفت . پيشنهاد داد بفرستيمش آلمان .

- بيخود پيشنهاد داد . همينجا ميمونه درسش و ميخونه !

يکم من من کردم . من يه آينده ي خوب و براي آريا ميخواستم . نميتونستم با خود خواهي اينجا نگهش دارم . خودش بايد انتخاب ميکرد . . . زمزمه کردم :

- شايد آلمان براش بهتر باشه . خودخواهي نيست که اينجا نگهش داريم ؟

- واقعا ميخواي بفرستيش پيش ترانه ؟

نفسم و بيرون دادم و گفتم :

- اين آينده ي اونه . خودش بايد تصميم بگيره !

چند لحظه سکوت کرد و گفت :

- من شب زود ميام با هم حرف ميزنيم .

- باشه .

- نگران نباش . درست ميشه .

- ميدونم . خداحافظ .

گوشي و قطع کردم . وارد اتاق آريا شدم . گوشيش و کنار گوشش چسبونده بود و آروم با لبخندي که روي لبش نشسته بود تو گوشي پچ پچ ميکرد . با ديدنم صاف نشست سر جاش

. چشم غره اي بهش رفتم و از اتاق بيرون اومدم . به محض اينکه چند قدم از اتاقش فاصله گرفتم لبخندي روي لبم نشست . ميدونستم چند وقتيه با دختري دوست شده . با اينکه

هيچ حرفي ازش نميزد ولي از تغيير حالتها و رفتاراش خوب ميتونستم بفهمم حسابي دل و دينش و باخته . ولي فعلا براي اين حرفا زود بود . اول بايد درسش و ميخوند .

تا شب دلم هزار راه رفت . ولي به محض اينکه رادين وارد خونه شد همه ي اون حسهاي بد از بين رفت . با لبخند به استقبالش رفتم . موهاي کنار شقيقه اش سفيد شده بود و تک

و توک موهاي سفيد به طور پراکنده توي موهاش خودنمايي ميکرد . بيشتر از قبل جذاب شده بود .

- خسته نباشي .

- مرسي .

رادين لباساش و عوض کرد و برگشت توي هال نشست . آرين مشغول بازي با لپ تاپش بود . رادين کنارش نشسته بود و مدام اذيتش ميکرد . تا جايي که داد آرين و در آورد . چند

دقيقه بعد با چايي وارد هال شدم آريا هم درست اومد و کنار من نشست . يکم به حرف زدن معمولي گذشت آرين به سمت اتاقش رفت تا بخوابه . با رفتن آرين ، رادين به حرف اومد

:

- امروز ترانه زنگ زده بود .

آريا بي توجه به حرف رادين نگاهش و از تلويزيون نگرفت . نگاه هراسونم به چهره ي آريا بود . قلبم تند تند ميزد . اين همه مدت بچه بزرگ کرده بودم که حالا انقدر راحت از

دستش بدم و بفرستمش آلمان ؟

آريا حرفي نزد . رادين دوباره گفت :

- شازده پسر با شمام .

آريا نگاهش و به سمت رادين گردوند و گفت :

- با من بودين ؟

- بله !

- خب چيکار داشت ؟

سعي کردم تمام مدت سکوت کنم تا رادين همه چي و بهش بگه .

- يه پيشنهاد براي تحصيلاتت داشت .

به وضوح پوزخند و روي لباش ديدم . رادين دوباره به حرف اومد :

- گفت اگه بخواي ميتوني بري آلمان براي ادامه تحصيل . . .

- من کنکور دادم !

- خب آره . ولي اگه بخواي ميتوني تو آلمان هر رشته اي که بخواي و بخوني . نظرت چيه ؟

ژست خونسردي به خودش گرفت . اينجور وقتا درست مثل رادين ميشد . با همون چهره ي بي تفاوت . زمزمه کرد :

- من به پيشنهاد کسي احتياج ندارم . کنکور دادم . همين جا هم ميخوام درسم و بخونم .

انگار با اين حرفش وجود يخ بسته ام گرم شد . لبخندي روي لبم نشست . نگاه آريا به سمتم برگشت و لبخندي به صورتم زد . با دست گونه ام و نوازش کرد و گفت :

- شب بخير مامان پري .

لبخند شيطونش و با لبخند جواب دادم .

- برو بچه .

رادين هم لبخند زد و گفت :

- ما هم که بوقيم !

آريا خندون يه رادين هم شب بخير گفت . زمزمه کردم :

- آريا هنوزم وقت هست فکر کني .

- جوابم همونه . خوب بخوابين .

به سمت اتاقش رفت . رادين يه جور خاصي نگاهم ميکرد . دستش و باز کرد تا به سمتش برم . منم خوشحال به سمتش رفتم و کنارش نشستم . دستاش دورم حلقه شد . زمزمه وار

گفت :

- ديدي بيخود نگران بودي . اين پسره حسابي بيل تو مخش خورده . همين جا بيخ ريشمون موندگاره !

- اينجوري در مورد بچم حرف نزن .

نفسم و بيرون دادم :

- چقدر خوشحالم که نخواست بره .

- کي دلش مياد مامان پري به اين خوبي رو ول کنه بره اون سر دنيا ؟

اخم کردم و مشتي به بازوش زدم :

- حداقل تو ديگه نگو مامان پري .

خندون من و تو بغلش فشار داد و گفت :

- ديدي نگرانيت الکي بود .

- رادين چقدر آريا بزرگ شده .

- چطور ؟

- ميدونستي دوست دختر داره ؟

قهقهه زد و گفت :

- پدر سوخته دم در آورده .

لبخندي روي لبم نشست .

- فکر کن يه زماني آريا با بچه هاش بياد خونمون .

رادين با شيطنت گفت :

- چه مادر بزرگ باحالي بشي تو !

به لحن شيطونش خنديدم . بوسه اي روي گونه اش زدم و نگاهم و به تلويزيون دوختم . گرماي دست رادين و روي کمرم حس ميکردم . آرامش توي خونم موج ميزد . و فقط همين

برام مهم بود . يه زندگي پر از گرما و آرامش با همسر و پسرام .

" پــــــايــــان "

xxxxxxxxxxx

http://goldjar.blogfa.com

وبلاگ :گولد جار - بلاگفا

***************

ارتباط با ما

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook-

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز ميباشد که حتما نصب کنيد طريق نصبش را توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو  )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود و بروي گزينه

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه ..اين 

ادرس دانلود هست

 1 - open link 

2 - click get now 

3 - click Download

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username  : goldjar.blogfa.com

password:    goldjar2013

====

و قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب -يا- تبلت .. به اينترنت دسترسي و از آن استفاده و دانلود مينمايند - اين دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر ميباشد را از لينتک زير دانلود کنند و از طريق کمپيوتر با ما و دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://www.nimbuzz.com/en/get/voip-and-chat-on-pc/pc-client-downloaded

====

لطفا حتما بخوانيد

نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزشی که در قسمت ( سازنده کتاب ) قرار داده شده انجام دهيد

 با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمـــان (  پشت یک دیوار سنگی ) و نوشته: آرام رضایــی - کاربر انجمن نود و هشتیا . که...براي گوشيهاي موبايل با سيستم آيپـــوب = ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )- ساخته شده است را به همه  علاقه مندان به کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ ( گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم برداشته باشم..../ با سپـاس - فريـــد سقراطـي...

شـــــاد  زي ... مهــــر.. افــــــزووون

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه  ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username:    goldjar.blogfa.com

password:    goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

 اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اینترنت و ام ام اس  سیمکارت ایرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . یک پیام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکی ) یا( یس ) یا گزینه (سیو )( بستگی به نو ع  گوشی داره ) فشار دهيد سپس 

تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  اوکی يا  "یس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير 

شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

یا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

یا 

S nokia n70

حتما با ارسال یکی ازین عبارتها به شماره 2225 باید تنظیمات اینترنت برایتان ارسال شود..مگر اینکه گوشی شما از از نوع گوشیهایی باشه که باید تنظیمات رو بطور دستی وارد کرد.که خیلی کم پیش میاد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري میکنید بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس "گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي MCI.IR

gprs +wap+internet

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند لحظه يک اس ام اس ديگر 

"یس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش کنيم و يا روي "اوکی" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از 

فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي هست

مثـــال :

Nokia n73

یا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکی) و ذخيره کنيد و سپس از شما تقاضاي وارد کردن پين کد" پین کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام اس "  ارسال و نصب ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود