"تــقـــــــاص "

نویسنده :همــــا پوراصفهــانی 

منبع : انجمن نود  و هشتیا

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت کتاب:فرید سقراطی

تهیه و ساخت در وبلاگ:

گولدجار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

سازنده کتاب

"تــقـــــــاص "

توضیحات:

رمان از زبون اول شخص و دختر داستانه مثل بقیه رمانام ... زمانش هم مال حدودا ده سال پیشه! امیدوارم سوتی نداده باشم توش ... 

موضوعش هم بیشتر عشقیه ... کلا من هندی نویس خوبیم اما سعی می کنم یه سری چیزای روانشناسی هم مثل همیشه توش بگنجونم ...

************************

 خلاصـه رمان:

سالها پیش ... وقتی هنوز چشم به دنیا باز نکرده بودم حوادثی رخ داد که تاثیرش را مستقیم روی زندگی من و تو گذاشت ... شاید هیچ کس 

تصورش را هم نمی کرد یک عشق اتشین در گذشته باعث یک عشق اتشین دیگر در آینده شود ... اما به خاطر زهری که گذشتگان از عشق 

چشیدند عشق ما نیز باید طعم زهر به خودش بگیرد ... باید تقاص پس بدهیم ... هم من هم تو ... تقاص گناهی که نکردیم ... تو به من استواری 

را یاد بده! من شکننده ام ... من از جنس بلورم ... من لطیفم ... نگذار بشکنم ... برای شکستنم زود است! دستم را بگیر ... تنهایم نگذار ... 

نگذار این تقاص بی رحمانه روحمان را به کشتن بدهد ... نگذار ... بگذار این زنجیره گسسته را من و تو پیوند بزنیم ... بگذار این کینه ها را 

از بین ببریم ... بیا با هم باشیم که تو از منی و من از تو ... تو نیمه دیگر وجودمی ... کسی هستی که قبل از دیدنت می شناختمت ... حست می 

کردم ... با من بمان ... این تقاص حق من و تو نیست ... هیچ وقت باور نمی کنم که بلور وجودت شکسته باشد ... همان خورده شیشه ای که 

بقیه می گویند را تو نداری ... نه نداری ... منم ندارم ... نمی خواهم باور کنم که تو وسیله ای شدی برای تقاص پس گرفتن ... نگو که دارم 

خودم را گول می زنم! شاید تو خودت خواستی ... شاید هم نه! شاید فولاد آب دیده شدی زیر بار غم این عشق ... بین دو راهی و تردید گیر افتاده 

ام ... بین مرد بودن و نامرد بودن تو ... کمکم کن ... این راه که می روی به ترکستان است ... شاید هم نه ... قسمت است ... هر چه که هست 

من خود را به دست تو می سپارم ... تو برو و مرا بکش به هر سو که دوست داری ... من را با قسمتم پیوند بزن و خودت را با .... 

"تــقـــــــاص "

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

فصل 9

فصل 10

فصل 11

فصل 12

فصل 13

فصل END 14

نویسنده :همــــا پوراصفهــانی 

منبع : انجمن نود  و هشتیا

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت کتاب :  FARID SOGHRATI

http://goldjar.blogfa.com

نویسنده :همــــا پوراصفهــانی 

منبع : انجمن نود  و هشتیا

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت کتاب:فرید سقراطی

http://goldjar.blogfa.com

توضیحات:

رمان از زبون اول شخص و دختر داستانه مثل بقیه رمانام ... زمانش هم مال حدودا ده سال پیشه! امیدوارم سوتی نداده باشم توش ...

موضوعش هم بیشتر عشقیه ... کلا من هندی نویس خوبیم اما سعی می کنم یه سری چیزای روانشناسی هم مثل همیشه توش بگنجونم ...

*********************

خلاصـه رمان:

سالها پیش ... وقتی هنوز چشم به دنیا باز نکرده بودم حوادثی رخ داد که تاثیرش را مستقیم روی زندگی من و تو گذاشت ... شاید هیچ کس

تصورش را هم نمی کرد یک عشق اتشین در گذشته باعث یک عشق اتشین دیگر در آینده شود ... اما به خاطر زهری که گذشتگان از عشق

چشیدند عشق ما نیز باید طعم زهر به خودش بگیرد ... باید تقاص پس بدهیم ... هم من هم تو ... تقاص گناهی که نکردیم ... تو به من استواری

را یاد بده! من شکننده ام ... من از جنس بلورم ... من لطیفم ... نگذار بشکنم ... برای شکستنم زود است! دستم را بگیر ... تنهایم نگذار ...

نگذار این تقاص بی رحمانه روحمان را به کشتن بدهد ... نگذار ... بگذار این زنجیره گسسته را من و تو پیوند بزنیم ... بگذار این کینه ها را

از بین ببریم ... بیا با هم باشیم که تو از منی و من از تو ... تو نیمه دیگر وجودمی ... کسی هستی که قبل از دیدنت می شناختمت ... حست می

کردم ... با من بمان ... این تقاص حق من و تو نیست ... هیچ وقت باور نمی کنم که بلور وجودت شکسته باشد ... همان خورده شیشه ای که

بقیه می گویند را تو نداری ... نه نداری ... منم ندارم ... نمی خواهم باور کنم که تو وسیله ای شدی برای تقاص پس گرفتن ... نگو که دارم

خودم را گول می زنم! شاید تو خودت خواستی ... شاید هم نه! شاید فولاد آب دیده شدی زیر بار غم این عشق ... بین دو راهی و تردید گیر افتاده

ام ... بین مرد بودن و نامرد بودن تو ... کمکم کن ... این راه که می روی به ترکستان است ... شاید هم نه ... قسمت است ... هر چه که هست

من خود را به دست تو می سپارم ... تو برو و مرا بکش به هر سو که دوست داری ... من را با قسمتم پیوند بزن و خودت را با ....

مقدمه:

تواون شام مهتاب کنارم نشستي عجب شاخه گل ها به پايم شکستي

قلم زد نگاهت به نقش آفريني که صورتگري را نبود اين چنِيني

پريزاد عشقو مه اسا کشيدي خدا را به شور تماشا کشيدي

تو دونسته بودي چه خوش باورم من شکفتي و گفتي: از عشق پرپرم من

تا گفتم کي هستي؟ تو گفتي يه بي تاب تا گفتم دلت کو؟ تو گفتي که درياب

قسم خوردي بر ماه که عاشق تريني تو يک جمع عاشق، تو صادق تريني

همون لحظه ابري رخ ماهو آشفت به خود گفتم: اي واي, مبادا دروغ گفت؟!

گذشت روزگاري از اون لحظه ناب که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم تو هر شام مهتاب به يادت شکستم

تو از اين شکستم خبر داري يا نه؟ هنوز شور عشقو به سر داري يا نه؟

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري من اون ماهو دادم به تو يادگاري....

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري من اون ماهو دادم به تو يادگاري....

"تــقـــــــاص "

با سر و صدایی که از بیرون میومد به زور چشمامو باز کردم. آفتاب از پنجره های بلند و سلطنتی اتاقم روی فرشای ابریشمی پهن شده بود. از

تخت خواب بزرگ یه نفر و نیمه ام، پایین اومدم و حریری رو که مثل پرده از بالای تخت آویزون شده بود و دور تا دور تختم رو می گرفت مرتب

کردم. با دیدن تابلوی قشنگم که به دیوار بالای تخت بود لبخندی زدم و سلام نظامی دادم. کار هر روزم بود. قبل از خواب به تابلوم شب بخیر می

گفتم و صبح به صبح بهش سلام می کردم. دمپایی های راحتیمو که شکل خرس بودن پا کردم و شنل نازکی روی لباس خوابم پوشیدم. چون

اصلاً حال لباس عوض کردن نداشتم. جلوی آینه وایسادم و به خودم خیره شدم. طبق روال بقیه روزا غر زدم:

- بازم یه روز دیگه. دوباره باید ول شم توی خونه. حالم از تابستون به هم می خوره. کی می شه تموم بشه؟ یه مسافرت هم نمی ریم دلمون باز

بشه. خدایا یه کاری کن امروز حوصله ام سر نره. یا بزن پس کله سپیده پاشه بیاد اینجا که من از تنهایی در بیام. یه کار بهترم می تونی بکنی.

عشق واهی منو واقعیش کن که ...

خنده ام گرفت و وسط خنده خودمو دعوا کردم:

- حیا کن ... همون بهتر که حوصله ات سر بره دختره چشم سفید!

از اینکه خودمم مثل مامانم خودمو دعوا می کردم خنده ام شدت گرفت و پشت پنجره رفتم. حیاط بزرگمون مثل همیشه باعث نشاطم شد و خماری

خوابو از بین برد. چند تا حوض بزرگ به غیر از برکه پشت ساختمون وجود داشت، که به حیاط روح می داد. حیاط، تیکه تیکه چمن کاری شده

بود و با قسمتای سنگی از هم جدا می شد. از جلوی پنجره که کنار رفتم یهو فکری تو ذهنم بالا پایین پرید که باعث شد خودمم شاد شم و بالا

پایین بپرم. با شادی گفتم:

- آخ جون ... امروز مهمونی داریم! ای رضا دورت بگردم که اول صبحی دل منو شادولی کردی.

اون شب مهمونی بزرگی به مناسبت قبولی رضا، داداش بزرگترم تو کنکور، برگزار می شد. رضا بیست و یه سالش بود و من هجده سال. البته

دلیل اینکه رضا سه سال پشت کنکور موند خنگ بودنش نبودا! کلاس کاریش بود! رضا دوست داشت که اول خدمت سربازیشو تموم کنه و بعد

بره دانشگاه. همیشه می گفت:

- دوست ندارم وقتی که سنم رفت بالا، با یه مدرک بالای تحصیلی، تازه برم آش خوری. اون وقت برام خیلی افت داره.

همین کارو هم کرد. اول رفت سربازی و بعد از تموم شدن خدمت یک سالی رو به درس خوندن یا به قول من خرخونی گذروند و بعدش هم

کنکور داد و قبول شد. اون هم مدیریت دانشگاه تهران! دست راستش زیر سر من بدبخت تنبل! بابا و مامانمم به همین مناسبت امشب همه رو

دعوت کرده بود خونه مون. سرو صدایی که از بیرون می یومد، واسه همین جشن بود. با شنیدن صدای در به خودم اومدم و به طرف در بزرگ

و بلند اتاقم رفتم، که روش با طرحای مینیاتور کنده کاری شده بود. درو که باز کردم، مژگان، خدمتکار کم سن و سالی که تازه استخدام شده بود

و بیشتر دور و بر من بود و کارای منو انجام می داد رو روبروم دیدم. با لبخند گفت:

- سلام صبح به خیر.

خمیازه ای کشیدم و گفتم:

- سلام ساعت چنده؟

من اگه جای اون بودم می گفتم:

- کوری؟ ساعت به اون گنده ای بستی به دستت یکی گنده ترشو که زدی به دیوار اتاقت سوادم که داری یه نگاه بکن ببین چنده!

ولی اون در به در فلک زده نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

- ساعت تازه ده شده ... پدر و مادرتون و آقا رضا منتظر شما هستن.

- کجان؟

- توی کتابخونه. در ضمن هر وقت خواستین صبحانه بخورین منو خبر کنید.

زیر لب غرغر کردم:

- تو رو می خوام چه کنم؟

ولی گفتم:

- باشه تو برو به کارات برس.

بعد از رفتن مژگان به طرف کتابخونه به راه افتادم. از چندین راهرو گذشتم. جلوی در عریض کتابخونه وایسادم و چند ضربه به در زدم و بعدم

مث دور از جونم گاو سرمو زیر انداختم و رفتم تو. بابا و مامان و رضا روی کاناپه های کتابخونه نشسته بودند و مشغول گپ و گفتگو بودن. به

محض دیدنم مامانم گفت:

- به سلام رزا خانم! صبح عالی به خیر. چه عجب مادر دل از اون رخت خواب کندی!

رضا در حالی که می خندید دنبال حرف مامانو گرفت و گفت:

- دوباره تو شکل شعبون بی مخ اومدی؟ نمی تونی قبل از اینکه از اتاقت خارج بشی لباستو عوض کنی؟

قیافه مو در هم کشیدم، دست به سینه شدم و گفتم:

- باز تو حرف زدی اسمال جارو کش؟ ای بابا! بذارین از در بیام تو، چشمتون به جمال من روشن بشه، اون وقت شروع کنین به تیکه انداختن.

بابا پا در میونی کرد و در حالی که طبق معمول طرف منو می گرفت، گفت:

- رضا چرا صبح اول صبحی به دختر گلم پیله می کنی؟ دختر من تکه. حتی شلختگی هاش هم قشنگه.

رضا مغرورانه قری به سر و گردنش داد و گفت:

- اگه از نظر قیافه و شکل و شمایلش می گید که باید بگم به خودم رفته. اما از نظر اخلاقی و لباس پوشیدن و ظاهر بیشتر به همون شعبون بی

مخ شباهت داره، تا به دختر خانواده سلطانی!

حق با رضا بود. مامان و بابا و رضا همیشه قبل از خارج شدن از اتاقاشون لباس مرتب می پوشیدن و کاملاً مرتب بودن. انگار همیشه می

خواستن برن مهمونی. این یه رسم بود تو خونواده مون که طبق معمول همیشه من سنت شکنی می کردم. کلا هیچ وقت روی اسلوب نمی

تونستم زندگی کنم. خوش داشتم راحت باشم! با غیظ یکی از کوسنای روی مبلو برداشتم و به طرفش نشونه رفتم، که سرشو دزدید و کوسن به

یکی از قفسه های کتابخونه برخورد کرد. با عصبانیت گفتم:

- خوبه حالا یه رشته با ارزش قبول نشدی، وگرنه از فردا باید لباسای آقا رو هم می شستیم! همچین می گه خانواده سلطانی کسی ندونه فکر

می کنه داری در مورد ... بابا چرا این خونه اینقدر گنده اس؟ هر بار که می خوام از یه جایی برم یه جای دیگه هوس می کنم زنگ بزنم به

آژانس دو ساعت طول می کشه از اتاقم بیام اینجا!

بابا در حالی که از حرفای نامربوط من خنده اش گرفته بود پاشو که روی پای دیگه اش انداخته بود برداشت و میون حرص خوردن من، گفت:

- بیا دخترم، بشین توی بغل بابا، نیازی نیست اینقدر حرص بخوری. تا وقتی من بالای سرت هستم از دست هیچ کس حرص نخور عزیز دلم. این

اولاً ... دوماً با خونه چی کار کنم؟ بابا چرا غر می زنی؟ یه کم تحرک برات بد نیست.

- یعنی می خواین بگین من خیگم؟

قبل از بابا رضا غش غش خندید و گفت:

- آره خیگی ولی از اون وری! مثل اتود می مونی ... دراز و لاغر.

- اِ بابا ببینش.

بابا فقط گفت:

- مانکن منو اذیت نکن رضا.

رضا با دلخوری مصنوعی گفت:

- وقتی مدافعی مثل آقای سلطانی بزرگ داره نباید هم از من حساب ببره!

با عشق بغل بابا پریدم و برای رضا شکلک در آوردم. رابطه من و رضا معمولاً خیلی خوب و جور بود، ولی بعضی وقتا هم مثل کارد و پنیر می

شدیم. به قول مامان، هیچ چیزمون به آدمیزاد نرفته بود. مامان گفت:

- صبحونه خوردی لوس بابا؟

می دونستم الانه که مورد توبیخ قرار بگیرم برای همین هم سرمو توی گردن بابا قایم کردم و گفتم:

- نوچ.

مامان با عصبانیت گفت:

- رزا! یعنی چی؟ اولاً این چه طرز جواب دادنه؟ خجالت نمی کشی از اون قدت؟ دوماً می دونی که چقدر روی مسئله صبحونه حساسم. بدو برو

صبحونه تو بخور و بیا تا یه خبر خوش بهت بدم.

شنیدن خبر خوش قند توی دلم آب کرد. از بغل بابا که مردونه به لوس بازی های یکی یه دونه اش لبخند می زد بیرون پریدم و شیرجه زدم توی

بغل مامان. مامان با عصبانیت گفت:

- اه این چه وضعیه؟ اصلاً حالا که اینطور شد اجازه نمی دم امشب لباس ماکسی بپوشی. تو هنوز باید پستونک بذاری گوشه لپت.

جیغ کشیدم و گفتم:

- وای! لباسم حاضر شده؟ مامان؟ جون من ... جون من لباسم حاضر شده؟

تند تند مامانو می بوسیدم و حرف می زدم. مامان با ترش رویی منو از خودش جدا کرد و گفت:

- اول صبحونه!

- مامان جون من...

- همین که گفتم.

با التماس به بابا نگاه کردم تا اون پادرمیونی کنه. ولی اونم شونه و ابروشو با هم بالا انداخت. پای راستمو روی زمین کوبیدم و گفتم:

- اه ... باشه.

خواستم از کتابخونه خارج بشم که رضا از پشت سرم گفت:

- تو سالن مأمور مخفی هست، مواظب باش تقلب نکنی فنچ کوچولو.

و زد زیر خنده. با غیظ دندونامو روی هم فشار دادم و به سمت سالن غذاخوری رفتم. چند تا میز بزرگ اونجا بود که روی یکی از اونا بساط

صبحونه چیده شده بود. اصلاً میلی به خوردن نداشتم، ولی به زور مژگان، همون خدمتکار سیریش که به دستور مامان حاضر شده بود،

صبحونه ام رو کامل خوردم. بعد از خوردن سریع با مژگان رفتیم سمت اتاقم. لباسم توی کمد آویزون شده بود و داشت بهم چشمک می زد.

انگار التماس می کرد بیا منو بپوش! با دیدنش داشتم ذوق مرگ می شدم. لباسی بود که از روی فیلم رومئو ژولیت سفارش داده بودم. ساتن

نقره ای که پشت لباس دوتا بال بزرگ نقره ای، از پر قرار گرفته بود. به کمک مژگان لباسو پوشیدم. مژگان مرتب تعریف می کرد و من غرق

غرور و لذت می شدم. تو آینه خودمو نگاه کردم و گفتم:

- پرنسس مانکن خوشگل خوش قد و بالا!

اوه اوه! چقدرم برای خودم در نوشابه باز می کردم. بعد از مرخص کردن مژگان خودمم از اتاق رفتم بیرون. می خواستم برم لباسو به مامان

نشون بدم، مونده بودم کجا برم پیداش کنم. با دیدن یکی از خدمتکارا هجوم بردم سمتش و سراغ مامانو گرفتم که گفت توی اتاق رضاست. رو

هم رفته چهار تا خدمتکار داشتیم که همیشه دو تاشون موجود بودن، هفته دو روز مرخصی داشتن و برای همین هم هیچ وقت همه شون با هم

نمی موندن. مگه اینکه مهمونی چیزی داشته باشیم. مثل امروز که همه شون بودن. با عجله به سمت اتاق رضا رفتم. همیشه همینطور بود.

باید براشون ردیاب نصب می کردم که گمشون نکنم. به اتاق رضا که رسیدم بدون اینکه در بزنم بازم مثل بلانسبت گاو پریدم تو. مامان لب تخت

رضا نشسته بود و رضا با کت و شلوار نقره ای و پیرهن سفید و کروات نقره ای روبروش وایساده بود. چه ژستیم گرفته بود پدسگ! ا نه!

کقافت مناسبت تره، نباید به بابای خودم فحش می دادم. مامان با دیدن من به آرومی از جا بلند شد. رضا هم به طرفم چرخید و با دیدنم خشکش

زد. با لبخند بهشون نزدیک شدم. چرخی زدم و گفتم:

- چطوره؟

مامان با چشمایی پر افتخار گفت:

- فوق العاده است!

رضا هم سوتی زد و گفت:

- ببین چی شده ورپریده! دیگه بال هم در آورد درست و حسابی شد فنچ!

خندیدم و با شیطنت گفتم:

- من از روز اول هم فوق العاده بودم، ولی خداییش لباسم خیلی قشنگ شده.

مامان جلو اومد و در حالی که دورم چرخ می زد، گفت:

- دخترم واقعاً بزرگ و خانم شده. باورم نمیشه که با یه تغییر لباس اینقدر عوض شده باشی. باید برم بگم برات اسفند دود کنن می ترسم خودم

چشمت بزنم.

لبخند روی صورتم نشست. همیشه از اینکه کسی منو بزرگ خطاب کنه لذت می بردم. نمی دونم چه عجله ای داشتم برای زودتر بزرگ شدن.

بار اول بود که لباس مجلسی می پوشیدم. تا قبل از این همیشه بلوز شلوار و لباسای اسپرت می پوشیدم. رضا با لبخند موذیانه گفت:

- فکر کنم از فردا خواستگارها پاشنه در خونه رو از جا بکنن و منو از شر این مزاحم خلاص کنن.

فکر خواستگار یه ذوق خاصی تو دلم به وجود می آورد. ذوق بزرگ شدن، یا حالا هر چیز دیگه! خندیدم و برعکس ذوق مرگ شدنم گفتم:

- اون که بله! ولی زیاد خوشحال نشو. چون کسی از من بله نمی گیره. فعلاً شما مقدمین. در ضمن، زود باش بگو ببینم، تو چرا لباست رنگ

لباس منه آقا خوشگله؟

- این آخری رو خوب گفتی، ولی طرح لباس نقشه مامانه.

بعد با لحن افسوس واری به شوخی گفت:

- مامان می خواد منو تو رو امشب رسماً نامزد اعلام کنه و ما باید مثل دو تا نامزد، امشب قدم به قدم با هم باشیم.

با خنده دو کف دستمو به هم کوبیدم و گفتم:

- عالیه! من از خدا می خوام نامزدی به خوشگلی تو داشته باشم.

یه تای ابروی خرمایی و کمونی رضا بالا پرید و گفت:

- آفتاب از کدوم طرف در اومده مهربون شدی؟ تو که صبح داشتی منو با لباس درسته قورت می دادی.

خودمو لوس کردم و با ناز گفتم:

- آخه می خوام بغلم کنی. خیلی وقته که بغلم نکردی.

مامانم اخم کرد. همیشه از لوس بازی های من عذاب می کشید و سعی داشت هر طور شده منو عوض کنه. ولی موفق نمی شد. رضا خندید و

مامان با اخم گفت:

- رزا تو عوض نمی شی! خوبه همین دیشب بود که به زور از هم جداتون کردم، وگرنه همونطور تو بغل هم خوابتون می برد.

رضا خندون دستاشو از هم باز کرد و گفت:

- بفرما، این آغوش ما از آن شما ای دختر زیبا!

شیرجه زدم توی بغلش. پاهامو دور بدنش حلقه کردم و محکم گونه اشو بوسیدم. رضا زمزمه وار گفت:

- لوس لوس لوس. خیلی لوسی رزا! ولی نمی دونم چرا تازگیا اینقدر از دخترای لوس خوشم می یاد.

بعد آروم در گوشم گفت:

- مخصوصاً وقتی اینقدر خوشگل و تو دلبرو باشن!

سرمو روی شونه اش گذاشتم و گفتم:

- رضا امشب یه قدم هم از من دور نمی شی ها!

رضا بی حرف گونه امو بوسید. صورتشو از من جدا نکرده بود که نور فلاش دوربین باعث شد به طرف مامان که دوربین به دست ایستاده بود

نگاه کنیم. گفتم:

- اِ مامان چرا بی خبر عکس می گیری؟ خوب یه ندا بده جِست بگیریم. دو روز دیگه این عکسا رو بچه ام می بینه میگه چه مامان چلاق شفته

شولی دارم.

مامان که از حرف زدن من خنده اش گرفته بود سعی کرد خنده اشو قایم کنه و گفت:

- صحنه خیلی قشنگی بود. دلم نیومد با صدا زدنتون خرابش کنم.

همونجا بغل رضا دست به کمرم زدم و گفتم:

- اِ من که لوس و ننر بودم! چی شد حالا ...

مامان با اخم گفت:

- درسته که اعصابم از دست بچه بازیات داغون شده، ولی از صمیمیتی که با رضا داری خیلی هم خوشحالم. اینو همیشه یادت باشه که تو و

برادرت باید پشت هم باشین. در ضمن بعد از نهار آرایشگر می یاد. حالا هم بهتره بری لباستو عوض کنی تا خراب نشده. یادت نره حموم هم

بری.

- اِ آرایشگر می یاد؟ مگه خودمون نمی ریم آرایشگاه؟ تا حالا از این برنامه ها نداشتیم که آرایشگر بیاد خونه مون.

مامان همینطور که سعی می کرد منو از بغل رضا بیرون بکشه گفت:

- وقت نمی شه بریم آرایشگاه، زودتر برو به کارت برس که بعد نخوای هول بزنی. این دیگه مدرسه ات نیست که دقیقه نود کاراشو می کنی ها.

به دنبال حرف مامان، رضا منو روی زمین گذاشت و گفت:

- برو خواهری، برو لباستو در بیار خراب نشه، به حرفای مامان هم گوش کن.

سرمو تکون دادم و خرامان و با ناز از اتاق رضا بیرون رفتم و به طرف اتاق خودم راه افتادم. دوست داشتم هر چه زودتر شب بشه و عکس

العمل پسرای فامیلو ببینم. آخ که چقدر دوست داشتم چشم تک تکشون رو در بیارم. توی فامیل ما چیزی که به وفور یافت می شد، پسر بود. از

همه بیشتر دلم می خواست عکس العمل سام پسر خاله مو ببینم. با سام راحت تر از همه پسرای اطرافم بودم و دوست داشتم زودتر ببینم نظر

اون چیه؟ نه اینکه خدایی نکرده خر یک تیکه از مغزمو جویده باشه و عاشقش شده باشما! نه خدا اون روزو نیاره. فقط با سام زیادی ندار

بودم. برام درست مثل رضا بود. گفتم عشق یاد عشق واهی افتادم. آخ عشق واهی عزیزم! اسم تابلومو گذاشتم عشق واهی. آخه داستان داشت

برای خودش. اون زمان نقاشی خیلی می کشیدم، ولی این نقاشی برام از همه خاص تر بود. چون وقتی که اونو کشیدم به نظرم همه چی غیر

طبیعی بود، شادم نبود و من توهم زده بودم. در هر صورت ... یه شب نصفه شب بدون دلیل از خوب پریدم. حتی خوابم ندیده بودم! خواب از سرم

پریده بود و کلافه بودم. ماه هم کامل بود. خیلی پریشون بودم و دنبال یه چیزی می گشتم که آرومم کنه. و تنها چیزی هم که اون لحظه می

تونست آرومم کند کشیدن نقاشی بود. میلش اون لحظه توی من بیداد می کرد. یک بوم، سه پایه و یه کم رنگ برداشتم و رفتم توی باغ. شروع

کردم به کشیدن. طرح یه پسر رو می کشیدم. دستم با قلمو تند تند روی بوم حرکت می کرد و دیوونه وار رنگا رو روی بوم قاطی می کردم.

درست متوجه نمی شدم که چی قصد دارم بکشم. یه بوم پنجاه در هفتاد جلوم بود، یه پالت پر رنگ، چند تا قلم و یه ذهنیت کمرنگ. دلم می

خواست تا حدی که ممکنه اونو خوشگل بکشم! یه طرح خاص از پسر ایده آلی که بعضی وقتا تو ذهنم می ساختمش. دستام بی اراده روی بوم

از این طرف به اون طرف کشیده می شد. نزدیکای صبح بود که نقاشی تموم شد. تا اون روز نتونسته بودم یه نقاشی رو به این زودی تموم کنم!

با خوشحالی بوم رو برداشتم و برگشتم توی اتاقم. اینقدر خسته بودم که بوم رو وسط اتاق ول کردم و روی تخت افتادم و بیهوش شدم. نزدیک

ظهر بود که از خواب بیدار شدم. بوم هنوز وسط اتاق بود. اولین کاری که کردم رفتم سر وقتش تا ببینم چی خلق کردم! با دیدن نقاشی نزدیک بود

پس بیفتم! اصلاً باورم نمی شد که این نقاشی کار من باشه، ولی بود! یه پا پیکاسو شده بودم برا خودم. روی بوم، پسری کاملاً غربی خود نمایی

می کرد! پسری که تا حالا به خوشگلی اون تو تموم عمرم ندیده بودم! یه پسر با چشمای درشت و کشیده و خمار آبی، پوست سفید، موهای

طلایی لخت که تیکه تیکه روی پیشونی اش ریخته بود، لبایی به رنگ گلای سرخ باغ، بینی کوچیک و خوش فرم که انگارصد بار با خط کش

تراش خورده بود. ابروهایی کمونی و مژه های بلند و فر خورده به رنگی روشن. اینقدر خوشگل بود که حتی قدرت حرکت نداشتم! چند لحظه

محو تماشاش شدم و اصلاً حواسم نبود که دستم روی قلبم خشک شده. وقتی به خودم اومدم از جا پریدم و دوون دوون اول از همه رضا رو خبر

کردم و بعد از اون بابا و مامانو. رضا رو که کشون کشون با خودم به اتاقم آوردم ولی بابا و مامان یه کم طول کشید تا اومدن. رضام مث خودم

با دیدن تابلو جا خورد. سوتی کشید و گفت:

- چه کردی رزا!

چند لحظه تابلو رو خوب بررسی کرد. بعدش به شوخی اخم کرد و در حالی که دستشو روی گردنش می ذاشت، گفت:

- وا غیرتا! رگ غیرتم غُلید بیرون. این کیه تو کشیدی دختره گیس بریده؟ یالا بگو تا خودم گیساتو نبریدم.

مشتی به شونه اش کوبیدم و خواستم جوابش رو بدم که در باز شد و بابا و مامان وارد شدن.

با ذوق دست بابا رو چسبدیم و گفت:

- بابا ببین نقاشیمو. دیشب اینو کشیدم. خیلی قشنگه نه؟

قبل از اینکه بابا فرصت کنه حرفی بزنه صدای ناله مامان بلند شد:

- فرهاد ...

با تعجب به مامان خیره شدم و با دیدن رنگ پریده و لبهای لرزون و چشمای آماده بارشش گفتم:

- مامان چت شد؟ به خدا این بابا فرهاد نیست.

نگاهی به بابام کردم که ببینم چه شباهتی بین اون و تابلو وجود داره. خواستم حرفی بزنم که با دیدن اخمای درهم بابا و صورت برافروخته اش

لال شدم. رضا هم مثل من تعجب کرده بود و هیچی نمی گفت. بابا شونه های لرزون مامانو گرفت و گفت:

- چیزی نیست عزیزم، این فقط یه نقاشیه. آروم باش، آروم باش خانوم من.

مامان با خشم به سمت من برگشت و گفت:

- تو، تو اونو کجا دیدی؟ تو از کجا ...

بابا مامانو گرفت و گفت:

- الان وقتش نیست. تو برو بیرون ... من با رزا صحبت می کنم. تو حالت خوب نیست عزیزم.

سپس با تحکم به رضا گفت:

- رضا مادرتو ببر.

رضا که حسابی گیج شده بود دست مامانو گرفت و همراه اون از اتاق خارج شدن. زبونم بند اومده بود و واقعاً نمی دونستم چی شده؟! بابا با

دست به تخت اشاره کرد و من بی حرف نشستم. سکوت سنگینی به وجود اومده بود که اذیتم می کرد. جرممو نمی دونستم چیه! نکنه بابا غیرتی

شده؟ کتکم می زنه؟ وای نه بابا تا حالا دست روی من بلند نکرده. خدایا خودمو به خودت می سپارم. دو دستی منو بچسب. بعد از چند لحظه که

هر دو ساکت بودیم و بابا به تابلو نگاه می کرد، سکوت توسط خودش شکسته شد و گفت:

- خب؟

تعجبم بیشتر شد و گفتم:

- خب چی؟

- کجا دیدیش؟

چشمام مث رگ غیرت رضا غلید بیرون:

- هان؟

- رزا ادای بچه های خنگ رو در نیار. ازت پرسیدم کجا دیدیش؟ این شخصیتو کجا دیدی که نقاشیشو کشیدی؟

- به خدا هیچ جا بابا. من همینطوری اینو کشیدم.

- توقع داری باور کنم؟

تا حالا سردی و ناراحتی بابا رو ندیده بودم. برای همین بغض کردم و گفتم:

- بابا من مگه به شما دروغ گفتم تا حالا؟

- نه و توقع دارم اینبار هم صادق باشی.

- من دروغ نمی گم. دیشب یهو دلم خواست اینو بکشم و کشیدم. بدون اینکه این شخصو دیده باشم. اصلاً به نظرم اون وجود خارجی نداره!

بابا از جا بلند شد و پشت پنجره رفت. دستشو میون موهای خاکستری و سیاه پر پشتش فرو کرد. صدای زمزمه اش رو شنیدم که گفت:

- امکان نداره! آخه چطور ممکنه؟ این دیگه یعنی چی خدا؟

بعد از یکی دو دقیقه دوباره به سمت من برگشت و گفت:

- رزا تو مطمئنی که ...

بغضم که تا اون لحظه به زور جلوش رو گرفته بودم ترکید و گفتم:

- بابا به خدا ...

بابا که طاقت دیدن اشکامو نداشت جلو اومد و دستی روی سرم کشید. همین کافی بود تا ناراحتی هام دود شه و به هوا بره. تند تند با مشتامو

اشکامو پاک کردم و ززل زدم توی چشمای بابا. گفت:

- خیلی خب باشه باور می کنم. هر چند که زیاد با عقل جور در نمی یاد. رزا این نقاشی نباید توی خونه بمونه. مادرت با دیدن اون رنج می کشه.

- ولی بابا...

- ولی و اما نداره. همین که گفتم، این دیگه عروسک نیست که برای داشتنش چونه بزنی. فهمیدی؟

مثل بچه های زبون نفهم اصرار کردم:

- بابا به خدا یه پارچه می کشم روش که هر وقت مامان اومد توی اتاق نبینتش، ولی بذارین اینجا بمونه. آخه من خیلی دوسش دارم. از همه

تابلوهای دیگه ام بیشتر. همه اونا رو ازم بگیرین ولی اینو نه. تو رو خدا بابا. جون رزا.

بابا دوباره با کلافگی دستش رو میون موهاش فرو برد و گفت:

- خوب می دونی که اون چشمای سبزت چه قدرتی داره. پدر صلواتی وقتی اینجوری به آدم نگاه می کنی کی می تونه بهت نه بگه؟ کی گفت تو

اینقدر شبیه مامانت بشی آخه؟

با ذوق گفتم:

- پس قبوله بابا؟

- باشه قبوله ولی به شرط اینکه مادرت هیچ وقت اونو نبینه.

بغل بابا پریدم و محکم بوسش کردم. می خواست از اتاق بره بیرون که صداش کردم و گفتم:

- بابا ...

برگشت:

- بله؟

- مامان چرا با دیدن این تابلو اونجوری شد؟

اخمای بابا دوباره درهم شد و گفت:

- مهم نیست. سعی کن گذشته مادرتو زیر و رو نکنی. وای به حالت اگه اذیتش کنی!

بعد انگار که با خودش حرف بزنه گفت:

- نمی دونم این چه امتحانیه دیگه و چه حکمتی توشه!

اخم کردم و گفتم:

- خب حالا! بابا فرهاد بد اخلاق...

بابا خنده اش گرفت و برای اینکه من خنده شو نبینم سریع از اتاق رفت بیرون. جلوی تابلوم ایستادم و لحظاتی با تعجب نگاش کردم. چقدر دلم

می خواست بدونم چرا این تابلو اینطور روی بابا و مامان تاثیر منفی گذاشته. ولی به عقل ناقصم هیچی نمی رسید. حسابی تو فکر غرق شده

بودم که در اتاق باز شد و رضا اومد تو. با دیدن من تو اون حالت متفکر خنده اش گرفت و گفت:

- اِ فنچ کوچولو فکرم بلده بکنه؟

به اعتراض گفتم:

- اِ رضا!

لب تختم نشست و گفت:

- خب برام عجیبه دیگه. توی بیست سال عمرم تا حالا ندیده بودم تو فکر کنی.

بی توجه به کنایه اش گفتم:

- فهمیدی مامان چش شده بود؟

پاشو روی پای دیگه اش انداخت و گفت:

- نه والا ... کارای توئه دیگه. جز دردسر هیچی دیگه که نداری. حالا این نقاشی تحفه چی بود که تو کشیدی؟ لابد اونام مثل من غیرتی شدن.

به سمتش حمله کردم و گفتم:

- ببند دهنتو رضا ... تو جز خورد کردن اعصاب من هیچ کار دیگه ای بلد نیستی؟ تو یه دلقک مضحکی.

رضا در حالی که از عصبانیت من و تلاشم برای کتک زدنش غش غش می خندید سعی می کرد دستامو توی هوا محکم نگه داره تا نتونم مشت

به سینه اش بکوبم. تموم تلاشم آخر بی نتیجه موند و من بی حال تو بغلش ولو شدم. اون روز گذشت و من طبق قولی که داده بودم همیشه

پارچه ای روی نقاشیم می کشیدم. ولی کم کم به خودم جرئت دادم. تابلو رو قاب کردم و روبروی تختم به دیوار آویزون کردم. اینور اونورش رو

هم پارچه ای گذاشته بودم که هر بار قبل از اومدن مامان به اتاق روشو می پوشوندم. ولی به ندرت اون کارم از سرم افتاد. مامان عادت داشت

هر بار که وارد اتاق من می شد اصلاً نگاه به دیوار روبرو نمی انداخت و همین کار منو راحت کرده بود. از اون دردسرا که بگذریم ... نوعی

انس با تابلوم داشتم. احساس می کردم تابلو با من حرف می زنه. اسم اونو عشق واهی گذاشتم. به نظرم عشقی که نسبت به اون پسر داشتم

الکی و چرت و پرت بود! چون که همچین پسری تا این حد خوشگل و جذاب اصلاً وجود نداشت. عشق؟! نه مثل اینکه خره بالاخره منو جوید. از

دست رفتم! به احساس خودم می خندیدم و اونو پوچ می دونستم، ولی دل کار خودشو بلد بود. از فکر و خیال خارج شدم و با سرخوشی وارد

حموم شدم. یک حموم دلچسب و طولانی! بعد از خارج شدن موهای بلند حناییمو سشوار زدم و با سرحالی از اتاق خارج شدم. وقت نهار بود و

همه تو سالن غذاخوری منتظرم بودند. چون کف راهرو ها لیز بود، شیطنتم گل کرد و شروع کردم به لیز خوردن تا خود سالن غذا خوری.

مامان که منو تو اون حالت دید، سری به افسوس تکون داد و گفت:

- نخیر تو نمی خوای بزرگ بشی!

و رو به بابا گفت:

- فرهاد وای به حالت اگه یه بار دیگه بگی دخترم بزرگ شده.

بعضی وقتا از غرغرای مامان خسته می شدم. ولی هیچ وقت به خودم اجازه نمی دادم که به بابا یا مامان بی احترامی کنم. با لبخندی که همیشه

روی صورتم بود کنار بابا پشت میز نشستم و گفتم:

- آخه از امشب نامزد می کنم. باید سنگین و رنگین باشم و مثل آدم بزرگا رفتار کنم. پس بذارید این چند ساعت رو تا می تونم بازی و

بازیگوشی کنم.

رضا و مامان خنده شون گرفت. به رضا چشمکی زدم و گفتم:

- آخ بابا نمی دونی چقدر نامزدم خوشگله! اینقدر دوسش دارم که حد نداره.

رضا یواشکی چشمک زد که دلم براش ضعف رفت. بابا ولی با ابروهای بالا پریده گفت:

- نامزد؟! کی اومده خواستگاری تو که من خبر ندارم؟

بعد از مامان پرسید:

- اینجا چه خبره خانم؟

در حالی که یه تکه از مرغ سوخاریمو می ذاشتم توی دهنم، فرصت جوابو از مامان گرفتم و خودم گفتم:

- بهتره از نامزدم بپرسید.

و با چنگال به طرف رضا اشاره کردم. تیر نگاه بابا این بار رضا رو نشونه گرفت و رضا میون خنده قضیه رو برای بابا تعریف کرد.

بعد از نهار آرایشگر اومد و من همراه سوفیا به اتاقم رفتم. سوفیا زنی حدوداً سی و هفت- هشت ساله و ارمنی بود، با اندامی کشیده و لاغر.

موهای بور و چشمای عسلی داشت. همچین توصیفش می کنم انگار قراره بیاد خواستگاریم. نگام بهش خریدارانه بود. منو روی صندلی نشوند

و خواست که لباسمو ببینه. لباسو از کمد در آوردم و نشونش دادم. اخلاق خشکی داشت با دیدن لباس ابرویی بالا انداخت و فقط گفت:

- بهتره روی این صندلی بشینید و تکون هم نخورید.

اونم فهمیده بود من یه جا بند نمی شم که این مدلی گفت! کلا من رسوام! نشستم و اخمامو تو هم کشیدم. خوشم نمی یومد کسی باهام بد حرف

بزنه. سرمو زیر انداختم و گذاشتم موهای بلندمو شونه کنه. از ده سالگی تا حالا موهامو کوتاه نکرده بودم و حالا تا پایین تر از کمرم می رسید!

بابا اجازه نمی داد موهامو کوتاه کنم. کاش می فهمیدم چرا مردا موی بلند دوست دارن؟ همه زحمتش برای ماست کیفش رو اونا می کنن.

موهام فوق العاده نرم و سبک بودن و همین داد سوفیا رو در آورده بود. منم با مارموذی فکر می کردم حقشه! موهام دارن انتقام منو ازش می

گیرن. بعد از کلی کلنجار رفتن بالاخره اونا رو بالای سرم جمع کرد و تاج رو روی اون قرار داد. بعد از اون سراغ آرایش صورتم رفت. چون

پشتم به آینه بود، نمی دیدم که چه بلایی به سرم می یاره. برای بار اول بود که صورتم آرایش می شد. همین طور که برای اولین بار قرار بود

لباس شب بپوشم و همینا هیجان زده ام کرده بود. واقعاً بزرگ شده بودم و به قول مامان باید توی رفتارم تجدید نظر می کردم. از صداهایی که از

بیرون می اومد، فهمیدم که مهمونا کم کم دارن می یان. بعد از سه ساعت یه جا نشستن سوفیا کنار رفت و گفت:

- تموم شد!

نکبت! یه تعریف خشک و خالیم ازم نکرد. منم بدون تشکر از جا بلند شدم و رفتم سمت لباسم. اینقدر حالمو گرفته بود که نمی خواستم به خودم

تو آینه نگاه کنم ببینم چه عنتری شدم! ناچاراً به کمک سوفیا لباسمو پوشیدم و کفشای پاشنه بلندمو که به رنگ نقره ای بود پا کردم. جلوی آینه

که رفتم نزدیک بود از خوشی دل ضعفه بگیرم پس بیفتم. موهای بلندمو بالای سر جمع کرده بود و تاج کوچیکی که پر از نگینای ریز نقره ای

بود روی سرم گذاشته بود. آرایش نقره ای کمرنگی هم روی صورتم جا خوش کرده بود. توی همین حالت بهت گیر کرده بودم که رضا درو باز

کرد و وارد شد. این بار از دیدن اون بهت زده شدم. اونم با دیدن من سر جاش وایساد. فوق العاده خوشگل شده بود! کت و شلوار نقره ای

رنگش رو پوشیده و موهاشو رو به بالا شونه کرده بود. صورتش هم هفت تیغ کرده بود و بوی ادکلونش آدمو گیج می کرد. کمی طول کشید تا

هر دو به خودمون اومدیم شروع کردیم به تعریف کردن از اون یکی. با تذکر رضا که گفت دیر شده به زور سری برای مادام سوفیا تکون دادم

و همراه رضا از اتاق خارج شدم. سالنی که مخصوص مهمونی های بزرگ بود طبقه پایین قرار داشت. بالای پله ها که رسیدیم احساس کردم از

زور ترس و هیجان در حال خفه شدنم. دست رضا رو فشار دادم و گفتم:

- رضا من می ترسم. می شه من نیام؟

رضا لبخندی زد و گفت:

- از چی می ترسی؟ مگه می شه تو نیای؟

- خوب من تا حالا با این ریخت و قیافه جلوی کسی نرفتم. می ترسم!

- بالاخره یه بار اول هم وجود داره. یه نفس عمیق بکش. بچه هم نشو.

- رضا اگه مسخره ام کردن چی؟

خندید و گفت:

- دیوونه برای چی مسخره ات کنن؟ چرا اعتماد به نفستو از دست دادی؟ ببینمت...

مظلومانه نگاش کردم. دستی به گونه ام کشید و گفت:

- مثل همیشه ناز و خانومی. از همیشه هم خوشگل تر شدی.

گونه شو بوسیدم و گفتم:

- خیلی خب، خر شدم، بریم.

اونم در حالی که می خندید، بوس منو بی جواب نذاشت. گونه مو بوسید و دستمو به طرف پله ها کشید. دوباره نفس تو سینه ام حبس شد. با

رضا آروم آروم پله ها رو پایین می رفتیم. کم کم همه متوجه ما شدن و به طرفمون چرخیدن. همهمه ها خاموش شد و سالن رو سکوت فرا

گرفت. تنها صدایی که شنیده می شد، فکر کنم صدای پاشنه کفشای من بود. نمی دونم برای چی ارکستر خفه خون گرفته بود. آروم بازوی رضا

رو فشار دادم. با محبت نگام کرد، تو سبزی نگاش آرامش موج می زد. از آرامش اون منم کمی آروم شدم. پله ها رو تا آخر پایین رفتیم و به

سالن رسیدیم. قبل از اینکه متوجه مهمونا بشم متوجه کف لیز و صیقلی سالن مهمونی شدم. آخ که چقدر دلم می خواست کفش هامو در بیارم و

کمی سر بخورم. باز افکار مسخره خودم خنده ام گرفت. تو اون وضعیت تو چه فکری بودم من! اولین کسایی که به خودشون اومدن بابا و

مامان بودن که با لبخند به سمت ما اومدن و ما رو بوسیدن. افتخار تو چشماشون موج می زد. بعد از اون سیلی از دخترا و پسرا با قیافه های

عجیب و غریب و بعضی ها هم سر و سنگین به طرفمون اومدن. از دیدنشون خنده ام می گرفت ولی جلوی خودمو می گرفتم که دلخوری پیش

نیاد. یکی یکی با اونا دست می دادم و روبوسی می کردم. بوی لوازم آرایش می دادن. فکر می کردم آرایش خودم زیاده، ولی با دیدن اونا

حسابی به خودم امیدوار شدم!

همه حرفای چاپلوسانه شون تکراری بود و تو خوشگلی من و جذابیت رضا خلاصه می شد. در اون بین جمله ایلیا، پسر عموم تنمو به لرزه

انداخت و باعث شد دوباره دلهره به آرامشم غلبه کنه. چشمای سبز زمردی ایلیا که کپی چشمای خودم بود، برق خاصی داشت. برای بار اول بود

که اونو به این حال می دیدم. رنگش کاملاً پریده بود و دستاش سرد سرد شده بود. با صدایی که ارتعاش داشت در گوشم زمزمه کرد:

- داری بزرگ می شی! بالاخره یه روز مال خودم می شی!

اینو گفت و سریع از ما دور شد. بار اول بود که کسی باهام اینجوری حرف می زد. تو راه مدرسه بودن پسرایی که مزاحم می شدن و زرت و

پرت می کردن! اما این مدلش فرق داشت انگار. زیر لب گفتم:

- چی بلغور کرد این برای خودش؟ خب حالا یعنی چی؟ انگار داره در مورد یه دست لباس حرف می زنه که می گه مال خودم می شی. نکبت!

رضا که متوجه دگرگونی ام شده بود پرسید:

- چی شده رزی؟ کسی حرفی بهت زده چرا رنگت پریده؟

دستمو کشیدم روی صورتم و گفتم:

- رنگم؟ نه نپریده ... چیزیم نیست. لابد مال همون موقع است دیگه.

ترسیدم واقعیتو بهش بگم. یهو جدی جدی رگه بغله بیرون و جنگ راه بیفته! تجربه های جدید پشت سر هم داشت برام اتفاق می افتاد. رضا که

قانع شده بود، مشغول صحبت با یکی از دوستاش شد. حواسم به کلی پرت شده بود که با صدای سپیده دختر خاله ام که از خواهر به من نزدیک

تر و هم سنم بود، به خودم اومدم:

- هی کجایی تو دختر؟

با خوشحالی سپیده رو بغل کردم و همه چی از یادم رفت. شلوار چرمی مشکی پوشیده بود با بلوز حریر صورتی. با خنده گفتم:

- نی نی کوچولو! تو هنوز لباس اسپرت می پوشی؟

با اخم ظریفی گفت:

- واه واه حالا خوبه یه بار تو لباس شب پوشیدیا. یادت رفته تا همین چند روز پیش چی می پوشیدی؟ انجیر خشک کی رفته قاطی آجیل؟

خندیدم و گفتم:

- اووه باز به اسب شاه گفتن یابو؟ تو اصلاً برو جوراب تور توری بپوش با دامن چین چینی.

قبل از اینکه فرصت کنه دوباره حرفی بزنه، نگاهی به اطراف کردم و چون سام که برادر سپیده بود رو ندیدم، از سپیده پرسیدم:

- سام کجاست؟

- کنار رضاست.

- بریم پیششون. دلم براش تنگ شده.

- بگو دلم برای کل کل تنگ شده.

خندیدم و گفتم:

- حالا همون!

رضا و سام هم سن بودند و سام دانشجوی رشته پزشکی بود. به خاطر علاقه ای که بهش داشتم شایدم رو حساب همون کل کل کردنمون منم

رشته تجربی رو انتخاب کرده بودم تا مث اون دکتر بشم. نمی خواستم چیزی ازش کم داشته باشم. رقابت بود دیگه!

همینطور که دستم تو دست سپیده بود با هم راه افتادیم اون طرف سالن. بعضی وقتا حس می کردم جای زمین روی ابرا راه می رم، همیشه سرم

رو بالا می گرفتم و قدمامو هم خیلی نرم بر می داشتم. قیافه گرفتن برای این و اون عادتم بود، اینقدر که تو گوشم خونده بودن تکم و حرف

ندارم زیاد از حد مغرور شده بودم! وسط سالن عمو فرشاد و عمو فرزاد و دایی شهرام رو دیدم و ناچاراً مشغول سلام و احوالپرسی شدم. عمو

فرزاد با خنده گفت:

- رزا جان تو عروس خودمی عمو. زود باش یکی از پسرامو انتخاب کن تا همین امشب کار رو یه سره کنم بره پی کارش.

به دنبال این حرف خندید. می دونستم که شوخی می کنه. برای همین منم خندیدم و با خنده گفتم:

- عمو جون! مگه لباسه که یکیو انتخاب کنم؟

آخه عمو فرزاد چهار تا پسر داشت که بزرگترینشون بیست و هفت سالش بود و کوچیک ترینشون هجده سال. مورد اوکازیون! عمو فرشاد به

شوخی اخم کرد و گفت:

- نخیر آقا فرزاد، رزا عروس خودمه. هیچ حرفی هم توش نیست. از اول هم گفته بودم ...

عمو فرزاد با خنده گفت:

- برای ایلناز بگیرش. اتفاقاً خیلی هم به هم می یان!

همه مون خندیدیم. ایلناز دختر عموم بود و چند سال پیش ازدواج کرده بود. توی این کمبود دختر من و ایلناز معجزه محسوب می شدیم! توی

اکثر خونواده های ایرانی همه پسر دوستن، تو خونواده ما برعکس بود و هر کسی دختر دار می شد هفت و روز و هفت شب جشن داشتیم! ایلیا

هم برادر ایلناز بود و بیست و شش سالش بود اگه اشتباه نکنم! یه برادر دیگه هم به اسم ایمان داشتن که فقط دو سال از من بزرگتر بود.

بگذریم ... دایی شهرام دستشو دور گردن عموها انداخت و گفت:

- برید خدا رو شکر کنید که من پسر ندارم و فقط یه دختر دارم. اگه صدف پسر شده بود، هیچ کدوم شانسی نداشتید.

به دنبال این حرف بحث بینشون بالا گرفت. من و سپیده ته تغاری های فامیل بودیم و کوچیک تر از ما دیگه کسی نبود. من به خاطر شیطنتا و

بچه بازیام عشق عموها و دایی و خاله م بودم. شاید همین محبت های زیادی باعث شده بود تا اون حد لوس و از خود راضی بشم. سپیده برای

اینکه به بحث عموها و دایی ام خاتمه بده و یه راه فرار پیدا کنه، گفت:

- آقایون اینقدر دعوا نکنین! رزا که عقلشو از دست نداده بخواد توی فامیل شوهر کنه تا بچه اش کج و کوله بشه. حالا هم با اجازه!

بعد از این دست منو کشید و به سمت رضا و سام برد. صدای خنده عموها و دایی رو از پشت سرم می شنیدم. دایی ام گفت:

- ووروجک ها.

برگشتم و چشمکی به دایی زدم، اما همین که دوباره چرخیدم، سام و رضا رو روبروی خودمون دیدم. اونا هم با دیدن ما اومده بودن جلو، سام

با لبخند و ژستی خنده دار کمی خم شد و گفت:

- سلام عرض شد بانوی من.

خندیدم و بعد از سلام و احوالپرسی گفتم:

- سامی لباسم چطوره؟ بهم می یاد؟

دستشو گذاشت زیر چونه اش، ادای فکر کردن در آورد و بعد از چند ثانیه گفت:

- ای بد نیست! بچرخ ببینم ...

اسکل وار چرخی دور خودم زدم و بعد چشمامو کمی گرد کردم و منتظر نتیجه بهش خیره شدم، ادامه داد:

- به چشمای مماخی تو نمی یاد. فکر کنم به سپیده بیشتر از تو بیاد.

سپیده زد زیر خنده و با کف دست محکم بین دو کتف سام کوبید و گفت:

- دمت گرم سام! خیلی باحالی داداشی. مگه تو از پس این رزا بر بیای.

منم با مشت محکم توی شونه سپیده کوبیدم و به سام غریدم:

- درد! مرده شورتو ببرن اصلاً از تو نظر نخواستم. یه بار دیگه به چشمای زمردی من بگی دماغی، دماغتو با چشات یکی می کنم.

سرشو آورد جلو، صورتشو دقیق جلوی صورتم نگه داشت. چشمای درشت قهوه ایش توی صورت سفید و سه تیغه اش برق می زد، زمزمه

کرد:

- ریز می بینمت فسقلی من ...

آب دهنمو قورت دادم و گفتم:

- من که اصلاً تو رو نمی بینم ...

رضا خندید و گفت:

- سام کم سر به سر رزا بذار، می دونی که پاش بیفته چپ و راستت می کنه.

سام همونجور که صورتش جلوی صورتم بود ابرویی بالا انداخت و گفت:

- چپ و راست شده تونیم بانو!

به این حرفا و کارای سام عادت داشتم، برای همین هم خیلی جا نخوردم. یهو یاد چیزی افتادم و گفتم:

- راستی ببینم چرا تو اون اول که من از پله ها با رضا پایین اومدم، نیومدی جلو سلام کنی؟ شعور بهت یاد ندادن؟

سام چشمکی به سپیده زد و گفت:

- چون من اونقدرها کوچیک نشدم که بخوام بیام دست بوس تو. تو از من کوچک تری، پس تو باید بیای.

انگشتم رو به نشونه تهدید بالا آوردم و گفتم:

- وای به حالت اگه بعد از مهمونی چشمم بهت بیفته، هر چی دیدی از چشم خودت دیدی. حالا دیگه واسه من زبون درازی میکنی؟ مثل اینکه

گردنت داره رو بدنت سنگینی می کنه.

- اگه کاری از عهده ات بر میاد همین الان رو کن، وگرنه که تهدید الکی موقوف.

- اِهه من که مثل تو بی شخصیت نیستم بخوام وسط مهمونی جنجال راه بندازم. حساب تو یکی رو بعداً می رسم.

تا اومد دهن باز کنه و جوابم رو بده، کیومرث پسر ارشد یکی از دوستای بابا آقای اصلانی، به طرفمون اومد و سام به اجبار حرفش رو خورد.

کیومرث رو به من گفت:

- رزا خانم می شه لطفاً مهران خان رو به من نشون بدین؟

صدای آهسته رضا رو شنیدم که گفت:

- من و سام بوقیم دیگه! می یاد از رزا می پرسه.

خنده ام گرفت و به ناچار از جمع خارج شدم و اونو به سمت مهران پسر ارشد عمو فرزاد بردم. تشکر کرد و از من جدا شد. بیچاره منظوری

هم نداشت ولی حرف رضا منو به فکر فرو برد. چرا همه چیز دور و بر من در حال تغییر بود؟ چرا توجه پسرا به من حالت دیگه ای پیدا کرده

بود؟ دوباره پیش سپیده برگشتم و با هم قاطی مهمونا حل شدیم. آخر شب بعد از صرف شام همه به خونه هاشون رفتن، ولی به درخواست خودم

سپیده پیش من موند. رضا هم سامو نگه داشت. مامان اصرار داشت که سپیده و سامو به اتاق مهمونا بفرستیم، ولی نه من و نه رضا رضایت

ندادیم و آخر سر هم مامانو مجاب کردیم و سپیده و سامو به اتاقای خودمون بردیم. بعد از اون همه رقص و ورجه وورجه حسابی خسته شده

بودیم و اونقدر خوابمون میومد که سرمون نرسیده به بالش خوابمون برد.

صبح با صدای سپیده چشم باز کردم. سپیده در حالی که می خندید لیوان آبی رو بالای سرم به صورت مورب نگه داشته بود و می گفت:

- رزا تا سه می شمارم یا بلند می شی یا این لیوان آبو روی سرت خالی می کنم.

به التماس گفتم:

- جـــــــــون من سپیده اذیت نکن. خوابم می یاد.

- بیخود. بلند شو ببینم حوصله ام سر رفت.

- درد بی درمون بگیری! می گم خوابم می یاد. به من چه که حوصله ات سر رفته؟

- خودت درد بی درمون بگیری. لال مرگ بمیری. از جلوی چشام خفه شو، بلند می شی یا نه؟

با لجبازی گفتم:

- نه بلند نمی شم.

خواستم پتو رو روی سرم بکشم، که بی انصاف لیوان آب یخ رو روی سرم خالی کرد. نفسم برای چند لحظه بند اومد، درسته که تابستون بود

اما با خنکی که کولر به وجود آورده بود کم مونده بود یخ بزنم! با عصبانیت از جا پریدم و گفتم:

- بمیری الهی! اگه جرئت داری وایسا تا نشونت بدم!

در حالی که می دوید، از اتاق خارج شد. سپیده به باغ رفت و من هم دنبالش با لباس خواب، می دویدم. بالای لباسم کاملاً خیس شده بود. با فریاد

گفتم:

- سپیده می کشمت. مگه اینکه دستم بهت نرسه.

همینطور که می دوید برگشت و زبونشو برام در آورد. همین حرکت باعث شد که شلنگ آبو نبینه. پاش به شلنگ گیر کرد و محکم روی زمین

افتاد. در حالی که می خندیدم به طرفش رفتم و گفتم:

- آخیش دلم خنک شد! تا تو باشی دیگه از این کارا نکنی!

اون قسمت که افتاده بود آب جمع شده بود و همین باعث شد لباسش خیس و گلی شود! کلا سپیده توی افتادن ید طولایی داره. از بچگی هم تلپ

تلپ می خورد زمین دست و پاش زخم می شد. با ناله و آه و فغان بلند شد و بی توجه به من لنگ لنگون به طرف ساختمون راه افتاد. من فقط

می خندیدم و اون با غیظ نگام می کرد، به نوبت رفتیم حموم و دوش گرفتیم. اینم آغاز روزمون ... به نظر که بد نمی یومد! بعد از دوش، با هم

به سالن غذا خوری رفتیم و همراه بابا و مامان که تازه بیدار شده بودن یک صبحانه دلچسب خوردیم. رضا و سام هنوز بیدار نشده بودن. آی که

چقدر دلم می خواست برم روی سر جفتشون آب یخ بریزم! چه فازی می ده لامصب! اما جرئت نداشتم، سام منو می خورد. بعد از اینکه بابا

میون سر به سر گذاشتنای من و سپیده به کارخونه رفت، همراه سپیده به اتاق رضا رفتیم. بدون اینکه حرفی به هم بزنیم، از خیر سر به سر

اون دو تا گذاشتن، گذشتیم. جرئتشو نداشتیم، پس از راه دوم یعنی لوس بازی استفاده کردیم. نقشه مو واسه سپیده گفتم و با توافق اون یک دو

سه گفتم و همزمان با هم شیرجه زدیم روی سر سام و رضا و بوس بارونشون کردیم. هر دو اول با وحشت از خواب پریدن ولی وقتی ما رو با

حالتای مضحکمون دیدن خنده شون گرفت و به خیر گذشت. واقعاً داشتن دو تا خواهر دیوونه هم غنیمت بود! بعد از بیدار شدن اونا کرممون

ریخت و رفتیم توی کارگاه نقاشی من. هوس نقاشی کشیدن کرده بودم. سپیده هم عاشق نقاشیای من بود و اگه ساعت ها به تماشای حرکات

دست من روی بوم می ایستاد خسته نمی شد. در حین نقاشی، به آرومی باله هم تمرین می کردم. از وقتی شش سالم بود بابا برام مربی

خصوصی رقصباله گرفته بود و حالا دیگه به راحتی می تونستم روی انگشتای پام حرکت کنیم و به نرمی باد از این سمت به اون سمت برم.

شاید برای همین بود که راه رفتن عادیم هم اینقدر نرم و سبک بود. سپیده محو تماشای من شده بود و کلی تشویقم کرد. ساعت یک برای

خوردن نهار به سالن غذا خوری رفتیم و سپس دوباره به اتاق برگشتیم. یه کم نیاز به استراحت داشتیم تا بازم فرش بشیم و بتونیم آتیش

بسوزونیم. سپیده روی تخت دراز کشید و در حالی که خیره خیره به تابلوی عشق واهی نگاه می کرد، گفت:

- رزا اگه همچین پسری وجود داشته باشه تا حالا صد در صد زن گرفته!

ولو شدم کنارش و گفتم:

- چرا اینطور فکر می کنی؟

- خوب آخه از بس خوشگله سه سوت تو هوا می زننش. کی می ذاره همچین پسری راحت و یالغوز برای خودش راه بره؟ خود من اگه ببینمش

خوردمش.

- اوهو مواظب حرف زدنت باشا! صاحب اون تحت هر شرایطی خودمم.

- نه بابا! نمردیم و از تو غیرت هم دیدیم. به خدا دیگه داشتم نگرانت می شدم که نکنه تو تا آخر عمرت همینطور بچه بمونی و نفهمی معنی

دوست داشتن چیه! ولی مثل اینکه چشمای آبی طرف کار خودشو کرده.

موهای کوتاه قهوه ایشو که با کش موی سفید رنگی بسته بود، کشیدم و گفتم:

- حرف زیادی نزن. تو همه اش باید منو اذیت کنی؟

موهاشو از دستم بیرون کشید و با غیظ گفت:

- الهی دست درد بگیری!

همونطور که خوابیده بودم پامو تکیه دادم به دیوار، درست زیر تابلو و گفتم:

- حقته.

به سمتم چرخید و گفت:

- پاشو بریم شنا.

- شنا؟!

- آره. تا حالا اسمش به گوشت نخورده؟ شنا، یعنی اینکه یه حوض خیلی بزرگ رو که بهش می گن استخر پر آب کنی و بعد بپری توش و یه

حرکاتی انجام بدی که نری ته آب.

- هه هه خندیدم گوله یُد! خودم می دونم شنا چیه، ولی الان تازه غذا خوردیم، با معده سنگین چطور شنا کنیم؟

- به راحتی! پاشو بریم بهونه هم نیار. تازه واسه هضم غذا هم خوبه. پاشو تنبلی نکن.

با سپیده مایوهامون رو پوشیدیم و از ساختمون خارج شدیم. استخر پشت ساختمون قرار داشت. تویوپ های بزرگی که کنار استخر گذاشته

بودیم، رو باد کردیم و داخل آب رفتیم. من روی تویوپ خوابیدم چون اصلاً نای شنا کردن نداشتم. ولی سپیده تویوپش رو کناری گذاشت و شیرجه

رفت توی آب. از اوایل بچگی تا حالا این استخر یکی از سرگرمی های ما به حساب می اومد و هر دو به خوبی فنون شنا رو بلد بودیم. سپیده

کمی که شنا کرد گفت:

- تو چرا نمی یای تو آب تنبل؟ اینقدر حال می ده که نگو! آب آفتاب خورده و گرم شده.

- من حوصله شنا ندارم. خیلی سنگین شدم.

بدون توجه به قد قد کردن من، با یه حرکت تویوپ رو برگردوند و منو تو آب سر و ته کرد. چند لحظه زیر آب موندم تا بالاخره تونستم خودمو

جمع و جور کنم و بیام بالا. در حالیکه با دو دست موهامو از روی چشمام عقب می زدم گفتم:

- سپیده! دیوونه می گم حال ندارم. حالیت نمی شه؟

- حالیم که می شه ولی باور کن شنا تنهایی مزه نمی ده.

- نه عزیزم تو حالیت نمی شه چون اصولاً نفهمی.

شناکنون به قسمت گوشه استخر که پله ها قرار داشت، رفتم و خودمو بالا کشیدم. طبق معمول همیشه که وقتی از آب خارج می شدم، بدنم

سنگین و لخت می شد، این بارم همونطور شدم و لبه استخر نشستم. سپیده شناگر خیلی خوبی بود و چند تا مدال هم گرفته بود. شجاعتش از من

خیلی بیشتر بود، شاید دلیل اینکه تو این مورد ازش ضعیف تر بودم، وحشتی بود که از آب داشتم. اوایل که اصلاً زیر بار استخر و شنا نمی

رفتم، اما وقتی دیدم سپیده داره ازم جلو می افته و همه تشویقش می کنن حس مبارزه و رقابت جوییم بیدار شد و با بدبختی به ترسم غلبه کردم

و رفتم اموزش شنا. با این وجود هنوزم وقتی می خواستم بپرم تو آب یا وقتایی که ناگهانی می افتم تو آب ترس دست و پامو چند لحظه خشک

می کرد.

وقتی خسته شد خودشو بالا کشید و کنارم لب استخر نشست و گفت:

- آخیش چه خوب بود. چند وقت بود که شنا نکرده بودم. استخر خودمون رو قراره رنگ بزنن برای همین آبشو خالی کردن.

بعد از اینکه حرفش تموم شد طبق معمول همیشه که حرف هام بی ربط بود گفتم:

- سپیده می شه یه خواهشی ازت بکنم؟

- چه خواهشی؟

چند لحظه ای سکوت کردم و ولی یهو دلو به دریا زدم و گفتم:

- یه خورده در مورد عشق برام حرف بزن.

سپیده چشمای قهوه ایشو گرد کرد و گفت:

- در مورد چی باهات حرف بزنم؟!!

با ناراحتی گفتم:

- مسخره! چرا می خندی؟ اصلاً نخواستم. نمی شه یه کلمه با تو حرف زد. ماشالله خواهر برادر عین هم می مونین.

جلوی خنده شو گرفت و گفت:

- خیلی خوب بابا. حالا واسه چی یاد عشق افتادی؟ نکنه عاشق شدی؟ هرچند که تو غلط می کنی بی خبر از من عاشق بشی ...

خندیدم و گفتم:

- نه بابا! ولی خیلی ضایعه س که من در مورد عشق هیچی نمی دونم. حس می کنم نگاه مردای دور و برم نسبت بهم عوض شده. دیشب ایلیا یه

چیزی گفت که توش موندم.

سریع پرید وسط حرفم و پرسید:

- چی گفت؟!

- گفت بالاخره مال خودم می شی...

- واه واه! چه مردم پرو شدن!

- حالا اون مهم نیست. مهم اینه که ... سپیده واقعاً حس می کنم بزرگ شدم. نمی خوام دیگه کسی بهم بگه بچه!

با نگاهی مهربون دستمو گرفت و در حالی که فشارش می داد گفت:

- خوب ببین عشق یعنی علاقه شدید قلبی! حالا برای اینکه راحت تر حالیت بشه، عشق یه احساسیه که اصلاً ارادی نیست. یعنی تو هیچ وقت

نمی تونی بگی خوب من آماده ام که عاشق بشم و منتظر بشینی تا عاشق بشی. این یه احساسیه که باید موقعیتش پیش بیاد، تا سراغت بیاد.

مثلاً با یه نگاه! که بهش می گن عشق توی یه نگاه ...! بعضی ها به عشق توی یه نگاه اعتقاد ندارن و می گن که این یه تب تنده و زود

فروکش می کنه. ولی بعضی ها این عشقو خیلی هم استوار می دونن.

- تو چی؟ تو قبول داری یا نه؟

- نمی دونم. شاید اگه تو یه روز توی یه نگاه عاشق بشی من باورش کنم.

- چرا؟

- چون کسی نبوده که به تو آموزش بده و به تو واژه های عاشقی رو یاد بده و این خودتی که با یه نگاه این احساسو حس کردی و فهمیدی و

درک کردی.

- حالا یه نفر مثل من، چطور باید بفهمه که عاشق شده یا نه؟

سپیده قیافه ای شبیه استادا به خودش گرفت و گفت:

- خوب ببین مثلاً فرض می کنیم که تو عاشق سام شدی. خوب؟

اخمامو در هم کشیدم و گفتم:

- آدم تر از سام نبود که می بندیش به من؟

- مثال زدم بیشعور!

خنده ام گرفت و گفتم:

- خوب ببخشید بگو.

- اگه تو وقتی اونو دیدی احساس کردی ضربان قلبت تند شده و کم مونده از سینه ات بپره بیرون، پاهات بی حس و شل شده، احساس کردی دلت

می خواد قشنگ تر از همیشه جلوش ظاهر بشی، دلت می خواد که اون تو رو بهتر از همه بدونه، همه ش سعی در پنهون کردن عیوبت از

چشم اون داشتی و دست و پاتو گم کردی، بدون عاشقش شدی! اگه از تصور اون کنار کس دیگه قلبت فشرده شد و نتونستی تاب بیاری بدون

دیوونشی ... اگه تحمل سردیشو نداشتی ... اگه ...

از حرف های عجیبش خنده ام گرفت و رفتم وسط حرفش:

- پس من هیچ وقت عاشق نمی شم.

- چرا؟

- برو بابا آخه اینا چیه که تو میگی؟ من هیچ وقت همچین احساساتی پیدا نمی کنم. مطمئنم!

- زیاد مطمئن نباش. یه وقت دیدی یه چیزی خورد پس کله تو و تو هم عاشق شدی.

- سپیده تو تا حالا عاشق شدی؟

- نه.

- پس اینارو از کجا می دونی؟

- هر دختری این چیزا رو می دونه. تو هم به خاطر بی احساسیته که بلد نیستی.

- من اونقدر هام بی احساس نیستم!

سپیده که تحت تأثیر معصومیت و مظلومیت کلام من قرار گرفته بود، محکم بغلم کرد و گفت:

- می دونم عزیزم تو مهربون ترین دختر خاله دنیایی! حالا هم بهتره پاشیم بریم تو که سردم شده.

با هم وارد ساختمون شدیم و بعد از عوض کردن لباس، هر دو از خستگی خوابمون برد. حدود دو ساعت می شد خوابیده بودیم، که با سر و

صدای سام و رضا که توی باغ فوتبال بازی می کردند، از خواب بیدار شدیم. بعد از خوردن عصرونه توی حیاط رفتیم و گوشه ای زیر سایه

درختا روی نیمکتای کوتاه نشستیم. سپیده

بی مقدمه گفت:

- راستی رزا یه خبر دست اول!

از هیجان اون منم هیجان زده شدم و گفتم:

- چی شده؟

- شرط می بندم که تا حالا نفهمیده باشی.

- چیو؟

- مژدگونی بده تا بهت بگم.

چپ چپ نگاش کردم و گفتم:

- ببند سپیده!

- خیلی بیشعوری! منو باش میخوام بهت خبر دسته اول بدم ...

- خوب بده! مژده گونی دیگه چه صیغه ایه؟

- خسیس بدبخت! نخواستم بابا ... حالا بگو ببینم، تو می دونستی که قراره بریم مسافرت؟ اونم زنونه! منو تو و مامان ها.

با خوشحالی و حیرت گفتم:

- دروغ می گی!

- نه بابا دروغم کجا بود؟ قراره یک هفته بریم کیش. بابای من کار داره نمی تونه بیاد. بابای تو هم چون اون نمی یاد، از اومدن انصراف داده.

رضا و سامی هم ترجیح دادن که اینجا بمونن. حالا چراشو فقط خدا داند و بس!

با ذوق گفتم:

-آخ جون! دو سال بود کیش نرفته بودیم. دلم لک زده واسه اسکله.

- به خصوص که آقا بالا سر هم نداریم!

حرفشو تایید کردم و در حالیکه از خوشحالی روی پا بند نبودم گفتم:

- تو از کجا فهمیدی؟

- مامانم داشت پشت تلفن به مامان تو می گفت.

- یعنی اونا می خوان واسمون سورپرایز باشه که تا حالا حرفی نزدن؟!

- آره دیگه. حالا تو هم سوتی نده، که فکر کنن ما نمی دونیم.

- خیلی خوب. وای سپیده بهترین خبرو بهم دادی. حالا کی قراره بریم؟

- والا اینطور که من از استراق سمعم دستگیرم شد یک هفته دیگه.

- آخ جون!

چهره شو در هم کشید و گفت:

- وا رزا! اینقدر ذوق زده شدی که انگار اصلاً کیش نرفتی. عوض تو که اینقدر ذوق زده شدی، من زیاد خوشحال نشدم.

- اِ چرا؟

- آخه من دلم می خواست برم شمال. دلم هوای جنگلها و دریای شمال رو کرده. نه جنوب! آخه الان هوای کیش خیلی گرمه.

- سپیده دلت می یاد؟ یادته دفعه پیش که رفتیم کیش چقدر خوش گذشت؟ ولی...

- ولی چی؟

- حیف که بابا نمی یاد.

- دختر لوس تو نمی خوای بفهمی که دیگه بزرگ شدی؟

- اَه تو هم که همش منو مسخره می کنی. خوب آخه وقتی بابا هست، من هر چی که دلم بخواد واسم می خره. حتی اگه از اون چیز هزار تای

دیگه هم داشته باشم، ولی مامان نه.

- هی هی حواستو جمع کن پشت سر خاله من اینطوری حرف نزنی ها! وگرنه من می دونم و تو.

- گمشو تو هم اصلاً منو درک نمی کنی.

- یکی یه دونه خل و دیوونه که می گن تویی. کیه که بتونه تو رو درک کنه؟

با عشوه گفتم:

- هیچکس جز تابلوی عزیزم که همیشه هر چی که بگم فقط با یه لبخند عاشقونه نگاهم می کنه.

- پاشو جمع کن اون کاسه کوزه اتو که دیگه کم کم داره باورم می شه خل شدی!

قبل از اینکه بتونم جوابشو بدم توپی که سام پرتاب کرد روی میز جلومون افتاد و حواسمان رو پرت کرد. توپ رو برداشتم و با خوشحالی که

داشتم براشون پرت کردم. اینقدر خوشحال بودم که دلم می خواست خودمم با توپ پرواز کنم! بالاخره تابستونم داشت از کسالت خارج می شد.

حق با سپیده بود، چون مامانامون تا روز یکشنبه ای که پرواز داشتیم هیچ حرفی بهمون نزدن. روز یکشنبه از صبح دلشوره داشتم و هر آن

منتظر بودم که مامان خبر سفر رو به من بده، ولی چیزی نگفت. ساعت 9 شب بود که دیگر کاملاً ناامید شدم و مطمئن شدم که یا سپیده اشتباه

کرده یا کلا کنسل شده. ولی درست ساعت 5/9 بود که مامان با خوشحالی به من گفت چمدونمو ببندم. مامان منم چهار می زدا! نمی شد یه کم

زودتر بگه؟ حالا گیریم که من نمی دونستم و از قبل یه کم از چیزامو جمع نکرده بودم چطوری می تونستم تو اون وقت کم چیز میر جمع کنم؟

در هر صورت دوباره خوشحال و ذوق زده شدم و تند تند بقیه چیزامو هم جمع کردم و از اتاق خارج شدم. مامان و بابا تو سالن نشیمن نشسته

بودند. مامانم حاضر شده بود و چمدونش کنار پاش بود. بابا با دیدن من بلند شد و گفت:

- خوب دخترم می بینم که برای جدا شدن از من حاضری.

محکم بابا رو در بغل کردم و گفتم:

- کاش شما هم می اومدید. اونوقت دیگه خیلی خوش می گذشت.

بابا منو از خودش جدا کرد و گفت:

- عروسک بابا تحت هر شرایطی باید بهش خوش بگذره.

به دنبال این حرف دست تو جیب کتش کرد و پاکتی رو به طرفم گرفت و گفت:

- بیا دخترم این برای توئه.

- چیه بابا؟

- پول تو رو جدا از مامانت می دم، که هر چی که دلت خواست، بخری. این دفعه من باهات نیستم. نمی خوام کم و کسری داشته باشی.

مامان به اعتراض گفت:

- فرهاد تو که می دونی این دختر جنبه نداره. همون روز اول همه اشو می ره خرج چیزای الکی می کنه.

بابا با اخم گفت:

- شکیلا تو رو خدا اینقدر به رزا سخت نگیر. بذار راحت باشه.

- من نگران آینده خودشم.

بی توجه به حرفای بابا و مامان که هنوزم ادامه داشت با ذوق در پاکت رو باز کردم. مبلغی چند برابر تصور من بود! با فریاد گفتم:

- وای بابا! این خیلی زیاده. مگه می خوام جزیره رو بخرم؟

- هر چقدرش که زیاد اومد می تونی پس انداز کنی. لازم نیست که همه اشو خرج کنی عزیزم. تو باید پس انداز کردن رو هم یاد بگیری.

دوباره بغلش کردم و گفتم:

- بابا از همین الان دلم براتون تنگ شده.

بابا روی سرمو بوسید و گفت:

- منم همینطور عروسک. حالا دیگه بهتره برید وگرنه از پرواز جا می مونید.

تازه یاد رضا افتادم و با کنجکاوی پرسیدم:

- پس رضا کو؟

از پشت سر صدای رضا اومد که گفت:

- من اینجام آبجی خانم.

به طرفش برگشتم و گفتم:

- کجا بودی تو؟

- همین جا، ولی تو با بابا جونت مشغول بودی.

بغلش کردم و گفتم:

- رضا کاش لااقل تو میومدی!

آروم در گوشم گفت:

- غصه منو نخور. قراره با دوستام و سام برای دو هفته بریم شمال.

با اخم گفتم:

- ای ناقلا پس بگو چرا قید کیشو زدی!

خندید و گفت:

- آخه با دوستا یه صفای دیگه داره. اگه غیرتم اذیت نمی کرد، حتماً تو رو هم با خودمون می بردم. چون تو برام یه چیز دیگه ای هستی. تو یه

طرف، دوستام یه طرف! می دونی که فنچ کوچولوی منی.

- فدای اون غیرت و احساست بشم. دلم برات تنگ می شه.

- منم دلم برای شیطنت ها و بچه بازی های فنچم تنگ می شه. حالا تا اشکمو در نیاوردی برو.

گونه اشو محکم بوسیدم و گفتم:

- چشم ما رفتیم بای.

داشتیم با مامان از در بیرون می رفتیم که صدام زد:

- رزا...

به طرفش برگشتم و گفتم:

- بله؟

عکسی رو به طرفم گرفت و گفت:

- از روی این دو تا چاپ کردم. گفتم شاید تو هم بخوای.

عکسو گرفتم. همون عکسی بود که مامان از من و رضا درحالی که لباسهای نقره ای رنگمونو پوشیده بودیم و رضا منو بغل کرده بود و

داشتیم همو می بوسیدیم، گرفته بود. دوباره گونه شو بوسیدم و گفتم:

- قربونت برم. هیچ وقت این عکسو از خودم جدا نمی کنم. عکس نامزدمه!

دوباره خداحافظی کردیم و همراه مامان سوار ماشین بابا شدیم و راننده بابا به طرف فرودگاه راه افتاد. توی راه تازه یادم افتاد که یادم رفته با

تابلوم خداحافظی کنم. خیلی ناراحت شدم، ولی دیگر وقتی برای برگشتن نبود. خاله و سپیده توی فرودگاه منتظر ما بودن. کارتای پروازو گرفتیم

و نیم ساعتی طول کشید تا سوار هواپیما شدیم. ساعت یازده 11بود که هواپیما از باند فرودگاه کنده شد و به طرف کیش به پرواز در اومد.

احساس دلشوره ولم نمی کرد، اما نمی دونستم این دلشوره شدید به خاطر پروازه یا حادثه ای قرار بود، اتفاق بیفته!

از صحبت های خلبان متوجه شدم که رسیدیم. بعد از فرود و توقف کامل هواپیما با مامان و خاله و سپیده پیاده شدیم. اول بارها رو تحویل

گرفتیم و بعدش هم با مسئولی که از طرف هتل دنبالمون اومده بود، به هتل رفتیم. چون دیر وقت بود وقت نمی شد جایی برویم، برای همین

وسایلمون رو مرتب کردیم و به تخت خواب ها پناه بردیم.

صبح با صدای خاله و مامان که چمدونا رو باز می کردن بیدار شدم و نشستم روی تخت، اینقدر غرق بودن که جواب سلام منو هم به زور دادن.

سپیده هم بیدار شده بود، ولی هنوز روی تخت دراز کشیده بود. خواستم برم توی دستشویی که سپیده زودتر از من توی دستشویی پرید. با حرص

کوبیدم روی در و هر چی از دهنم در اومد، نثارش کردم. وقتی بیرون اومد بدون اینکه نگاش کنم سریع وارد شدم و در رو بستم. هنوز چند ثانیه

نگذشته بود که چراغو خاموش کرد. قلبم افتاد توی پاچه ام و گفتم:

- سپیده مرض گرفته تو چرا آزار داری؟ صبح اول صبحی چت شده؟ چراغو روشن کن.

- نمی کنم.

- بی خود می کنی. روشن کن این لامصبو.

- تا وقتی اعتراف نکنی که از تاریکی می ترسی، روشن نمی کنم!

- من از هیچی نمی ترسم. بهت می گم روشن کن.

در حالی که دروغ می گفتم. به قول رضا مث سگ از تاریکی می ترسیدم. سپیده گفت:

- تا نگی روشن نمی کنم.

مامان و خاله هم از سپیده می خواستن که چراغو روشن کنه. مامان می دونست که من تو تاریکی حتی ممکنه تشنج کنم، ولی سپیده لجباز می

گفت:

- نه امکان نداره! تا نگه روشن نمی کنم. اصلاً دیدن که نداره. زود باش کارتو بکن بیا بیرون.

ضربان قلبم تند و تندتر می شد. داد کشیدم:

- بی تربیت! چه طور برای تو دیدن داشت؟ واسه من نداره؟ می گم روشن کن.

- بگو تا روشن کنم.

چون حسابی ترسیده بودم، به ناچار گفتم:

- خیلی خوب بابا! من از تاریکی می ترسم. حالا راحت شدی؟ الهی بمیری! ذلیل شده، روشن کن دیگه.

چراغو روشن کرد و گفت:

- یه خورده مخلفاتش رو زیاد کردی! ولی مهم نیست عزیزم جبران می کنم.

سریع دست و صورتمو شستم و از دستشویی رفتم بیرون. سپیده با نیش باز نگام می کرد. با عصبانیت به طرفش رفتم و اونو زیر مشت و لگد

گرفتم. با پادرمیونی خاله و مامان به زور از هم جدا شدیم. حدود نیم ساعت طول کشید تا آه و ناله های سپیده تموم شد و دوباره با هم آشتی

کردیم. همیشه همینطور بودیم. قهرامون کوتاه مدت و محبتمون بی نهایت بود. حاضر شدیم و با مامانا راهی بازار بزرگ پردیس شدیم. خداییش

در مورد خرید کردن خستگی ناپذیر بودم. عصر که شد به اسکله رفتیم و با سپیده از همون اول شروع به دوچرخه سواری کردیم، وقتی هم

خسته شدیم رفتم کنار آب و تازه آب بازیمون گل کرد. شب با خستگی خیلی زیاد به هتل برگشتیم. خوشحال بودم که روز خوبی رو پشت سر

گذاشتم و حسابی خوش گذروندم. دعا کردم تموم مدت اقامتمون به من همینطور خوش بگذره. اینقدر الکی خوش بودم که جز خوش گذرونی به

هیچی فکر نمی کردم. اصلاً فکرشو هم نمی کردم که زندگی و سرنوشت برام چه نقشه هایی کشیدن. اگه می دونستم شاید اینقدر به دنبال خوشی

نبودم و از همون ابتدا سعی می کردم تجربه هامو زیاد کنم تا بتونم به جنگ سرنوشت برم.

دو روز به همین ترتیب گذشت. روز سومی بود که اونجا بودیم. صبح رو من و سپیده تو محوطه هتل موندیم و برای خرید همراه مامانا نرفتیم.

می خواستیم با سپیده تو هتل بیلیارد بازی کنیم. عاشق بازی بیلیارد بودم. رضا میز بیلیارد کوچیکی داشت که بعضی وقتا تو خونه با هم بازی

می کردیم و یه کم بلد بودم. حسابی خوش گذروندیم. به خصوص که با یک اکیپ دیگه مسابقه دادیم و با هزار بدبختی تونستیم از اونا ببریم.

عصر هم تو محوطه هتل اسکیت بازی کردیم. اینقدر تو خود هتل به ما خوش می گذشت که نیازی به بیرون رفتن نداشتیم. شب که شد به اصرار

سپیده با مامانا به اسکله رفتیم. اسکله رفتن و دوچرخه سواری برنامه هر شبمون شده بود. مامان گفت:

- بچه ها اول بیاین بریم یه جا برای نشستن پیدا کنیم، بعد برین برای بازی.

قبول کردیم و همه با هم به سمت ساحل رفتیم. گوشه ای خلوت پیدا کردیم و چهار نفری نشستیم. چند دقیقه ای رو تو سکوت به آبی زیبای دریا

خیره شدم. سپیده هم مثل من به آب نگاه می کرد. به هر چیز آبی که نگاه می کردم یاد چشمای عشق واهی ام می افتادم. به خصوص آسمون

قبل از غروب. دلم براش تنگ شده بود. اون شب حس عجیبی داشتم. انگار دنیا برام شکل دیگه ای پیدا کرده بود. همه چیز رنگ دیگه ای بود

سبز ها زیادی سبز و آبی ها زیادی آبی بودن. هر چهار نفر سکوت کرده بودیم و من داشتم از اون همه زیبایی لذت می بردم. دلم می خواست از

جا بلند بشم و رو به آسمون فریاد بکشم:

- خدایا! عاشقتم ... خیلی دوستت دارم. تو خیلی خوبی که اینهمه چیزای قشنگ به من دادی. خدایا عاشق مامانمم عاشق خاله امم عاشق دختر

خاله امم. من عاشق همه ام همه رو دوست دارم. تو رو بیشتر از همه دوست دارم خدا جون ...

تو حال و هوای خاص خودم بودم که متوجه شدم بین خاله و مامان اشاره هایی رد و بدل می شه و هر دو سمتی رو به هم نشون می دن. دنباله

نگاهشون رو گرفتم و دیدم به یه خانمی که تنها نشسته و چشم به آب زلال دوخته ، نگاه می کنن. رو به مامان گفتم:

- چی شده مامان؟ چی رو دارین به همدیگه نشون می دین؟

مامان به طرفم برگشت و من اشک رو توی چشمای سبز و درشتش دیدم. قلبم فرو ریخت و با تعجب گفتم:

- مامانی داری گریه می کنی؟!

مامان و خاله هر دو در حالی که بغض داشتن، از جا بلند شدن و به طرف اون خانم رفتن. چند لحظه بعد هر سه تو بغل هم گریه می کردن! به

سپیده گفتم:

- تو فهمیدی این خانمه کی بود؟

سپیده هم با تعجب گفت:

- نه ولی حتماً طرف خیلی عزیزه که اینا اینطوری اشک می ریختن. عجب فیلم هندی شده ها!

دوباره بهشون نگاه کردم که دیدم این بار در حالی که می خندیدن به سمت ما می یومدن

. جلل خالق! اینا چشون بود؟ یهو می خندن یهو گریه می کنن. نکنه خل شدن؟ مگه نشونه دیوونگی همین نیست؟ خوبه بلند شم فرار کنم. از

فکرای خودم خندم گرفت. وقتی به ما رسیدن من و سپیده وایسادیم و ناچاراً سلام کردیم و به گرمی جواب گرفتیم. اون غریبه، خانم قد بلندی بود

با پوست سفید و چشمای درشت مشکی که توی صورتش برق می زدن انگار. روی هم رفته خوشگل بود بود و به دل می نشست، حتی با

وجودی که سنش بالا بود. مامان گفت:

- بچه ها معرفی می کنم، کیمیا جون دوست عزیز دوران دبیرستان من و شیلا. البته می شه گفت که کیمیا خاله شماست، چون با خواهر برای

ما فرقی نداره.

این شد که بعد از اون ما اونو خاله کیمیا صدا زدیم.

مامان رو به خاله کیمیا گفت:

- این دو تا هم رزا و سپیده، دخترای من و شیلا هستن.

خاله کیمیا به سپیده نگاه کرد و گفت:

- ماشاالله چقدر هم نازن! شیلا دختر تو کپی جوونیای خودته.

درست می گفت. سپیده دقیقاً شبیه خاله بود، همینطور که من و رضا شبیه مامان بودیم. باباهامون این وسط ول معطل بودن! جالبی کار اینجا بود

که مامان و خاله شیلا دو قلو بودن اما به هم شباهتی نداشتن. خاله کیمیا به من نگاه کرد و گفت:

- ماشالله شکیلا، دختر توام خیلی شبیه خودته! انگار دارم جوونی هاتون رو می بینم!

مامان لبخندی زد و گفت:

- آره، رزا خیلی شبیه منه، پسرم، رضا هم تقریباً همینطوره! البته اون فقط چشماش سبزه، بقیه چهره اش کپی فرهاده!

خاله کیمیا با کنجکاوی پرسید:

- وای دو تا بچه داری؟! پسرت نیومده؟

- نه ، اونم واسه خودش با دوستاش برنامه داشت. رفته شمال ...

خاله شیلا بحثو عوض کرد و گفت:

- تو چی بی معرفت؟ تو چیکار کردی؟ بچه داری یا نه؟

برای لحظه ای ناراحتی رو تو نگاه خاله کیمیا دیدم. ولی خیلی زو به حالت طبیعیش برگشت و گفت:

- معلومه که دارم! یه پسر بیست و چهار ساله خیلی خوش تیپ!

مامان ا تعریف خاله کیمیا لبخند نشست روی لبش و گفت:

- خدا بهت ببخشتش! دیگه تعریف کن، از زندگیت بگو. راضی هستی؟ می دونی چند ساله همو ندیدیم؟ دقیقاً از نامزدی من با...

به اینجا که رسید نگاهی به ما کرد و حرفشو خورد. انگار ما مزاحم بودیم. می دونستم درد دلای زیادی برای گفتن دارن که البته من هم زیاد

مایل به شنیدن نبودم. تا همین جاش هم داشت خوابم می گرفت. دست سپیده رو گرفتم و گفتم:

- بریم بازی؟

اونم که معذب بودن مامان و خاله ها رو درک کرده بود، سری به نشونه موافقت تکون داد و بلند شد. قبل از رفتن به طرف مامان برگشتم و

گفتم:

- مامان اگه دیر کردیم شما خودتون برین هتل ما هم تاکسی می گیریم می یایم. باشه؟

مامان اخم کرد و گفت:

- لازم نکرده! دو تا دختر تنها چه جوری اون وقت شب می تونین خودتون بیاین؟

- مامان خواهش می کنم!

خاله شیلا که حسابی مشتاق صحبت با دوست قدیمیشان بود گفت:

- ولشون کن شکیلا بچه که نیستن. کیشم به اندازه کافی امنیت داره. برین خاله جون فقط خیلی هم دیر نکنین.

با خوشحالی دستامو به هم کوبیدم و گفتم:

- چشم خاله جون.

به دنبالش مشتی به شونه سپیده کوبیدم و گفتم:

- بزن بریم.

با هم به سمت جایگاه دو چرخه ها رفتیم و دوتا دوچرخه کرایه کردیم. نمی دونم چرا دوباره دلشوره گرفته بودم و وقتی به سپیده گفتم پیشنهاد

داد پیش مامانا برگردیم. ولی من که به هیچ وجه نمی خواستم آزادی به دست آمده رو از دست بدم قبول نکردم و به امید اینکه بهتر شم به

دوچرخه بازی ادامه دادم. ساعت از دوازده گذشته بود که وارد پیست مخصوص دوچرخه شدیم. من از جلو با سرعت می رفتم و سپیده هم از

پشت سرم

می یومد. تصمیم داشتیم پیستو برای آخرین بار تا آخر بریم و وقتی برگشتیم دوچرخه ها رو تحویل بدهیم و برگردیم هتل. ساعت نزدیک دو بود!

آخرای پیست که رسیدیم با یه نگاه به پشت سرم فهمیدم دیگه هیچ کس همراهمون نیست و حسابی خلوت شده. ترس برم داشت چون چراغا هم

کم نور و کم شده و همه جا تاریک شده بود. با دیدن چند تا دوچرخه سوار پسر ترسم به وحشت تبدیل شد و کم مونده بود سنگ کوب کنم! چون

از نیشای باز پسرا که از قضا کم سن و سالم بودن و نگاهاشون می شد فهمید که قصد و قرض بدی دارن و فاتحه مون خونده اس اگه گیرشون

بیفتیم. رو به سپیده گفتم:

- سریع دور بزن و با تموم توانت فقط پا بزن!

به دنبال این حرف خودم با سرعت دور زدم و با نیرویی عجیب شروع به رکاب زدن کردم. به پشت سرم که نگاه کردم سپیده رو دیدم که چسبیده

به من با سرعت و نفس زنون می یاد. با فاصله کمی از اون پسرا که سه نفر بودن می یومدن. ترسم وقتی بیشتر شد که صدای جیغ سپیده بلند

شد. سریع به پشت سرم نگاه کردم و سپیده رو پخش زمین دیدم. لعنتی! این باز افتاده بود! ناچاراً ایستادم و به طرفش رفتم. سپیده با ترس و

صدایی که می لرزید و معلوم بود به زور جلوی گریه کردنش رو گرفته گفت:

- یکی از این عوضیا چرخمو ...

هنوز حرفش تموم نشده بود که دستی دور کمر من و دست دیگه ای دور شونه سپیده حلقه شد. با دیدن دست پر مو و کریه و سیاه رنگ پسری

که حدوداً بیست سال داشت مو به تنم راست شد و بی اراده یه جیغی کشیدم بنفش! به دنبال جیغ من جیغ سپیده هم بلند شد. دست زبر پسر جلوی

دهنمو گرفت و در گوشم با صدای نخراشیده و لهجه ای که نمی دونستم کجاییه زمزمه کرد:

- کوچولوی خوشگل ... آروم باش کاریت ندارم ... فقط می خوام اون لبای خوشگلتو ...

به اینجا که رسید دستشو محکم گاز گرفتم و همین که دستشو کشید دوباره جیغ کشیدم. چنان از ته دل جیغ می کشیدم که حس می کردم گلوم

خش بر می داره. پسره کثیف با اون چشمای دریده و هرزه اش دوباره با سرعتی باور نکردنی منو میون چنگالای چرکش گرفت و این دفعه که

مشخص بود دیگه نمی خواد فرصت رو از دست بده سر منو از عقب به سمت خودش برگردوند و صورتشو جلو آورد. چشمامو با انزجار بستم.

هیچ کاری از من که مثل موش تو چنگال مار بودم بر نمی یومد. فقط داشتم آرزو می کردم بمیرم ولی لبای اونو حس نکنم. تو همین لحطه پر

استرس صدای فریاد شخص دیگه ای باعث شد هم من چشمامو باز کنم هم اون پسره صورتشو عقب ببره. همون پسر سومی که همراهشون

بود، در حالی که نفس نفس می زد گفت:

- دو تا پسر قد بلند هیکلی دارن می یان این طرف. نتونستین جلوی دهن این دو تا ضعیفه رو نگه دارین؟ فکر کنم صدای جیغ اینا رو فهمیدن و

دارن می یان اینور چون دارن می دون ...

با صدای جیغ سپیده نه تنها من که توجه اون دو تا پسر هم به طرف سپیده کشیده شد. مثل اینکه پسری که سپیده رو گرفته بود هنوزم قصد ول

کردنشو نداشت. پسری که منو گرفته بود، ولم کرد و رو به اون پسر داد کشید:

- اوی احمق! ول کن بیا اینجا ببینم ...

هنوز حرفش تموم نشد که منم اون دو تا پسر رو دیدم. وقتی سپیده هم از دست اون کفتارا نجات پیدا کرد سریع به سمتش رفتم و کشیدمش تو

بغلم. هر دو تو بغل هم زار می زدیم. صدای درگیری که بلند شد ترسمون بیشتر شد. دو نفر چطور می تونستن از پس سه نفر بر بیان؟ اینقدرم

قدرت نداشتیم که فرار کنیم. ممکن بود در صورت شکست خوردن اون دوتا ما بازم اسیر اون عوضیا بشیم. سپیده زیر لب داشت آیه الکرسی

می خوند. سعی کردم تمرکز کنم تا ببینم چه کاری به صلاحمونه که صدایی شنیدم:

- بسه ... بسه دیگه بچه ها ... بریم تا کس دیگه ای نیومده.

لای یکی از چشمامو باز کردم و پسرای مزاحمو دیدم که به سرعت در حالی که رو چرخه ها رو هم به دنبالشون می کشیدن در رفتن. یکی از

پسرای قد بلند تا وسط راه هم دنبالشون دوید ولی با صدای پسر دیگه که گفت:

- داریوش ولشون کن ... بذار برن بسشونه.

برگشت. بدون نگاه کردن به اونا سر سپیده رو از بازوم جدا کردم و گفتم:

- رفتنشون سپیده جونم ... بسه دیگه گریه نکن الان می ریم هتل. دیگه غلط می کنیم تا این موقع تنها جایی بمونیم. گریه نکن دیگه سپیده.

مشغول دلداری دادن به سپیده بودم که صدایی کنارم حواسمو از سپیده پرت کرد، یه صدای بم و مردونه:

- خانوما شما حالتون خوبه؟ آسیبی که بهتون نزدن اون بی پدر و مادرها؟

سرمو بالا گرفتم تا هم صاحب اون صدا رو ببینم و هم بابت کمکشون تشکر کنم. ولی دیدن همانا و لال شدن همان! احساس کردم پرتاب شدم

توی یک استخر یخ. موهای تنم سیخ و تموم رگای بدنم کشیده شد. سرم به دوران افتاد. باورم نمی شد! اصلاً توی عقل نمی گنجید! ولی این

خودش بود. این همون نقاشی من بود! همونی که خودم کشیده بودم. خودم خالقش بودم. مال خودم بود. همون پسر رویاهام! کسی که ناخواسته

عاشقش شده بودم! موهای خوش حالت طلایی رنگش پریشون و پخش روی پیشونی اش ریخته بودن. تی شرت تنگ سفید رنگی پوشیده بود، با

شلواری جین به رنگ آبی روشن. عضله های پیچ پیچ بازوش چشمک می زدن. چشمای درشت آبیشو به من دوخته بود. انگار اونم مث من

مسخ شده بود! اونم بی حرف به من خیره شد بود. صاف زل زده بود توی چشمام. سکوت بینمونو اون شکست و زیر لب گفت:

- تبارک الله احسن الخالقین! ببین خدا چی آفریده!! چشمِ یا زمرد؟!

من که به کل لال شده بودم فقط سعی کردم به سپیده با نگاه بفهمونم که چی دیده ام! ولی نیازی به گفتن نبود چون اونم محو تابلوی من شده بود!

مطمئناً سپیده هم اونو شناخته بود. دوستش گفت:

- داریوش بهتره خانما رو برسونیم پیش خونوادشون.

پس اسمش داریوش بود! اون لحظه به نظرم قشنگ ترین اسم دنیا داریوش بود. سعی کردم صدامو پیدا کنم و از اونن حالت به نظر خودم غیر

طبیعی خارج بشم. چشمامو یه لحظه بستم و ناخنامو با قدرت کف دستم فرو کردم تا دردش همه چیزو از یادم ببره. درد که توی دستم پیچید

صدامو پیدا کردم و به زحمت و با کلی تلاش برای اینکه پی به درون طوفانی من نبرن، گفتم:

- ببخشید ما شما رو هم توی زحمت انداختیم.

با صدای دلنشینش گفت:

- خواهش می کنم. چه زحمتی؟ حالا حال شما خوبه؟ اونا که اذیتتون نکردن؟

- ممنون ما خوبیم. خدا رو شکر شما به موقع رسیدین اونا نتونستن کاری بکنن.

چشمای خمارش رو چرخوند سمت دوستش و من دلم تو سینه لرزید. تو دلم گفتم:

- لا مصب چشمه یا خنجر شش سر؟ انگار گذاشتی رو دلم داری تیکه تیکه اش می کنی! بمیری پسر که با نگاهت داری می کشیم.

دوباره نگام کرد و گفت:

- بهتره پاشید تا ما شما رو به خونواده هاتون تحویل بدیم. البته اگه با کسی اومده باشین!

طوری این جمله رو گفت که به من برخورد. اخم کردم و گفتم:

- ما با مادرامون اومدیم. البته اونا زودتر از ما رفتن هتل. ما هم می خواستیم دیگه برگردیم هتل که این اتفاق افتاد.

لبخند اغوا کننده ای زد و گفت:

- قصد جسارت نداشتم خانوم کوچولو. بهتره بلند شین تا ببریمتون.

شنیدن لفظ خانوم کوچولو از زبون اون برام زیاد خوشایند نبود. ولی الان وقت جبهه گیری هم نبود چون شک بر انگیز می شد. فقط چشمامو

بستم و از ته دل دعا کردم به چشمای خوشگل اون بچه نیام. با کمک اونا از جا بلند شدیم و راه افتادیم. بی اراده به دستش که بازوشو می

فشرد خیره شدم. انگشتای کشیده و سفید با ناخن های کشیده. با خودم فکر کردم:

- تو با این دستای دخترونه چطوری از پس سه نفر بر اومدی؟ بهت می یاد تیتیش باشی. وای نه ... خدا نکنه تیتیش باشی. بدم می یاد از این

پسرایی که ادای دخترونه دارن.

خودمو نمی تونستم گول بزنم، من دلمو باخته بودم! دلمو به یه نگاه آبی باختم! وای بر من! ای وای بر من! درست تو همون زمانی که حس

بزرگی داشتم و بچگی از من فاصله می گرفت دلمم از دستم رفت. دلی که حالا حالاها به اون نیاز داشتم. بوی عطرش سحر آمیز بود و دلمو

آشوب می کرد. دوچرخه ها رو برداشتیم و راه افتادیم. سکوت رو اون شکست و گفت:

- می تونم بپرسم شما از کدوم شهر اومدید؟

بی اراده سریع جواب دادم:

- از تهران.

و انتظار داشتم اونم بگه ماهم همینطور، ولی بر خلاف میل من گفت:

- من و دوستم آرمین از اصفهان اومدیم. البته مامان و بابام تهرانی هستن، ولی من اصفهان به دنیا اومدم و همونجا هم بزرگ شدم.

سعی کردم چیزی بگم تا ناراحتی ام مشخص و تابلو نباشد:

- جالبه! شما اصلاً لهجه ندارید.

- خوب معلومه! چون کسایی که حرف زدنو به من یاد دادن، لهجه نداشتن.

برای اینکه بیشتر از این تابلو نباشم و فقط با داریوش حرف نزنم، رو کردم به آرمین و گفتم:

- شما اصفهانی هستین؟

با شرم و در عین حال اعتماد به نفس گفت:

- بله من اصفهانی هستم. پدر و مادرم اصالتاً اصفهانی هستن.

- اصفهان شهر قشنگیه! من یه بار اومدم.

داریوش با صدایی آهسته گفت:

- جدی؟ شما اصفهان اومدید؟

با تعجب گفتم:

- خب آره! چطور مگه؟

- هیچی ... فقط چقدر بدشانسم من!

منظورشو فهمیدم و احساس کردم پاهام شل شدن. همون حالتای عاشقی بود که توی من ظاهر می شد! فقط خدا باید به داد دل من می رسید.

خدایا اونم از من خوشش اومده. مطمئنم همونقدر که اون به دل من نشسته منم به دل اون نشستم. ای خدا جون بیا پایین بذار بوست کنم. به

اسکله که رسیدیم بعد از تحویل دادن دوچرخه ها بر خلاف میلم ولی با جدیت گفتم:

- ممنون از همراهیتون از اینجا به بعد رو دیگه با تاکسی می ریم.

در حالی که اگه می خواستم به حرف دلم گوش کنم دلم می خواست تموم اون شب و شبای بعد رو هم کنار داریوش باشم و به چشمای آبیش که

درست رنگ آسمون غروب بود زل بزنم و آرامش بگیرم. داریوش با چشمای گشاد شده گفت:

- مگه من می تونم اجازه بدم دو تا خانوم متشخص و البته ... زیبا این وقت شب تنها با تاکسی برن هتل؟ بفرمایید می رسونیمتون. یه لگن

قراضه ای هست ...

کلمه زیبا رو چنان آهسته و با شرم گفت که باز دلم از نجابتش لرزید. چندمین بار بود در طول اون مدت کوتاه که دلمو می لرزوند. سپیده این بار

وارد بحث شد و گفت:

- نه خیلی ممنون مزاحم شما نمی شیم. ترجیح می دیم با تاکسی بریم.

آرمین گفت:

- حق با داریوشه. درست نیست این موقع شب تنها برین. ماشین ما رو سوار بشین و فکر کنین تاکسیه.

سپیده با درموندگی به من نگاه کرد و منم از خدا خواسته شونه بالا انداختم. همراه داریوش به سمت ماشینش که ماشین آخرین سیستم اسپرت

قرمز رنگی بود رفتیم. مثل عروسک می درخشید. توی دلم گفتم:

- جون عمه ات! این لگن قراضه است؟ اگه این لگنه پس ژیان جا صابونیه!

از این فکر خودم خنده ام گرفت ولی سعی کردم جلوی خودمو بگیرم. چون نمی خواستم با خنده ام تعبیر دیگه ای پیش خودش بکنه. داریوش

پشت فرمون و آرمین هم کنارش نشست. من و سپیده هم عقب نشستیم. همین که سوار شدیم داریوش آینه رو تنظیم کرد و گفت:

- قبل از اینکه راه بیفتم می تونم بدونم اسمتون چیه؟

اینقدر تو فکر فرو رفته بودم که فکر کردم اسم هتلو پرسید. برای همینم گیج زبون باز کردم و گفتم:

- داریوش.

نگاه داریوش رنگ عوض کرد و با دنیایی از مهربونی گفت:

- جانم؟

فکر کردم نفهمیده و دوباره گفتم:

- داریوش.

قبل از اینکه داریوش دوباره بگه جانم و من بازم حرفمو درست عین رباطای خنگ تکرار کنم سپیده گفت:

- ببخشید آقا داریوش دختر خاله ام متوجه سوالتون نشد. فکر کرد اسم هتلمون رو پرسیدین. من سپیده هستم و اینم رزاس.

داریوش که تازه متوجه اشتباه پیش اومده شده بود خندید و منم از شرم سرخ شدم. آرمین آروم روی پای داریوش زد و به اون که از آینه به من

خیره شده بود گفت:

- راه بیفت خانوما دیرشونه.

داریوش تازه به خودش اومد.

نگاهی به ساعت مچیش بزرگ استیلش انداخت و گفت:

- اُه اُه آره خیلی دیر شده. ساعت دو و نیمه. گفتین هتل داریوشین؟

سپیده جای من جواب داد:

- بله.

داریوش لبخند مرموزی زد و گفت:

- چه جالب!

فکر کردم به خاطر هم اسم بودن با خودش می گه. به خاطر همین منم یه لبخند کوتاه زدم. آرمین برای اینکه بینمون سکوت نباشه پرسید:

- شما با هم دختر خاله این؟

چون طرف سوالش سپیده بود، جواب داد:

- بله چطور مگه؟

- هیچی همینطوری پرسیدم، آخه خیلی هوای همدیگه رو داشتین دوست داشتم بدونم نسبتتون با هم چیه!

- دختر خاله هستیم ولی از دو تا خواهر به هم نزدیک تریم.

داریوش دنده عوض کرد و پرسید:

- چند سالتونه؟

این بار من جواب دادم:

- هجده.

- درستون تموم شده و آماده ورود به دانشگاهین، آره؟

- نه امسال تازه می ریم پیش دانشگاهی.

- آهان.

محو حرکات و ژستش در حین رانندگی شده بودم. دنده رو با انگشت سبابه دست راستش عوض می کرد و فرمون رو با دست چپ هدایت می

کرد، صندلیش حسابی داده بود عقب تا پاهای بلندش جا بشن. چون اسکله تا هتل زیاد فاصله ای نداشت، خیلی زود رسیدیم. در کمال تعجب من،

داریوش از در پارکینگ فقط با زدن لبخندی به نگهبان وارد شد و ماشینو پارک کرد. آرمین که تعجبو تو نگاه من خوند گفت:

- ما هم توی همین هتل اتاق داریم.

یک لحظه نتونستم جلوی شادیمو بگیرم و با خوشحالی گفتم:

- جدی می گین؟

داریوش در طرف منو باز کرد و گفت:

- آره خانوم کوچولو ... حالا تشریف بیارین پایین تا درای ماشینو قفل کنم.

همراه سپیده پیاده شدیم و کنار ماشین وایسادیم. نمی دونم چرا پاهام یاری نمی کردن تا هر چه زودتر از اونا فاصله بگیرم و وارد هتل بشم.

داریوش دزدگیر ماشین رو زد و گفت:

- شماره اتاقتون چنده؟

شماره اتاقو که گفتم اخم کرد و گفت:

- متاسفانه توی یه طبقه نیستیم.

سپیده که دید این پا و اون پا می کنم، برای نجات من از اون برزخی که عشق برام به وجود آورده بود گفت:

- خوب آقایون بازم به خاطر کمکتون ممنونیم. ما دیگه باید بریم اتاقمون چون مامانا مطمئناً تا الان نگرانمون شدن. شب خوبی داشته باشین.

به دنبال این حرف دستمو کشید و منم به دنبالش راه افتادم که صدای داریوش از پشت سرمون بلند شد:

- رزا ...

وقتی با تعجب برگشتم و خیره نگاش کردم، حرفشو اصلاح کرد:

- رزا خانوم ...

بعد وقتی آروم شدن منو از نگام خوند خنده اش گرفت و گفت:

- خوب آخه بهت نمی یاد... خیلی بچه ای ...

وقتی دوباره نگاه پر از غضبمو دید، سریع گفت:

- برای من.

حرف هاش خنجری بود که به قلبم فرو می رفت. بی حوصله گفتم:

- حرفتونو بزنین.

- می خواستم بگم که ... راستش ...

آرمین با کلافگی گفت:

- داریوش دیروقته ... می دونی که تا نریم توی اتاق خاله نمی خوابه. بیا بریم دیگه بیشتر از این مزاحم خانوما نشو.

داریوش درست عین میرغضب به آرمین نگاه کرد که بنده خدا حرفشو نیمه کاره خورد. سپس با عطوفت به من نگاه کرد و گفت:

- می خواستم اینو ...

در حینی که حرف می زد دست تو جیب شلوارش کرد و کیف پولشو در آورد. از داخل کیفش کارت ویزیتی رو بیرون کشید و ادامه داد:

- بگیرین که اگه دوباره خدایی نکرده مشکلی براتون پیش اومد منو خبر کنین. با اتفاقی که امشب براتون افتاد ... من مدام نگرانم که نکنه

دوباره ...

صدای اعتراض آلود آرمین دوباره بلند شد:

- داریوش!!!

اعتراضای آرمین برام عجیب بود. داریوش که حرف بدی نمی زد. پس چرا اون جوش آورده بود؟ دستمو جلو بردم و با کنجکاوی کارت رو

گرفتم و با خوندن روش مغزم سوت کشید. دکتر داریوش آریا نسب، دندانپزشک! شماره موبایل و شماره مطبش هم بود. خدای من! واقعاً که این

پسر هیچی کم نداشت. زیبایی در حد کمال، تحصیلات، ثروت، کلاس و شخصیت. اون زمان کمتر کسی موبایل داشت و دیدن شماره موبایلش

قلقلکم می داد تا کارتش رو تو کیفم بذارم و هر از گاهی بهش زنگ بزنم. ولی ترسیدم. اصلاً نمی خواستم به سرنوشت دخترای فریب خورده

دچار بشم. به خصوص که شنیده بودم هر چقدر برای پسرا دست نیافتنی تر باشی عزیزتر

می شی. تمام دخترایی که با یه بار درخواست پسرا خودشونو باخته بودن خیلی زودم دل پسر رو زده بودن. برای همینم با یه تصمیم آنی کارت

رو انداختم توی سطل آشغالی که درست بغل دستم بود و گفتم:

- آقای دکتر از لطف شما ممنونم، ولی من ترجیح می دم که دیگه بدون مامان از هتل خارج نشم. اگه هم مشکلی برام پیش اومد شماره صد و

ده زیاد هم سخت نیست. از آشنایی با شما خوشحال شدم. همینطور شما آقا آرمین.

دهن داریوش از بهت باز مونده بود. آرمینم متعجب بود. خداییش کاری هم که من کردم کار کمی نبود. کمتر دختری پیدا می شد که بتونه در برابر

اون همه مزیتای فوق العاده ای که داریوش داشت مقاومت کنه.

بی توجه به بهت داریوش و حتی دوستش آرمین، شب بخیری گفتیم و همراه سپیده ازشون فاصله گرفتیم. سپیده با چشمایی گشاد شده گفت:

- فقط می تونم بگم دمت درست!

خندیدم و گفتم:

- مثل سگ پشیمونم سپیده. می ترسم دیگه از دستش داده باشم و دیگه نبینمش. می دونی که اون عشق واهی منه.

- آره تو همون نگاه اول فهمیدم، ولی نترس از اون پسرای سرتقه که دست بردار نیست.

آهی کشیدم و گفتم:

- امیدوارم.

سپیده دستمو فشار داد و گفت:

- ولی عجب چیزی بود رزا! من هنوزم گیجم. آخه مگه می شه تو همینجور الکی عکس اونو کشیده باشی؟ اصلاً توی عقل نمی گنجه.

- خودمم هنوز منگم! کی فکرشو می کرد؟ سپیده من ... فکر کنم من عاشق شدم!

- لازم نیست تو بوق کنی. این که تو آش ترش پیدا بود. مگه می شد تو پسر تابلوتو ببینی و دل بهش نبازی. همونجوری از توی تابلو می

خواستی بخوریش دیگه چه برسه به واقعیش.

- اِ بی تربیت!

بی توجه به اعتراضم گفت:

- ولی یه فرقی با نقاشیش داره. اگه گفتی؟

- چه فرقی؟ همه چیزش همون بود.

- قیافه اش آره، ولی نگاهش خیلی فرق داشت. این چیزیه که منو می ترسونه.

سرمو زیر انداختم. این دقیقاً چیزی بود که خودمم فهمیده بودم. نگاه عشق واهی من پاک و معصوم بود. عین نگاه یه بچه بی پناه. ولی نگاه

داریوش انگار ناپاک بود. حس خوبی به آدم منتقل نمی کرد. به خصوص که مدام هم از توی آینه منو زیر نظر داشت. آهی کشیدم و گفتم:

- آره منم فهمیدم.

جلوی در اتاق رسیده بودیم. سپیده گفت:

- خدا خودش به خیر کنه عاقبت تو رو با این عشق!

در اتاق که باز شد حرفای ما هم نیمه تموم موند. وارد اتاق که شدیم فهمیدیم خاله کیمیا هم اونجاست. همه شون هنوز بیدار بودن و غرق

حرف زدن از این در و اون در! مامان که نگاه متعجب ما رو روی خاله کیمیا دید گفت که اتاق خاله کیمیا هم توی همونه هتله و خاله قراره

شبو پیش ما بخوابه. شخصیت خاله کیمیا برام عجیب بود. زنی که تو نگاش انگار غم بود ولی روی زبونش نبود. شاد بود ولی انگار نبود. دلم

می خواست یه کم در مورد شخصیتش فوضولی کنم ولی می دونستم که مامان دعوام می کنه. پس بیخیال شدم و به این نتیجه رسیدم که اگه

چیزی باشد مامان خودش برام می گه. داشتیم لباس عوض می کردیم که خاله شیلا رو به خاله کیمیا پرسید:

- کیمیا حالا از خاطرات گذشته بگذریم، تو چرا تنها اومدی؟ پس خسرو و پسرت چرا نیومدن؟

- خسرو که همیشه درگیر کارای شرکتشه. هیچ وقت تو هیچ مسافرتی با من همراه نمی شه. ولی پسرم باهامه.

مامان گفت:

- جدی می گی؟ پس کجاست؟ خیلی دلم می خواد پسر بهترین دوستم رو ببینم.

خاله کیمیا لبخند تلخی زد و گفت:

- فکر نکنم زیاد از دیدنش خوشحال بشی.

از این حرف خاله اخمای مامان درهم رفت. انگار رمزی حرف می زدن. سر از حرفاشون در نمیاوردم. سپیده مثل من کنجکاوی نمی کرد. اصلاً

براش مهم نبود. ولی من خیلی دلم می خواست سر از کار اون دوستای قدیمی در بیارم. اگه اینطور که مامان ادعا می کرد اونا دوستای صمیمی

بودن پس برای چی این همه وقت از هم هیچ خبری نداشتن؟ چرا حال خاله کیمیا مثل هوای بهار بود؟ یه لحظه آفتابی و یه لحظه ابری؟ این

سوالا مثل موریانه داشت مغزمو می جوید. خاله شیلا گفت:

- چطوره که خسرو حاضر نیست تو هیچ مسافرتی باهات باشه؟ یعنی کارش اینقدر مهمه؟ حتی مهم تر از تو؟ اینجوری دوستت داره؟

یه لحظه حس کردم حال خاله کیمیا منقلب شد. لرزش چونه شو حس کردم. ولی خاله سعی کرد بخنده و گفت:

- خب دیگه! اینم یه نوع دوست داشتنه یعنی می خواد من آزاد باشم.

نه تنها من که خاله و مامان هم به حالت های خاله کیمیا شک کرده بودند. خاله شیلا مثل بازرسا شده بود:

- خیلی دلم می خواد خسروی عاشقو ببینم.

مامان غرید:

- شیلا خجالت بکش!

خاله کیمیا سرشو زیر انداخته بود و با انگشتای دستش بازی می کرد. خاله شیلا بازم کوتاه نیومد و گفت:

- من جای خسرو بودم چشمای پسرمو در می آوردم که مامانشو اون وقت شب تنها فرستاده بود اسکله. خودش رفته پی خوش گذرونی؟!

خاله کیمیا یه دفعه گفت:

- نه ... پسر من اصلاً اهل خوش گذرونی ...

به اینجا که رسید در کمال حیرت همه ما بغضش ترکید. چنان گریه می کرد که چند لحظه همه ما فلج شده بودیم و نمی دونستیم باید چی کار کنیم!

خاله کیمیا از جا بلند شد که از اتاق خارج بشه. ولی مامان از جا پرید و خاله رو محکم بغل کرد. خاله هم همینو می خواست، نیاز به یه همدرد

و همدل داشت. چند لحظه ای تو بغل مامان زار زد. اشک همه ما در اومده بود از بس که با سوز هق هق میکرد. از جا بلند شدم و لیوانی آب

برای خاله آوردم. خاله از بغل مامان بیرون اومد و با لبخندی پر از قدرشناسی لیوانو از من گرفت و گفت:

- ممنونم دخترم.

مامان همینطور که شونه های خاله رو ماساژ می داد با نگرانی به خاله شیلا نگاه کرد که پشت پنجره ایستاده بود و معلوم بود خیلی ناراحته.

آخر دووم نیاورد و گفت:

- ای بابا ببینین چطور شبمون رو خراب کردینا. شیلا آخه این چه حرفایی بود که زدی. خوب مگه فرهاد و پیمان با ما اومدن که تو گیر دادی به

خسرو؟ کیمیا جون بسه دیگه عزیزم اینقدر گریه نکن حالت بد می شه.

خاله شیلا لب تخت نشست و گفت:

- منو ببخش کیمیا نمی خواستم ناراحتت کنم. ولی از همون لحظه اول که دیدمت حس کردم از دیدنمون خوشحال نشدی. انگار نگرانی. با ما

دیگه مثل قبل صمیمی نیستی. حس کردم ما رو غریبه می دونی. این بود که کنترلم رو از دست دادم. دلم می خواد اگه مشکلی داری مارو مثل

خواهرت بدونی و باهامون درد دل کنی. شاید دوستای خوبی برات نبودیم که حالا لایق ...

خاله کیمیا سریع گفت:

- نه نه اصلاً اینطور نیست. من با خودم مشکل دارم. یک عمره دارم اینجوری زندگی می کنم. همه اش تظاهر ... همه اش حفظ ظاهر. دیگه

خسته شدم. دیگه به اینجام رسیده

وقتی به اینجا رسید خاله با دست گردنشو نشون داد. خاله شیلا که به همونجایی رسیده بود که دلش

می خواست با اشتیاق چشم به دهن خاله کیمیا دوخت. خاله با تردید به مامان خیره شد. مامان به آرومی دست خاله رو گرفت و فشار داد. نمی

دونم چه رمزی بود بین نگاهای اونا که اینطور به هم وصلشون می کرد. کم مونده بود از زور کنجکاوی بپرم وسط حرفاشون و بپرسم قضیه

چیه؟ خاله کیمیا آهی کشید و با بغض شروع به صحبت کرد:

- یه عمره دارم با ظاهر پر زرق و برق زندگیم هم دل خودمو خوش می کنم هم خونواده و اطرافیانمو. ولی خودم خوب می دونم که هیچی توی

زندگی من وجود نداره که بشه بهش گفت چیز خوب. من چوب دو سر طلایی هستم که به خاطر ازدواجم هم توجه خونواده ام رو از دست دادم و

هم ...

با نگاهی دوباره به مامان سکوت کرد. مامان اینبار طاقت نیاورد و گفت:

- کیمیا جان چرا حس می کنم از من می ترسی؟ من همون شکیلای سابقم...

خاله کیمیا پوزخندی زد و گفت:

- از همین می ترسم ... می ترسم که همون شکیلای سابق باشی. همونی که خسرو رو ....

از صدای نفسی که متعجب از سینه مامان خارج شد تعجب کرد. حس کردم نفس مامان بند اومده. خاله شیلا به کمک اومد و گفت:

- چی می گی کیمیا؟! شکیلا عاشق بچه ها و شوهرشه. تو فکر می کنی اون می خواد زندگی تو رو ...

خاله کیمیا دستشو روی سرش گذاشت و نالید:

- نه نه ... منظورم این نیست ... شاید حق با شما باشه ... شاید بهتره من حرفامو بگم ... دیگه بسه هر چی ترسیدم و خفه خون گرفتم ... دیگه

بسه هر چی خواستم سر خسرو و جذابیت نفس گیرش بترسم.

دوباره جمع تو سکوت فرو رفت. حتی سپیده هم با کنجکاوی بی سر و صدا روی تختم کنار من کز کرده بود و چشم به دهن خاله کیمیا دوخته

بود. خاله کیمیا نفس عمیقی کشید و بالاخره دهن باز کرد:

- وقتی خسرو به خواستگاری من اومد من توی تب چهل درجه می سوختم. فکر می کردم دیگه از دستش دادم و وقتی مامانم خبر خواستگاری

اونو بهم داد فکر کردم دارم خواب می بینم یا شاید هم مردم و اینا همه اش لطف خداست که توی اون دنیا شامل حالم شده. خیلی زود مریضی از

بدنم فراری شد و من توی مراسم خواستگاری شرکت کردم. بابامو کارد می زدی خونش در نمی یومد. جریان قبلی خسرو رو شنیده بود. یعنی

کی بود که ندونه؟ عشق خسرو عالم گیر شده بود! برای همین هم نه بابا و نه مامانم رضایت نداشتن که من با اون ازدواج کنم. ولی عشق چشم

منو به روی همه چی بسته بود. حاضر بودم با شرایط خیلی بدتر از این هم با اون ازدواج کنم. تو روی خونواده ام ایستادم و همون جمله

معروف رو به کار بردم: « یا خسرو یا هیچ کس » بابا هم کوتاه اومد و رضایت به ازدواج ما داد ولی گفت دیگه هیچ وقت توی سختی هام

روی اونا حساب نکنم و اینجوری شد که حمایت خونواده امو از دست دادم. فکر می کردم خسرو همه کسم می شه و من نیازی ندارم به داشتن

حتی پدر و مادر! توی یه مراسم خیلی ساده و بی سر و صدا باهم ازدواج کردیم و خسرو منو منتقل کرد به شهرستان. اینجوری شد که حسرت

لباس سفید عروسی به دلم موند! کار و زندگیش رو زودتر از من برده بود. نمی خواست دیگه توی شهری باشه که اون همه خاطره بد ازش

داره. اصلاً برام مهم نبود با اون حاضر بودم برم جهنم زندگی کنم. ولی چیزی که حتی فکرشو هم نمی کردم اونقدر تحملش برام سخت باشه

سردی خسرو بود. خودمو به آب و آتیش می زدم تا توجهشو جلب کنم ولی فایده ای نداشت. اون اصلاً منو نمی دید. شب به شب بر حسب وظیفه

کنار من می خوابید و صبح به صبح به بهونه کار از خونه فراری می شد. شاید دو ماه از ازدواجمون می گذشت که من با وجود افسردگی

باردار شدم. همین حاملگی کمی از روحیه شاداب از دست رفتمو بهم برگردوند. فکر می کردم با به دنیا اومدن

بچه مون خسرو هم به زندگی با من بیشتر دلگرم می شه. اون بچه به هر دومون روح زندگی داد. هر دو بی صبرانه منتظر به دنیا اومدنش

بودیم و خسرو بیشتر پابند خونه شده بود. انگار غماش از یادش رفته بود. خیلی دلش

می خواست بچه پسر باشه. منم شاد و سرمست از خوشحالی و توجه خسرو توی آسمون ها سیر می کردم. تا اینکه پسرمون به دنیا اومد.

خسرو بی توجه به دردای من و زحمتی که برای دنیا اومدن اون بچه کشیده بودم، بدون مشورت با من اسمشو خودش انتخاب کرد و بچه رو به

همراه پرستاری که براش گرفته بود از بیمارستان برد خونه. همون لحظه فهمیدم توجه خسرو به من فقط به خاطر وجود بچه اش توی رحم من

بوده وگرنه من به تنهایی پشیزی ارزش نداشتم. چقدر توی اون روزا و شبای سرد و غم انگیز یاد تو می افتادم. یاد اینکه اگه یک ذره از اقبال

تو رو من داشتم چقدر می تونستم خوشبخت باشم. نه تنها من که خسرو هم خیلی خوشبخت تر از اینی می شد که بود. چون می دیدم به خاطر

شکستی که خورده روز به روز کینه ای که تو دلش جوونه زده بود بیشتر رشد می کرد و همین باعث می شد لحظه به لحظه اخموتر و بد اخلاق

تر از لحظه قبلش بشه. واقعاً که کینه خسرو همراه با پسرش رشد می کرد و بزرگ و بزرگ تر می شد. روزایی می رسید که خیلی دلتنگ شما

دو تا می شدم. همینطور دلتنگ خونواده ام. ولی جرئت اینکه اسمی از شما جلوی خسرو ببرم رو نداشتم. زنده زنده آتیشم می زد. با به دنیا

اومدن پسرم کم کم روابطم با خونواده ام بهتر شد ولی بازم می دونستم که نمی تونم از رفتار سرد خسرو چیزی به اونا بگم و انتظار حمایتشون

رو داشته باشم چون اونا از قبل همه این روزا رو برای من ترسیم کرده بودند و حالا می دونستم که جوابشون فقط یه جمله است: « خود کرده

رو تدبیر نیست ». سعی می کردم که همه هم و غمم رو بذارم روی بزرگ کردن و تربیت پسرم ولی اونم فایده ای نداشت چون اون بیشتر از

اینکه به حرف من گوش بده و وابسته من بشه به حرف پدرش گوش می کرد و حرفای اونو سرمشق و دیکته اش می کرد. کم کم به جایی

رسیدم که دیدم پسرم داره از دستم می ره. داشت توی منجلاب غرق می شد. جنس لطیف رو فقط برای خوش گذرونی می خواست. دور و برش

پر شده بودن از دوستایی که نمی شد اسمشون رو دوست گذاشت. وقتی دیدم خودم کاری از دستم براش بر نمی یاد سپردمش به یکی از

دوستاش. دوست دوران راهنمایی اش بود که صداقت و مهر برادرانه رو توی نگاهش نسبت به پسرم می دیدم. از اون خواستم نذاره بیشتر از

این خراب بشه و اونم بهم قول داد. پسر من بیمار بود، بیماری که جز خودش هیچ کسی رو دوست نداشت. حتی پدرش رو هم دوست نداشت.

فقط حس کمی نسبت به پدر بزرگ پدریش داشت اون هم به خاطر حمایت های بی دریغ پدر بزرگش و اینکه تنها نوه پسریش بود و بدون امر و

نهی کردن بی هیچ بهونه ای اونو می پرستید ...

به اینجا که رسید خاله کیمیا صحبت هاشو قطع کرد و با شرمندگی گفت:

- خسته تون کردم؟

خاله شیلا سریع گفت:

- نه نه ابدا.

از حرکت خاله خنده ام گرفت. انگار کنجکاوی اون از من بیشتر بود. حلالزاده به خاله اش می ره یا داییش؟ فکر کنم به داییش ... ولی من به

خاله ام رفتم. جفتمون زیادی کنجکاویم. خاله کیمیا به دنبال آهی که کشید ادامه داد:

- بعد از اینکه پدر بزرگش فوت کرد نیم بیشتر ثروتش به پسرم ارث رسید و این ثروت کلان پر و بال بیشتری بهش داد برای خوش گذرونی های

کثیفش ...

خاله کیمیا که انگار از یادآوری کارای پسرش عذاب می کشید بغضشو به زحمت قورت داد و گفت:

- بگذریم ... الان پسر من دیگه بیست و هشت سالشه و من اینقدر بهش افتخار می کنم که بدی هاش به چشمم نمی یاد. تحصیلاتش در حد کمال،

تیپ و چهره اش مقبول و عالی ... خلاصه که در نوبه خودش حرف نداره. مثل هر مادری الان فقط آرزوم اینه که سر و سامونش بدم ولی ...

ولی حیف که دیگه جرئت ندارم جلوش حرفی از ازدواجش بزنم یه بار که بهش گفتم اینقدر خندید که کبود شد. انگار براش جوک گفتم. بعدش هم

خسرو کلی دعوام کرد. خسرو از جنس مونث بیزاره و دقیقاً این بلا رو سر پسرمون هم آورده. همیشه تو گوشش می خونه که فعلاً تا می تونه

دنبال خوشی هاش باشه و اگه هم یه روزی خواست ازدواج کنه فقط برای بچه زن بگیره. همین حرفا رو بهش از بچگی زده که باعث شده اون

همه چیز در نظرش مسخره و پوچ باشه. من نگران بچه امم. خیلی دلم می خواد کمکش کنم ولی هیچ کاری از دستم بر نمی یاد. هر بار که می

بینم حسابی تیپ زده و داره از خونه می ره بیرون تنم می لرزه. می ترسم یکی از این دخترا و زنای خیابونی بچه مو جمع کنن. هرچند که

دوستش مدام بهم اطمینان می ده که پسرم خودش حواسش هست ولی من بازم می ترسم. از خدامه توی همین تابستون دختر عموشو براش

بگیرم و بفرستمش سر خونه زندگیش تا خیالم راحت بشه. خسرو هم دختر برادرشو خیلی دوست داره. می تونم بگم تنها دختریه که خسرو بهش

علاقه داره. ولی خود داریوش زیر بار نمی ره.

وقتی خاله کیمیا سکوت کرد، خاله شیلا عین کسایی که قصد دارن واسطه خیر بشن پرسید:

- پسرت چی خونده؟

لبخندی زیبا صورت خاله رو روشن کرد و گفت:

- الهی قربونش برم، دندون پزشکی خونده.

حس کردم ضربان قلبم کند شد. دست سپیده رو فشردم. سپیده با خنده نگام کرد و در گوشم پچ پچ کرد:

- هر گردی که گردو نمی شه.

سوال دوم خاله شیلا دقیقاً سوال ذهن من بود:

- راستی نگفتی اسمش چیه کیمیا؟

خاله کیمیا چند لحظه کوتاه که در نظر من به اندازه یه قرن گذشت مکث کرد و سپس گفت:

- هم اسم همین هتل.

جریان خون تو رگام برعکس شد. سریع از جا پریدم و به سمت لباسام هجوم بردم.

مامان با تعجب گفت:

- چت شد یهو؟ اوقور بخیر کجا تشریف می برین؟

دلم نمی خواست حرف بزنم. فقط می خواستم از اتاق برم بیرون. ولی مجبور بودم توضیحی قانع کننده به مامان بدم تا اجازه خروجم رو صادر

کنه. سعی کردم لبخند بزنم و گفتم:

- می خوام برم کافی شاپ هتل، آخه خوابم نمی یاد شاید اگه یه چیزی بخورم خوابم بگیره بتونم بخوابم.

- این وقت شب؟! لازم نکرده بگیر بخواب سر جات خوابت می بره.

خاله کیمیا با شرمندگی گفت:

- حرف زدنای من این بچه رو از هم از خواب باز کرد.

واقعاً دیگه نمی تونستم حرف بزنم اون یه جمله رو هم به زور گفته بودم، سپیده سریع به دادم رسید و گفت:

- نه خاله جون این چه حرفیه؟ ما از اول هم خوابمون نمی یومد.

بعدش خودشو برای مامان لوس کرد و گفتم:

- خاله جون بذارین بریم دیگه. قول می دیم پامونو از هتل بیرون نذاریم. فقط یه چیزی می خوریم و زود بر می گردیم.

مامان با اخم گفت:

- امان از دست شما دوتا ... وای به حالتون اگه از هتل خارج بشین. فهمیدین؟

سپیده سریع گفت:

- چشم خاله.

بدون اینکه برای سپیده صبر کنم از در بیرون پریدم. دلم می خواست داد بزنم. خدایا! این چه مجازاتی بود؟! مگه من چه گناهی مرتکب شدم که

باید عشقم یه آدم هرزه کثیف باشه؟ کسی که از جنس زن بیزاره! تقریباً داشتم تلو تلو می خوردم که سپیده زیر بازومو گرفت و بی حرف منو به

سمت کافی شاپ کشید. اون وقت شب کافی شاپ خلوت بود و فقط یه زوج جوون مشغول حرف زدن و خورن نمی دونم چی بودن! سر اولین میز

دم دستم نشستم و سرمو بین دستام فشار دادم. اشک آروم از گوشه چشمام چکید. سپیده دستامو از سرم جدا کرد و میون دستای گرمش فشرد

و گفت:

- از کجا می دونی این داریوش همون داریوشه؟ چرا خودتو اذیت می کنی؟ بهت که گفتم هر گردی ...

پریدم وسط حرفش و گفتم:

- این یه پازل بهم ریخته بود توی ذهن من که حالا کامل شده. همه شو چیدم کنار هم تا به این نتیجه رسیدم.

- یعنی چی؟ چه پازلی؟

اشکامو پاک کردم و گفتم:

- یادته برات تعریف کردم مامانم با دیدن تابلو حالش بد شد و بابا کلی توبیخم کرد تا بفهمه پسره کیه؟

- آره یادمه.

- من مطمئن بودم که مامان با دیدن اون چهره یاد یه کسی افتاده و چقدر دلم می خواست اون شخصی رو که اینقدر شبیه نقاشی من بوده رو

ببینم.

- خب که چی؟

- دیدی وقتی مامان به خاله کیمیا گفت دوست دارم پسر دوستمو ببینم خاله کیمیا چی گفت؟

- نه یادم نیست.

- خاله کیمیا گفت فکر نکنم از دیدنش زیاد خوشحال بشی.

- خب؟!

- از اون طرف من مطمئنم مامانم با خسرو شوهر خاله کیمیا قبلاً ها یه صنمی داشته که خاله کیمیا اینقدر

می ترسید جلوی مامان از بدبختی هاش بگه.

- آره درسته منم یه شک هایی کردم.

- داریوشی که امشب دیدیم دندونپزشک بود حدوداً بیست و هشت ساله، پسر خاله کیمیا هم همین مشخصات رو داره.

سپیده که حسابی گیج و کنجکاو شده بود گفت:

- خب خب؟

- داریوش دقیقاً شکل پدرشه، اینو از حرف خاله کیمیا که به مامان گفت فهمیدم. مامان هم با دیدن تابلوی من یاد خسرو افتاد که حالش بد شد.

فهمیدی؟! این داریوش همون داریوشه من مطمئنم.

اینبار نوبت سپیده بود که سرشو بین دستاش بگیره. نالید:

- خدای من!

- سپیده بدبخت شدم رفت. عشق اولم باید کی باشه؟ پسری که ...

گریه جلوی ادامه حرفمو گرفت و به هق هق افتادم. سپیده سریع لیوانی آب برام آورد و گفت:

- این آبو بخور آروم باش. حالا که دنیا به آخر نرسیده عزیزم ... خیلی زود فراموشش می کنی.

- فراموشش می کنم؟ چطوری؟ برام خیلی سخته سپید من یک ساله که خواب و خوراکم شده عشق واهی فکر نمی کردم یه روزی عشق واقعیم

هم تبدیل بشه به یه عشق واهی.

سپیده بی حرف سرمو کشید تو بغلش و گذاشت حسابی خودمو تخلیه کنم. منم اینقدر زار زدم تا ذره ذره اون عشقو از قلبم خارج کردم.

وقتی گریه ام تموم شد سپیده منو از خودش جدا کرد و گفت:

- حالا می خوای چی کار کنی؟

هنوز هق هق می کردم، فین فین کردم و گفتم:

- تو کار خدا موندم سپیده! چرا باید اینجوری می شد؟

- هر کاری یه حکمتی داره.

- امیدوارم دیگه نبینمش چون هر بار دیدنش برام تبدیل به عذاب می شه. ولی اگه هم دیدمش باید نسبت بهش سرد باشم اینقدر سرد که از من نا

امید بشه. نمی خوام براش یه طعمه باشم. نمی خوام یه وسیله برای خوش گذرونیش باشم. نمی خوام از بچگی و سادگیم سو استفاده کنه.

سپیده انگشتای دستمو فشرد و گفت:

- درکت می کنم عزیزم درکت می کنم.

سرمو روی میز گذاشتم و سعی کردم به خودم مسلط بشم. سپیده گفت:

- فکر کنم آرمین همون دوستشه که خاله می گفت پسر خوبیه.

زمزمه وار گفتم:

- آره منم همین فکرو می کنم چون واقعاً پسر خوبی بود.

- اگه آروم شدی پاشو بریم توی اتاق. خاله نگران می شه.

سرمو از روی میز برداشتم و تازه چشمم به بستنی های روی میز افتاد. اصلاً نفهمیدم سپیده کی سفارش بستنی داده. بی توجه به اونا گفتم:

- موافقم فقط قبلش باید دست و صورتم رو بشورم که کسی نفهمه گریه کردم.

وقتی به اتاق برگشتیم تصمیم خودمو گرفته بودم. باید فراموشش می کردم به هر قیمتی که شده بود! حتی اگه احساسم می خواست جلومو بگیره

باید با عقلم پسش می زدم. باید ...

صبح با صدای در از جا بلند شدم. ساعت هشت صبح بود و همه خواب بودن. پتو رو روی سرم کشیدم چون اصلاً نای اینکه از جا بلند بشم رو

نداشتم. تازه نزدیک صبح خوابم برده بود، ولی کسی که پشت در بود دست بردار نبود. از اینکه فقط من بیدار شدم و خوابم اینقدر سبک بود لجم

گرفت. ایشی گفتم و همونطور با لباس خواب و موهای پریشون از جا بلند شدم و در رو باز کردم. از دیدن داریوش پشت در جا خوردم و دست و

پامو گم کردم! با یه سینی توی دستاش جلوم وایساده بود. یه کم خودمو عقب کشیدم و سعی کردم ریلکس باشم. گفتم:

- تو اینجا چی کار می کنی؟

نمی دونم داریوش از کی برای من شده بود تو! شاید از همون لحظه ای که با حرفای خاله کیمیا احترامش تو ذهنم از بین رفت. داریوش هم از

صمیمیت من جا خورد و با خنده گفت:

- ببخشید رفتم واسه خودم و آرمین صبحانه گرفتم، گفتم شاید شما حال رفتن تا پایین رو نداشته باشید، برای شما هم گرفتم.

سینی رو از دستش گرفتم و به سردی گفتم:

- لطفاً دیگه از این لطف ها به ما نکن. ما خودمون دست و پا داریم، می ریم می گیریم. در ضمن اگه هم حالش رو نداشتیم، زنگ می زنیم

واسمون می یارن. و نکته بعدی که باید بدونی اینه که مامانم تو اتاقه! اصلاً دوست ندارم مزاحمتای تو برام دردسر درست کنه!

با مظلومیتی ساختگی گفت:

- ببخشید نمی دونستم ناراحت می شید.

- حالا که دیگه مزاحم خواب من شدی و بخشش من هم دردی رو دوا نمی کنه. شانس هم آوردی که مامانم خوابه! لطف کن برو و دیگه هم

مزاحم نشو.

و در رو محکم به هم زدم. سپیده هم از خواب پرید و با عصبانیت گفت:

- وحشی چته؟ درو شکستی.

بغض گلومو گرفته بود و بی رحمانه فشارش می داد. همانطور سینی به دست پشت در نشستم. سپیده با دیدن حال من طوری که دیگرانو بیدار

نکنه پاورچین پاورچین کنارم اومد و گفت:

- چی شده؟ چرا این جوری شدی؟ این سینی چیه دستت؟ رفتی صبحونه گرفتی؟

بغضمو فرو دادم و گفتم:

- داریوش بود. رفته بود برامون صبحانه گرفته بود.

با تعجب گفت:

- داریوش؟! داریوش اینجا چه غلطی می کرد؟ اتاق ما رو از کجا بلد بود؟

- یادت نیست؟ دیشب شماره اتاق رو ازمون پرسید؟

سپیده که همه چیز دستگیرش شده بود به نرمی منو تو آغوشش کشید و گونه مو بوسید. نالیدم:

- سپیده چی کار کنم با دلم؟

- عادت می کنی عزیز دلم. خیلی زود عادت می کنی.

بعد برای اینکه منو از اون حال و هوا خارج کنه گفت:

- ببینم چی آورده برامون آقا داریوش؟ این داریوش هر چی هم که بد باشه، چاپلوسیش خیلی خوبه. بده بخوریم. دم آقا داریوشو گرم.

خنده ام گفت و گفتم:

- مردشور تو رو ببرن که اگه حرف شکم بشه، دینتو هم می فروشی. من که دیگه هیچی!

مامان و خاله رو هم بیدار کردیم و با هم صبحونه خوردیم. مجبورم شدم به دروغ بگم زود از خواب بیدار شده و خودم برای گرفتن صبحونه

رفتم. بعد از خوردن صبحونه قرار شد به پارک آهوان برویم. خاله کیمیا از گوشی اتاق به پسرش که مطمئن بودم همون داریوشه زنگ زد و از

اون خواست همراهمون بیاد. چشمامو بسته بودم و تند تند زیر لب دعا می کردم قبول نکنه. ولی از اونجایی که من شانس ندارم قبول کرد و

قرار شد همه با هم برویم. هر کاری کردم لااقل خودم از زیر بار رفتن شونه خالی کنم نشد که نشد و مامان هیچ جوره قبول نکرد من تو هتل

بمونم. وقتی تو لابی هتل به اونا برخورد کردیم نگاه مامان و خاله شیلا رو تعجبی به همراه ترس پر کرد و نگاه آرمین و داریوش پر از تعجب

همراه با شادی شد. من و سپیده هم مجبور بودیم خودمونو متعجب نشون بدهیم. نمی خواستیم اونا بفهمن ما زودتر به این آشنایی پی بردیم. از

همون لحظه داریوش منتظر یه فرصتی بود تا بیاد کنارم و باهام حرف بزنه. اما من همه سعیم رو یم کردم که از کنار مامان تکون نخورم، با

این وجود یه لحظه که مامان حواسش پرت خاله کیمیا و حرفاش شد، داریوش موقعیت رو مناسب دید و اومد طرفم، سعی کردم رومو برگردونم

تا از حرف زدن پشیمون بشه و راهشو بکشه بره، اما فایده ای نداشت چون خونسردانه گفت:

- از بابت این اتفاق خیلی خیلی خوشحالم. باور کن یکی از دغدغه های فکری من این بود که بهونه دیدار بعدیمون چی می تونه باشه؟ شانس

آوردم پیشنهاد مامان رو قبول کردم وگرنه یه فرصت طلایی رو از دست می دادم.

با اینکه از درون می لرزیدم ولی به سردی گفتم:

- بعکس شما من اصلاً هم خوشحال نیستم. خیلی هم ناراحت شدم چون اصلاً دوست ندارم صدای یه پسر چاپلوس مثل وز وز زنبور توی گوشم

باشه.

چشمای داریوش از حیرت گشاد شدن ولی قبل از اینکه فرصت کند حرفی بزنه سریع ازش فاصله گرفتم. سپیده با خنده کنارم اومد و گفت:

- وقتی داری با داریوش حرف می زنی چشمات عین بچه گربه های عصبانی می شه که پنجولاشون رو هم در آوردن و می خوان طرف مقابل

رو تیکه پاره کنن.

لبخند تلخی زدم و گفتم:

- برعکس دلم که هنوز هم بی قرارشه.

سپیده طبق معمول با همدردی دستمو فشرد. تا شب چند جا برای گشت و گذار رفتیم، ولی به خاطر نگاه های خیره داریوش، اصلاً به من خوش

نگذشت. داریوش می خواست هر طور شده علت بداخمی و بی احترامی های منو بفهمه ولی به نتیجه ای نرسید. چون من دیگه بهش فرصت

حرف زدن ندادم و گذاشتم تو خماری بمونه. شب با خستگی خیلی زیاد به خواب رفتم.

ظهر بود از خواب بیدار شدم که دیدم کسی توی اتاق نیست. از پنجره اتاق به بیرون سرک کشیدم. سپیده روی یکی از نیمکت های زیر پنجره

اتاق نشسته بود. پنجره رو باز کردم و صداش کردم. متوجه من شد و گفت:

- ساعت خواب. رزا می دونی مثل خرسا خواب زمستونی می ری؟

خمیازه ای کشیدم و گفتم:

- مامان کو؟

- بچه لوس. تو چی کار به مامانت داری؟ بیا پایین پیش من.

- خیلی خوب اول می رم صبحونه م رو از رستوران هتل بگیرم بخورم، بعد میام.

- شکمو نیاز نیست به خودت زحمت بدی. ساعت دوازده ظهر صبحونه کجا بود دیگه؟ من برات گرفتم. توی یخچاله. کوفت کن و بیا.

- بی ادب. نوش جان که کردم، می یام پایین.

سریع پنجره رو بستم و به سمت یخچال رفتم. صبحونه کاملی که تو یخچال بود، باعث شد شاتهام دو برابر بشه. اول صبحونه مو خوردم، بعدش

هم لباسامو عوض کردم. یه مانتوی تابستونه نخی سبز رنگ پوشیدم با شلوار جین سورمه ای، شال سبز سورمه ای رو هم روی سرم انداختم

و یه دسته از موهای حناییمو کج ریختم روی پیشونیم. تنها آرایشم هم یه برق لب بود، البته فعلا! از اتاق خارج شدم و به محوطه رفتم. سپیده

رو دیدم که پشت به من روی همون نیمکت نشسته. آروم بهش نزدیک شدم و محکم سر شونه اش زدم. یه دفعه از جا بلند شد و گفت:

- دیوونه ترسیدم.

- چیه فکر کردی آل اومده ببرتت؟ نترس آل هم تو رو نمی بره.

- عوض صبح به خیرته؟

کنارش روی نیمکت نشستم و گفتم:

- صبح به خیر عزیز دلم. یعنی دیگه ظهر بخیر.

خندید و گفت:

- صبح و ظهر تو هم به خیر.

- حالا می تونم بپرسم مامان اینا کجان؟

- رفتن برای پیاده روی کنار ساحل. داریوش بردشون هر چند که وقتی دید ما قرار نیست بریم مثل توپی که بادش خالی بشه وا رفت.

آهی کشیدم و گفتم:

- نمی دونی چقدر بی تاب دیدنشم ولی این دیدنا بیشتر عاشقم می کنه. من دیگه نباید ببینمش.

با صدایی از پشت سر حرفم نیمه تموم موند:

- سلام خانما. صبحتون به خیر. مهمون نمی خواین؟

داریوش و آرمین بودند. آه از نهادم بر اومد. انگار قسمت نبود من اونو از ذهنم خارج کنم. خیلی خوش تیپ و ناز شده بودن هر دوتاشون.

آرمین تک پوشی مشکی پوشیده بود که سر آستین ها و پایینش با نوار سفید دور دوزی شده بود، همراه با شلوار کتون مشکی. داریوش هم تی

شرت مشکی ساده و تنگی پوشیده بود. سعی کردم مثل قبل سرد برخورد کنم. به خاطر همینم با اخم گفتم:

- علیک سلام. مهمون چرا چون حبیب خداس، ولی میمون نمی خوایم چون حیوون خداس!

آرمین که از حرف کاملاً بچه گونه من جا خورده بود گفت:

- دستتون درد نکنه حالا ما میمون و حیوون شدیم؟

خداییش خودم از حرف خودم خجالت کشیدم! عین بچه ها که هی به هم می گن ادا کار میمونه میمون جزو حیوونه آینه! سریع حرفمو اصلاح

کردم و گفتم:

- دور از جون شما آرمین خان. شما حبیب خدایین. این حرفا چیه؟ بفرمایین بشینین.

آرمین زد زیر خنده و به داریوش گفت:

- پس اون قسمت حرفشو با تو بود داریوش ...

داریوش اخماشو حسابی تو هم کشید و با غیظ زل زد توی چشمام.

. آرمین به طرفداری از دوستش گفت:

- دلت می یاد رزا به داریوش بگی میمون؟ همچین یه کم از میمون خوش قیافه تر نمی زنه؟

یه دفعه فکری به ذهنم خطور کرد. با اینکه دلم نمیومد ولی مجبور بودم برای حفاظت از خودم اون کار رو بکنم. چشمکی به سپیده زدم که

حرفی نزنه و گفتم:

- آرمین جون تو به این می گی خوش قیافه؟ واقعاً که بد سلیقه ای!

داریوش که دیگه نمی تونست ساکت بمونه با عصبانیت گفت:

- من چه هیزم تری به تو فروختم؟ هان؟ بگو تا خودمم بدونم!

یه جورایی حق داشت عصبانی بشه. احترام به بزرگتر و همه چیز رو فراموش کرده بودم و هر چی از دهنم در می اومد بهش می گفتم. با

اینحال از رو نرفتم و ادامه دادم:

- هیچی من همینطوری از تو خوشم نمی یاد، ولی برای اینکه مفهوم خوشگلی رو بهتون بفهمونم، باید نامزدم رو بهتون معرفی کنم.

هر دو با تعجب و هم زمان گفتند:

- نامزدت؟!

- آره نامزد. چرا تعجب کردین؟ به من نمی یاد نامزد داشته باشم؟

آرمین با تته پته گفت:

- خوب ... چرا ... ولی ما فکر می کردیم که تو مجردی. آخه سنت واسه ازدواج خیلی کمه.

پشت چشمی نازک کردم و گفتم:

- خوب بله، ولی چون نامزدم منو خیلی دوست داره، دیگه نتونست صبر کنه تا من یه خورده بزرگ تر بشم. آخه می ترسید از دستش برم.

خوشبختانه سپیده متوجه منظورم شده بود و حرفی نمی زد. اما از قیافه اش مشخص بود که داره می ترکه از خنده! داریوش با لبخندی که

سرشار از تمسخر بود گفت:

- واسه چی دروغ می گی؟! خانوم کوچولو فکر نکن با بچه طرفی. اگه محترمانه بگی نمی خوای ما دور و اطرافت باشیم فکر کنم بهتره. لازم

نیست خالی ببندی.

- برام مهم نیست که تو چه فکری بکنی، ولی برای اینکه دماغت بسوزه و خیط بشی بهت ثابت می کنم.

خودمم از حرکات بچگونه خودم عذاب می کشیدم، ولی چاره ای جز این نداشتم. داریوش با حرص گفت:

- مثلاً چطوری؟

عکسی رو که لحظه آخر رضا بهم داده بود، از توی کیفم در آوردم و گفتم:

- این عکس مال روز نامزدیمونه.

عکسو گرفتن و با تعجب به اون خیره شدن. فقط تو دلم دعا می کردم که از شباهت بین من و رضا به دروغم پی نبرن که خدا رو شکر متوجه

نشدند و آرمین در حالی که هنوز هم رگه هایی از بهت تو صداش موج

می زد، گفت:

- خیلی به هم می یاین. امیدوارم خوشبخت بشید.

هم خنده ام گرفته بود و هم غصه داشت دیوونه ام می کرد. همه پل های پشت سرمو داشتم خراب

می کردم. قبل از اینکه بتونم جواب بدم، داریوش که هنوز هم شک داشت، گفت:

- پس چرا حلقه دستت نیست؟

سریع جوابی رو که تو آستینم آماده داشتمو تحویل دادم:

- چون من مدرسه می رم و یه سال دیگه از درسم مونده، خرید حلقه رو موکول کردیم به بعد از درس من.

حس می کردم صدای مردونه و دلنشین دایوش لحظه به لحظه تحلیل می ره. پرسید:

- می تونم بپرسم اسمش چیه؟

- هی هی آقا داریوش زیادی داری وارد جزئیات می شی!

اما داریوش دست بردار نبود و دوباره گفت:

- چشمای اونم مثل چشمای تو زمردیه! آره؟

اوه داشت لو می رفت! سعی کردم خونسرد باشم، قری به سر و گردنم دادم و گفتم:

- بله چشمای عشقم هم مثل خودمه.

از عمد روی کلمه عشق تکیه کردم که باور کنه قضیه جدیه. داریوش و آرمین با خداحافظی کوتاهی از ما دور شدن. سپیده بعد از اطمینان از

دور شدن اونا، زد زیر خنده و گفت:

- حسابی حالش گرفته شد. حالا دیگه دور و بر تو نمی پلکه. خوب کاری کردی رزا.

با ناراحتی گفتم:

- با اینکه اصلاً دلم نمی خواست ولی مجبور بودم، یادت باشه به مامان و خاله ها هم ندا بدیم که تابلو بازی در نیارن.

- آره حتماً وگرنه آبرومون می ره.

یه کم دیگه با سپیده روی همون نیمکت نشستیم. هر دو سکوت کرده بودیم، من که افکارم حسابی دور و بر داریوش می چرخید، اما سپیده رو

نمی دونم به چی فکر می کرد که اونطور غرق سکوت بود. نیم ساعتی گذشته بود که بالاخره مامان و خاله ها برگشتن. از جا بلند شدیم و به

طرفشون رفتیم. قضیه رو یواش برای مامان توضیح دادم و ازش خواستم برای خاله شیلا و خاله کیمیا هم بگه. مامان با نگرانی گفت:

- مگه اتفاقی افتاده؟

نمی خواستم داریوش رو جلوی مامان خراب کنم. به همین دلیل گفتم:

- نه ولی کار از محکم کاری عیب نمی کنه. آخه نگاهاش یه جوریه!

- امان از دست تو و این بچه بازیات! باشه می گم، ولی تو هم حواست به کارای خودت باشه. می دونی که داریوش پسر قابل اعتمادی نیست.

از این حرف مامان حس کردم دلم شکست. چقدر دلم می خواست داریوش اینقدر خوب بود که مامان اصلاً از بابت او نگرانی به دلش راه نمی

داد. ولی افسوس که داریوش با خراب کردن خودش همه آرزوهای منو هم خراب کرده بود.

صبح با غرغرای سپیده بیدار شدم و دیدم مثل دیروز جز سپیده کسی تو اتاق نیست. سپیده هم جلوی آینه همینطور که داشت موهاشو برس می

کشید غر غر می کرد، یه کم کش و قوس به بدنم دادم و سر جام نشستم در همون حال گفتم:

- باز دوباره بقیه کجا در رفتن؟

یه دفعه چرخید به طرفم، برسی که تو دستش بود رو تو هوا تکون داد و با اخم گفت:

- تو وقت کردی یه خورده بخواب! همشون رفتن بازار مروارید. سپردن ما هم بریم پیششون.

ملافه ای که روم بود رو کنار زدم، پاهامو از تخت آویزون کردم و گفتم:

- اِ چرا تو نرفتی؟

برسی که تو دستش بود رو انداخت روی میز که صدای بدی به وجود آورد و گفت:

- برای اینکه سر کار خواب بودین. منم که باید همیشه مواظب تو باشم. اون از دیروز، اینم از امروز.

رفتم طرفش و علی رغم دست و پا زدناش، محکم بغلش کردم وگفتم:

- می دونم که تو بهترینی. اونا بی وفان که مارو ول می کنن و می رن به امون خدا.

سپیده همونطور با اخم یه تیکه موهاشو که در اثر تقلا افتاده بود تو صورتش پس زد و گفت:

- خب بسه نمی خواد خرم کنی. بذار یه خبر بد بهت بدم تا همه حرص خوردنام از دست تو جبران بشه.

دستام شل زدن و گفتم:

- چی شده؟

ازم فاصله گرفت، نشست لب تخت و گفت:

- داریوش هم خواب بوده، آرمین براش منتظر مونده که بیدار بشه با هم برن.

بازم داریوش! بازم داریوش! اه! بی توجه به منظور سپیده با قیافه در هم گفتم:

- خوب به ما چه؟

سپیده با موذماری گفت:

- نیم ساعت پیش آرمین اومد و گفت که داریوشو بیدار می کنه و منتظر ما توی لابی هتل می مونن که با هم بریم.

وای خدای من!!! دو دستی زدم تو سرم و گفتم:

- وای خدا! بازم باید با اینا بریم بیرون؟! هر روز هر روزمون داره زهرمارمون میشه! خدایا چه گناهی به درگاهت مرتکب شدم که اینجوری

مجازاتم می کنی آخه؟

سپیده که یادش رفته بود می خواسته حرص منو در بیاره دلسوزانه گفت:

- تو محلش نذار. طبق معمول سرد باهاش برخورد کن. بعدش هم بعد از دروغی که گفتی فکر نکنم دیگه با تو کاری داشته باشه.

راه افتادم سمت دستشویی و گفتم:

- امیدوارم همینطور باشه که تو می گی. آخه تصور کن من دارم با خودم کلنجار می رم که مهر اونو از دلم بیرون کنم اونوقت اون مدام دور و

بر من می پلکه. مگه اراده من از فولاد آب دیده اس؟ یه جایی کم می یارم...

یه دفعه وسط راه ایستادم و گفتم:

- سپیـــــــده می شه نریم؟

سپیده کله شو خاروند و گفت:

- من نگران مامان اینام! خاله ناراحت می شه. مامانتو که می شناسی.

- خب یه دروغی می گیم دیگه.

هلم داد سمت دستشویی و گفت:

- تا منو و تو بخوایم فکر کنیم و یه دلیل پیدا کنیم ظهر شده. پاشو بریم اینقدر هم الکی نگران نباش. انشالله که مشکلی پیش نمی یاد.

رفتم تو دستشویی و دیگه چیزی نگفتم. چاره ای نبود! صبحونه یه لقمه هم نتونستم بخورم چون اشتهامو از دست داده بودم. سرسری یک

مانتوی نخی صورتی کثیف که آستینای تقریبا سه ربعی داشت پوشیدم با سلوار جین سفید و روسری ساتن سفید صورتی. موهامو هم کامل از

پشت بستم. وقتی آماده شدم با سپیده از اتاق خارج شدیم. طبق قولی که آرمین داده بود، هر دو نفرشون توی لابی منتظر نشسته بودند. داریوش

پای چپشو روی پای راستش انداخته بود و تو یکی از دستاش یه مجله خارجی و تو دست دیگه اش فنجونی سفید رنگ قرار داشت. تک پوش

قهوه ای رنگی پوشیده بود با شلوار کتون کرم رنگ. خیلی جذاب شده بود. با این ژستی که گرفته بود دخترای غریبه هم براش پر پر می زدن

چه برسه به من که یکسال بود دل به چشاش باخته بودم. دستمو مشت کردم و زیر لب غریدم:

- لعنت به تو!

آرمین هم روی کاناپه لم داده بود. با دیدن ما هر دو از جا بلند شدن. دارریوش با چشمای مخمورش سر تا پامو از بالا به پایین یه بار نگاه کردم

و یه تای ابروشو انداخت بالا. سپیده تو سلام کردن پیشی گرفت و بهشون سلام کرد و دست داد. منم بالاخره دست از زیر چشمی دید زدن

داریوش برداشتم، آب دهنمو قورت دادم و خواستم سلام کنم که داریوش دستشو به سمتم دراز کرد و سلام کرد. نمی تونستم این پسر رو درک

کنم! یه بار نگاهش اینقدر مظلوم و دوست داشتنی می شد که دوست داشتم جونمو فداش کنم و یه بار دیگه اینقدر کثیف نگات می کرد که از

خودت بدت می اومد. اون لحظه جز دسته اول بود، قبل از اینکه شل بشم و دستشو بگیرم اخم کردم و گفتم:

- معذرت می خوام. من با غریبه ها دست نمی دم. نامزدم غدقن کرده.

لبخند پر تمسخری لباشو کج کرد و خیلی خونسردانه دستشو کشید عقب و گفت:

- می تونم بپرسم چرا؟

- به خاطر اینکه ممکنه بیماری پوستی داشته باشید و از قضا واگیر دار هم باشه. علاوه بر اون شاید قصد و غرضی داشته باشی، من که از

درونت خبر ندارم.

سپیده و آرمین ریز ریز خندیدن.

قبل از اینکه وقت کنه یه تیکه بهم بندازه که هم نونم بشه هم آبم بشه برای اینکه لجشو بیشتر در بیارم، دستمو به سمت آرمین دراز کردم و

گفتم:

- صبح به خیر آرمین.

آرمین هم لبخندی زد و به گرمی دستمو فشرد و جواب صبح به خیرمو داد. داریوش از بچه بازیهای من هم خنده اش گرفته بود و هم کفرش در

اومده بود. پرسید:

- از کی تا حالا با دوست من فامیل شدی؟

دوست نداشتم بیشتر از این اذیتش کنم. ولی این راهی بود که قدم اولشو رفته بودم، باید بقیه شو هم می رفتم. نمی خواستم تحت هیچ شرایطی

با احساسم بازی کنه. به خاطر همین با تمسخر گفتم:

- با آرمین فامیل نیستم، ولی ازش مطمئنم. چون می دونم که با هر کس و ناکسی دست نمی ده. در ضمن

می دونم که پسر بی شیله پیله و نجیبیه. هدف پلید نداره!

آرمین هم از شیطنت من خنده اش گرفته بود. گفت:

- مرسی رزا. نظر لطفته.

داریوش چنان نگام کرد که از ترس یه لحظه لرزیدم و سریع برای اینکه در برم گفتم:

- بهتره بریم. داره دیر می شه.

هنوز حرفم تموم نشده بود داریوش یه قدم بهم نزدیک شد و گفت:

- تو چته؟!! چهع پدر کشتگی با من داری؟!! اون شب که خوب می گفتی و می خندید، از اینکه همراهیتون کنیم هم هیچ مشکلی نداشتی؟! بعدش

یهو چت شد؟ خواب نما شدی؟ دو کلمه ازت تعریف کردم خودتو گم کردی؟ فکر کردی کی هستی؟ امثال تو ، تو دست و بال من ریخته! تو

توشون گمی! ببین بچه، سعی نکن با این حرفای مسخره ت منو عصبی کنی، چون بد می بینی! برو دعا کن داریوش هیچ وقت عصبی نشه!

اون لحظه واقعاً لال شده بودم، اما با غیظ چشم از چشمای آبی تیره اش بر نمی داشتم. آرمین یه قدم اومد طرفش و گفت:

- اِ داریوش چته؟

خواست بازوی داریوش رو بگیره که داریوش با حرص دستشو کشید از دست آرمین بیرون و راه افتاد سمت در. سپیده هم کنار من وایساد و

زیر لب زمزمه کرد:

- یا امام زمون! چه طوفانی به پا کرد!

دندونامو روی هم فشار دادم و گفتم:

- دلم می خواست بزنم تو صورتش!

سپیده دستمو کشید و گفت:

- ولش کن فعلاً! یه امروز رو دیگه نمی شه دم پرش بری. خیلی خشن و خطرناک شده! منم ازش ترسیدم.

دیگه هیچی نگفتم اما از خشم قفسه سینه ام بالا و پایین می رفتم و منتظر یه فرصت بودم تا بدجور نیشش بزنم. غلط کرد با من بد حرف زد!

نکبت! ناچاراً دنبلشون راه افتادیم و یه لحظه صدای آرمین رو شنیدم که داشت به داریوش می گفت:

- داریوش چرا عصبانی می شی؟ نمی بینی حرفاش چقدر ساده است؟ از تو بعیده! اون ده سال ازت کوچیک تره!

داریوش هیچ حوابی نداد ولی از محکم قدم بردانش مشخص بود که هنوزم داره حرص می خوره.

سرعت قدماشون رو بیشتر کردن و مستقیم رفتن سمت پارکینگ. من و سپیده آرومی از پشت سرشون می رفتیم. اومدم به سپیده بگم بیاد

بیخیال داریوش اینا بشیم و با تاکسی بریم، اما هنوز حرف از دهنم در نیومده بود که نگام اونطرف ثابت شد. داریوش و آرمین رسیدن به ماشین

داریوش ولی قبل از اینکه سوار ماشین بشن دوتا دختر فوق العاده جلف با آرایش های زننده مستقیم رفتن به سمتشون. دست سپیده رو که

حواسش نبود و داشت راه خودش رو می رفت کشیدم و گفتم:

- وایسا اینجا. می خوام فیلم ببینم.

- وا! چه فیلمی یهو این وسط؟

با چشمام به اون سمت اشاره کردم. سپیده هم با دیدن اونا که دیگه به داریوش و آرمین رسیده بودن، کنار من ایستاد و با کنجکاوی نگاشون

کرد. یکی از دخترا جلوی داریوش وایساد و به زبون انگلیسی گفت:

- سلام آقا.

داریوش نیم نگاهی به اونا انداخت و بدون اینکه جواب بده در ماشین رو باز کرد و یه پاشو گذاشت بالا. دختر به سرعت دوباره گفت:

- آقا عذر می خوام. می تونم بپرسم شما از کدوم کشور اومدید؟

داریوش بی توجه بهش سوار شد و در سمت خودشو بست، آرمین ولی داشت گردن می کشید و دنبال ما می گشت. ما جامون خوب بود، پشت یه

پاترول قایم شده بودیم، هم می دیدمشون هم صداشون رو می شنیدم، اما اونا متوجه ما نبودن. دختره که دست بردار داریوش نبود، وقتی دید

داریوش جوابشو نمی ده، در حالی که سعی می کرد یه کم ناز و عشوه صداشو بیشتر کنه گفت:

- اصلاً می تونید انگلیسی صحبت کنید؟

بعدم چرخید سمت آرمین و با مسخرگی به فارسی گفت:

- آقا این توریستتون کره؟.

داریوش قبل از اینکه اجازه بده آرمین حرفی بزنه، سریع پیاده شد، رخ به رخ دختره وایساد و با ترشرویی گفت:

- برو خانم ولم کن. حوصله داریا! من ایرانیم، ولی مطمئنم تو ایرانی نیستی. چون اگه بودی خودتو شبیه دلقکا نمی کردی.

چشام گرد شد! اولاً که داریوشو چه به این حرفا؟ دوماً دیگه دلقک که ایرانی و خارجی نداره. دلقک همه جا هست. اینم زده به سرشا. ولی

واقعاً از کوره در رفتم. اون موقعیتی که می خواستم به دستم اومده بود. الان میتونستم نیشمو خیلی راحت تو تن داریوش فرو کنم و کیفشو

ببرم. قبل از اینکه سپیده بتونه جلومو بگیره پریدم از پشت ماشین بیرون، نگاه داریوش و آرمین چرخید به سمتم. رفتم جلوشون، کنار دختره

ایستادم و با جسارت و یه کم هم بی حیایی گفتم:

- هی! چه خبرته؟ دلت از جای دیگه پره، چرا سر اینا خالی می کنی؟ فکر می کنی نمی دونم که تموم دوستات از همین مدلن؟ حالا واسه من

زاهد شدی؟ تو حق نداری به دخترا توهین کنی. حالا هر چی که می خوان باشن، باشن. پسره هرزه!

دخترا که اوضاع رو اونطوری دیدند، فلنگو بستن. ولی داریوش جلوم وایساد، خون از چشماش می بارید و رنگش از همیشه تیره تر شده بود!

اصلاً نفهمیدم چی شد فقط یهو به خودم اومدم دیدم صورتم داره می سوزه! به دنبالش هم صدای فریادشو شنیدم:

- خفه شو، بسه دیگه!

حس کردم ضربان قلبم متوقف شده. تا حالا کسی به من تو نگفته بود چه برسه به اینکه به من سیلی بزنه!!! زمان از حرکت وایساده بود، هیچ

کس نه حرف می زد نه تکون می خورد. نگاه داریوش رنگ عوض کرده بود، دیگه از خضم کدر نبود، حالا می شد یه چیزی شبیه شرم رو تو

نگاش دید. پشیمونی! نذاشتم زمان از دست بره، از عصبانیت گر گرفته بودم، بدون لحظه ای درنگ، دستمو بالا بردم و با تمام قدرت روی

صورتش فرود آوردم و گفتم:

- خودت خفه شو بی شرف!

جای انگشتام روی صورتش باقی موند. دستشو روی صورتش گذاشت و فقط نگام کرد. از حق نگذریم سیلی که خوردم حقم بود. تا من باشم با

بزرگترم اینطور صحبت نکنم. نگاش تا عمق وجودمو سوزاند! چقدر دلم می خواست زار زار گریه کنم. دلم داشت می ترکید. من داریوشو می

خواستم ولی داریوش پاکو. خدایا حق من از این زندگی همین بود؟ جای سیلی اش روی صورتم گز گز می کرد. ولی خودمم می دونستم قدرت

سیلی من از اون بیشتر بود. سیلی داریوش بیشتر شبیه نوازش محکم بود. اولین کسی که تونست حرف بزنه آرمین بود که با خشم گفت:

- داریوش تو چه مرگت شده؟ دست روی یه دختر بلند می کنی؟ حقت بود. باید بدتر از اینا رو

می خوردی.

بعدش بدون اینکه نگاهی به داریوش بکنه اومد طرف من و با نگرانی گفت:

- خوبی رزا؟! بذار ببینم صورتتو ... آخ آخ! چی شده!

سپیده هم بالاخره از شوک بیرون اومد، بغضی که می دونستم از ترس به گلوش چنگ انداخته شکست و در حالی که گلوله گلوله اشک می

ریخت به طرفم اومد و گفت:

- رزا ...

دستای یه کرده شو گرفتم و سعی کردم لبخند بزنم:

- نترس بابا! چیزی نشده که! گریه نکن سپید ...

با بغض و غیظ نگاهی به داریوش که هنوز دستش روی صورتش بود و به زمین خیره موند کرد و داد کشید:

- احمق ببین چی کار کردی!

داریوش یه لحظه سرشو اورد بالا، چشماش ... وای خدایا چشماش! لبالب پر از غم بودن، تا حدی که سپیده هم حس کرد و بیخیال داد و هوار

کردن سر اون شد. دستشو جلو آورد، کشید روی گونه ام و گفت:

- رزا حالا جواب خاله رو چی بدیم؟ جاش روی صورتت مونده.

آرمین گفت:

- اگه یه کم یخ پیدا کنیم، می شه جاشو کم رنگ کرد. رزا من از طرف داریوش از تو عذر می خوام. این دیوونه تا حالا همچین کاری نکرده

بود. من شرمنده توام.

دلم داشت می ترکید، اما سعی کردم بخندم و جوری حال و هوای اون دو نفر رو که حسابی شرمنده و نگران بودن عوض کنم. گفتم:

- مهم نیست. بدتر شو خورد. حالا باید نگران خاله کیمیا باشین که وقتی جای انگشتای منو روی صورت شازده پسرش می بینه، چه حالی می

شه.

اما تو دلم داشتم خون گریه می کردم. خر بودم! خر شده بودم، هر چقدر هم که به خودم می گفتم داریوش عوضی کثافت هرزه احمق بی شعوره

نکبته! باز دلم راضی نمی شد. دلم داریوش می خواست. دلم نگاه آبیشو می خواست. منو زده بود، اما هنوزم دلم کشته مرده اش بود! خدایا این

حس چه جوری اینقدر عمیق و ریشه دار شده بود که دست از سرم بر نمی داشت؟ الهی بمیرم رد انگشتام چه بد روی صورت سفیدش افتاده

بود. الهی دستم بشکنه. سپیده بدون توجه به حرفای من، در حالی که روی صحبتش با آرمین بود گفت:

- حالا یخ از کجا پیدا کنیم؟ بهتره بریم از مسئول هتل بگیریم.

من زودتر از آرمین جواب دادم:

- بهتره برگردیم توی اتاق. چون پوست خودمو می شناسم. به این زودیا رنگش بر نمی گرده. مطمئناً اگه مامان و خاله کیمیا منو اینطوری ببینن

بد می شه.

آرمین گفت:

- راست می گه رزا! بهتره از این جریان خونواده ها بویی نبرن. باعث کدورت می شه.

سپیده که گریه اش بند اومده بود، شونه ای بالا انداخت و گفت:

- باشه، پس ما بر می گردیم تو اتاقمون.

آرمین سرشو تکون داد و گفت:

- باشه منم تا اتاقتون همراهتون می یام.

نگاهم هنوزم دنبال داریوش می دوید، داشت عقب عقب می رفت، اینقدر رفت تا رسید به جدول پشت پاش. حس نداشت انگار چون نشست و

سرشو گرفت بین دستاش، بی اراده با نگرانی گفتم:

- نه لازم نیست. ما خودمون می ریم شما بهتره پیش داریوش بمونین.

آرمین برگشت و به داریوش نگاه کرد که نگاهش گیج و منگ به نقطه ای خیره شده بود و معلوم بود حواسش اصلاً تو این دنیا نیست. آهی

کشید دوباره چرخید طرف ما و گفت:

- هر طور راحتین. زیاد اصرار نمی کنم فقط مواظب باشین.

بعد از خداحافظی با آرمین، همراه سپیده به اتاق برگشتیم. تموم طول مسیر سپیده فحش به داریوش می داد و آبا و اجدادشو به هم پیوند می زد،

به خصوص عمه شو مورد عنایت قرار داد. اما من، حالم خراب تر از خراب بود. رسماً دیوونه شده بود! این چه حس عذاب آوری بود دیگه؟!!

قبلاض اگه ازم می پرسیدن یکی بزنه تو گوشت چی کارش می کنه، می دونستم که جوابم اصلاض چیز خوبی نیست. من الان باید از داریوش

بیزار می شدم، اما چرا نشده بودم؟ چرا هنوزم قلبم از یاداوری نگاه پر از شرمندگیش بیتابی می کرد؟ چرا دوست داشتم خودمو گول بزنم و بگم

داریوش حسش نسبت به من با بقیه دخترا فرق داره؟ چرا این گول زدن رو دوست داشتم؟ اینقدر تو فکر فرو رفته بودم که نفهمیدم کی به

اتاقمون رسیدیم و رفتیم تو ...

همین که وارد اتاق شدیم، تلفن زنگ خورد. چون من به گوشی نزدیک تر بودم برداش داشتم:

- بله؟

صدای متعجب مامان تو گوشی پیچید:

- رزا! شما هنوز توی هتلین؟!!

سرمو به دست آزادم گرفتم و یه وری افتادم روی تخت. همینو کم داشتم. حالا به مامان چی می گفتم؟ خدا دروغو ازمون نگیره! زود تند سریع

تو ذهنم یه دروغ دست و پا کردم و گفتم:

- مامان ما تا اونجا اومدیم، ولی مجبور شدیم برگردیم هتل.

مامان با تعجب در حالی که می دونستم چشماشم گرد شده گفت:

- برای چی؟ زده به سرتون؟ راه قرض داشتین تا اینجا اومدین و برگشتین؟!

جرقه بعدی تو ذهنم زده شد و با خوشحالی از اینکه یه دروغ خوب دیگه به ذهنم رسیده گفتم:

- مامان فکر می کنم که غذای دیشب مسموم بوده، چون سپیده بد جوری دل پیچه گرفته بود. برای همین مجبور شدیم برگردیم.

صدای مامان صد و هشتاد درجه تغییر کرد و گفت:

- وای خدا مرگم بده! حالا حالش چطوره؟ من الان می یام ببرمش دکتر.

داشت گندش در میومد، سپیده هم جلوی نشسته بود روی تخت و داشت با چشمای گرد شده اش نگام می کرد و خط و نشون می کشید. سریع نیم

خیز شدم سر جام و در حالی که با همون دست آزادم می کوبیدم توی سرم گفتم:

- نه نه لازم نیست! الآن خیلی بهتره. از هتل قرص گرفتم دادم بهش، بهتر شد.

- چیو چیو لازم نیست؟ مسمویت که شوخی بردار نیست! ما الان بر می گردیم.

وای داشتم بدبخت می شدم! سریع گفتم:

- مامان اصلاً گوشی رو می دم بهش با خودش حرف بزن ببین چیزیش نیست! یه دل درد ساده بود دیگه ...

بعدم نذاشتم مامان هیچی بگه گوشی رو پرت کردم سمت سپیده تا خودش ادامه خاکی که تو سرمون شده بود رو جمع و جور کنه. در همون

حالت پچ پچ وار گفتم:

- حواستو جمع کن سوتی ندی! یعنی رو به موت شده بودی!

سپیده با اخم همونطور آروم گفت:

- دیوار کوتاه تر از من پیدا نکردی؟

کف دستمو آروم زدم به گونه ام و گفتم:

- قربون تو برم. همین یک دفعه. خودت که دیدی چه اوضاعی شد.

سپیده با ناز و عشوه ولی به همراهی اخم، گوشی رو از من گرفت و در حالی که سعی می کرد صداش خیلی هم سرحال نباشه، با مامان و

بعدش هم با خاله حرف زد. وقتی خیالم راحت شد که همه چی امن و امانه، رفتم سر یخچال، یه لیوان آب سخ خوردم و برگشتم ولو شدم روی

کاناپه پایین تخت خوابا. رفته بودم تو فکر اتفاقی که افتاده بود. چقدر از دست داریوش ناراحت بودم، هم از دست خودم دلخور بودم و هم اون.

من نباید اینقدر بد با اون حرف می زدم، ولی اونم حق نداشت دست روی من بلند کنه! و باز من حق نداشتم جواب سیلیشو بدم. حس بدی داشتم،

یه گندی زده بودم که دیگه هیچ رقمه نمی شد جمع و جورش کرد. مرده شور منو ببرن که نمی تونستم بین عقل و احساسم کامل پیرو یکیشون

باشم! همیشه این مشکلو داشتم. یه روز اینوری می شدم، شب می خوابیدم صبح بیدار می شدم اونوری می شدم! با احساس دستای سپیده دور

شونه ام فهمیدم تلفنش تموم شده و اومده کنارم، همین که کنار خودم حسش کردم، همه ناراحتیم تبدیل به یه بغض شد و ترکید. سپیده بدون

اینکه حرفی بزنه منو از جا بلند کرد و کشید توی بغلش، منم از خدا خواسته تو بغل سپیده یک دل سیر زار زدم.

ظهر که مامان اینا برگشتن من و سپیده روی تختا ولو بودیم و خودمونو زده بودیم به خواب. اصلاً حوصله حرف زدن نداشتیم. نیم ساعتی

گذاشتنمون به حال خودمون ولی خاله شیلا طقت نیاورد و اخر هم سپیده رو با نوازشاش مجبور به نشستن کرد. وقتی سپیده باهاشون حرفت زد

و خیالشون راحت شد که مشکلی نیست دست از سرش برداشتن. ظهر وقت ناهار که شد از ترس اینکه مبادا داریوش رو توی رستوران هتل

ببینیم قید بیرون رفتن رو زدم و با سپیده ناهارمون رو توی اتاق خوردیم. بعدم دوباره همونجا روی تخت خوابا ولو شدیم، سپیده آهی کشید و

گفت:

- چه مسافرت کوفتی شده! همه ش تو اتاقیم، وقتی هم یم ریم بیرون از ترس این داریوش تو همه ش چسبیدی به من زهرمارمون می شه.

پوزخندی زدم و گفتم:

- اگه بابا بود خیلی خوب می شد!

- مثلاً بابات چی کار می کرد؟!

- هیچی ! جور تو رو می کشید، منم می چسبیدم بهش. بعد دیگه داریوش جرئت نمی کرد سمت من بیاد.

سپیده نشست سر جاش و با ناراحتی گفت:

- تو خیلی ترسویی رزا! مگه چی کارت می کتونه بکنه؟ من گفتم ازش دوری کن، نگفتم که می یاد می کشتت. اون فقط می خواست با تو دوست

بشه که خوب نشد! دیگه نیازی به فرار کردن نداره.

منم نشستم و با غیظ گفتم:

- اِ انگار یادت رفته زد تو صورتم؟

- مگه خودت یادت رفته پا روی دمش گذاشتی؟ اگه اون لحظه لال می شدی می مردی؟ حتما لازم بود بری جلو قلدر بازی در بیاری؟ خوب به تو

چه که اون به اون دخترا چی گفت؟ اصلا مگه تو دوس دخترای داریوشو دیدی فکر می کنی همه شون سبک اون دختران؟ شاید با دخترای سر

و سنگین دوست می شه و دوستی هاش هم یه دوستی ساده است! مامان ها همیشه عادت دارن پیاز داغ یه چیزیه زیاد می کنن! مگه مامانای

خودمون اینجوری نیستن؟!

آهی کشیدم و گفتم:

- نمی دونم! دیگه عقلم به جایی قد نمی ده ...

سپیده بی توجه به حرف من خم شد، اسکیت هایی که تازه خریده بودیم و هنوز داخل جعبه بود رو کشید بیرون و گفت:

- پاشو و ثابت کن که ترسو نیستی. پاشو اسکیتامون رو بپوشیم بریم تو محوطه بازی ...

خودمو دوباره انداختم روی تخت و گفتم:

- بیخیال سپید، حوصله ندارم.

- بیخود کردی! پا می شی با هم می ریم اسکیت بازی. نمی شه که همه اش تو هتل باشیم و بپوسیم.

می دونستم هیچ جوره حریف سپیده نمی شم، نشستم و گفتم:

- مامانا نمی خوان بیان؟

- لابد بعد زا ناهار رفتن کافی شاپ و مشغول گپ زدن شدن، همه حرفایی که تو این سی سال جدایی نزدن رو می خوان تو همین چند روزه

بزنن!

- بترکن!

سپیده خندید و گفت:

- به مامانتم دری وری می گی؟! بجنب حاضر شو بریم ...

با نق نق از جا بلند شدم و سمت کمد لباسا رفتم ...

اسکیت باز حرفه ای نبودیم اما در حد معمولی و نرمال می تونستیم بازی کنیم و زمین نخوریم. اما سپیده گیر داده بود اون لحظه یم خواست

حتما با اسکیت رقص پا بره و از حرکاتش نمی دونستم نگران باشم یا بخندم! به جای بازی کردن تقریباً داشت قر می داد. همینطور که راه

خودمو می رفتم سرمو چرخونده بودم سمت سپیده و به ادا اطواراش می خندیدم. یه دفعه دیدم سپیده با داد به جلوم اشاره کرد و گفت:

- رزا مواظب باش!

سریع چرخیدم، خیلی دیر شده بود! یه نفر صاف جلوم بود و اینقدر نزدیکش شده بودم که نشد چهره ش رو ببینم. یارو دستاشو انداخت دور کمرم

که نگهم داره. محکم خوردم بهش و به خاطر زیاد بودن سرعتم هر دو تعادلمون رو از دست دادیم. اون افتاد روی زمین و من افتادم روش!

نفسی که تو سینه ام حبس شده بود رو بیرون دادم، شالمو چون محکم دور گردنم گره زده بود که موقع بازی نیفته هنوز روی سرم بود فقط

چتری هام ریخته بودن توی صورتم و نمی تونستم درست ببینم. چتری هامو با یه دست کنار زدم و چشمم تو یه جفت چشم آبی قفل شد. دستاشو

هنوزم دور کمرم بودن و نگاش خیره به نگام! با صدای سوت چند نفری که توی محوطه بودن و غش غش خنده شون یهو به خودم اومدم،

سریع دستامو بردم سمت کمرم و دستاش داریوشو از دور کمرم باز کردم، تو اون لحظه به این فکر کردم که چقدر دستاش داغن! اومدم از جا

بلند بشم که چون هول شده بودم باز سر خوردم و اینبار کنار داریوش افتادم، داریوش نشست روی پاهاش و آروم گفت:

- مواظب باش! بذار کمکت کنم ...

دستشو اورد به سمتم، با غیظ دستشو پس زدم. اون لحظه فقط به فکر این بودم که ازش دور بشم. قلبم بدجور داشت توی سینه بی قراری می

کرد. به خصوص که هم نگاهش هم لحن حرف زدنش عوض شده بود. یه بار دیگه تلاش کردم و اینبار موفق شدم بلند بشم، باید یه چیزی هم

می گفتم بعد می رفتم، پس گفتم:

- مگه کوری؟ جلوی پاتو نگاه کن!

رنگ نگاهش عوض شد، پوزخندی نشست کنار لبش، دستی روی شلوار جین رنگ روشنش کشید، بلند شد و گفت:

- حالا یه چیزی هم بدهکار شدیم؟ جنابعالی حواستون به دختر خاله تون بود و منو ندیدین.

باز زبونمو پیدا کردم و با شیطنت گفتم:

- اگه حواسم به سپید جون هم نبود، تو رو نمی دیدم. چون پیش چشمم خیلی ریزی.

بر خلاف تصورم، این بار عصبانی نشد و فقط نگاهم کرد. یه نگاه عاقل اندر سفیهانه، گفتم:

- چیه کم آوردی؟

- من جلوی هیچکس کم نمی یارم.

- پس چرا حرف نمی زنی؟

- این حرفای پر از توهینت رو باید بذارم به پای سن و سالت. نمی خوام دوباره از کوره در برم و حرکت ناشایستی بکنم که بعد مجبور بشم

سرگردون خیابونا بشم و خودمو سرزنش بکنم.

بعد از این حرف مقابل چشمای بهت زده من پوزخندی هم چاشنی حرفاش کرد و با قدمای آروم از کنارم گذشت و دور شد. دستاشو فرو کرده بود

توی جیب شلوارش و سرشو هم انداخته بود زیر ... اینقدر به رفتنش خیرهمونده که توی پیچ از دیدم خارج شد. دوباره دلم تو سینه داشت می

لرزید. صدای سپیده منو به خودم اورد و تازه یادم اومد سپیده هم اینجا بوده و حرفای ما رو شنیده:

- منظورش چی بود؟

بغضی که داشت حنجره م رو زخم می کرد رو فرو دادم و گفتم:

- نمی دونم.

سپیده بدون اینکه دیگه چیزی بگه دستشو انداخت دور شونه م. دوتایی نشستیم روی نیمکتی که همون دور و بر بود. نگاه بعضی ها بهمون

هنوزم پر از شیطنت و خنده بود. بی حوصله گفتم:

- سپیده بریم تو اتاق ...

سپیده هم سرشو تکون داد. خدا رو شکر که درکش بالا بود و می دونست من توی چه برزخی افتادم و دست و پا می زنم. همین که رفتیم توی

اتاق اتفادم روی تختم و ملافه رو تا روی سرم کشیدم بالا. حوصله هیچ کس و هیچی رو نداشتم. تازه سر شب بود اما من می خواستم بخوابم.

هر چند که خوابم به چشمم نمی یومد و مدام به جمله داریوش فکر می کردم. حرفش به دلم نشسته بود و چون به این جمله که می گفت « هر

آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند» اعتقاد داشتم پیش خودم فکر می کردم که یعنی حرفش از ته دل بوده و واقعاً از کاری که کرده ناراحت و

کلافه شده و سر به خیابون گذاشته؟ مامان هر چی اصرار کرد که برای شام برم رستوران قبول نکردم و خستگی اسکیت بازی رو بهونه کردم.

بهم مشکوک شده بود شدید، اینو از نگاهاش می فهمیدم. اما الان اصلا جو رو برای نصحیت و پرس و جو مناسب نمی دید. پس هیچی نگفت و

دست از سرم برداشت. تا صبح توی تخت خواب این دنده اون دنده می شدم. وقتی خوب فکر می کردم می دیدم زیاد هم از سیلی داریوش ناراحت

نشدم. دستمو روی گونه ام گذاشتم و زمزمه کردم: «هر چه از دوست رسد نکوست».

صبح روز بعد بابا با یه خبر خوش، تلخی این چند روزو از بین برد. مهران پسر عموم داشت ازدواج می کرد، هفته آینده هم عقد کنونش بود.

بابا ازمون خواست زودتر برگردیم که به کارامون برسیم. بعد از این خبر، من و سپیده تصمیم گرفتیم که لباسامونو از همونجا بخریم. با مامان

ها و خاله کیمیا و طبق معمول آرمین و داریوش، راهی بازار شدیم. رابطه م با داریوش مثل قبل بود ببا این تفاوت که داریوش هم زیاد سمت

من نمی یومد و فقط نگام میکرد. نگاه هایی که خیلی با نگاه روز اولش فرق داشتن. هر بار که باهاش چشم تو چشمک می شدم دلم می لرزید

و سریع نگامو می دزدیدم. همه امیدم به این بود که این مسافرت هر چه زودتر تمومبشه و من دیگه داریوش رو نبینم. دیدن این مدلیش فقط

عذابم می داد. لباس خریدن من و سپیده هم معضلی بود! البته سپیده راحت تر از من بود و اصولاً خریدش رو توی همون مغازه اول انجام می

داد و خیلی هم راضی بود همیشه. برعکس من که اگه کل مغازه ها رو زیر پا نمی ذاشتم هیچ وقت نمی تونستم از خریدم لذت ببرم. تماوم لباسا

رو از نظر می گذروندیم و رد می شدیم. سپیده طبق معمول خیلی زود لباسشو انتخاب کرد. پیراهن کوتاه یاسی رنگی که پشتش ربان بزرگی به

شکل پاپیون قرار گرفته بود و پایین ربان روی زمین می کشید و لباسو حسابی فانتزی کرده بود. تقریباً یه دور کامل پاساژو دور زده بودیم، ولی

من اون لباسیو که می خواستم پیدا نکردم. وقت هم برای سفارش لباس نداشتیم. همین طور که بی تفاوت لباس ها رو نگاه می کردم، نظرم به

لباس فروشی بزرگی جلب شد. دست مامانو کشیدم و گفتم:

- اونجا نرفتیم نه؟

مامان پیشونیشو گرفت و گفت:

- والا من دیگه نمی دونم! اینقدر تو ما رو دنبال خودت چرخوندی که سر گیجه گرفتیم.

با هیجان گفتم:

- نه نرفتیم، این دیگه آخریشه! قول می دم یه چیزی از همین جا بخرم.

بزرگی و شیکی مغازه حسابی چشممو گرفته بود. همه با هم رفتیم داخل مغازه، باد خنک کولر خستگی رو از تن همه مون خارج کرد. خاله

کیمیا روی صندلی نزدیک در نشست و گفت:

- های اینجا چه خنکه! من همین جا می شینم. شما برین دوراتون رو بزنین.

خاله شیلا هم کنارش نشست و گفت:

- منم همین جا می مونم، برین شما.

مغازه چند تا قسمت داشت که از هم تفکیک شده بودن، بخش لباس های شب، بخش لباس های عروس! بخش لباس های اسپرت، و بخش کت و

شلوار ها! همراه مامان و سپیده رفتیم سراغ بخض لباس های نامزدی و شب، فروشنده هم که دختر خوش رویی بود دنبالمون راه افتاده بودم و

راهنماییمون می کرد. داریوش و آرمین هم نبودن! حدس زدم که رفتن سراغ کت و شلوارها! از در و دیوار مغازه لباس بالا می رفت. لباسای

فوق العاده خوشگل، که هر کدوم می تونستن یه انتخاب عالی باشن. انتخاب برام خیلی سخت شده بود. دنبال لباسی می گشتم که واقعاً تک باشد.

سپیده و مامان از مشکل پسندی من کلافه شده بودن و غر می زدن. خستگی از لباس هایی که انتخاب می کردن هم مشخص بود، دست روی

افتضاح ترین مدل ها می ذاشتن و می گفتن:

- همین خوبه! بخر تا بریم!

و من بهشون چشم غره می رفتم. بالاخره تو یکی از ویترین ها لباس بلند مشکی رنگی چشمو گرفت. لباس از جنس لمه بود و یه کم دنباله

داشت. از بالا تا نزدیک زانو هم چسبون دوخته شده بود و قسمت کمر اون باز و یقه اش هم هفتی بود. به مامان نشونش دادم و گفتم:

- اون چطوره؟

مامان نگاهی کرد و بدون اینکه قشنگ حتی مدلشو ببینه گفت:

- خوبه! عالیه!

خنده ام گرفته بود! از فروشنده خواستم که سایز اسمال اونو برام بیاره. لباسو که آورد رفتم توی اتاق پرو و به سختی ولی تنهایی پوشیدمش.

تن خور خوشگلی داشت و کمر باریکمو باریک تر از حد معمول نشون می داد. بیشترین قشنگیش به خاطر لخت بودن کمرش بود که پوست

سفیدم رو فرستاده بود به جنگ با رنگ سیاه لباس! نگران بودم مامان به خاطر لختی کمرش بهم گیر بده، اما مامان اینقدر خسته بود که اصلا!

چیزی نگفت و فقط تاییدش کرد. لباس رو در آوردم و از اتاق پرو بیرون رفتم، فرونشده لباسو ازم گرفت و رفت که بپیچتش. مامان هم دنبالش

راه افتاد که پولشو حساب کنه. نگاهی به دور و برم انداختم و وقتی دیدم خبری از داریوش و آرمین نیست و می تونم یه کم از بقیه فاصله

بگیرم بدون اینکه چیزی به کسی بگم رفتم سمت لباس عروس ها. البته چراغ اون قمست خاموش بود و من فقط اط تابلوییکه بالای قسمتش

زده شده بود فهمیدم اون قسمت مخصوص لباس عروسه. ار فروشنده خواستم اگه مشکلی نداره چراغ رو برام روشن کنه اونم با لبخند چراغو

روشن کرد. دختر بودم دیگه! عشق لباس عروس و این جور چیزا رو داشتم! همین که چراغ روشن شد از دیدن لباس وسط اتاق که توی یه

ویترین بزرگ گرد قرار داشت و می چرخید حیرت زده خشک شدم! باورم نمی شد! لباسه خیلی خیلی خوشگل بود. اون قدر خوشگل که نمی

تونستم چشم ازش بردارم. ترکیبی از دو رنگ سفید و نقره ای بود. درست شبیه لباس پرنسس های قصه ها! جلو رفتم و دقیق نگاش کردم.

بعضی قسمتاش یه کم پر هم کار شده بود و جلوه اش رو بیشتر می کرد. قشنگیش به پوشیده بودنش بود! چون آستین سه ربع داشت. کاش می

شد لمسش کنم، مطمئن بودم حسابی لطیفه. آنقدر محو تماشای لباس شده بودم که متوجه حضور کس دیگه ای تو اتاق نشدم.

با صدای داریوش یهو از جا پریدم و چرخیدم به طرفش:

- لباس قشنگیه!

یه لحظه دست و پامو گم کردم، ولی خیلی زود خودمو جمع و جور کردم و با خشم ساختگی گفتم:

- نیازی به تعریف تو نداره.

بی توجه به زبون تلخ من همینطور که خیره به لباس مونده بود، قدمی جلو اومد و گفت:

- سلیقه ت هم عالیه.

- اون هم به تو ربطی نداره.

- می خوای این لباس رو بخری؟

طوطی وار گفتم:

- بازم به تو ربطی نداره.

اونم انگار واسش مهم نبود من دارم چی می گم که ادامه داد:

- ازدواج واست زوده خانم کوچولو! ولی مطمئنم که نامزدت اینو می پسنده.

کم کم اشک داشت به چشمم هجوم می آورد. داشتم کم می آوردم، برای جلوگیری از هر اتفاقی خواستم از اتاق بیرون برم که راهمو سد کرد و

گفت:

- چند لحظه صبر کن، باهات کار دارم.

با اعصابی خراب و صدایی لرزون گفتم:

- من با تو کاری ندارم.

- ولی باید به حرفام گوش کنی.

دیگه نمیتونستم بمونم، خواستم از زیر دستش برم که اجازه نداد، جلوی در رو بسته بود و هیچ راه فراری هم برام باقی نذاشته بود. با حرص

گفتم:

- برو اونطرف وگرنه جیغ می زنم.

واقعاً هم این کارو می کردم. چون از لحاظ روانی تو حالت فوق العاده بدی قرار گرفته بودم و فشار زیادی رو تحمل می کردم. قبل از اینکه

بتونم تهدیدمو عملی کنم داریوش با ناراحتی توی چشمام نگاه کرد. نوعی خواهش توی چشماش موج می زد. اونقدر معصومانه نگام کرد که

نتونستم حرفی بزنم یا عکی العملی نشون بدم. انگار از چشمام خوند که آروم تر شدم، گفت:

- رزا من ... من ازت معذرت می خوام. نباید اون کارو می کردم. می دونم که نمی تونی منو ببخشی، ولی ازت

می خوام که این کارو بکنی.

مبهوت نگاش کردم! داشت از من عذر خواهی می کرد؟! از من؟!! کسی که ده سال ازش کوچیک تر بود؟ اصلا براش اهمیتی نداشت؟ بغضم

داشت می ترکید! خدایا باید یه کاری می کرد. باید یه جوری وادراش می کردم بره از سر راهم کنار. لعنتی با خراب کردن خودش همه آرزوهای

منو هم زیر سوال برده بود. حالا جلوم وایساده بود ننه من غریبم بازی در می اورد؟ توی چند ثانیه مغزم قفل کرد و قبل از اینکه بتونم جلوی

زبون مزاحممو بگیرم با بی رحمی گفتم:

- ازت متنفرم!

ولی خدا شاهده که نبودم! اون جمله رو گفتم که نکنه از دهنم بیرون بپره و بگم عاشقتم! قبل از اینکه بتونم از اتاق خارج بشم، دستمو گرفت.

سکوت کرده بود، منم دیگه نمی تونستم چیزی بگم. فق می خواستم برم! می خواستم برم!! بعد از چند ثانیه سکوت صداشو شنیدم، صدایی که

انگار از ته چاه در می یومد، گفت:

- چرا؟

وای خدایا خودت کمکم کن! این چرا منو ول نمی کنه؟ با خشم دستمو از دستش بیرون کشیدم و گفتم چیزی رو که خیلی وقت بود داریوش رو

سردرگم کرده بود:

- بعد از اون همه حرفی که در موردت شنیدم و اون کاری که ازت دیدم، می خوای چه احساسی نسبت بهت داشته باشم؟

با تعجب دوباره پیچید جلوم و گفت:

- درمورد من چی شنیدی؟ لابد مامان بهت در مورد گذشته من گفته آره؟ بهت حق می دم. همه حرفایی که در مورد من شنیدی، حقیقت داره. ولی

مهم الانه. رزا ... رزا باور کن من تا حالا از کسی عذر خواهی نکردم. ولی در مورد تو فرق می کنه! چون از دیروز صبح تا حالا آروم و قرار

ندارم.

کثافت پس اعتراف میکرد که هرزه است! حتی انکارش هم نکرد! چه خونسرد توی چشمام نگاه کرد و گفت هر چی که شنیده حقیقت داره!

لعنتی! زدم زیر دستش که دوباره به سمتم دراز کرده بود و غریدم:

- حالا هم می خوای منت سرم بذاری که اومدی عذر خواهی کنی آقای دکتر؟

چشماشو گرد کرد و سریع گفت:

- نه نه ! اصلاً اینطور که تو فکر می کنی نیست. من دارم از ته دلم عذر خواهی می کنم.

داشتم از حرص منفجر می شدم، کم مونده بود دوباره بزنم توی صورتش! وقتی می گم هرزه است تازه بهش بر می خوره! گفتم:

- به هر حال دیگه حنات پیش من رنگی نداره، پس بی خود دور و بر من نگرد که چیزی نصیبت نمی شه.

حس کردم برای لحظه ای گذرا خشمو تو نگاش دیدم ولی خیلی زود رنگ باخت و گفت:

- چرا! یه چیزی نصیبم می شه. اونم یه احساس شیرینیه که تا حالا تجربه اش نکرده بودم. سوزنده ولی شیرین مثل عسل! در ضمن اینو هم

بدون، من دور و بر تو نمی گردم که چیزی نصیبم بشه! چون روی تو هیچ فکری نکردم و هیچ وقت هم نمی کنم! فقط اومدم عذر خواهی کنم،

همین و بس!

قبل از اینکه بتونم چیزی بگم، از اتاق خارج شد. تحلیل رفته تکیه دادم به دیوار، زانوهام از تو می لرزیدن و ایستادنو برام سخت کرده بودن.

صداش تو گوشم می پیچید. زیر لب گفتم:

- بس کن داریوش! داری داغونم می کنی. مگه من چقدر توان مقابله با تو رو دارم. تویی که پر از جذابیتی. آخه دیوونه مگه من به تو نگفتم

نامزد دارم؟ این چه حرفیه که تو بهم می زنی؟ حس شیرینتو کجای دلم بذاریم؟!!!

با شنیدن صدای مامان، که داشت صدام می زد و دنبالم می گشت، بغضمو فرو دادم و منم از اتاق خارج شدم.

روز بعد دیگه وقت برای گشت و گذار نداشتیم و تموم وقتمونو صرف بستن چمدون ها کردیم. ساعت دو بعد از ظهر پرواز داشتیم. ساعت یک

مسئول هتل زنگ زد و یاداوری کرد که باید به فرودگاه برویم. ایش! حالا فکر کرده نمی ریم و یه شب دیگه باید ازمون پذیرایی کنن! نیست

بارمون رو دوششونه! همه بار و بندیلو توی جایگاه مخصوصی که یکی از پیش خدمتکای هتل آورده بود گذاشتیم و از اتاق رفتیم بیرون. دلم

خیلی گرفته بود، داشتیم می رفتیم! شاید دیگه هیچ وقت داریوش رو نمی دیدم. به جایی رسیده بودم که دیگه نیم دونستم این به نفعمه یا به

ضررم! تو راه پایین رفتن از پله ها مامان به خاله کیمیا زنگ زد که رفتنمونو خبر بده و باهاش خداحافظی کنه. دلم یه گلوله پر آتیش بود. باورم

نمی شد که باید اینقدر راحت از عشق واهیم بگذرم. از اونی که فکر می کردم اگه یه روز پیداش کنم همه وجودمو خالصانه بهش تقدیم می کنم

و برای داشتن دل دریایی و آسمون پاک چشاش همه چیزمو می دم. بغض دائماً همدم گلوم شده بود و غم همدم چشمام. سپیده وقتی دید قدمام

سنگین شده و سخت دارم راه می یام، کنارم اومد و آروم گفت:

- می دونی چیه رزا؟ باید یه اعترافی بکنم.

گیج و بی حواس گفتم:

- چه اعترافی؟

- در مورد داریوش ...

حواسم جمع شد، چرخیدم به سمتش و با کنجکاوی و یه کوچولو نگرانی گفتم:

- چی شده؟!

لبخندی زد و گفت:

- من دیگه از داریوش بدم نمی یاد.

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

- چرا؟ یعنی تو هم می خوای بری تو جبهه اون؟

- درسته که اون روز نسنجیده عمل کرد، ولی من حرفاشو توی لباس فروشی شنیدم. خودشم پشیمونه. در ضمن نگاهاش با گذشته فرق کرده.

خودمم با سپیده هم عقیده بودم، ولی چه کاری از دستم بر می یومد؟ من حتی نمی دونستم دلیل اینکه داریوش دور و برم می پلکه چیه! حتی یه

هدف مشخص هم نداشت. به چی اون می تونستم دل خوش کنم؟ با این وجود برای دلداری دادن به خودم گفتم:

- گول حرفاشو نخور. اون استاد به دست آوردن دل هاس. به نظر من نگاهش همون نگاهه، فرقی نکرده.

- چرا رزا. بی انصاف نباش! نگاه اون دیگه اون نگاه هیز و دریده چند روز پیش نیست. مثل نگاه یه بچه بی گناه و معصوم می مونه.

با کلافگی گفتم:

- نه به نظر من فرقی نکرده. اگه هم کرده من که چیزی ندیدم.

همون لحظه آخرای محوطه داریوش و آرمین و خاله کیمیا رو دیدم که منتظرمون ایستاده بودن. با دیدنش باز دلم تو سینه تکون خورد اما یکی

زدم تو سرش و خفه اش کردم. یه شلوار سبز ارتشی پوشیده بود با تی شرت سفید. موهاش درست شبیه یه گندم زار بود که افتاده بود به دست

باد و پریشون شده بود. وقتی دست توی موهاش لختش میکشید حس می کردم دستشو صاف می کشه روی قلب من و دلم از حال و کار می

رفت! سپیده که مکثمو توی حرکت دید دستمو کشید و بردم اون سمت. سرمو انداخته بودم زیر که باهاش چشم تو چشم نشم، فقط یه سلام خشک

و خالی کردم و عقب ایستادم تا بقیه خداحافظی هاشونو بکنن. مامان و خاله کیمیا مثل روز اولی که همو دیده بودن، دوباره داشتن گریه می

کردن. سعی کردم نگاهمو بدم به اونا تا حواسمم پرت بشه و نگاه سرکشم رد نگاه سنگین داریوشو نگیره و بیچاره م نکنه. مشغول تماشای

اون دو تا بودم که آرمین به طرف من و سپیده اومد و گفت:

- حالا یعنی دیگه ما هیچ وقت نمی تونیم همدیگه رو ببینیم؟

داریوش سر جاش ایستاده بود، همین باعث می شد راحت تر بتونم با آرمین صحبت کنم. با غصه گفتم:

- دنیا کوچیکه آرمین! خدا رو چه دیدی؟ شاید بازم همدیگرو ملاقات کردیم.

- ولی من به این که دنیا کوچیکه اعتقادی ندارم. من خودم یه کاری می کنم که دوباره ببینمتون.

- چی کار؟

چشمکی زد و گفت:

- حالا بعداً می فهمی.

می خواستم بگم خیلی ازت ممنونم اگه این کار رو بکنی! ولی به جاش لبخندی زوری زدم و گفتم:

- خیلی خوب آقا آرمین. این چند روزه بدی خوبی هر چی از ما دیدین حلال کنین.

آرمین که از لحنم خنده اش گرفته بود، گفت:

- به همچنین.

بعد یه کم توی صورتم خم شد و آروم گفت:

- ولی دستت درد نکنه. خوب این داریوش رو سر جاش نشوندی.

تو دلم گفتم: « برای سر جا نشوندن اون اول دلم رو نشوندم سر جاش». خواستم جوابشو بدم که نگام سرکش شد و رفت سمت داریوش، داشت

با اخم نگامون می کرد. به من که! ولی بدجور آرمین رو زیر نظر گرفته بود! سریع نگامو دزدیدم و با خنده ای مصنوعی گفتم:

- قابلی نداشت.

صدای سپیده کنار گوشم بلند شد:

- هی رزا! گناه داره داریوش! برو باهاش خداحافظی کن. من باهاش حرف زدم اما اصلاً تو حال خودش نبود.

این سپیده هم چه انتظارایی از من داشت! خواستم مخالفت کنم که دستشو گذاشت تو کمرم و با یه حرکت هولم داد جلو که باعث شد تا نصفه

راهو پرش کنم! برگشتم عقب و چشکم غره ای نثارش کردم، خندید و شکلک در اورد. آرمین هم داشت می خندید. از گوشه چشم مامان اینا رو

هم نگاه کردم، اصلاً تو حال و هوای معنوی غرق بودن!!! ما رو نمی دیدن دیگه! برگشتم سمت داریوش، داشت نگام می کرد، نگامو که اسیر

کرد بی اختیار رفتم به سمتش ... شاید اینطوری بهتر بود. دلم نمی خواست حالا که ممکن بود دیگر هیچ وقت همدیگرو نبینیم، با خاطره بد از

هم جدا بشیم.

جلوش ایستادم، دستمو اول یه بار محکم مشت کردم که لرزششو قطع کنم. اینقدر سفت فشارش دادم که وقتی بازش کردم چند ثانیه طول کشید تا

دوباره خون برگشت توی دستم و رنگ طبیعی گرفت. لرزشش تا حدودی متوقف شد، می موند لرزشش صدام که اونو هم هیچ هیجوره، هیچ

کاریش نمی تونستم بکنم! سعی کردم غصه مو پشت لحن شوخم مخفی کنم. همون دست بدون لرزشمو بردم سمتش و با سرخوشی ظاهری

گفتم:

- امیدوارم دیگه همدیگرو نبینیم.

با چهره ای گرفته دستشو اورد جلو، اینقدر آروم دستشو حرکت داد که حس کردم اسلوموشنه!همسن که دستمو گرفت توی دستش یه لحظه

تکون خوردم! دستش مثل یه تیکه یخ بود! با ناراحتی که تو نگاه و لرزش صداش مشهود بود گفت:

- منو بخشیدی؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- بهتره فراموشش کنیم. نمی خوام با خاطره بد از هم جدا بشیم.

دست آزادشو کشید روی پیشونیش، نفسشو فوت کرد و گفت:

- میخوام! ولی نمی تونم فراموشش کنم. همش اون صحنه جلوی چشمامه!

سرمو چرخوندم سمت مامان که ببینم در چه حاله! دوست نداشتم حالا که حساس شده آتو دستش بدم. متاسفانه مامان بدجور زوم کرده بود

رومون، همین که دید نگاش می کنم با اخمای درهمش گفت:

- زود باش رزا. الان جا می مونیم.

سریع و دستمو از دست داریوش کشیدم بیرون و گفتم:

- من باید برم. کاری نداری دکی جون؟

داریوش انگار متوجه هیچی نبود، چون حالا علاوه بر مامان، خاله کیمیا و خاله شیلا هم به ما خیره شده بودن! با همون حالت پریشونش گفت:

- فقط ازت می خوام که از من متنفر نباشی. همین!

لبخند تلخی زدم و تو دلم با پوزخند گفتم:

- تنفر؟ کجای کاری که چشمای آبیت دل من رو به اسارت کشیدن. کاش می تونستم ازت متنفر باشم.

وقتی دیدم منتظر جوابه، از طرفی مامان داشت می یومد به سمتون، سر سری گفتم:

- سعی خودمو می کنم. خداحافظ.

- رز...

بی اراده وایسادم، آرمین هم رفت سمت مامان که نگهش داره تا داریوش بتونه ادامه حرفاشو بزنه! غمی که تو صداش بود بدنمو به لرزه می

انداخت:

- بله؟

آهی کشید و گفت:

- خوش به حالش!

- کی؟

- همونی که تونسته صاحب چشات بشه!

این بار دیگه واقعاً مونده بودم که چه جوابی بهش بدم. اصلاً چه جوابی داشتم به دل پریشون خودم بدم؟ با صدایی لرزان دوباره گفت:

- شانس در خونه شو زده! بد رقمه هم زده!

از رفتارای متناقض داریوش کلافه بودم، پوزخندی زدم و گفتم:

- نه به حرکت اون روزت، نه به حرفای الآنت!

- من متغیر نیستم رزا، ولی می دونی ... بذار بهت یه اعترافی کنم. پریروز که به تو سیلی زدم، دقیقاً همون لحظه که دستم روی صورتت

نشست، قلبم گرفت. نمی دونم چرا؟ ولی دردی که توی قلبم بود، خیلی بیشتر از درد سیلی تو بود. وقتی جواب سیلی منو دادی دردم بهتر شد،

ولی هنوزم تا وقتی که منو نبخشیدی باقی مونده اون درد که مثل یه بار سنگین روی قلبمه منو آزار می ده. حالا دیگه برو. نمی خوام خاله

شکیلا ناراحت بشه. می دونم که زیاد از دیدن من کنار تو خوشحال نمی شه. نمی دونم چرا همه یه جور بدی به من نگاه می کنن .... همه به

کنار تو ... درد نفرت تو برام از هر چیزی سنگین تره.

مونده بودم چی جوابشو بدم که بازوم به شدت کشیده شد و مامان با غیظ کنار گوشم گفت:

- مگه نمی گم دیره؟!!

اصلاً نفهمیده بودم مامان کی از دست آرمین در رفته! داریوش پلکاشو یه بار به نشونه خداحافظی باز و بسته کرد و من نگامو ازش گرفتم. می

خواستم از اون حرفاش که وجودمو به لرزه می انداخت فرار کنم. من دیگه طاقت استقامت جلوی غم چشمای داریوشو نداشتم. خداحافظی با

بقیه خیلی سر سری انجام شد و راهی فرودگاه شدیم. تو راه مامان خون خونشو می خورد. هی می خواست باهام حرف بزنه، هی جلوی سپیده

و خاله شیلا مراعات می کرد. اما می دونست طوفان بدی تو راهه! اون لحظه توبیخ مامان برام چندان اهمیتی نداشت، حرفهای داریوش بود که

مرتب توی گوشم زنگ می زد. مطمئن بودم که تا زنده ام بغض صداشو فراموش نمی کنم.

هیچی از پروازمون نفهمیدم، کلشو توی هپروت و حرفایی که از داریوش شنیده بودم سیر می کردم. باید یه طوری با خودم کنار می یومدم. هم با

خودم هم با عشقی که بدون توجه به مخالفت و تلاشای من می خواست همه وجودمو پر کنه. حالا با دوری اون چی کار می کردم؟ باید هر طور

که شده بود داریوشو از ذهنم خط می زدم، برای همیشه! گفتنش راحت بود اما عملش ... بالاخره رسیدیم و از هواپیما پیاده شدیم. بابا و عمو

پیمان، بابای سپیده دنبالمون اومده بودن. رضا و سام هم که هنوز شمال بودن. اونجا دیگه وقت جدایی بود، با سپیده اینا خداحافظی کردیم و

همراه بابا و مامان رفتیم خونه ... تو راه مامان غرق صحبت با بابا بود و به کل یادش رفت قصد داشته منو توبیخ کنه! همینجور که قضایا رو

براش تعریف می کرد رسید به قضیه خاله کیمیا و از سیر تا پیاز همه رو برای بابا گفت.

اخمای بابا حسابی در هم شده بود، وقتی حرفای مامان تموم شد با نگرانی گفت:

- شکیلا ... مطمئنی کیمیا همه چیو فراموش کرده؟ نکنه فکری تو ذهنشون باشه؟!

مامان سریع گفت:

- نه بابا! دیدنمون کاملاً اتفاقی بود! بعدش هم کیمیا حسابی داغون و خسته بود.

- نمی دونم! اما حواستو جمع کن ... من به تو اعتماد کامل دارم. خودت هم اینو خوب می دونی. اما نگران کیمیا و خسرو هستم!

به اینجا که رسید توی آینه نگاهی به من انداخت که روی صندلی عقب کز کرده بودم و گفت:

- رزا ... حالا راحت تر می تونم ازت سوال بپرسم! اون نقاشی که تو کشیدی، نقاشی خسروئه! شوهر دوست مامانت، مطمئنی که هیچ وقت اونو

جایی ندیدی؟

سیخ نشستم و گفتم:

- وا بابا! من خودم به اندازه کافی سر این جریان گیج و گنگ هستم! اصلاً هم نمی دونم دلیل اینکه پسر دوست مامانو کشیدم چیه! در ضمن ...

من پسرشو کشیدم ... نه شوهرش!

مامان آهی کشید و گفت:

- من که یه کلمه از حرفای تو رو باور نمی کنم! می خواستم هزار بار توی کیش باهات حرف بزنم موقعیتش پیش نیومد. اگه جایی ندیدیشون از

کجا اینقدر دقیق کشیدیش؟ به علاوه ... اون همه صمیمیتت با داریوش دلیلش چی بود؟!! نشنیدی کیمیا چی گفت؟ پسرش دختر بازه! برای چی می

ذاشتی نزدیکت بشه؟!!! رزا تا کسی باید از دستت حرص بخورم!

- تا وقتی به من اعتماد ندارین وضع همینه! بهترم نمی شه ... مادر من! من اونو از کجا دیدم؟ بعدش هم خوبه دیدین من طرفش هم نمی رفتم.

الکی گفتم نامزد دارم! آخه چرا بهتون الکی می زنین؟ خوبه برم معتاد بشم؟!!

بابا خنده اش گرفت و گفت:

- خوب به ما هم حق بده! چطور می شه چنین چیزی رو باور کرد؟!!

- من چه می دونم! اینا قوانین متافیزیکه! ذهن مامان فکر کنم توی دی ان ای های من بوده منتقل شده بهم!

مامان سرشو به نشونه تاسف تکون داد و گفت:

- چی بگم والا! اما فرهاد یادته وقتی رزا حدودا چهار سالش بود یه بار توی اتاق من عکس خسرو رو دید؟

بابا فرهاد با تعجب گفت:

- چی؟!! کی؟!! نه یادم نیست! کدوم عکس خسرو!

- ای بابا! یه جوری می گی انگار صد تا عکس از خسرو داشتیم، یه دونه عکس داشتم ازش که سر سفره عقد بودیم، گفتی دوست داری این

عکس رو همیشه نگه داریم که یادمون باشه چه روزایی رو پشت سر گذاشتیم و قدر لحظه هامون رو بدونیم.

بابا فرهاد سرشو تکون داد و گفت:

- آهان! آره ... آره ... رزا کی اونو دید؟

- فرهاد ذهنت ماشالله خیلی مشغوله ها! همون موقع بهت گفتم، کلی هم در موردش حرف زدیم. من داشتم عکسای آلبوم رو مرتب می کردم،

اینو چون همینجوری گذاشته بودمش لای آلبوم افتاده روی زمین ، نفهمیده بودم. رزا ورجه ورجه کنون اومد توی اتاق که نقاشیشو نشونم بده،

عکسو دید ... خم شد برش داشت گرفتش طرف من گفت «اِ مامان تو عروس شدی؟ این آقاهه کیه کنارت؟ شبیه عروسک من می مونه!» من

با دیدن عکس دستش سکته کردم که مبادا به کسی بگه. ازش گرفتم سریع قایمش کردم گفتم این من نیستم. اشتباه دیدی. رزا هم چون از

حرکت یهویی من ترسیده بود لب ورچید گفت اصن خودم یکی از روی عروسکم می کشم خوشگل تر از مال تو ، عروسشم خودم می شم. بعدم

زد زیر گریه رفت از اتاق بیرون ...

بابا لبشو مکید و گفت:

- هان! آره داره یه چیزایی یادم می ره ، چقدر تو ترسیده بودی که مبادا رزا چیزی جلوی فک و فامیل بگه ...

- دقیقاً ... می گم نکنه این رفته باشه تو ضمیر ناخودآگاهش حالا این شکلی کشیده باشتش؟

- مگه چنین چیزی ممکنه؟

- چه می دونم والا؟ اگه امکان نداره پس رزا داریوش یا خسرو رو یه جا دیده عینشو کشیده ...

- حالا پسرش واقعاً اینقدر شبیهشه؟

- مثل سیبی می مونه که از وسط نصفش کرده باشن ...

بابا از آینه نگاهی به من کرد و خواست چیزی بگه که با دیدن دهن باز مونده من زد زیر خنده ! چه حرفایی شنیده بودم! مامان و خسرو سر

سفره عقد؟!!! مگه می شه؟!! بابا با خنده رو به مامان گفت:

- تحویل بگیر خانوم!!!

مامان برگشت عقب و اونم با دیدن من خنده اش گرفت! حالا اینا هم مسخره کردنشون گرفته بود! دهنمو به زور بستم و گفتم:

- اینجا چه خبره؟ مامان تو قبلاً زن خسرو بودی؟!!

خدنه مامان و بابا شدت گرفت و من تقریباً داد کشیدم:

- دِ نخندین! جواب منو بدین ...

مامان جلوی خنده اش رو گرفت و گفت:

- همینور که این جریان رو باری رضا گفتم، وقتش شده که برای تو هم تعریفش کنم. اما الان نه، بذار بریم خونه خستگیمون در بره ... همه

چیو برات می گم!

چی می تونستم بگم؟!! ناچاراً سکوت کردم. نکنه داریوش داداشم باشه؟!! نه بابا! امکان نداره! حتی تصورش هم بیچاره ام می کرد. وقتی

رسیدیم خونه با وجود اون همه دغدغه فکری احساس آرامش کردم و به این موضوع پی بردم که هیچ وقت هیچ جا مثل خانه خود آدم نمی شه.

مامان که رسیده نرسیده چپید توی اتاقش که استراحت کنه، بابا هم همراهش رفت و به من اجازه فضولی بیشتر رو نداد. منم برای جلوگیری از

خل شدنم، بعد از تعویض لباس گوشی تلفن رو برداشتم و شماره رضا رو گرفتم تا یه کم از اون حال و هوا خارج بشم . با حرف زدن با داداشم

آروم می شدم. مطمئن بودم! بعد از چند بوق صدای سر خوشش توی گوشی پیچید:

- بله بفرمایید.

- سلام داداشی.

- سلـــــام ... رزا خوبی؟ رسیدین؟

- آره رسیدیم. الان توی خونه ایم. دلم برات خیلی تنگ شده بود بهت زنگ زدم. تو خوبی؟

- منم دلم برای خواهر عزیزم تنگ شده بود. خوبم. چه خبرا خوش گذشت؟

- خبرا پیش شماست آقا رضا. الان یه هفته اس اونجایی. شیطونی که نمی کنین انشالله؟

قهقهه ای سر داد و گفت:

- آخ رزا دست رو دلم نذار که خونه! اینجا همه به فکر خودشونن. منم که می دونی چقدر خجالتی ام! روم نمی شه با کسی حرف بزنم.

- آخی بمیرم الهی برات. می دونم چقدر کم رویی!

در همون حین صدای دختری از اون طرف خط اومد:

- رضا! داری با کی حرف می زنی؟ بچه ها سراغتو می گیرن، جوجه ها آماده شده ها.

رضا خیلی آروم طوری که مثلاً من نشنوم، گفت:

- اِ مهی تو کی اومدی این طرف؟ خواهرمه خواهرمه عزیزم. تو برو پیش بچه ها، منم زود می یام.

زدم زیر خنده و گفتم:

- رضا نمی دونم اگه رو داشتی می خواستی چی کار کنی؟ ناقلا این مهی یکیشون. بقیه اشونو هم خدا می تونه بشماره.

رضا موذیانه خندید و گفت:

- ای ناقلا گوشات خیلی تیزه ها! حالا صداشو در نیار که آبروم می ره. مهستی هم جریانات داره برای خودش، بعداً برات تعریف می کنم.

- بی صبرانه منتظرم! فقط مواظب باش زن داداش شمالی برام نیاری ها! هی باید یه پامون تهران باشه یکیش شمال!

خندید و گفت:

- نگران نباش! تهرانیه، اما این سه ماهه رو با مامان و برادرش اومدن شمال توی ویلاشون. باباش تو کار ویلاسازیه، حالا بعداً برات در

موردش حرف می زنم مفصلاً.

- باشه، صبرمان زیاد می باشد! خدا به خیر بگذرونه، باید برم دوره خواهر شوهری ببینم فکر کنم! راستی سام چی کار می کنه؟

- هیچی مثل همیشه! اگه من به یه نفر قانعم، اون هزار تا هم براش کمه.

- ماشالله! مگه اینکه دستم بهش نرسه پدرشو در می یارم. مواظب باش تو رو هم از راه به در نکنه. هر چند که حالا هم تقریباً از راه به در

شدی!

خندید و گفت:

- حتماً.

- دیگه مزاحمت نمی شم داداشی. به سام هم سلام برسون.

- قربونت برم عزیزم. کاری نداری؟

- نه عزیزم. خوش بگذره. زود هم برگرد. خدافظی.

- فدات، خدافظ.

از روز بعد برنامه عادی دوباره از سر گرفته شد. یکی دوباری رفتم سر وقت مامان ولی اینقدر که سرش گرم برنامه های عقب افتاده اش بود

اصلاً بهم روی خوش نشون نمی داد چه برسه به اینکه بخواد برام خاطره هم تعریف کنه. منم سعی می کردم اینقدر خودمو سرگرم کنم که یاد

داریوش آزارم نده. هنوزم فکر میکردم هر چیزی که توی کیش دیدم یه خواب بیشتر نبوده! باورم نمی شد عشق واهیمو دیده باشم، اونم اینقدر

نزدیک! باهاش حرف زده باشم و حتی ازش یه سیلی هم خورده باشم! هر وقت چشمم به نقاشی اش می افتاد آهی از ته دلم می کشیدم و زیر لب

غرغر می کردم:

- خدا لعنتت کنه! چی می شد اگه یه ذره آدم بودی؟ حالا من اینجا اینجوری سر دوراهی بیچاره نمی شدم. خاک بر سر عقده ای دختر ندیده ات کنم

من. همه اش زیر سر توئه!

دو سه هفته ای از برگشتمون گذشته بود، رضا و سام هم از شمال برگشته بودن و یه کم سرم گرم شده بود. وقتی دیدم مامان چیزی در مورد

خسرو بهم نمی گه، دست به دامن رضا شدم. اونم در حالی که از اطلاعات من، متعجب شده بود فقط گفت از خود مامان بپرس! اینم از داداشم!

منم از لجم چیزی در مورد جریان داریوش و دیدنش بهش نگفتم. بالاخره یه روز که طبق روال همیشگی توی اتاق مامان سرک کشیدم تا از زیر

زبونش حرف بکشم به هدفم رسیدم و مامان دست رد به سینه ام نزد. مامان تو اتاقش نشسته بود و بعد از مدت ها بازم مشغول تماشا کردن

آلبوم عروسی خودش و بابا بود. خیلی کم پیش می یومد مامان تو خاطرات گذشته اش غرق بشه. فقط وقتایی که خیلی دلتنگ می شد به آلبومش

پناه می برد. اون لحظه فهمیدم که واقعاً زمان مناسبی برای حرف کشیدن از مامانه. چون مامان حسابی غرق گذشته بود و می شد ازش

خواهش کنم که از اون زمونا برام تعریف کنه. آروم کنارش روی کاناپه اتاقش نشستم و همینطور که سرمو به بازوش می چسبوندم، گفتم:

- دلتون برای اون روزا تنگ شده که باز اومدین سراغ این آلبوم؟

مامان قطره اشکی رو که گوشه چشماش بود، پاک کرد و گفت:

- من همیشه دل تنگم. یاد اون روزا به خیر! روزایی که آقاجون و مامان زنده بودن. اونا خیلی واسه من آرزو داشتن. خدا را شکر تونستم اونا

رو به آرزوهاشون برسونم. البته بر خلاف تصورشون!

بی مقدمه رفتم سر اصل مطلب و گفتم:

- مامان پس کی برام از خسرو می گی؟

مامان که از حالت من خنده اش گرفته بود پرسید:

- چیو می خوای بدونی وروجک؟

- همه چیزو. بیشتر از همه رفتم تو خماری حرفی که اون روز به بابا فرهاد زدین. شما با خسرو ازدواج کرده بودین؟ یا اینکه چرا پدر و

مادرتون تصور نمی کردن که شما خوشبخت بشین؟

مامان باز می خواست از زیر حرف زدن در بره، دستشو تو هوا تکون داد و گفت:

- قضیه اش خیلی مفصله حوصله تو سر می بره. خودمم حوصله گفتنشو ندارم.

پریدم رو پاشو در حالی که دستمو دور شونه اش حلقه می کردم و گونه های خوشبوشو می بوسیدم گفتم:

- نه حوصله ام سر نمی ره مامان. خودتم اگه بگی یه تجدید خاطره ای می شه برات کیف می کنی! می خوام بدونم. می گی واسم؟ جون رزا!

مامان با خنده گفت:

- خیلی خوب می گم قسم نده خرس گنده. این همه وقت از دستت در رفتم ، آخر گیرم انداختی.

- اِ چرا خوب؟

- نمیخواستم خودتو درگیر ماجراهایی بکنی که همه اش مربوط می شه به گذشته ...

آهی کشید و ادامه داد:

- دلم می خواد همه اش رو تموم شده بدونمف نمی خوام ادامه داشته باشه.

- مگه قراره ادامه هم داشته باشه؟!

- نمی دونم .... این جریاناتی که داره پیش می یاد، آزارم می ده.

- اَه مامن مردم فضولی! بگو دیگه!

مامان لبخند تلخی زد، به دنبالش آهی کشید و این طوری خاطراتشو شروع کرد:

- من و شیلا توی یه خونواده سر شناس تهرانی، بعد از یه پسر به دنیا اومدیم. خوب اون زمان همه پسر

می خواستن و پسر دوست بودن. ولی از شانس من و شیلا، پدر ما که همه اونو به حاج باقر می شناختن عاشق دختر بود. همینطور هم مامان.

البته اونا برادرم رو هم خیلی دوست داشتن، ولی منو شیلا براشون خیلی ارزش داشتیم. به خاطر علاقه زیاد آقا جون و مامان به ما شهرام

زیاد خودشو با ما قاطی نمی کرد و کاری هم به کار ما نداشت. اون بچه اول خونواده بود، در ضمن پسر هم بود و انتظار داشت که خیلی بالا

ببرنش. ولی پدر و مادر ما به همه بچه هاشون به یه اندازه محبت می کردن. حتی گاهی به دختراشون بیشتر! همین باعث حسادت و کناره گیری

شهرام از ما شده بود. روزا و ماه ها و سال ها می گذشت و ما بزرگ می شدیم. تقریباً روی ابرا سیر می کردم، همه چیز بر وفق مرادم بود. به

خصوص وقتایی که از این طرف و اونطرف می شنیدم زیباییم خیلی چشمگیره و خیلی ها چشمشون دنبالمه! کم کم سر و کله خواستگارا هم

پیدا شد، ولی بابا می گفت من این دوتا رو شوهر نمی دم. اینا باید درس بخونن. من و شیلا هم که همه چی رو به شوخی می گرفتیم، فقط می

خندیدم. بالاخره وارد دبیرستان شدیم. سنی که دخترا تازه متوجه تغییرات دور و برشون می شن و احساس بزرگی بهشون دست می ده. همه

جریانات زندگی منم از همون روزا شروع شد. ما توی یه محله خیلی اعیان نشین شهر زندگی می کردیم. همه خونه های توی کوچه مون باغی

بود، باغایی که پر از درخت میوه بودن و فصل بهار که می شد از شدت بوی شکوفه هاشون مست می شدی! آخر کوچه بن بستمون یه باغ بود

که یه فرق اساسی با بقیه باغا داشت، اونم این بود که کاملاً امروزی ساخته شده بود! نمای بیرونش هم آدمو مجذوب می کرد و یکی دوباری

که داخلشو دید زده بودم متوجه شده بودم که توش هم دست کمی از بیرونش نداره و حسابی بهش رسیدن. برعکس باغای ماها که یه دویار

دورش کشیده بودیم و یه ساختمون هم تهش ساخته بودیم. اون باغ یه جاده ینگریزه سفید وسش داشت و اطراف این جاده سنگی پر بود از

باغچه ها گل و بعد از باغچه ها درختای میوه به ردیف بهت چشمک می زدن. خیلی قشنگ و رویایی بود. همیشه دوست داشتم برم توی اون

باغ واسه بازی و شیطنت. انگار نه انگار که بزرگ شده بودم. قشنگ ترین گل ها توی اون باغ بود به خصوص محبوبه شب که من عاشقش

بودم. اینقدر شب ها از بوی محبوبه شب اون باغ سرمست و از خود بیخود می شدم که آقاجون قول داده بود از اون گل ها فقط مخصوص من

توی باغ خونه خودمون بکاره. اما این حرف آقا جون باعث نمی شد که دست از دید زدن باغ بردارم، حتی گاهی اوقات از دیوارهاش آویزون

می شد و دماغمو توی شاخه های محبوبه شب روی دیواراش فرو می کردم. می دونستم اگه آقا جون یا شهرام بفهمن می کشنم، اما اون روزا

خیلی نترس بودم. یه روز که از مدرسه بر می گشتم، دیدم یه شاخه محبوبه شب کنار در باغ ما افتاده. همه محل می دونستن که از این گل فقط

باغ آخر کوچه داره. با خوشحالی گل رو برداشتم و با وجود مخالفت های شیلا گل رو توی اتاقم، داخل گلدون قرار دادم. اصلاً برام مهم نبود که

اون گل یهو از کجا سر در آورده درست جلوی در خونه ما! شب که حاج بابا اومد غوغایی به پا شد دیدنی! آخه من احمق نمی دونستم که توی

اون باغ دو تا پسر مجرد همراه پدر و مادرشون زندگی می کنن!!

بابا فکر می کرد که من گل رو از اون گرفتم. اون شب برای بار اول از آقاجون کتک خوردم. آخرش اینقدر شیلا قسم خورد و گریه کرد، تا دل

بابا به رحم اومد و باور کرد که روح من از اون گل خبر نداشته. البته تا یه هفته با من سر و سنگین بود و بعدش هم حسابی هوامو داشت،

یعنی یه جورایی آزادی های قبلم نصف شده و بود به شیلا سپره بود آب می خورم گزارششو به بابا بده! از طرفی بعضی وقتا خودش یا شهرام

هم تعقیبمون می کردن و حسابی مشکوک شده بودن، اما کم کم آبا از آسیاب افتاد. و آقا جون دوباره همون پدر مهربون گذشته شد. یه روز که

داشتیم با شیلا می رفتیم مدرسه، و تو راه در مورد امتحان ریاضی که در پیش داشتیم بحث می کردیم، حس کردم یه نفر داره دنبالمون قدم به

قدم می یاد. اول فکر کردم شهرامه، برای همینم به شیلا گفتم برگرده و ببینه کیه! شیلا به پشت سرنگاه کرد و بعد با تته پته و رنگ پریده گفت:

- وای اینکه خسروئه!

اون زمان برعکس بقیه دوستام و حتی خواهرم که آمار همه رو در می آوردن من از همه جا بیخبر بودم. اصلاً هیچی برام مهم نبود و به خاطر

همین عین آدمای منگ پرسیدم:

- خسرو کیه؟

شیلا که منو خوب می شناخت و از اخلاقیاتم خبر داشت، بدون اینکه تیکه ای به خاطر خنگیم بارم کنه با ملایمت توضیح داد:

- پسر آقای آریا نسب. باغ آخر کوچه. همون که حاج بابا فکر کرد به تو گل داده.

یهو رنگم پرید و به اولین چیزی که فکر کردم این بود که اگه الان آقا جون هم دنبالمون باشه و خسرو رو ببینه باز به من شک می کنه!

وحشت زده دست شیلا رو محکم کشیدم و گفتم:

- اُه اُه محل نذار بیا بریم.

شیلائم که پیدا بود مثل من فقط داره به آقاجون فکر می کنه با ترس قدماشو تند کرد و گفت:

- وای من می ترسم شکیلا. اگه بابا مارو ببینه بیچاره می شیم! دوباره روز از نو روزی از نو!

با عصبانیت گفتم:

- اگه ما توجه نکنیم، هیچ اتفاقی نمی افته.

اینو گفتم اما خودمم به حرفی که زدم اطمینان نداشتم. با قدمای تند خودمون رو به مدرسه رسوندیم و نفسی به راحتی کشیدیم. بعد از زنگ،

کیمیا که دختر همسایه دیوار به دیوار ما بود و بعضی از روزا با ما میومد، به طرفمون اومد و گفت:

- بچه ها می شه منم با شما بیام؟

من گفتم:

- چرا نمی شه؟ بیا، ولی چرا اینقدر آشفته ای؟

کیمیا اون موقع ها دختر خجالتی و سر به زیری بود. خیلی هم با کسی نمی جوشید و یه حصار مخصوص داشت که همیشه می کشیدش دور تا

دور خودش ... اما هر وقت می تونست پا روی خجالتش بذاره می یومد سراغ من و شیلا. یه جورایی با ما راحت تر بود. وقتی اینو ازش

پرسیدم، سرخ شده و با زحمت گفت:

- آخه ...آخه خسرو اومده!

باز یاد خسرو معده مو آشوب کرد، شیلا با تعجب گفت:

- اومده که اومده. به تو چه!

بعد با شک گفت:

- ببینم نکنه دسته گلی به آب دادی؟

کیمیا ترسید و سریع رنگش عوض شد، تا اون لحظه سرخ بود، بعد یهو رنگ پریده شد! دستاشو تو هوا تکون داد و سریع گفت:

- نه به خدا ولی ... ولش کنین بیاین بریم دیر شد.

من و شیلا یه نگاه به هم انداختیم و شونه بالا انداختیم. اون روزا به راحتی الان کسی عاشق نمی شد، یا اگه می شد تو بوق و کرنا نمی کرد!

یه چیزی به اسم حیا توی دخترا وجود داشت، رابطه خیابونی هم که اصلا نبود یا اگه بود اینقدر کم و پشت پرده بود که کسی ازش خبردار نمی

شد. اینه که ما هم دیگه خیلی پا پیچش نشدیم. همه با هم به طرف خونه راه افتادیم. راه خونه مون تا مدرسه زیاد نبود. بابا اصرار داشت که

راننده اش رو دنبالمون بفرسته، ولی ما خودمون قبول نکردیم. بیشتر دوست داشتیم پیاده بریم و بیایم، بابا هم وقتی دید دخترای سر به زیری

هستیم و سرمون تو کار خودمونه، دیگه گیر نداد و اجازه اش رو صادر کرد. هر چند که وقتی قضیه گل پیش اومد، کم مونده بود این آزادی رو

هم ازمون بگیره، اما خدا به خیر گذروند و چندان پاپیمون نشد. خلاصه اونروز هم خسرو سایه به سایه ما اومد و کیمیا هی رنگ به رنگ شد.

همون موقع ها بود که کم کم فهمیدم کیمیا از خسرو خوشش می یاد. بعد ها هم کم کم خودش اعتراف کرد. این موضوع هفته ها ادامه داشت.

پسره بی کار صبح به صبح دنبال ما تا مدرسه میومد و عصرها یا ظهرها هم تا خونه! بعضی وقتا از ترس دهنم خشک می شد. چون می ترسیدم

که شهرام یا بابا دنبالمون بیان و فکر کنن که ما هم ریگی به کفشمونه. اونوقت دیگه حسابمون با کرام الکاتبین بود روزی رو که کیمیا به

عشقش اعتراف کرد هیچ وقت یادم نمی ره. چون شاید حرفای اون بود که باعث شد دیگه هیچوقت خسرو با اون همه زیبایی و جذابیت به

چشمم نیاد. کیمیا از روزی که خسرو دنبال ما راه می افتاد، با ما می یومد. یه روز خسرو یه کم جلوتر از ما رفت و سر یکی از کوچه ها

وایساد. وقتی می خواستیم از جلوش رد بشیم، من و شیلا سرمون رو پایین انداختیم که چشممون بهش نیفته، ولی در کمال حیرت ما کیمیا

درست مثل آدمای مسخ شده زل زده بود توی صورت خسرو! وقتی از جلوش رد شدیم،کیمیا که انگار متوجه حضور ما کنارش نبود، با بغض

گفت:

- الهی من بگردم! چه چشمای نازی داره. از بچه گی عاشق چشمای آبی بودم.

من و شیلا با حیرت ایستادیم و شیلا با لکنت گفت:

- کیمیا فهمیدی که چی گفتی؟

کیمیا که تازه متوجه ما شده بود، با خجالت سرشو زیر انداخت و سرخ و سفید شد. من گفتم:

- کیمیا جدی جدی تو خسرو رو دوست داری؟

کیمیا سرشو بالا آورد و من قطره های مرواریدی رو دیدم که از چشماش می چکید. خودشو توی بغل شیلا انداخت و گفت:

- همه فکر و ذکرم شده اون، ولی ... ولی ... ولی اون شما رو می خواد. من می دونم اون اصلاً به من نگاه نمی کنه. همه حواسش به

شماست. به خدا اگه از من خوشش نیاد، من خودمو می کشم.

چنان با سوز و گداز و هق هق اینا رو می گفت که دلم براش ریش شد! بی اختیار نگام رفت سمت خسرو که هنوزم سر همون کوچه ایستاده

بود و با نگرانی خیره شده بود بهمون. کثافت! اون لحظه چقدر ازش بدم اومد! یه دختر اینجا داشت به خاطرش زار می زد و اون خیلی خونسرد

و مغرورانه، در حالی که دستاشو تو جیبش کرده بود زل زده بود به من. نگامو از خسرو گرفتم، دستمو سر شونه کیمیا گذاشتم و با ملایمت

گفتم:

- عزیزم چرا گریه می کنی؟ دوست داشتن احساس قشنگیه که آدمو حتی اگه به عشقشم نرسه به اوج می بره. این خسرو خیلی پسر مغروریه!

من تا حالا ندیده بودم توی محله چرخ بزنه. ولی حالا یه مدته که این اطراف پیداش شده. مطمئن باش اگه یه روزی از من یا شیلا خواستگاری

کرد، ما بهش جواب منفی می دیم. چون نمی خوایم به دوستمون خیانت کنیم.

الان که فکر می کنم می بینم چه افکار خامی داشتم! من یا شیلا چطور می تونستیم در برابر اجبار روزگار ایستادگی کنیم؟! از اون روز تصمیم

گرفتیم برای اینکه روح لطیف کیمیا بیشتر از این آزرده نشه، اصلاً نه درباره خسرو حرف بزنیم و نه بهش توجه کنیم. توی این مدت اینقدر

حواسمون به خسرو بود که اصلاً متوجه دو تا جوون دانشجویی که هر روز ما رو از دور می پاییدن، نمی شدیم. پدرتو میگم با عمو پیمان! ولی

خوب ما اصلاً متوجه اون دو نفر نمی شدیم. تا اینکه یه روز به محض اینکه ما سه تا از دبیرستان خارج شدیم، برای بار اول اون دوتا رو

دیدم. فرهاد اول متوجه شد که من دارم نگاشون می کنم و به پیمان سقلمه زد. از ترس دیگه نزدیک بود جوون مرگ بشم. زیر لب گفتم:

- خدایا خودمونو به تو می سپرم. یکی کم بود سه تا شد!

دست کیمیا و شیلا رو گرفتم و سریع به طرف خونه به راه افتادیم. از یه طرف خسرو دنبالمون

می یومد از طرف دیگه فرهاد و پیمان! بیچاره فرهاد اینا اصلاً حواسشون به خسرو نبود. وسط راه که بودیم یک دفعه پیچیدن جلوی ما و فرهاد

با شرم گفت:

- ببخشید خانما، می شه چند لحظه وقتتونو بگیریم؟

بدون اینکه بهشون توجه کنیم، راهو کج کردیم و رفتیم. صدای پیمان از پشت سر بلند شد و گفت:

- به خدا ما قصد مزاحمت نداریم. فقط یه لحظه!

بازم ما توجهی نکردیم تا اینکه دوباره پیچیدن جلوی ما و فرهاد گفت:

- ما قصدمون خیره. فقط از شما اجازه می خوایم که مادرامون رو بفرستیم خواستگاری، قبلش خواستیم نظر خودتون رو ...

بیچاره فرهاد هنوز حرفش تموم نشده بود که مشت خسرو اومد توی صورتش و از دماغش خون راه افتاد. کاش اون روز فرهاد حرفی نزده بود.

کاش بدون مشورت با ما مادرهاشون رو فرستاده بودن خواستگاری. بیچاره ها یعنی می خواستن قبل از مراسم خواستگاری ما یه نظر اونا رو

دیده باشیم چه می دونستن که با اینکارشون سرنوشت منو اسیر گردباد می کنن. پیمان دوید جلو و به خسرو گفت:

- هوی وحشی! چته؟ چرا می زنی؟!

خسرو با فریاد گفت:

- ببند دهن کثیفتو. تو آدم نیستی که تو روز روشن مزاحم ناموس مردم می شی.

فرهاد شاکی شد و گفت:

- مزاحم کیه عمو؟ حرف دهنتو بفهم!

با زدن این حرف، خسرو دوباره به سمت اون دو تا حمله کرد. اینبار اونا هم جلوش در اومدن. دعوا بالا گرفته بود. بیچاره کیمیا کنار من

ایستاده بود و اشک می ریخت. چون به هر حال فرهاد و پیمان دو نفر بودن و خسرو تنهایی از پسشون بر نمی یومد. مونده بودیم چی کار کنیم!

بریم یا بمونیم؟ بالاخره اون دعوا به خاطر ما راه افتاده بود. همین طور مات و مبهوت نگاشون می کردم که صدای خسرو بلند شد. با فریاد

گفت:

- چی رو وایسادی نگاه می کنی؟ برو خونه دیگه.

مونده بودم با کی داره حرف می زنه، که دوباره گفت:

- شکیلا با توام! می گم برو خونتون.

جا خوردم! اصلاً انتظار نداشتم منو به اسم کوچیک صدا بزنه! منو! دختر دردونه حاج باقرو! کسی که هیچ کس جرئت نداشت نگاه چپ بهش

بکنه! حالا اون داشت با این صمیمیت به اسم کوچیک صدام می زد؟ با تعجب نگاش می کردم. یعنی یه جورایی سر جام خشک شده بودم. شیلا

هم با شک به من نگاه می کرد. شده بود آش نخورده و دهن سوخته. می دونستم که داره به چی فکر می کنه! حتماً فکر می کرد که من با اون

رابطه دارم که اینطور خودمونی صدام می کنه. اون تعقیب و گرز ها هم که می شد مدرکی برای اثبات افکار ذهنش. من هنوز توی اون حالت

گیر کرده بودم که گریه کیمیا اوج گرفت و با دو به طرف کوچه شون دوید. ای خدا پس خسرو به خاطر من این همه راهو، هم صبح ها و هم

ظهر ها و عصرها می یومد؟ باورم نمی شد! بغض منم باز شد و شروع به دویدن کردم. اشک روی صورتم پهن شده بود. نه اینکه فکر کنی

خسرو رو دوست داشتم. نه! دلم برای کیمیا می سوخت. خیلی گناه داشت. دختر قشنگی بود، خواستگارم فراوون داشت. ولی اون دل به خسرو

داده بود و خسرو اونو نمی خواست. عشق یه طرفه بد دردی بود! با اینکه تجربه اش نکرده بودم، اما می فهمیدم چیه. ای خدا! حالا باید چه

خاکی تو سرم می ریختم؟ همینطور که اشک می ریختم، وارد خونه شدم. قیافه فرهاد یه لحظه هم از جلوی چشمم محو نمی شد، به خصوص

چشمای درشت سیاهش که صداقت ازشون چکه می کردن. نمی دونم چه مرگم شده بود، اما دوست داشتم بدون فکر به داریوش، بشینم یه

گوشه و به اون پسر سیاه چشم فکر کنم! از شانس بدم، شهرام و آقاجون خونه بودن. آقاجون وقتی دید من دارم گریه می کنم و شیلا هم خیلی

تو همه، مثل فنر از جا پرید و گفت:

- چی شده بابا؟ چرا گریه می کنی؟

از زور گریه نمی تونستم حرف بزنم. شهرام اومد کنارم ایستاد و با فریاد گفت:

- می گی چی شده یا نه؟ چرا مثل بچه ها فقط آبغوره می گیری؟

آقاجون و شهرام وقتی دیدند من حرفی نمی زنم، به طرف شیلا رفتند و شیلا در حالی که هنوز با شک به من نگاه می کرد، گفت:

- دو نفر مزاحم ما شدند. خسرو پسر آقای آریا نسب باهاشون گلاویز شد.

ای کاش حداقل شیلا قضیه رو اینطوری برای آقاجون نمی گفت. ای کاش خودم دهن باز می کردم و فرهاد و پیمان رو طور دیگه ای معرفی می

کردم. ولی دیگه این ای کاش ها به درد نمی خورد و کاری که نباید می شد، شده و حرفی که نباید زده می شد، زده شده بود. آقاجون و شهرام

سریع شال و کلاه کردن و همینطور که می رفتن سمت در آقاجون با رگ گردن بیرون زده و صدای گرفته پرسید:

- کجا؟

و شیلا بی احساس و یخ جواب داد:

- سر پیچ.

اونا با عصبانیت از خونه خارج شدن و من وسط گریه سعی داشتم شیلا رو متقاعد کنم. دلم نمی خواست که خواهرم به هیچ وجه از من دل

چرکین بشه. حدود دو ساعت بعد آقاجون و شهرام برگشتند. برعکس تصورم، هر دو خندون و سر حال بودن و از بدو ورود، از آقایی و غرور و

متانت خسرو حرف می زدند! از بین حرفای اونا فهمیدم که وسط دعوا رسیدن و اونا رو از هم جدا کردن. خسرو هم زده و هم خورده بوده.

آقاجون خیلی به اونا بد و بیراه گفته و همراه شهرام، خسرو رو به درمونگاه برده بودن که زخماشو پانسمان کنن. آقاجون می گفت که اون

پسر غیرتی و خیلی خوبیه و تصمیم گرفته که با خونواده اون رابطه برقرار کنه. مامان از این پیشنهاد خیلی استقبال کرد. شهرام هم که خیلی

از خسرو خوشش اومده بود. برای من و شیلا هم که فرقی نداشت. فکر می کردم یک رفت و اومد معمولی خوانوادگیه. کم کم رفت و اومد بین

خونواده ها زیاد شد. همه چی هم خوب و خوش می گذشت، البته ناگفته نماند توی اون رفت و اومدها نگاه های گاه و بیگاه خسرو و تیکه ها و

خنده های زیر زیرکی شیلا عذابم می داد و نمی دونم چرا هی توی ذهنم دوست داشتم اون پسر چشم سیاه رو با خسرو مقایسه کنم. دست خودم

نبودم، همیشههم خسرو کم می آورد. یکی از شبایی که ما خونه اونا دعوت داشتیم، من سر درد رو بهونه کردم و نرفتم! چون اصلاً حوصله

نداشتم. به خصوص با نگاهای بی پروای خسرو، اصلاً نمی تونستم کنار بیام. بابا هم حرفی نزد و همراه شیلا و شهرام و مامان رفتن.

نشسته بودم روی تخت خوابم و از پنجره اتاقم زل زده بودم به آسمون، بازم اون پسر اومده بود تو ذهنم، تصور مشتی که خورد تو صورتش

قلبمو به درد می اورد! نمی فهمیدم چه مرگم شده!!! از رفتن مامان اینا نیم ساعت هم نگذشته بود که زنگ خونه رو زدند و از فکر بیرون

کشیدنم. فکر کردم مامان اینان و چیزی جا گذاشتن. بدون اینکه چیزی سرم کنم به طرف در رفتم و در رو باز کردم. در کمال حیرت من خسرو

پشت در بود. از خجالت نزدیک بود آب بشم. سریع در رو بستم و چادری که روی بند لباس حیاط بود، سر کردم و دوباره در رو باز کردم. گونه

هام گلگون شده بودن. با شرم سلام کردم. خسرو جواب سلامم رو داد و با خنده گفت:

- مثل اینکه غافلگیرتون کردم؟نه؟

همینطور که سرم زیر بود گفتم:

- ببخشید فکر کردم شیلاس.

- زیاد مزاحمتون نمی شم. اومدم بگم که مامان می گه اگه نیاید از دستتون دلخور می شه.

- شرمنده. من که گفتم سرم درد می کنه.

با نگرانی گفت:

- سرت ... ببخشید سرتون درد می کنه؟ چرا؟!

- چیز مهمی نیست زود خوب می شه.

خیلی سریع گفت:

- خوب پس اگه خوب می شه بیاید بریم.

چه پرو و سیریش بود!!! اصلاً دلم نمی خواست زیاد باهاش حرف بزنم. به خاطر همین به ناچار گفتم:

- خیلی خوب. شما بفرمایید منم حاضر می شم، خودم می یام.

با خوشحالی گفت:

- پس زود بیاید منتظرم.

و از من دور شد، بدون اینکه در باغ رو ببندم داشتم زیر لب غر می زدم:

- بر خر مگس معرکه لعنت! مرتیکه من برای اینکه چشمم به تو نیفته نمی خوام بیام بعد اون وقت خودت می یای دنبالم؟!! به درک که مامانت

خسرو رفته بود توی باغشون که غر غرهای منم به انتها رسید، اومدم درو ببندم که یک دفعه یه نفر گفت:

- درو نبند.

با تعجب و یه کم ترس یه قدم رفتم عقب و تو تاریکی به دنبال صدا گشتم. دوباره گفت:

- دنبال من نگرد، اینجام، تو تاریکی، لا به لای کاجا ...

چشمامو ریز کردم و توی کاجایی که اونطرف کوچه توی باغچه کاشته شده و سر به فلک کشیده بودن، دنبال صدا گشتم، با تته پته گفتم:

- ش ... شما کی هستی؟

یه قدم اومد جلوتر ، حالا می تونستم قد بلندشو و پاهاشو ببینم، بالاتنه اش ولی تو تاریکی محو شده بود و فقط موهای سرش که یه کم نور

افتاده بود روش مشخص بود. صداش اومد:

- من فرهادم.

داشتم از ترس و تعجب پس می افتادم. پرسیدم:

- فرهاد؟!

پوزخند زد:

- آره همونی که به جرم عاشقی جلوی چشات کتک خورد!

قلبم لرزید!!! خدای من! پس خودش بود! پسر سیاه چشم! پس اسمش فرهاد بود! دیگه لازم نبود بهش بگم پسر سیاه چشم. با ترس و صدایی

لرزون گفتم:

- تو رو خدا برید. اگه بابام یا داداشم بیان، خون به پا می شه. از اینجا برید.

- به خاطر همین نمی یام جلو. نمی خوام واست دردسر درست بشه. فقط می خوام که به حرفام گوش کنی. یه هفته است دارم اینجا کشیک می

دم تا یه لحظه ببینمت. مدرسه که با خواهرت می ری و نمی دونم می شه به خواهرت اعتماد کرد یا نه! در هر صورت، ترجیح می دادم تنها

ببینمت! حالا نمی خوام این فرصت رو از دست بدم، به حرفام گوش کن ... خواهش می کنم!

اینقدر استرس داشتم که هر آن ممکن بود وسط حرفایش در رو ببندم و پا به فرار بگذارم. با هول گفتم:

- تو رو خدا زودتر.

انگار استرس من رو درک کرد که تند تند و بی مقدمه گفت:

- اسممو که گفتم فرهاده. من ... من وقتی دیدمت، حدوداً شش ماه پیش ... نمی دونم ... ببین اصلاً نمی دونم چی شد! فقط می دونم خواب و

خوراکم تو شدی، همه زندگیم شدی! می خوابیدم که خواب تو رو ببینم و بیدار می شدم که بیام دم مدرسه تون یه نظر ببینمت. شیفته شیطنت

نگاهت، راه رفتنت، طرز نگاهت، حرف زدنت و خلاصه همه چیت شدم!! شاید فکر کنی دیوونه ام، آره هستم، من فرهادم!! فرهادی که شیرینش

تویی، می خوام با تو ازدواج کنم. هر طور که شده! به هر قیمتی که شده! شاید فکر کنی یه پسر یه لا قبای علافم! ولی اینطور نیست، من پسر

حاج غلامی معروفم، همونی که کارخونه داره. خیلی ها می شناسنش. خودمم دانشجوی دانشگاه تهرانم، سال دیگه فارغ التحصیل می شم.

خونواده ام با ازدواج ما مشکلی ندارن، باهاشون صحبت کردم، در موردتون تحقیق کردنن می دونن چه آدمای سرشناس و با آبرویی هستین.

ببین، من ... من می خوام بیام خواستگاریت. ولی از همین الان جواب پدر و برادرت رو می دونم.

از شنیدن حرف هایش سردرگم شده بودم. قلبم دیوونه وار می کوبید، تموم مدتی که حرف می زد چشمای سیاهش جلوی صورتم می رقصید، آب

دهنمو قورت دادم و گفتم:

- شما از کجا جواب اونا رو می دونید؟

- آخه اون روز که دعوا شد، پدر و برادرت هم وسط دعوا رسیدند و من و دوستم به عنوان دو تا مزاحم یه لا قبا شناخته شدیم. می دونم که پدر

و برادرت هرگز اجازه ازدواج ما رو نمی دن. به خاطر همین هم هست که اینجا کمین گرفتم تا خودت رو ببینم و با خودت حرف بزنم. شکیلا تو

حاضری با من، با وجود تموم مشکلات سر راهمون، ازدواج کنی؟

کم مونده بود دچار ایست قلبی بشم؟!! این چی داشت می گفت؟!!!

- من ... من خیلی شوکه شدم. من هیچ کاری رو بدون اجازه بابا انجام نمی دم. یعنی نمی تونم!

من ... من اصلاً شما رو نمی شناسم.

هنوز حرفم کامل نشده بود که در باغ ته کوچه باز شد.

سریع در رو بستم. ضربان قلبم رو قشنگ توی دهنم حس می کردم! حالم اصلاً خوب نبود و بدون اینکه دیونه باشم نفس نفس می زدم. از ترس

اینکه کسی که از باغ اخر کوچه بیرون اومده منو دیده باشه داشتم سکته می کردم. ایستادنم وسط حیاط اصلاض درست نبود، پس با دو خودم

رو به اتاقم رسوندم و روی تخت دراز کشیدم. پتو رو هم کشیدم روی سرم، نمی دونستم بترسم از اینکه دیده شده باشم، یا اینکه به حرفای

فرهاد فکر کنم ... فرهاد ... فرهاد ... تو دلم دعا می کردم که کسی منو توی اون حال ندیده باشه. کلید توی در چرخید و در باز شد. از صدای

پایی که موزائیک های آجری کف باغ کشیده می شد فهمیدم شهرامه. فقط شهرام بود که عادت داشت روی آجرها کش بزنه. چند لحظه بعد در

اتاق باز شد، بی اختیار پتو رو کنار زدم، شهرام تو چارچوب در اتاق مشترک من و شیلا وایساده بود. با ترس نگاش کردم، ولی از حالت

عادیش فهمیدم که منو ندیده. اخم کرد و گفت:

- دِ! تو که هنوز خوابیدی. مگه خسرو نیومد دنبالت؟

- چرا، ولی خوب سرم درد می کنه.

- پاشو دیگه. ادا اصول در نیار. همه منتظر تو هستن.

- منتظر من؟ مگه نخست وزیرم؟

- نخیر نخست وزیر نیستی، ولی اگه تنبلی رو ول کنی و پاشی بیای بریم، می فهمی که قراره چی کاره باشی.

هیچ از حرفاش سر در نیاوردم. چاره ای نبود باید آماده می شدم. از جا بلند شدم و لباسامو پوشیدم و دنبالش راه افتادم. توی کوچه بی اراده

وایسادم و بین درختای چنار دنبال فرهاد گشتم. تپش های قلبم بهم می گفت که هنوزم اینجاست! تو اون تاریکی شیئی تکون خورد. با تعجب به

اون سمت نگاه کردم که شهرام با تشر گفت:

- باز چت شده؟ چرا ماتت برده؟ بیا دیگه!

به ناچار دنبالش راه افتادم. وارد باغ بزرگ آقای آریا نسب شدیم. اطراف باغ پر بود از گلهای رز و محبوبه شب و لاله عباسی. بوی مست کننده

محبوبه شب، در فضا پیچیده بود و طبق معمول منو مست می کرد. با اینکه همیشه آرزو داشتم روزی وارد این باغ بشم ولی یاد ندارم زمانی که

برای پا به این باغ گذاشتم حتی ذره ای ذوق و شوق تو خودم حس کرده باشم. با شهرام وارد خونه شون شدیم. از همون دم در با چندین دست

مبل استیل و سلطنتی مبله شده بود. فرش های ابریشم، ویترین های سراسر کریستال و عتیقه جات! به قول مامانم آدم لوچ می شد. با استقبال

گرم پدر و مادرو برادر کوچیک تر خسرو که هم سن و سال خودم بود روبرو شدم. در عین حال متوجه نگاهای غیر عادی اونا و خونواده

خودمم بودم. خود خسرو هم مثلاً با شرم روی مبلی نشسته بود و سرشو پایین انداخته بود. روی مبلی کنار شیلا نشستم و سرمو زیر انداختم.

خدمتکارشون ازم پذیرایی می کرد و مامان و پریدخت خانم (مامان خسرو) با هم حرف می زدن. آقاجون و آقای آریا نسب هم کنار هم نشسته و

آقای آریا نسب پیپ می کشید. خسرو و شهرام و خشایار داداش خسرو هم حرف می زدن، ولی حاضرم قسم بخورم که خسرو هیچ توجهی به

حرفای شهرام نداشت و همه حواسش به من بود. کم کم بحث ها جمعی شد و همه با هم حرف می زدن. منم که کلا تو هپروت خودم و حرفای

فرهاد سیر می کردم، جمله جمله اش در گوشم زنگ می زد:

- خواب و خوراکم تو شدی، همه زندگیم شدی

- شیفته شیطنت نگاهت، راه رفتنت، طرز نگاهت، حرف زدنت و خلاصه همه چیت شدم!!

- شاید فکر کنی دیوونه ام، آره هستم، من فرهادم!! فرهادی که شیرینش تویی، می خوام با تو ازدواج کنم. هر طور که شده! به هر قیمتی که

شده!

اینقدر غرق افکارم بودم که نفهمیدم چرا همه دارن دست می زنن! لبخندی که از تاثیر افکارم روی لبام نشسته بود محو شد و با تعجب به بقیه

نگاه کردم. آقا جون داشت با آقای آریا نسب حرف می زد و می خندیدن، اینا چی می گفتن؟!! آقا جون می گفت کنیزتونه؟!! کی کنیزه؟ آقای آریا

نسب کیو غلام اعلام کرد؟!! اونجا چه خبر بود؟!! صدای شیلا از جا پروندم:

- چته مثل منگولا نگاه می کنی؟!! تو که تا همین الان داشتی میخندیدی! مامان کلی از دستت حرص خورد، عروس که نباید نیشش اینقدر شل

باشه!

نفس تو سینه ام گره خورد ، چشمام گرد شدن و گفتم:

- چی؟!!

- نخودچی! چه مرگته تو؟!! نه به اون موقع که آقا جون ازت می پرسه راضی هستی نیشتو باز می کنی نه به الان!

- راضی؟!! راضی به چی؟!!

- شکیلا نیستیا! ازت خواستگاری کردن واسه خسرو ...

دنیا دور سرم می چرخید، اصلاً برام قابل هضم نبود! من ؟ خسرو؟ ازدواج؟!! مگه می شه؟!!! همه شیرینی می خوردند وکف می زدند. فرهاد،

کیمیا! وای خدایا! من کجام؟ اینا کین؟ چی می گن؟ یاد صدای بغض آلود فرهاد آتیشم می زد! کیمیا ... پس کیمیا چی می شد؟! مگه نه اینکه اون

جونش رو هم برای خسرو فدا می کرد؟ مگه نه اینکه من بهش قول داده بودم در صورت خواستگاری خسرو جواب منفی بدم؟ ای خدا چقدر دلم

می خواست از اونجا فرار کنم، ولی نمی شد. فقط همه جا دور سرم می چرخید و تصاویر دور و بریام هی دور و نزدیک می شدن. شیلا حرف

می زد، ولی هیچی نمی شنیدم. یهو به خودم اومدم دیدم دارم سقوط می کنم، خواستم دستمو به جایی بند کنم ولی دیر شده بود، وقتی به خودم

اومدم که نقش زمین شدم ...

از بعد از به هوش اومدنم دیگه چیز زیادی یادم نیست، فقط همین قدر یادمه که دلیل غش کردنم رو همه گذاشتن پای همون سردرد کذایی که

گفته بودم دارم. می دونی که تو خونواده مون میگرن ارثیه! بعضی وقتا هم شدت سردرد باعث تشنج می شه، اینه که آقا جون و مامان برای

خونواده خسرو قضیه رو توجیه کردن. از اون به بعد من شدم یه مرده متحرک، یه رباط و خسرو شد نامزدم!! چند روز بعدش هم خونواده خسرو

اومدن خونه مون و دوباره مراسم خواستگاری انجام شد و پریدخت خانم حلقه ظریفی به رسم نشونه، دستم کرد. منم فقط نگاه می کردم. اینقدر

دلم میخواست بگم نه! بگم نمی خوام! اما کی تو روی آقاجونم وایساده بودم که بار دومم باشه! می خواستم خودش بفهمه، از غم نگام بفهمه

نمی خوام. اما یا نمی فهمید، یا نمی خواست که بفهمه! از اون روز زندگی برام سخت شد. شیلا هم جز دلداری دادن کاری از دستش بر نمی

یومد. شیلای بیچاره خبر نداشت درد من فقط ازدواج با خسرو نیست، درد من درد عشقیه که یهو به جونم افتاده بود و داشت بیچاره م می کرد!

درد نگاه تب آلود فرهاده!!! کیمیا وقتی خبردار شد، با ما قطع رابطه کرد. البته نشنیدم که چه بلایی سرش اومده و برای همین هم خیلی خیلی

نگرانش بودم. خوش حال تر از همه این وسط، بعد از خسرو آقا جون بود! آقا جون از داشتن چنین دامادی به خودش می بالید و همیشه می

گفت، دخترم خوشبخت شد، ولی در حقیقت من خوشبخت نشدم! دختری که خنده از روی لباش نمی رفت و هر روز مشغول یه شیطنتی بود دیگه

کسی خنده رو روی لباش ندید. من شدم یه شکیلای دیگه! زندگی می کردم ، اما هیچ دل خوشی نداشتم. تا اینکه دوباره فرهاد رو دیدم. تو راه

کلاس زبان فرانسه بود. داشتم از کلاس برمی گشتم خونه که یه دفعه یه دستی منو کشید توی یه کوچه تنگ و خلوت ... از ترس نزدیک بود پس

بیفتم. چشمامو بستم و اومدم جیغ بکشم که با دست جلوی دهنمو گرفت و صداشو درست کنار گوشم شنیدم:

- نترس نترس منم، فرهاد.

فکر نمی کردم دیگه اونو ببینم. حتی فکر نمی کردم دیگه صداشو بشنوم. نمی دونستم بایدخوشحال باشم یا ناراحت؟ بترسم یا بیخیال باشم؟ با

تعجب و چشای گشاد شده گفتم:

- تو اینجا چی کار می کنی؟ می دونی اگه خسرو تو رو اینجا ببینه چی می شه؟

از دیدنش خیلی خوشحال بودم، اما دختر حاج باقر بودم. یه چیزایی سرم می شد، دیدار من و فرهاد صحیح نبود. من نشون کرده بودم، پس گفتم:

- چرا دست از سر من بر نمی داری؟

با ناراحتی گفت:

- می دونی چند روزه دارم دنبالت می یام؟ همیشه با اون پسره ایه. آخرش کار خودت رو کردی؟!! شکیلا راست می گن، که می گن دختر حارج

باقر عروس آقای آریا نسب شده؟!! آره شکیلا؟!! بگو که دروغه!!! بگو ... جان عزیزت بگو ...

داشت بغضم می ترکید، اما به زور جلوشو گرفتم و نالیدم:

- آخه برای چی دنبالم می یای؟ چرا برات مهمم؟ آره من نامزد کردم، با خسرو نامزد کردم ...

بدجور بین دستای فرهاد اسیر بودم و هیچ راهی برای فرار نداشتم، همه ترسم ا زاین بود که یه دفعه کسی سر برسه. فرهاد دستاشو کنارم

سرم مشست کرد گذاشت روی دیوار و لباشو محکم جوید، چشماشو بسته بود و درد رو می شد تو چهره اش خوند ... بعد از چند ثانیه بالاخره

لب باز کرد، بریده بریده بریده حرف می زد و نا مفهوم:

- ع ... عق ... عقد ... که ... ن ... نکرد ... دین؟

دیگه طاقت نیاوردم، لبمو محکم گزیدم که اشکام وقتی می ریزه روی صورتم بی صدا باشه، به سختی گفتم:

- نه هنوز ...

چرا داشتم امیدوارش می کردم؟!! اون لحظه خودمم نمیدونستم!!! صداش یه کم جون گرفت، اما بازم بیحال بود و کم انرژی:

- شکیلا، دوستت دارم... باور کن دختر ... اگه ... اگه ... با من ازدواج نکنی ... نمی دونم چه بلایی سرم میاد. وای شکیلا ...

از صمیمیت کلامش ناراحت نمی شدم. انگار صداش آرومم می کرد. می دونستم این آرامش گناهه محض، اما مگه دست خودم بود که بیخیال

اون آرامش بشم؟!! نه دست من نبود دست دلم بود! به زور گفتم:

- بله؟

با بغضی که می رفت به گریه بدل شود، گفت:

- دوسش داری؟

نمی دونم چی شد که گریه ام صدا دار شد، انگار تازه یه نفر داشت منو می دید! یه نفر داشت این سوال لعنتی رو که خیلی وقت بود خودم از

خودم می پرسیدم رو ازم می پرسید، وسط هق هق گفتم:

- نه.

چشماش باز شد، لبخند زد اما به محض دیدن اشکام لبخندش ناپدید شد، زمزمه کرد:

- گریه می کنی؟

لبمو جویدم و سرمو انداختم زیر، باید جلوی اشکامو می گرفتم. با درد گفت:

- گریه برای چیه آخه؟!! من حرف بدی زدم؟!!

- نه ... ولی اولین کسی هستی که از احساسم پرسیدی ..

- چون برام مهمه ... احساس تو زندگی منه شکیلا ... جونم بهش بسته است! نمی خوام ... از دستت بدم ... تو که می گی دوسش نداری. می

تونی منو دوست داشته باشی؟! به خدا اگه مال من بشی، من سر تا پاتو طلا می گیرم ... کاری میکنم عاشقم بشی، خیلی زود ...

با کلافگی اشکامو پاک کردم و گفتم:

- درسته که دوسش ندارم، ولی بابا خیلی قبولش داره. منم نمی تونم حرف رو حرف بابام بزنم.

باز نگاه فرهاد طوفانی شد، باز غرید:

- پس من چی؟ اصلا برات مهم نیست چه به روز من بیاد؟ نمی فهمی دوستت دارم؟!!

از ابراز علاقه اش گر می گرفتم. سرمو زیر انداختم و نسنجیده گفتم:

- خوب تو می تونی با شیلا ازدواج کنی. چه فرقی داره؟

خنده ای عصبی سر داد و گفت:

- چی داری می گی؟ من عاشق تو شدم! می فهمی؟! اون جذابیتی که تو داری منو مجذوب کرده. اون نگاه شیطون و نجیب تو منو داغون کرده.

چشمای سبزت بیچاره م کرده!!! من نمی گم شیلا بده، ولی من تورو می خوام نه شیلا رو! در ضمن پیمان شیلا رو می خواد. از بس که من از

تو تعریف کردم، پیمان کنجکاو شد بیاد ببینتت ، روزی که اومد تو رو ببینه به جای تو شیلا رو دید و خوشش اومد.

با عصبانیت گفتم:

- خوب می گی من چی کار کنم؟

با هیجان گفت:

- نامزدیت رو به هم بزن. من قول می دم که پدرتو راضی کنم.

با ترس و حیرت گفتم:

- چی داری می گی؟ مگه از جونم سیر شدم؟ بابام منو می کشه!

با لحنی فوق العاده مهربان گفت:

- مگه من می ذارم؟ بهت قول می دم که نذارم کوچکترین بلایی سرت بیارن.

- ببین تو رو خدا برو. الان خسرو و بابا همه جارو دنبال من می گردن. برو می خوام برم.

دستاشو برداشت و گفت:

- باشه برو. من همیشه گفتم، باز هم می گم، هیچ وقت دلم نمی خواد واست مشکل درست کنم، ولی اینو بدون غروری که توی چهره ات موج

می زنه، می گه که تو قادر به انجام دادن هر کاری هستی.

دیگه منتظر ادامه حرفاش نشدم و از کوچه خارج شدم. تا خود خونه دویدم که دیر نرسم. به خودم دروغ نمی تونستم بگم از روزای دیگه خیلی

سرحال تر شده بودم، فقط دیدن فرهاد برام یه دنیا آرامش و شادی آورده بود.

وقتی رسیدم خونه با چهره غضبناک خسرو روبرو شدم. اینقدر سرخوش بودم که زود تند سریع، یه خورده دروغ براش سر هم کردم، تا باورش

شد که من رفته بودم در خونه یکی از دوستام برای گرفتن جزوه. اونم که دید سرحالم خیلی به پر و پام نپیچید. هر بار که خسرو رو می دیدم،

بیشتر می فهمیدم که هیچ حسی بهش ندارم. از اخلاقش خوشم نمی یومد، از غیرتش خوشم نمی یومد، از ریختش خوشم نمی یومد. توی محله

خاطر خواهاش خیلی زیاد بودن و فکر می کنم من تنها کسی بودم که از اون خوشم نمی یومد. دنیا بر عکس شده بود، منی که باید ازش خوشم

می یومد، حالم ازش به هم می خورد. حرفای فرهاد توی گوشم زنگ میزد، شاید باید تکونی به خودم می دادم و مخالفتمو اعلام می کردم. اما

گفتنش آسون بود، به عمل که می رسید جا می زدم! حدود یک ماه گذشت، تا اینکه دوباره فرهاد رو دیدم. اینبار تو راه برگشتن از خونه دوستم

بودم. دفعه پیش حرفاش جنبه پیشنهاد داشت، ولی اینبار بوی التماس می داد! با چشمایی غمبار از من می خواست که نامزدیمو به هم بزنم. در

حواب حرفاش فقط تونستم سکوت کنم، همین و بس. چه طور بهش حالی می کردم جرئت ایستادن تو روی آقا جونم و شهرام رو ندارم؟!! چرا

فکر می کرد قضیه به همین سادگی هاست؟ وقتی ازش جدا شدم برعکس دفعه قبل حسابی داغون بودم. یاد خواهش هاش که می افتادم، گریه

ام می گرفت. چون کاری نمی تونستم بکنم. اینطرفی ها هم خوب از سکوت من سو استفاده می کردن و می بریدن و می دوختن. چون رفت و

اومد خسرو به خونه ما زیاد شده بود، آقا جون تصمیم گرفت یه مراسم نامزدی بگیره تا در دهن همه رو ببنده. و من بازم فقط سکوت کردم و

گذاشتم اونا هر طور که می خوان در مورد جشنمون تصمیم بگیرن. بار سومی که فرهاد رو دیدم درست وقتی بود که برای جشن نامزدیم

آرایشگاه رفته بودم. حالا خداییش بود که خسرو اروپایی فکر می کرد و دوست نداشت بند انداز بیاد توی خونه منو آرایش کنه! توی آرایشگاه

نشسته بودم و حدود دو ساعت تا تموم شدن کارم و اومدن خسرو مونده بود که یکی از کارکنان اونجا صدام زد و گفت:

- آقایی دم در با شما کار داره.

با خودم فکر کردم که صد رد صد خسروئه! لابد به قول خودش دلش برام تنگ شده بود!! با بی حوصلگی رفتم بیرون، اما به جای خسرو فرهاد

رو دیدم! با دیدنش نا خودآگاه از ته قلبم خوشحال شدم. اون روز فرهاد هیچ حرفی نزد، ایستاد جلوم و فقط بهم نگاه کرد. ده دقیقه نگام کرد و

وقتی تصمیم گرفت بره فقط یه کلمه به زور از توی جنجره پر بغضش بیرون کشید و گفت:

- نجاتم بده ...

رفتنش خوردم کرد، شکستم! مگه نه اینکه دوسش داشتم؟!! مگه نه اینکه هیچ حسی به خسرو نداشتم؟ مگه نه اینکه خسرو مال کیمیا بود؟!!

پس چرا برای نجات خودم و فرهاد و کیمیا هیچ غلطی نمی کردم؟!! بازم افمارم فقط در حد فکر باقی موند و اون شب توی سکوت خسرو رو

همراهی کردم و مراسم نامزدیمون با شکوه هر چه تموم تر برگزار شد! خسرو یه لحظه حرفای عاشقونه از دهنش نمی افتاد. در حالی که من

آرزو می کردم ای کاش به جای اون، فرهاد بود. آرزویی محال...! بعد از نامزدی با خستگی به اتاق رفتم و خوابیدم.

صبح روز بعد برای خرید از خونه خارج شدم. البته خرید بهونه بود، دلم می خواست فرهاد رو ببینم. یمخواستم بدونم با شرایط پیش اومده حالش

چطوره! خسرو می خواست دنبالم بیاد که نگذاشتم و هر طور بود پیچوندمش. خودم تنها رفتم، چون می دونستم اگه خسرو نباشه حتماً سر و کله

فرهاد پیدا می شه. همینطور هم شد! تا از کوچه خارج شدم، فرهاد رو اون طرف خیابون با ظاهری آشفته دیدم. وسط کوچه و خیابون درست

نبود باهاش حرف بزنم. اگه کسی ما رو با هم می دید و به گوش بابا می رسوند، بیچاره می شدم. یه کوچه خلوت همون دور و برا بود، سریع

پیچیدم داخل کوچه و فرهاد هم بلافاصله پشت سرم وارد شد. به دیوار تکیه دادم و بهش خیره شدم، از چشماش خون می بارید. این بار بر خلاف

تصورم نرمشی تو کلامش وجود نداشت. در حالی که رگ گردنش متورم شده بود با فریاد گفت:

- دیگه اعصابم از دستت خورد شده! خوب یه کلمه بگو منو می خوای یا نه؟ چرا اینقدر منو سر می دوونی؟ دوست داری التماسامو بشنوی؟

آره؟ دلت می خواد تیکه های غرورم رو از این که هست خورد تر کنی؟ دلت همینو

می خواد؟!

از داداش وحشت کرده بودم، اما اونقدر شدید نبود که لال بشم، دوست داشتم از احساسم خبر داشته باشه، شاید اینجوری می تونستم یه کم از

زجری که می کشید رو کم کنم، برای همینم برای اولین بار حجاب از صورت عشقم برداشتم و با بغض گفتم:

- چرا بهت دروغ بگم؟ منم از تو خوشم میاد، ولی نمی تونم حرفی بزنم. من می ترسم!

چشماش ستاره زد، آب دهنشو قورت داد و چشماشو یه بار باز و بسته کرد. بعد زا چند ثانیه سکوت، با لحنی که خیلی ملایم تر شده بود، شبیه

زمزمه گفت:

- آخه تا کی می خوای بترسی فدات شم؟ برو یه کلام بهشون بگو خسرو رو نمی خوای. به خدا دیگه دارم دیوونه می شم. خواب و خوراک

ندارم. کارم شده اینکه کشیک تو رو بکشم و هر وقت تنها بودی بهت التماس کنم تا بلکه از دستت ندم. شکیلا من طاقت از دست دادن تو رو

ندارم. چطور تصور کنم که اون نامزد عوضیت دستتو بگیره، بخواد ببوستت ...

به اینجا که رسید من کپ کرده رنگ لبو شدم و خودش هم با کلافگی پشتشو به من کرد و ایستاد. صدای نفس های عمیقش نشونی از حال

خرابش بود، بعد از چند لحظه سکوت سعی کردم حرف رو عوض کنم. به خاطر همین گفتم:

- راستی می دونی پیمان اومده خواستگاری شیلا؟

چرخید به سمتم و بدون اینکه نگام کنه، در حالی که به دویار پشت سرم نگاه میکرد گفت:

- بله می دونم. فقط اینو نمی دونم چرا من دربه در نباید به آرزوم برسم؟ ولی پیمان باید اینقدر راحت صاحب شیلا بشه.

دلم به شور افتاده بود، داشت دیرم می شد و نگران این بود که خسرو بخواد بیاد دنبالم، پس گفتم:

- اینم از شانس ماست. من دیگه باید برم، چون باید خریدم بکنم. دیر می شه.

آهی کشید و گفت:

- برو به سلامت. مواظب خودت باش! شکیلا سعی کن یه کاری بکنی.

از ته دلم گفتم:

- سعی خودم رو می کنم. تو هم مواظب خودت باش.

دیگه اینبار فهمیدم که واقعاً عاشق فرهاد شدم! ولی چی کار می تونستم بکنم؟ آقاجون از بابای پیمان خیلی خوشش اومده بود. همین طور هم

از خود پیمان. آقاجون قبول کرده بود که اون روز پیمان و فرهاد، قصد مزاحمت نداشته و فقط از ما خواستگاری کرده بودن. آقاجون فهمید،

ولی خیلی دیر! قرار بود روز عقد کنون من و شیلا یه روز باشه. ولی من هنوز کاری نکرده بودم. بعضی وقتها به خاطر ترسو بودن اینقدر

خودمو سرزنش می کردم که حد نداشت! دو سه روز قبل از عقد کنون دلمو به دریا زدم و رفتم سراغ آقا جون تا شاید بتونم حرف دلمو بزنم،

مشغول قرآن خوندن بود. نشستم کنارش و وقتی قرآن خوندش تموم شد تازه چشمش به من افتاد. لبخند زد و گفت:

- به! عروس خانوم!!

گونه هام رنگ گرفت و اعتراض کردم:

- آقا جون ...

خندید و در حالی که قرآنش رو می بوسید تا بذاره لب طاقچه گفت:

- جانم بابا؟ کاری داشتی؟

نگام روی ریش های سفید و عبای تنش خشک شد، روی چشماش مهربونش، چی می تونستم بهش بگم؟!! بگم نمی خوام؟ بگم مراسم عقد رو

به هم بزنه؟!! چی به سر آقا جون می یومد؟!! وجدانم داد کشید:

- تو می ترسی!!! ربطی به علاقه ات به آقاجون نداره ... تو ترسویی!

قبل از اینکه بتونم جلوی خودم رو بگیرم از جا بلند شدم و از اتاق دویدم بیرون. صدا کردن های آقا جون هم تاثیری نداشت. من بزدل بودم!

خیلی هم بزدل بودم!اینقدر دست دست کردم تا بالاخره روز موعود فرا رسید. روز عقد کنون من و خسرو و شیلا و پیمان. دیگه تا اون روز وقت

نشده بود فرهاد رو ببینم چون خسرو یه لحظه هم منو به حال خودم نمی ذاشت. پیمان خیلی دلخور و تو هم بود. می دونستم که به خاطر فرهاد

ناراحته، ولی دیگه کار از کار گذشته بود. من و شیلا به آرایشگاه رفتیم و بعد از چند ساعت آماده شدیم. خسرو و پیمان با دو ماشین گل زده به

دنبالمون اومدن. از آرایشگاه که خارج شدم، یاد روزی افتادم که فرهاد دم آرایشگاه ازم خواهش کرده بود که نامزدی رو به هم بزنم، ولی من

جرئتشو نکرده بودم. با کنجکاوی به همون جایی که بار قبل فرهاد ایستاده بود نگاه کردم، یه بردگی پشت شمشادها بود. در کمال حیرت و تعجب

فرهاد رو دیدم که همون جا وایساده و با چشمایی خیس از اشک منو نگاه می کرد! احساس کردم قلبم فشرده شد. طاقت دیدن ناراحتیشو نداشتم.

چه برسه به اشک ریختنش رو، دستش رو گذاشته بود جلوی دهنش و با بهت به من توی لباس عروس خیره شده بود. داشتم دق می کردم!

سریع سوار ماشین شدم چون اگه چند لحظه بیشتر بهش خیره میموندم اشک سرازیر می شد. خسرو هم سوار شد و با عصبانیت گفت:

- این اینجا چی کار می کنه؟

حال خودم یادم رفت و با تعجب گفتم:

- کی؟

- این پسره که اوندفعه مزاحم شما شده بود! قیافه اش خوب تو ذهنم مونده. ببین آشغال چطوری نگاه به تو می کنه! شیطونه می گه برم فکشو

جا به جا کنم.

خونم به جوش اومد و برای اولین بار با عصبانیتی که از من بعید بود بهش توپیدم:

- شیطونه غلط کرده. بشین سر جات!

با تعجب گفت:

- تو چت شد یک دفعه؟ ببینم چرا ازش طرفداری می کنی؟

سریع حرفم رو ماست مالی کردم:

- من طرفداری نمی کنم، ولی حوصله جنجال هم ندارم.

خسرو ماشین رو راه انداخت و در همون حال با تردید گفت:

- خیلی خوب چرا می زنی؟

اصلاً حوصله غیرتای بی موردشو نداشتم. هر چی بیشتر می گذشت، به جای اینکه جذبش

بشم، ازش متنفر می شدم! هر دو اتومبیل به باغ رسیدن. مراسم تو باغ خونه خودمون بود. خسرو در رو برام باز کرد و خواست که به من

کمک کنه، ولی من کمکشو قبول نکردم و خودم پیاده شدم. حرکت با اون لباس سنگین، برام سخت بود. داشتم پایین لباسم رو به حالت اولیه بر

می گردوندم که کنار یکی از درختای کاج چشمم به فرهاد افتاد. معلوم نیست چه جوری دنبال ما تا اینجا اومده بود. تکیه داده بود به دیوار، حال

خرابش کاملاً مشخص بود. دستاشو مشت کرده گذاشته بود به دیوار و همینطور که زل زده بود به من و لب پایینشو کشیده بود توی دهنش

سرشو از پشت چند بار کوبید توی دیوار. دیگه طاقت نداشتم. چرا کاری از من بر نمی یومد؟ عشقم داشت جلوی چشمم جون می کند! اشک توی

چشمم جمع شد، ولی اگه گریه می کردم، همه می فهمیدن، چون پایین چشمام کامل سیاه می شد. خدا رو شکر اینبار خسرو متوجه فرهاد نشد،

فقط بازومو گرفت و گفت:

- بریم عزیزم ... همه منتظر ما هستن ...

مثل مرده متحرک دنبالش کشیده شدم. اصلاض نفهمیدم توی مسیر تا اتاق عقد کیا رو دیدم و چیا گفتم! من و شیلا و دو تا داماد ها سر سفره

نشستیم. شیلا آروم در گوشم گفت:

- حیف شد! کاش یه کاری کرده بودی. پیمان می گه حال فرهاد اصلاً خوب نبوده و توی باغ هم نیومده.

حرفای شیلا حالم رو بدتر کرد. دیگه فهمیدم که بدون فرهاد زندگی برام معنایی نداره. باید یه کاری می کردم، باید برای اولین بار خودخواه می

شدم و فقط به خودم فکر می کردم. من فرهاد رو می خواستم حتی اگه به قیمت جونم تموم می شد. یه آن تصمیم خودمو گرفتم و گفتم:

- به پیمان بگو بره بهش بگه بیاد تو.

نمی دونم شیلا توی چشمام چی دید که با ترس گفت:

- می خوای چی کار کنی؟

با جدیتی که از من بعید بود گفتم:

- کاریت نباشه! بهش بگو.

شیلا که جدیت منو دید، آروم حرفای منو به پیمان گفت. پیمان با نگرانی نگام کرد. آروم پلک زدم که یعنی پاشو برو. پیمان شونه هاشو بالا

انداخت و پاشد رفت بیرون. خسرو که از پچ پچ های چیزی دستگیرش نشده بود گفت:

- چی شده عزیزم؟ دو تا عروس خیلی پچ پچ می کنین!

بدون اینکه جوابشو بدم نگامو به پایین دوختم و اون طبق معمول به حساب شرم و حیای من گذاشت و چیزی نگفت. چند دقیقه بعد پیمان اومد و

در گوش شیلا چیزی گفت. شیلا هم آروم در گوش من گفت:

- پیمان می گه به سختی تونسته راضیش کنه که بیاد تو. حالا هم توی اتاق بغلیه، ولی دیگه اینجا نمی تونه بیاد!

لبخندی زدم و گفتم:

- مهم نیست. همون جا هم خوبه. می خوام صدامو بشنوه.

بعد آروم دستشو فشار دادم و گفتم:

- ممکنه من امروز بمیرم. حلالم کن!

شیلا با بغض گفت:

- تو رو خدا شکیلا! دیوونگی نکن. حالا من یه چیزی گفتم! ولش کن.

- نه شیلا. این کاریه که من باید زودتر از اینا انجامش می دادم. تا حالا هم خیلی دیر شده. من مرگ رو ترجیح

می دم به زندگی با خسرو که حالم ازش به هم می خوره.

شیلا که سعی داشت هر طور شده منو متقاعد کنه گفت:

- آخه چرا؟ خسرو به این خوشگلی، به این مهربونی! اون تو رو خیلی دوست داره. مطمئن باش بعد از ازدواج، اینقدر بهت محبت می کنه که

بعد از یه مدت فرهاد رو از یاد می بری.

حالا نه به اون شوری شوری نه به این بی نمکی! دیگه حرف تو گوشم نمی رفت، سفت و سخت تصمیمم رو گرفته بودم، اشکا و حال داغون

فرهاد واقعا نابودم کرده بود.

- نه نمی شه. من همون اول هم وقتی که هنوز پای فرهاد در میون نبود، از خسرو خوشم نمی یومد. تو راست

می گی. خسرو پسر خوبیه، ولی با من خوشبخت نمی شه. بهتره با کسی ازدواج کنه که خوشبختش کنه. شیلا! خسرو سهم کیمیاس.

شیلا که دید اصرار فایده ای نداره، دیگه ادمه نداد. ولی دستمو توی دستش محکم فشار می داد. آقا برای خوندن خطبه اومد. قرار بود اول صیغه

بین من و خسرو خونده بشه. تموم بدنم یخ زده بود. کاری که من

می خواستم انجام بدم، کار کمی نبود! آقا خطبه رو سه بار خوند. بار سوم همه چشما به دهن من بود. پریدخت خانم به گمون اینکه زیر لفظی

می خوام، گوشواره های بزرگ و قیمتی رو تو دست من گذاشت و گفت:

- بله رو بگو دیگه عروس خانم، پسرم الآن غش می کنه.

دیگه وقتش بود، بس بود هر چقدر لالمونی گرفتم. یه دفعه از جا بلند شدم. نمی دونم چه مرگم شده بود! تو نقشه ام وایسادن در کار نبود،

استرس گرفته بودم شدید. همه با تعجب به من نگاه می کردن، ولی من سعی می کردم که به کسی نگاه نکنم. دلم نمی خواست با نگاه به

مامان، همه حرفام از یادم بره. دامن لباسم به تنگ آب گرفته و تنگ توی سفره برگشته بود. گل های رز پر پر شده به دامن لباسم چسبیده

بودن. نگاهمو از لباسم گرفتم و با بدبختی بالاخره با صدای بلند گفتم:

- نه! من زن آقای خسرو آریا نسب، فرزند آقای امیر بهادر آریا نسب نمی شم!

گفتن این جمله برای به پا کردن یه قیامت بس بود! انگار کبریت انداختم تو انبار باروت! یهو همه چی منفجر شد! همهمه به آسمون بلند شد.

همه با نفرت به من نگاه می کردن. خونواده داماد سریع از خونه رفتن بیرون. خسرو خواست یه چیزی بگه که مادرش با عصبانیت دستشو

کشید و از اتاق خارج شدن. تو کمتر از چند ثانیه همه چیز به هم ریخت و در کمتر از چند دقیقه خونه تخلیه شد، ولی من هنوز سر جام ایستاده

بودم و نفس نفس می زدم. کل بدنم می لرزید اما خوشحال بودم که خلاص شدم! حالا به هر قیمتی! خبری از هیچ کس نبود، حتی شیلا هم نبود!

حال مامان به هم خورده بود، سفره عقد به هم ریخته بود و هر چیزش یه گوشه افتاده بود. جمعیت که هول می زدن برن زدن همه چیو نابود

کردن! من اما مثل یه روح اون وسط وایساده بودم و منتظر بودم تا یه خبری بشه. چقدر خوب می شد اگه می تونستم اون لحظه زمان رو ببرم

جلو. چیزی طول نکشید که آقا جون مهربونم کمربند به دست وارد شد و قبل از اینکه بتونم تکونی بخورم یا از خودم دفاعی بکنم به جون من

افتاد. در همون حین شیلا و پیمان رو که اومدن توی اتاق تا هر طور شده جلوشو بگیرن به زور از اتاق بیرون انداخت تا کسی نتونه دستای

قدرتمندشو نگه داره. در اتاقو هم بست و قفل کرد، فریاد می زد:

- کثافت حالا برای من زبون در آوردی؟ حالا نمی خوای زن خسرو بشی؟ تو غلط می کنی! مگه من آبرومو از سر راه آورده بودم که تو اینقدر

راحت به بادش دادی؟

ضربات سنگین سگک کمر بند روی کمر و پهلوم نفسمو بند آورده بود! صدای التماسهای مامان که گویا با شنیدن خبر کتک خوردن جگر گوشه

اش درد خودش یادش رفته بود و پشت در اومده بود رو به همراه صدای شیلا می شنیدم، ولی برای آقاجون مهم نبود و فقط می زد. میون هق

هق گریه صدای محکم در رو هم می شنیدم که کوبیده می شد. انگار کسی می خواست وارد اتاق بشه، ولی در قفل بود. با گریه فریاد زدم:

- کمک! تو رو خدا نزن آقا جون. مگه من چی گفتم؟ خوب از خسرو بدم می یاد! آقا جون تو رو خــــدا ...

آقاجون با فریاد گفت:

- خفه شو! خفه شو دختره سلیطه. زیر سرت بلند شده؟ زبون درازی می کنی؟!

دیگه طاقت ضربه های کمر بند رو نداشتم. داشتم از حال می رفتم، آخرین توانمو جمع کردم و با گریه فریاد زدم:

- فرهاد! فرهاد! مگه قول ندادی که نذاری بلایی سر من بیاد؟ پس کجا رفتی؟ نامرد دارم می میرم! بابام شیرینتو کشت.

یه دفعه در با صدای بلندی باز شد و فرهاد وارد اتاق شد! سریع خودش رو به من رسوند. آشفتگی اون از من کتک خورده هم بیشتر بود. جلوم

ایستاد و رو به آقاجون گفت:

- مگه شما دین و ایمون ندارین که اینطوری دخترتون رو کتک می زنین؟ اون که گناهی نداره! مقصر منم که عاشقش شدم. بیاین منو بزنین.

بیاین منو تیکه تیکه کنین، ولی کاری به شکیلا نداشته باشین.

آقاجون این بار به سمت فرهاد حمله کرد و فرهاد با کمال میل پذیرای ضربات محکم و دردناک کمربند آقاجون شد. وسط کتک خوردن ما شهرام

هم که برای کاری بیرون رفته بود برگشت و وقتی فهمید قضیه چیه به یاری آقاجون اومد و هر دونفرشون باهم اینقدر من و فرهاد رو زدن که

جون تو بدنامون نموند. بعضی وقتا فکر می کنه خوبه آقا جون با کتک زدن ما خشمشو تخلیه کرد وگرنه اگه دور از جونش سکته می کرد من

چه خاکی تو سرم می ریختم؟!! وقتی خسته شدن شهرام در حالی که هنوز هم عربده می کشید از خونه خارج شد و آقاجون گوشه اتاق روی

زمین نشست و گریه رو سر داد. من که کاملا بی حال و جون بودم و همه چیزایی که می شنیدم، توی یه هاله ای مه قرار داشتن. ولی همه

حرف آقاجون یه چیز بود اینکه آبروشو من به باد دادم! اون روز فکر می کردم من کار بدی نکردم! فقط حرف دلم رو زده بودم. اما حالا می

فهمم بدترین راه رو برای زدن حرفم انتخاب کردم. من آقاجونم رو بی آبرو، داداشم رو بی غیرت و خسرو رو نابود و آواره شهر غربت کردم!

بگذریم ... اون روز به کمک پیمان و چند تن از اقوام که اونجا مونده بودن من و فرهاد رو به بیمارستان رسوندن و هر دو بستری شدیم. چند

روز بعد که زخمای تنمون بهتر شد و مرخص شدیم آقاجون ما رو به عقد هم در آورد و گفت که دیگه هرگز نمی خواد منو ببینه. من خیلی

ناراحت بودم، چون خونوادمو دوست داشتم. فرهاد اصرار داشت که هر چه زودتر بریم سر زندگی خودمون توی خونه بزرگی که پدرش برامون

تهیه کرده بود. ولی من قسم خورده بودم که تا روزی که آقاجون با من آشتی نکنه، از اون خونه نرم! همین طور هم شد. بعد از عقدد به هبونه

جمع کردن وسایلم برگشتم توی خونه و دیگه پامو بیرون نذاشتم. حتی برای یه خرید جزئی هم از خونه نمی رفتم بیرون که مبادا درو دیگه روم

باز نکنن. آقاجون همیشه به مامان با صدای بلند می گفت، به این لکه ننگ بگو از خونه من گم شه بیرون نمی خوام ببینمش. ولی من نمی

رفتم! گوشم هم به طعنه ها و حرفای آقاجون و شهرام بدهکار نبود. به فرهاد هم می گفتم که برای دیدن من همونجا بیاد و تو حیاط همو می

دیدیم. فرهاد بیچاره شکایتی نداشت، اون واقعاً دوست داشت منو خوشحال کنه. آقاجون خیلی گوشه و کنایه می زد. به فرهاد هم خیلی بد و بیراه

می گفت. ولی من توجهی نداشتم. سه سال از عقد من و فرهاد می گذشت. از کیمیا فقط همینو می دونستم که با خسرو ازدواج کرده! همین ...

البته می دونستم که آقاجون همه خبر ها رو داره، ولی به من نمی گه. کم کم صدای بابا و مامان فرهاد در اومد که چرا من سر خونه و زندگیم

نمی رم؟! فرهاد همه حقو به من می داد، ولی به هر حال نامزدی ما خیلی طولانی شده بود و من باید یه کاری می کردم. یه روز تصمیم خودم رو

گرفتم، عزمم رو جزم کردم و وارد اتاق آقاجون شدم و دقیقا مثل همون سه سال پیش اونو در حال قرآن خوندن دیدم. جلوش روی زمین نشستم

و دستم رو روی آیه های قرآن گذاشتم و با بغض گفتم:

- به همین آیه ها قسم اگه منو نبخشید، خودمو می کشم.

آقاجون جوابمو نداد. شروع کرد از حفظ بقیه آیه ها رو خوندن.

دوباره گفتم:

- شما که نمی خواین از طرف من یه لکه ننگ دیگه هم روی زندگیتون به وجود بیاد؟

آقاجون بالاخره سکوتشو شکست و گفت:

- پاشو از اتاق من برو بیرون.

همین که باهام حرف زده بود خودش خیلی ارزش داشت. از شوق اشکام جاری شدن و گفتم:

- نمی رم! تا منو نبخشین از جام جم نمی خورم.

آقاجون که پیدا بود یخش آب شده و دیگه مثل قبل کینه ای از من نداره، قرآنش رو بوسید روی رحل گذاشت و گفت:

- به نظر خودت کاری که کردی قابل بخشش بود؟

دو زانو یه کم بهش نزدیک شدم و با عجز گفتم:

- می دونم بابا. من نباید عقد رو به هم می زدم، ولی به خدا نمی تونستم در کنار خسرو خوشبخت بشم. اول فکر می کردم که بعد از یه مدت

عاشقش می شم، ولی نشدم. تازه بدتر ازش متنفر می شدم. بابا من اگه اون روز بله رو می گفتم، بدون شک بدبخت می شدم.

- خسرو تو رو دوست داشت خیلی هم زیاد. تو می دونی که چه به روز اون آوردی؟ توی بیست و چهار سالگی موهاش از دست تو سفید شده.

اون دیگه نمی خواست هیچ وقت ازدواج کنه. نمی دونی چقدر باهاش حرف زدم و از توی چشم سفید بی آبرو بد گفتم، تا راضی به ازدواج با

کیمیا شد. بالاخره یه روزی آه اون جوون می گیردت. بد کردی شکیلا خیلی بد کردی.

هق هق کردم و گفتم:

- بابا می دونم بد کردم، ولی نه اینکه فکر کنین وقتی می گم ازدواج من با خسرو برام بدبختی میاره، به خاطر اینه که خسرو عیب و ایرادی

داره. نه! به خاطر خودم بود بابا. من نمی تونستم اونو خوشبخت کنم. با این ازدواج هم من بدخت می شدم، هم اون. بابا اونم خوشبخت نمی شد،

چون من در برابرش یه کوه یخ بودم. ولی با این حال اگه شما بخواید می رم به دست و پاش می افتم و ازش می خوام منو ببخشه. فقط اگه شما

بخواید. بابا ببین من با اینکه عاشق فرهادم حاضر نیستم بدون رضایت شما پا به خونه اش بذارم. به خدا خیلی دوستون دارم!

آقا جون هم مثل من چشماش بارونی شد، گوشه چشمشو چلوند و گفت:

- من خیلی وقته که تو رو بخشیدم. کیه که نتونه اولاد خودشو ببخشه؟ من خودم از خسرو حلالیت طلبیدم. اون همون سالی که با کیمیا ازدواج

کرد، برای همیشه رفت اصفهان! چون دیگه نمی تونست توی این شهر زندگی کنه.

با ناراحتی گفتم:

- وای! پس من دیگه نمی تونم کیمیا رو ببینم؟ چقدر بد!

با شنیدن این خبر ناراحت تر از قبل و سوزناک تر اشک می ریختم. آقاجون بعد از سه سال آغوش خودشو به روم باز کرد و من توی بغلش

خزیدم و آقاجون با من آشتی کرد. یه هفته بعد خونواده فرهاد برای اجازه بردن عروسشون به خونه ما اومدن و من و فرهاد به دنبال مراسم با

شکوهی به خونه خودمون رفتیم. سال اول زندگیم با فرهاد باردار شدم، ولی به سه ماه نکشیده بچه سقط شد. این قضیه خیلی تو روحیه ام اثر

منفی گذاشت ولی به کمک فرهاد سعی کردم دوباره خودم رو پیدا کنم. شش ماه بعد دوباره باردار شدم، ولی بچه دومم هم توی شش ماهگی

سقط شد. دیگه کارم به جنون کشیده بود. همه اش می گفتم اینا از نفرین های خسروئه. دل شکسته خسرو باعث این اتفاق شد. فرهاد که آب

شدن منو به چشم می دید دیگه ازم بچه نخواست، ولی در عوض کلی تقویتم کرد. سه سال بعد دوباره باردار شدم. همین که فهمیدم باردارم رفتم

مشهد و از خود آقا بچه مو خواستم. اونجا نذر کردم اگه سالم به دنیا اومد و پسر شد اسمشو بذارم رضا. با شفاعت آقا بود که خدا رضا رو به

ما داد. رضا چشم و چراغ خونه مون شده بود و من براش می مردم. فکر می کردم خسرو فراموشم کرده که خدا هم منو بخشیده و رضا رو بهم

هدیه داده. رضا دو ساله بود که پدر و مادر فرهاد تو سانحه ای کشته شدن و داغشون به دل ما موند. فرهاد ضربه خیلی بزرگی خورد و کمی

طول کشید تا مثل سابقش شد. با به دنیا اومدن تو فرهاد دوباره مثل اولش شد. چون عاشق دختر بود. درست مثل پدر و مادر من.

میون حرف مامان رفتم و گفتم:

- پس آقا جون و خانم جون چطور فوت شدن؟

- اونا هم اول خانم جون یه شب که خوابید دیگه بیدار نشد و به فاصله سه ماه بابام که عاشق مامان بود، فوت کرد. این هم ضربه بزرگی برای

من بود، ولی با وجود تو و رضا و فرهاد این غم کم کم برام کم رنگ شد.

- مامان نگفتی که خاله شیلا چی شد؟ شما عقدو به هم زدین. اونا چی کار کردن؟

- وقتی این اتفاق افتاد، خونواده پیمان زود پس کشیدن، ولی پیمان سفت سر جاش ایستاد و چند روز بعد شیلا رو برد یه محضر و عقد کردن.

ولی عروسی اونا هم همزمان با عروسی ما برگزار شد. بعد از عروسی هم متاسفانه پیمان مشکل داشت و بچه دار نمی شدن. انگار بخت ما

دو تا خواهر باید عیناً مثل هم می شد. مشهد که رفتم شیلا هم باهام اومد و من حاجت خودم و اون شفای پیمان رو از آقا گرفتیم. وقتی برگشتیم

شیلا هم باردار شد ، برای همینم بچه هامون تقریباً هم سنن، سام فقط دو سه ماه از رضا کوچیکتره.

ولو شدم روی کاناپه، سرمو گذاشتم روی پاهای مامان و پاهامو روی هم آویزون کردم و گفتم:

- وای مامان چه داستانی داشتین شما! بابا هم برای خودش یه پا فرهاد کوه کن بوده ها! ولی من شانس ندارم. نه تونستم بابا بزرگ و مادر

بزرگ پدری رو ببینم و نه تونستم بابا بزرگ و مادر بزرگ مادری رو ببینم.

مامان مشغول نوازش موهام شد و گفت:

- عزیزم قسمت نبود که تو این چهار تا فرشته رو ببینی.

بعد خم شد و گونه منو بوسید و گفت:

- درسته که خدا چهارتا فرشته رو ازمون گرفت، ولی در عوضش یه دونه فرشته بهمون داده که جای هر چهار نفر رو گرفته.

با شیطنت گفتم:

- اِ؟ من که بد بودم و تخس و شیطون و بچه و لوس؟ چی شد حالا شدم فرشته؟

مامان خندید و خواست جوابمو بده که تلفن اتاق زنگ زد. سرمو از روی پای مامان برداشتم تا بتونه گوشی رو جواب بده. مامان هم بلند شد

رفت سمت تلفن و زیر لبی گفت:

- خدا کنه باز کیمیا نباشه!

چشمامو گرد کردم و اومدم یه چیزی بگم که گوشیو برداشت و حرف من تو هوا موند. از طرز حال و احوالش فهمیدم خود خاله کیمیاست. بعد

از سلام و احوالپرسی گفت:

- چقدر حلال زاده ای! همین الان با رزا ذکر خیرت بود.

با خودم فکر کردم ذکر خیر کی بود؟ خاله کیمیا؟!! خوبه همین الان داشت می گفت کاش اون نباشه ها! مامان آب زیر کاه موذی! از فکر خودم

خنده ام گرفت و به بقیه مکالمه مامان گوش دادم:

- قربونت برم. جدی می گی؟ خیلی خوشحالم! ببینم هنوز که بهش نگفتی رزا سرش کلاه گذاشته؟

- ...

- خوب کردی. حالا چی شده یادی از ما کردی؟

- ...

- کیمیا جان، گفتم که! ما تازه از مسافرت برگشتیم، دوباره هوس مسافرت کردی؟

- ...

- پس کار آرمینه! خوب چندان فرقی هم نداره! اصل اینه که تازه دو سه هفته است از کیش برگشتیم، نمی تونم باز فرهاد رو تنها بذارم.

- ...

- اِ کیمیا ... الو الو ...

با خودم گفتم خاله کیمیا قطع کرده، حسابی هم کنجکاو بودم ببینم این مسافرت چیه! رفتم طرف مامان که وقتی قطع کرد سوالامو رگبار کنم

طرفش که یهو صاف نشست و گفت:

- سلام آرمین جان ... خوبی شما؟

- ...

- لطف داری سلام می رسونن خاله ... همه خوبن ...

- ...

- آخه پسرم من دیروز به خود کیمیا هم گفتم، ما تازه از سفر برگشتیم. مسافرت هم هر تابستون یکی کافیه! دیلیل نداره ...

- ...

- چطور؟ نه شاغل نیستم ...

- ...

- نه بابا از اون نظر مشکلی ندارم ...

نمی دونم آرمین چی داشت می گفت که مامان ساکت شده بود! شش چشمی رفته بودم تو نخ مامان، قیافه اش در هم شده بود، کاملا عکس

العملاش رو می شناختم. الان رفته بود توی یه حالت رودرواسی. می دونستم الان دیگه نمی تونه مخالفت کنه! همینم شد، چون وقتی سکوتشو

شکست گفت:

- خیلی خوب باشه. من با شیلا حرف می زنم، ببینم چی می گه.

- ...

- باشه خبرشو بهتون تا شب می دم.

- ...

- نه پسرم کاری ندارم سلام برسون.

- ...

- به سلامت.

بعد از این حرف گوشی رو گذاشت و به نقطه ای نامعلوم خیره شد. پیدا بود که مشغول فکر کردنه. دیگه نتونستم ساکت بمونم، داشتم می ترکیدم

از فضولی، پس اولین حدسمو به زبون آوردم و گفتم:

- آرمین بود مامان؟

- آره.

- چی شده؟

مامان که از فکر بیرون اومده بود، نگام کرد و گفت:

- زنگ زده بود بگه بریم شمال.

حدس می زدم، اما بازم خیلی خوشحال شدم و با هیجان گفتم:

- آخ جون! می ریم مامان؟

ولی یهو یاد داریوش افتادم و بادم خالی شد. ولو شدم روی کاناپه دوباره و با پام ضرب گرفتم روی زمین. مامان بی توجه به حال من گفت:

- نمی دونم باید از شیلا بپرسم. راستی ... دیروز که کیمیا زنگ زده بود، می دونی چی می گفت؟

آب دهنمو قورت دادم و گفتم:

- چی می گفت؟

- می گفت ازتون تشکر کنم. می گفت نمی دونم رزا و سپیده با داریوش چی کار کردن که اینقدر سر به راه شده. دیگه از سر کار مستقیم می یاد

خونه و خیلی بیشتر به من توجه داره. دیگه هم موبایلش دم به ساعت زنگ نمی زنه. خلاصه می گفت که خیلی عوض شده! اولش هم نمی

دونسته شماها کاری کردین، از آرمین دلیلشو پرسیده اونم گفت تاثیر دخترای دوستاتونه.

ضربان قلبمو حتی از روی لباسم حس می کردم. دلم می خواست بپرم مامانو دو تا ماچ آبدار بکنم. چقدر از شنیدن این خبر خوشحال شدم.

داریوش داشت عوض می شد!!! مگه همینو نمی خواستم؟!! اما یهو یاد گذشته ها افتادم ... مامان ... سفره عقد ... خسرو ... مگه می شه؟!!

من و داریوش؟!! محاله! نه بابای اون می ذاره نه مامان بابای من. رفته بودم تو فکر که صدای مامان از جا پروندم:

- هنوزم نمیخوای حرف بزنی؟

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

- چه حرفی؟

- راجع به داریوش ... مگه همون تابلوت نیست؟! همونی که خیلی دوسش داشتی؟ وقتی دیدیش عکس العملات رو زیر نظر داشتم. همچین

خیلی هم جا نخوردی! در حالی که من حس می کردم همونجا ورجه وورجه می کنی و با انگشتت داریوش رو نشونم می دی و می گی مامان این

همون نقاشی منه ها! اما انگار نه انگار ...

لب گزیدم و آب دهنمو قورت دادم. مامان نشست کنارم، دست گذاشت زیر چونه مو گفت:

- حرف نمی زنی رزای من؟

داشتم کم کم بغض می کردم، آب دهنمو چند بار قورت دادم و گفتم:

- چون شب قبلش دیده بودیمش، تو پیست ...

مامان با چشمای گرد شده گفت:

- راست می گی؟!!

- اوهوم ...

- خب ... هیچی دیگه. یه مشکلی برامون پیش اومد، یعنی چیزه ...

می ترسیدم راستشو به مامان بگم، پس گفتم:

- سپیده خورد زمین. اونا کمکون کردن. اونجا بود که دیدمش، اما خوب وقتی فهمیدم پسر خاله کیمیاست و خاله کیمیا هم اونقدر ازش بد گفت

دیگه ازش دوری کردم. دیدی که الکی هم بهش گفتم نامزد دارم ...

مامان بی مقدمه گفت:

- رزا حست نسبت بهش چیه؟!

با چشمای گرد شده به مامان خیره شدم، سابقه نداشت در این موراد با هم حرفی بزنیم. وقتی نگاه منو دید گفت:

- همه مارد دخترا در مورد اینجور چیزا با هم حرف می زنن ...

- خوب ... خوب حسی ... ندارم ... می دونی که من کلا زیاد با پسرا جور نیستم ... فقط با سام و رضا ... همین ... داریوش هم یکی ...یکیه ...

مثل بقیه ...

مامان یه کم موشکافانه نگام کرد و من سعی کردم کلی خودمو خونسرد نشون بدم. آهی کشید از جا بلند شد و گفت:

- امیدوارم همینطور باشه ... دوست ندارم اگه قرار شد باز باهاشون همسفر بشیم نگرانت باشم ...

رفت سمت تلفن و گفت:

- حالا چرا کیمیا می گه عوضش کردین؟!! چی کار کردین؟!!

دستامو تو هم پیچوندم و عصبی گفتم:

- نمی دونم ... لابد کم محلی ...

مامان بازم آهی کشید و زیر لب زمزمه کرد:

- نمی خوام تو طعمه باشی رز ... نمی خوام ...

خودمو زدم به نشنیدن ... چرا که نه؟!! شایدم من واقعاً طعمه شده بودم برای خونواده آریا نسب! برای انتقام یه زخم کهنه ...

خاله شیلا حاضر نشد باهامون بیاد در عوضش سپیده رو فرستاد خونه مون که باهامون بیاد. مامان با بابا هم مشورت کرد و وقتی بابا مطمئن

شد خبری از خسرو شوهر خاله کیمیا نیست بالاخره رضایت به رفتنمون داد، به صوص که رضا و سام هم دوباره رفته بودن شمال! این دختره

حسابی رضا رو از راه به در کرده بود که هنوز نیومده دوباره هوایی شده بود! مامان با خاله کیمیا تماس گرفت و خبر رفتنمون رو داد. قرار بر

این شد که صبح روز بعد اول جاده چالوس منتظرشون باشیم. صبح با صدای مامان و تکون های دست سپیده که شبش اومده بود خونه مون

مونده بود، با رخوت از جا بلند شدم. ساعت پنج بود. سپیده حسابی سر حال بود و معلوم نبود از کی بیدار شده که آماده است! ولی من حسابی

استرس داشتم و باز دلشوره افتاده بود به جونم. از تصور دوباره دیدن داریوش دست و پام یخ می زد. همراه سپیده سر میز صبحونه حاضر

شدیم و به زور مامان صبحونه مون رو خوردیم. بابا هم برای بدرقه ما بیدار شده بود. دلم برای بابا می سوخت. اصلاً فرصت مسافرت پیدا

نکرده بود. با سپیده داشتیم آماده می شدیم که سر مامان از در اتاق تو اومد و گفت:

- بچه ها لباس مجلسی هم بردارین.

همزمان با هم گفتیم:

- چرا؟!!

- کیمیا دیشب گفت عروسی پسر یکی از دوستای مشترکمونه. ساکن شمالن، بردارین محض احتیاط ...

سپیده سرشو گرفت و گفت:

- من که لباس ندارم!

رفتم سر کمد لباسام و گفتم:

- چرا اتفاقا داری! عروسی مهران رو یادت رفته؟!! بعدش که اومدیم خونه مون لباست رو اینجا جا گذاشتی!

سپیده هیجان زده از جا پرید و گفت:

- اِ آره! راست می گی. پس برام برش دار ... خودت چی می پوشی؟

- منم همون لباس اون شبو بر می دارم، مشکیه ...

سپیده چشمکی زد و گفت:

- کثافت! می خوای از داریوش دلبری کنی!

رفتم سر کمد و با خنده ای موذیانه فقط گفتم:

- خفه شو!

بعد از برداشتن لباسا و جا دادنشون توی ساکامون، وسایلمون رو برداشتیم و زدیم از خونه بیرون. مامان و بابا کنار ماشین بابا منتظرمون

ایستاده بودن. نگرانی رو تو عمق چشمای بابا احساس می کردم. گونه شو بوسیدم و و خودمو تو بغلش جا کردم، اونم لالاه گوشمو بوسید و

گفت:

- دختر عزیزم! هم مواظب خودت باش، هم مامان و دختر خاله ات!

- چشم بابایی ، شمام همینطور ...

بابا برای راحتی بیشترمون سوئیچ بنزشو به مامان داد و خودش سوئیچ اتومبیل مامانو برداشت. همراه سپیده با خوشحالی و ذوق توی ماشین

پریدیم. من جلو نشستم و سپیده عقب. چند لحظه بعد مامان هم سوار شد و پشت فرمون نشست. بابا سرش رو از شیشه داخل کرد و آخرین

توصیه ها رو هم بهمون کرد. وقتی بالاخره دل کند و با خداحافظی برامون دستی تکون داد، مامان در جوابش بوقی زد و راه افتاد. تا کلی وقت

بعد از اینکه از خونه خارج شدیم به پشت سرم نگاه می کردم و برای بابای مهربونم دست تکون می دادم. انگار تازه بابا رو شناخته بودم و

هزار برابر بیشتر از قبل عاشقش شده بودم.

دقیقاً ساعت هشت بود که به محل قرارمون رسیدیم. اونا هنوز نیومده بودن برای همین هم یه جای مناسب ماشین رو پارک کردیم و منتظرشون

نشستیم، سرمو به ضبط ماشین و کاست هاش گرم کرده بودم که سرم گرم بشه و گذر زمان و استرس شدیدم از یادم بره. نسیم خنکی که از

شیشه باز به داخل می یومد روحمو نوازش می کرد. همه مون توی خلسه و سکوت فرو رفته بودیم، ودم سکوت رو شکستم و با لوس بازی

گفتم:

- مامانی ... الهی من پیش مرگ چشمای خوشگلت بشم. می ذاری من توی جاده پشت فرمون بشینم؟

مامان سعی کرد لبخندشو قورت بده و گفت:

- سعی نکن با زبون چرب و نرمت منو گول بزنی. نمی شه عزیزم اینجا جاده است شما هم گواهینامه تازه گواهینامه گرفتی.

با ناراحتی گفتم:

- شما که می دونی من رانندگیم حرف نداره. تو رو خدا بذار، قول می دم آروم برم.

سپیده هم به طرفداری از من گفت:

- راست می گه خاله. منم هواشو دارم که تند نره. بذارین دیگه.

مامان با اخم گفت:

- من می گم نره شما می گین بدوش؟ جاده چالوس خطرناکه!

کاملاً مشخص بود که مامان نرم شده و با یه کم اصرار دیگه می تونم راضیش کنم. برای همین گفتم:

- تو رو جون من مامان. به خدا حواسم هست که مشکلی پیش نیاد. بار اولم که نیست رضا و بابا هم همیشه ماشینو تو جاده بهم می دن.

مامان لب هاشو جمع کرد و گفت:

- چی بگم من به تو دختره خیره سر چشم سفید؟

با شادی از گردنش آویزان شدم، محکم بوسیدمش و گفتم:

- قربون مامان خوشگل خودم برم من الهی.

هنوز مامان چیزی نگفته بود که از صدای بوقی مامانو ول کردم و هر سه به عقب برگشتیم. از شیشه عقب به خوبی می شد (بی-ام-و) مشکی

رنگی که پشت ماشین ایستاده بود رو دید. و چون سقفش کروکی بود سرنشیناش هم مشخص بودن! مامان با خونسردی گفت:

- اِ اومدن!

اینو گفت و رفت پایین. ولی من و سپیده خشک شده بودیم سر جامون. همیشه آرزو داشتم یه همچین ماشینی داشته باشم، ولی این مدل (بی-

ام-و)رو تا حالا توی ایران ندیده بودم، حدس زدم از جای دیگه ای سفارش داده باشه. خود داریوش پشت فرمون دیوونه کننده شده بود، موهای

لختش به دست باد حسابی پریشون شده بود و داشت جواب احوالپرسی مامان رو می داد، اما نگاهش هی توی ماشین ما چرخ می خورد.

عوضی محشر شده بود! وقتی به رسم ادب برای مامان از ماشین پیاده شد تونستم درست تیپشو ببینم، تی شرت سبز رنگ تیره ای پوشیده بود با

شلوار جین خاکی رنگ. با دیدنش دوباره آهم بلند شد. تو همون نگاه اول حس کردم رنگ پریده تر شده و یه کم هم لاغرتر شده. آرمینم پیاده شده

بود و گرم صحبت با مامان بود. صدای سپیده منو از حال و هوای خودم خارج کرد:

- بریم پاین زشته!

به دنبال این حرف خودش پیاده شد و منم ناچاراً با دست لرزون در ماشین رو باز کردم و رفتم پایین. خاله کیمیا اومده بود جلو و داشت سپیده

رو می بوسید، آرمان هم چشم دوخته بود به سپیده. نگامو چرخوندم سمت مامان و داریوش، هر دو خیره بودن به من. ناچاراً سری برای

داریوش تکون دادم و بعدش رفتم سمت خاله کیمیا که از بوسیدن سپیده فارغ شده بود. با محبت گونه مو بوسید و گفت:

- عزیزم، هر روز قشنگ تر از دیروز!

آرمین از پشت سر گفت:

- دینگ دینگ! صا ایران!

همه خندیدیم، آرمین یه قدم بهم نزدیک شد و آروم گفت:

- دیدی دوباره همو دیدیم؟

پشت چشمی براش نازک کردم و گفتم:

- هیچی توی این دنیای کوچیک عجیب نیست.

آرمین اخم ظریفی کرد و گفت:

- بازم که می گی دنیا کوچیکه!

بالاخره داریوش اومد جلو، کنار آرمین ایستاد و در حالی که چشم از چشمام بر نمی داشت گفت:

- سهم من از تو فقط یه سر تکون دادن بود؟

آرمین چشم غره ای به داریوش رفت و من مثل همیشه با زبون تند و تیزم گفتم:

- همونم زیادیت بود!

نمی دونستم تغییرات داریوش در چه حد بوده! هنوز نمی تونستم بهش اعتماد کنم، قیافه داریوش کدر شد و خواست چیزی بگه که آرمین پیش

دستی کرد و گفت:

- رزا، خودتون سه نفرید؟!!

یه نگاه به ماشین که زیر نور خورشید برق می زد انداختم، دومباره چرخیدم به طرفشون و گفتم:

- آره خوب! مگه باید کس دیگه ای هم باشه؟!!

داریوش پوزخند عجیبی زد که انگار توش پر از نفرت بود و گفت:

- آره خوب! مثلاً نامزدت!

اوف! اصلاً یاد نامزد بازیم نبودم! بی اختیار گفتم:

- تو چه گیری دادی به رضا!

اسم رضا یک دفعه از دهنم در رفت و پشیمون شدم. لبخند زهرآگینی زد و گفت:

- پس اسمش رضاس!

نگام کشیده شد سمت مامان، حسابی مشغول گفتگو با خاله کیمیا بودن، راه افتادم سمت ماشین و با بدخلقی گفتم:

- لطف کن اینقدر سر به سر من نذار!

اما از رو نرفت و با لحن پر تمسخری گفت:

- اینبار چرا نیومده؟ چطور دلش می یاد ...

با غیظ حرفشو قطع کردم و گفتم:

- رضا زودتر رفته شمال. یه خورده حوصله کنی، می بینیش.

واقعاً هم همینطور بود، چون طبق قراری که دیشب مامان و رضا گذاشته بودن قرار بود یه سر بریم ویلای خودمون که را و دوستاش اونجا

بودن، بعد بریم ویلای داریوش اینا. ابروی چپشو بالا انداخت و گفت:

- جدی؟ خیلی دوست دارم ببینمش.

حرفوش باور نکردم. چون یه جوری جمله شو گفت که حس کردم اصلاً چشم نداره رضا رو ببینه.

برای اینکه حرفو عوض کنم گفتم:

- ببخشید شما شغلتو عوض کردی؟

ابروشو بالا انداخت و گفت:

- نه ... چطور؟

- مطمئنی نمایشگاه ماشین نداری؟

منظورمو فهمید، خندید، تا می خندید گوشه چشماش چین می خورد و بامزه می شد. منم که حس می کردم توی دلم لباس می شورن! با همون

خنده بامزه اش گفت:

- ماشین من همینه که می بینی، ماشینی که تو کیش دیدی رو همونجا کرایه کرده بودم خانوم کوچولو.

ضربان قلبم داشت شدت می گرفت. خوب بسه دیگه مرتیکه چقدر می خندی! اه اعصابم خورد شد! برای اینکه خودمو کنترل کنم، سمت مامان و

خاله چرخیدم و گفتم:

- بهتره نیست بیفتیم و بقیه حرفا رو بذاریم واسه تو راه؟ جاده شلوغ شد!

خودم زودتر از بقیه پشت فرمون نشستم و ماشین رو روشن کردم. از بچه گی رضا که رانندگی بلد بود، به منم یاد داده بود و راننده ماهری شده

بودم، برای همینم به محض رفتن توی هجده سالگی سریع تونستم گواهینامه بگیرم. رو به سپیده گفتم:

- سپیده بیا سوار شو دیگه.

سپیده که تا اون لحظه ساکت و صامت یه گوشه ایستاده بود، نگاهی به داریوش و آرمین انداخت، سری براشون تکون داد و راه افتاد سمت

ماشین که بیاد جلو بشینه کنار من. صدای آرمین متوقفش کرد:

- دوتایی با اون ماشین می یاین؟ چون گویا خاله ها تصمیم دارن با هم باشن!

قبل از اینکه سپیده چیزی بگه مامان و خاله کیمیا راه افتادن سمت ماشینمون و مامان گفت:

- نه آرمین جان، من و کیمیا هم با رزا اینا می یایم.

داریوش پرید وسط حرفشون و گفت:

- خاله جان اگه اجازه هست من و آرمین با دخترا بیایم. شما و مامان توی ماشین من باشین.

قیافه مامان درهم شد، قبل از اینکه فرصت کنه چیزی بگه، آرمین قدمی بهش نزدیک شد و گفت:

- خاله جون یه لحظه ...

مامان ناچاراً قدمی به از خاله کیمیا فاصله گرفت و مشغول صحبت با آرمین شد، داشتم می مردم از فضولی بفهمم اینا چی دارن به هم می گن.

خاله کیمیا هم رفته بود سمت داریوش و داشتن حرف می زدن. چه خبر بود یعنی؟! وقتی مامان از آرمین جدا شد و اومد سمت من شیشه رو

دادم پایین تا بتونم فضولیمو ارضا کنم. مامان اخماش در هم بود از شیشه خم شد داخل و طوری که سعی می کرد صداش به بیرون درز پیدا

نکنه گفت:

- این پسره هم خوب یاد گرفته چطور منو تو رودرواسی بندازه! اصرار دارن با شما بیان! رزا من به تو سپیده اعتماد کامل دارم! آرمین هم می

گه رو اسم داریوش قسم می خوره! نمی دونم از کجا فهمیده من روش حساسم! در هر صورت، قرار شد با هم باشین، حواستونو جمع کنین.

آروم می ری رزا، خیلی هم باهاش همکلام نمی شی.

دست و پام داشت می لرزید! داریوش و آرمین آب زیر کاه! نفس عمیقی کشید و فقط سرمو برای مامان تکون دادم. انگار مامان هم خوب درکم

می کرد، که دستشو جلو آورد و گونه مو نوازش کرد، بعدش سریع عقب گرد کرد و رفت سمت ماشین خاله کیمیا. گویا خاله کیمیا رانندگی بلد

نبود و قرار بود مامان پشت فرمون بشینه. سپیده نزدیک در جلو ایستاد و ناچاراً رو به پسرها که می خواستن عقب بشینن تعارف کرد:

- بفرمایید جلو، من اینجوری معذب می شم.

آرمین و داریوش نگاهی به هم انداختن و داریوش گفت:

- اشکالی نداره؟

دوست داشتم خم بشم به سمت در بغلو از شیشه برم بیرون از باسن سپیده یه نشگون بگیرم تا زر مفت نزنه! اما دیگه دیر شده بود چون سپیده

با رویی گشاده گفت:

- نه خواهش می کنم چه اشکالی؟

و این شد که داریوش به راحتی آب خوردن کنار من جا گرفت! حالا چطور می تونستم با وجود اون رانندگی کنم؟ خدایا خودمون رو به تو می

سپارم نذار جوونای مردمو بفرستم ته دره! از داخل داشبورد کاست جدید و جنجالی مورد علاقه ام رو در آوردم و توی ضبط گذاشتم و صداشو تا

آخر زیاد کردم. چون مامان زودتر راه افتاده بود، جلوی ما بود. از گوشه چشم نگاهی به داریوش کردم، دست راستشو از آرنج تکیه داده بود به

شیشه بسته و با ناخنش با پوست لبش ور می رفت. حسابی توی فکر فرو رفته بود. عصبی از ماشین مامان و خاله سبقت گرفتم و براشون

زدم. بعدش هم با سرعت هر چه تموم تر از ماشین های دیگه سبقت گرفتم. صدای فریدون توی ماشین می پیچید:

- دستامون اگر که دوره دلامون که دور نمی شه

دل من جز با دل تو با دلی که جور نمی شه

داریوش دستشو جلو آورد و بدون اینکه چیزی به من بگه صدای ضبط رو یه کم کم کرد. چپ چپ نگاش کردم و خواستم یه گنده بارش کنم که

گفت:

- رانندگیت خیلی خوبه. تسلط بالایی داری!

تو میخای مَرمَرِ قلبت آب شه با گرمای عشقم

دلت از سنگِ عزیزم سنگی که صبور نمی شه

نفسمو با شتاب فرستادم بیرون و گفتم:

- حالا یعنی باید برای تعریفی که کردی ازت تشکر کنم؟

سرشو به پشت صندلی تکیه داد، پاهای بلندشو یه کم تو جاش جا به جا کرد و با چشم بسته گفت:

- نه نیازی به تشکر نیست. یه کم باهام مدارا کنی کافیه!

فاصــــــــــله ها فاصله ها اونو به من برسونید

فاصــــــــــله ها فاصله ها درد منو نمی دونید

فرمون را دو دستی چسبیدم و کمی از سرعتم کم کردم. مامان بدجور داشت پشت سرم چراغ می زد و این یعنی تهدید محض!

با صدای آرومی غر غر کردم:

- بسه دیگه زبون نریز.

چند لحطه ای تو سکوت غرق صدای گیتاری شدم که از ضبط پخش می شد. داریوش بدون اینکه چشماشو باز کنه لبخند کمرنگی زد. از توی

آینه نگاه به عقب کردم، سپیده معذب گوشه صندلی نشسته بود و به بیرون خیره شده بود، دستشم زده بود زیر چونه اش. تا حالا اینقدر به سر و

صدا ندیده بودمش، آرمین هم البته دست کمی از اون نداشت و جفتشون غرق مناظر شده بودن. با احساس سنگینی نگاهی دل از آینه کندم،

داریوش چشماشو باز کرده بود و بی پروا خیره شده بود بهم، چقدر محتاج این نگاه بودم فقط خدا می دونست!

بردن اسم تو از یاد کاریه که خیلی سخته

دل تو نقش یه قلبه که تو آغوش درخته

یه بار با ناز پلک زدم و گفتم:

- خوشگل ندیدی؟

بازم لبخند زد ولی هیچی نگفت ... یه دفعه دستشو جلو آورد و صدای ضبط رو زیاد کرد. حرکت لبهاشو می دیدم که داره با فریدون زمزمه می

کنه:

تو دلم همیشه جاته همیشه دلم باهاته

یاد من هرجا که باشی مثل سایه پا به پا ته

قلبم داشت مثل چی می زد ... نزن لعنتی نزن! به نفس نفس افتاده بودم و داریوش بی توجه به من غرق آهنگ بود، شاید هم غرق من به آهنگ

گوش می کرد!

فاصــــــــــله ها فاصله ها اونو به من برسونید

فاصــــــــــله ها فاصله ها درد منو نمی دونید

همین که آهنگ تموم شد با هول و استرس ضبط رو خاموش کردم، همین یکی حسابی باعث شده بود دست و پامو گم کنم. با اینکه هیچی از

احساسات داریوش نمی دونست، هیچ هم سر از کاراش در نمی اوردم اما همین نگاه ها و بعضا تیکه های ظریفش دیوونه م می کرد. تصمیم

گرفتم یه کم اذیتش کنم، نمی شه که فقط اون منو اذیت کنه! تو آینه به آرمین نگاه کردم و بلند گفتم:

- آرمین تو چطوری با داریوش اینقدر صمیمی شدی؟

آرمین چشم از مناظر بیرون گرفت، به چشمای من تو آینه خیره شد و با خنده و گفت:

- خودمم نمی دونم. یک دفعه ای پیش اومد حالا هم پشیمونم.

داریوش که می دونست آرمین شوخی می کنه، از طرفی فهمیده بود می خوام کرم بریزم، پوزخندی زد و گفت:

- اتفاقاً آب منم با این توی یه جوی نمی ره. زیادی بچه مثبته. انگار از مادر فقط شیر پاستوریزه خورده.

لجم گرفت و گفتم:

- خوش به حال زنت آرمین! به نظر من که خوشبخت ترین زن دنیا می شه. تو خیلی پسر خوبی هستی! پسر پاستوریزه این روزا کیمیاست!

بعد قبل از اینکه بفهمم می خوام چه غلطی بکنم، به عادت همیشگیم گفتم:

- خدا قسمت ما هم بکنه!

آرمین بیچاره از بی پردگی من سرخ شد، اما داریوش سریع نکته حرفمو گرفت و گفت:

- شما فکر نمی کنی واسه اینجور دعا یه کم دیر شده؟؟ فکر کنم، البته فکر کنم گفتی نامزد داری! نکنه پسر خوبی نیست که داری آرزوی یکی

دیگه اشو می کنی؟ یا شاید هم دروغ گفتی!

وای بر من که خودم، خودمو لو دادم! با تته پته گفتم:

- خوب چرا، ولی اون ... اونم مثل بقیه اس دیگه ... یه خورده سر و گوشش می جنبه.

اومدم ابروشو درست کنم تازه زدم چشمشم کور کردم! با عجز به سپیده نگاه کردم و دیدم کثافت داره ریز ریز می خنده! اونم طرفدار این دو نفر

شده بود و ترجیح می داد من کم بیارم! عوضی! داریوش با پوزخند گفت:

- یعنی واقعاً با وجود داشتن تو بازم شیطونه؟ چقدر بی لیاقت! واقعاً حیف تو نیست رزا؟

داشتم کم می اوردم، اعصابم حسابی به هم ریخته بود، می خواستم هر چه زودتر اون بحث اعصاب خورد کن رو تموم کنم. برای همینم با غیظ

گفتم:

- نه پس! تو خوبی! می خوای بیام زن تو بشم؟!

صورت داریوش پر از بهت شد، آه آرمین هم پشت سرم اونقدر بلند بود که بتونم بشنوم. سپیده هم داشت با چشمای گرد شده نگام می کرد!

خودمو اینقدر رک باور نداشتم! کم کم روی صورت بهت زده داریوش یه لبخند تلخ نشست، تلخ تلخ! اما چیزی نگفت، سعی کردم بحثو جمع کنم و

جمعو از اون حالت خارج کنم:

- رضا هر چی که باشه، من خیلی دوسش دارم. پسرای این دوره زمونه همشون سر و گوششون می جنبه.

آرمین هم به کمکم اومد و گفت:

- نه رزا. همشون هم اینطوری نیستن. مثلاً من در طول عمرم یه دوست دختر هم نداشتم! حالا من هیچی، هستن خیلی از پسرا که شیطنت می

کنن، اما آدمیت از یادشون نرفته! به نظرم اونا واقعاً آدمای قابل اعتمادی هستن. بعدشم هر آدمی تا ازدواج می کنه، دیگه فقط باید حواسش به

همسرش باشه نه اینکه یه نفرو عقد کنه، صد تا رو ... لا اله الا الله!

- منم که می گم زن تو خیلی خوشبخته.

داریوش با اخمای در هم رو به سپیده گفت:

- سپیده چرا خاله شیلا نیومدن؟

بهد از یه ساعت تازه صدای سپیده رو هم شنیدیم! این دختر یه مرگش شده بود!

- مامان من کار داشت، نمی تونست بیاد، ولی برادرم محمودآباده.

با صدای آرومی غر غر کردم:

- بسه دیگه زبون نریز.

چند لحطه ای تو سکوت غرق صدای گیتاری شدم که از ضبط پخش می شد. داریوش بدون اینکه چشماشو باز کنه لبخند کمرنگی زد. از توی

آینه نگاه به عقب کردم، سپیده معذب گوشه صندلی نشسته بود و به بیرون خیره شده بود، دستشم زده بود زیر چونه اش. تا حالا اینقدر به سر و

صدا ندیده بودمش، آرمین هم البته دست کمی از اون نداشت و جفتشون غرق مناظر شده بودن. با احساس سنگینی نگاهی دل از آینه کندم،

داریوش چشماشو باز کرده بود و بی پروا خیره شده بود بهم، چقدر محتاج این نگاه بودم فقط خدا می دونست!

بردن اسم تو از یاد کاریه که خیلی سخته

دل تو نقش یه قلبه که تو آغوش درخته

یه بار با ناز پلک زدم و گفتم:

- خوشگل ندیدی؟

بازم لبخند زد ولی هیچی نگفت ... یه دفعه دستشو جلو آورد و صدای ضبط رو زیاد کرد. حرکت لبهاشو می دیدم که داره با فریدون زمزمه می

کنه:

تو دلم همیشه جاته همیشه دلم باهاته

یاد من هرجا که باشی مثل سایه پا به پا ته

قلبم داشت مثل چی می زد ... نزن لعنتی نزن! به نفس نفس افتاده بودم و داریوش بی توجه به من غرق آهنگ بود، شاید هم غرق من به آهنگ

گوش می کرد!

فاصــــــــــله ها فاصله ها اونو به من برسونید

فاصــــــــــله ها فاصله ها درد منو نمی دونید

همین که آهنگ تموم شد با هول و استرس ضبط رو خاموش کردم، همین یکی حسابی باعث شده بود دست و پامو گم کنم. با اینکه هیچی از

احساسات داریوش نمی دونست، هیچ هم سر از کاراش در نمی اوردم اما همین نگاه ها و بعضا تیکه های ظریفش دیوونه م می کرد. تصمیم

گرفتم یه کم اذیتش کنم، نمی شه که فقط اون منو اذیت کنه! تو آینه به آرمین نگاه کردم و بلند گفتم:

- آرمین تو چطوری با داریوش اینقدر صمیمی شدی؟

آرمین چشم از مناظر بیرون گرفت، به چشمای من تو آینه خیره شد و با خنده و گفت:

- خودمم نمی دونم. یک دفعه ای پیش اومد حالا هم پشیمونم.

داریوش که می دونست آرمین شوخی می کنه، از طرفی فهمیده بود می خوام کرم بریزم، پوزخندی زد و گفت:

- اتفاقاً آب منم با این توی یه جوی نمی ره. زیادی بچه مثبته. انگار از مادر فقط شیر پاستوریزه خورده.

لجم گرفت و گفتم:

- خوش به حال زنت آرمین! به نظر من که خوشبخت ترین زن دنیا می شه. تو خیلی پسر خوبی هستی! پسر پاستوریزه این روزا کیمیاست!

بعد قبل از اینکه بفهمم می خوام چه غلطی بکنم، به عادت همیشگیم گفتم:

- خدا قسمت ما هم بکنه!

آرمین بیچاره از بی پردگی من سرخ شد، اما داریوش سریع نکته حرفمو گرفت و گفت:

- شما فکر نمی کنی واسه اینجور دعا یه کم دیر شده؟؟ فکر کنم، البته فکر کنم گفتی نامزد داری! نکنه پسر خوبی نیست که داری آرزوی یکی

دیگه اشو می کنی؟ یا شاید هم دروغ گفتی!

وای بر من که خودم، خودمو لو دادم! با تته پته گفتم:

- خوب چرا، ولی اون ... اونم مثل بقیه اس دیگه ... یه خورده سر و گوشش می جنبه.

اومدم ابروشو درست کنم تازه زدم چشمشم کور کردم! با عجز به سپیده نگاه کردم و دیدم کثافت داره ریز ریز می خنده! اونم طرفدار این دو نفر

شده بود و ترجیح می داد من کم بیارم! عوضی! داریوش با پوزخند گفت:

- یعنی واقعاً با وجود داشتن تو بازم شیطونه؟ چقدر بی لیاقت! واقعاً حیف تو نیست رزا؟

داشتم کم می اوردم، اعصابم حسابی به هم ریخته بود، می خواستم هر چه زودتر اون بحث اعصاب خورد کن رو تموم کنم. برای همینم با غیظ

گفتم:

- نه پس! تو خوبی! می خوای بیام زن تو بشم؟!

صورت داریوش پر از بهت شد، آه آرمین هم پشت سرم اونقدر بلند بود که بتونم بشنوم. سپیده هم داشت با چشمای گرد شده نگام می کرد!

خودمو اینقدر رک باور نداشتم! کم کم روی صورت بهت زده داریوش یه لبخند تلخ نشست، تلخ تلخ! اما چیزی نگفت، سعی کردم بحثو جمع کنم و

جمعو از اون حالت خارج کنم:

- رضا هر چی که باشه، من خیلی دوسش دارم. پسرای این دوره زمونه همشون سر و گوششون می جنبه.

آرمین هم به کمکم اومد و گفت:

- نه رزا. همشون هم اینطوری نیستن. مثلاً من در طول عمرم یه دوست دختر هم نداشتم! حالا من هیچی، هستن خیلی از پسرا که شیطنت می

کنن، اما آدمیت از یادشون نرفته! به نظرم اونا واقعاً آدمای قابل اعتمادی هستن. بعدشم هر آدمی تا ازدواج می کنه، دیگه فقط باید حواسش به

همسرش باشه نه اینکه یه نفرو عقد کنه، صد تا رو ... لا اله الا الله!

- منم که می گم زن تو خیلی خوشبخته.

داریوش با اخمای در هم رو به سپیده گفت:

- سپیده چرا خاله شیلا نیومدن؟

بهد از یه ساعت تازه صدای سپیده رو هم شنیدیم! این دختر یه مرگش شده بود!

- مامان من کار داشت، نمی تونست بیاد، ولی برادرم محمودآباده.

آرمین قبل از من و داریوش به حرف اومد و گفت:

- برادرت؟

سپیده از گوشه چشم نگاهی به آرمین انداخت و گفت:

- آره برادرم سام با پسر خاله ام و دوستاشون اونجان.

اینبار داریوش پرسید:

- پسر خاله ات؟ یعنی داداش رزا؟ مگه رزا تک فرزند نیست؟

وا! مگه خودم لالم که از سپیده می پرسه! اوه اوه! این چی گفت؟!! من نگفته بودم بهشون داداش دارم. البته نگفته بودمم که تک فرزندم، اما

الان لو می رم! می می دونــــــــــم! الان حیثیتم به فنا می ره! سپیده که هنوز خونسردی خودشو از دست نداده بود گفت:

- نه، هم من ، هم رزا یه داداش بزرگتر داریم. که البته هم سن هم هستن.

داریوش دستی توی موهاش که ریخته بود روی چشماش کشید، همه شونو با هم داد بالا و با صدای آرومی پرسید:

- نامزد رزا هم باهاشونه حتماً.

سپیده هم دیگه داشت کم می اورد، خودش فهمید گاف داده، به زحمت گفت:

- آره ... یعنی نه! اصلاً نمی دونم.

نگاه داریوش با بدبینی چرخید سمت من، آرمین هم نگاهش بین من و سپیده و داریوش چرخ می خورد. با کلافگی گفتم:

- اصلاً چه بحثیه! اَه!

قبل از اینکه کسی فرصت کنه چیزی بگه، صدای موسیقی لایتی توی ماشین پخش شد و داریوش دستشو داخل جیب شلوارش کرد و گوشی

موبایلش رو در آورد. آخ چقدر دلم یه دونه موبایل می خواست. ولی بابا برام نمی خرید، تازه بازار موبایل داشتن گرم شده بود و بابا برای

خودش و مامان و رضا خریده بود. به منم گفته بود وقتی رفتی دانشگاه! اوف! بی اختیار گوشامو تیز کردم تا از مکالمه داریوش سر در بیارم،

نکنه بازم دوست دختراش ...

- باشه، همین جلوتر یه قهوه خونه هست ...

- ....

- شما الان دقیقا کجا هستین مگه؟

- ....

- خوب ما یه کم جلو افتادیم، حدوداً پنج دقیقه دیگه میرسین به ما. اسم قهوه خونه رو برات مسیج می کنم.

بعد از این حرف قطع کرد و رو به من گفت:

- مامان اینا بودن، خسته ان ... گفتن یه جا وایسیم. بعد از این پیچ یه قهوه خونه هست، چون کنار رودخونه است فضای خوبی داره. نگه دار

...

بعد از پیچ جایی که گفته بود رو دیدم، راهنما زدم و کنار کشیدم اما هیچی در جواب حرفاش نگفتم. همه از ماشین پیاده شدیم، ساعت نه و نیم

صبح بود. با دیدن رودخونه خروشان، هوس کردم آبی به دست و صورتم بزنم. آرمین و داریوش داشتن با هم پچ پچ می کردن، قیافه داریوش

در هم بود ولی آرمین سعی داشت چیزی رو با هیجان بهش حالی کنه. بی توجه به اونا به سپیده گفتم یم رم لب رودخونه و راه افتادم اون سمت.

خیلی هم شلوغ نبود، آب خنک انگار اعصابم رو هم آروم کرد. وقتی برگشتم، مامان اینا هم اومده بودن و همه شون با هم نشسته بودن روی

یکی از تختا که از رودخونه یه کم فاصله داشت. رفتم طرفشون و با هیجان گفتم:

- بیاین لب آب ... اونجا نشستین برای چی؟

مامان بی توجه به حرفم با اخم گفت:

- این بود آروم رفتنت؟ پا رو می ذاری روی گاز آ برو که رفتیم؟!!

نشستم لب تخت، خم شد گونه شو صدا دار بوسیدم و گفتم:

- به من می گن رزا شوماخر! چی فکر کردی؟!! هیش مترس! رانندگی در حد بنز !

مامان چپ چپی نگام کرد و صورتشو چرخوند سمت آرمین، منم چشمام رفت سمت داریوش که داشت با لبخندی محو نگام می کرد.

- خاله! تو نباید چیزی بهش می گفتی؟!! حالا این بچه اس!

دل از نگاه بازی با داریوش کندم و اعتراض کردم:

- اِ مامان!

آرمین هم به جانبداری از من چون مخاب هم قرار گرفته بود گفت:

- همون اول فقط یه کم تند رفت خاله جان، بعدش خودش زود سرعتشو کم کرد.

- د آخه من دختر خودمو خوب می شناسم.

اومدن گارسون و آوردن یه سینی چایی به غر غرهای مامان پایان داد. باز نگام رفت سمت داریوش، برعکس مسافرت کیش که خیلی می گفت

و می خندید و ریلکس بود، این بار خیلی عبوس و غمزده شده بود و هر از گاهی چنان نگام می کرد که دست و دلم می لرزید و حاضر بودم همه

چیزمو بدم تا اون نگاه برای همیشه به من تعلق داشته باشه. ولی حیف که این نگاه تا حالا به خیلی از دخترای دیگه هم دوخته شده بود. مامان

استکانی چایی ریخت و به دستم داد. موقع گرفتن استکان باز نگاه بی اراده ام با نگاه داریوش تلاقی کرد و دوباره همون حالت تو من ایجاد شد.

طوری که یهو دستم شل شد و فنجون چایی روی پام ریخت. خدا رو شکر خیلی داغ نبود، ولی نمی دونم چرا کولی بازی در آوردم و با فریاد

گفتم:

- سوختم. وای سوختم!

مامان و خاله به تکاپو افتادن، ولی داریوش تو یه چشم به هم زدن بلندم کرد و به حالت دو منو کنار رودخونه برد و پامو تو آب خنک رودخونه

فرو کرد. سوز شدیدی نداشتم، اما پام که خنک شد انگار دلمم خنک شد. یکی از دستای داریوش محکمدور کمرم پیچید شده بود و با اون یکی

مچ پامو گرفته بود توی دستش. بدنم داشت مور مور می شد، دستی که بی هوس دور کمرم تاب خورده بود و داریوش نگرانی که بی توجه به

اطرافیان منو تو آغوشش گرفته بود داشت از خود بیخودم می کرد.

سرمو بالا آوردم و تو عمق چشمای آبیش خیره شدم، نگاش پر بود از نگرانی و به پام خیره شده بود، وقتی نگامو حس کرد، نگاشو سر داد

روی نگام، لبمو با زبون تر کردم و از ته دلم گفتم:

- ممنون.

لبخند نشست روی صورتش، لبخندی که جذابیتش رو دوچندان می کرد، با صدای آروم گفت:

- خواهش می کنم. پات می سوزه؟ اگه می سوزه برگردیم تهران و بریم درمانگاه.

با همه صداقتم گفتم:

- نه خوبه. من الکی داد و هوار راه انداختم، چیزی نشده بود که!

صدای مامان رو از فاصله نزدیک شنیدم:

- چی شدی دختر؟ خوبی رزا؟!! پاتو ناقص کردی؟!! بازم سر به هوایی؟!! من چی کار کنم از دست تو؟

مامان درست پشت سرمون بود، داریوش سریع ولم کرد و با فاصله از من ایستاد. با خنده چرخیدم سمت مامان، سپیده هم کنارش بود و با

نگرانی نگام می کرد. گفتم:

- خوبم مامان! داریوش نجاتم داد ...

مامان برای اولین بار نگاه بی کینه ای به داریوش کرد و گفت:

- ممنون پسرم، لطف کردی. من که هول شده بودم، نمی دونستم چی کار باید بکنم!

نه تنها من که داریوش هم جا خورد، با اون بغل مغلی که داریوش راه انداخت، گفتم الان مامان جفتمونو تو رودخونه غرق می کنه. ولی انگار

نه! اونم فهمیدم داریوش مظلوم شده! داریوش برای اینکه تعجبش پیدا نشه، سرشو زیر انداخت و گفت:

- خواهش می کنم! کاری نکردم ...

مامان نشست کنارم، پامو نگاه کرد و گفت:

- خوبی؟!

پامو یه کم تکون دادم و گفتم:

- خوبم مامان، خیلی داغ نبود.

- خوب خدا رو شکر! امانتی فرهاد یه خط بهت بیفته بابات منو سه طلاقه می کنه!

پشت چشمی نازک کردم و دور از چشم داریوش یواش گفتم:

- آره! هیشکی هم نه و بابا فرهاد! حالا دیگه خوب می دونم دلیل مجنون بازی هاش چیه! باید یه ذره سر به سرش بذارم ...

مامان با چشمای خندونش اعتراض کرد:

- رزا!!!

قبل از اینکه وقت کنم چیزی بگم خاله کیمیا از پشت سر گفت:

- همه چی مرتبه؟

مامان برگشت و گفت:

- آره ... خوبه!

- خوب پس بیا ماشینتو جا به جا کن! گویا بدجاست مردم ماشینشون گیر می کنه بهش ...

مامان سریع از جا پرید و گفت:

- سوئیچ کو رزا؟

- تو کیفمه، روی تخت ...

بعد از رفتن مامان سپیده جلو اومد و دم گوشم گفت:

- کثافت! بغل سواری چطور بود؟!!

کم نیاوردم و در جوابش گفتم:

- نگاه بازی شما چطور؟ خوردی آرمینو از بس دیدش زدی!

سپیده در جا سرخ شد و جیغ کشید:

- رزا!!!

- مرض! حرف می زنی اینم جوابته!

از جا بلند شد و در حالی که ازمون دور می شد گفت:

- همون بهتر که تنهات بذارم، شعور نداری تو!

ریز ریز خندیدم و خونسردانه اون یکی پامو هم فرو کردم توی آب خنک. داریوش دوباره نشست کنارم و گفت:

- واقعاً خوبی یا واسه اینکه دیگرانو نگران نکنی گفتی خوبم؟!

- نه اینکه نسوخته باشه ها. یه خورده سوخت ولی الآن ...

بدون توجه به حرف من دستشو جلو آورد، مچ پامو گرفت توی دستش و از آب کشیدش بیرون. از حرارت دستش حس کردم سوختم، چشمام

بسته شد. اون ولی بی توجه به من گفت:

- تو که درست حرف نمی زنی. یه بار می گی سوخت، یه بار می گی نه! بذار خودم ببینم.

وقتی سکوت کرد چشمامو باز کردم، خیره به پام نگاه می کرد. اوه اوه! چه لاک زرشکی هم زده بودم به ناخنای پام! بچه حق داره زل بزنه!

دستشو که نوازش گونه کشید روی پام به خودم اومدم، سریع پامو کنار کشیدم. یه کم از جا پرید، چند لحظه سکوت کرد و بعد سعی کرد یه

جوری جو رو عوض کنه، پس با خنده گفت:

- تو از منم سالم تری.

لبمو کج کردم و گفتم:

- دلت می خواست که یه بلایی سرم بیاد؟ نه؟

داریوش نگاهی عمیق به چشمام انداخت و با مهربونی گفت:

- این چه حرفیه؟ تو همه ...

بقیه حرفشو خورد، چند لحظه با عجز سکوت کرد، بعد مشتشو کوبید روی سنگریزه های روی زمین و غرید:

- ای خــــــدا!

چنان از ته دل خدا رو صدا زد که بغض تو گلوم نشست. می خواست با من طور دیگه ای حرف بزنه، ولی

می دونستم که نامزد داشتن من جلوشو می گیره و عذابش می ده. تو همین افکار بودم که صدای آرمین از جا پروندم:

- بریم بچه ها؟ دیره ...

داریوش که کنار من زانو زده بود بلند شد و گفت:

- بشین من می رم کفشاتو بیارم ...

کفشام همونجا کنار تخت جا مونده بودن. با رفتن داریوش آرمین جاشو گرفت و گفت:

- چطوری دختر پر دردسر!

اخم کردم و گفتم:

- فحش دادی؟!! جوابتو بدم؟

آرمین غش غش خندید و گفت:

- من بیجا بکنم! با چه جرئی می تونم به شما توهین کنم پرنسس؟!!

پشت چشمی نازک کرد و گفتم:

- بله! دیگه تکرار نشه ها!

- حالا نگفتی خوبی؟

- خوبم می بینی ک! یه چیزی رو همیشه یادت باشه! من تا وقتی که زبونم کار کنه یعنی خوبم.

ابرویی بالا انداخت و گفت:

- پس انشالله همیشه زبونت کار کنه خانوم زبون دراز ... اما یه ذره کمتر این داریوش رو اذیت کن ... آخه ....

قبل از اینکه فرصت کنه جمله شو تموم کنه داریوش با کفشام برگشت، داشتم می مردم ببینم آرمین چی می خواست بگه! اما فایده ای نداشت

دیگه چون آرمین همینطور که می رفت سمت ماشینا گفت:

- زود بیاین ...

کفشامو از دست داریوش گرفتم و پوشیدم، خواستم بی توجه به داریوش راهمو بکشم و برم، اما صدای داریوش متوقفم کرد:

- رز ...

برگشتم و خیره نگاهش شدم. انگار همه آرزوهامو تو نگاه اون جستجو می کردم. قلبم کم کم داشت باهاش مهربون می شد. داشتم کم می

آوردم! لحظات کوتاهی بهش خیره موندم تا اینکه اون طاقت نیاورد. سرش رو پایین انداخت و بعد از کشیدن نفس عمیقی با صدای خیلی خیلی

آرومی گفت:

- هیچی ...

آب دهنمو قورت دادم و خواستم چیزی بگم که مهلت نداد و به سرعت از کنارم رد شد.

مامان اصرار داشت به خاطر پام پشت فرمون ننشینم، اما من اصرار کردم و بدون توجه به غر غرهاش سوار ماشین شدم. داریوش و آرمین و

سپیده هم به شکل قبل سوار شدن. ماشینو روشن کردم. حس و حالم خیلی بهتر از لحظه اولی بود که داریوشو دیده بودم، از درون احساس

شعف می کردم. مامان زودتر از ما راه افتاد، منم خواستم حرکت کنم، که یهو دختری کنار شیشه داریوش اومد و با فریاد، با ته لهجه اصفهانی

گفت:

- وای عزیزم تویی؟ دلم برات یه ذره شده بود! تو کجا این جا کجا؟

با بهت چرخیدم سمت داریوش! رنگش یه درجه سفید تر شده و به دختره خیره مونده بود ولی هیچی نمی گفت. این کی بود دیگه خدا؟!! دختر

خوشگلی بود، یه قشنگی ذاتی داشت و لوازم آرایش خیلی هم توش دخیل نبود! احساس کردم نفسم به راحتی بالا نمی یاد. دختره دستشو جلوی

صورت داریوش تکون داد و گفت:

- داریوش! کجایی؟!!! چرا منگ شدی؟!! خیلی وقته خبری ازت نیست! همه بچه ها دلتنگت شدن. بیشعور داری می ری شمال صدات در نمیاد؟

بیا با اکیپ خودمون! طناز و رویا و ملینا و مریم و احسان و شاهرخ و سعید و نوید هم هستن. همه ببیننت شاخ در می یارن. دوستاتم بیار ...

اینو که گفت تازه کله شو خم کرد تو ماشین و به من که مثل مجسمه خشک شده بودم و سپیده و آرمین که خبر از حالشون نداشتم سلام کرد.

داریوش چرخید سمت من، همین که حال خرابمو دید اخماش یهو در هم شد چرخید سمت دختره و با تندی گفت:

- خانم من دیگه شما رو به جا نمی آرم.

دختر که حرف داریوش رو به مسخرگی برداشت کرده بود، با لوندی خندید و گفت:

- ای ناقلا! حالا برای من نقش بازی می کنی؟ خیلی خوب. حالا که می خوای خودمو معرفی می کنم. من شری هستم. یعنی شراره. توی خیابون

میر فندرسکی با هم آشنا شدیم. اصفهان! یادت اومد؟

داریوش حسابی کلافه شده بود از نگاش و حالاتش مشخص بود! گفت:

- خانم لطفاً مزاحم نشید. گفتم من شما رو نمی شناسم!

قبل از اینکه دختره حرفی بزنه آرمین به زور گفت:

- رزا لطفاً برو.

داشتم از درون می لرزیدم. این چی می گفت این وسط؟ کجا برم؟!! خدایا طاقت ندارم! شنیدنش خیلی راحت تر از دیدنشه ... وای خدا! داریوش

نگام کرد و با چشماش التماس کرد برم، اما نمی تونستم حتی گازو فشار بدم! با طعنه و بغض گفتم:

- نمی رم! بذار آقا به معشوقه وفادارش برسه.

یه دفعه داریوش در ماشین رو باز کرد، فکر کردم خسته شده و می خواد بره توی اکیپ فدائیاش! پوزخند نشست روی لبم می خواستم به آرمین

بگم بیاد بشینه پشت فرمون چون داشتم می مردم! دیگه نمی تونستم رانندگی کنم! صدای داد داریوش نگامو به اون سمت کشید:

- برو اونور خانوم! خسته ام کردین! با چه زبونی بهتون بگم دست از سرم بردارین؟!!!

دختره سر جا خشک شده با دهن باز به داریوش نگاه می کرد، قبل از اینکه بتونه خودشو جمع و جور کنه و حرفی بزنه داریوش اومد سمت

من. در رو باز کرد، سرمو گرفتم بالا و نگاش کردم، با صدای بلند گفت:

- بیا پایین رزا ...

اینقدر تعجب کرده بودم که نمی دونستم دقیقاً باید چه غلطی بکنم. وقتی دید بی حرکت نشستم صداشو بالاتر برد و گفت:

- رزا! بهت می گم بیا پایین ...

دست و پاهام ازم اطاعت نمی کردن، وقتی به خودم اومدم که پیاده شده بودم. فکر کردم داریوش کاریم داره، اما خیلی خونسرد نشست پشت

فرمون و همینطور که در رو می بشت گفت:

- سوار شو ...

سر جا خشک شده نگاش می کردم، داد کشید:

- نشنیدی؟!! می گم سوار شو! زود!

خدای من! این کی بود دیگه؟!! ناچاراً ماشین رو دور زدم و سوار شدم. دختره هنوز بهت زده سر جاش وایساده بود. یه لحظه دلم براش سوخت!

همین که سوار شدم هنوز در رو کامل نبسته بود که با سرعت راه افتاد. چند دقیقه ای توی سکوت گذشت، هیچ کدوم حرف نمی زدیم، بعد از

حدودا! یه ربع دستشو جلو اورد و ضبط رو روشن کرد. انگار تا اون لحظه هیچ کس نفس هم نمی کشید، چون همین که ضبط روشن شد آرمین

نفس عمیقی کشید و گفت:

- خــــوب! دوستان دیگه چطورین؟

سپیده در جوابش خندید و گفت:

- فکر کنم خوب باشیم ...

داریوش بی توجه به اونا صدای ضبط رو بالاتر برد، مطمئناً قصد صحبت کردن با منو داشت و می خواست صداش به عقب نرسه. اعصابم

حسابی متشنج بود. نمی تونستم اتفاقی که افتاده بود رو قبول کنم. تازه داشتم بدی های داریوشو فراموش می کردم و خودمو راضی می کردم که

داریوش می تونه لایق عشق پاک من باشه. اما چی شد؟!! درسته که این قضیه احتمالاً مال گذشته هاست اما نمی دونم چرا دیدنش اینقدر واسم

گرون تموم شده بود. سنگینی نگاشو حس می کردم، اما نمی تونستم نگاش کنم. با صدای آرامی گفت:

- رزا ... متاسفم! نمی خواستم اینطور بشه.

کنترلمو از دست دادم، همینطور که روبرو رو نگاه می کردم، با صدایی که از زور خشم بلند شده بود گفتم:

- نیازی به تاسف تو نیست! برای من اصلاً مهم نیست که چه اتفاقی افتاده! چون از قبل، خودم همه چی رو

می دونستم.

دستاشو از فرمون جدا کرد، تسلم وار هر دو رو بالا گرفت و گفت:

- خیلی خب تو درست می گی! ولی باور کن من دیگه دور تموم کارایی رو که قبلاً می کردم، خط کشیدم. اصلاً نمی دونم این یه دفعه از کجا

پیداش شد. رزا باور کن که این اتفاق کاملاً ناخواسته بود.

- گفتم که برای من مهم نیست! اصلاً به من چه؟ تو هر کاری که بخوای می تونی بکنی. دلیلی نداره واسه من توضیح بدی!

با زدن این حرف برای اینکه از گفتن حرفای بعدی جلوگیری کنم، صدای ضبط رو تا آخر بلند کردم. شیشه های ماشین می لرزید، ولی برای

ساکت کردن داریوش این کار لازم بود. سرعت داریوش اوج گرفت اما اینقدر با تسلط رانندگی می کرد که هیچ کدوم حتی ذره ای نترسیده بودیم.

آرمین و سپیده اون پشت مشغول صحبت بودن و اصلا کاری به کار ما دو تا که هر دو با خشم سکوت کرده بودیم نداشتن. بالاخره رسیدیم، وقتی

وارد محمود آباد شد دست دراز کردم و ضبط رو کم کردم. باید بهش آدرس ویلامون رو می دادم. طبق قرار باید اول به دیدن رضا و سام می

رفتیم. دیگه برام اهمیتی نداشت که داریوش پی به دروغم ببره. اون لحظه هیچی برام مهم نبود. صدای ضبط رو که کم کردم داریوش از گوشه

چشم نگام کرد، فهمید می خوام یه چیزی بگم. بازم بدون اینکه نگاش کنم گفتم:

- برو به این آدرسی که می گم، باید اول بریم ویلای ما پیش داداشم اینا ...

سرشو تکون داد و من آدرس رو بهش دادم. جلوی در بزرگ ویلا ایستاد و منتظر نگام کرد. می خواست نگاش کنم، اما قهر کرده بودم. نمی

خواستم نگاش کنم. خم شدم و چند بار پی در پی بوق زدم. سرایدار مسنمون بابا حیدر در رو باز کرد. یه کم به سمت داریوش خم شدم تا بابا

حیدر بتونه منو ببینه و در رو باز کنه بلند گفتم:

- سلام بابا حیدر ... منم رزا ... باز کنین.

دو تا دستشو به نشونه سلام بالا برد و با لهجه شمالی غلیظش گفت:

- سلام خانوم جان! خیلی خوش اومدین ... بفرمایید ...

دو دهنه در رو با چابکی باز کرد و داریوش راه افتاد رفت داخل، از جاده سنگ فرش گذشت و روبروی عمارت چوبی ویلا ایستاد. باز خم شدم

روی بوق و چند بار پشت سر هم بوق زدم، صدای پر کنابه داریوش رو شنیدم:

- چه هیجانی هم برای دیدن نامزدت داری!

صاف نشستم و همینطور که در رو باز می کردم گفتم:

- همینه که هست!

مامان اینا هم بعد از ما رسیده و داشتن ماشینو پارک می کردن. در ویلا باز شد و پنج پسر و دو دختر روی ایوون اومدن. رضا رو که دیدم بی

توجه به داریوش و بقیه دویدم به سمتش. اونم به عادت همیشگی، دستاشو به روم باز کرد. شیرجه زدم توی بغلش و سر و صورتش رو غرق

بوسه کردم. پشت سر هم می گفتم:

- دلم برات یه ذره شده بود رضا!

همه اش یه هفته بود ندیده بودمش، اما طاقت دوریشو نداشتم و اقعاً دلم براش تنگ شده بود. رضا هم محکم منو تو بغلش فشار می داد و روی

هوا می چرخوند. با صدای مامان که داشت اعتراض می کرد، بالاخره دل کند و منو روی زمین گذاشت. مامان هم بغلش کرد و بوسیدش. وقتی

مشغول دست و روبوسی با مامان بود به سمت داریوش و آرمین چرخیدم. آرمین با اخم سرشو زیر انداخته بود ولی خبری از داریوش نبود. هر

چی چشم چرخوندمش ندیدمش! جالب اینجا بود که ماشینش هم نبود!!! حتی واینساده بود به هم معرفیشون کنم تا پی به دروغم ببره!!

سریع دنبال سپیده گشتم، مشغول خوش و بش با سام و رضا بود و متوجه رفتن داریوش نشده بود. اون وسط فقط خاله کیمیا بود که با نگرانی

خودشو به آرمین رسوند تا بفهمه قضیه از چه قراره. مبهوت رفتنش مونده بودم، حتی یادم رفت می خواستم رضا رو به بقیه معرفی کنم. رضا

بعد از خوش و بش با مامان و سپیده اومد سمت من و دست انداخت دور شونه ام و گفت:

- فنچ کوچولوی من چطوره؟!!

ضربه ای توی سینه اش کوبیدم و گفتم:

- دوست ندالم! هی منو ول می کنی می یای شمال!

با عشق گونه مو بوسیدم و گفت:

- دیوونه من! مهستی هی هواییم می کنه ، چی کارش کنم؟ برو براش خواهر شوهر بازی در بیار ...

با تعجب گفتم:

- مگه اینجاست؟!!

خندید و گفت:

- نه عزیزم ... ویلای خودشونه، غروب که می شه همراه داداشش می یان توی اکیپ ما ...بعضی وقتا پدر مادرش هم هستن.

- بابا مامانش می دونن با و دوسته؟

- چون دوستیمون سالم و هدفداره آره، چرا که نه؟ مامان هم می دونه ، قراره با بابا هم حرف بزنه ...

قیافه ام در هم شد و گفتم:

- انگار قضیه خیلی جدیه!

دماغمو کشید و گفت:

- بیخیال اون فعلاً این آقایی که باهاتونه کیه؟ معرفی نمی کنی؟

چرخیدم به سمت آرمین که داشت با اخمای در هم به من و رضا نگاه می کرد و بلند گفتم:

- اوا یادم رفت، بیا رضا، بیا می خوام با آرمین آشنات کنم.

جلو آرمین که رسیدیم، آرمین نگاشو یه کم عوض کرد. دیگه خصمانه نگامون نمی کرد، بیشتر نگاش موشکافانه بود، دست رضا که به

سمتش دراز شد رو صمیمانه فشرد و در جواب خوش امد گویی رضا تشکر کرد. گفتم:

- رضا، خاله کیمیا رو که می شناسی؟ مامان تعریفشو سری قبل برات می کرد، آرمین دوستِ پسرِ خاله کیمیاست.

رضا کمی فکر کرد و گفت:

- پسر خاله کیمیا؟ پس خودش کو؟

من موندم چی بگم و آرمین به جای من آهی کشید و گفت:

- اومد تا داخل ویلا، اما یهو یه تلفن فوری بهش شد، مجبور شد بره ...

یعنی راست گفت؟ در هر صورت نفسمو فوت کردم و بالاخره دم به تله دادم و گفتم:

- و آرمین جون، این گل پسر هم رضاست، داداش عزیز من!

آرمین بهت زده گفت:

- داداشت؟!!

پوزخندی زدم و گفتم:

- آره ... فکر کردین نامزدمه؟!!

بعد آهی کشیدم و گفتم:

- نامزدی در کار نبود، فقط خواستم سر به سرتون بذارم.

رضا که تا اون لحظه با تعجب نگاش بین ما تاب میخورد، غش غش خندید و گفت:

- پس تو این دروغ رو به همه می گی؟ آره فنچ کوچولو؟

با خنده گفتم:

- برای دفاع لازمه.

آرمین بهت زده سر جاش خشک شده بود و بدون اینکه پلک بزنه خیره شده بود به رضا، خواستم یه تیکه بهش بندازم که دستی محکم خورد

پس گردنم و پریدم بالا. صدای سام کنار گوشم بلند شد:

- اوی! از رو نریا! یه سلامی، یه علیکی، یه حال و احوالی ...

بدون حرف زبونمو براش در اوردم و اونم خیلی ریلکس دستشو برد بالا و دوباره محکم کوبید پس کله ام! همین کارش باعث شد زبونمو که در

اورده بودم رو محکم گاز بگیرم و اشکم در بیاد. داد کشیدم:

- هوووی! وحشی زبونم زخم شد!

- آدم باش سلام کن!

- فرشته ام تو رو هم آدم حساب نمی کنم!

رضا بینمون ایستاد و گفت:

- ای بابا! ول کنین همو، مثل سگ و گدا می پرن به هم! ... رز بیا بریم به دوستام معرفیتون کنم.

سام یواش گفت:

- ورپریده! اون زبونتو اخر قیچی می کنم ...

راه افتادم دنبال رضا و گفتم:

- مادر نزاییده!

سام هم دنبالمون اومد و گفت:

- بیست و یه سال پیش ننه من زاییده!

نه اون کم می اورد نه من، همه داشتن به کل کل ما دو تا می خندیدن. از گوشه چشم به آرمین نگاه کردم، اینبار موشکافانه داشت به سام نگاه

می کرد. بیچاره چقد شوک بهش وارد شد، حالا خوبه داریوش رفت! همین که رفتیم سمت دوستای رضا آرمین ازمون فاصله گرفت و گوشیشو

از جیبش در آورد گذاشت دم گوشش و رفت سمت باغ ویلا ... لای درختا که گم شد تازه تونستم حواسمو جمع معرفی رضا بکنم ...

قرار شد ناهار رو بین دوستای رضا بخوریم، البته آرمین بینمون نموند و خیلی زود با حالتی پکر و گرفته خداحافظی کرد و رفت. برای ناهار

مهستی هم به جمعمون اضافه شد و من برای اولین بار دیدمش، دختر ناز و ملوسی بود و حسابی به دلم نشست. به خصوص که حسابی هم

ریزه میزه بود و اصلا بهش نمی یومد بیست و یه سالش باشه و تقریبا هم سن خودم نشون می داد! چند ساعتی پیش اونا موندیم، بعد از خودن

ناهار بالاخره دل کندیم. خیلی به رضا اصرار کردم که باهامون بیاد ویلای خاله کیمیا اینا اما قبول نکرد و گفت که فردا برمی گردن تهران.

خداحافظی کردیم و چهار تایی رفتیم سمت ویلای خاله اینا که فقط یه کم با ویلای خودمون فاصله داشت. حدس می زدم که آرمین و داریوش

اونجا باشن ... شاید هم نه ... شاید داریوش رفته بود پیش دوستاش ... چرا نباید می رفت؟ برای چی باید پیش ما می موند؟ با دوستاش بیشتر

بهش خوش می گذشت. سعی کردم به این چیزا فکر نکنم چون واقعا تصورش هم اذیتم می کرد. ویلای خاله اینا خیلی بزرگتر از ویلای خودمون

بود. نماش از سنگ آجری رنگ بود و گرد ساخته شده بود. ماشین داریوش توی پارکینگ جلوی ویلا نبود و معلوم بود حدسم در موردش درست

بوده! اون اصلاً ویلا نیومده بود. مامان و خاله وسایل رو برداشتن و رفتن تو، کنار سپیده که محو منظره سرسبز اطراف شده بود رفتم و گفتم:

- دو ساعت هم دووم نیاورد! رفت پیش دوست جوناش!

سپیده برگشت به طرفم و با اخم گفت:

- بی انصاف! با اون حالی که داریوش رفت عمراً اگه حوصله خوش گذرونی داشته باشه!

- اوهو! با چه حالی؟!!

- تو ندیدی، ولی من دیدم. خیلی قیافه اش پکر بود، وقتی تو پریدی بغل رضا داریوش فقط سوئیچو از خاله گرفت و با سرعت رفت. حتی یه لحظه

هم نگاتون نکرد ...

- که چی؟!!

رفت از پله های ویلا بالا و گفت:

- که هیچی، اون چشاتو باز کن فقط ... بیا بریم تو ببینم شب باید کجا بکپیم!

دنبالش راه افتادم و رفتیم تو، داخل ویلا هم بزرگ و شیک بود. مامان و خاله کیمیا به همراهی یه خانومی که مستخدم ویلا بود مشغول جا به

جا کردن وسیله ها و جا دادنشون توی آشپزخونه بودن. خاله کیمیا با دیدن ما گفت:

- دخترا برین هر اتاقی می خواین برای خودتون بردارین ... دو تا اتاق طبقه بالا هست، سه تا هم پایین.

تشکر کردیم و رفتیم سمت در هایی که سمت راست سالن بودن. از برچسب هایی که روی درها چسبونده شده بود مشخص بود اتاقا همونا

هستن. سپیده یکی از درا رو باز کرد و گفت:

- به! دکوراسیونش تو حلقم ...

دنبالش رفتم توی اتاق، دکوراسیون یاسی رنگ اتاق باب میل سپیده بود که عاشق رنگ یاسی بود! یه تخت یه نفره و یه کمد لباس کل وسایل

اتاق رو تشکیل می دادن. سپیده ولو شد روی تخت و گفت:

- اینجا مال من!

- بله معلومه! توام که یاسی پرست!

- همینه که هست ... برو اتاق بغلو بردار واسه خودت ...

- حالا نمی شد همین جا دو تا تخت داشت با هم می خوابیدیم؟

- حال که نداره ... گمشو می خوام استراحت کنم ...

رفتم سمت در و گفتم:

- خفه بمیر بابا ...

در اتاق بغلی رو باز کردم، یه تخت دو نفره داشت و کیف سامسونت آرمین هم روی تخت بود. بعله! تکلیف این اتاق هم معلوم شد! اتاق آرمین

و داریوش بود ... آرمین کی اومده بود توی ویلا؟ پس الان کجا بود؟! داریوش کجا بود؟!! اَه به من چه؟!! ولی خاک بر سر بی حیاشون کنم! شب

می خواستن روی یه تخت بخوابن؟!! بلا به دور! داریوش می تونه با یه پسر بخوابه رو تخت دو نفره؟ عمراً! آرمینو می اندازه بیرون و یه

حوری می یاره می خوابونه کنارش ... اخمام در هم شد ... رفتم از اتاق بیرون و خواستم برم اتاق بعدی که مامان ازش اومد بیرون ... با دیدن

من لبخندی زد و گفت:

- اتاقتو انتخاب کردی؟ وسیله هاتو از تو ماشین بیار بذار تو اتاقت ...

- نه هنوز ... اتاقای پایین همه پر شده ... باید برم بالا ...

- باشه مامان ... فرقی نداره که ... فقط زود وسایلت رو بچین، شاید شب بخوایم بریم بیرون ...

سرمو تکون دادم و رفتم سمت پله های مارپیچ چوبی که انتهای سالن بود و طبقه اول رو متصل می کرد به طبقه دوم. رفتم بالا و پیش روم یه

سالن کوچیک مربع شکل با سه تا در دیدم ... رفتم سمت در ها و یکیشو باز کردم ... به اتاق بزرگ با دکوراسیون سورمه ای بود، ولی تختش

یه نفره بود. تجهیزاتش خیلی بیشتر از اتاقای پایین بود، میز کامپیوتر و یه کامپیوتر تر و تمیز به همراه یه شبط صوت بزرگ وسایل اتاق رو

تشکیل می دادن. تصمیم گرفتم همون اتاق رو بردارم ... رفت سمت کمدش تا ببینم چوب لباسی هم داره یا نه که دیدم کمد پر از لباسه ... اونم

لباسای مردونه!! اینجا دیگه اتاق کی بود؟!! ناخودآگاه سرمو جلو بردم و دماغمو بین لباس ها فرو کردم ... به چه بویی! بوی داریوش بود! عطر

تند داریوش ... پس اینجا هم اتاق داریوشه ... ای خدا! انگار بهتره من برم بکپم وسط پذیرایی! چه وضعشه؟!! هر جا می رم یه نفر از قبل

اشغالش کرده؟!! این یکی که معلومه از خیلی وقت پیش اینجا بوده! چون این همه لباس و کامپیوتر و اینا رو نمی تونه امروز آورده باشه اینجا!

نفسمو فوت کردم و رفتم از اتاقش بیرون، یه در دیگه روبروی در اتاق داریوش قرار داشت، رفتم سمتش و باز کردم که با سرویس بهداشتی

روبرو شدم، حموم و دستشویی ... بستمش و چرخیدم، در بعدی کنار در اتاق داریوش بود. دیگه اگه خدا بخواد این باید اتاق من باشه! درو که

باز کردم با دیدن دکوراسیون مشکی و قرمز زیر لب گفتم:

- آخیش! بالاخره ما هم اتاقمون رو یافتیم ...

یه راست رفتم سمت کمد و درشو باز کردم که خیالم راحت بشه لباسای دوست دخترای داریوش اینجا نیست! با دیدن کمد خالی یه نفس عمیق و

راحت کشیدم و رفتم از اتاق بیرون تا وسایلم رو بیارم. وارد سالن که شدم با دیدن آرمین و قیافه پکرش و خاله کیمیا و اخمای درهمش فهمیدم

یه طوری شده. آرمین حتی کفشاشو هم در نیاورده بود و همونطور کلافه ایستاده بود.

اول از همه آرمین منو دید و لبخند زد، جواب لبخندشو دادم و خواستم از کنارش رد بشم برم وسایلمو بیارم داخل که صدای خاله کیمیا رو

شنیدم:

- موبایلشو چرا خاموش کرده؟

و جواب آرمین:

- چند بار اول که زنگ بهش زدم روشن بود، اما بعد دیگه خاموشش کرد ...

- ای بابا ...

نایستادم بقیه حرفاشونو بشنوم. می دونستم دارن در مورد داریوش حرف می زنن برای همین هم سعی می کردم برام مهم نباشه ... داریوش

پیش دوستاش بود! پس خوش گذرونی ... باید قبول می کردم. وسایلم رو که همه اش یه ساک بود برداشتم و کشون کشون با خودم بردم داخل،

آرمین دید و اومد جلو، خبری از خاله کیمیا نبود ... دسته ساک سبز آبیمو گرفت و گفت:

- بذار کمکت کنم ... سنگینه نمی تونی ...

دستمو عقب کشیدم و گفتم:

- خدا برات خوب بخواد ... عزا گرفته بودم اینو چه طور ببرم بالا ...

لبخندی زد ولی هیچی نگفت. دنبالش رفتم بالا و گفتم:

- توی اون اتاق باید بذاری و به اتاق خودم اشاره کردم ...

سرشو تکون داد و گفت:

- می دونم، اون یکی اتاق مال داریوشه ...

پس درست حدس زده بودم ... ساک رو داخل اتاق گذاشت و نفس عمیقی کشید. گفتم:

- دستت درد نکنه آرمین ... زحمت کشیدی ...

خشک گفت:

- خواهش می کنم ...

منتظر بودم تا بره بیرون و بتونم لباسامو بچینم. ولی همونطور وسط اتاق ایستاده بود و به من نگاه می کرد. با تعجب گفتم:

- چیزی شده؟!!

سرشو تکون داد و یه دفعه بی مقدمه گفت:

- چرا دروغ گفتی که نامزد داری؟! چرا داداشتو جای نامزد قالب کردی؟ چرا خوشت می یاد دیگرانو احمق فرض کنی و به ریشون بخندی؟

زیر رگبار آرمین لال شده بودم ... هر چی دهن باز می کردم یه چیزی بگم باز دهنم بسته می شد و کم می اوردم. نمی دونستم چی بگم چون

آرمین حق داشت. دروغ مسخره و بچه گونه ای گفته بودم ... آرمین آهی کشید و گفت:

- من از همون اول به این جریان شک داشت ، اما حیف که نمی تونستم ثابتش کنم. یه کم بزرگ شو رزا ...

بدون اینکه پلک بزنم بهش خیره مونده بودم ... با صدای داد خاله کیمیا بالاخره دست از غر زدن سر من برداشت:

- آرمین ، بیا ... داریوش اومد ... داره ماشینشو پارک می کنه ...

آرمین با دو از اتاق پرید بیرون و بی اراده منم دنبالش کشیده شدم ... سپیده و مامان دم در ایستاده بودن و خاله کیمیا رفته بود بیرون ... یه

جوری رفتار می کردن انگار داریوش هیچ وقت اهل ددر رفتن نبوده! یا با یه بچه دو ساله طرفن! بابا این پسر بیست و هشت سالشه! از قیافه

خاله کیمیا می شد فهمید که داره غر می زنه و از قیافه داریوش هم کلافگی می بارید اما در جواب خاله کیمیا هیچی نمی گفت. آرمین که

بهشون رسید، چیزی به خاله کیمیا گفت که باعث شد با خشم عقب گرد کنه و برگرده توی ویلا ... داریوش هم رفت سمت پشت ویلا ، آرمین هم

به دنبالش ... خاله کیمیا که اومد تو مامان رفت به طرفش و گفت:

- خواهر چرا اینقدر به خودت فشار می یاری؟ بچه که نیست آخه!

خاله کیمیا همینطور که خودشو روی مبل رها می کرد داد کشید:

- نیره یه لیوان شربت خنک برا من بیار ...

بعد رو به مامان گفت:

- درسته بچه نیست! اما هیچ وقت هم عادت نداره بدون خبر جایی بره ... هیچ وقت تا حالا بی خبر کاری نکرده! همین نگرانم می کنه ... چند

وقته این بچه یه چیزیشه! راه به حال خودش نمی بره ... نگرانشم ...

سپیده برای من چشم و ابرویی اومد و من براش شکلک در اوردم ... مامان رفت سمت خاله و نشست کنارش تا آرومش کنه ... نیره مستخدم

ویلا هم با لیوان شربت از آشپزخونه اومد بیرون ، آروم به سپیده گفتم:

- من می رم اتاقمو بچینم ...

سپیده سرشو تکون داد و گفت:

- منم ...

هر دو به سمت اتاقامون رفتیم ... یه چیزی ته دلم داشت قلقلک می داد احساسمو ... نکنه داریوش به خاطر من و دیدن من و رضا تو بغل هم

اینجوری شده باشه؟!! یعنی ممکنه؟!!! رفتم توی اتاق و خواستم برم طر وقت ساکم که تازه متوجه پنجره بالای تخت شدم! یه راست رفتم به

سمتش تا ببینم چه منظره ای پشتشه ... اصلا هم به روی خودم نیاوردم که بیشتر قصدم دید زدن پشت ویلا و دیدن داریوش و آرمینه ... پرده رو

که کنار زدم با دیدن دریای خروشان و آبی پشت پنجره ذوق زده شدم و دو کف دستم رو به هم کوبیدم. چه منظره ی فوق العاده ای!!! همون بهتر

که اتاقای پایین قسمت من نشد و من تونستم این بالا صاحب چنین منظره ای بشم! اینقدر غرق منظره دریا شده بودم که یادم رفت می خواستم

دنبال داریوش و آرمین بگردم ... با صدای باز شدن ناگهانی در از جا پریدم و چرخیدم ... داریوش توی چارچوب ایستاده بود و داشت نفس نفس

می زد ... با چشمای گرد شده نگاش کردم! این اینجا چی کار می کرد؟!!

با دیدن من قدمی جلو اومد، می خواست حرف بزنه اما اینقدر که نفس نفس می زد نمی تونست. تنها کاری که کرد در اتاق رو بست و اومد

نشست لب تخت خواب ... من سر جا خشک شده داشتم نگاش می کردم و نمی دونستم اینجا چه غلطی می کنه و چرا اینجوری نفس نفس می

زنه!! چند باز نفس عمیق کشید تا نفسش سر جاش اومد و بعد بالاخره لب گشود و گفت:

- رزا ...

همین؟! اینقدر با عجله اومده بود که بگه رزا؟!! گیج و منگ گفتم:

- هوم؟!!

با دست به در اشاره کرد و گفت:

- آرمین ... آرمین راست می گه؟!!

چشمام گرد تر شد و گفتم:

- هان؟!!

- آرمین راست می گه که رضا داداشته؟!!

هان!!! پس بگو این بچه چشه!!! اوووه! گفتم حالا چی شده! سعی کردم خونسرد باشم ، رفتم سمت ساکم و گفتم:

- خب آره ... شباهت من و رضا به هم خیلی زیاده! برام عجیب بود که زودتر نفهمیدن ...

از جا بلند شد اومد به سمتم و و دقیقاً جلوم ایستاد. سعی کردم نگاش نکنم، نمی خواستم جلوی چشماش کم بیارم ... نفس عمیقی کشید و گفت:

- چرا رزا؟!!

دست به کمر ایستادم و گفتم:

- چی چرا؟!!!

- چرا دروغ گفتی؟!!

- یعنی تو نمی دونی؟!! از بس دنبالم وز وز می کردی می خواستم شرتو کم کنم که بازم قربون خدا برم شرت کم نشد! دیگه نمی دونم چه جوری

باید بهت بگم دست از سر من بردار ...

لبخند نشست روی لبش ... یه دفعه پشتشو کرد به من و جفت دستاشو فرو کرد بین موهاش و باز قلب منو به تلاطم انداخت! روانی خوب نکن با

موهات اونجوری! اه! معلوم نیست چه مرگشه! یهو چرخید به سمتم و گفت:

- نوکرتم به خدا!!

باز چشمام گرد شد و اومدم چیزی بهش بگم که رفت سمت در و لحظه آخر گفت:

- خوشحالم که همسایه ام هم شدی ...

بعد از این حرف رفت از اتاق بیرون و در رو به هم کوبید ... نه خداییش این یه چیزیش می شد!! خدا شفا بده!! اینا رو زبونی می گفتم اما حرف

قلب خودم یه چیزی دیگه بود ... دوست داشتم بگم منم خوشحال شدم که همسایه تو شدم ... خوشحالم که از نامزد نداشتن من دار ذوق مرگ

می شی ... خوشحالم که نگاهت معصوم شده ... خوشحالم که حسم بهم می گه دوستم داری و خوشحالم که خودمم دوستت ... نه در این مورد

خوشحال نیستم! وقتی برای من و داریوش وصالی وجود نداره پس دوست داشتنش نباید باعث خوشحالی باشه ... آهی کشیدم و دوباره رفتم

سمت ساکم تا خودمو مشغول کنم ... هنوز نصف بیشتر لباس هام مونده بود که سپیده از طبقه پایین صدام کرد. لباسی که تو دستم بود رو روی

ساک انداختم و رفتم سمت در که از اتاق برم بیرون. توی راهرو به سمت پله ها می رفتم که داریوش مثل جن روبروم ظاهر شد. لباسشو با یه

دست گرمکن خاکستری و مشکی عوض کرده بود، خودمو عصبی نشون دادم و گفتم:

- برو اونور می خوام برم پایین.

با چشمایی که خمارتر شده بود و صدایی گرفته سرشو جلو اورد، تو چند سانتی متری صورتم توقف کرد و گفت:

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق، سرگشته، روی گردابم

تو در کدام سحر بر کدام اسب سفید؟ تو را کدام خدا؟ تو از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه؟ تو در کدام صدف؟ تو در کدام چمن؟ همره کدام نسیم؟

تو از کدام سبو؟ من از کجا سر راه تو آمدم نا گاه؟

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه؟ مدام پیش نگاهی مدام پیش نگاه

کدام نشأه دویده است از تو در سر من؟

که ذره های وجودم تو را که می بینند به رقص می آیند سرود می خوانند

چه آرزوی محالیست زیستن با تو مرا همین بگذارند یک سخن با تو

به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر به من بگو برو در دهان شیر بمیر

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف ستاره ها را از آسمان بیار به زیر

تو را به هر چه تو گویی به دوستی سوگند هر آنچه خواهی از من بخواه صبر نخواه

که صبر راه درازیست به مرگ پیوسته است تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دور دست امیدی و پای من خسته است همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است

اینقدر با احساس خوند که نزدیک بود بزنم زیر گریه و خودمو توی بغلش رها کنم. خودش هم فکر کنم دقیقا یه همچین حسی داشت چون دستاش

یه بار اومدن جلو و بعد سریع برشون گردوند سر جای اولشون. سعی کردم به خودم مسلط شوم. اگه من خودمو می باختم دیگه هم چی تموم

می شد، به زور گفتم:

- گفتم برو کنار می خوام برم پایین.

صدای دوباره سپیده فرصت هر گونه جوابی رو ازش گرفت. با قدمای لرزون خودمو به طبقه پایین رسوندم.

سپیده و آرمین لباس پوشیده و اماده بیرون رفتن بودن، هنوز چیزی ازشون نپرسیده بودم که داریوش هم اومد و خیلی خونسرد گفت:

- بریم دریا؟

آرمین در جوابش گفت:

- آره داداش بریم، ما که آماده ایم.

یه لحظه همه چیز فراموشم شد و گفتم:

- آخ جون دریا ...

لباس عوض کردنم دو دقیقه بیشتر طول نکشید! وقتی اومدم پایین، داریوش و آرمین و سپیده منتظرم بودن. مامان ها چون هنوز وسایل رو

کامل نچیده بودن، ترجیح دادن بمونن. پس خودمون چهار تا رفتیم، منظره دریا از نزدیک خیلی زیباتر و دست نیافتنی تر بود. دوست داشتم

شیرجه برم وسط آبها! دریا موج های سنگینی داشت، طوفانی نبود اما آرومم نبود. با ذوق گفتم:

- من می خوام برم تو آب.

آرمین گفت:

- مگه دیوونه شدی؟ نمی بینی موج ها چقدر بلند و سنگینن.

با سماجت گفتم:

- من می رم. شما اگه می ترسین نیاین.

با اینکه خودمم از آب می ترسیدم، نمی دونم چرا اون لحظه اینقدر شجاع شده بودم. شاید می خواستم حرارتی رو که حرفای داریوش تو بدنم

ایجاد کرده بود، تسکین بدم. حتی نگاه نکردم به سمت داریوش ببینم نظر اون برای توی دریا رفتنم چیه، ترجیح می دادم کمتر نگاش کنم. سپییده

گفت:

- کله شق بازی در نیار رزا ... فردا اگه دریا آروم تر شده بود می یایم دوباره ...

راه افتادم سمت دریا و گفتم:

- نچ! الان می خوام برم ...

آروم آروم رفتم توی آب که یک نفر از پشت محکم آستین مانتومو کشید و تا برگشتم دیدم کسی به جز داریوش نیست ... اخم کردم و گفتم:

- ولم کن! می خوام برم ...

- نمی بینی دریا رو؟!! نمی بینی با چه سرعتی موجاشو می فرسته سمت ساحل ... همین یه ذره هم که پاهاتو گذاشتی تو آب خطرناکه ... برگرد

...

براق شدم توی چشماش و گفتم:

- شماها همه تون ترسوئین! من شنا بلدم!!

- آره ما ترسوئیم! شما هم شنا بلدی ... ولی دریا رحم نداره.... خیلی حرفه ای تر از تو ها بودن که دریا بردتشون. تیریپ شجاعت برندار برگرد

...

تحکمی تو صداش موج می زد که لجمو در می اورد، با حرص گفتم:

- کاری نکن که یه نامزد دیگه واسه خودم دست و پا کنم ها! اصلاً به تو چه!

قهقهه زد و من احساس کردم قلبم الآن از سینه ام بیرون می پره. وسط خندیدنش گفت:

- دیگه نمی تونی! چون دستت واسه من رو شده شیطونک.

یه بار دیگه تلاش کردم آستین مانتومو از توی دتش بکشم بیرون ولی فایده ای نداشت و محکم منو گرفته بود. حتی به سرم زد که مانتومو در

بیارم و در برم! اما می دونستم بی فایده است و داریوش اگه شده بغلم بکنه نمی ذاره من برم توی آب! پس بیخیال شدم و برگشتم ... اونم

آستینمو ول کرد ... آرمین خندید و گفت:

- سرتق! مگه داریوش از پس تو بر بیاد!

ایشی گفتم و رومو برگدوندم. هر چهار تا جایی دور از دریا روی ماسه ها نشستیم و آرمین و داریوش مشغول صحبت کردن شدن. سپیده هم

هرازگاهی وسط حرفاشون چیزی می گفت، ولی من زانومو بغل کرده بودم و توی سکوت به دریا خیره شده بودم. صدای داریوش از فکر خارجم

کرد:

- موش موشک! ساکتی چرا؟!! بهت نمی یاد اینقدر مظلوم باشی ...

طبونمو براش در اوردم و رومو برگدوندم. با آرمین خندیدن و آرمین گفت:

- بچه ها بهتره برگردیم ... هوا داره تاریک شده، وقت شامه ...

همه از جا بلند شدیم، ماسه ها رو از لباسمون تکوندیم و راه افتادیم سمت ویلا ... آرمین و داریوش با هم می یومدن و من و سپیده هم با هم

... ولی هر دو عجیب غرق سکوت بودیم آسمون حسابی گرفته بود و معلوم بود که به زودی بارون می باره. وارد ویلا که شدیم از بوی میرزا

قاسمی به حال غش افتادم خیلی گرسنه بودم. رفتم توی اتاقم و مانتو شلوارم رو با شلواری راحتی و نخی گشاد به رنگ آبی آسمونی و بلوز

آستین سه ربع تنگ کشی به همون رنگ عوض کردم. موهامو دم اسبی پشت سرم بستم که خیلی توی دست و پام نباشه و زدم از اتاق بیرون.

میز حاضر و آماده چیده شده بود و همه پشت میز بودن. منم نشستم و مشغول خوردن شدیم ... خاله کیمیا داشت از داریوش در مورد مطبش

سوال می پرسید و داریوش با خونسردی و آرامشی عجیب جواب می داد ... یه دفعه خاله کیمیا گفت:

-دیگه وقت زن دادنت رسیده داریوش! باز نخوای بگی نه که دلخور می شم!

داریوش لبخند زد و گفت:

- باشه مامان جان! دیگه نمی گم نه ...

قلبم لرزید و خاله کیمیا با بهت گفت:

- راست می گی؟

داریوش سرشو تکون داد و گفت:

- آره! دروغم چیه ... فقط یه مدت باید دست نگه دارین ...

- دیگه برای چی الهی قربونت برم؟!! من فقط منتظر بودم تو لب تر کنی ... به محض اینکه برگشتیم زنگ می زنم به خان عموت ...

داریوش زیر چشمی به من که دست از خوردن کشیده بودم و محو بحث اون دو نفر شده بودم نگاه کرد و گفت:

- مامان! گفتم فعلاً نه! تا وقتی که خودم گفتم ... خواهشاً تمومش کنین.

خاله کیمیا رد نگاه داریوش رو گرفت و به من رسید. سریع شروع کردم به جویدن لقمه خیالی و قاشقم رو توی ظرف ماست فرو کردم که بگم

من اصلاً متوجه شما نبودم. اما اعصابم حسابی به هم ریخته بود! تازه یادم اومد که خاله کیمیا گفته بود دوست داره پسرش با دختر عموش

ازدواج کنه. خدای من!!! عاشق نشدیم نشدیم، وقتی هم شدیم عاشق چه آدمی شدیم! ملت فوقش یه رقیب دارن، من بدبخت صد تا رقیب داشتم.

به زور چند لقمه دیگه خوردم تا بقیه هم سیر بشن و از سر میز بلند بشن.

بعد از خوردن شام همه روی مبل های جلوی تلویزیون ولو شدیم و داریوش رفت که دوش بگیره. همه داشتن در مورد فیلمی که پخش می شد

نظر می دادن ولی من تو هپروت سیر می کردم. داریوش ... دختر عموش ... اه اصلا به من چه! هـــــــآن؟ به من چه؟!! مشغول هوار زدن سر

خودمو دلم بودم که با یه حوله روی شونه اش اومد از پله ها پایین و مستقیم نگاشو دوخت توی چشمای منتظر من. دروغ چرا دوست داشتم

نگام کنه! همون موقع نیره با یه سینی قهوه از آشپزخونه بیرون اومد. داریوش بویی کشید و گفت:

- بــــه! چه بوی قهوه ای می یاد! نیره خوب می دونی که من بعد از حموم قهوه می خورما!

نیره لبخند محجوبی زد و گفت:

- بله آقا، از سری قبل یادم مونده ...

داریوش خودشو روی مبل کنار سپیده انداخت و از سینی که نیره جلوش گرفته بود فنجونی قهوه برداشت. بعد از اون نیره سینی رو جلوی بقیه

هم گرفت ... داریوش همینطور که قهوه اش رو جرعه جرعه و داغ می خورد گفت:

- داره بارون می یاد. اونم چه بارونی!

فنجون قهوه ام رو روی میز گذاشتم، هم شیر داشت هم شکر! عادت به خوردن قهوه شیرین نداشتم. خوشمزه گی قهوه به تلخیش بود. می

خواستم هر چه زودتر به اتاقم پناه ببرم، اینقدر ذهنمو با افکار چرند خسته کرده بودم که سر درد گرفته بودم و خوابم می یومد. با رخوت گفتم:

- اگه خوابم نمی یومد تا صبح زیر بارون قدم می زدم، ولی نمی دونم چرا اینقدر بی حال شدم.

مامان با تعجب گفت:

- وا چه وقت خوابه مادر؟ قبلاً ساعت یک هم به زور برای خواب به اتاقت می رفتی. الان که ساعت تازه دهه.

آرمین گفت:

- شاید خستگی راهه. اگه امشب زود بخوابی از فردا سر حال می شی و می تونی شبها تا صبح کنار دریا بشینی.

داریوش هم گفت:

- آره آرمین راست می گه. پشت فرمون بودی خسته شدی. بهتره بری بخوابی. ما هم امشب جایی نمی ریم.

از خدا خواسته با شب به خیر از جا بلند شدم و به اتاقم رفتم. قبل از خوابیدن آباژور کنار تخت رو روشن کردم چون دوست نداشتم اتاق توی

تاریکی مطلق فرو بره. روی تخت که ولو شدم، چیزی طول نکشید که به خواب عمیقی فرو رفتم.

نمی دونم چه ساعتی بود که از زور تشنگی از خواب بیدار شدم. چند لحظه ای طول کشید تا یادم اومد کجام و یه دفعه با دیدن تاریکی غلظی که

اطرافم رو فرا گرفته بود سیخ نشستم لب تخت! اگه بخوام حالت اون لحظه مو توصیف کنم واژه ترسیدن خیلی مضحک به نظر می رسه، من

وحشت کردم! مطمئن بودم که چراغ خواب رو روشن گذاشتم. با بدبختی و بدنی لرزون از جا بلند شدم و کلید چراغ خواب رو که روی میزی کنار

تخت قرار داشت زدم. ولی روشن نشد! ترس از تاریکی در حد مرگ به سراغم اومده بود کم مونده بود از حال برم. با زانوهایی لرزون به سمت

کلید چراغ اصلی اتاق رفتم، ولی اونم روشن نشد. حدس زدم که برقا رفته باشه. بد شانسی بدتر از این؟ داشتم از ترس سکته می کردم. گریه ام

گرفته بود. با بیچارگی در اتاق رو باز کردم و بیرون رفتم. پذیرایی بالا و راه پله و راهرو هم تاریک تاریک بود. دیگه نتونستم وزنم رو کنترل

کنم و همون جا کنار در اتاق روی زمین نشستم و زانو هامو بغل کردم. مثل یه جوجه زیر بارون مونده می لرزیدم. صدای رعد و برق و بعد

نوری که از پنجره راهرو به داخل اومد، نور علی نور شد نا خوداگاه جیغ کوتاهی کشیدم. سرمو بین پاهام پنهون کردم و زار زدم. مرگ رو

پیش چشمم می دیدم. ترسم از تاریکی یه ترس عادی نبود! مثل دیو دو سر می ترسیدم و اگه خودمو نجات نمی دادم بیهوش شدنم حتمی بود. بین

صدای باد که پنجره رو می لرزوند و هو هو می کرد، یه صدای دیگه نزدیکم شنیدم:

- رزا... رزی! نترس من اینجام. از چی می ترسی عزیزم؟ گریه نکن!

سرمو بلند کردم و داریوشو که کنارم روی زمین نشسته بود رو دیدم. دستشو اورد جلو که دستامو بگیره اما وسط راه پشیمون شد و دستشو

عقب کشید. از دیدنش در حد مرگ خوشحال شدم، ولی هنوز هم نمی تونستم جلوی هق هقم رو بگیرم:

- همه ... جا ... تاریکه ... صدا ... می ترسم.

گریه امونم نداد و باز زار زدم. داریوش با صدای فوق العاده مهربونی، گفت:

- از تاریکی می ترسی عزیز دلم؟ پاشو! پاشو بریم توی اتاق من. فیوز اونجا از بقیه ساختمون جداس.

همین که شنیدم می تونم برم جایی که تاریک نباشه انرژی گرفتم و از جا بلند شدم و جلوتر از داریوش به سمت اتاقش راه افتادم. چراغ رو

روشن کرد و همه جا روشن شد. نفس عمیقی کشیدم و ولو شدم لب تختش. از پارچ آب کنار تختش لیوانی آب برام ریخت و به دستم داد. لیوانو

گرفتم و یه نفس همه شو خوردم. هنوزم هق هق می کردم و به سکسکه افتاده بودم. چند نفس عمیق کشیدم تا یه کم بهتر شدم. داریوش با

نگرانی وسط اتاق ایستاده بود و نگام می کرد. هم می خواست یه چیزی بگه هم انگار نمی دونست چی باید بگه! دیگه آبروم برام جلوش نمونده

بود!

برای رفع و رجوع کردن ترس بچه گونه ام گفتم:

- من از بچگی از تاریکی می ترسیدم. توی تاریکی همه چی یادم می ره و بچه می شم. ببخشید که بیدارت کردم.

داریوش دستی توی صورتش کشید و گفت:

- خواهش می کنم... من خواب نبودم...حالا خوبی؟

با شک نگاش کردم و گفتم:

- من که خوبم! اما چشمای سرخ تو نشون می ده خواب بودی ... چرا الکی دروغ می گی؟

لبخند تلخی زد، اومد طرفم، یه کم خودمو کشیدم کنار. به روی خودش نیاورد و نشست کنارم لب تخت. اهی کشید و گفت:

- قرمزی چشمام از بی خوابیه ... رزا حیف که نمی خوای بشنوی! وگرنه من خیلی حرف برای گفتن دارم ...

همینجور خیره نگاش کردم! تو دلم نالیدم:

- بس کن داریوش! من دیگه تحمل ندارم. پسر خوب داری با حرفات دیوونه ام می کنی.

با این حال خودمو به خنگی زدم و گفتم:

- متوجه منظورت نمی شم! تو قبلاً از این حرفا نمی زدی.

دستشو توی موهاش فرو کرد و خم شد سمت زانوهاش و سرشو انداخت زیر. موهاش سرازیر شده بود توی صورتش و اجازه نمی دادن درست

چهره اش رو ببینم. بعد از چند لحظه سکوت گفت:

- خیلی وقته که اون چشمات خوابو از من گرفته رزا ... داری نابودم می کنی اما خودت خبر نداری!

با بهت نالیدم:

- داریوش ...

بدون اینکه سرشو بیاره بالا، ادامه داد:

- اگه بهت بگم قول می دی که نگاهتو از من نگیری یا ازم فرار نکنی؟ اون قدر وابسته شدم که ... تحمل قهر تو رو ندارم رزا. این احساس

برای خودم هم ناشناخته است! حس می کنم بیمارم!!! خودمو نمی شناسم! برای خودم هم غریبه شدم!

می دونستم لحظه ای که از اون می ترسیدم نزدیکه ولی راه فراری نداشتم. با صدای تحلیل رفته ام گفتم:

- بس کن داریوش! نمیخوام چیزی بشنوم.

انگار مست بود! شایدم واقعا بیمار بود!! چون بی توجه به حرف من گفت:

- در این دنیای دیوانه هر که را بینی غمی دارد

پوزخندی زد و ادامه داد:

- دل دیوانه شد اما دیوانگی هم عالمی دارد.

قلبم تو سینه دیوونه وار می کوبید. دیگه هیچی نمی تونستم بگم، دستمو بردم سمت سینه ام و قلبم رو چنگ زدم. باید خودمو آماده می کردم

داریوش می خواست قلبشو جلوم برهنه کنه. باید خودمو آماده می کردم که وقتی شنیدم پس نیفتم. باید آماده می شدم تا عاقلانه باهاش برخورد

کنم. اینقدر نگران بودم که نمی تونستم از حرفاش حتی ذره ای شاد بشم. خدایا این دیگه چه زجری بود؟!! هم می خواستم بشنوم حرفاشو هم

نمی خواستم! هم می خواستمش هم نباید می خواستمش!

- رزا می دونی چیه؟

دیگه داشتم طاقتمو از دست می دادم. فشار بدی روم بود، برای همین هم کنترلم رو از دست دادم و با خشم گفتم:

- من هیچی نمی دونم!

داریوش در حالتی فرو رفته بود که انگار خشم و ترس منو نمی دید. سرشو آورد بالا، ولی بازم نگام نکرد، چشماشو بست و گفت:

- میان همه گشتم و عاشق نشدم من تو چه بودی که تو را دیدم و دیوانه شدم من!

لحظه ای مکث کرد و بعد چشماشو باز کرد و با صدایی که هم نوای قلب من می لرزید، خیره تو چشمام گفت:

- رزا خیلی دوستت دارم! بدجوری عاشقت شدم! می فهمی؟ من عاشقت شدم!

همه نیروم تحلیل رفت. چقدر برای شنیدن این جمله از دهن داریوش مشتاق بودم. ولی حالا؟! نمی دونستم چی بگم اگه ساکت می موندم دلیل بر

همراهیم بود. اگه هم داد و هوار می کردم ممکن بود داریوشو برای همیشه از دست بدهم. زمان داشت از دست می رفت باید کاری می کردم.

باید به داد دلم می رسیدم. داریوش سابقه خوبی نداشت. چشمای شری جلوی صورتم اومد. حرفای خاله کیمیا تو گوشم زنگ زد. آرزوی خونواده

اش برای ازدواج اون با دختر عموش ... سیلی که بهم زد ... حرفاش ... نه نگه داشتن داریوش عاقلانه نبود. باید پسش می زدم، به هر شکلی

که می شد! اصلاً نفهمیدم چی شد که با عصبانیت و با صدای بلند گفتم:

- تو دیوونه ای. دیوونه! می فهمی داری چی می گی؟ من ازت متنفرم. آشغال کثافت! می خوای با منم بازی کنی؟ آره؟ حالم ازت به هم می

خوره. حالم از هر چی مرده به هم می خوره!

چشماش گشاد شدن. انتظار هر برخوردی رو داشت الا این برخورد. در حالی که سعی می کرد آرومم کنه، گفت:

- نه رزا نه. یه دقیقه گوش کن! داری اشتباه می کنی. تو داری در مورد من غلط فکر می کنی.

از جا بلند شدم و گفتم:

- من اشتباه نمی کنم. خفه شو کثافت! تو می خوای با این حرفا منو گول بزنی و بعد از یه مدت مثل شری و امثال اون شوتم کنی یه طرف؟ ولی

من نمی ذارم. کور خوندی!

داشتم از اتاقش خارج می شدم که ایستاد توی چارچوب در، دستاشو از دو طرف باز کرد و راهمو بست. چشاش از خشم می درخشید. با خشم و

عصبانیت گفت:

- بهت ثابت می کنم که من دیگه اون آشغال گذشته نیستم. عشق تو اینقدر پاک بود که فقط وجود مقدار کمش توی روحم باعث شستشوی آلودگی

هام شده. من دیگه اون داریوش نیستم. اون داریوشي که تو توی کیش دیدی مُرد! اینی که جلوی روت ایستاده منم ... من ... می فهمی؟ کسی

که حاضره با یک اشاره تو بمیره. کسی که دیوونه جنگل چشمات شده! حالا هم این منم که باید از اینجا برم و تا روزی که منو باور نکنی بر

نمی گردم. فکر می کنی برام کاری داره همین الآن هر بلایی که دلم می خواد سرت بیارم؟!! فکر می کنی کاری داره وادارت کنم بیچاره م

بشی؟!! اما لعنتی من حتی نمی خوام دستتو بگیرم ... چرا نمی فهمی؟!!! مطمئن باش نمی ذارم عشقم تحقیر بشه ... برام مقدسه ... بفهم اینو!

عشق من مقدسه! حقت بود که بفهمیش ... باید می دونستی! الان دیگه هیچ دینی به گردنم نیست ... پس می رم ... تو راحت باش ...

گردنم نیست ... پس می رم ... تو راحت باش ...

با گفتن این حرف در اتاقو باز کرد و رفت بیرون. نمی دونم چقدر با حالت بهت وسط اتاق ایستاده بودم و به جای خالیش نگاه می کردم. رفت؟!!!

جدی رفت؟!!! چی گفت؟! با من بود؟! وای خدایا من چه کردم؟!! عقب عقب رفتم و روی تخت نشستم و سرمو بین دستام گرفتم:

- ای خدا من باید چی کار کنم؟ چرا اینطوری شد؟ کاش می تونستم به صدق یا کذب حرفش پی ببرم! کاش اون پسر نجیب و خوبی بود! کاش،

گذشته مامان باباهامون اینقدر سیاه نبود ... کاش ...

دمرو روی تخت افتادم و اجازه دادم اشکام صورتمو بشورن.

از صدای امواج دریا چشمامو باز کردم. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود:

- آخ چقدر سرم درد می کنه!

دستامو روی شقیقه هام گذاشتم و فشار دادم! لعنتی داشت منفجر می شد. کاش حمله میگرن نباشه فقط که تا شب درگیرم می کنه. حالت تهوع

کمی داشتم، از جا بلند شدم و با دیدن اتاق سورمه ای تازه یاد دیشب افتادم. داریوش ... حرفاش ... بغض به گلوم چنگ انداخت ... نبض ضقیقه

هام بدجوری می زد. باید به داد سر دردم می رسیدم. از در اتاق رفتم بیرون، سکوت ویلا نشون می داد که همه خوابن ... نا خوداگاه پاهام منو

کشیدن سمت اتاق خودم ... در اتاق بسته بود. حدس زدم که داریوش خواب باشه. با این که تهدید کرده بود می ره، اما ته دلم حس می کردم الان

توی اتاق خوابه! پس بیخیال سر زدن بهش شدم و رفتم توی آشپزخونه، نیره مشغول اماده کردن وسایل صبحونه بود. با دیدن من با خوشرویی

سلام کردم. سرمو براش تکون دادم و به زور گفتم:

- میشه یه لیوان شیر و یه مسکن به من بدی؟!

با دیدن قیافه ام و دستام که محکم سرمو فشار می دادم فهمید قضیه چیه ... تند تند یه لیوان شیر گرم کرد و داد دستم. وقتی ازش مسکن هم

خواستم اخمی کرد و گفت:

- این داروهای شیمیایی رو نریزین تو معده تون خانوم ... صبر کنین الان براتون یه دوا درست می کنم معجزه می کنه.

حالم از جوشوندنی به هم می خورد. اما برای اینکه دلشو نشکنم چیزی نگفتم و صبر کردم تا دواش اماده بشه. وقتی لیوان جوشوندنی تیره

رنگ رو به دستم داد قیافه م رو در هم کردم و گفتم:

- اووف! چه بوی بدی می ده!

خندید و گفت:

- بوش بده، توش نبات ریختم که شیرین باشه و طعمش اذیتتون نکنه. بو نکنین و یه نفس سر بگشین، مثل آبه روی آتیش. زود سر حال می

شین.

مجبور بودم به حرفش گوش کنم چون سردردم خیلی شدید بود. چشمامو بستم و بدون اینکه نفس بکشم یه نفس همه اون داروی بد مزه رو

خوردم. زد زیر دلم و نزدیک بود همه شو بالا بیارم که با کشیدن چند نفس عمیق جلوی خودمو گرفتم و کنترلش کردم. یه دونه خرما سریع داد

دستم و گفت:

- اینو هم بخورین ...

سریع خرما رو گرفتم و بلعیدم تا دهنم از اون طعم تلخ و گزنده خلاص بشه ... تو همون حالت گفتم:

- بقیه بیدار نمی شن؟!!

- دیشب همه تا دیر وقت بیدار بودن! خانوم یه بار بیدار شدن و گفتن بساط صبحونه رو آماده کنم، که برین ساحل ... اما نگفتن کی!

پوفی کردم و گفتم:

- آهان ... باشه ... من می رم لب ساحل ... وقتی بیان می بینمشون ... دستت درد نکنه بابت جوشونده ...

لبخندی زد و گفت:

- نوش جون ...

برگشتم بالا ... لباسام توی اتاقی بود که داریوش خوابیده بود ... از پنجره راهرو بیرون رو دید زدم، ماشینش سر جاش بود! پس تو اتاق خواب

بود و نمی شد برم توی اتاق ... ناچاراً برگشتم پایین رفتم توی اتاق سپیده و یکی از مانتوهای اونو برداشتم ... خودش مثل خرس خواب بود و

پتوشو هم محکم بغل زده بود ... یه شال همرنگ مانتوش هم برداشتم و از ویلا خارج شدم. بارون شب قبل باعث نشاط گل و گیاه ها شده بود.

بوی سبزه بارون خورده همه جا پیچیده بود و آدمو مست می کرد. قطرات درخشان بارون روی برگا و نارنج و پرتغالای سبز و نارس خودنمایی

می کرد. هوا یه کم سرد شده بود. ولی نه اونقدر که آزار دهنده باشه اتفاقاً باعث نشاط می شد. به خصوص که جوشونده هه هم داشت اثر می

کرد و دیگه خبری از سر درد شدیدم نبود. ویلا رو دور زدم و به سمت دریا رفتم. دریا نسبت به دیروز خیلی آروم بود و ترسی نداشت. کفشامو

در اوردم و رفتم نزدیک ... آب که نزدیک می شد و به پاهام میخورد قلقلکم می داد. هیجان زده رفتم جلوتر و خودمو به آب زدم. موجها به پاهام

بوسه می زدن. بی توجه به وسعت و عمق پیش می رفتم. آب تا کمرم بالا اومده بود که با شنیدن نامم توسط کسی به عقب برگشتم و سپیده و

آرمینو دیدم که تو ساحل ایستاده و برام دست تکون می دادن.

خاله کیمیا و مامان هم روی شنای ساحل زیر انداز پهن کرده و نشسته بودن. مسیر حرکتمو تغییر داده و به طرف ساحل برگشتم. سپیده با دیدنم

دست به کمر ایستاد و گفت:

- از کی تا حالا سحر خیز شدی؟ از اون مهم تر از کی تا حالا لباس کش می ری؟

با خنده گفتم:

- سلام عرض شد خانم حسود. سلام آرمین صبح به خیر.

- صبح تو هم به خیر! تو از دریا سیر نمی شی دختر؟

خندیدم و گفتم:

- خب چی کار کنم که عاشق دریام؟ اگه همه سالو هم اینجا بمونم بازم سیر نمی شم. خداییش عظمت دریا واقعاً دیدنیه. قبول نداری آرمین؟

- چرا قبول دارم. به خصوص که امروز هوا صاف صافه و اون دور دورها دریا و آسمون باهم قاطی شدن.

به دور دست خیره شدم و گفتم:

- اوهوم ... خیلی محشره!

و تو دلم گفتم:

- درست رنگ چشمای داریوش ...

بعد تازه متوجه نبود داریوش شدم و پرسیدم:

- راستی داریوش کو؟ نکنه بیدار نشده؟

آرمین شونه ای بالا انداخت و گفت:

- نمی دونم لابد خوابه دیگه. نرفتم بالا که صداش کنم ...

با صدای مامان و خاله که برای صبحونه صدامون می زدن بحثو تموم کردیم و روی زیر انداز نشستیم. تموم فکرم مشغول داریوش و حرفای

دیشبش بود. تا حالا هیچ پسری به این شکل به من ابراز علاقه نکرده بود. اونم پسری مثل داریوش که هر دختری آرزوشو داشت و منم نسبت

بهش بی احساس نبودم. واقعاً چه اراده ای داشتم من که دیشب تو اون فضای به وجود اومده تونستم داریوشو از خودم برونم. البته حالا برای

پس زدن داریوش دو علت داشتم و همین دلایلم باعث می شد که به شدت ازش دوری کنم و پا بذارم روی دلم و شعله عشقشو تو دلم خاموش و

سرد کنم. با ضربه ای که به بازوم خورد از افکارم خارج شدم و با گیجی بازومو گرفتم. سپیده گوجه ای رو که به سمت من پرت کرده بود

برداشت و گفت:

- چته؟ تو فکری؟ عاشق شدی؟

با حرفش چشمام گشاد شد. یعنی اینقدر تابلو بودم. حالا سپیده که می دونست ولی نکنه بقیه هم بفهمن؟!! سریع از خودم دفاع کردم:

- نخیر، اصلاً هم اینطور نیست.

مامان با شک گفت:

- چرا آرومی خانوم؟ آب تنی خسته ات کرده؟

خوشحال از بهونه ای که به دستم افتاد گفتم:

- آره خیلی وقت بود توی آب بودم.

- بعد از اینکه صبحونه ات رو خوردی برو لباست رو عوض کن. اگه سرما بخوری مسافرت به دهنت زهر می شه.

گونه شو محکم بوسیدم و گفتم:

- چشم الهی من قربونت برم!

سپیده در گوشم وز وز کرد:

- لباسای منو چرا برداشتی؟

نمی شد اون لحظه بگم که اتاقمو با داریوش عوض کردم چون مامان و خاله می شنیدن و بد می شد، برای همین گفتم:

- حالا بعد ...

اونم دیگه هیچی نگفت و خودش فهمید یه جای یه خبری هست. بعد از خوردن صبحونه از جا بلند شدم و خواستم برم ویلا لباسامو عوض کنم

که خاله کیمیا رو به آرمین گفت:

- آرمین خاله پاشو برو داریوشو هم صدا کن بیاد صبحانه شو بخوره. نگرانشم خیلی خوابیده.

با خودم گفتم:

- وا! خب من که دارم می رم چرا به من نگفت؟ درسته که من این کارو نمی کنم ولی خاله کیمیا یه منظوری داشت.

آرمین چشمی گفت و از جا بلند شد. همراه هم وارد ویلا شدیم و آرمین برای صدا کردن داریوش بالا رفت. باید به آرمین می گفتم که اتاقا جا به

جا شده، برای همین هم ناچاراً همینطور که دنبالش می رفتم گفتم:

- آرمین من و داریوش دیشب اتاقامون رو عوض کردیم.

با تعجب وسط راه ایستاد و گفت:

- چی؟!

شونه هامو بالا انادختم و گفتم:

- هیچی ، می گم اتاقامون رو عوض کردیم. باید بری توی اون یکی اتاق بیدارش کنی.

- چرا؟

اه اینم چه گیری داده! یه اتاق ناقابل که دیگه این حرفا رو نداره! مختصر گفتم:

- عادت دارم شبا چراغ خوابو روشن بذارم. خاله هم فیوز ساختمونو از پایین قطع کرده بود فقط اتاق داریوش چون فیوزش جداست برق داشت.

اینه که اتاقا رو با هم عوض کردیم.

آرمین نفسشو فوت کرد و بدون اینکه دیگه چیزی بگه بالا رفت. منم برای عوض کردن لباسم، دنبالش راه افتادم. لباسام هنوز توی همون اتاق

بود. آرمین ضربه ای به در اتاق زد و درو باز کرد، اول اون رفت تو و به دنلاش من ... اما سعی کردم به تخت خواب نگاه نکنم که خدایی نکرده

صحنه بالا هجده نبینم! یه راست رفتم سمت ساک لباسام که با صدای بهت زده آرمین در جا پرخیدم:

- این که نیست!

نگاهم افتاد روی تخت، دقیقا به همون صورت نامرتبی که شب قبل رهاش کردم باقی مونده بود، حتی پتومم که دیشب از تخت افتاد پایین

همونجور سر جاش افتاده بود. مونده بودم چی بگم که آرمین گفت:

- یعنی کجا رفته؟!! ماشینشم که اینجاست ...

گوشیشو از جیبش در آورد و تند تند شماره اش رو گرفت. ولی وقتی هر دو صدای موبایلش رو از اتاق بغلی شنیدیم آهمون بلند شد. داریوش

حتی موبایلش رو هم با خودش نبرده بود. آرمین با کلافگی گفت:

- باز این کجا ول کرد رفت بی خبر؟!! عادت به صبح زود بیدار شدن نداره! اصلا برای این عادت کوفتیش مطبشو هم فقط بعد از ظهر به بعد باز

می کرد!

همینطور که اینا رو می گفت می رفت پایین ... من اما همون بالا ایستاده و حسابی رفته بودم توی فکر. یعنی دیشب ول کرده رفته؟!! کجا رفته

آخه؟ اونم پای پیاده!!! لباسای خیسم داشتن اذیتم می کردن، رفتم توی اتاق و تند لباس عوض کردم. وقتی رفتم پایین متوجه شدم که همه

برگشتن توی ویلا و از قضیه نبودن داریوش هم مطلع شدن. به به! یه روز دیگه و باز هم باید دنبال داریوش بگردیم و غر غر های خاله کیمیا

و نگرانی های آرمین رو تحمل کنیم. چه مسافرتی بشه! آرمین با دیدن من گفت:

- رزا تو صبح ندیدی داریوش بره از ویلا بیرون؟!!

چی می گفتم جلوی جمع؟!! سرمو تکون دادم و گفتم:

- نه ... ولی شاید یه جایی همین جاها باشه. توی باغ رو دیدی؟

همینطور که می رفت سمت در گفت:

- نه، الان می رم یه گشتی این اطراف می زنم. نمی تونه خیلی دور شده باشه ...

آرمین در برابر داریوش مثل یه پدر مسئول و نگران بود ... دوستیش واقعاً ستودنی بود ... به داریوش بابت داشتن چنین دوستی حسودی می

کردم. منم دنبالش راه افتادم که با هم بگردیم. تمام ویلا رو در به در دنبال داریوش زیر و رو کردیم. آرمین با اینکه نمی دونست داریوش از

دیشب رفته نگران بود. وضعیت من که دیگه مشخص بودف نمی دونستم باید در مورد دیشب حرفی بزنم یا نه. یه کم از آرمین می ترسیدم پس

ترجیح دادم فعلا سکوت کنم. دونستنش دردی رو دوا نمی کرد. دلم ولی بدجوری آشوب بود. داریوش یه قطره آب شده بود رفته بود زیر زمین.

توی ویلا که نبود، کنار دریا ساحل هم که نبود. باغ اطراف ویلا هم نبود، ولی انگار از اول داریوشی وجود نداشته! خاله حسابی نگران شده بود

و لحظه به لحظه بیشتر رنگش می پرید. با سپیده حتی توی انبار رو هم گشتیم. آرمین زد از ویلا بیرون که اطراف رو پاتوق هایی که می

شناخت رو بگرده. از وقت ناهار هم گذشت و هیچ کس حتی به ذهنش خطور نکرد که گشنشه! همه نشسته بودیم دور و هم و به این فکر

میکردیم که کجا ممکنه رفته باشه ... بگذریم از اون فکرایی که دل ادمو آشوب می کرد و ذهنو می کشید سمت بیمارستانا و بدترین حوادث ...

طرفای عصر آرمین پکر برگشت و وقتی خاله کیمیا فهمید جستجو های اونم به جایی نرسیده، زد زیر گریه. آرمین با ناراحتی گفت که هر جا به

ذهنش می رسیده رو گشته، حتی سر وقت شری اینا هم رفته اما خبری نبوده. کم کم منم داشت گریه م می گرفت مثل خاله کیمیا، آرمین نگاه

موشکافانه ای به من انداخت و گفت:

- رزا ... می شه با هم حرف بزنیم؟

با تعجب نگاش کردم، نکنه فهمیده؟!! خوب بفهمه، مگه من چی کار کردم؟!! مامان داشت شونه های خاله کیمیا رو می مالید و اصلا متوجه من

و آرمین نبود، فقط سپیده بود که داشت موشکافانه نگامون می کرد. از جا بلند شدم و گفتم:

- حتماً ...

راه افتاد سمت در و گفت:

- بیا بریم بیرون کنار ساحل، هم قدم می زنیم و هم حرف می زنیم.

دوتایی زدیم از ویلا بیرون، اون لحظه اینقدر نگران بودم و حال خودم وخیم بود که نمی تونست نگران سپیده هم باشم و نگاه های مرموزش! به

دریا که رسیدیم آرمین بدون مقدمه پیچید جلوم و گفت:

- رزا ... بین تو و داریوش اتفاقی افتاده؟!!

متحیر نگاش کردم و خودش ادامه داد:

- داریوش الکی ول نمی کنه بره! می خوام مطمئن بشم ... اگه اتفاقی نیفتاده باشه رفتنش خیلی مرموز می شه. اونوقت باید به پلیس خبر بدیم

دیگه داشت بغضم می ترکید، منتظر یه تلنگر بودم فقط. سکوت رو جایز ندونستم و سرمو به نشونه مثبت تکون دادم. آرمین با ناراحتی گفت:

- چی؟!! خوب چرا زودتر حرف نمی زنی؟ بگو ببینم چی شده؟! اصلاً شما دو تا چرا اتاقاتون رو عوض کردین؟

برای جلوگیری از ریزش اشکام چند لحظه به آسمون خیره شدم و بعد از کشیدن چند نفس عمیق، همه ماجرای شب قبل رو براش تعریف کردم.

آرمین با شنیدن قضیه مثل اسپند روی آتیش شد و گفت:

- وای وای بر من! چرا زودتر نگفتی دختر؟ یعنی حالا کجاس؟ دیگه کجا رو باید برم دنبالش بگردم؟!!

با عذاب وجدان گفتم:

- نمی دونم. آرمین تقصیر منه؟ خودم می دونم دیشب خیلی تند رفتم ولی ... ولی مجبور بودم.

آرمین چرخید به سمتم و یهو داد کشید:

- آخه تو که چیزی راجع به اون نمی دونی. چرا اینقدر عذابش می دی؟ اون از کیش به بعد، از این رو به اون رو شد. رزا یعنی تو تا حالا

نفهمیده بودی که قلب داریوشو به زنجیر کشیدی؟ اون دوستت داشت! همش برای دیدنت لحظه شماری می کرد. کلی نقشه کشیده بود که تو رو

از چنگ رضا دربیاره. همیشه می گفت من تازه عشقمو پیدا کردم به این راحتی میدون رو برای رقیب باز نمی ذارم، رزا مال منه! مال من...!

حالا تو با این حرفات چه به روزش آوردی؟ رزا داریوشو داغون کردی. کاش یکم از غرور و خودخواهیت کم می کردی. داریوشو اینطور نگاه

نکن رزا. قلبش مثل آینه صافه. نگاه به کارای گذشته اش نکن من می شناسمش. داریوش .... می دونم هر چی هم بگم فایده ای نداره و توی

مغز تو فرو نمی ره فقط اینو بدون اگه بلایی سرش بیاد من شخصاً از چشم تو می بینم.

بالاخره تلنگر وارد شد و بغضم ترکید، به هق هق افتادم و گفتم:

- تقصیر من چیه؟! اون تا تقی به توقی می خوره ول می کنه می ره! چرا من باید جواب پس بدم؟!! مگه من حق انتخاب ندارم؟! چون بهش گفتم

نه حالا باید جواب گو باشم؟! چرا اینقدر بی منطقی آخه؟

داد کشید:

- تقصیر توی لعنتی اینه که داریوشو عاشق کردی. اون عشق رو نمی شناخت، اون سردرگمه! خودشو گم کرده! داریوشی که حتی به پدر

مادرش علاقه نداشت حالا عاشق شده!!!! یه نفر رو از خودش بیشتر دوست داره. باید کمکمش می کردی خودشو پیدا کنه، بعد اگه نمی خواستی

کنار میکشیدی ... تو فکر کردی اونم مثل پسرای دیگه است که با آغوش باز از عشقش استقبال کنه؟ نخیر ... اون از احساسش میترسه چون

براش ناشناخته است ... آدم عشقو با مادر می شناسه ... با پدر ... داریوش نشناخت ... با تو شناخت!!! می فهمی لعنتی؟!!

گریه ام به هق هق تبدیل شده بود. دوسش داشتم، ولی می ترسیدم. حرفهای آرمین نمک روی زخمم شده بود. دو زانو افتادم روی زمین،

صورتمو بین دستام پوشوندم و زار زدم ... آرمین هم بی توجه به حال من، هنوز داشت حرف می زد. یه دفعه صدای آرمین قطع شد و دنبالش

صدای جذاب داریوش توی گوشم پیچید:

- چی شــــــده رزا؟!!!

به گوشام اعتماد نداشتم. آیا واقعاً خودش بود؟ یا این فقط توهم ذهن من بود؟ با تعجب دست از روی صورتم برداشتم. یادم رفت داشتم گریه می

کردم. چرخیدم به طرفش و از جا بلند شدم. نه واقعا خودش بود! صورتش، زرد و رنگ پریده شده بود! چشماش طراوت همیشگی رو نداشت.

آرمین جلوش ایستاد و در حالی که با نگرانی سر تا پاش رو چک می کرد که مطمئن بشه سالمه، با عصبانیت گفت:

- معلوم هست تو کجایی؟ ما که هزار بار مردیم و زنده شدیم.

داریوش بدون توجه به حرفای آرمین به طرف من اومد و با تعجب گفت:

- چرا گریه می کنی؟

اشکام دوباره به شدت ریختن روی صورتم، اصلاً نمی تونستم جلوشونو بگیرم. این دفعه اشک شوق بود! داریوش زنده و سالم روبروی من

ایستاده بود. هر چند دلخور ... هر چند پکر! چرخید سمت آرمین، با انگشت منو نشون داد و گفت:

- چی بهش می گفتی؟

آرمین سرشو زیر انداخت و چیزی نگفت. داریوش با فریاد گفت:

- می گم چی بهش گفتی که اینطور داره اشک می ریزه؟! دیدم داشتی سرش داد می کشیدی.

آرمین با لکنت گفت:

- من ... چیزی نگفتم.... داریوش باور کن فقط داشتیم باهم حرف می زدیم.

یه لحظه بچه شدم. دلم می خواست به داریوش بفهمونم که آرمین چقدر دعوام کرده. درست عین بچه ای که به پدرش شکایت می کنه. انگار از

حمایت داریوش شیر شده بودم. با صدای بلند همینطور که گریه می کردم، گفتم:

- بفرما آقا آرمین! اینم دوستت. حالا بازم بگو تو باعث گم شدنش بودی. حالا بازم منو مقصر بدون! د داد بزن پس! چرا ساکتی؟

با این حرف من داریوش جلوی آرمین ایستاد و با تمام قدرت سیلی محکمی توی گوشش زد و گفت:

- عوضی! تو به خاطر من اشکشو در آوردی؟ به خاطر من؟!!! تو خیلی غلط کردی!!! من به خاطر اخلاق گند خودم رفتم. باید یه چند ساعتی

تنهایی سر می کردم. چطور دلت اومد ناراحتش کنی؟

انگار سیلی رو به گوش من زد. چنان شوکه شدم که یه لحظه نفسم بند اومد. باورم نمی شد عکس العملش این باشه. کاش لال شده بودم!

دوباره دستشو بالا برد که سیلی دومو بزنه. آرمین هم بی حرف سرشو زیر انداخته بود و ایستاده بود جلوش. سریع جلوی آرمین ایستادم و

گفتم:

- دیوونه شدی داریوش؟! بس کن. اون که دروغ نمی گفت، من زیادی حساسم! نمی خوام به خاطر من باهم دعوا کنین. قبل از اومدن من شماها

باهم دوست صمیمی بودین. نمی خوام بینتون به هم بخوره. بس کنین!

داریوش وقتی چشمای پر از ترس و نگرانی منو دید دستاشو توی جیب پالتوی بلند مشکی رنگش فرو برد و نگاشو به دریا دوخت. اشکامو پاک

کردم و گفتم:

- همین جا اختلاف ها و دعواها رو می ذاریم و بعد می ریم تو.

آرمین هنوز سر به زیر ایستاده بود و دستش روی گونه اش بود. ا زهمون علاقه ای که به داریوش داشت مشخص بود که جوابش رونمی ده.

وگرنه صد در صد با هم گلاویز می شدن. داریوش نگاه عمیقی به سمتم انداخت و بعدش به سمت آرمین رفت. جلوش ایستاد و چند لحظه نگاش

کرد. آرمین سرشو آورد بالا، همین که نگاشون به هم افتاد یه دفعه تو اغوش هم فرو رفتن. داریوش اهی کشید، زد سر شونه آرمین و با

شرمندگی گفت:

- شرمنده ام آرمین، می دونی که طاقت دیدن...

آرمین حرفشو قطع کرد و گفت:

- مهم نیست. درکت می کنم!

سپس خندید و در حالی که سر شانه داریوش می زد گفت:

- ولی دست مریزاد داداش. هیچ وقت فکر نمی کردم به خاطر یه دختر غیرتی بشی.

داریوش سرشو پایین انداخت و با صدای آهسته ای گفت:

- هنوز حرفای من یادته؟!

آرمین که نگاه کنجکاو منو دید سریع بحثو عوض کرد و گفت:

- من می رم داخل ویلا. شمام بیاین. خبر نمی دم تا برای خاله اینا سورپرایز باشی.

داریوش لبخندی زد و گفت:

- باشه برو.

البته آرمین میخواست خبر نده که کسی بیرون نیاد و ما بتونیم با هم حرف بزنیم. چقدر این پسر آقا بود! از رفتار خودم واقعا شرمنده شدم! الکی

الکی داشتم بین دو تا دوست رو به هم می زدم! خاک بر سر من!

بعد از رفتن آرمین سریع پرسیدم:

- منظورت چی بود؟ کدوم حرفارو؟

اومد جلوم وایساد، دستشو میون موهای پرپشتش فرو کرد و همه شونو داد عقب. انگار فهمیده بود این کار چه تاثیری روی من داره! بعدش

گفت:

- اشکاتو پاک کن اول ...

تند تند تسمو روی صورتم کشیدم و گفتم:

- خیلی خب بگو ...

آهی کشید و گفت:

- بگذر رزا. اون روزا گفتن نداره.

پامو روی زمین کوفتم و گفتم:

- بگو دیگه.

داریوش از دیدن حرکتم لبخند ملایمی زد و با صدایی پر احساس گفت:

- همین پاکی تو و معصومیت کودکانه ته که منو از همه بدی ها دور می کنه رز. هر وقت می خوام یه قدم خلاف بردارم به یاد چشمای معصوم

تو می افتم و همه چیز یادم می ره. ولی عزیز دلم وقتشه بزرگ بشی تا داریوش برات دیوونه تر بشه.

اولین بار بود که از این حرف ناراحت نمی شدم. همه از من می خواستن بزرگ بشم ولی انگار گفتن داریوش با همه برام فرق داشت و بیشتر

از همه به دلم نشست. حرفاش منو به عرش می رسوند. محتاج تک تک کلماتش بودم! صاف سر جام ایستادم و سعی کردم مثل یه خانوم با وقار

رفتار کنم. گفتم:

- داریوش می شه ازت خواهش کنم اون قضیه رو برای من هم توضیح بدی. خیلی کنجکاو شدم که بدونم.

داریوش از دیدن حرکتم از ته دل قهقهه زد و قدمی به سمتم برداشت. سریع یک قدم عقب رفتم و با شیطنت ابرو بالا انداختم. چشماش برق زد و

گفت:

- تو فرشته ای! یه فرشته پاک.

- اِ داریوش اینقدر منو خر نکن. بگو دیگه.

اخمی کرد و گفت:

- اِ بلانسب!

- باشه ... همون! حالا بگو ...

- می ترسم برداشت بد بکنی و ناراحت بشی.

- نمی شــــــــــم.

- خیلی خب خودت خواستی. یه بار با یکی از دوستام که هم جنس خودت بود ولی هیچ شباهتی به تو نداشت داشتم قدم می زدم که یهو دوست

پسر سابقش جلومون سبز شد. یه نگاهی به من کرد و بعدش با بی شرمی دختره رو بغل کرد. یعنی می خواست به من بفهمونه که رابطه شون

خیلی صمیمیه. دختره انتظار داشت من دعوا راه بندازم به خصوص که داشت مثل ابر بهار گریه می کرد تا پسره ولش کنه. ولی من خیلی بی

تفاوت به پسره گفتم فردا بیا محضر تا سندشو به نامت بزنم. اینو گفتم که بهش بفهمونم برام هیچ اهمیتی نداره. بعد هم ولشون کردم و رفتم.

فرداش که این قضیه رو برای دوستام تعریف کردم آخرش اضافه کردم هیچ دختری لیاقت اینو نداره که بخوای به خاطرش خودت رو به زحمت

بندازی. آرمین الان داشت همون حرف منو یادآوری می کرد.

در سکوت بهش خیره شده بودم. از فکر داریوش در کنار دختری دیگه خون خونمو می خورد ولی اصلاً دوست نداشتم عکس العملی نشون بدم.

چقدر دوست داشتم بفهمم رابطه اش با دخترای دیگه در چه حد بوده! ولی مگه می شد همچین سوالی رو پرسید؟!! تو فکر فرو رفته بودم که یه

دفعه داریوش جلوم ایستاد و گفت:

- دیشب گفتم تا وقتی که منو باور نکنی، بر نمی گردم. ولی نتونستم! طاقت نیاوردم رزا ... می فهمی احساسمو؟ مجبور شدم برگردم ...

افکار مخربم رو فراموش کردم، لبخندی زدم و با شیطنت گفتم:

- می دونستم بر می گردی. هر چی به خاله اینا گفتم، قبول نکردن. می ترسیدن یه بلایی سرت اومده باشه. داشتن از نگرانی دق می کردن!

با لحن خاصی گفت:

- توام نگرانم بودی؟

به دروغ گفتم:

- خوب نه. برای چی باید نگران می شدم؟ تو به من گفته بودی که می ری.

خندید و گفت:

- امان از این غرور تو! درضمن نمی خوام دیگه ببینم که داری گریه می کنی!

یهو یاد جریان گریه و سیلی و اینا افتادم و گفتم:

- گریه کردن من چه ربطی به تو داره که تازه به خاطرش دست روی صمیمی ترین دوستت بلند می کنی؟

دوباره به دریا خیره شده و گفت:

- دست خودم نیست رزا. وقتی می بینم گریه می کنی یه چیزی از وجودم کم می شه! یه حسی بهم دست می ده که بدترین حس دنیاس. به زنده

بودن خودم شک می کنم. حس می کنم توی یه قفسم و قادر به نفس کشیدن هم نیستم. نمی دونم تونستم منظورم رو بهت بفهمونم یا نه؟ ولی در

هر حال هر چی که هست خیلی بده و منو حسابی کلافه می کنه. پس هیچوقت گریه نکن. هیچوقت!

برگشت به سمتم، نگام کرد و گفت:

- من خودمم سر از احساسم در نمی یارم، چطور می خوای واست توصیفش کنم آخه؟

فقط نگاش کردم. چقدر خوب بود، کسی اینطور عاشق آدم بشه! و مهم تر از اون اینکه حرفاشو اینقدر قشنگ بزنه. هر دو داشتیم خیره به هم

نگاه می کردیم، دیگه داشت کار خطرناک می شد که گفتم:

- بهتره بریم تو ، مامانت خیلی نگران شده بنده خدا!

سرشو تکون داد و گفت:

- باشه ... بریم ...

وقتی رفتیم داخل، خاله و مامان و سپیده با دیدن داریوش هم خوشحال شدند و هم کلی نصیحت و دعوایش کردن. خاله کیمیا که اینقدر داد کشید

حنجره اش خش برداشت! ولی داریوش در کمال خونسردی فقط می گفت:

- ببخشید! کار مهمی پیش اومد، باید می رفتم.

آخر سر همبرای فیصله دادن به هوارهای خاله کیمیا که داشت دیگه از حال می رفت گفت:

- مامان جان بیخیال دیگه! اصلاً برای اینکه همه از دلخوری در بیاین، برای همه تون قهوه می یارم. چطوره؟

اینو گفت و بلند شد رفت توی آشپزخونه. ناخوداگاه منم بلند شدم و دنبالش رفتم. کسی که حواسش به ما نبود، مامان باز داشت شونه های خاله

کیمیا رو می مالید! کلا فکر کنم مامان به عنوان ماساژور اومده بود سفر! هی این از حال می رفت مامان دلداریش می داد. اما کلا از

برخوردای خاله کیمیا می شد به عصبی بودن و اعصاب ضعیفش پی برد. همین که پامو گذاشتم توی آشپزخونه چرخید به سمتم و با لحن بامزه

ای گفت:

- برم به مامانم بگم دلیل گم شدن پسرت این خانوم خانوماست که زل میزنه تو چشمام و چشمشو به روی احساسم می بنده!

رفتم سر کابینت تا فنجون بردارم و گفتم:

- اتفاقا بد هم نمی شه! فقط مامانت هم منو هم تورو می ندازه از ویلا بیرون! البته قول نمی دم که مامان من هم حلق آویزت نکنه!

خندید و گفت:

- هم مامان من باید دلش بخواد ، هم مامان تو!!!

قهوه جوش رو از دستش گرفتم، مشغول ریختن قهوه ها توی فنجون ها شدم و گفتم:

- تا حالا کسی بهت گفته اعتماد به نفست تو سقفه؟!!

خم شد توی صورتم و گفت:

- آره ... تو ...

سینی رو برداشتم و گفتم:

- اوف! چه شخصیت مهمی!!!

خندیدم و نفس داغش پخش صورتم شد، سریع سینی رو برداشتم که برم بیرون. وقتی می خواستم از در آشپزخونه خارج بشم، سرشو نزدیک

گوشم آورد و با لحن خنده داری گفت:

- عاشقتم دیوونه من!

نمی تونستم منکر قندی بشم که با حرفاش تو دلم آب می شد. با خنده گفتم:

- هی آقا، متلک می ندازی وایسا جواب بگیر!

با خنده ایستاد و به طرفم برگشت. گفتم:

- تو اصلاً می دونی عشق یعنی چه؟

یه تای کمون ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- سوال جالبی پرسیدی! الآن بهت می گم. بیا بیرون.

همراهش از آشپزخونه خارج شدم. مونده بودم چی میخواد بهم بگه که تو آشپزخونه نمی شد. می ترسیدم جلوی جمع حرفی بزنه. سینی قهوه

رو روی میز گذاشتم و به داریوش خیره شدم. در کمال حیرت من یه راست رفت سمت پیانوی کنار سالن. با تعجب نگاش می کردم. روی مبل

کنار سپیده ولو شدم و سپیده کنار گوشم گفت:

- بلده؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- من چه می دونم!

نگاه کنجکاومو به آرمین انداختم و اون که از نگاهم پی به تردیدم برده بود، با پلک زدن تأییدش کرد. صدای زیبای پیانو تو سالن پیچید. نگاه

خاله کیمیا به داریوش غرق افتخار و لذت شد و اصلا یادش رفت داشته از حال می رفته! آهنگی که می زد آشنا بود! بعد از لحظاتی صدای

زیبای داریوش تو سالن پیچید و تازه فهمیدم اهنگ داستان عشق رو می زنه. باورم نمی شد که اینقدر زیبا بخونه. واقعاً که صدای محشری

داشت:

- Where do I begin

از کجا آغاز کنم

To tell the story

Of how great a love can be

گفتن ماجرایی را که یک عشق چقدر می تواند بزرگ باشد

The sweet love story that is older than the sea

ماجرای عاشقانه شیرینی را که از دریا کهن سال تر است

The simple truth about the love She brings to me

حقیقتی ساده درباره عشقی که او به می بخشد

Where do I start

از کجا آغاز کنم ؟

with her first hello

با اولین سلامش

She gave a meaningTo this empty world of mine.

به دنیای خالیم معنا داد

There is never be another love

عشق دیگری دوباره نخواهد بود

Another timeShe came into my lifeAnd made the living fine

زمانی دیگر او به زندگیم آمد و زندگی را زیبا کرد

She fills my heart

او قلبم را پر می کند !

With very special things

او قلبم را با چیزهای خاص پر می کند

With angel songsWith wild imagining

با آوازهای فرشتگان ، با تصورات وحشی

She fills my soulWith so much Love

او قلبم را با عشقی بزرگ پر می کند

That everywhere I goI am never lonely

که هر جا می روم با عشق او هیچوقت تنها نیستم

With her along.Who could be lonely

چه کسی می تواند تنها باشد ؟

I reach for her hand It's always there

به سوی دست هایش دست دراز می کنم ، او همیشه حاضر است

How long does it last

چقدر طول خواهد کشید ؟

can love be measure by the hours in a day

آیا می توان عشق را با ساعات یک روز اندازه گرفت

I have no answers now But this much I can say

اکنون جوابی ندارم ولی می توانم بگویم که

I know I ll need her Till the stars.All burn away

می دانم به او نیاز دارم تا زمانی که ستارگان همه خاموش شوند

And she be there

و او باقی خواهد بود .

How long does it last

چقدر طول خواهد کشید ؟

Can be love measureby the hours in a day

آیا می توان عشق را با ساعات یک روز اندازه گرفت

I have no answersNow But this much I can say

اکنون جوابی ندارم ولی می توانم بگویم که

I know I ll need her Till the'til the stars all burn away

می دانم به او نیاز دارم تا زمانی که ستارگان همه خاموش شوند

And S he'll be there

و او باقی خواهد بود .

خدا رو شکر زبانم اینقد خوب بود که بفهمم چی خوند! بعدش هم عاشق این فیلم و متن آهنگش بودم. اینقدر قشنگ جواب سوالمو داد که جای

هیچ بحثی باقی نذاشت. اما بازم دلیل نمی شد به عشقش جواب بدم. من گذشته رو پیش روم داشتم. که شاید اون ازش حتی خبر هم نداشت. شاید

اگه یه روزی می فهمید مامان من چه به روز بابای بیچاره اش آورده ازم دل می برید و می رفت. شاید هم براش مهم نبود! نمی دونم!

شامو روی تراس خوردیم. منظره دریا در حالی که عکس ماه روی آب افتاده بود اشتهامو زیاد کرده بود. به خصوص که ناهار هم نخورده بودم!

بعد از خوردن شام و دسر، مامان و خاله کیمیا به بهونه سردی هوا به داخل ویلا رفتن ولی ما همون جا نشستیم. نور ماه توی دریا واقعاً غوغا

می کرد. داریوش با صدای گرفته ای گفت:

- نظرت چیه؟

چنان محو دریا و زیبایی ها و عظمتش شده بودم که متوجه منظور داریوش نشدم و با لحنی شیفته گفتم:

- خیلی قشنگه! امشب دریا نقره ای شده. واقعاً محشره!

آهی کشید و گفت:

- منظورم به خودم بود!

تازه متوجه شدم و با تعجب پرسیدم:

- خودت؟!

- آره. نظرت در مورد من چیه؟

چند لحظه ای مکث کردم و سپس گفتم:

- همون که بود!

چیز دیگه ای نمی تونستم بهش بگم. به سمتم چرخید و گفت:

- آخه چرا؟ من باید چی کار کنم که تو گذشته منو فراموش کنی؟! رزا آدم باید توی زندگیش بخشش داشته باشه. تو باید به من یه فرصت دیگه

بدی. عزیزم من توی خودم پتانسیل اینو می بینم که تو رو خوشبخت ترین زن روی کره زمین کنم! قسم می خورم! تو دیگه چی می خوای؟!! من

حتی ازت عشق هم نمی خوام، چون ... چون رزا تو رو باید پرستید! بدون اینکه ازت انتظاری داشته باشم! دوست داشتن وظیفه منه و خانومی

کردن وظیفه تو ... رز من! انسان جایزالخطاست اینو قبول نداری؟

قلبم داشت دیوونه م می کرد! تا جایی که دوست داشتم درش بیارم پرتش کنم اونطرف! نمی ذاشت عقلم تمرکز کنه و همه اش دخالت بیجا می

کرد. گفتم:

- چرا قبول دارم.

- خب پس چی می گی؟ رز ...

نفس عمیقی کشید و گفت:

- من تصمیممو گرفتم، می خوام بیام خواستگاریت!

برای یه لحظه از ته دلم خوشحال شدم. ولی این شادی زیاد طول نکشید. چون بازم گذشته جلوم سرک کشید! مثل یه سد بلند و غیر قابل نفوذ!

من و داریوش برای هم ساخته نشده بودیم. حالا هر چقدر هم که دیوونه هم باشیم! به زور گفتم:

- جوابت از همین الآن معلومه.

اخم کرد و گفت:

- چیه؟!

مشغول بازی با انگشتام شدم و گفتم:

- منفی ...

با خشم دستشو روی میز کوبید و گفت:

- آخه چرا؟! بابا رحم و مروت هم بد چیزی نیست به خدا.

داریوش باید می فهمید، باید همه چیز رو می فهمید تا دلیل مخالفت های منو هم بفهمه. اگه می خواست پس بکشه همین الان بهترین فرصت

بود. پس گفتم:

- داریوش مگه تو قضیه بابا و مامانت و بابا مامان منو نمی دونی؟

با حیرت صاف نشست و گفت:

- نه! مگه چی شده؟

خیلی خلاصه برایش تعریف کردم. تا جایی که به اون مربوط بود رو گفتم، با اینکه سخت بود ولی همه اش رو گفتم. وقتی حرفام تموم شد گفتم:

- به همین علت، نه بابای تو راضی می شه، نه مامان و بابای من.

با بهت هر دو دستش رو روی میز گذاشت و گفت:

- پس اون زن مامان توئه!!!

پلک زدم و گفتم:

- اِ می دونستی؟!!

پوزخند نشست گوشه لباش، زمزمه کرد:

- من از همه زندگی بابام خبر دارم! باورم نمی شه! اون زن چشم سبزی که بعضی وقتا بابا ازش یاد می کرد مامان توئه! پس سرنوشت ... از

سر نوشت!

اینبار نوبت من بود که بهت زده نگاش کنم، هنوز پوزخند گوشه لبش بود و نگام نمی کرد. زمزمه کرد:

- بابای من ، با یه نگاه دلشو به یه دختر چشم زمردی باخت! من مسخره اش می کردم، می گفتم برو بابا ممکن نیست! هوس بوده! همون بهتر

که رفت! اما حالا ... منو ببین رز ...

نگاش کردم، به خودش اشاره کرد و گفت:

- من ، آیینه جوونی های بابام! مو نمی زنم باهاش ... و تو ... خیلی شبیه مامانتی ... خیلی! حاضرم قسم بخورم که مامانت وقتی هم سن تو

بوده دقیقاً چهره تو رو داشته ... درسته؟!!

سرمو تکون دادم...

لبخند تلخی زد و گفت:

- پسر کو ندارد نشان از پدر؟!! دقیقاً با یه نگاه دل به دختری ...

آهی کشید و گفت:

- اما یه فرقی بین عشق من و بابام هست ...

- چه فرقی؟

- اگه اون شبی که بهت شماره دادم گرفته بودی، هیچ عشقی شکل نمی گرفت رزا! هیچ عشقی ... تو با مخالفتت منو به بند کشیدی. اما سرعت

رشد این عشق ... همه اش توی گذشته است. توی ژن منه! بابا حتی ژن عشقشو هم به من داد. چون عشق مامانت با خونش عجین شده بود!

آه عمیقی کشید و سرشو گذاشت روی میز. انگار واقعاً سردرگم شده بود. تو همون حالت با غم گفت:

- واقعاً تو کار خدا موندم. این همه سنگ باید جلوی پای من باشه؟!!

بعدش سکوت کرد. نیازی نداشت که از من جوابی دریافت کنه چون من جوابی نداشتم که بهش بدم. آرمین و سپده لب نرده های تراس ایستاده

بودن و غرق حرف زدن بودن. اصلاً متوجه ما دو تا و دلای پر از غممون هم نبودن! زل زده بودم به ماه نیمه تموم تو آسمون که یهو داریوش

سرشو بالا آورد، خیره به من نگاه کرد و گفت:

- تو منو می خوای یا نه رزا؟

حسابی جا خوردم و گفتم:

- این دیگه چه سوالیه؟

با هیجان گفت:

- ببین رزا! اگه بدونم تو هم منو دوست داری، برای به دست آوردنت هر کاری می کنم! هیچی هم برام مهم نیست. حتی اگه شده از خونواده

هامون هم می گذریم.

دلم غنج می رفت از اینکه می دیدم با این حرارت صحبت می کنه و بی رحمی مامان من اصلاً براش مهم نیست و ازدواج با من براش از هر

چیزی مهم تره. ولی با این حال با خنده گفتم:

- اینقدر به شکمت صابون نزن کف بالا می یاری. من به هیچ وجه خانوادمو به خاطر تو ول نمی کنم.

انگار هیجانش ته کشید. بنده خدا هنوز به زبون مثل نیش مار من عادت نکرده بود! با دلخوری نگام کرد و بعدش دوباره سرشو روی میز

گذاشت. بیچاره! نمی دونست تو ذهنش به راضی کردن من فکر کنه یا راضی کردن باباش یا راضی کردن خونواده من! دلش براش کباب بود!!!

خودمم از این که اینطور باهاش حرف می زدم، ناراحت بودم. ولی دست خودم نبود. چاره ای جز این نداشتیم. من و داریوش دو خط موازی

بودیم و من نمی خواستم هیچ کدوم به خاطر اون یکی بشکنیم. آرمین و سپیده تازه حواسشون جمع ما شد و آرمین با دیدن وضعیت داریوش با

ناراحتی گفت:

- چی شده؟ شما دوتا که باز غمبرک زدین! دوباره پریدین به همدیگه؟

داریوش بدون اینکه سرشو برداره، با لحن بامزه ای گفت:

- آرمین این دختر برای من اعصاب نذاشته. دیگه دارم خل می شم. یهو هم دیدی افتادم مردم. اگه مردم حلالم کن.

آرمین که از حرفای داریوش خنده اش گرفته بود خندید و گفت:

- خدا بیامرزدت! به سلامتی کی؟

داریوش سرشو بلند کرد، جدی شد و با اخم گفت:

- وقت گل نی! واقعاً هیچ کس به فکر من نیست.

میخواستم هر چه زودتر اون بحث رو فیصله بدم. حوصله نداشتم، برای همینم با عصبانیت ساختگی گفتم:

- می بینی سپیده! ما امسال دو تا مسافرت رفتیم به دهنمون زهر مار شد. اون از کیش و اینم از شمال.

داریوش که منظورمو به خوبی فهمیده بود گفت:

- اِ اینجوریاست؟ خیلی خوب دیگه من حرف نمی زنم تا بهت خوش بگذره. برو لذت ببر!

با زدن این حرف سرشو به پشتی صندلی تکیه داد و چشماشو بست. سپیده به من چشم غره ای رفت که یعنی خیلی دارم زیاده روی می کنم.

آرمین به سمت در تراس رفت و رو به سپیده گفت:

- بیا من و تو بریم یه خورده کنار ساحل راه بریم. این دو تا هم تنها باشن بیشتر جر و بحث کنن بلکه به نتیجه برسن.

سپیده با لبخند همراه آرمین به راه افتاد. داریوش طبق قولی که داد، دیگه حرف نزد. حدود یه ساعت دیگه من نشسته بودم به دریا و سیاهیش

نگاه می کردم و داریوش هم چشماشو بسته بود و فقط از نوع نفس کشیدنش می شد فهمید که بیداره و هوشیار. اون شب فقط به سپیده و آرمین

خوش گذشت. وقتی به داخل ویلا برگشتند، منم تازه قصد کرده بودم برم بخوابم. اینقدر داریوش هیچی نگفت که حوصله ام سر رفت و خوابم

گرفت. برای همینم بی توجه بهش از جا بلند شدم و رفتم تو.

سپیده با چشمایی که از زور شادی ستاره باران شده بود و لبهایی که پر از لبخند بود دستمو گرفت وکشیدم توی اتاقش. در اتاق رو بست و

گفت:

- رزا رزا رزا یه خبر داغ.

اینقدر با خودم درگیری فکری داشتم که حس می کردم همه مغزم کوفته است. از این رو با بی حوصلگی گفتم:

- نمی خواد بگی چون نه حالشو دارم و نه حوصلشو.

نیمی از هیجانش پرید و گفت:

- مرض بگیری که فقط بلدی ضد حال بزنی! خوب مثل آدم بپرس چه خبری؟ من که در هر صورت حرفم رو

می زنم، پس آدم باش.

داشتم از زور سر درد می مردم. با کلافگی گفتم:

- تو که فقط به خودت فکر می کنی، خوب بگو خبر مزخرفت چیه؟

بدون مقدمه و کوبنده گفت:

- آرمین امشب ازم خواستگاری کرد.

اونقدر تعجب کردم که نتونستم جلوی فریادمو بگیرم. با صدای بلندی گفتم:

- چی؟

با ترس یکی از دستاشو جلوی دهن من گذاشت و انگشت اشاره دست دیگه شو جلوی بینیش گرفت و گفت:

- اِ چه مرگته چرا داد می زنی؟ الان همه می فهمن. هیچی ... آرمین گفت که از من خوشش اومده و ازم خواستگاری کرد.

نزدیک بود از زور حیرت پس بیفتم. فهمیده بودم از هم خوششون اومده! ولی نه دیگه تا این حد!!! دستشو پس زدم و با صدای جیغ مانندی که

سعی داشتم بالا نرود، گفتم:

- تو چی گفتی؟

شوک بعدی رو وارد کرد و گفت:

- قبول کردم.

حیرتم چند برابر شد. تقریباً داد زدم و گفتم:

- قبول کردی؟! یعنی چه؟ بدون مشورت با پدر و مادرت قبول کردی؟ بدون هیچ ناز و نوزی؟

با خونسردی لب تخت نشست و در حالیکه با ناخن های بلندش بازی می کرد گفت:

- آره چون می دونم اونام قبولش می کنن. آرمین پسر خوبیه. از همون روز اول ازش خوشم اومد. توام لطف کن اینقد هوار نزن! به خدا آرمین

اتاق بغلیه! الان می گه دختره چه هوله! همه رو خبر کرد!

دیگه نزدیک بود غش کنم، نفس عمیقی کشیدم و رفتم سمت در اتاق و گفتم:

- شما دو تا که خودتون بریدین و دوختین. اگه آینده پشیمون شدی چی؟

- پشیمون بشم؟! محاله! آرمین پسر فوق العاده ایه. من واقعاً شانس آوردم که اونم از من خوشش اومد. باورت

نمی شه رزا من همون کیش از آرمین خوشم اومد، ولی خجالت می کشیدم بهت بگم. حالا که ازم خواستگاری کرده تازه حس می کنم قلبم آروم

گرفته.

درو باز کردم و گفتم:

- باورم نمی شه سپیده! تو اینقدر خودسر نبودی که.

چون درو باز کردم صداشو پایین تر اورد و با چشمای گرد شده گفت:

- خودسر یعنی چه؟ من از آرمین خوشم اومده. چرا باید کاری کنم که از دستش بدم؟ مطمئنم که بابا و مامان هم مخالفتی ندارن.

گفتم:

- خوب بسه دیگه. بکپ تا منو سکته ندادی! خدا آخر عاقبت ما رو با این کارای تو بخیر کنه.

دراز کشید روی تخت و برای اینکه لج منو در بیاره، گفت:

- امیدوارم به زودی شیرینی عروسی تو و داریوش رو بخوریم!

دلم می خواست از ته دل بگم « انشالله». ولی به جایش گفتم:

- بهت گفتم کپه مرگتو بذار سپیده. تو چی کار داری به من؟ واسه خودت از این آرزوها بکن.

و قبل از اینکه بتونه بازم حرفی بزنه از اتاقش بیرون رفتم و رفتم سمت پله ها . به فکر فرو رفته بودم که ای کاش داریوش هم به پاکی آرمین

بود! کاش گذشته ای توی زندگیمون نبود. اونوقت با سر قبولش می کردم و منتش رو هم داشتم. ولی افسوس...!

بازم تا چشم باز کردم اول از همه بیدار شده بودم. جالب بود که هوای شمال به جای اینکه بی حالم کنه، تازه سر حالم کرده بود. حوصله بیرون

رفتن از ویلا رو نداشتم. چون دوباره داشت بارون می بارید. یه کم سر جام غلت زدم تا بقیه هم بیدار شدن، ولی رخت خوابم اینقدر گرم بود که

حال از جا بلند شدن رو نداشتم. در اصل داشتم به این فکر میکردم که بیدار بشم چی کار کنم! مشغول عشق بازی با رخت خوابم بودم که صدای

داریوش رو شنیدم. از پشت در می گفت:

- من بیدارش می کنم خاله جان.

حدس زدم که قصد داخل شدن داره. سریع چشمامو بستم تا فکر کنه هنوز خوابم. در اتاق به آرومی باز شد و به دنبالش بوی عطر داریوش تو

اتاق پیچید. چه بوی خوبی بود! اگه کسی روزی از من می پرسید عشق چه بویی می ده بی شک عطر داریوشو معرفی می کردم. از صدای خش

خش لباس هاش حدس زدم که جلو می یاد. لب تخت نشست، اینو از فرو رفتن تشک فهمیدم. بعد هم از سنگین شدن موهام که روی بالش پخش

بود فهمیدم که دستش رو به آرومی روی موهام می کشه. منتظر بودم هر آن صدام کنه. ولی چیزی نمی گفت و تو سکوت به من خیره شده بود.

به راحتی سنگینی نگاشو احساس می کردم. کم مونده بود خنده ام بگیره. زیر نگاش هیچ کاری نمی تونست بکنم. چند دقیقه ای گذشت که گفت:

- چشم هایت را به رویم باز کن لحظه عشق مرا آغاز کن

بعدش هم سرشو نزدیک گوشم آورد و گفت:

- رزا جان ... بیداری خانومی؟

جوابی ندادم و همون طور چشم هامو بسته نگه داشتم. گفت:

- بیدار شو دیگه رزا خانوم. امروز خیلی کار داریم. اگه دست من بود، می ذاشتم تا هر وقت که دوست داری بخوابی عزیزم. ولی دستور دادن

که بیدار بشی!

با صدایی تقریباً خواب آلود زمزمه کردم:

- ولم کن. خوابم می یاد.

داریوش که پیدا بود بود از حالت من خنده اش گرفته گفت:

- نگاه نگاه ... عین بچه کوچولو ها می مونی به خدا. الهی قربونت برم! می دونم عزیزم. دیشب تا دیر وقت بیدار بودی، ولی سعی کن خستگی

رو از خودت دور کنی و بیدار بشی. کلی کار داریم خانوم ...

بعد یه دفعه لحنش عوض شد و گفت:

- بی انصاف دلم واسه چشمات تنگ شده! جون من چشماتو باز کن. خوب؟

خنده ام گرفت و برای اینکه اذیتش کنم، پشتمو بهش کردم و همونطور با چشم بسته گفتم:

- برو بیرون. می خوام بخوابم.

خندید و گفت:

- عزیز دلم داری اذیت می کنی؟ باشه، می خوای بخوابی بخواب. فقط یه لحظه چشماتو باز کن.

سعی کردم خنده مو قورت بدم. به طرفش برگشتم و چشمامو کامل باز کردم و گفتم:

- بیا! حالا لطف کن شرتو کم کن، می خوام بخوابم.

داریوش با لحنی کشیده و صدایی آروم و احساس آلود، به شکلی که قلبمو دیوونه وار به قفسه سینه ام

می کوبوند گفت:

- فدای اون چشات بشم! چشم، تو بگو برو بمیر! من رفتم. به خاله هم می گم، عشق من خوابش می یاد. تا هر وقت که می خوای بخواب عشق

کوچولوی من.

داشتم پر پر می زدم برای اینکه بپرم تو بغلش! داریوش آهی کشید و راه افتاد سمت در. برای اینکه خیلی توی خیالات غرق نشم، با خنده از

تخت پریدم بیرون و گفتم:

- وایسا منم اومدم.

داریوش سر جاش وایساد و همینطور که چپ چپ نگام می کرد، خندید و گفت:

- ای ناقلا! من نمی دونم چرا همیشه گول تو رو می خورم!

- واسه اینکه همونطور که قبلاً هم گفتم خیلی ساده ای! البته فقط در مقابل من.

انتظار داشتم که جواب دندون شکنی ازش بشنوم، ولی در کمال حیرت من با خنده گفت:

- بر منکرش لعنت خانوم گل! چون فقط عاشق توام.

شونه هامو بالا انداختم و با هم از اتاق خارج شدیم. داریوش اصلاً کینه نداشت. با برخوردی که دیشب باهاش داشتم گفتم حتماً تا چند روز با من

سر و سنگین رفتار می کنه. ولی اون طوری رفتار می کرد انگار هیچ اتفاقی نیفتاده! جدیداً ترجیح می دادم زیاد باهاش تنها نشم چون ممکن

بود کنترلم رو از دست بدهم و اتفاقی بیفته که نباید. مگه من چقدر توان و تجربه داشتم! هجده سالم که بیشتر نبود سر تا پام نیاز بود! درسته که

کمبود محبت نداشتم، اما هیچ وقت هم محبتی از جنس محبت داریوش توی زندگیم نداشتم! داریوش داشت ذره ذره خودش رو توی خونم تزریق

می کرد و الحق که راه راضی کردنم رو خیلی خوب بلد بود. هر چقدر هم که دست و پا می زدم بالاخره یه جا کم می اوردم.

به دستشویی رفتم و بعد از شستن دست و صورتم راهی آشپزخانه شدم و صبحونه مفصلی خوردم. خاله مرتب به داریوش و آرمین دستور می

داد و اون دو نفر هم انجام می دادند. بنده خدا نیره هم همه اش در حال بدو بدو بود! بریز و بپاشی درست شده بود تماشایی! با تعجب از سپیده

پرسیدم:

- سپیده اینجا چه خبره؟ چرا اینا اینقدر به تکاپو افتادن؟

- شب قراره مهمون بیاد.

- چه مهمونی؟

- یه عالمه از دوستای خاله کیمیا و چند تایی هم از دوستای آرمین و داریوش.

سری تکون دادم و گفتم:

- پس شب اینجا خیلی شلوغ می شه!

- آره. پاشو بریم توی اتاق من لباستو هم بیار تا کم کم حاضر بشیم.

چشمامو گرد کردم و گفتم:

- حالت خوبه سپید؟ حالا که خیلی زوده!

- خوب چی کار کنم؟ حوصله ام سر رفته!

- می یای بریم جنگل؟

این بار نوبت اون بود که تعجب کنه:

- دو تایی؟

- نه با آرمین و داریوش.

- اون دوتا که کار دارن، نمی تونن بیان.

- کاری نداره که به بهونه یه کاری می زنیم بیرون. تو برو به آرمین بگو.

- نمی تونم. خجالت می کشم!

- وا! ناسلامتی در آینده قراره شوهرت بشه.

- برای همین خجالت می کشم. خودت بگو.

- خاک تو گورت کنم! توی بی حیا با حیا بشی برای من نوبره والا! من که به آرمین نمی گم، ولی می تونم مخ داریوشو بزنم.

بعد از این حرف چرخیدم سمت داریوش و آرمین که مشغول جا به جا کردن یه کاناپه بودن. اصلا هم حواسشو به ما نبود اینقدر نگاه به داریوش

ردم تا سنگینی نگامو حس کرد و چرخید به سمتم. همین که نگامون تو هم قفل شد لبخندی زد و چشمک زد. لبخند زدم و سرمو کج کردم، گیج

شد و خیره بهم موند. آرمین تشر زد:

- حواست کجاست داریوش؟!!

داریوش یهو به خودش اومد، نگاشو از من گرفت و گفت:

- هان چیه؟

- چرا وایسادی؟!! بیا دیگه!

داریوش مبل رو تکون داد و باز خیره شد بهم، دوباره کله مو کج کردم و اینبار دو سه بار پلک زدم و لبامو هم غنچه کردم. یهو مبلو ول کرد و

اومد سمت من، آرمین داد کشید:

- داریـــــوش! روانی پامو شل کردی!

اما داریوش حتی برنگشت ببینه چه به روزه آرمین آورده ، اومد جلوم ایستاد و بی توجه به سپیده که کنارم نشسته بود دستاشو بالای مبلی که

روش نشسته بودم گذاشت و کامل خم شد روی صورتم. با ترس به آشپزخونه نگاه کردم. مامان اینا غرق کار بودن، خدا رو شکر حواسشون به

ما نبود. اینقدر نزدیکم بود که نیاز های شدید دوران نوجوونیم داشتن خودشونو یکی یکی به رخ می کشیدن، نفس بریده گفتم:

- داریوش ...

چشماشو ریز کرد و با لذت گفت:

- جانم!؟ چته دختر؟! چرا می خوای دیوونه کنی؟

دلم یه جوری می شد، خواستم زودتر حرفمو بزنم که بره و اینجوری خرابم نکنه! گفتم:

- داریوش حوصله ام سر رفته. می شه بریم بیرون؟

اخمی کرد و گفت:

- خانومی آخه با مامان چی کار کنم؟ نمی بینی اینهمه کار ریخته سرمون؟

زبون نفهم شدم و گفتم:

- داریوش من می خوام برم جنگل!

اخمش غلیظ شد و گفت:

- تنهـــــــا؟!

- نخیر تو رو صدا کردم که ازت بخوام با هم بریم.

لبخندی شیرین زد و گفت:

- ممنونم که واسه همراهیت منو انتخاب کردی، ولی مامان و خاله تنهایی از پس کارا بر نمی یان. درک کن رزای من.

«رزای من»! چه حرفی! چه حرف شیرینی. پس داریوش نسبت به من حس تملک داشت. وای خدایا! چقدر این حس شیرین بود! سعی کردم

خونسرد بمونم و گفتم:

- شما مگه خریدارو نکردین؟

- چرا، ولی کارای دیگه مونده.

با لجبازی گفتم:

- خوب زود می یایم. مهمونا تا اون موقع که هنوز نیومدن.

می دیدم که از دست من کلافه می شه. انگار قدرت نه گفتن قاطع رو به من نداشت و دوست داشت خودم پشیمون بشم.

- چی بگم من از دست تو؟

باز ناز کردم، چند بار چشمامو باز و بسته کردم و با ناز گفتم:

- داریوش! به خاطر من!

باز از خود بیخود شد، باز همه چی یادش رفت! خودم خوب می دونستم که این کار تیر خلاص داریوشه. نقطه ضعفش خوب دستم اومده بود. تا

این کار رو کردم بیشتر روی صورتم خم شد و با جدیت گفت:

- به خاطر تو هر کاری می کنم! این که سهله. پاشو حاضر شو.

از اینکه نقشه ام گرفت خیلی ذوق زده شدم دو کف دستم رو به هم کوبیدم. داریوش با لبخندی محو کنار رفت و من از جا پریدم، به سپیده اشاره

کردم و هر دو به سمت اتاق هامون دویدیم. یک دست لباس سبز، درست رنگ چشمام پوشیدم. از اتاق که بیرون اومدم، مامان که تازه از

بیرون رفتن ما با خبر شده بود با اخم گفت:

- امروز روز بیرون رفتن نبود رزا! زود بر می گردین ها و گرنه من می دونم و تو.

طبق معمول از در محبت وارد شدم. گونه شو بوسیدم و گفتم:

- الهی این رزا روزی صد بار فدای تو بشه! چشم زود بر می گردیم.

نگاه خاله کیمیا در نظرم کمی عجیب بود. انگار با نگرانی و ترس به من نگاه می کرد. بهش نزدیک شدم و بعد از بوسیدن گونه اش گفتم:

- زود بر می گردیم خاله جون. نگران نباشین.

خاله هم گونه ام رو بوسید ولی سردی بوسه اش کاملاً محسوس بود. وقتی داریوش با سر خوشی از پله ها پایین اومد خاله کیمیا سریع به

طرفش رفت و دستش رو کشید. داریوش با تعجب به مادرش نگاه کرد و گفت:

- چی شده مامان؟

خاله کیمیا به سردی گفت:

- بیا این طرف کارت دارم.

با کمی فاصله از ما ایستادن و می دیدم که چطور خاله با عصبانیت قصد داره چیزی رو به داریوش بفهمونه. داریوش هم کم کم داشت عصبی

می شد. جالب اینجا بود که مامانم با دیدن اون حرکت خاله کیمیا عصبی شد و چیزی زیر لب گفت که نفهمیدم. سر از کار اونا در نمی یاوردم

انگار اون اداها مخصوص دنیای بزرگترا بود که من درکش نمی کردم. بی خیال شونه ای بالا انداختم و از ویلا خارج شدم. سپیده و آرمین هم

بی خیال تر از من کنار ماشین حاضر و آماده ایستاده بودن. آرمین با دیدن من پرسید:

- داریوش هنوز حاضر نشده؟

- چرا اونم داره می یاد خاله کیمیا کارش داشت.

همون لحظه صدای داریوش از پشت سرم بلند شد:

- منم اومدم می تونیم بریم.

قرار شد با ماشین بابا برویم و من خودم پشت فرمون نشستم. سپیده و آرمین هم عقب نشستن و حرفاشون از همون اول کار شروع شد.

داریوش نگاهی به اونا انداخت و گفت:

- خوش به حالشون! چه دنیایی برای خودشون ساختن. کاش منم یه ذره از اقبال آرمین رو داشتم.

با شیطنت گفتم:

- یعنی تو هم سپیده رو می خواستی؟ چرا زودتر نگفتی؟

با اخم گفت:

- دیگه از این شوخیا با من نکن! خوشم نمی یاد. تو که می دونی درد من چیه، دیگه این حرف چیه که می زنی؟

با اینکه حرفی که می خواستم بزنم هیچ خنده ای نداشت، ولی برای گمراه کردن اون خندیدم و گفتم:

- بهتره فکر منو از سرت بیرون کنی. چون من هیچ وقت مال تو نمی شم!

نگاهی به سمتم انداخت که گویای همه احساس درونش بود. احساس داریوش واقعی بود! هوس نبود. عشق دو روزه نبود. تب تند هم نبود. یه

عشق واقعی بود. عشقی که هر دو با هم حسش کرده بودیم و اولین بار بود که طعم چون شهد شیرینش رو می چشیدیم. زمزمه کرد:

- تو از من خیلی دوری رزا خیلی دور. ولی من اگه شده همه عمرم رو پای پیاده دنبالت بدوم اینکارو می کنم. و مطمئنم که بهت می رسم.

دوباره الکی مثل دیوونه ها خندیدم و گفتم:

- داریوش می دونستی که دیوونه ای؟

خنده های من مصداق این حرف بود « خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است » می خندیدم تا اشکم سرازیر نشه و داد نکشم عاشقشم!

داریوش که اصلاً به فکر قلب بی قرار و روح نا آروم من نبود با صدایی آهسته طوری که به زحمت شنیدم، گفت:

- آره... دیوونه اون دوتا زمرد توی صورت توام!

بازم خندیدم و چیزی نگفتم، ولی این بار اینقدر خنده ام تلخ بود که داریوش هم حس کرد و گفت:

- با خودت روراست باش رز. هیچ وقت سعی نکن خودت رو گول بزنی و آدمی باشی که نیستی. به من نه ... به خودت رحم کن. رز ...

از ته دل نالیدم:

- بسه دیگه. بس کن داریوش!

داریوش سکوت کرد و دیگه حرفی نزد، ولی با کمی دقت می شد ضربان قلبای هر دو نفرمون رو به خوبی حس کرد. به جاده خاکی و سر بالا که

رسیدیم داریوش گفت:

- اگه سختته بزن کنار، من بشینم.

- نه خودم می رم.

جاده پر پیچ و خم بود. اطراف رو کوه های سر به فلک کشیده احاطه کرده بود و همه جا سبز بود. آرمین و سپیده اینقدر در هم غرق شده بودن

که متوجه اطراف نبودن. لحظاتی تو سکوت گذشت. کم کم سکوت داشت پنجه تو گلوم می انداخت تا خفه ام کنه. برای همین گفتم:

- خاله داشت دعوات می کرد اون موقع؟

از لحن من خنده اش گرفت و گفت:

- دعوا؟! نه خانوم کوچولو می خواست یه چیزی رو یادم بیاره. چیزی که اصلاً برای من اهمیتی نداره. انگار اونم فهمیده این روزا پسرش حال

عادی نداره. فهمیده که همیشه تب دارم.

منظورش رو از یادآوری نفهمیدم ولی بقیه اش رو متوجه شدم و گونه هام رنگ گرفت. وقتی سکوتم رو دید آهی کشید و دوباره سکوت کرد.

کنار یه قهوه خانه با صفا که تو دل جنگل بود نگه داشتم و همه پیاده شدیم. مه همه جا رو گرفته بود و بارون به شدت می بارید! سپیده و آرمین

به داخل قهوه خونه دویدند. ولی من زیر بارون ایستادم و دستامو از دو طرف باز کردم. قطرات خنک بارون روی صورتم سر می خوردن و

حرارت قلب و روحم رو می کاهیدن. صدای داریوش که نزدیکم ایستاده بود بلند شد:

- به اندازه قطره های بارونی که روی صورتت می ریزه ...

وقتی ساکت شد، سرم رو پایین آوردم و حرفشو ادامه دادم و گفتم:

- دوستت دارم.

این بار نوبت داریوش بود. چشماشو بست و سرش رو رو به آسمون گرفت و گفت:

- دوباره بگو.

تازه به خودم اومدم و فهمیدم چی گفتم. با شرم سریع به سمت قهوه خونه دویدم. داریوش هم لحظاتی بعد پشت سرم وارد شد. آرمین با دیدنمون

لبخند زد، ولی چیزی نگفت. انگار از صورت های گلگون و خیسمون

می فهمید که بینمون چی گذشته. سپیده هم چشمکی زد و به داریوش اشاره کرد که سر به زیر نشسته بود و حرف نمی زد. آرمین سفارش چای

و قلیون داد و سعی کرد یخ بینمون رو آب کنه. سپیده هم به یاریش شتافت و کم کم من و داریوش هم دوباره به حالت طبیعی برگشتیم. داریوش

نگاهی به بیرون انداخت و گفت:

- بارون داره شدت می گیره. بهتره زودتر برگردیم.

دوباره تو قالب یخی خودم فرو رفتم و گفتم:

- بارون چه ربطی به برگشتن ما داره؟

داریوش بدون نگاه کردن به من گفت:

- مسیر سرازیره. وقتی بارون زیاد بشه گل می شه و لیز. ممکنه ماشین سر بخوره.

پک عمیقی به قلیون زدم و گفتم:

- نمی خواد بترسی. دنیا دو روزه. فوقش از این بالا تا اون پایین لیز می خوریم و می ریم. خیلی هم کیف می ده!

سپیده و آرمین خندیدند و داریوش با لبخند کمرنگی گفت:

- تو به من می گی دیوونه؟ خودت که از من دیوونه تری!

بعد از خوردن چایی و کشیدن قلیون، داریوش سفارش جوجه کباب داد و همگی یک دل سیر جوجه کباب خوردیم. ساعت سه بود که برای

برگشتن بلند شدیم. بارون کم تر شده بود، ولی برای اینکه نگرانی داریوش رو از بین ببرم، سوئیچ رو به طرفش انداختم وگفتم:

- تو بشین.

داریوش سوئیچ رو تو هوا قاپید و پشت فرمون نشست. کاملاً با احتیاط رانندگی می کرد. از ترسش خنده ام گرفته بود. گفتم:

- نترس بابا! تو رو خدا یه کم تند برو، حوصله ام سر رفت.

- اگه جاده لیز نبود، خودم این کارو می کردم! نیازی به گفتن تو نبود سر کار خانم. اگه هم حوصله ات سر می ره بهتره یه خورده با من حرف

بزنی تا منم سر گرم بشم. البته نه حرفی که بیشتر اعصابم رو به هم بریزه ها.

خندیدم و چیزی نگفتم. سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمامو بستم، از یادآوری ساعتی قبل عرق شرم به کمرم می نشست. کاش

داریوش حرفم رو جدی نگرفته باشه. من اینقدر از خود بیخود شده بودم که

بی اراده اون حرف از دهنم در رفت. یاد این جمله افتادم: « خدایا تو می دانی که انسان بودن و ماندن چه دشوار است. چه رنجی می کشد آن

کس که انسان است و از احساس سرشار است» مگه من چقدر طاقت داشتم؟ من یه دختر بودم. دختری ایرونی که از احساس سرشاره. مگه

چقدر می تونستم دووم بیارم؟ بارون و مه و هوای پر از حس. وقتی حرفا و نگاه ها و احساس داریوش هم با اون مخلوط شد اراده من در هم

فرو ریخت و منم شدم رزای عاشق. نباید دیگه می ذاشتم اون اتفاق بیفته. دیگه نباید اجازه بدم اون لحظات عاشقانه تکرار بشه. من دووم می

یآرم. من جلوی عشق دیوونه کننده داریوش استقامت می کنم. با صدای بوق ماشین چشم باز کردم و دیدم جلوی در ویلا ایستادیم. مش باقر

باغبون ویلا، در رو باز کرد و ما وارد شدیم. داریوش ماشین رو پارک کرد و همه پیاده شدیم و به طرف ویلا رفتیم. داریوش که پشت سرم می

یومد گفت:

- رزا اگه خوابت می یاد برو بخواب. خودتو اذیت نکن.

بدون اینکه نگاش کنم گفتم:

- نه دیگه خوابم نمی یاد. تو ماشین یه خورده خوابیدم.

- رز ...

قلبم تو سینه از تپیدن ایستاد. عاشق این مدل صدا زدنش بودم. ایستادم ولی برنگشتم. سپیده و آرمین سریع وارد شدن تا داریوش راحت حرفش

رو بزنه. داریوش نزدیک تر اومد و اینو از صدای قدماش حس کردم. زمزمه وار گفت:

- ببخش اگه تو حال خودم نبودم و نتونستم کاری بکنم که بهت خوش بگذره. من هنوزم حس می کنم دارم روی ابرها راه می رم. هنوز زانوهام

داره می لرزه. درکم کن رزا ... قلب من گنجایش حرفی رو که زدی نداشت. همین که از کار نیفتاد خودش خیلیه.

سریع برگشتم و گفتم:

- ولی من از حرفم منظوری نداشتم. من ادامه حرف تورو گفتم. تو نباید برداشت دیگه ای ...

شتاب زده دستشو به نشونه سکوت بالا آورد و گفت:

- خراب نکن رویاهای منو رزا. من خودم فهمیدم حرف دلتو نزدی، ولی بذار با دنیای خیالی خودم خوش باشم.

به دنبال این حرف سرشو زیر انداخت و وارد ویلا شد. بغضمو همراه آب دهانم قورت دادم و با قدم هایی سست وارد شدم.

سپیده و آرمین کنار شومینه مشغول گرم کردن خودشون بودن. منم کنارشون نشستم تا یه کم گرم بشم. خبری از داریوش نبود. مامان و خاله و

نیره هم هنوز تو آشپزخانه بودند. آرمین گفت:

- بچه ها مثل اینکه همه کارا رو کردن. بهتره بریم حاضر بشیم که تا دو ساعت دیگه مهمونا پیداشون می شه.

موافقت کردیم و هر کس به طرف اتاق خودش رفت. لباسم رو از داخل کمد در آوردم و روی تخت انداختم. همون لباس سیاه رنگ که خیلی

دوستش داشتم. همونی که می خواستم برای عروسی پسر دوست مامان بپوشم! چون همین یه دونه لباسو آورده بودم مجبور بودم هم برای

مهمونی امشب بپوشمش هم برای عروسی. وارد حموم شدم و دوش آب گرمی گرفتم. وقتی بیرون اومدم، مشغول سشوار کردن موهام شدم.

موهامو رو به بالا حلقه حلقه حالت دادم. شبیه جنگلای طوفان زده شده بود. ولی این مدل پریشون خیلی به صورت کشیده و گونه های برجسته

ام می یومد. گل رز قرمز طبیعی هم کنار گوشم زدم. کاش موهامم مشکی بود! چقدر به تیپم می یومد! حیف ... بعدز او موهام مشغول آرایش

صورتم شدم. تجربه ثابت کرده بود که وقتی از چیزی سردرگمم فقط با آرایش کردن و رسیدن به خودم آروم می شم. اون روز هم همینطور شد.

بعد از اینکه کارم تموم شد، آروم شده بودم. سپیده رو صدا زدم. سپیده هم حاضر شده بود و همون لباس یاسی رنگش رو پوشیده بود. تا نگاش

به من افتاد به شوخی اخم کرد و گفت:

- ببین می تونی با این کارا آرمین رو از چنگ من در بیاری یا نه؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- نترس. تحفه ات مال خودته. فعلاً که چشمش فقط تو رو می بینه.

سری تکون داد و پرسید:

- ببینم چرا رنگ قرمز آرایش کردی؟

- اول اینکه قرمز و مشکی خیلی با هم ست می شه.

برای شوخی اضافه کردم:

- دوم هم اینکه رنگ قرمز محرک خیلی قویه.

مشتی حواله شونه ام کرد و گفت:

- تو یه شیطون تموم عیاری!

زدم زیر خنده و گفتم:

- به من چه؟ خب کسی نگاه نکنه. ببینم مهمونا اومدن؟

- یکی از دوستاشون اومده. یه پسر دارن همسن سام و رضا و یه دختر کوچیک حدوداً دوازده ساله.

- خیلی خوب بذار لباسمو بپوشم، بریم پایین.

با کمک اون لباسم رو پوشیدم و تو آینه خودمو نگاه کردم. حرف نداشت! سپیده زودتر از اتاق بیرون رفت و گفت:

- من بیرون منتظرتم. کارت تموم شده؟

- آره دیگه منم الآن می یام.

بعد از رفتن سپیده، نگاه دیگه ای به خودم کردم و از این همه زیبایی برای هزارمین بار خدا رو شکر کردم. لباسم خیلی قشنگ بود اما لختی

کمرش یه کم توی ذوقم می زد. هیچ وقت عادت نداشتم لباس خیلی باز جلوی چشم مردای غریبه بپوشم! شب عروسی مهران هم چون عروسی

جدا بود این لباس رو پوشیدم، مونده بودم چی کار کنم که یاد شال حریر مشکیم افتادم. سریع از توی کمد درش آوردم و انداختمش روی شونه

ام. حالا بهتر شد. هم می تونستم یقه باز لباس رو باهاش بپوشونم و هم لختی کمرم رو ... وقتی از هر لحاظ از خودم مطمئن شدم، دل از آینه

کندم و بیرون رفتم.

رفتم سمت پله ها که در اتاق داریوش باز شد، منتظر بودم داریوش بیاد بیرون ولی در کمال تعجبم سپیده اومد بیرون. متعجب گفتم:

- اونجا چی کار داشتی؟

خونسرد شونه بالا انداخت و گفت:

- آرمین اینجا بود.

- اِ؟

- بله مگه چیه؟

- اونجا که اتاق داریوشه!

- به تو چه؟ خوب دوست داشته بره توی اتاق دوستش!

خوب راست می گفت! دیگه چیزی نگفتم و با هم به سالن پذیرایی رفتیم. دوست خاله که شکوه نام داشت به همراه شوهر و بچه هاش به احترام

ما ایستادن. با همه شون دست دادیم و روی یکی از صندلی ها نشستیم. به سپیده گفتم:

- پس چرا نمی یان؟

- کیا؟ مهمونا؟

با اینکه منظورم رو فهمیده بود، ولی دوست داشت اذیتم کنه. گفتم:

- اِ داریوش و آرمین رو می گم.

- الآن می یان. رزا نمی دونی داریوش چقدر جذاب شده بود!

اخم کردم و گفتم:

- تو فقط باید به آرمین نگاه کنی دختره هیز چشم دریده!

- پس دوسش داری؟ وگرنه به تو چه ربطی داره که من به کی نگاه می کنم؟

از ترس رسوا شدن سریع گفتم:

- نخیر دوسش ندارم. من عشق داریوش رو توی قلبم کشتم! این همیشه یادت باشه! بعدش هم من دلم برای آرمین می سوزه که دل به چه الاغی

بسته.

- ای بابا! واقعاً برام عجیبه ها تو وقتی کیش بودیم با تمام وجودت عاشق داریوش بودی و ازش فرار می کردی که نکنه به دام بیفتی. منم

تشویقت می کردم ولی حالا که خودم دارم بهت می گم داریوش عوض شده تو ادعا

می کنی که دیگه هیچ حسی نسبت بهش نداری؟

هنوز جوابی نداده بودم که آرمین و داریوش با هم وارد شدن. اینقدر جذاب شده بودن که زبونم بند اومده بود. داریوش کت و شلوار مشکی با

پیراهن مشکی پوشیده و کروات قرمز زده بود. از این که چه جالب با من ست شده بود تعجب کردم! آرمین هم کت و شلوار مشکی پوشیده بود

با پیراهن یاسی و کروات مشکی. اونم خیلی خوشگل شده بود، ولی داریوش یه چیز دیگه بود! می دونستم جریان ست شدنش با من زیر سر

سپیده است. اون به داریوش خبر داده بود! به سپیده چپ چپ نگاه کردم و اونم در حالی که می خندید، چشمک زد و شونه بالا انداخت. ضربان

قلبم شدت گرفته بود! برای اینکه رسوا نشم از جا بلند شدم و به دستشویی پناه بردم. اول از همه شال روی شونه ام برداشتم، چون از زور

گرما داشتم هلاک میشدم و بعد دستمو زیر آب سرد گرفتم تا یه کم از حرارتم کم بشه! دلم می خواست مشتی آب سرد به صورتم بزنم، ولی اگه

این کار رو می کردم آرایشم خراب می شد. چند نفس عمیق کشیدم تا هیجانم فروکش کرد. چند دقیقه بعد با ضرباتی که به در خورد، شیر آب رو

بستم، شال رو از روی جا حوله ای برداشتمو بدون اینکه روی شونه ام بندازم در رو باز کردم. انتظار دیدن هر کسی رو داشتم الا داریوش! هر

دو با دیدن هم جا خوردیم. من انتظار دیدن اونو پشت در نداشتم و اون انتظار دیدن منو با این لباس و آرایش. با دیدنم چند دقیقه ای با حیرت و

دهانی باز نگام کرد. بعد با درد چشماشو بست و گفت:

- خدایا چه بلایی قراره سر دل من بیاد؟ دل بیچاره من!

من خشک شده فقط زل زده بودم بهش! اینهمه جذابیت توی یه نفر واقعاً عجیب بود!!! بعد از چند ثانیه چشماشو باز کرد و گفت:

- باید امشب همه حواسم به تو باشه. نمی خوام هیچ کس تورو ازم بگیره. نبود تو مساوی با مرگ منه.

با اینکه قلبم دیوونه وار تو قفسه سینه ام می کوبید، گفتم:

- اومدی جلوی در دستشویی این حرفا رو بهم بزنی؟ جا قحطه آقای شاعر؟!

سری تکان داد و گفت:

- می خواستم بگم چند تایی از مهمونا اومدن، بهتره بیای بیرون. اما با دیدنت ... خودمم یادم رفت چه برسه به مهمونا!

شالم رو روی شونه ام انداختم و خواستم رد شوم که از پشت شالم رو گرفت. مجبور شدم وایسم. دست و پام می لرزید. از گوشه چشم نگاش

کردم، نگاش پر از آتیش بود که همه وجودمو می سوزوند. لحظاتی تو نگاه هم غرق شدیم تا اینکه من بالاخره خودمو کنترل کردم و با صدایی

که انگار از ته چاه بالا می اومد گفتم:

- شالمو ول کن بذار برم ...

همینطور که خیره خیره و با حالتی عجیب نگام می کرد چشماشو بست و شال رو به لبش نزدیک کرد. سه بار پشت سر هم لبش رو رو شال

چسبوند و علاوه بر بوسیدنش عمیق بو کشید! دلم می خواست قدرتش رو داشتم و از اون و نگاهش و حرفاش و کاراش فرار می کردم. ولی

حقیقت این بود که پاهام توان نداشتن. شالو کشید عقب، خودمم دنبال شال کشیده شدم، سرشو توی گوشم فرو کرد و بین نفس نفس زدن

احساسش گفت:

- خیلی دوستت دارم! عاشقتم! دیوونتم! یه دیوونه روانی!

از حس داغی نفسش توی گردنم، چنان حالتی به من دست داد که قابل بیان نیست! اصلاً نتونستم باهاش حتی تندی کنم. زود از کنارم رد شد و

رفت. این بار اون از من فرار کرد. دیگه حتی نمی تونستم راه بروم! دستمو روی گوش و گردنم که هنوزم از داغی نفسش می سوخت گذاشتم و

به زور میون جمع رفتم.

با مهمونای جدید هم سلام و احوالپرسی کردم و سر جام کنار سپیده نشستم. سپیده هی از گوشه چشم بامز هنگام می کرد و من سعی می کردم

نگامو ازش بدزدم. دیده بود داریوش اومده دنبال من حالا هی کرم می ریخت. کم کم همه مهمونا اومدن. بیشترشون جوون و مجرد بودن. انتظار

داشتم اکیپ دوستای داریوش هم همون شری اینا باشن، ولی خبری نشد ازشون. دخترا مثل پروانه دور داریوش

می چرخیدن و اصلاً هم براشون مهم نبود اگه ذره ذره شخصیتشون آب بشه و بریزه. بنده خدا داریوش حق داشت با یه نه شنیدن از من اینقدر

تعجب کنه! به عینه داشتم می دیدم تو مرام داریوش نه وجود نداره و همه درخواست نشنیده براش هلاکن! خیلی برام مهم نبود که دخترا دارن

براش خودکشی می کنن، چون حواس اون کامل به من بود و حواس منم به اون! قلب من زنجیر شده بود به قلب داریوش. فقط از ترسم بود که

ازش دوری می کردم. می ترسیدم ولم کند و من نابود بشم! صدای آهنگ که بلند شد همه دختر و پسرا وسط رفتن. به سپیده گفتم:

- اگه امشب بخوای فقط با آرمین باشی می کشمت! من اینجا کسی رو جز تو نمی شناسم.

خندید و گفت:

- خیلی خوب چرا گازم می گیری؟ من که اینجا پیش توام.

- گفتم که یه موقع سرتو زیر نندازی، عین گاو پاشی بری!

سپیده که همه حواسش به دختر و پسرای اون وسط بود، گفت:

- می بینی چقدر سعی در خودنمایی دارن؟

تکه ای خیار تو دهنم گذاشتم و گفتم:

- ول کن بابا! به ما چه.

- ولی من تصمیم دارم اینا رو مات کنم!

- چه طوری؟

- پاشو ما هم بریم وسط ... تو کلاس رقص رفتی. می تونی همه رو بکنی تو قوطی!

خیار توی گلوم پرید و به سرفه افتادم. سپیده چند بار محکم پشتم کوبید. بعد از اینکه به حالت طبیعی برگشتم، سپیده دوباره گفت:

- چه مرگت شد یک دفعه؟ مگه من چی گفتم که هول کردی؟

- داری چرت می گی!

- چرت چیه؟ تو باید اینکارو بکنی! واسه تو که کاری نداره.

- چی داری می گی؟ من جلو این همه چشم که از قضا یه نفرشون رو هم نمی شناسم! عمراً!

- اِ لوس! پاشو دیگه.

- با این لباس نمی تونم سپیده گیر نده دیگه!

- داری بهونه می یاری!

- خوب آره دارم بهونه می یارم. من این کارو نمی کنم!

- بلند شو دیگه. جون من، اصلاً جون داریوش!

اه لعنتی! روی قسم خیلی حساس بودم! چپ چپ که نگاش کردم فهمید کم آوردمف از جا پرید و دستمو کشید. ناچاراً باهاش همراه شدم. رقصیدن

برام کار سختی نبود، اما عادت نداشت جلویی کسایی که نمی شناختمشون خودنمایی کنم! اون وسط اینقدر شلوغ بود که نمی شد تکون خورد!

غر زدم:

- آخه اینجا می شه رقصید؟!! فقط یه خورده ها. باشه؟

سپیده دستامو ول کرد و گفت:

- باشه، فقط یه خورده.

دوتایی مشغول شدیم، سپیده معمولی می رقصید مثل همه آدمای دیگه، ولی من اصول رقصیدن رو خوب بلد بودم. ضربه های آهنگ رو تو ذهنم

می شمردم، یک ، دو ، سه ، چهار ، پنج، شش، هفت ، هشت. حرکت رو عوض می کردم. اصلاً نمی ذاشتم رقصم تکراری بشه و هیچ حرکتی

رو دوبار انجام نمی دادم. خوب بلد بودم چطور می شه چشم بیننده رو روی خودم میخکوب کنم به طوری که دلش نیاد به کس دیگه ای نگاه کنه.

همونطور هم شد، توی یکی از چرخشام چشمم به داریوش افتاد، با بهت بهم خیره شده بود و با دست راستش مشغول باز کردن کرواتش بود!

نگامو ازش گرفتم و به رقصم ادامه دادم، اهنگ حسابی اوج گرفته بود که یهو صدا قطع شد! من و سپیده و چند نفر دیگه که وسط مونده بودن

خشک شدیم و صدای هووووو و داد و هوار بلند شد. داریوش کنار ضبط ایستاده بود و با موذماری گفت:

- ببخشید، این ضبط وقتی خیلی داغ می کنه یهو قطع می شه!

می دونستم یه کرمی ریخته ... اما دیگه به روی خودم نیاوردم و با سپیده رفتیم نشستیم. هر دو نفس نفس می زدیم. سپیده خندید و گفت:

- خفن حال کردم! دلم که هیچی همه وجودم خنک شد.

- دیوونه ای تو! اما حال داد، دمت گرم! قر تو کمرم داشت وول می زد.

- بله! من تو رو می شناسم! فقط بلدی دماغتو بدی بالا و بگی نه!!

خواستم جوابشو بدم که کسی نشست کنارم

چرخیدم و داریوش رو دیدم، پوزخندی زدم و گفتم:

- که ضبط خرابه!!

نه لبخند زده بود نه اخم کرده بود، با همون صورت ماسکی گفت:

- خرابم نباشه یه وقتایی مجبوره خراب بشه!

- که چی؟!! مسخره!

- چه معنی داره این همه چشم با لذت به تن و بدن تو خیره بشن؟!! چه معنی داره وقتی تو نگاه مردا خیره می شم چیزی جز شه*وت نبینم؟!! چه

معنی داره که اینجا راست راست راه برم و به روی خودم نیارم؟!! یعنی متوجه نبودی که وقتی می رقصیدی شالت سر می خورد و بازوهات پیدا

می شد؟! متوجه نبودی چطور همه به قوس و فرو رفتگی های بدنت ...

با شرم و کمی خشم گفتم:

- بس کن دیگه!!!

تازه صورتش داشت خشم پنهانشو نشون می داد، آب دهنش رو قورت داد و گفت:

- هیش!!! اینجا اگه کسی قراره بقه چاک بده و هوار بزنه منم خانوم نه شما!

- هیچ کار من به تو مربوط نیست ...

- هست! همه کارای تو به من مربوطه. ببین رزا این احساسات عجیب غریب به اندازه کافی دارن اذیتم می کنن، تو دیگه بدترم نکن!!

معذب به سپیده نگاه کردم، دوست نداشتم این حرفا رو بشنوه. خیلی راحت از نگاهم پی به حالم برد که از جا بلند شد و گفت:

- من می رم پیش آرمین ...

با رفتن سپیده به داریوش توپیدم:

- احساسات عجیب غریب تو به من چه ربطی داره؟!! چرا دست از سر من بر نمی داری؟!! من آزاد بزرگ شدم و آزاد هم می مونم!

خم شد به طرفم و گفت:

- فکر کردی من خوشحالم که آزادیمو از دست دادم؟!! من آدمی بودم که اگه سرمو لای گیوتین هم می ذاشتم نمی خواستم زیر بار ازدواج و زن

و زندگی و مسئولیتای بعدش برم! اما چی شد؟!! نفهمیدم چی شد که الان این بلا به سرم اومد! تو ... شاید به قول شیخ شیراز آن داشتی ... یا

هر چیز دیگه ای! رزا ...

پوزخندی زدم و گفتم:

- من آن نداشتم! تو مثل بابات عاشق چشم و ابروی من شدی! اگه بلایی سر قیافه من بیاد عشق توام دود می شه می ره توی هوا آقا!

یه جوری گفتم مثل بابات انگار مامان بابای خودم اینجوری عاشق نشدن! پوزخندی که نشست گوشه لبش اعصابمو خورد کرد، با همون پوزخند

گفت:

- اشتباه تو همین جاست که فکر می کنی من عاشق چشم و ابروت شدم! دختر تو مگه چند سالته؟!! همه اش هجده سالته!!! یه دختر تو این سن

و سال یعنی اوج نیاز! یعنی وقتی یه پسر بیاد دم گوشش به قول تو هی وز وز عاشقانه سر بده دست و پاش می لرزه. اون محکم محکماش هم

کم می یارن! اما تو ... ببین کم مونده التماست کنم اما بازم می گی نه! بازم خشکی! سردی! مغروری! فکر می کنی با این رفتارت می تونی منو

پس بزنی. خبر نداری هر نه که تو می گی من بیشتر اسیرت می شم. رزا یه چیزی رو خوب توی گوشت فرو کن. تو دست و بال من دخترایی

بودن که از زور خوشگلی بیش از اندازه نمی شد توی صورتشون نگاه کرد!!! اما همونا با وجود اینکه خیلی هاشون هم رشته خودم و دخترای

فوق العاده خوب و نجیبی بودن حتی یه بار هم نتونستن دل منو بلرزونن! دخترایی که هر مردی حسرت یه نگاشونو داره! از لحاظ سنی و

موقعیت خونواده گی هم همه جوره با من و خونواده ام جور بودن. اما چی شد که من دلم واسه تو لرزید! دِ لعنتی باور کن خودمم نمی دونم!!! تو

که ده سال از من کوچیکتری، تو که قیافه ات در برابر خیلی از دوستای رنگ و وارنگ من معمولیه! تو که تحصیلاتت فعلا در حد دیپلمه! تو که

مادرت پدر بابامو در اورده و یه عمر سردی رو به بابام و بدبختی رو به مامانم بخشیده ... من حتی نباید به تو نگاه هم می کردم! اما انگار تو

منو جادو کردی ... من بی اراده دنبالت کشیده می شم! اینا رو می فهمی؟!! می تونی درک کنی؟!!!

به بهت بهش خیره موندم. چی داشت می گفت این؟!! مونده بودم چی جوابشو بدم که از جا بلند شد و بدون اینکه دیگه حتی نگام کنه ازم دور

شد. حق با او بود، من زیادی خودمو گم کرده بودم. زیادی خونسرد و مغرور شده بودم! اما اخه مگه راهی به جز این داشتم؟!! چطور نمی فهمید

من خودم دارم می میرم!! به سختی جلوی خودمو گرفتم که بهش نگم می میرم واسه چشماش! که نگم قبل از دیدنش می شناختمش! من هم دل

داشتم به خدا. به جز جریان خونواده هامون من می ترسیدم از اینکه تب تندش زود فروکش کنه! می ترسیدم از شکست تو عشق. عشق

داریوش دروغ نبود، اینو از نگاش می خوندم، ولی داریوش به لاابالی گری و هرزگی عادت کرده بود. چطور

می تونست یک عمر با یک زن و سالم زندگی کنه. اگه یک روز پشیمون می شد چی؟ اون وقت من می موندم و یه دل شکسته و داغون!

- زیاد فکر نکن. با آرمین رفتن توی حیاط هوا بخورن.

صدای سپیده بود که باعث شد از فکرای آزار دهنده خودم دور بشوم. با اخم بشقاب میوه ام رو که توی دستم خشک شده بود، روی میز گذاشتم

و گفتم:

- سپیده! تو چرا اینقدر فکرت منحرفه؟ من اصلاً به داریوش فکر نمی کردم.

- اولا که خواهشاً منو خر فرض نکن! من تو رو بزرگت کردم! دوما من فکرم منحرف نیست. این تویی که دو ساعته داری به در حیاط و

مسیری که داریوش و آرمین رفتن نگاه می کنی!

و با ابروش به طرف در اشاره کرد. خودم اصلاً متوجه نشده بود! بیخیال پنهون کاری، با غم به سپیده گفتم:

- سپیده نمی خوام زیاد باهاش صمیمی بشم. از عاشق داریوش بودن می ترسم. نمی خوام عاشقش باشم! اصلاً ... اصلاً اگه اون یه روزی منو

ول کنه چی؟ اگه تب تند کرده باشه چی؟

سپیده با لبخند دستمو گرفت و گفت:

- این چه فکریه که می کنی؟ اون واقعاً تو رو دوست داره. به آرمین هزار بار تا حالا گفته و ازش راهی خواسته که بتونه تو دل تو واسه

خودش جا باز کنه، ولی دل سنگ تو نرم نمی شه. به خدا اون دوستت داره! خیلی هم زیاد. پس اینقدر شکاک نباش. بعدش هم باید یه چیزی رو

بهت بگم، روابط داریوش با دخترای دیگه خیلی محدود بوده! پس فکر نکن خیلی هم تنوع طلبه ...

با تعجب گفتم:

- یعنی چه که محدود بوده؟!

- یعنی اینکه ... همه شون دوست اجتماعی محسوب می شدن، به هیچ کدومشون دست هم نزده!

با چشمای گرد شده نگاش کردم، خیاری برداشت، مشغول پوست کندن شد و گفت:

- اونجوری به من نگاه نکن! آرمین بهم گفت که بهت بگم. گفت خود داریوش نمی یاد چنین چیزی رو به تو بگه، اما من بهت بگم که خیالت

راحت بشه. هیچ رابطه نامشروعی نداشته تا حالا ...

حتی نمی تونستم حرف بزنم! خدای من! مگه ممکنه ؟ تکه ای خیار به زور چپوند توی دهنم و گفت:

- منم وقتی شنیدم همین شکلی شدم، چون همه اش فکر می کردم این و دوست دختراش تا ته خط رو هم لیس می زدن! اما وقتی آرمین بهم

گفت چیزی بینشون نبوده کپ کردم! داریوش فقط دور و برش رو پر از دخترای رنگ و وارنگ می کرده که حوصله اش سر نره!

- اما ... آخه ...

- بله، می دونم چه مرگته! مگه می شه یه پسر تا این سن غریزه نداشته باشه؟!! منم این یهو ا زدهنم در رفت جلو آرمین حیثیتمم رفت، ولی

آرمین اصلا به روم نیاورد و بعدش هم گفت داریوش عقاید مخصوص خودش رو داره ... یعنی وقتی بهم گفت داریوش نظرش در مورد بقیه

دخترا چی بوده کپ کردم!!! همیشه می گفته این دخترا امانت دست من هستن، من تو امانت خیانت نمی کنم. آرمین می گفت بودن دخترایی که

خودشون می خواستن با داریوش رابطه داشته باشن، اما داریوش همیشه می گفته اینا الان داغن دو سه سال دیگه مثل سگ پشیمون می شن!

پس هیچ وقت این کار رو نمی کنم.

وقتی قیافه بهت زده منو که پلک هم نمی زدم دید گفت:

- مطمئن باش به زودی عشقی که اون به تو داره، به دل خودت هم سرایت می کنه و این بدبینی ازت دور می شه. داریوش لیاقت عشق رو داره

... برای یه ذره شیطنت که هر پسری ممکنه انجام بده نمی شه کسی رو دار زد!

بی اراده یه لبخند نشست گوشه لبم ولی بازم چیزی نگفتم. بقیه شب یه گوشه نشستم و به رقصیدن بقیه نگاه کردم. آرمین و داریوش هم بعد از

چند دقیقه برگشتن تو. اما قیافه داریوش عجیب پکر بود! آخر شب بعد از شام همه سر جاشون نشستن. آرمین وسط رفت و گفت:

- طرفدارای سالسا آماده باشن.

صدای جیغ و هورا بلند شد و چند تا دختر و پسر آماده وسط رفتن. منم خدای رقص سالسا بودم! اما نمی دونستم با کی باید برقصم! داریوش از

جا بلند شد و یه راست رفت سمت یکی از دخترایی که تنها یه گوشه نشسته بود، دختره لباس کوتاه قرمز رنگی تنش بود. قیافه خیلی قشنگ و

ملوسی هم داشت. پاهای برهنه اش رو با جوراب نازک مشکی پوشونده بود اما اون جوراب ها چیزی از قشنگی پاهای کشیده اش کم نمی

کردن. در جواب پیشنهاد رقص داریوش سرشو تکون داد و با لبخند دستشو توی دست داریوش گذاشت و بلند شد. قلبم داشت می زد توی دهنم!

داریوش می خواست با یه نفر دیگه برقصه؟!!! وای خدا جون! دیدنش از جون کندن سخت تر بود. وقتی که دیدم دوتایی با هم رفتن وسط و منتظر

موسیقی ایستادن. هر دو تا دست دختره تو دست داریوش بود. نگام پر عجزم کشیده شد سمت ارمین، جلوی سپیده وایساد و ازش تقاضا کرد.

ولی سپیده سالسا بلد نبود، برای همین هم پیشنهادشو رد کرد. آرمین اخماشو در هم کرد و رفت سمت ضبط ، در همون حالت با صدای بلند

گفت:

- قبول نیست! سلطان رقص سالسا بی پارتنر مونده! اما باشه ... طوری هم نیست ... شما خوش باشین!

خواست موسیقی رو پلی کنه که از جا بلند شدم. نمیخواستم لج داریوش رو در بیارم، اما می خواستم بهش حالی کنم که منم سالسا بلدم برقصم!

می خواستم بیخیال اون دختره بشه. نگاه داریوش مات موند روی من، رفتم سمت آرمین و گفتم:

- تنها نمی مونی، اگه منو به پارتنری قبول داشته باشی!!

آرمین با تعجب نگام کرد و گفت:

- بلدی رزا؟!

نیازی نبود آرمین بدونه سالسا رو زیر نظر یکی از بهترین اساتید سالسا توی انگستان یاد گرفتم! پس گفتم:

- ای ... همچین!!

آرمین ذوق زده دستمو گرفت و گفت:

- ایول! پس بزن بریم ...

موسیقی رو پلی کرد و منو کشید وسط، همه نرم نرم شروع کردن. چشمم خیره به داریوش بود، و چشم اون خیره به دستای جفت شده من و

آرمین. بیا دیگه داریوش ... بیا ... آرمین اینقدر حرفه ای می رقصید که مجبور شدم بیخیال دید زدن داریوش بشم و حواسم رو بدم به آرمین ...

اما دلم خون بود. توی ایران جز با رضا هیچ وقت سالسا نرقصیده بودم. چون سالسا یه تماس های بدنی خاصی داره که جز با محرم با کس

دیگه رقصیدنش باعث عذاب می شه! مثل من که داشتم عذاب می کشیدم و کم کم داشتم به گه خوردن می افتادم! وقتی که آرمین پای منو بلند

می کرد و دور کمرش تاب می داد. وقتی که دستش از نزدیک گردنم تا روی کمرم سر می خورد، وقتی گردنم رو تا روی گونه ام لمس می کرد

... وقتی که هر دو بازوم اسیر دستاش می شد ... بیچاره آرمین از هیچ کدوم از تماساش حس بدی بهم دست نمی داد چون کاملا بی منظور و

فقط برای زیباتر شدن رقص اون کار ها رو می کرد. اما چون عادت نداشتم مور مورم می شد. توی انگلیس هم استادمون خانوم بود و خودش

پارتنرم می شد. گاهی هم با رضا با هم می رقصیدم چون دو تایی برای آموزش رفته بودیم. اونم به خواست بابا که عاشق سالسا بود، یه وقتایی

با مامان می نشستن و منو رضا براشون سالسا می رقصیدیم. یا گاهی اوقات من باله می رقصیدم ... بالاخره آهنگ تموم شد. همه دست و

سوت و جیغ می کشیدن! نفس نفس زنون با چشم دنبال داریوش گشتم، ولی نبود. پارتنرش رو دیدم که تنها روی یکی از مبل ها نشسته و برای

ماهایی که رقصیده بودیم دست می زنه. اما خبری از خودش نبود

. آرمین یواشکی کنار گوشم گفت:

- چه غلطی کردم رزا! امشب داریوش با چاقو می یاد بالای سرم ...

خنده ام گرفت و گفتم:

- فعلاً که فکر کنم رفته یه جا خودشو سر به نیست کنه!

- من نمی دونم چرا هی جدیداً یادم می ره این داریوش خیلی غیرتیه!

دوتایی با هم خندیدم و آرمین گفت:

- دیدمش که رفت توی باغ، وسطای رقص بود. همون موقع می خواستم تمومش کنم، چون تازه فهمیدم چه غلطی کردم! اما نمی شد ... می ری

دنبالش؟ الان فقط به تو نیاز داره ...

آهی کشیدم و گفتم:

- کجا برم آخه؟

- برو توی باغ، باهاش حرف بزن تا بفهمه عمدی در کار نبوده ...

خودمم می خواستم برم پیش داریوش، با اینکه از دستش دلخور بودم، اما نمی خواستم به خاطر این قضیه ناراحت باشه. حس آدمای مقصر رو

داشتم. وارد محوطه ویلا شدم، نسیم خنکی از سمت پشت ویلا و دریا می وزید، خبری از داریوش نبود. حدس زدم پشت ویلا باشه، پس ویلا رو

دور زدم و اون طرف رفتم. دقیقا روی یکی از نیمکت های چوبی روبروی دریا نشسته بود و به دریا زل زده بود. نمی دونم این چه حس عجیبی

بود که دوست نداشتم ناراحتیش رو ببینم اما به درخواستش هم نمی تونستم جواب مثبت بدم. حتی با وجود اینکه الان می دونستم داریوش هرزه

نیست، ولی بازم نمی تونستم بهش بگم که دوسش دارم. آروم آروم به نیکمت نزدیک شدم، ماه فقط یه کم کم داشت تا کامل بشه ، شاید چیزی

حدود یه هفته ... هر وقت ماه کامل می شد یادم می یومد به اون شبی که نقاشی داریوش رو کشیدم و دلمو بهش باختم. زیر نور مهتاب از پشت

چه تندیسی ساخته بود!! بی حرف روی نیمکت کنارش نشستم و زل زدم به دریا. نسیمی که می وزید باعث می شد شالم هی سر بخوره ... با دو

دست شونه هامو بغل کردم. با دیدنم جا خورد، اما هیچ عکس العمل خاصی نشون نداد و بازم به دریا خیره موند ... زمزمه کردم:

- چرا نذاشتی رقص سالساتو ببینم؟!!

آهی کشید و سکوت کرد ... گفتم:

- چرا همه اش فرار می کنی؟!

صداش ناله مانند بلند شد:

- رز ...

چقدر دلم می خواست بگم جان دل رز؟!!! اما به بله ای کوتاه اکتفا کردم ... آهی کشید و گفت:

- تو پاکی ... تو زلالی ... اونقدر پاک ... اونقدر شفاف و نجیب که من به خودم اجازه نمی دم حتی دستتو بگیرم! رز ... فکر می کنی آسون بود

دیدن تو تو بغل آرمین؟! می دونی چقدر داشتم به خودم فشار می آوردم که نیام تو رو از توی بغلش بکشم بیرون و وادارت کنم با خودم برقصی؟

که با عطش دست بکشم روی بدنت؟!! که پاتو بچسبونم به خودم؟!! که سرمو فرو کنم توی گردنت و هزار بار گردنت رو ببوسم؟!! فکر کردی

راحت بود جلوی خودم رو بگیرم که بغلت نکنم؟ که کمر باریکت رو توی دستام فشار ندم و هیکل محشرت رو به خودم نچسبونم؟!! فکر می کنی

راحت بود؟!!! ولی رز ... اومدم بیرون ... اومدم بیرون تا بغلت نکنم ... تا نبو ... نبوسمت!!

حال من تو اون لحظه گفتن نداشت، رو به موت بودم!!! چی داشت می گفت داریوش؟!!! ادامه داد:

- جونم داره در می یاد! اما صبر می کنم، صبر می کنم تا خانومم بشی ... پس نابودم نکن! نکن با من این کارا رو ... من طاقت ندارم! چه اون

پسر دوست صمیمیم باشه چه هر کسی ... دیدن تو توی بغل دیگرون می کشتم رز ...

محو و مات داشتم نگاش می کردم، لای دهنمم نیمه باز مونده بود. یهو از جا بلند شد، جلوم پام روی ماسه ها زانو زد، گوشه پایین لباسم رو

گرفت سرشو خم کرد، کشیدش روی پلکاش و گفت:

- رز من ... خاک زیر پاتو به چشم می کشم اگه مال من بمونی ... بهم قول بده دیگه اتفاقی که امشب افتاد هیچ وقت تکرار نشه! قول بده

شکنجه ای که امشب منو دچارش کردی دیگه تکرار نکنی ... قول بده رز ...

قلبم داشت تند تند می زد، بی اراده شدم، بی اختیار شدم، دستمو بردم جلو. می خواستم دستاشو بگیرم، می خواستم لمسش کنم! می خواستم

بغلش کنم. به خصوص الان که می دونستم آغوشش تن هیچ زنی رو لمس نکرده بیشتر تشنه و شیفته می شدم. اصلاً می خواستم جونمو فداش

کنم!!! با چشم دست لرزونمو که به جستجوی دستاش می رفت رو دنبال کرد، ولی همین که دستم بهش رسید از جا بلند شد، یه قدم عقب رفت و

با عجز گفت:

- نه رز ... نه عزیز من ... نه قشنگ من ... الان وقتش نیست ... بذار برای وقتی که مال من شدی ... بذار برای وقتی که تونستیم بدون استرس

با هم باشیم ... بذار ناب بمونه! بذار پاک بمونه ...

نفسم بالا نمی یومد دیگه ... از جا بلند شدم و قبل از اینکه اختیار از دستم بره و خودمو پرت کنم توی بغلش دویدم سمت ویلا ...

- کاش می دیدم چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

حالم بد بود ... همه بدنم می لرزید. نیاز به تنهایی داشتم... نیاز به یه جایی داشتم که توش داد بکشم .. اینقدر داد بکشم که همه غمام زا یادم

بره! مگه من چقدر توان داشتم؟!! چقدر؟!!

- کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

وارد ویلا شدم، همه داشتن تو هم می لولیدن و کسی منو نمی دید. به دو رفتم سمت پله ها و رفتم بالا. تنهایی اتاقم رو نیاز داشتم ... اشکام

روی گونه روون شدن. من عاشق داریوش بودم. شاید بیشتر از عشقی که اون نسبت به من داشت. ولی تردید داشت مثل خوره وجودمو می

خورد و می سوزوند. دلم می خواست بدون توجه به آینده به آغوش گرمش پناه ببرم و بگم منم تو رو دوست دارم، داریوش بیشتر از جسمم

محتاج روحم بود و من ... من چی؟!! حاضر بودم جسممو بهش بدم اما از دادن روحم امتناع می کردم. چون امکان نداشت، مسلماً خونواده ها

این اجازه رو به ما نمی دادن. بابای اون و بابای من دشمن هم بودن، وصلت ما غیر ممکن بود! حتی اگر بابای منم راضی می شد محال بود

بابای داریوش رضایت بده. مگه نه اینکه خاله کیمیا گفت خسرو کینه به دل گرفته؟! کینه می تونست خرمنی رو به آتیش بکشه و اون خرمن

مسلماً عشق من بود. شاید این وسط مامان و خاله کیمیا هم دوباره مجبور می شدن از دوستیشون بگذرن. برای اینکه این دوتا دوست دوباره

از هم جدا نشن، برای اینکه بابامو با دشمنش روبرو نکنم، برای اینکه داریوش رو رودرروی خونواده اش قرار ندم، مجبور بودم مهر خودمو

به طور کامل از دل اون بیرون کنم و خودمم کم کم فراموشش کنم. ولی مگه می تونستم بعد از داریوش دل به یه مرد دیگه ببندم؟! محال بود!

با اشک و آه و ناله و بغض لباسمو در اوردم و یه دست لباس راحتی تنم کردم. تنم بی حس بود، از بس به خودم فشار آورده بودم دیگه جون

توی تنم نمونده بود. صداهای پایین داشت لحظه به لحظه کم و کمتر می شد. روی تخت دراز کشیدم تا بخوابم و همه چیو برای چند ساعت هم که

شده فراموش کنم، هنوز حتی چشمم هم گرم نشده بود که تقه ای به در خورد. با این فکر که سپیده است، گفتم:

- بیا تو ...

در باز شد و توی تاریک و روشن اتاق یه مرد رو دیدم، از قد بلند و حالت موهاش فهمیدم داریوشه، از جا پریدم و بی توجه به ظاهرم که فقط یه

تی شرت و شلوارک جین تنم بود گفتم:

- چی شده داریوش؟!

بمیرم که هنوزم نگرانش می شدم! می خواستم کاری کنم از من بیزار بشه اما هنوزم طاقت ناراحتیشو نداشتم! انگار همه تصمیماتم مال چند

دقیقه اول بود. داریوش بدون اینکه بهم خیره بشه سرشو زیر انداخت و گفت:

- رز ... از تاریکی می ترسی ... بیا اتاقامون رو عوض کنیم امشب ...

الهی این رز فدای تو بشه که اینقدر به فکرشی! نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- نیازی نیست، دیشب هم خوابیدم، اگه نصف شب بیدار نشم نمی ترسم.

به در اشاره کرد و گفت:

- نیازه ... نمی خوام اذیت بشی. برو توی اون اتاق من وسایلت رو برات می یارم، لباسای خودمو هم جمع کردم. می یارم اینجا ....

- ولی داریوش ...

رفت سمت کمدم و گفت:

- برو عزیزم ...

آهی کشیدم و راه افتادم سمت در، همون لحظه صدای یکی از دوستای داریوش رو شنیدم که اومده بود طبقه بالا:

- داریوش ... کجایی پسر؟! کل ویلا رو دنبالت گشتم، گفتن اومدی بالا ... داریــــوش! بچه ها می کن تا پیانو نزنی نمی رن!

داریوش پرید سمت در و به من که دم در بودم اشاره کرد:

- بمون تو اتاق تا صدات کنم ...

سرمو تکون دادم، داریوش رفت بیرون و صداشونو شنیدم که از پسره خواست بره پایین، گفت تا چند دقیقه دیگه می ره و براشون پیانو می

زنه. بعد از رفتن پسره، اومد تو اتاق و گفت:

- برو عزیزم تا دوباره یه مزاحم پیداش نشده ...

چند لحظه نگاش کردم که زیر نگام کم اورد و نفسش سنگین شد، سرشو زیر انداخت و چند بار نفس عمیق کشید. نور مهتاب اتاق رو روشن

کرده بود ... یه قدم بهش نزدیک شدم، برای تشکر، اما اون یه قدم رفت عقب، بهم نگاه نمی کرد. به خودم نگاه کردم، یه شلوارک کوتاه جین

پوشیده بودم با یه تی شرت جذب صورتی ... اما جلوی داریوش معذب نبودم. راست می گفت که می گفت عوض شده. این داریوش با اون

داریوش چشم پلشت فرق داشت. عشق باهاش چی کار کرده بود؟ چطور می تونستم این همه عشقو تو وجودش از بین ببرم؟! آهی کشیدم و رفتم

به طرف در ... حرف نزنم سنگین ترم. به سرعت وارد اتاق داریوش شدم و به تختش خیره شدم. بالش و پتوشو می خواست یا نه؟! نشستم لب

تختش و منتظر موندم تا بیاد ... انگار نه انگار که پایین همه منتظرشن، یه ربع بعد با ساک لباسام اومد. همه رو با نظم تا کرده بود و چیده بود

توی ساک. خواست ساکو باز کنه و لباسا رو دوباره توی کمد آویزون کنه که گفتم:

- ممنون داریوش ... لازم نیست ... صبح خودم درستش میکنم.

- نه ... تو بخواب ... خودم درست می کنم.

- بیا برو پایین همه منتظرن بری براشون پیانو بزنی ...

دستش روی ساک خشک شد، چند لحظه کوتاه نگام کرد و گفت:

- کاش توام بودی ...

بی اراده لبخند زدم و گفتم:

- من از همین جا می شنوم ... برو منتظرشون نذار ... فقط قبلش، بالش و پتوتو هم ببر توی اون اتاق ...

به بالش و پتو خیره شد و زمزمه کرد:

- نمی تونی ازشون استفاده کنی؟!

فهمیدم بد برداشت کرده! من از خدام بود! اما گفتم شاید خودش دوست نداشته باشه سریع گفتم:

- نه منظورم این نبود ...

بی توجه راه افتاد سمت در و گفت:

- برات یه بالش و پتوی دیگه می یارم ... اما مال خودت رو دیگه بهت نمی دم. از امشب می شه مال من ... می خوام با بوی عطر تنت بخوابم

... اینو دیگه نمی تونی ازم دریغ کنی.

قلبم دوباره بی قرار شد، بغض کردم، اما جلوی بغضمو گرفتم و گفتم:

- داریوش ... نیاز نیست ... با همینا می خوابم ...

تو قاب در ایستاد. برنگشت به طرفم فقط با صدای خسته اش گفت:

- مطمئنی؟

- اوهوم ...

سرشو تکون داد و گفت:

- خوب بخوابی ...

با رفتنش روی تخت وا رفتم! همه وجودم صداش می زد ... جز جز اعضای بدنم بهش نیاز داشتن. از قلبم گرفته تا دستام، تا چشمام ، تا لبهام ...

حس کردنش نیازم بود ... نیاز!

من نیازم تو رو هر روز دیدنه ... از لبت دوستت دارم شنیدنه!

پتوشو تا گردنم بالا کشیدم و سرمو بین بالش خوش بوش فرو کردم. اشکام ریختن از چشمام بیرون ... می دونستم بالشش با ریمل چشمام سیاه

می شه ... اما برام مهم نبود. اجازه دادم چشمام ببارن تا بلکه یه کم خالی بشم ...صدای پیانوش که از پایین بلند شد شدت اشکای منم بیشتر شد

... انگار رابطه مستقیم داشتن با هم ... نوای غمگینش منو به مرز جنون می کشوند ... چشمامو بستم و گذاشتم روحم با قدرت جادوی انگشتان

داریوش تو آسمون به پرواز در بیاد ....

صبح طبق معمول زود از خواب بیدار شدم. یاد اتفاقات شب قبل باز خنجر کشید روی دلم. از جا بلند شدم و با بی حالی رفتم از اتاق بیرون. ویلا

غرق سکوت بود، بعد از مهمونی دیشب همه حسابی خسته بودن. در اتاق قبلی من و اتاق فعلی داریوش باز بود، بی اختیار سرک کشیدم.

پیرهن و کرواتش رو در آورده بود ولی با همون شلوار رسمی خوابیده بود. پتو از روش کنار رفته بود، دلم می خواست برم پتوشو بکشم

روش، اما امروز دیگه نباید به حرف دلم گوش می کردم. امروز روزی بود که تصمیم گرفته بودم هر طور شده داریوش رو از خودم بیزار کنم.

سعی کردم در دلم رو بذارم و از کنارش بی تفاوت رد بشم. دست و صورتمو شستم و میزو چیدم. نیره بیچاره هم خواب بود. چییدن میز حدود یه

ربعی طول کشید، سرمو روی میز گذاشتم و به فکر فرو رفتم. چطور یم تونستم داریوش رو از خودم زده کنم؟!! من که تا امروز اصلا باهاش

خوش رفتاری نکرده بودم و این شده بود وضعش! پس باید چی کارش میکردم؟ اونقدر تو فکر فرو رفته بودم که متوجه بیدار شدن بقیه نشدم،

اول مامان و خاله و نیره اومدن توی آشپزخونه و با دیدن من و میز اماده کلی خوشحال شدن. ناگفته نمونه که مامان کلی بابت زود خوابیدنم

شب قبل مواخذه ام کرد و گفت باید می موندم با مهمونا خداحافظی می کردم. منم سعی کردم سکوت کنم، چون اگه جواب می دادم بحث بالا می

گرفت. نفرات بعدی که بیدار شدن، سپیده و آرمین بودن، داریوش هم نفر آخر سر میز حاضر شد. نیره برای همه چایی ریخت و روی میز

گذاشت، هم من از نگاه داریوش فرار ری بودم و هم اون از نگاه من. فقط وقتی خاله کیمیا گفت:

- این صبحونه خوردن داره ها ، چون کار رزا خانومه ...

نگاهش چند لحظه سرزنش گر با نگام تلاقی کرد. انگار از کارم زیاد هم خوشش نیومده بود. خوب معلومه وقتی یه کمد رو هم اجازه نمی ده

خودم مرتب کنم، دوست نداره چنین کاری هم بکنم! سریع نگامو ازش دزدیم، نه من اسیر نمی شم، من کم نمی یارم! من کم نمی یارم! سعی می

کردم از نگاهش پرهیزکنم، ولی دست خودم نبود! هربار بی اراده نگاش می کردم و اون آسماون آبی و سراسر عشق رو روبروم می دیدم. تو

دلم نالیدم: « ای خدا کمکم کن که بتونم همین امروز اونو از خودم متنفر کنم.» چقدر احمق بودم که فکر می کردم عشق به اون شدیدی به

راحتی تبدیل به نفرت می شه. بعد از صبحونه سپیده گفت:

- امروز بیاید بریم بازار. من می خوام یه خورده خرید کنم. این چند روزه اصلاً بازار نرفتیم.

آرمین اول از همه موافقت کرد و بلند شد، ولی داریوش بدون حرف سر جاش نشسته بود و برای خودش لقمه می گرفت. انگار اصلاً تو این دنیا

نبود. مامان و خاله هم تصمیم گرفتن همراه آرمین و سپیده برن. من که اصلا حوصله بیرون رفتن رو نداشتم و از طرفی منتظر یه فرصت برای

تنهایی با داریوش و عملی کردن نقشه ام بودم، به دروغ گفتم:

- شما برید من یه خورده سر درد دارم، ترجیح می دم امروز استراحت کنم.

نگاه داریوش در جستجوری چشمام بالا اومد، اما من بی تفاوت از خیر نگاه کردن به چشمای نگرانش گذاشتم. مامان گفت:

- حوصله ات سر می ره بیا بریم یه هوایی بهت می خوره خوب می شی، قرص هم بهت می دم. اینجوری من نگرانم. نمی شه که تو رو تنها

بذاریم.

- نه مامان می خوام بخوابم من خیلی زود بیدار شدم الان دوباره خوابم گرفته. باور کنین اینقدر کسلم که اگه بیام شما رو هم کسل می کنم.

مامان با تردید گفت:

- مطمئنی؟

- آره.

- پس نیره هم می مونه ویلا که تو تنها نباشی ...

- برام مهم نیست ولی اگه باعث می شه شما راحت تر باشی باشه حرفی نیست.

مامان از جا بلند شد و از آشپزخونه خارج شد. سپیده و آرمین هم رفتن که حاضر بشن.

خاله کیمیا رو به داریوش گفت:

- داریوش منو ببر همونجایی که دفعه قبل لباساتو خریده بودی. خیلی شیک بود. می خوام برای بابات خرید کنم. بد نیست اگه براش سوغات

بخریم.

داریوش با خونسردی گفت:

- به آرمین می گم ببرتتون.

خاله کیمیا با ترسی آشکار پرسید:

- مگه تو نمی یای؟

- نه من منتظر یکی از دوستام هستم. قراره امروز بیاد اینجا.

خاله زیر چشمی به من نگاه کرد و سریع گفت:

- زنگ بزن کنسلش کن. باید بیای بریم. نمی شه تو اینجا بمونی.

نمی دونم چرا ولی حرفای خاله رو توهینی به خودم حساب کردم. بهم برخورد و از جا بلند شدم تا آشپزخونه رو ترک کنم. داریوش داشت با

نگرانی نگام می کرد، ولی توجهی نکردم و بی حرف زدم از آشپزخونه. دم در با شنیدن صدای اوج گرفته داریوش بی اراده ایستادم و گوشامو

تیز کردم:

- یعنی چی؟ چرا نمی تونم بمونم؟ مامان شما می فهمی چی می گی؟

- آره می فهمم. بهت می گم امروز نباید توی ویلا بمونی. درست نیست تو و رزا ...

- مامان دیگه داری توهین می کنی. یعنی شما نفهمیدی که رزا ناراحت شد و بلند شد رفت؟ منم بودم بهم بر

می خورد. من بیست و هشت سالمه بچه که نیستم تا با یه دختر تنها شدم دست و پام بلرزه. این حرفا از شما بعیده.

- تو بچه نیستی ولی اون یه دختره. تو از مکر و فریب دخترا خبر نداری اگه بخواد می تونه...

بغض گلومو گرفت. بیا رزا خانوم تحویل بگیر! هنوز نه به باره نه به دار اینجوری دارن در موردت قضاوت می کنن! حالا بازم بذار دلت بره

سمت داریوش! ولی با این وجود باورم نمی شد که خاله این حرفها رو در مورد من می زنه. مگه منو نشناخته بود؟ دلم می خواست سرمو

بکوبم به در. خواستم برم توی اتاقم و بیخیال بقیه حرفاشون بشم ولی صدای داریشو مانعم شد. صداش از زور خشم می لرزید و مشخص بود به

زحمت جلوی خودشو گرفته که داد نکشه:

- بسه! بس کن این مزخرفاتو! داری در مورد اون فرشته اینا رو می گی؟ مامان برات احترام قائلم ولی اجازه هم

نمی دم راجع به رزا این حرفو بزنی. توهین به رزا یعنی توهین به من. اون بچه سرش درد می کرد رفته بخوابه. یعنی شما اونو اینقدر پلید می

دونین که فکر می کنین می خواد منو از راه به در کنه؟ نه ... نه مامان هیچ وقت

نمی بخشمت اگه راجع به رزا این فکرا رو بکنی.

خاله بی توجه به حرفای داریوش گفت:

- پس حدسم درست بود! تو بهش علاقه پیدا کردی.

داریوش بدون مکث گفت:

- آره آره بهش علاقه پیدا کردم ولی علاقه ام مربوط به اون نمی شه. اون برای من دلبری نکرده. فکر می کردم پسر خودت رو تا حالا خوب

شناختی اگه قرار بود دلم واسه دلبری دخترا بلرزه تا حالا هزار بار لرزیده بود. ولی من دلم واسه پاکی رزا لرزید. دقیقاً همون چیزی که شما

داری زیر سوال می بریش.

- این چرندیاتو بریز دور داریوش. تو نامزد داری. همینجور که دیروز هم بهت گفتم گرم گرفتن زیادی با این دو تا دختر شایسته تو نیست. اگه

آزاد بودی حرفی نبود ولی حالا نمی شه. نه من و نه پدرت بهت اجازه نمی دیم که بخوای با رزا ازدواج کنی. بهتره اون دخترو هم هوایی نکنی.

این بار صدای داریوش واقعاً اوج گرفت:

- نامزد نامزد! کدوم نامزد؟ شما بریز دور این چرندیاتو. اصلاً تو ذهنتون به این قضیه فکر هم نکنین که من یه روز با مریم ازدواج کنم. من جز

رزا حاضر نیستم حلقه تو دست هیچ دختر دیگه ای بکنم.

به دنبال این حرف صدای کشیده شدن صندلی رو شنیدم. حس کردم که هر آن ممکنه یه نفرشون از آشپزخانه خارج بشه. برای همین دست از

استراق سمعم برداشتم و به حالت دو بالا رفتم. وقتی وارد اتاق شدم و در رو بستم پشت در تا خوردم و هق هق گریه ام بلند شد. فقط دعا می

کردم که مامان برای خداحافظی به اتاقم نیاد. از سپیده مطمئن بودم. وقتی قرار بود با آرمین باشه اصلاً چیز دیگه ای رو نمی دید. چه برسه به

اینکه بخواد بیاد با من خداحافظی کنه. از شنیدن صدای ماشین نفس راحتی کشیدم و فهمیدم که رفته اند. با خیال راحت روی تخت افتادم و گریه

رو از سر گرفتم. تقه ای به در خورد و قبل از اینکه بتونم حرفی بزنم در باز شد و داریوش اومد تو. با دیدن من تو اون حالت لبخند از صورتش

پر کشید و به سرعت نزدیک شد. دوباره سرم رو تو بالش پنهون کردم و زار زدم. داریوش لب تخت نشست و با صدایی پس رفته گفت:

- رز .. منو نگاه کن... چی شده عزیز دلم؟ الان داریوشو می کشیا. تو رو خدا بگو چی شده؟ سرت درد می کنه؟

دیگه طاقت نیاوردم، سرمو از روی بالش برداشتم و به او پریدم:

- هنوز اینقدر نی نی نشدم که به خاطر سر دردم گریه کنم.

داریوش از نگرانی داشت پس می افتاد و این از نگاش کاملاً مشخص بود. گفت:

- پس چته لعنتی؟ چرا اینجوری داری اشک می ریزی؟ من ... من ...

حس کردم بغض گلوشو گرفت که نتونست حرفشو ادامه بده. به جاش مشت محکمی روی تشک کوبید. گریه ام شدت گرفت. با خودم فکر کردم

الان بهترین فرصته تا هر چه از دهنم در می یاد بارش کنم. هم مرهمی می شد به غرور زخمی خودم و هم اون از من متنفر می شد. سخت بود

خیلی سخت! هر چقدر هم دلم از خاله کیمیا گرفته بود نمی تونستم روی سر داریوش خالی کنم! با این وجود باید همه تلاشمو می کردم، زیر لب

گفتم:

- خدایا منو ببخش! خدایا کمکم کن.

بغض لعنتی اعصاب خورد کنم رو قورت دادم و داد کشیدم:

- دلیلش تویی! این تویی که هر روز مزاحم آسایش من می شی. دارم از دستت کم کم دیوونه می شم. چرا منو ول نمی کنی؟ چرا هر روز باید در

گوش من اینقدر چرت و پرت بگی؟ ازت متنفرم! متنفر! چند بار باید اینو بهت بگم؟ چرا نمی فهمی؟ حالم از حرف زدنت، صدات، حرکاتت،

حرفات، به هم می خوره. تو عوضی ترین پسری هستی که در تموم طول عمرم دیدم. از ریختت حالم به هم می خوره. چرا ولم نمی کنی؟ هان؟

چرا داری زجرم می دی؟ من یه نفر دیگه رو دوست دارم! اصلاً عاشقشم! نمی خواستم بهت بگم ولی مجبورم کردی. حالا ولم می کنی یا نه؟ با

زبون خوش دارم بهت می گم، یا فراموشم می کنی یا من می دونم و تو!

خیلی جلوی خودمو گرفتم که گریه مانع حرف زدنم نشه. با بی رحمی زل زدم توی چشماش! اشک توی چشمای آسمونیش حلقه زده بود.

چشماش ناباوری رو فریاد می زدن. انگار باور نداشت یه دختر اینطوری غرورشو ویرون کنه. آخ بمیرم الهی برات! چه پست فطرتی بودم من!

خدا سزامو بده. قدمی رفت عقب، ولی نگاشو از نگام نمی گرفت، بغض داشتم. درد داشتم، اما بازم سرتقانه سعی می کردم نگاه پر از نفرت

باشه! نفرتی که باید نثار مامانش مر کردم رو داشتم تزریق نگاه عشقم می کردم. با صدایی گرفته گفت:

- می خوام شکایت کنم از تو به چشمای خودم که از روی دیوونگی بی خودی عاشقت شدم.

با زدن این برگشت و با سرعت از اتاقم خارج شد. فرو ریختم. هر چی تا اون لحظه استوار وایسادم و خودمو محکم نشون دادم یهو فرو ریخت.

سرمو تو بالش فرو کردم و با صدای بلند گریه رو سر دادم. چطور می تونستم فراموشش کنم؟ کسی که همه زندگیم بود! ای خدا به دادم برس!

خدا جون به فریادم برس! سرم واقعاً داشت منفجر می شد. نه می تونستم بخوابم نه می تونستم آروم بگیرم! باید یه کوفتی می خوردم تا سر

دردم بهتر بشه. از جا بلند شدم و پایین رفتم. خبری از داریوش نبود و فقط نیره مشغول نظافت بود. یه لحظه زد به سرم که ازش همون

جوشوندنی اون دفعه رو بگیرم. اما یه لحظه از نگاه های کنجکاوش به خودم خوشم نیومد. با بدجنسی فکر کردم خاله کیمیا اونو مسئول کرده

که منو بپاد تا نکنه پسرشو از راه به در کنم. برای همینم بیخیال جوشوندنی یه قرص مسکن از داخل یخچال برداشتم و با یه لیوان آب بالا

انداختم. دوباره با قدمای ناموزون به اتاقم برگشتم و روی تخت ولو شدم. چون بدنم زیاد به مسکن عادت نداشت خیلی زود خوابم گرفت و چیزی

طول نکشید که خوابم برد. تنها چیزی که باعث می شد همه چیزو فراموش کنم خواب بود!

کنار دریا وایساده بودم. یکی داد می زد و کمک می خواست! به همه طرف نگاه می کردم، ولی کسی نبود. شروع کردم به دویدن. دریای آروم،

طوفانی شد. هر چی من می دویدم، دریا خشمگین تر می شد و صدا واضحتر! صدا برام آشنا بود! خیلی آشنا! کی بود که منو به اسم صدا می زد

و از من کمک می خواست؟ می شناختمش! خودش بود. آره صدا، صدای خودش بود. داریوش بود! شروع کردم به داد زدن. ازش می پرسیدم

کجایی؟ و اون فقط صدام می زد! همه طرفو نگاه می کردم و می دویدم. آخر سر پیداش کردم. وسط دریا بود! بدون ترس به آب زدم، موج ها

سنگین بودن ولی با هر بدبختی بود با شنا خودمو بهش رسوندم و خواستم دستشو بگیرم. ولی یهو یه موج بلندی از راه رسید و داریوشو برد! با

داد از خواب پریدم. خدایا این چه خوابی بود دیگه؟ حتی توی خوابم راحت نبودم. تعبیر این خواب چی می شد؟ سر جام نشسته بودم و نفس نفس

می زدم. گلوم خشک خشک بود. لیوان آبی که روی عسلی کنار تخت بود یه کم آب داشت. همه رو خوردم تا یه کم از التهاب درونم کم بشه.

روی تخت نشستم و زانوهامو بغل کردم. چطور می تونستم فراموشش کنم؟ می گن اولین عشق، هیچ وقت فراموش نمی شه. من ناتوان، هیچ

وقت توان فراموش کردن اون چشما رو نداشتم. به ساعتم نگاه کردم، ساعت چهار بود. از سکوتی که به ویلا حاکم بود، حدس زدم که هنوز

کسی برنگشته. از جام بلند شدم. از پنجره به بیرون نگاه کردم، بارون به شدت می بارید. حسابی عرق کرده بودم و لباسام به تنم چسبیده بود. به

سمت کمد رفتم و بلوز شلوار سفیدی از بین لباسام بیرون کشیدم و پوشیدم. موهامو هم بافتم که به گردنم نچسبه. دلم می خواست دوش بگیرم،

ولی حالشو نداشتم. دوباره تشنگی به سراغم اومد و گلوم خشک شد. در اتاقو باز کردم و بیرون رفتم. جلوی در اتاق داریوش چند لحظه مکث

کردم و وقتی صدایی نشنیدم با این تصور که خوابه از پله ها پایین رفتم. خبری از نیره نبود و حدس زدم اونم کارش تموم شده و رفته. رفتم توی

آشپزخونه، با اینکه نهار نخورده بودم، ولی گرسنه نبودم. فقط لیوانی آب خوردم و از آشپزخونه خارج شدم. میخواستم برم سمت پله ها، که یهو

داریوش رو دیدم که سر تا پا سیاه پوش روی کاناپه نشسته. با دیدن یهوییش ترسیدم و جیغ آرومی کشیدم، ولی حتی تکون هم نخورد چه برسه

به اینکه بخواد نگام کنه. از حالتش ترسیدم. منطق می گفت توجهی نکنم و بالا برم، ولی احساسم منو به کنارش نشستن دعوت می کرد. بالاخره

احساس پیروز شد و کنارش نشستم. بازم توجهی نکرد. سعی کردم نسبت به کم محلیش بی توجه باشم. گفتم:

- چرا اینجوری شدی؟ گرسنه ات نیست؟

بدون اینکه نگام بکنه، سرد و خشک گفت:

- به تو مربوط نیست؟

از سردی صداش بیشتر از اینکه جا بخورم دلم گرفت. تموم شد رزا، به اون چیزی که می خواستی رسیدی! داریوش ازت بیزار شده، قلبم ولی

باور نمی کرد. پس با سماجت ادامه دادم و به دروغ گفتم:

- داریوش من گرسنه مه اگه تو چیزی نخوری منم چیزی نمی خورما! آخه تنها از گلوم پایین نمی ره.

دوباره با بی توجهی و با همون لحن گفت:

- به من چه؟

خیلی ناراحت شدم، ولی هر چی که می گفت، حق داشت. من خیلی باهاش بد حرف زده بودم. خواستم از جا بلند شم و برم که چشمم به دستاش

افتاد. مشتشون کرده بود و سفت فشارشون می داد. این نشون از حال خراب خودش داشت. بازم احساسم داشت نافرمونی می کرد. دوست

نداشت داریوش ازش دلخور باشه. انگار تصمیم قبلی خودمو از یاد برده بودم. اون لحظه از حرفای خاله کیمیا اینقدر دلخور شده بودم که دق و

دلی اونو هم سر داریوش بیچاره در آوردم. حالا خودمو موظف می دونستم که هر طور شده از دلش در بیارم. با دلخوری گفتم:

- با من قهری؟

با حالتی عصبی گفت:

- می شه از جلوی چشمام دور شی؟ نمی خوام ببینمت!

چشمام گشاد شد. باورم نمی شد خود داریوش باشه. انگار داریوش واقعی رفته و به جاش این آدم

قصی القلب اومده بود. اگه دستای مشت شده اش رو نمی دیدم، یه لحظه هم طاقت نمی آوردم. اما خوب می دونستم داریوش داره فیلم بازی می

کنه. من پشیمون بدم، نمی خواستم داریوش دوستم نداشته باشه. من به عشقش محتاج بودم. شاید خودخواهی بود که بدون اینکه عشقی بهش

بدم دوست داشتم ازش عشق دریافت کنم.

اما دوست داشتم دیگه! کاریشم نمی شد کرد، پس می خواستم هر طور شده دلخوریشو رفع کنم. گفتم:

- تو چت شده؟ اصلاً بیرونو نگاه کردی؟ داره بارون می یاد. این هوا برای پیاده روی خیلی جون می ده! می یای بریم قدم بزنیم؟ هوا خیلی

شاعرانه شده!

با داد داریوش تقریباً چسبیدم به سقف:

- چرا پا نمی شی از جلوی چشام گم بشی؟ حوصله تو ندارم! داری با حرفات سرمو درد می یاری!

بعد به تقلید از من گفت:

- هوا شاعرانه اس ! جون می ده برای قدم زدن! هه هه. برو بابا دلت خوشه ها!

بغض به شدت به گلوم چنگ زد. جلوشو گرفتم که نشکنه و همین نفس کشیدنو برام سخت کرد. طاقت این همه تحقیر رو نداشتم! داریوش دیگه

دوستم نداشت! از من بیزار شده بود! دیگه همه چی تموم شده بود! چونه ام به لرزه افتاد و یه قطره اشک از گوشه چشمم افتاد پایین. وقتی دید

من حرف نمی زنم، به طرفم چرخید. نگاش اول سرد سرد بود، ولی وقتی چونه لرزون و بغض کشنده مو دید، یهو نگاش عوض شد. دوباره

همون داریوش عاشق خودم شد. همونی که طاقت اشکامو نداشت. خودشو به طرفم کشید و دستشو آورد جلو ... اما دستاش بین راه خشک

شدن. با کلافگی و پریشونی خاص خودش گفت:

- ببخشید رزا. غلط کردم! مرض داشتم! ببخشید. تو رو خدا بغض نکن فدات شم! بغض نکن من طاقت ندارم. ببخشید غلط کـــــردم!

دیگه طاقت نیاوردم و زدم زیر گریه. کلافگی و پریشونیش به اوج رسید و گفت:

- تو رو خدا گریه نکن. بیا منو بزن. بیا فحشم بده. اصلاً بیا منو بکش! فقط گریه نکن. اونم به خاطر حرفای چرت و پرت من. من کی هستم که

بخوام این حرفا رو به تو بزنم؟ اونم به کسی که بیشتر از جونم دوسش دارم!

با حرفاش گریه ام بیشتر شدت می گرفت، گفت:

- ببین منو! نگام کن، ببین از صبح تا حالا به چه روزی افتادم! فکر می کنی دلیلش چیه؟! خوب تویی! می بینم که کنارمی، ولی نمی تونم داشته

باشمت! دارم داغون می شم رزا! دارم جون می کنم! آخه چرا از من متنفری؟ نفرت تو منو به جنون می کشه دختر.

به دنبال این حرف بلند شد. با تعجب نگاش کردم که ببینم چرا بلند شده، سرشو به چپ و راست تکون داد و زیر لب چساریی گفت که نشنیدم. قبل

از اینکه بتونم چیزی بگم، به حالت دو از ویلا خارج شد. سریع بلند شدم و از پنجره بیرون رو نگاه کردم. دیوونه وار به سمت دریا می دوید و

قطرات بارون هم بی رحمانه به بدنش می کوبیدن. وقتی تنشو به دریای طوفانی زد یه دفعه خوابم جلوی چشمم اومد. وحشت کردم و بی اراده

جیغ زدم:

- نه ...

بدون تعلل از ویلا بیرون دویدم و به سمتی که اون رفته بود رفتم. موج ها به بدنش کوبیده می شدن ولی اون

بی توجه پیش می رفت. داشتم از ترس سکته می کردم. جیغ می کشیدم گریه می کردم صداش می زدم ولی

نمی شنید. وقتی به دریا رسیدم یه دفعه ترسیدم. دریا عجیب طوفانی بود! نگاهی به داریوش کردم که موجها اونو به جلو می بردن. من از آب

می ترسیدم. دریا هم فوق العاده خشمگین بود! باید چی کار می کردم؟ نه، من باید به ترس خودم غلبه می کردم. نباید می ذاشتم دریا هستیمو

بگیره. ترس رو کنار گذاشتم. یا علی گفتم و به طرفش دویدم. دریا اول می خواست از رفتنم جلوگیری کنه، ولی وقتی اصرارم رو برای پیش

روی دید خشمگین شد و با شدت موجهاشو به طرفم فرستاد و منو جلو کشید. انگار می گفت بیا که تو طعمه دوممی. آب تا گردن داریوش بالا

اومده بود. با سرعت خودمو جلو می کشیدم و موجا هم کمکم می کردن. تو چند قدمیش که رسیدم، صداش زدم، ولی فریادم تو خروش آب گم

شد. چند قدم باقی مونده رو هم به زور طی کردم، تا بهش رسیدم. از پشت بلوز مشکیشو چنگ زدم و به طرف خودم برش گردوندم. با دیدن

صورتش بغضم ترکید. پوست سفیدش سفیدتر و رنگ پریده تر شده بود. لبای سرخ رنگش سیاه شده و چشماش تیره تر از همیشه به من خیره

شده بود. همین که سالم جلوم ایستاده بود خودش به دنیا می ارزید. با دیدنم بهت زده داد کشید:

- تو کجا اومدی؟ خطرناکه برگرد! اینجا جای تو نیست. برو. من باید آروم بشم.

اشکام با قطره های بارون و آب دریا مخلوط شده بودن. جیغ کشیدم:

- تو رو خدا داریوش بیا برگردیم. اگه از این جلوتر بری می میری. من نمی خوام تو بمیری. بیا برگردیم. تورو قرآن داریوش با من برگرد.

داریوش با تعجب گفت:

- داری به خاطر من گریه می کنی؟ از مردن من می ترسی؟ چرا؟ چرا نگران منی؟ مگه از من متنفر نیستی؟

حرف که می زدیم آب شور دریا توی دهنمون می رفت و هی مجبور بودیم خالی کنیم دهنمونو. با شنیدن حرفاش چشمامو بستم. باید تصمیم می

گرفتم. نه! اون برام از همه مهمتر بود! دیگه کسی رو جز اون نمی دیدم. من به خاطر اون از همه چی می بریدم. حتی از جونم! چشمام رو باز

کردم و گفتم:

- نه نه به خدا نیستم! اگه تو بمیری منم می میرم! مگه نمی دونی که چقدر دوستت دارم؟ مگه نمی دونی از همون بار اول که دیدمت دیوونه

شدم؟ هان نمی دونی؟! حالا بدون! ببین منو! منی که دیگه جز تو چیزی برام اهمیت نداره. آره داریوش. تو موفق شدی! من عاشقت شدم! حالا

اگه راضی به مرگ من هستی برو. برو تا آب ببرتت و بمیری. مطمئن باش که من زودتر از تو می میرم. اگه می خوای برو. اصلاً با هم می

ریم!

نگاه متعجب و عصبي اش مهربون تر از هميشه و هر لحظه شد. رنگش طراوت و تازگي هميشه را به دست آورد. لب زيرينش از شادي مي لرزيد. هي لباس به لبخند باز مي شدن و دوباره جمع مي شدن، باز دستاش اومد بياد سمت صورتم ولي کشيدشون عقب. چشماش زلال تر از هميشه شدن. لباشو از هم باز کرد و اولين چيزي که گفت اين بود:

- بگو اوني که گفتي دوستش داري و عاشقشي فقط منم! بگو که جز من کسي رو دوست نداري!

آب داشت بالا تر مي يومد، اما ديگه مهم نبود، از ته دل گفتم:

- خودتي داريوش. به خدا قسم که من جز تو هيچ کسو دوست ندارم!

خنديد. اينقدر شيرين و از ته دل که دلم براش ضعف رفت. خواستم دست بندازم دور بازوش تا دوتايي برگرديم و تولد يکي شدن روحمون رو توي ساحل جشن بگيريم. اما هنوز دستم به دستش نرسيده بود که ماسه هاي زير پام کنار رفتن و در کسري از ثانيه، من زير آب فرو رفتم. اينقدر ناگهاني بود که شنا رو فراموش کردم. دست و پا مي زدم که بالا بيام، ولي بي فايده بود و من پايين تر مي رفتم! نمي دونم چرا اينهمه پايين اومدم! انگار تو يه چاله افتاده بودم که همه جاش سياه بود. نفسم گرفت. ديگه هوايي براي تنفس نبود! بي حال شدم. تواني براي دست و پا زدن هم ديگه نداشتم. همينجور پايين تر مي رفتم. همه جا سياه تر شد. چشمام بسته شد و ديگه چيزي نفهميدم. دريا طعمه شو بلعيد.

چشمامو که باز کردم، داخل اتاق سفيد رنگي خوابيده بودم و اطرافم پر از دستگاه بود. چشمامو يه بار محکم باز و بسته کردم. مي خواستم به ياد بيارم کجام. دستمو اوردم بالا که شروع کرد به سوختن. حس مي کردم چيزي توي دماغمه، داشت اذيتم مي کرد. يهو ياد اتفاقي که افتاده بود افتادم! واي خداي من! من ... داريوش ... اعترافم ... دريا ... باورم نمي شد که زنده مونده باشم! مطمئناً اينجا بيمارستان بود. فکر کنم اولين بيماري بودم که همه چيز رو به خاطر داشتم و نياز به کمک اطرافيان براي يادآوري نبود. کسي تو اتاق نبود. يهو ياد داريوش افتادم! چه بلايي سر اون اومده بود؟ يعني الان کجا بود؟ صدام در نمي يومد و نمي تونستم کسي رو خبر کنم. نمي دونم چقدر گذشت که پرستاري در رو باز کرد و داخل شد. با ديدن چشماي باز من با خوشحالي گفت:

- خداي من! بالاخره به هوش اومدي؟

بعد از زدن اين حرف به سرعت اتاق رو ترک کرد. طولي نکشيد که اتاق پر شد! مامان و سپيده و آرمين و دکتر، ولي داريوش نبود! خاله کيميا هم نبود! يعني کجا بودن؟! چشماي همه شون سرخ بود! اين گريه براي من بود يا براي داريوش؟! خدايا حالا که داشتم به دستش مي آوردم نکنه اونو از من گرفته باشي؟ دلم مي خواست داد بکشم، ولي حتي نمي تونستم از کسي بپرسم! صدام خيلي ضعيف بود و به ناله شباهت داشت. خدا رو شکر سپيده متوجه منظورم شد و آروم در گوشم گفت:

- فدات شم حالش خوبه.

نفس راحتي کشيدم و با بي حالي پرسيدم:

- کجاست؟

باز در گوشم پچ پچ کرد:

- مي ياد ديدنت. يه کم حوصله داشته باش!

صبر و حوصله ديگه چي بود؟ من اونو مي خواستم! فقط اونو! خدايا کجا بود؟ چرا چيزي به من نمي گفتن؟ دکتر اعلام کرد که تا دو روز ديگه حالم کاملاً خوب مي شه و مي تونم مرخص شم. مامان خدا رو شکر کرد و گفت که دو روز بوده من بيهوش بودم! دکتر گفت که دورم رو خلوت کنن و فقط يه نفر بمونه. مامان

مي خواست بمونه که سپيده نذاشت و به زور اونو راضي کرد تا خودش بمونه. مي گفت مامان سه روز بالاي سرم بيدار بوده! براي همين به زور فرستادش که بره استراحت کنه. مامان بعد از بوسيدن عميق پيشونيم و دوباره شکر گفتن خدا همراه آرمين از اتاق بيرون رفتن و سپيده وقتي از رفتنشون مطمئن شد در رو بست و با غيظ گفت:

- شما دوتا عشقتون هم خرکيه! ببين چي به روز هم آوردين؟!

يعني چي؟ مگه من با داريوش چي کار کرده بودم؟ داريوش کجا بود؟ کجا بود؟! سپيده که ديد دارم از ترس پس مي افتم، با خنده گفت:

- نترس ديوونه. آقاي مجنون خوب تشريف دارن! چند اتاق بالاتر اونم کله پا شده! البته اون توي دريا اتفاقي براش نيفتاده. تو رو که رسونده بيمارستان، دکترا بهش گفتند که اميد زيادي براي زنده موندنت نيست و اگه خدا بخواد قراره زحمت رو کم کني و ريق رحمت رو سر بکشي. اونم در جا از حال مي ره! الان دو روزه که تو اينجا بستري شدي و اون توي چند تا اتاق اون طرف تر در حال موته.

باورم نمي شد. خواستم از جام بلند شم که محکم گرفتم و گفت:

- کجا ليلي خانم؟ شما نمي تونين از تخت بياين پايين.

با همون صداي ضعيفم که ناشي از فشاري بود که به حنجره ام و ريه هام وارد شده بود گفتم:

- مي خوام ببينمش!

- خيلي خوب. به آرمين گفتم خاله ها رو ببره ويلا، بعد بره داريوشو بياره اينجا.

- من مي رم کنارش. مگه نمي گي حالش بده؟!

- تو نمي توني الاغ! انگار سرت نمي شه، داشتي مي مردي! اونم اينقدر حالش بد نيست که نتونه بياد تو رو ببينه. بشنوه تو بهوش اومدي مي تونه بره مسابقه دوي ماراتون بده.

به ناچار دوباره سر جام دراز کشيدم. توي يه ساعتي که آرمين موفق شد مامان و خاله رو ببره ويلا، من صد بار مردم و زنده شدم. چون خاله کيميا نمي خواست پسرش رو ول کنه و بره، ولي آرمين با هزار دوز و کلک برده بودش. بعد از اينکه از ويلا برگشت، اومد توي اتاق من و با خنده گفت:

- واي واي عجب پيله است اين خاله کيميا!

سپيده با تعجب گفت:

- چرا؟

- راضي نمي شد بره که! نمي دوني با چه زوري بردمش، قربونش برم خاله شکيلا هم هيچ کمکي نکرد. فقط نگاه

مي کرد.

چشمامو بستم. خوب مي دونستم که عشقمون براي خاله کيميا از پرده بيرون افتاده و اون ديگه راضي نيست حتي لحظه اي از داريوش جدا بشه. فکر کنم مامانم متوجه حساسيت خاله کيميا شده بود و حسابي به غرورش بر خورده بود. آرمين بحث رو ادامه نداد و گفت:

- من مي رم داريوش رو بيارم. کم مونده بيمارستانو روي سرش خراب کنه!

به دنبال اين حرف از اتاق خارج شد و سپيده به آرومي دست منو فشرد. همون چند دقيقه اي که طول کشيد تا داريوش به اتاق من برسه من شش بار مردم و زنده شدم و ده سال برام طول کشيد. اما بالاخره در باز شد و داريوش و آرمين وارد اتاق شدن. با ديدن داريوش همه درد خودم يادم رفت! حتي اگه ذره اي به عشقش شک داشتم پريد! رنگش پريده پريده بود و حسابي لاغر شده بود! تو اين دو روز چي به روزش اومده بود؟ چشماش گود افتاده و زيرش کبود شده بود! ريش طلايي رنگ چند روزه اي هم روي صورتش خودنمايي

مي کرد که خيلي اونو خواستني کرده بود، ولي به هر حال حسابي داغون شده بود! آرمين و سپيده بي صدا از اتاق بيرون رفتن. داريوش کنار تخت نشست. چند لحهظه خيره به چشمام نگاه کرد و بعد بي حال و بي حرف پيشونيشو روي دستم که سوزن سرم توش بود گذاشت.

لرزش شونه هاشو که ديدم قلبم لرزيد و با بغض آهسته گفتم:

- داريوش! عزيزم! من خوبم. هيچيم نشده. ببين!

سرش رو بالا آورد. صورتش خيس خيس و چشماش سرخ سرخ بود. گفت:

- رز... به من گفتن که داري مي ميري. بهم گفتن عشقم نمي تونه به مرگ غلبه کنه. رز من ... من نمي تونستم کاري برات بکنم. من خيلي ناتوانم. رزا ... رز! بيچاره شدم! کاري از دست من احمق بر نمي يومد. تو ... تو اون روز دنبال من اومدي. همه اش تقصير من بود! رز اگه بلايي سرت مي اومد من ... چه خاکي ... چه خاکي توي سرم

مي ريختم؟ تو مي خواستي ترکم کني! مي خواستي از پيشم بري! اونم تنهايي! چشماي قشنگت داشت براي هميشه بسته مي شد.

به اينجا که رسيد انگار دردش مضاعف شد. سرشو با دستاش محکم فشار داد و ناليد:

- واي نه رزا رزا رزا ...

صداش لحظه به لحظه داشت مي رفت بالا. انگار من واقعاً مرده بودم و الان جسدم رو گذاشته بودن جلوي روش! سرشو دوباره روي دستم که سوزن سرم توش فرو رفته بود گذاشت و گفت:

- من چي کار مي کردم؟ من بي تو چي کار مي کردم؟ نمي دوني اين دو روز من چي کشيدم! هزار سال برام طول کشيد. هر لحظه آرزوي مرگ مي کردم، نمي خواستم بمونم تا شايد يکي بياد و بهم بگه رزات ... ديگه نفس نمي کشه! آخه ... آخه اونا که نمي دونستم اين نفس لعنتي من به نفس تو بسته است. اگه نفست قطع مي شد خودم با دست خودم نفسمو مي بريدم. رز اونا نمي دونستن که من نفس مي کشم به خاطر تو! زنده ام به خاطر تو! حرف مي زنم به خاطر تو! راه مي رم به خاطر تو! اصلاً همه کارام به خاطر توئه! اگه مي دونستن ازم انتظار نداشتن صبور باشم. رز من دوستت دارم. به خدا دوستت دارم! بيشتر از دنيا دوستت دارم! بيشتر از جونم دوستت دارم!

اگه... اگه بهوش نمي اومدي ...

بغض راه نفسش رو بست و ديگه نتونست ادامه بده. دست آزادم رو آروم بردم سمت موهاي سرش، سرش رو دستام بود. مي ترسيدم بازم مخالفت کنه، اما ريسک کردم و انگشتامو آروم توي موهاي خوش حالت و نامرتبش فرو کردم. تکوني خورد اما هيچي نگفت، نياز داشت به اينکه نوازشش کنم، آرومش کنم. با همون صداي خش خشيم گفتم:

- داريوش من حالم خوب خوبه! دوست داشتنت رو باور مي کنم چون خودم دوستت دارم! ديگه هيچي نمي تونه منو از تو جدا کنه. هر جا که بريم با هم مي ريم.

سرش رو بالا آورد و نگام کرد. چشماي آبيش با سرخي سفيدي چشمش صحنه اي دردناک ساخته بودن! دلم به درد اومد. گفت:

- قول مي دي؟

- هر قولي که تو بخواي من مي دم.

- قول بده هيچوقت ترکم نکني! تو اين دو روز فهميدم که اگه ترکم کني هيچي ازم نمي مونه.

از ته دلم گفتم:

- محاله عزيزم. قول مي دم که هميشه و هر لحظه با هم باشيم.

نفس راحتي کشيد و همانطور که سرش روي دستم بود، و دست منم توي موهاش چشماشو بست. مطمئناً اين دو روز نتونسته بود راحت بخوابه. دقيقاً عين يه بچه معصوم شده بود. آرمين و سپيده وارد شدن. چشماي هر دوشون خيس از اشک بود. حرفامونو شنيده بودند.

دو روز توي بيمارستان موندم تا نفس کشيدنم طبيعي شد. داريوش همون روز که من بهوش اومدم مرخص شده و به ويلا رفته بود. مامان يه لحظه هم تنهام نمي ذاشت. بيچاره داريوشم به خاطر سختگيري هاي خاله کيميا مجبور بود فقط ساعتاي ملاقات به ديدنم بياد. دل هر دومون براي لحظه اي با هم بودن پر مي زد، ولي امکانش نبود. آرمين و سپيده همه سعيشون رو مي کردن که بتونن لحظه اي موقعيت تنها بودنمون رو فراهم کنن ولي نه مامان رضايت به رفتن مي داد و نه خاله کيميا لحظه اي چشم از داريوش بر مي داشت. البته خود داريوش که حرفي از رفتار بي منطق مامانش نمي زد من همه چيزو از طريق سپيده مي فهميدم. تو ساعتاي ملاقات نگاه داريوش به قدري غمگين بود که دلمو ريش مي کرد. واقعاً چرا خاله کيميا با ازدواج ما موافق نبود. چرا

مي خواست مانعي باشد بين من و داريوش؟ مشکل گذشته ها بين مامان و باباي داريوش بود. اين وسط تنها کسي که حق مخالفت داشت بابايداريوش بود! حتي مامان و باباي منم نبايد حرفي مي زدن. چون ظلم در حق خسرو شده بود نه هيچ کس ديگه! پس چي اين وسط باعث مي شد خاله کيميا مخالفت کنه؟

مامان به اين باور رسيده بود که من توي دريا مشغول شنا بودم که موج منو جلو مي بره و بعد داريوش براي نجات من مي ياد، اما خودش هم گرفتار قدرت موجها مي شه و بعد به وسيله غريق نجاتا هر دو به بيمارستان منتقل مي شيم. فقط مامان اينطور فکر مي کرد، ولي بقيه مي دونستن قضيه از چه قرار بوده! هر چند که حس مي کنم مامان هم فقط تظاهر به ندونستن مي کنه. چون رفتار داريوش تابلوتر از اين حرفا بود. بالاخره دو روز ديگه هم سپري شد و مرخص شدم و همه با هم رفتيم ويلا. اتاقم به طبقه پايين منتقل شده بود و آرمين و سپيده اتاقاي بالا رو برداشته بودن و داريوش دوباره اتاق بغلي منو اشغال کرده بود. حتي يه لحظه هم چشم از من برنمي داشت. با وجود مراقبتاي خاله کيميا، بازم تا فرصتي پيدا مي کرد خودشو به من مي رسوند و مراقبتاي افراطيش شروع مي شد. گاهي اينقدر برام جوک تعريف مي کرد که از خنده دل درد مي گرفتم. حتي نمي ذاشت يک پر کاه جا به جا کنم و همه چيزو به دستم مي داد. وقتي زياد از حد وسواسي مي شد، مي خنديدم و مي گفتم:

- داريوش داري زيادي لوسم مي کني! فکر کنم بعد از ازدواجمون هم بکن! بيچاره ت مي کنما!

بادي به غبغب انداخت و گفت:

- همين که هست! همين که منت مي ذاري و سرور خونه ام مي شي واسم بسه. من تا آخر عمر نوکرت هم هستم. هر چي لوس تر واسه من بهتر ...

بعد از دو روز استراحت مطلق هوس خريد زد به سرم. خسته شده بودم از توي ويلا موندن. منتظر بودم تا داريوش دوباره با شيطنت بپره توي اتاقم تا درخواستمو مطرح کنم. قبل از اينکه داريوش بياد تو مامان در رو باز کرد و با ديدن من کنار پنجره لبخند زد. در جواب لبخندش منم لبخند زدم و شونه بالا انداختم. مامان شونه هامو ميون دستاي پر مهرش گرفت و آروم منو لب تخت نشوند و گفت:

- مي بينم خيلي بهتري که پا شدي ايستادي!

- آره مامان امروز خيلي حالم خوبه ديگه نيازي به استراحت ندارم.

- خوب شکر خدا ... اين چند وقت که حالت بد بود ذره ذره جون من داشت از بدنم بيرون مي رفت. اصلاً طاقت ديدن بد حالي تو رو ندارم يکي يه دونه.

با محبت شونه هاشو بغل کردم و گفتم:

- قد دنيا عاشقتم ماماني!

- منم دوستت دارم دختر عزيزم ...

- مامان ... شما که به بابا و رضا چيزي نگفتي؟

مامان آهي کشيد و گفت:

- نه عزيزم ولي تحمل اين بار به تنهايي برام خيلي سخت بود. به اصرار کيميا چيزي بهشون نگفتم. هر چند که مطمئن بودم اگه ... اگه زبونم لال اتفاق بدي برات بيفته فرهاد هيچ وقت منو نمي بخشه. روزاي آخر ديگه

مي خواستم خبرش کنم که لطف خدا شامل حالم شد و تو بهوش اومدي.

به اينجا که رسيد خم شد و به نرمي گونه مو بوسيد. چقدر از عشق مامان شارژ مي شدم. سرمو تو سينه اش پنهون کردم و گفتم:

- مامان حوصله ام سر رفته.

دستشو زير چونه ام قرار داد و گفت:

- مي خواي بري بيرون عزيزم؟

ذوق زده سرمو تکون دادم. مامان اخم ظريفي کرد و گفت:

- با کيميا از دو روز قبل قرار گذاشته بوديم که امروز بريم ويلاي يکي از دوستامون. حالا نمي تونم برنامه رو به هم بزنم. ولي اگه صبر کني شب که برگشتيم مي برمت کنار ساحل.

نق زدم:

- مي خوام برم خريد.

- پس بايد صبر کني تا فردا عزيزم.

- مامان...

- جونم؟

حرفم يادم رفت و با خنده گفتم:

- چقدر مهربون شدي! قبلاً فقط دعوام مي کردي ماماني ولي حالا ...

مامان با خنده دستمو فشرد و گفت:

- اون روزاي گند که فکر مي کردم ممکنه از دستت بدم مدام به خودم فحش مي دادم که چرا هميشه بهت سخت مي گرفتم و اجازه نمي دادم راحت باشي. با خودم عهد کردم اگه حالت خوب شد ديگه هيچ وقت بهت نگم شيطوني نکني. حالا قدر شيطونياتو مي دونم. من زودتر از موعد از تو تقاضا داشتم که بزرگ بشي.

نيشم که باز شد مامان خنده اش گرفت و گفت:

- حالا بگو ببينم چي مي خواستي بگي؟

- هان؟

- يه چيزي مي خواستي بهم بگي ... يادت رفت دختره فراموشکار؟

خنديدم و گفتم:

- هان يادم اومد! مي خواستم بگم مي شه با بچه ها برم؟

مامان به فکر فرو رفت و لحظاتي بعد گفت:

- مي دوني که برام مهم نيست تو با آرمين و داريوش به گردش بري، چون ديگه به هر چهار نفرتون اعتماد دارم ولي راستشو بخواي پشت چشم نازک کردناي کيميا عصبيم مي کنه. يه جوري برخورد مي کنه که انگار بقچه تو زير بغل منه و منتظر نشستم تا داريوش از تو خواستگاري کنه و منم زود بگم باشه! انگار ارزش تو اينقدر کمه!

با تعجب به مامان خيره شدم. واقعاً که حق با اون بود. با ناراحتي گفتم:

- واقعاً چرا خاله کيميا اينجوري مي کنه؟

مامان از جا بلند شد و با ناراحتي گفت:

- مطمئن نيستم. تو نمي خواد فعلاً به اين چيزا فکر کني. بهتره بازم استراحت کني. به سپيده سفارش مي کنم نهارتو برات زود بياره. منم سعي مي کنم زود برگردم. باشه عزيزم؟

- باشه مامان عزيزم.

به دنبال اين حرف مامان دوباره گونه مو بوسيد و از اتاق خارج شد. دوباره از جا بلند شدم و کنار پنجره وايسادم. هوا برعکس روزاي ديگه آفتابي بود. چقدر دلم براي داريوش تنگ شده بود! از ديشب تا حالا نديده بودمش. چند لحظه بيشتر از رفتن مامان نگذشته بود که در باز شد و عطر داريوش تو اتاق پيچيد.

با شادي به سمتش برگشتم و تو سلام کردن پيش قدم شدم:

- سلام... مامان اينا رفتن که تو اومدي؟

بي توجه به سوالم لبخند زد و گفت:

- سلام عزيزم. چرا از جات بلند شدي؟ حالت بهتره؟ سرت ديگه گيج نمي ره؟

- با وجود پرستار ماهي مثل تو مگه مي شه خوب نشم؟

در جوابم لبخندي سرشار از عشق زد و سيني رو که دستش بود روي ميز کنار تختم گذاشت و گفت:

- بشين.

نشستم و با کنجکاوي داخل سيني سرک کشيدم. جگر و ريحون و ماست موسير بود. قيافه مو در هم کردم و گفتم:

- اه من دوست ندارم اينا رو.

با جديت گفت:

- چيزي که برات لازمه رو بايد بخوري اينکه دوسش داري يا نه زياد مهم نيست.

- اِ داريوش آخه مگه ازم خون رفته؟

لقمه اي جلويم گرفت و گفت:

- بخور شيطون اينقدر غر نزن.

مگه مي شد که داريوش برام لقمه بگيره و من دوست نداشته باشم؟ اون لقمه گوشت مي شد از گلوم مي رفت پايين. با ولع لقمه رو قاپيدم و خوردم. داريوش خنده اش گرفت و گفت:

- خوبه دوست نداشتي!

همونطور با دهن پر گفتم:

- از دست تو زهر مار هم براي من خوشمزه است.

داريوش که مشغول گرفتن لقمه بعدي بود دست از کار کشيد و زل زد توي چشمام. خدايا چرا جز عشق چيز ديگه اي نمي تونستم تو نگاه داريوش پيدا کنم؟ چند لحظه تو نگاه هم غرق شديم تا داريوش سکوت رو شکست و با صدايي آروم زمزمه کرد:

- عاشقتم عشق من!

آخ که چقدر دلم مي خواست همون لحظه بپرم توي بغلش ولي خودمو کنترل و با لبخند سرمو به بازي با ناخنام گرم کردم. داريوش آروم خنديد و دوباره مشغول کارش شد. وقتي به زور همه جگرها رو به خورد من داد ليواني آب پرتغال هم به دستم داد و مجبورم کرد بخورم. داشتم با غرغر و نق نق و ناز کم کم مي خوردم که يهو در باز شد. داريوش از ترس تو چشم بهم زدني پريد توي کمد لباس. مامان با لحظه اي مکث وارد اتاق شد و همين باعث شد متوجه حضور داريوش نشه. خواست چيزي بگه که با ديدن سيني روي پاي من حرفش يادش رفت. خودمم تازه ياد سيني افتادم و آه از نهادم بر اومد. ورود مامان به قدري ناگهاني بود که به کل فراموش کردم سيني رو قايم کنم. مامان کمي اين طرف اون طرف رو نگاه کرد و بعد گفت:

- کي برات نهار آورده؟

يهو دروغي به ذهنم رسيد و گفتم:

- سپيده برام جيگر خريده بود. با اينکه دوست نداشتم مجبورم کرد همه اشو بخورم.

لبخند روي لباي مامان نشست و گفت:

- آخي عزيزم! من تازه مي خواستم برم ازش بخوام نهارتو يادش نره بياره. نگو خودش زودتر به فکرت بوده!

مامان مشغول تمجديد از سپيده بود و من خدا خدا مي کردم سپيده يک دفعه وارد اتاق نشه يا بعد از بيرون رفتن مامان از اتاق جلوي راهش سبز نشه که مامان هوس تشکر به سرش بزنه و همه چيز لو بره. از اينکه مامان بفهمد داريوش برام غذا آورده واهمه نداشتم چون مي دونستم مامان چيزي نمي گه. تو اين مسافرت با ديدن رفتار و منش داريوش نظرش نسبت بهش عوض شده بود. ولي با اين حال نمي دونم چرا ازش خجالت مي کشيدم. براي اينکه حرف رو عوض کنم پرسيدم:

- مامان مثل اينکه کاري باهام داشتي؟

- آهان آره اومدم بگم من و کيميا داريم مي ريم. تو کاري نداري؟ چيزي از بيرون نمي خواي؟

از اينکه خاله کيميا داشت مي رفت خوشحال شدم و گفتم:

- نه مامان جون. خوش بگذره.

- قربونت برم عزيزم. مواظب خودت باش زياد هم به خودت فشار نيار.

- چشم.

بعد از اينکه مامان از اتاق بيرون رفت داريوش از داخل کمد بيرون اومد. نفس عميقي کشيد و گفت:

- آخيش داشتم خفه مي شدم.

با خنده گفتم:

- آخه عزيزم توي کمد هم شد جا؟

- خودت که ديدي خاله چه سريع اومد توي اتاق من اصلاً وقت نکردم يه جاي مناسب براي قايم شدن پيدا کنم.

نيشم باز شد و گفتم:

- چقدر اين کاراي قايمکي کيف مي ده.

داريوش هم خنديد و گفت:

- واسه تو که اينقدر شيطوني بله .... ولي واسه من که نمي خوام از چشم مادر خانومم بيفتم نخير.

از شنيدن لفظ مادر خانم قند توي دلم آب شد و وسعت نيشم گشادتر. داريوش از ديدن قيافه من خنده اش شدت گرفت.

تازه يادم افتاد که حوصله ام سر رفته بود. با ناز گفتم:

- داريوشي؟

- جان دلم؟

- دوسم داري؟

داريوش قيافه اي متفکر به خودش گرفت و گفت:

- اجازه هست يکم فکر کنم؟

بدون اينکه چيزي بگم، همونطور نگاش کردم تا اينکه گفت:

- نه دوستت ندارم.

مي دونستم شوخي مي کنه براي همينم اخم کردم و گفتم:

- حالا که اينطور شد منم دوستت ندارم.

يه کم به سمتم خم شد و با صدايي بم تر از هميشه ناليد:

- آخه دوست داشتن چيه؟! وقتي که من عاشقتم وقتي که ديوونه اتم وقتي که خونه خرابتم!

دوباره نيشم شل شد. داريوش اخم کرد و گفت:

- هنوزم مي گي دوسم نداري؟

- خب دوستت دارم ولي به شرطي که ...

داريوش پريد وسط حرفم و گفت:

- رز ... عزيزم ... هيچ وقت براي دوست داشتنت شرط تعيين نکن. دوست داشتن چيزي نيست که به خاطر چيزي باشه. با اينکار فقط ارزششو کم مي کني. تو هر چي که بخواي مي توني به جاي خودش بخواي نه در مجاورت دوست داشتنت. هيچ وقت دوست ندارم بگي دوستت دارم به شرطي که اينکارو بکني ... اون کارو بکني ... بگو دوستت دارم فقط به خاطر شخص خودت. همينطور که من تو رو دوست دارم عزيز دلم. متنفرم از زنهايي که از دوست داشتن سو استفاده مي کنن و فکر مي کنن وقتي شوهرشون از هميشه بيشتر به محبتشون نياز داره اون لحظه مي تونن از آب گل آلود ماهي بگيرن و درخواستاشون رو مطرح کنن. درست عين اين مي مونه که دارن عشقشون رو مي فروشن. بد تر از اون زمان رابطه جنسيشونه ... مرد محتاج علاقه زنه و زن ايراني متاسفانه ياد گرفته درست توي همون زمان هر چيزي که مي خواد به زبون بياره. چون مي دونه مرد محتاجشه! اين کار درست عين تن فروشي مي موني ... خلوص رابطه و علاقه رو از بين مي بره.

صورتم در جا سرخ شد و سرمو زير انداختم. دستشو تا نزيدک چونه م آورد و گفت:

- سرخ نشو که ديوونه ترم مي کني! فقط بگو قبول داري؟

حرفاش اينقدر منطقي بود که نمي تونستم مخالفتي بکنم. سرمو تکون دادم و گفتم:

- اوهوم.

- قربون اوهوم گفتنت برم... پس؟

منظورش رو فهميدم و سريع گفتم:

- پس دوستت دارم به خاطر خودت. دوستت دارم تا وقتي که نفس مي کشم بدون هيچ ولي و امايي.

داريوش در حالي که خيره شده بود به چشمام يه لحظه چشماشو محکم روي هم فشرد. مشخص بود که اونم دوست داره منو محکم بغل کنه و عشقشو بهم نشون بده! اما داره جلوي خودشو مي گيره. وقتي مي ديدم اينقدر جسمم براش ارزش داره که نمي خواد آلوده اش کنه بيشتر ديوونه اش مي شدم. وقتي نفس عميقي کشيد و با کلافگي دستشو توي موهاش فرو برد دلم براي هر جفتمون سوخت. چون معلوم نبود تا کي بايد همينطور تو عطش بسوزيم. لحظاتي توي سکوت گذشت تا اينکه داريوش دوباره نفسي کشيد و گفت:

- خيلي خب عزيزم حالا بگو چي مي خواستي بگي؟

بدون طفره رفتن و ناز و ادا گفتم:

- دلم مي خواد برم بيرون. حوصله ام سر رفته.

- کجا دوست داري بري؟

- خريد ... حالا هر جايي که شده برام مهم نيست.

داريوش بدون حرف از جا بلند شد. در کمدم رو باز کرد و مانتو شلوار سفيدم رو به همراه شال سفيد و فيروزه ايم بيرون کشيد و جلوم گرفت:

- بيا عزيزم تا تو اينا رو بپوشي منم مي رم آماده بشم.

داشتم از ذوق مي مردم. هم به خاطر اينکه بي حرف تقاضامو قبول کرد و هم به خاطر اينکه عين يک همسر واقعي برام لباسم انتخاب کرد. لباسا رو گرفتم و بعد از اينکه از اتاق خارج شد تند تند پوشيدم. چقدر بهم

مي يومد. هيچ وقت لباس هامو اينطوري ست نکرده بودم. آرايش کم رنگي هم کردم که رنگ پريدگي ام رو بپوشونه و با خوشحالي از اتاق خارج شدم. در کمال تعجب متوجه شدم که سپيده و آرمين هم حاضر شدند. گفتم:

- اِ شما هم مياين؟ آخ جون!

داريوش از پشت سرم گفت:

- آره عزيزم من بهشون گفتم بيان چون ديدم اگه همه با هم باشيم هم بيشتر خوش مي گذره هم ...

خواستم سريع بپرسم هم چي؟ ولي خودمو کنترل کردم چون مي دونستم منطورش چيه. اگه خاله و مامان

مي فهميدن همه با هم بوديم کمتر ناراحت مي شدن. به خصوص خاله کيميا! داريوش هنوزم نمي دونست که من از مخالفت مامانش خبر دارم. نمي خواستم بفهمه چون حس مي کردم ممکنه به غرورش بر بخوره. همه اين فکرا در کمتر از چند ثانيه از ذهنم گذشت و تازه متوجه داريوش شدم. بلوز آستين بلند سفيد پوشيده بود با شلوار کتون سفيد. سوئي شرت فيروزه اي خوشگلي هم همراهش داشت که آستين هاشو دور گردنش گره زده بود. مثل هميشه جذاب و نفس گير! سپيده با مارموذي گفت:

- اِ چه خوب با هم ست مي کنين!

با خنده گفتم:

- تقصير اين داريوش بدجنسه.

داريوش گردنشو کج کرد و خيره به چشمام گفت:

- دستتون درد نکنه. حالا ديگه ما بدجنس شديم؟

نگاش کردم و بي توجه به حضور بقيه از ته دل گفتم:

- الهي من فدات بشم! اگه بدجنس نبودي که من اينطوري عاشقت نمي شدم.

خودمم از لحنم جا خوردم. تا حالا اين طوري از اعماق وجودم به داريوش ابراز علاقه نکرده بودم. اونم جلوي بقيه! داريوش از خود بيخود چند قدم جلو اومد و روبروم ايستاد. توي چشماش يه دنيا عشق موج مي زد. فاصله مون با هم کمتر از يه قدم بود. از چشماش خوندم که ديگه خودداريشو از دست داده، اون همه فشاري که به خودش مي اورد تا دست از پا خطا نکنه سوخت شده بود رفته بود تو هوا. داريوش کم آورده بود! اينبار نوبت من بود که خوددار باشم. پس قبل از اينکه بتونه جلوتر بياد گفتم:

- خوب ديگه بهتره بريم که تا قبل از اومدن مامان اينا برگرديم.

داريوش يهو به خودش اومد، حالت نگاش عوض شد و با کلافگي نگام کرد. تو نگاش شرمندگي رو مي شد ديد. قبل از اينکه چيزي بگم، سريع تر از همه از سالن خارج شد و ما هم به دنبالش. درکش مي کردم خفن چون حال خودمم بهتر از اون نبود! توي ماشين طبق معمول هميشه من و داريوش بيشتر سکوت کرده بوديم و آرمين و سپيده مشغول حرف زدن بودن. وقتي به بازار بزرگي رسيديم، داريوش ماشينو پارک کرد و آرمين گفت:

- بهتره جدا جدا بريم. دو ساعت ديگه اينجا باشيم خوبه؟

داريوش که از خدايش بود درهاي ماشينو با دزدگير قفل کرد و در حال تکوندن پاچه شلوارش، گفت:

- عاليه.

سپيده و آرمين جدا شدن و از طرف ديگه اي رفتن. من و داريوش هم همراه هم وارد شديم. چند روزي بود که مي خواستم حرفي به داريوش بزنم، ولي نمي دونستم چطور بايد بگم. از جلوي مغازه ها بدون هدف رد

مي شدم و مي رفتم. داريوش که متوجه شد حواسم نيست، گفت:

- صبر کن ببينم!

با تعجب ايستادم و گفتم:

- با مني؟!

- بله خانوم خوشگله با شمام، مي شه بپرسم چه چيزي توي سرته که باعث شده اصلاً حواست نباشه؟

از اينکه دستم براش رو شده بود هول کردم و گفتم:

- من؟ من چيزيم نيست!

- چرا عسل خانم يه چيزيت هست. خيلي کم حرف شدي.

شايد زمان مناسبي بود که حرفمو بزنم. با ترديد گفتم:

- داريوش ... راستش ... من يه خورده مي ترسم.

- از چي عزيز دلم؟ چي توي اين دنيا وجود داره که تورو ترسونده؟

- مي ترسم ما نتونيم با هم ازدواج کنيم.

با تعجب گفت:

- يعني چه؟ مگه مي شه؟! منظورت رو نمي فهمم!

دستامو تو هم پيچ دادم و گفتم:

- خوب آره امکانش هست. بابات با باباي من دشمنه! مسلماً اجازه نمي ده که من و تو با هم ازدواج کنيم.

نفس راحتي کشيد. خنديد و گفت:

- تو از اين مي ترسي؟ کوچولوي ديوونه! ترسوندي منو! خوب اجازه نده!

با تعجب گفتم:

- يعني چي که اجازه نده؟ يعني برات مهم نيست؟

- چرا عزيزم برام مهمه خيلي هم مهمه. ولي اگه فوق فوقش و در کمال بدبيني بخوايم حساب کنيم و بگيم اجازه نمي ده اصلاً مهم نيست. چون تنها کاري که مي تونه بکنه اينه که طرد و از ارث محرومم کنه. دنيا که به آخر

نمي رسه. من اينقدر پس انداز دارم که نذارم به خانومم بد بگذره و بتونم خوشبختش کنم.

- يعني تو حاضري از پدرت بگذري؟

چند لحظه در جا ايستاد و با جديت به من خيره شد. بعد از چنه لحظه سکوت دهن باز کرد و با دنيايي اطمينان به طوري که مطمئن بودم حرفش حقيقت محضه گفت:

- بابا که چيزي نيست. به خاطر تو حاضرم از همه دنيا، حتي از جونم هم بگذرم.

با خنده گفتم:

- لازم نکرده از جونت بگذري. چون من بهش حالا حالا ها احتياج دارم. کي به بابات خبر مي دي؟ من دلم

مي خواد راضيش کني. اينطوري خيلي بهتره.

- خوب صد در صد اينطوري بهتره، مطمئن باش تمام سعي و تلاشم رو مي کنم تا بتونم راضيش کنم. ولي يه چيزي رو آويزه گوشت کن خانومم. فقط يه چيز مي تونه تورو از من بگيره. اونم مرگه! راحت به دستت نياوردم ... پس مطمئن باش براي نگه داشتنت تا پاي جونم مي ايستم.

از تصور مردن اون بدنم لرزيد و موهاي تنم سيخ شد. با ترس گفتم:

- اِ لوس بي مزه! اين حرفا چيه که مي زني؟ انشاالله که صد سال زنده باشي.

اون که به ترسم پي برده بود چشماشو ريز کرد وگفت:

- نترس عزيزم داريوشت حالا حالا ها زنده است. چون براي داشتنت خيلي خيلي حريصه!

گونه هام ارغواني شدن و سرمو زير انداختم. داريوش که از خجالت کشيدنم خنده اش گرفته بود گفت:

- باز که سرخ شدي! رز ... عزيزم ... خواهشاً به چيزاي بيخود فکر نکن. خوب به مغازه ها نگاه کن و هر چي که خواستي بخر... خيلي خوب؟

نفسمو فوت کردم، خيالم نسبت به قبل خيلي راحت شده بود، گفتم:

- باشه.

- آفرين دختر خوب.

اون روز کلي لباس و خرت و پرت خريدم که پول همه شو داريوش حساب کرد. بعد از اون هم سر قرارمون با آرمين و سپيده رفتيم و چهار نفري با خنده و شوخي به طرف ويلا به راه افتاديم. داريوش اون روز به من قول داد که وقتي از شمال برگشتيم با پدرش صحبت کنه. از همون روز دچاره دلشوره شدم. بايد يه طوري مي شد، يا قبول مي کرد يا نمي کرد. ولي نمي دونستم چرا اينقدر دلم شور مي زنه!

بالاخره روز عروسي پسر دوست مامان و خاله رسيد. اونم با يه هفته تاخير که به خاطر بارندگي شديد هفته پيش بود. گويا باغي که مي خواستن توش عروسي رو برگزار کنن حسابي آسيب ديده بود و مجبور شده بودن عروسي رو يه کم عقب بندازن. در هر صورت اصلاً حوصله عروسي رفتن نداشتم و به همين خاطر مشغول نقشه کشيدن شدم که هر طور شده از زير بار رفتن شونه خالي کنم. داريوش هم از روز قبل گفته بود تولد يکي از دوستاش دعوت داره و عروسي نمي ياد. بدون وجود اون ديگه اصلاً دلم نميخواست برم! صبح روز عروسي دوباره زودتر از همه بيدار شدم و براي قدم زدن از ويلا خارج شدم. کمي کنار ساحل پياده روي کردم و فکر کردم تا اينکه نقشه مناسبي به ذهنم رسيد. لبخند روي لبم نشست و به ويلا برگشتم. همه بيدار شده بودند و سر ميز صبحونه نشسته بودند. فقط صندلي کنار داريوش خالي بود. خوشحال شدم و با لبخند خواستم کنارش بشينم که يه دفعه خاله کيميا که کنار مامان نشسته بود از جا بلند شد و گفت:

- بيا خاله جان بشين کنار مامانت.

حرف خاله کيميا با اينکه در ظاهر دوستانه بود ولي در باطن معنايي ديگه داشت. بي اراده صورتم درهم شد و کنار مامان نشستم. نگاهم به سمت داريوش کشيده شد و با ديدن اخم غليظش ناراحتي خودم از يادم رفت. دستمالي لوله شده تو مشتش بود و محکم اونو فشار مي داد. آرمين و سپيده هم دست کمي از داريوش نداشته و هر دو اخم کرده بودن. دلخوري مامان هم مشهود بود. اين بين فقط خاله کيميا با خونسردي صبحانه شو مي خورد. کمي با نون جلوم بازي کردم و بعدش از جا بلند شدم. مامان گفت:

- کجا مي ري عزيزم؟

وقت اجراي نقشه ام بود. براي همين گفتم:

- سرم خيلي درد مي کنه مامان. مي رم يه کم استراحت کنم.

مامان با نگراني گفت:

- چند روزه خيلي سرت درد مي گيره رزا ...

من که مي دونستم يک در ميون سر درد هام قلابيه کم مونده بود خنده ام بگيره ولي جلوي خودمو گرفتم و با قيافه اي درهم گفتم:

- نه اين با بقيه خيلي فرق داره، حالت تهوع هم دارم. خيلي شديده!

مامان نگران تر شد و گفت:

- واي خداي من! دوباره!

ميگرن تو خونواده ما ارثي بود. هم بابا هم مامان و هم رضا هر از گاهي سر درداي کشنده مي گرفتن. خدا رو شکر من خيلي دچارش نمي شدم. ولي گاهي سو استفاده مي کردم و خودمو به سر درد مي زدم. دستمو به پيشوني ام فشردم و گفتم:

- آره مامان از صبح زود شروع شده و هي هم داره شديد تر مي شه.

سپيده با ناراحتي گفت:

- کي خوب مي شي؟

از سوالش خنده ام گرفت. ولي جلوي خودمو گرفتم و ناليدم:

- معلوم نيست.

نگام به داريوش افتاد که با يه دنيا نگراني و همون اخم روي صورتش به من نگاه مي کرد. سريع نگاهمو دزديدم و از آشپزخونه خارج شدم. صداي مامانو شنيدم که گفت:

- الهي بميرم. اين سردرد لعنتي دست از سر ما بر نمي داره. اگه مثل خودم باشه تا فردا صبح نمي تونه از تختش بياد بيرون.

سپيده با ناراحتي گفت:

- پس عروسي چي مي شه؟

از پله ها که بالا رفتم ديگه صداشون رو نشنيدم. خودمو روي تخت انداختم و با شالي محکم پيشونيمو بستم. بايد نقشمو درست بازي مي کردم تا بتونم اونا رو متقاعد کنم. چند دقيقه بعد مامان با ليواني شير گرم و قرصي وارد اتاق شد. سريع خودمو به خواب زدم که مجبورم نکند قرص رو بخورم. مامان که ديد خوابم آروم پتوم رو روم مرتب کرد و قرص و ليوان شير رو روي عسلي کنار تخت گذاشت و از اتاق خارج شد. بعد از رفتن مامان سريع قرص رو از پنجره بيرون انداختم و ليوان شير رو هم سر کشيدم. دوباره توي تخت رفتم و پتو رو سرم کشيدم. با اينکه خوابم نمي يومد کم کم خوابم گرفت و چشمام بسته شد. با نوازش دستي چشمامو باز کردم. مامان بود که کنارم لب تخت نشسته بود و موهاي پريشونمو نوازش مي کرد.

وقتي ديد بيدار شدم پيشانيمو بوسيد و گفت:

- بهتري؟

دستمو به پيشونيم گرفتم و به دروغ گفتم:

- نه دارم مي ميرم.

مامان زير لب نوچي گفت و زمزمه کرد:

- بميرم برات. مرده شور منو ببرن با اين ارثي که دادم به بچه هام.

ناراحت شدم و گفتم:

- اِ مامان يعني چي؟ مگه تقصير شماست؟

مامان بي توجه به حرف من گفت:

- بگير بخواب مامان. اومدم ببينم اگه بهتري بريم عروسي ولي حالا که بهتر نشدي بگير بخواب منم نمي رم

مي مونم کنار تو.

دوست نداشتم مامان بمونه. چون اگه مي موند مجبور بودم حالت خودمو حفظ کنم. سريع گفتم:

- نه مامان جون شما بايد برين اگه بمونين من تازه عذاب وجدانم مي گيرم که شما رو از برنامه تون باز کردم.

- فداي سرت مامان مگه من دلم تاب مي ياره تو رو بذارم و برم؟

- مامان خواهش مي کنم برين. به خدا من اينجوري راحت ترم. شما که برين منم راحت مي گيرم مي خوابم تا وقتي که برگردين.

وقتي ديدم مامان دو دل شده از جا بلند شدم و دستشو کشيدم و گفتم:

- برين ديگه تا دير نشده زودتر حاضر بشين.

- آخه اينجوري همه اش نگرانم.

- نگران نباشين مامان جون. من وقتي بخوابم نياز به مراقب ندارم.

ديگه اجازه ندادم حرفي بزنه و به سمت در هلش دادم. مامان که از کار من خنده اش گرفته بود با لبخند گونه مو نوازش کرد و گفت:

- باشه ... تا حاضر شدم دوباره بهت سر مي زنم.

با رفتن مامان دوباره روي تخت ولو شدم. هنوز درست نخوابيده بود که سپيده وارد شد. لباس شبش رو پوشيده بود و حسابي هم آرايش کرده بود. با ديدن قيافه پف آلود من و لباس خوابم قيافه اش در هم شد و گفت:

- نمي ياي؟

با دلخوري گفتم:

- چه عجب شما يادتون افتاد بياين بپرسين من مي يام يا نه!

با لبخند بغلم کرد و گفت:

- عزيزم ...

- خوب بسه بسه ... خودتو لوس نکن.

- باور کن نمي خواستم مزاحم خوابت بشم.

نمي خواستم عروسي رو زهرمارش کنم براي همين هم موضوع رو کش ندادم و گفتم:

- خيلي خب قبوله.

دستمو گرفت و گفت:

- حالا نمي ياي؟ هنوز سرت درد مي کنه؟

- نه بابا سر درد بهونه است، حوصله عروسي رو ندارم.

- وا! چرا؟ مي خواي تنها بموني چي کار کني؟ داريوش هم که مي خواد بره تولد.

- خب بره من که کاري به اون ندارم. خودم حال عروسي رو ندارم. شما که رفتين مي رم کنار ساحل.

- خره اونجا که بيشتر بهت خوش مي گذره.

- نه الان تنهايي رو بيشتر دوست دارم.

- عاشق شديا!

خنديدم و گفتم:

- پاشو برو گمشو ... نيست که خودت نشدي.

- ولي مثل تو به تنهايي نياز پيدا نکردم.

- هر آدمي بعضي وقتها نياز پيدا مي کنه که ...

پريد وسط حرفمو گفت:

- خيلي خب حالا دوباره فيلسوف نشو واسه من ... اومدم يه چيزي بهت بگم.

- چي؟

- راستش داريوش خيلي نگرانته. البته خيلي شايد کم باشه بيشتر از اين حرفا نگرانته. از صبح تا حالا مثل مرغ پر کنده شده. الان هم حاضر شده بود بره تولد ولي از من خواست حال تو رو بپرسم.

با دلخوري گفتم:

- چرا خودش نيومد؟

- اين چه سواليه؟ خب معلومه ديگه . خاله کيميا يه لحظه هم ولش نکرده که بتونه بياد سراغ تو. از وقتي فهميده داريوش چقدر عاشق توئه مدام حواسش به داريوشه. نبودي ببيني چقدر داريوش کلافه است! به خدا دلم براش کباب شد. چند بار از من خواست بهت سر بزنم. هر بار اومدم خواب بودي. يه بار هم ديگه طاقت نياورد و به مامانت گفت اگه صلاح مي دونه ببريمت دکتر که خاله قبول نکرد و گفت با استراحت بهتر مي شي.

از شنيدن حرفاي داريوش لبخند روي لبم نشست. ولي باز هم غر زدم:

- پس چرا هنوز مي خواد بره تولد؟ چرا نمي مونه پيش من؟

- واسه اينکه خاله کيميا از يه ساعت پيش سر کرده تو جونش مي گه پاشو برو تولد ديرت مي شه! داريوش هم با اينکه اصلاً دلش نمي خواد بره ولي مجبوره. تازه اون فکر مي کرد که خاله پيشت مي مونه، ولي الان که ديد خاله هم باهامون مي ياد يهو قيافه اش خشن شد و حسابي رفت تو فکر. مي دونم اونم دل تو دلش نيست که تو تنها ....

هنوز جمله اش تموم نشده بود که در باز شد و مامان مرتب و شيک وارد شد. با ديدن ما لبخند زد و گفت:

- بهتري عزيزم؟

- يکم بهترم ولي نه خيلي.

- بهت اصرار نمي کنم بياي چون مي دونم اگه بياي و اون صداها تو سرت بپيچه شب بدتر مي شي.

- آره درسته بهتره شما برين تا ديرتون نشده.

- باشه عزيزم مواظب خودت باش و استراحت کن. ناهارت رو هم که نخوردي گذاشتم روي گاز هر وقت گرسنه ات شد گرمش کن و بخور.

تو دلم عروسي گرفته بودم، اما سعي کردم نمود خارجي نداشته باشه و گفتم:

- چشم.

- چشمت بي بلا .

سپس رو کرد به سپيده و گفت:

- سپيده خاله پاشو بريم که آرمين و کيميا خيلي وقته حاضرن ... داريوش هم باهات کار داشت.

- باشه خاله جون بريم.

بعد از رفتن اونا پشت پنجره رفتم و به آسمون که کم کم داشت تيره مي شد خيره شدم. چقدر به اين تنهايي نياز داشتم. از پله ها پايين رفتم و آهنگ ملايمي تو ضبط صوت گذاشتم. ليواني آبميوه هم براي خودم ريختم و روي کاناپه نشستم. چقدر از شنيدن صداي خواننده و موسيقي ملايم پيانو احساس لذت مي کردم. يهويي نگام به سمت پيانو چرخيد. چقدر دلم مي خواست بلد بودم و الآن براي دل عاشق خودم مي زدم. دلم داريوش رو

مي خواست و دستاي هنرمندشو. چقدر بهش محتاج بودم. حق با سپيده بود من حسابي عاشق شده بودم. ليوان خالي رو روي ميز گذاشتم و از جا بلند شدم. آروم به پيانو نزديک شدم و کلاويه هاش رو لمس کردم. صداي ملايمي از پيانو بلند شد. روي صندلي نشستم و دستم رو روي پيانو قرار دادم و چشمامو بستم. تا همين حد هم احساس خوبي داشتم.

چنان از زمانو مکان خارج شده بودم که وقتي صدايي از پشت سرم گفت:

- خانوم هنرمند من ...

سه متر از جا پريدم و جيغ بلندي کشيدم. داريوش که درست پشت سرم ايستاده بود وحشت زده يه قدم جلو اومد، دستاشو بالا آورد و گفت:

- نترس نترس عزيزم منم.

در حالي که از زور ترس نفس نفس مي زدم گفتم:

- تو اينجا چي کار مي کني؟

لبخندي زد و گفت:

- اينجا نباشم کجا باشم؟ ببخش ترسوندمت عزيزم!

نفسمو فوت کردم، نشستم روي صندلي پيانو و گفتم:

- تو الان بايد تولد دوستت باشي.

اينو گفتم، اما داشتم از خوشي پس مي افتادم که داريوش پيشمه!

- مگه جرئت داشتم خوشگل ترين دختر دنيا رو توي ويلاي به اين درندشتي تنها بذارم؟

همه احساس هاي دنيا با همديگه به دلم سرازير شد، با ناز لبخند زدم و گفتم:

- فقط خوشگل ترين دختر دنيا؟

قدمي بهم نزديک شد و گفت:

- و بهترين سمبول عشق روي کره زمين... عشقمو...

دوباره دلبري کردم و با ناز گفتم:

- داريوش ...

- جان دل داريوش؟

- منو مي بخشي؟

- واسه چي عشق من؟

- به خاطر اينکه بي اجازه به پيانوت دست زدم.

اومد جلو تر، دستاشو اينطرف اون طرف صندلي گذاشت، کامل خم شد روي بندنم و با صداي آهسته گفت:

- من هر چي که دارم مال توئه جز يه چيز.

يه کم خودمو کشيده بودم عقب که به هم نخوريم، سريع گفتم:

- چي؟

کمي مکث کرد و در چشمام خيره موند. از چشماش شعله هاي عشق بيرون مي زد، داشتم از خود بيخود مي شدم که همونطور زمزمه وار گفت:

- تو ...

داشتم کنترلمو از دست مي دادم. بايد يه کاري مي کردم که دست از پا خطا نکنم. به خاطر همين سريع از جا بلند شدم، داريوش مجبور شد دستاشو برداره که تعادلش رو از دست نده، برعکس نشستم روي صندلي پيانو و تند تند و ناشيانه کلاويه ها رو فشردم که باعث شد صداي ناهنجاري توليد بشه. داريوش در حالي که غش غش مي خنديد کنارم ايستاد و گفت:

- صبر کن ... صبر کن دختر اين که درست نيست بذار يادت بدم ...

دستم رو عقب کشيدم و داريوش با صبر و حوصله شروع به توضيح دادن کرد. شنيدن اسم نت ها و ياد گرفتن جاي هر کدوم روي پيانو از زبون داريوش برام شيرين بود . اينقدر که از اون لحظه به بعد حس کردم شيفته پيانو شدم! وقتي يه کم از مسائل ابتدايي برام گفت نفس عميقي کشيد و گفت:

- خوب بهتره يه کم استراحت کنيم عزيزم، خسته شدي!

کش و قوسي به بدنم دادم و با عشق گفتم:

- داريوش ...

- جونم؟

- ازت ممنونم ...

- به خاطر چي گلم؟

- به خاطر اينکه اينقدر برام وقت مي ذاري و حوصله به خرج مي دي ... به خاطر اينکه عشقو بهم ياد دادي ... به خاطر اينکه عاشقم شدي ... به خاطر اينکه عاشقم کردي ...

داريوش بي حرف تو چشمام زل زد. لبش مي لرزيد و چشماش بيشتر از هميشه برق مي زد. دوباره ميل سرکش در آغوش کشيدنش تو وجودم بيداد کرد. خواستم باز فرار کنم، نگاش مثل نگاه مار افسونم مي کرد و هر آن حس يم کردم مي تونم به خاطر راضي نگه داشتن چشماش دنيايي رو ويرون کنم. از جا بلند شدم، همزمان با هم نفس هاي سنگينمون رو از سينه بيرون فرستاديم، هوس داشت بيچاره م مي کرد. صداي خاله کيميا تو گوشم زنگ مي زد که به داريوش مي گفت شايد من بخوام از راه به درش کنم! از راه به درش کنم! چشمام داشت به روي همه چي بسته مي شد و اولين چيزي که هوس کورش مي کرد حيا بود! خرامان راه افتادم سمت اتاقم ... صداي داريوش رو شنيدم:

- کجا مي ري ... عزيزم؟

ديوونه شده بودم، مي خواستم داريوش رو وادار کنم که بغلم کنه، مي خواستم وادارش کنم منو ببوسه ... مي خواستم احساسش رو به رخش بکشم ... کور شده بودم ... کر شده بودم ... جز داريوش نه چيزي رو مي ديدم و نه مي خواستم که ببينم ... سر جا وايسادم، بدون اينکه نگاش کنم گفتم:

- برات يه سورپرايز دارم ...

ديگه نشنيدم چيزي گفت يا نه چون رفتم توي اتاق و در رو بستم. چند لحظه پشت در ايستادم، لحظه به لحظه داشتم مصمم تر مي شدم. داريوش عشق من بود، مي خواستم حسش کنم. با همه وجودم ... داريوش دنياي من بود، بايد از لمس دنيام سيراب مي شدم. اون قرار بود شوهر من بشه ... خوب پس چه ايرادي داشت؟ من و دارسوش اول و آخرش مال هم بوديم! رفتم سمت کمد لباسم، لباس حرير سفيد رنگم رو از کاور بيرون کشيدم. روزي که با داريوش رفتيم براي خريد اينو خريدم. خريدم مخصوص رقص باله ام ... حرير بود و ريشه ريشه ... قدش هم کوتاه نبود، تا پايين زانوم بود ... با لباس مخصوص رقص باله نمي شد همه جا رقصيد! زيادي کوتاه بود. اينو خريدم که هر وقت اراده کردم بتونم برقصم! زيرش يه بلوز آستين بلنده استرج ميخورد که بازوها و سينه رو از ديد مخفي کنه. اما من اصلا قصد نداشتم اون بلوز رو زيرش بپوشم. نفس عميقي کشيدم و پيرهن رو پوشيدم، توي تنم فوق العاده بود. با دو بند کوتاه روي شونه هام ايستاده بود ... موهامو باز کردم و ريختم دورم ... چون سشوارشون زده بودم صاف و لخت شده بودن. ياد لقبي افتادم که جديداً داريوش روي من گذاشته بود ! آنشرلي! راست مي گفت، منم موهام قرمز بود. درست شبيه آنشرلي و داريوش عاشق رنگ موهام بود. پس دست و دلبازي کردم و در معرض نمايش گذاشتمشون. يه رژ لب مايع به رنگ نارنجي هم زدم روي لبام. براق ولي کمرنگ بود. دستم رفت سمت شيشه عطرم ... نينا ريچي! بوي شيريني داشت، شبيه عطر ياس ... زير گلو و کناره هاي گوش و مچ دستم رو با عطر آغشته کردم و شيشه رو روي ميز برگردوندم ... ديگه حرف نداشت ... حالا نوبت قسمت دوم نقشه ام بود ... بدون پوشيدن کفش يا صندل زدم از اتاق بيرون ... داريوش پشت پيانو نشسته و داشت کليدهاشو نوازش مي کرد ... از پشت يواش يواش بهش نزديک شدم. حضورم رو حس کردم ... يا از بوي عطرم يا از ... نمي دونم! اما برگشت ... اول فقط سرش رو برگردوند و بعد يه دفعه از جا بلند شد ... کامل چرخيد به طرفم ... دستم رو دو طرف دامنم و موازي با پاهام نگه داشتم ... سر جام ايستادم مثل الا کلنگ بالا و پايين شدم و لبخند زدم. داريوش لبخند نمي زد اما چشماش برق داشتن ... لبامو کشيدم توي دهنم و نگاش کردم ... يه قدم بهم نزديک شد ... يه قدم رفتم عقب ... صورتش پر از سوال شد ... نفس سنگين شده مو که زير نگاهش کم آورده بود به سختي از قفسه سينه ام بيرون دادم و گفتم:

- داريوش ...

صداش محو بود ... توي فضا و توي حس و حال به وجود اومده بينمون حل شده بود ...

- جان ؟

- يه آهنگ بگم برام مي زني؟!!

داريوش محو من و اندامم شده بود ... حتي نمي تونست پلک بزنه ... زمزمه کرد:

- آره عزيزم ...

- عشق تو نمي ميرد رو بزن ... عارف ...

چند لحظه سر جاش باقي موند و با نگاهش ديوونه م کرد اما وقتي ديد سرمو زير انداختم، لبخندي زد و رفت پشت پيانو ... پيانو طوري قرار گرفته بود که تراس دقيقا جلوش قرار داشت، رفتم توي تراس ... صداي ملودي آرام بخش بلند شد ... چراغاي تراس رو خاموش کردم ... مهتاب تو آسمون غوغا مي کرد ... ماه کامل شده بود ... نورش به اندازه کافي فضاي تراس رو رويايي کرده بود نياز به چراغ نبود ديگه ... داريوش رو از پشت پيانو خيلي خوب مي ديدم و اونم منو خوب زير نظر داشت ... نرم نرم روي انگشتاي پام بلند شدم و شروع کردم ... آهنگ مخصوص رقص باله نبود اما ريتم فوق العاده اي داشت ... داريوش بدون اينکه پلک بزنه بهم خيره شده بود و دستاش از حفظ نت ها رو دنبال مي کردن ... وقتي شروع کرد به خوندن کم مونده بود گريه ام بگيره وسط رقص ...

- بگذر ز من اي آشناچون از تو من ديگر گذشتم

ديگر تو هم بيگانه شوچون ديگران با سرگذشتم

چرخيدم، نرم چرخيدم و با آهنگ، با احساس داريوش يکي شدم ...

مي خواهم عشقت در دل بميرد

مي خواهم تا ديــــــــگـــــر در ســـــــــر يادت پايان گيرد

صداي داريوش مي لرزيد درست شبيه قلب بيقرار من ... نمي دونستم قراره بعد از تموم شدن آهنگ چه اتفاقي بيفته! چندان مهم هم نبود ... من مي خواستم ... من داريوش رو کامل مي خواستم ... براي خودم ... براي گم شدن توي بغلش له له مي زدم ... براي حس کردن بازوهاش دور شونه ام ...

بگذر ز من اي آشناچون از تو من ديگر گذشتم

ديگر تو هم بيگانه شو چون ديگران با سرگذشتم

هر عشقي مي ميرد

خاموشي مي گيرد

عشق تو نمي ميرد

باز چرخيدم ،زل زدم توي چشماي داريوش و چرخيدم ...

باور کن بعد از تو

ديگري در قلبم

جايت را نمي گيرد

صداش اومد پايين ، پايين و پايين تر ...

هر عشقي مي ميرد

خاموشي مي گيرد

عشق تو نمي ميرد

ديگه صداش بغض دار شده بود. مي لرزيد ولي مي خوند:

باور کن بعد از تو

ديگري در قلبم

جايت را نمي گيرد

آهنگ تموم شد ... سر جام ايستادم ... نفس نفس مي زدم ... سرم رو پايين انداخته بودم و موهام روي صورتم رو پوشونده بودن ...

صداي قدمهاشو شنيدم .. سرمو اوردم بالا ... حالا وقت اجراي بقيه نقشه ام بود ... الان داريوش مثل موم تو مشتمه ... الان مي تونم به هر کاري وادارش کنم ... آره مي تونم ... اومد جلوم ... فقط يه کم فاصله ديگه بينمون بود تا آغوش هر دومون پر بشه ... دستاشو اورد بالا که اينطرف اونطرف صورتم بذاره ... اما نذاشت ... با فاصله از صورتم دستاشو نگه داشت ... عجز رو توي چشماش مي ديدم ... همونطور که نفس نفس مي زدم ناليدم:

- داريوش ...

انگار نمي تونست حرف بزنه که فقط سرشو تکون داد:

- خيلي دوستت دارم داريوش ...

بالاخره زبون باز کرد:

- تو فو .. فوق العاده اي رزاي من ... زيادي براي من ... زياد ...

- داريوش ....

- جان دلم؟ ديوونه ام نکن رزا ... ديوونه تر از ايني که هستم نکن منو ... برام نمايش اجرا مي کني عشقم؟ نمي گي کم مي يارم؟ نمي گي اين نفس لعنتي جلوي زيبايي و دلفريبي تو کم مي ياره؟ نمي گي يه غلطي مي کنم و بعد مثل سگ پشيمون مي شم؟ نکن رزا ... نکن خانومم ... بيچاره م نکن! عزيز دلم ... منم آدمم ... آدمم و عاشق ... کي تا حالا تونسته جلوي عشقش قوي باشه که من بتونم؟!! کي تونسته با عشقش، با نفسش زير يه سقف باشه و دست بهش نزنه که من بتونم؟ رزا ...

دستاشو گذاشت جلوي صورتش و يه قدم رفت عقب ... دلم داشت آتيش مي گرفت ... خوب مگه چي مي شد اگه دستمو مي گرفت؟ اگه بغلم مي کرد؟! اينبار من بهش نزديک شدم ... من و داريوش و صداي دريا و مهتاب ... غوغايي توي دلامون به پا شده بود ... زمزمه کردم:

- عزيزم ... داريوش من ... چرا به خودت سخت مي گيري؟ من و تو قراره با هم ازدواج کنيم ... پس چرا ...

اونقدر هم بي حيا نبودم که رک حرف بزنم ... سخت بود گفتنش ... اما من براي داريوش يه نامه خونده شده بودم! نياز نبود خودمو اذيت کنم ... اون مي فهميد من چي مي گم ... سرشو بالا اورد و با وحشت نگام کرد ... توي چشماي آبي معصومش وحشت و عجز و بي ارادگي رو مي تونستم ببينم ... رفت عقب ... ناليد:

- نه رزا ... نه عزيز من ... محاله ... محاله بهت دست بزنم ... آره ما با هم ازدواج مي کنيم ... تو مي شي پري دريايي خونه من ... اما بعد از ازدواج ... نه الان گلم ... تو خيلي بچه اي رز ... مي دونم دوستم داري ... مي دوني که منم عاشقتم ... همين بي اراده ات کرده ... برو رز ... برو توي اتاقت در رو هم قفل کن ... برو عشقم ... جلوي چشم من نباش ... رز برو حتي اگه التماست هم کردم در رو باز نکن ...

رفت لب نرده ها ... دستشو گذاشت لب نرده ها به پايين خم شد و با صداي بلند شده گفت:

- د برو رز ...

کم آورده بودم ... نميخواستم برم ... مي خواستم پيشش باشم ... بغض کردم و گفتم:

- اگه خيلي اذيت مي شي خودت برو ...

چرخيد به طرفم ... هر دو دستش رو با هم فرو کرد توي موهاش و گفت:

- کجا برم دختر؟!! تو رو اينجا تنها بذارم؟!! برو رزا ... عزيزم ... لجبازي نکن ... اگه کم بيارم ديگه معلوم نيست چي مي شه ... بـــــــــــــــرو!

با لجبازي رفتم به طرفش ... تکيه داده بود به نرده ها و بهم خيره شده بود ... جلوش ايستادم و گفتم:

- دوستم نداري ... اگه دوستم داشتي نمي گفتي برو...

اخماش در هم شد و گفت:

- حرف دهنتو بفهم! حق نداري به عشق من شک کني! آره اگه دوستت نداشتم همين جا هر بلايي عشقم مي کشيد سرت مي اوردم و اينقدر به خودم سختي نمي دادم. چون دوستت دارم مثل مرتاض ها دارم به خودم مي پيچم و ميگم از جلوي چشمام برو ...

نمي فهميدم! انگار هيچي نمي فهميدم، انگار نمي فهميدم خواهش نفس داريوش فقط بوسه و بغل نيست! عقلم به اين چيزا قد نمي داد. عشق رو توي دستاي داريوش جستجو مي کردم و آغوشش. پامو روي زمين کوبيدمو گفتم:

- نمي رم ... نميخوام برم ... اگه دوستم داري ثابت کن ... بهم ثابت کن دوستم داري ... يالا داريوش ... يالا!!!!

توي چشماي داريوش برق وحشتناکي درخشيد ... دستاشو که دور ميله ها حلقه شده بود و بنداي انگشتاش سفيد شده بودن باز کرد ... خيز گرفت سمتم و من فهميدم همه اراده اش در هم شکسته ... چشمامو بستم و منتظر اتفاقات بعدي موندم ... منتظر غرق شدن توي عشق داريوش و لمس آغوشش موندم ... اما با شنيدن صداي داريوش چشمام نا خوداگاه باز شد:

- آه خداي من! الان نه!

داريوش سرشو چرخونده بود سمت محوطه ... چي شده بود؟!! چرخيد به طرفم ... چشماش سرخ سرخ شده بودن ... تند تند گفت:

- رز ... مامان اينا اومدن ... من از همين جا مي رم توي حياط و مي رم سمت ماشينم ... تازه در ويلا رو باز کردن ... تا برسن اينجا طول مي کشه ... وانمود مي کنم که تازه اومدم ... برو توي اتاقت و حواست باشه ...

همون لحظه معده ام تير کشيد و دستمو روي معده ام گذاشتم ... تازه يادم افتاد ناهار هنوز نخوردم ... ساعت هم از ده شب گذشته بود! با نگراني نگام کرد ... اما وقت براي حرف زدن نبود ... سرشو تکون داد و از روي نرده ها پريد پايين ... تراس توي طبقه همکف بود و ارتفاعي نداشت ... من هم بدو بدو دويدم سمت اتاقم ... فرصت زياد نبود ... توي کمتر از يه دقيقه لباسم رو عوش کردم و رژ لبم رو هم پاک کردم ... شيرجه رفتم توي تختم و چشمامو هم بستم ... داشتم نفس نفس مي زدم اما همه تلاشم رو کردم که عادي باشم ... با سر و صدا همه شون اومدن تو ... خاله کيميا خيلي خوشحال بود و بيشتر از همه حرف مي زد ... دليلش مسلما اين بود که با خودش فکر مي کرد همزمان با پسرش رسيده و ما نتونستيم با هم تنها بمونيم ... مامان و سپيده اومدن توي اتاق تا وضعيت منو ببينن ... مجبور شدم خودمو به خواب بزنم. مامان دستي روي پيشونيم گذاشت و رو به سپيده گفت:

- خوابه! ولي فکر کنم حالش بهتر باشه ... رنگ و رخش به قرمزي مي زنه ...

سپيده هم پچ پچ وار جواب داد:

- آره خاله ... بذارين بخوابه ...

- ناهارشو هم نخورده سپيده ! ضعف مي کنه ...

- نترسين خاله ... حالا که خوابيده بذارين بخوابه ... غذاشو بذارين روي ميز ... بيدار بشه مي خوره ...

- باشه ... بريم بيرون که صدامون بيدارش نکنه ...

از صداي خش خش لباسشون فهميدم رفتن بيرون ... نيم ساعتي سر و صدا کردن و بعد همه سر و صداها خوابيد ... فهميدم همه خوابيدن ... داشتم از گرسنگي تلف مي شدم! چطور يادم رفته بود غذا بخورم! قورباغه درونم زنده شده بود و حسابي داشت سر و صدا مي کرد ... گذاشتم نيم ساعت يه ساعت بشه تا مطمئن بشم همه خوابن ... نمي خواستم با کسي روبرو بشم ... مي ترسيدم از چشمام بخونن اينجا چه خبر بوده! ديگه داشتم بي طاقت مي شدم که دستگيره در رو به پايين کشيده شد سريع چشمامو بستم ... اه اينا که هنوز نخوابيده بودن! من داشتم از گشنگي مي مردم و اينا هنوز داشتن ول مي چرخيدن ... داشتم تو دلم غر مي زدم که با حس کردن بوي عطر داريوش سريع چشمامو باز کردم ... با يه سيني بالاي سرم ايستاده بود ... سريع نشستم و گفتم:

- تو اينجا ...

سيني رو روي عسلي جا داد و در همون حالت گفت:

- هيسس! مي خواي همه رو بيدار کني؟!

صدامو پايين آوردم، پاهامو از لب تخت آويزون کردم و گفتم:

- تو اينجا چي کار مي کني؟!!

نشست کنارم لب تخت ، به سيني اشاره کرد و گفت:

- شامتو اوردم ... تو اصلا به خودت اهميت نمي دي! نمي فهمي که سلامتيت برام از هر چيزي مهم تره؟!

لبخند زدم با ولع سيني رو کشيدم روي پاهام و گفتم:

- شام که هيچي! ناهار هم نخوردم ...

با غيظ گفت:

- کاراي خوبت رو تعريف کن! يعني چي که با خودت و معده بيچاره ات اينجوري مي کني؟!!!

قاشقي پر از برنج و قورمه سبزي ريختم دهنم و همينطور که مي جويدم با دهن پر گفتم:

- امشب من خودمو هم يادم رفته بود ... چه برسه به غذا!

لبخند تلخي زد، دستشو آورد بالا ... يه تيکه از موهامو کنار زد و گفت:

- منم همينطور! وقتي اومدم توي ويلا و تو رو پشت پيانو ديدم همه چي از يادم رفت! حتي يادم رفت ازت بپرسم سرت خوبه؟!!

غذامو قورت دادم، خنديدم و گفتم:

- خسته نباشي عزيزم! ولي سر دردي در کار نبود ... بهونه گرفتم که عروسي نرم ... تو نبودي بهم خوش نمي گذشت ...

لبخندش عميق تر و به همون نسبت تلخ تر شد ...

- خيلي بدجنسي گلبرگ من! خيلي نگرانت شده بودم ... اما ... اما ازت ممنونم ... چون باعث شدي امشب تبديل بشه به يکي از بهترين شباي زندگيم!

پوزخندي زدم و گفتم:

- شايدم بدترين!

زير لب نچ نچي کرد و گفت:

- زجر کشيدن به خاطر توام شيرينه ... خيلي شيرينه! نمي دوني چه لذتي مي برم که تو آتيش داشتنت بسوزم اما جلوي خودمو بگيرم ... نمي دوني اين درد چقدر برام قشنگه!!! تا حالا براي هيچ دختري اينجوري نشده بودم! هيچ دختري رو اينقدر عاجزانه و از ته دل نخواسته بودم ... هيچ دختري نمي تونست منو اينقدر که تو کردي تحريک کنه! رز ... اگه مامان اينا نيومده بودن معلوم نبود من چه غلطي بکنم ...

تازه پي به منظورش بود! اه لعنتي من چقدر خنگ بودم!!!! بميري رز که فکر مي کني اول و آخر يه رابطه بوسيدن و در آغوش گرفته. با شرم گفتم:

- من ... خوب راستش من ...

با ديدن قيافه ام خنديد و گفت:

- اينو بدون که من آرزوم داشتن تو به وقت خودشه! اين هميشه يادت باشه ...

تصميم گرفتم بحث رو عوض کنم، اما چقدر ناشيانه اين کار رو کردم، چون تازه خودمو پرت کردم وسط بحث:

- داريوش يه چيزي مي گم نخند بهم ...باشه؟

- مگه مي شه به گلبرگم بخندم ...

چقدر راضي بودم از لقب جديدم ... گلبرگ!

- داريوش ... من دوست دارم ... يعني ... مي دوني چيه؟!! هميشه وقتي فيلم هاليوودي مي ديدم و دختر پسره تو فيلم ... همو ... مي بوسيدن ... خب؟ با خودم فکر مي کردم من ... خب من کيو اولين بار ...

با اين حرفم يعني ميخواستم بهش بگم که هدف من فقط بوسيدن بود نه چيز بيشتر! داريوش که ديد غذا خوردن يادم رفته و دارم جون مي کنم قاشق رو از دستم گرفت پر از پلو خورش کرد، آورد جلوي دهنم و گفت:

- اينو بخور فعلا ...

غذا رو خوردم و از خير بقيه حرفم گذشتم ... گفتنش سخت بود ... اما داريوش خودش ادامه داد:

- منم هميشه به اين فکر مي کردم که براي اولين بار کي مي تونه وادارم کنه که ببوسمش ... هيچ وقت به اين فکر نمي کردم که يه روزي مي رسه که من خودمو وادار کنم يه نفر رو نبوسم!!!

به اينجا که رسيد خنديد و گفت:

- ببين با من چه کردي گلبرگ ...

لبخند زدم، باز خجالت کشيدم، انگار نه اگار که من همون دختر يکي دو ساعت پيش بودم. همون دختري که مي خواستم داريوش رو وادار کنم احساسش رو بهم نشون بده! اما گه مامان اينا نرسيده بودن؟ اگه داريوش پيشروي کرده بود ، اگه کار به جاهاي باريک تر کشيده بود اونوقت چه خاکي تو سرم مي کردم؟!! اصلا اون وقت من چه فرقي با بقيه دخترها داشتم براي داريوش ... داريوش به لبام خيره موند ... چند ثانيه طولاني ... وقتي چشم از لبام گرفت، آه عميق و سوزناکي کشيد و گفت:

- خوش حالم که اولين نفر تويي عشقم ...

اينقدر سرم رو زير انداخته بودم که ديگه داشت توي سينه ام فرو مي رفت!

- رز ...

همونجور سر به زير گفتم:

- جانم؟!

- قول مي دي ديگه اون کار رو باهام نکني؟!

با تعجب گفتم:

- چه کاري؟!

- ديگه تحريکم نکن ... رزا درسته که خواستنت شيرينه ، اما اراده منم از فولاد نيست! کم مي يارم ... نمي خوام کم بيارم ... قول مي دي؟!

نفسمو سنگين بيرون فرستادم ، بفرما رزا خانوم! ببين چه غلطي کردي! حالا داريوش در موردت چه فکري مي کني؟!! من من کردم:

- من ... داريوش به خدا من ... من اين قصدو نداشتم، مي خواستم ... فقط دستتو ... يا اينکه فوقش ... اصلاً هيچي! باشه ...

با صداش دست از بريده بريده حرف زدن برداشتم و نگاش کردم:

- هي هي هي!

وقتي نگامو ديد يه کم خودشو کشيد به سمتم و گفت:

- مي دونم عزيزم ... گلبرگ خودمو خوب شناختم! من بي جنبه ام عزيزم ... مشکل از منه ...

باز سرمو انداختم زير، غذامو خورده بودم ... براي اينکه از اون وضع نجاتم بده، سيني رو برداشت و گفت:

- حالا راحت بخواب ... خواباي خوب ببيني ...

در جواب جمله و چشمک بامزه اش نتونستم جلوي خودمو بگيرم، خنديدم و گفتم:

- مرسي بابت غذا ...

- نوش جونت ...

وقتي از اتاق بيرون رفت و در رو بست چشمامو بستم و ولو شدم روي تخت ... حس مي کردم خيلي بيشتر از قبل دوسش دارم ... خيلي بيشتر

بالاخره روز رفتن از راه رسيد. بابا غر غر هاش شروع شده بود و رضا هم هر روززنگ مي زد که بر گرديم. از طرفي خاله کيميا هم انگار خيلي سخت داشت حضور ما رو تحمل مي کرد، چون به محض پيشنهاد دادن مامان مبني بر برگشتن رضايت خودش رو اعلام کرد. اون دو نفر شاد و راضي بودن اما ما چهار تا انگار باد لاستيکامون در رفته بود! هر چهار تا مون پکر بوديم. به خصوص من و داريوش که انگار عزيزي رو از دست داده بوديم! جلوي مامان زياد نمي تونستم عکس العمل نشون بدم، ولي خدا مي دونست که توي دلم چي مي گذشت. جدايي از داريوش برام خيلي سخت بود. به زمزمه هاي عاشقونه اش عادت کرده بودم. به نگراني ها و اخماش. دلم مي خواست تا ابد پيشش باشم و اون از دلدادگي برام حرف بزنه. تو عمق چشماي داريوش غم موج مي زد و هر وقت که چشممون به هم مي افتاد، سريع نگامونو از هم مي دزديديم تا اون يکي متوجه حلقه زدن اشک تو چشممون نشه. از صبح مشغول جمع آوري وسايلمون بوديم. منتظر يه موقعيت بودم که با داريوش خلوت کنم و بتونم به راحتي خودمو خالي کنم. ولي مامان مرتب در حال آمد و رفت بود و اين اجازه رو بهمون نمي داد. اما بالاخره شانس بهمون رو کرد و مامان و خاله براي خريد سبدي که بابا سفارشش رو داده بود، از ويلا خارج شدن. دم پنجره وايساده بودم و سعي مي کردم محوطه ويلا رو ببينم تا از رفتنشون مطمئن بشم و برم پيش داريوش، هنوز داشتم گردن مي کشيدم که در اتاق باز شد و داريوش اومد تو ... برگشتم به سمتش و با بغض گفتم:

- داريوش! رفتن؟

داريوش سرشو به نشونه آره تکون داد و اومد طرفم، باز دوباره بغض آلود گفتم:

- واي داريوش!

چند لحظه به سقف نگاه کرد، آب دهنش رو قورت داد و بعد از کشيدن نفس عميقي گفت:

- دختر خوبي باش! به خدا اگه بخواي اينطور کني، همين الان مي برمت جايي که دست هيچکس جز خودم بهت نرسه. شايد هم ديدي همه چيز رو به خاله گفتم!

- داريوش خيلي سخته.

- عزيزم من از همين الان دلم برات تنگ شده. يادته اونروز که گفتم مي رم، به ده ساعت نکشيد که برگشتم؟ حالا به اين فکر مي کنم که چطور بايد چند روز رو تحمل کنم؟ ولي بايد تحمل کنيم. اين صبر کوچيک به يه عمر با هم بودنمون مي ارزه.

- داريوش زود به بابات بگو خوب؟

بازم به تنها تماسي که بينمون بود اکتفا کرد ، موهامو از توي صورتم زد کنار. غمزده گفت:

- اگه به من باشه، همين الان تلفني خبرش مي کنم، ولي اينجوري فقط کارو خراب مي کنم چون مسلماً قبول نمي کنه. حتماً بايد رو در رو اين قضيه رو بهش بگم عزيزم. بايد توي موقعيتي بگم که اوضاعش از همه لحاظ رو به راه باشه. اتفاقا بهتر هم شد که داريم مي ريم، من ديگه طاقت رابطه اين مدلي رو نداشتم! تصميم داشتم خودم به مامان بگم برگرديم، که زودتر با بابا حرف بزنم و کار رو تموم کنم.

مثل بچه هاي زبون نفهم گفتم:

- داريوش چقدر طول مي کشه؟

- نمي دونم عزيزم. خيلي کم پيش مي ياد که باباي من حال روحيش مناسب باشه. من و تو بايد صبر کنيم. اما در اسرع وقت بهش مي گم.

- داريوش.

- جانم؟

تند تند گفتم:

- آخه من خيلي دوستت دارم. نمي تونم زياد ازت دور بمونم. صبر کردن خيلي برام سخته. يادته برام مي خوندي؟

به من بگو مرا از دهان شير بگير

به من بگو برو در دهان شير بمير

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف

ستاره ها را از آسمان بيار به زير

تو را به هر چه تو گويي به دوستي سوگند

هر آنچه خواهي از من بخواه

صبر مخواه

که صبر راه درازيست به مرگ پيوسته است

داريوش حالا دارم به معني اين شعر پي مي برم!

سرشو چند بار تکون داد و گفت:

- رزي داري خداحافظي رو برام سخت مي کني.

با حرص پامو کوبيدم روي زمين و داد کشيدم:

- مگه به نظر تو خداحافظي آسونه؟

پشتشو کرد به من و بلند تر از من گفت:

- نه نه به خدا نه! سخت ترين کار واسه يه عاشق خداحافظي و جداييه، ولي دست من نيست!

چرخيدم به سمتم رخ به رخم ايستاد و گفت:

- رزا من و تو بالاخره مال هم مي شيم. بهت قول مي دم! قول منو قبول نداري؟

سريع گفتم:

- قبول دارم.

- پس بهم اعتماد کن و خودت و منو آزار نده.

- خيلي دوستت دارم داريوش.

چهره اش بيشتر از هر زمان ديگه اي پر از درد شد و گفت:

- مي پرستمت رزا.

اومد جلوتر اونقدر که داغي نفساشو حس مي کردم، فکر کردم تصميمش رو فراموش کرده و مي خواد ببوستم! اما قصدش اين نبود، زل زد به صورتم فقط. تموم اجزاي صورتمو زير نگاهش در نورديد. انگار قرار بود براي آخرين بار به من نگاه کنه. با صدايي لرزان گفت:

- مواظب خودت باش هستي من.

- تو هم مواظب خودت باش.

با صداي بوق ماشين مامان سريع از هم فاصله گرفتيم و داريوش رفت سمت در، لحظه اخر برگشت سمتم و گفت:

- رز ... حواست باشه! يه قطره اشک بريزي، همه چيو به هم مي ريزم!

بعد از اين حرف نذاشت حتي جوابش رو بدم و به سرعت از اتاق خارج شد. با بغض و غصه بقيه لباسامو جمع کردم. مامان وارد اتاق شد و گفت که سريع بقيه چيزامو جمع کنم که داريم راه مي افتيم. با عجله همه چيزو چک کردم و لباسمو عوض کردم. براي اينکه داشتم از عشقم جدا مي شدم يه دست لباس سياه تنم کردم که صداي مامان در اومد، ولي بدون توجه از اتاق خارج شدم. داريوش و آرمين به ماشين داريوش تکيه داده بودن. داريوش سرش رو زير انداخته بود و به من نگاه نمي کرد. از خاله و آرمين سرسري خداحافظي کردم. خوشحالي خاله برام درد آور بود. درست عين اينکه دشمن شاد بشم. جلوي داريوش ايستادم و گفتم:

- منتظرت هستم.

همونطور که سرش زير بود، دستمو فشار داد و گفت:

- قول مي دم خيلي زود انتظارتو به پايان برسونم. با اينکه به رانندگيت اطمينان دارم ولي الان ازت خواهش

مي کنم بذاري خاله بشينه پشت فرمون. تو حالت مساعد رانندگي نيست. وقتي هم که رسيدين به من يه زنگ بزن.

- چشم، ولي من که زودتر از تو مي رسم.

- اولاً که چشمت بي بلا. دوماً به گوشيم زنگ بزن. بايد مطمئن باشم که رسيدي، مي دوني که هميشه نگرانتم. حالا هم ديگه بهتره بري چون مي ترسم خود داريمو از دست بدم و کاري رو انجام بدم که نبايد.

به زور جلوي اشکامو گرفته بودم. مي دونستم اگه لحظه اي ديگه جلوش وايسم با صداي بلند به گريه

مي افتم و آبروم که مي ره هيچ! داريوش هم يه کاري مي کنه که تازه بدتر باعث پشيموني مي شه پس به سختي ازش دل کندم و با يه خداحافظي سر سري، با مامان و سپيده سوار ماشين شديم و خود مامان بدون اينکه من حرفي بزنم پشت فرمون نشست.

توي تهران وجود بابا و سام و رضا و خاله تو خونه ما يه کم از غصه ام کم کرد، ولي با اين حال هنوز ناراحت بودم. سام طبق معمول چرت و پرت مي گفت و ما رو به خنده مي انداخت. سپيده خيلي راحت تر از من با قضيه جدايي کنار اومده بود و راحت و طبيعي مي گفت و مي خنديد. ولي من لبم خندون بود و دلم گريون! شب وقتي همه رفتن تازه يادم افتاد با داريوش تماس نگرفته ام!! آه از نهادم بلند شد! بيچاره داريوش! حتماً خيلي نگران شده. به طرف تلفن اتاقم رفتم و تند تند شماره اش رو که از حفظ ديگه بودم گرفتم. يه کم نگران بودم که نکنه خواب باشه! آخه ساعت يک شب بود! اما اشتباه مي کردم چون با اولين زنگ گوشي رو برداشت و گفت:

- بله بفرماييد.

- الو داريوش.

صداي نفس بلندش گوشي رو پر کرد و بعدش گفت:

- اه رز عزيزم ... چرا ... چرا اينقدر دير زنگ زدي الهي دورت بگردم ... من... من که ديوونه شدم.

دلم براش کباب شد، حق داشت فحشم بده! گفتم:

- داريوش نمي تونستم زنگ بزنم. خاله ام اينا اينجا بودن. بابام هم يه لحظه نمي ذاشت از کنارش جم بخورم.

با چنان حسرتي گفت:

- خوش به حال بابات.

که دلم ضعف رفت. گفتم:

- داريوش رسيدين خونه؟ تونستي به بابات بگي؟

پوفي کرد و گفت:

- آره رسيديم، ولي بابام مسافرته. معلومم نيست کي برگرده. شايد پنج روز ديگه شايد هم بيشتر. اين مهلت با اينکه تحملش برام سخته ولي شايد بتونه يه مهلت باشه براي من که خودمو براي روبرويي با بابا آماده کنم.

حرفي نزدم چون حرفي نداشتم که بزنم. ولي ضربان قلبم تند شد. واقعاً که دوريش برام شکنجه بود. داريوشم حرفي نمي زد و سکوت کرده بود. لحظاتي تو سکوت گذشت تا اينکه داريوش زمزمه کرد:

- رز... شنيدن صداي نفس هات آرومم مي کنه.

لبخند روي صورتم نشست چون خودمم با شنيدن صداي نفساي اون آروم مي شدم. بازم چند لحظه هر دو تو سکوت فقط به صداي نفساي همديگه گوش کرديم تا اينکه من بي اراده خميازه کشيدم. داريوش با صدايي که رگه هاي خنده توش مشخص بود گفت:

- برو بخواب عزيزم. مي دونم خسته اي.

خنديدم و گفتم:

- من کلاً مجسمه احساساتم. آخه الان چه وقت خميازه بود؟!

داريوش هم خنديد و گفت:

- قربونت برم تو فقط کوچولويي. مي خوام خودم بزرگت کنم. تو خــــانوم من مي شي.

دلم قيلي ويلي رفت و گفتم:

- تو هم عشق مني.

نفس عميقي کشيد و گفت:

- رزاي من ... شايد تو اين حرفا رو از ته دلت نگي ولي بدجوري به دل من مي شينه. اونقدر که زانوهامو مي لرزونه.

- باور کن از ته دلمه!

- شايدم به خاطر همينه که اينقدر به دل من مي شينه عزيز دلم.

چند لحظه اي دوباره بينمون سکوت بود، تا اينکه خودم سکوت رو شکستم و با شيطنت گفتم:

- الان تو چه وضعيتي هستي داريوش؟!!

- يعني چي؟!

- يعني کجايي؟!

- آهان! تا قبل از اينکه زنگ بزني، مثل ديوونه ها داشتم تو تراس اتاق راه مي رفتم، اما همين که صداتو شنيدم اومدم توي اتاقم الان هم ولو شدم روي تختم دارم با صداي تو جون مي گيرم.

کاملا بي اراده درست مثل وقتايي که با سپيده سر به سر هم مي ذاشتيم، قبل از اينکه بتونم جلوي زبونمو بگيرم، گفتم:

- واي ! چه جـــــاي خوبـــــي! جاي من خالي ...

با اعتراض و همراه با خنده گفت:

- رز!!!!

دو دستي کوبيدم توي دهنم که باعث شد گوشي از دستم ولو بشه! با دست راستم يکي هم زدم توي سرم و دستمو هموجا نگه داشتم، دوباره گوشي رو با اون يکي دستم برداشتم و گذاشتم دم گوشم، داريوش داشت مي گفت:

- باشه ، اذيت کن، اذيت کن قربون شکل ماهت برم. حالا که دستم بهت نمي رسه مي توني هر چقدر که دوست داري اذيتم کني. نوکرتم هستم! فقط برو خدا رو شکر کن که اينجا نيستي!

صدامو گريه دار کردم، باز آبروم پيش داريوش رفته بود، گفتم:

- اگه بودم چي مي شد مثلا؟!!

صداشو آروم کرد و با يه لحن عجيبي که مو به تنم راست کرد گفت:

- جاتو پر مي کردم عزيزم ... هم روي تختم ... هم توي بغلم ...

بي اراده گفتم:

- واي داريوش ...

صداش موج خنده برداشت و گفت:

- هان ! ديدي چه بده؟!! ديگه اينکارو با من نکنيا ...

تند تند گفتم:

- داريوش به خدا اصلا حواسم نبود. يه حرف از دهنم در مي ره يهو ... اينقدر که با سپيده بيشعور راحت اينجوري حرف مي زنم جلوي توام هي گاف ميدم. به خدا منظورم اين نبود ... واي خدا !

- هيس عزيزم ... باشه ... باشه! خودتو اذيت نکن ... الان گونه هات هم گلي شده! دلم برات تنگ شد ...

سکوت کردم، چي داشتم که بگم! باز غرق صداي نفساي هم شديم، نمي دونم چقدر گذشت که من دوباره خميازه کشيدم. داريوش با خنده گفت:

- بخواب کوچولوي من ... بخواب که اميدوارم خوب بخوابي.

واقعاً خوابم مي يومد. به خصوص که روي تختم ولو بودم ديگه خواب داشت بيچاره ام مي کرد. در حالي که چشمامو به زور باز نگه داشته بودم گفتم:

- توام همينطور.

- شب بخير و به اميد ديدارت گلبرگم.

- به اميد ديدار.

تا دو هفته فقط تلفني صداشو شنيدم. خدا مي دونه که تو اون دو هفته چي به من گذشت! باباش برگشته بود، ولي اون جرئت اينکه بهش بگه رو نداشت!!! اين تعللش برام خيلي عجيب بود! آخرش هم يه روز عصباني شدم و گفتم:

- داريوش چرا اينقدر لفتش مي دي؟ يعني باباي تو توي اين يه هفته يه لحظه هم اخلاقش خوب نبوده که تو بهش بگي؟ بگو راحتم کن ديگه. مردم از دلتنگي و دلواپسي.

داريوش سکوت کرد. معلوم بود که خودشم کلافه است! بعد از چند لحظه سکوت با ناراحتي گفت:

- فداي تو آخه تقصير من چيه؟ به خدا آرزوي من اينه که اون قبول کنه و اين جدايي لعنتي تموم بشه.

با ملايمت در حالي که کشيدگي صدام اعتراض و دلتنگيمو نشون مي داد، گفتم:

- داريوش دو هفته اس که نديدمت!

صداش گرفت. انگار که بغض به گلوش چنگ انداخت:

- قربونت برم. فکر مي کني وضع من بهتر از توئه؟! دارم ديوونه مي شم.... مني که طاقت يه لحظه دوريتو نداشتم الآن دو هفته اس که اون صورت ماهتو نديدم. اينقدر کلافه ام که مطب هم نمي تونم برم. همه اش انگار يه چيزي گم کردم. ولي چاره چيه؟ مجبوريم تحمل کنيم ... مدرسه ات کي باز مي شه عزيزم؟

در حالي که هنوز دلخور بودم گفتم:

- چهار روز ديگه.

- اميدوارم تا چهار روز ديگه همه چيز حل شده باشه وگرنه مجبوريم تلفن رو هم کم کنيم که به درس تو لطمه اي وارد نشه.

غر زدم:

- اِ داريوش اولش که مهم نيست. تازه معلم ها مي خوان درس بدن.

با جديت گفت:

- به هر حال نمي خوام اين قضيه روي درست تاثير منفي بذاره.

- باشه من قول مي دم درسمو بخونم. داريوش باور کن اگه صداتو هم نشنوم خل مي شم.

- من که نمي گم ديگه زنگ نمي زنم. من هر روز بهت زنگ مي زنم چون خودم هم نمي تونم يه روز رو بدون شنيدن صداي تو سر کنم. ولي مدت مکالمه مون رو کم مي کنيم. باشه خانومم؟

چاره اي نبود ، دلخور گفتم:

- باشه هر چي تو بگي.

- قربون تو برم من الهـــــي!

مدرسه ها باز شد. دقيقاً دو ماه از نديدن داريوش مي گذشت. مکالمه هامون روز به روز کوتاه تر مي شد و کم کم تبديل شد به دو روز يه بار. وقتي هم اعتراض مي کردم داريوش بهونه درسم رو مي آورد و هر طور که شده بود قانعم مي کرد. بعد از گذشت دو ماه وقتي داشتم به اوج کلافگيم مي رسيدم و کم کم همه داشتن مي فهميدن يه مرگيم شده با شنيدن خبري از سپيده انگار جون دوباره گرفتم. سپيده خبر داد که آرمين و داريوش دارن مي يان تهران! فقط هم براي ديدن ما ... اينقدر ذوق زده بودم که حد نداشت. از اينکه خود داريوش چيزي به من نگفته متعجب بودم. ولي گفتم شايد مي خواسته سورپرايزم کنه.تو اين مدت خيلي بهش غر زده بودم که اصلا ازدواج و باباش به درک! يه بار بياد تهران تا همو ببينيم، اما خبري نشده بود و هر بار به بهونه اي پيشنهادمو رد مي کرد.

همون روزي که سپيده توي مدرسه خبر اومدنشون رو بهم داد تصميم گرفتم سريع از مدرسه برم خونه و با داريوش تماس بگيرم ببينم قضيه چيه و کي مي يان! طاقت نداشتم ديگه ... همين که مدرسه تعطيل شد، سريع اومدم بيرون که برم سمت ايستگاه تاکسي. سپيده باهام نيومد چون کلاس اضافه داشت، همين که خواستم از خيابون رد بشم، ماشين آخرين مدلي با شتاب به سمتم اومد. اينقدر ناگهاني بود که قدرت هرگونه حرکتي از من گرفته شد! چشمامو بستم و آماده مرگ شدم، ولي هر چي منتظر شدم، خبري نشد. لاي چشمامو که باز کردم ديدم ماشين از کنارم رد شده و رفته. اينقدر حرکتش ناگهاني بود که همه فکر کرده بودند منو زير گرفته. اکثر بچه هاي مدرسه دورم جمع شده بودن و حتي بعضي از ترس گريه مي کردن. خودم از ترس زبونم بند اومده بود و نمي تونستم بگم ماشين با من برخورد نکرده! فقط روي زمين ولو شدم و از ترس زدم زير گريه. سپيده هم که متوجه اتفاق شده بود از مدرسه اومده بود بيرون. بغلم کرد و تو بغل هم تا توانستيم از زور ترس زار زديم. من مطمئن بودم اون ماشين به عمد به سمتم اومده بود تا منو زير بگيره! ولي اينکه چرا منصرف شد رو نمي دونستم. تو اون لحظه فقط به داريوش فکر مي کردم و به اينکه اگه مرده بودم اون چه عکس العملي نشون مي داد؟

اون رو به خاطر حادثه فقط تونستم خودمو برسونم خونه و توي بغل مامانم از نو يه کم گريه کنم! به مامان گفتم نزديک بوده تصادف کنم ولي نگفتم يارو از عمد مي خواست بهم بزنه! اگه مي گفتم نگران مي شد. بعدش هم به کل يادم رفت مي خواستم به داريوش زنگ بزنم و در مورد اومدنشون سوال کنم. اما از فرداي اون روز، هر روز منتظر اومدنشون بودم. مي خواستم براش بگم چه اتفاقي افتاده و عکس العملش رو ببينم، انگار که مي خواستم خودمو شيرين کنم. بهش هم زنگ نمي زدم که مبادا وسوسه بشم و از پشت تلفن جريان رو بگم. اما چيزي که عجيب بود اين بود که داريوش هم به من زنگ نمي زد و عجيب تر از اون اين بود که آرمين تنها اومد!

وقتي فهميدم تنها اومده زدم زير گريه و هر چي آرمين و سپيده سعي کردن آرومم کنن نشد. خيلي دل نازک شده بودم. حس مي کردم داريوش ديگه دوستم نداره. آرمين مي گفت:

- به خدا من دوتا بليط گرفته بودم، ولي داريوش يک دفعه غيبش زد. نمي دونم چرا نيومد؟ خودم هم خيلي نگرانش هستم!

حرفاي آرمين تازه بدترم مي کرد. يعني چرا نيومده بود؟ دلم شور مي زد. با گوشيش هم که تماس

مي گرفتم جواب نمي داد. حدود ده روز بعد از رفتن آرمين صبح زود طبق معمول هر روز با بي تابي با گوشي اش تماس گرفتم. دقيقا پونزده روز بود که حتي صداش رو هم نشنيده بودم!!! داريوش نه تنها بهم زنگ نمي زد ديگه جوابم رو هم نمي داد. وقتي بهش زنگ زدم چندان اميدوار نبودم که جوابم رو بده اما بعد از خوردن چند بوق گوشي رو برداشت. صداش خيلي گرفته بود! باورم نمي شد که خودش باشه. از شنيدن صداش بعد از اين همه وقت گريه ام گرفت و با بغض گفتم:

- سلام داريوش. معلوم هست چند وقته تو کجايي؟ نگفتي رزا دور از تو چي مي کشه؟ چرا صدات گرفته؟ چرا گوشيتو جواب نمي دادي؟ آخه مگه من مسخره توام؟ چرا با آرمين نيومدي؟ اين کارا چيه مي کني؟ چرا عوض شدي؟

صداش زنگ خاصي داشت. انگار که داشت با ناله حرف مي زد:

- سلام مهربون من! سلام خوشگل من! ببخشيد گلبرگم. يه کاري داشتم که ... بيخيال. در ضمن دلم گرفته نه صدام.

نه انگار داريوش خودم بود! همونطوري باهام حرف مي زد، پس هنوزم دوستم داشت، بغضم عميق تر شد و گفتم:

- قربون دلت برم! چي شده؟ آخه چرا با آرمين نيومدي؟ چرا جوابمو نمي دادي؟

- نشد بيام ... نمي شد جوابتو بدم ... رز؟

- جانم؟

- مي توني بياي اصفهان؟ بايد ببينمت.

با تعجب گفتم:

- من بيام؟ آخه چطوري؟ به چه بهونه اي تنها پاشم بيام اصفهان؟

- رزا خواهش مي کنم. دلم برات تنگ شده. هر طور که خودت مي دوني بيا ... فقط بيا.

واقعاً گيج شده بودم. من تنها چطور مي رفتم؟ گفتم:

- خوب تو بيا. تو که راحت مي توني بياي.

- نمي تونم رزا. به جون خودت که اينقدر برام عزيزي نمي تونم ... تو بيا خوب؟

با ناراحتي و گلافگي گفتم:

- داريوش باور کن من اونقدرها آزاد نيستم که خودم تنها بيام مسافرت. خونواده ام اين اجازه رو بهم نمي دن. هر کاري هم که بکنم نمي ذارن.

چند لحظه اي سکوت کرد و سپس با صدايي که بيشتر از قبل گرفته بود گفت:

- آره حق با توئه من چيز زيادي از تو خواستم.

- ببخشيد داريوش به خدا از خدامه ... ولي نمي تونم!

- مهم نيست عزيزم. خودت رو به خاطرش ناراحت نکن. درخواست من بي جا بود.

چند لحظه اي سکوت کردم و سپس با شک گفتم:

- داريوش نمي خواي بگي چي شده؟!!! تو طاقت نشنيدن صداي منو حتي يه روزم نداشتي به قول خودت ... ولي پونزده روز خبري ازت نشد! نگفتي رزا از نگراني تلف مي شه؟ اصلاً ... اصلاً طوري شده که اينقدر اصرار داري من بيام اصفهان؟!!

صداش يه جور عجيبي شد و تند تند گفت:

- نه! چه اتفاقي مهم تر از اينکه دلم برات تنگ شده بود؟

مي دونستم يه خبري هست که داريوش بهم نمي گه، خوب هم مي دونستم تا وقتي خودش نخواد حرف نمي زنه. پس دوباره سوال کردن رو بيخيال شدم و گفتم:

- اميدوارم! ولي من دلم شور مي زنه.

اين بار با تحکم گفت:

- گفتم خودت رو ناراحت نکن. هيچ اتفاقي نيفتاده. مطمئن باش.

آهي کشيدم و گفتم:

- باشه ... داريوش من ديگه بايد برم. مدرسه ام دير مي شه. فقط خواهش مي کنم هر وقت زنگ زدم جوابمو بده. باشه؟

- باشه عزيز دلم ... سعي مي کنم.

- فعلاً کاري نداري؟

- رز .... مواظب خودت باش ... خيلي زياد. باشه عزيزم؟

- چشم تو هم همينطور ... فعلاً خداحافظ.

- خدانگهدارت عزيزم.

گوشي رو قطع کردم ولي حسابي توي فکر فرو رفتم. کاش مي تونستم برم. چقدر صداي داريوش غمگين بود و من چقدر دلتنگش بودم. کوله ام رو برداشتم و با افکاري مغشوش راهي مدرسه شدم.

دقيقاً فرداي اون روز اتفاقي افتاد که اصلاً فکرش رو هم نمي کردم. شب سر ميز شام نشسته بوديم و تو سکوت مشغول غذا خوردن بوديم که بابا بي مقدمه گفت:

- من فردا صبح دارم مي رم اصفهان. يه قرار دادي هست که به خاطرش حتماً خودم هم بايد اصفهان باشم.

مامان با تعجب گفت:

- چه بي خبر!

- خودم هم امشب فهميدم. حتي هنوز بليط هم نگرفتم تازه مي خوام زنگ بزنم به جلالي بگم برام بليط بگيره.

- چند روزه مي ري؟

- دو روزه ... البته اگه کار گير نکنه.

خدا برام خواست! کم مونده بود از خوشي پس بيفتم! کاملاً بي مقدمه پريدم وسط حرف بابا و هيجان زده گفتم:

- بابا مي شه منم بيام؟

نگاه مامان و بابا و رضا متعجب شد و بابا گفت:

- کجا مي خواي بياي بابا؟ من دارم براي کار مي رم. تو اگه بياي حوصله ات سر مي ره.

رضا هم گفت:

- از کي تا حالا تو مشتاق شدي دنبال بابا بري؟ هميشه که به خاطر مسافرت هاي بابا بهش غر مي زدي!

- آره غر مي زدم چون دلم براش تنگ مي شد حالا مي خوام خودم هم باهاش برم که دلم تنگ نشه.

مامان گفت:

- مگه مدرسه نداري؟

- تازه يه کم وقته مدرسه ها باز شده. درسامون سنگين نشده. اشکال نداره.

سپس رو کردم به بابا و با التماس گفتم:

- بابا بذار بيام تو رو خدا حوصله ام سر رفته.

بابا که چند وقتي بود به خاطر سر دماغ نبودن من نگران بود دستش رو دور شونه ام انداخت و گفت:

- باشه دخترم من حرفي ندارم. اصلاً شايد اين مسافرت برات ضروري هم باشه و آب و هوات رو عوض کنه.

رو به مامان و رضا ادامه داد:

- شما دو نفر هم يه مسافرت دو تايي رو به ما پدر و دختر ببينين و اينقدر غر نزنين.

با خوشحالي گونه بابا رو بوسيدم و گفتم:

- آخ جون بابايي مرسي!

تصميم داشتم تا وقتي که مي رسم چيزي به داريوش نگم تا غافلگير بشه. مي دونستم که بابا اينقدر درگير کار مي شه که کاري به من ندارد و من راحت مي تونم با داريوش باشم. صبح زود به فرودگاه رفتيم و حدود ساعت يازده به اصفهان رسيديم. بابا تو يکي از بهترين هتل هاي اصفهان که اسمش هتل آسمان بود، اتاق گرفته بود. وقتي جا گير شديم کنارم لب تخت نشست و گفت:

- ببين دخترم ... من وقت زيادي ندارم ... ولي دوست ندارم حالا که باهام اومدي بهت بد بگذره. تو کاري به من نداشته باش و هر برنامه اي که دوست داري براي خودت بچين. شايد الان که مي رم شب دير وقت برگردم. دوست ندارم تا اومدم دخترم رو پکر و افسرده ببينم. تو برو براي خودت بچرخ. البته هر جا که خواستي بري با آژانس برو با آژانس هم برگرد که خدايي نکرده گم نشي اتفاق بدي هم برات نيفته. هتل خودش تور هم داره، مي تونه با تور هتل بري. براي ناهار و شامت هم به رستوران هتل سفارش مي کنم.

بابا تو چه فکري بود و من تو چه فکري! سريع گفتم:

- نه بابا لازم نيست، غذامو هم بيرون مي خورم.

بابا که از ديدن شنگول بودن من خيالش راحت شده بود نفس عميقي کشيد و گفت:

- چه بهتر بابا. سعي کن حسابي بهت خوش بگذره.

بعد از اين حرف دسته اي اسکناس توي کيفم چپوند و بعد از بوسيدن عاشقانه پيشوني ام به دنبال کارش رفت. بعد از رفتن بابا از زور خوشحالي از جا پريدم و شروع کردم روي تشک فنري تخت بالا و پايين پريدن. دلم مي خواست جيغ بکشم. وقتي خوب تخليه هيجاني شدم خودمو روي تخت انداختم و گوشي تلفن رو از روي عسلي کنار تخت برداشتم. تند تند شماره داريوش رو گرفتم و منتظر شدم. کلي بوق خورد ولي کسي جواب نمي داد. اي چه غلطي کردم بهش نگفتم! نکنه باز هوس کرده باشه جواب تلفن رو نده؟!! نا اميد و پکر خواستم گوشي رو قطع کنم که صداي کلافه اش تو گوشي پيچيد:

- الو ...

اينقدر از شنيدن صداش ذوق زده بودم که نمي تونستم حرف بزنم. دوباره با عصبانيت گفت:

- لالي عوضي؟

تعجب کردم و سريع گفتم:

- سلام داريوش ... منم رزا ...

چند لحظه اي سکوت حکم فرما شد تا اينکه صداي هيجان زده داريوش تو گوشي پيچيد:

- رزا ... رز ... عشق من ... من ... من اشتباه نمي کنم! اين کد اصفهان بود که افتاد روي گوشي من ... رز تو اصفهاني؟ آره؟

از هيجانش شاد شدم، ولي با دلخوري گفتم:

- اي بابا من خودم مي خواستم بهت بگم. ولي انگار اين تلفن بي شعور زودتر لوم داد.

- کجايي؟ فقط بگو کجايي؟

خواستم سر به سرش بگذارم. با ناز گفتم:

- نمي گم ... اگه عاشقي بيا پيدام کن.

با هيجان گفت:

- باشه عزيزم ... من اومدم ... منتظرم باش.

بعد از اين حرف گوشي رو قطع کرد. متعجب به گوشي تلفن خيره شدم و گوشي رو سر جاش گذاشتم. عجب آدمي بود! زمزمه کردم:

- محاله که بتوني پيدام کني آقا داريوش!

از جا بلند شدم و پالتو و شلوار شيکي تنم کردم. لب تخت نشستم و از داخل کيفم هديه اي که براي داريوش گرفته بودم رو خارج کردم. خودم از ديدنش کيف ميکردم. همون روزايي که منتظر داريوش بودم تا بياد تهران اين هديه رو براش گرفته بود. قسمت شد تو شهر خودش بهش بدم. دوباره گذاشتمش داخل کيفم و همينطورکه پاهام از تخت آويزون بود دراز کشيدم روي تخت. مي خواستم تا مي تونم به داريوش فکر کنم، به اينکه براش مي ميرم. به اين چه قدر دوسش دارم! يه ربع بيست دقيقه از تماسم با داريوش گذشته بود که تصميم گرفتم دوباره با داريوش تماس بگيرم و آدرس رو بگم. نشستم روي تخت و دستم رو بردم سمت گوشي، ولي قبل از اينکه دستم به گوشي برسه زنگ زد. با تعجب گوشي رو برداشتم و گفتم:

- الو .

متصدي هتل بود. گفت:

- خانم سلطاني يه آقايي اومدن با شما کار دارن. نشستن توي لابي هتل.

با تعجب گفتم:

- يه آقا؟ اسمشون رو نگفتن؟

- نخير ولي يه آقاي جوون هستن.

سريع گفتم:

- چه شکليه؟

- قد بلند ... مو بور و چشم ...

پريدم وسط حرفش و گفتم:

- بله بله اومدم.

گوشي رو که قطع کردم با ذوق جيغ کشيدم:

- داريوش ديوونه!

سريع کيفم رو برداشتم و از اتاق بيرون پريدم. دلم مي خواست تا لابي رو پرواز کنم. آسانسور اشغال بود و من با هيجان و بي قرار از پله ها سرازير شدم. وقتي به لابي رسيدم نفس عميقي کشيدم که نفسم جا بياد و با نگاه دنبالش گشتم. از ديدن قد بلندش و هيکل جذابش که فوق العاده لاغر شده بود دلم لرزيد. اونم با ديدن من فاصله بينمان رو بي طاقت دويد و وقتي به من رسيد بي حرف فقط بهم خيره موند. براي اينکه جلوگيري کنم از بغل کردنش هر دو دستم رو روي صورتم و زير چشمام گذاشتم. اول من به حرف اومدم، بدون سلام، بدون احوالپرسي گفتم:

- داريوش دلم برات يه ذره شده بود!

داريوش چشم ازم بر نمي داشت، مثل اون روزايي که شمال بوديم حتي پلک هم نمي زد، اما دهن باز کرد و گفت:

- منم همينطور فدات بشم. نمي دوني براي ديدنت چه طور لحظه شماري مي کردم. خيلي بدجنسي که خبرم نکردي تا بيام فرودگاه دنبالت.

دستامو برداشتم، خنديدم و گفتم:

- اولاً که با بابام اومدم نمي تونستم به تو بگم. دوماً تو آدرس منو از کجا پيدا کردي؟

- تو هر جا که باشي من با قلبم مي يام دنبالت و پيدات مي کنم.

- داريوش جدي پرسيدم!

- منم جدي گفتم عزيزم ... ولي آدرستو از دوستم که توي مخابرات کار مي کنه گرفتم.

- موذي!

خنديد و گفت:

- سفرت خوب بود؟

- چون داشتم براي ديدن تو ميومدم آره عالي بود!

با شيفتگي گفت:

- قربونت برم من!

- تو چرا اينقدر لاغر شدي داريوش؟ مگه خاله بهت نمي رسه؟

- خاله کيلويي چنده عزيز دلم؟ اين تويي که مي توني منو پروار کني.

هر دو خنديدم و بعد هم از لابي هتل خارج شديم. ماشين داريوش جلوي در هتل پارک بود. در ماشين رو برام باز کرد و منم با لبخندي به معني تشکر سوار شدم. در رو بست و خوش هم از طرف ديگه سوار شد. غمي که تو نگاه داريوش موج مي زد رو درک نمي کردم! قبل از اينکه راه بيفته دست تو داشبورد ماشين کرد و جعبه فانتزي کادويي رو به دستم داد و گفت:

- تقديم با عشق به اولين و آخرين عشق دنيا!

با خنده و خوشحالي گفتم:

- واي داريوش مرسي! من انتظار نداشتم.

- خودم که از خودم انتظار داشتم فداي اون چشات بشم که منو کشته. قابل تو رو نداره.

با ذوق در جعبه رو باز کردم. دستبند طلا بود که آويزهاي زمرد سبز داشت. اينقدر خوشگل بود که نمي دونستم چطور ازش تشکر کنم. فقط لبمو گاز گرفتمو و با نگاهي که قدرداني ازش چکه مي کرد غرق نگاه آبيش شدم. اينقدر لحظه زيبايي بود که بي اراده چشمام بسته شد. داريوش آهي کشيد و گفت:

- اگه خانومم بودي ... همين الان ... دقيقا همين الان مي بوسيدمت! براممم مهم نبود که وسط خيابونيم! اينو گفتم که بدوني قدر نياز تو چشمات رو مي دونم و درکش مي کنم ...

از بي پرواييش و اينکه حسمو به روم آورده بود خجالت کشيدم و سرمو زير انداختم، داريوش با محبت گفت:

- وقتي خجالت مي کشي خوشگل تر مي شي و منو از ايني که هستم عاشق تر مي کني!

بعد از اين حرف خواست دنده رو جا بزنه و حرکت کنه که گفتم:

- يه لحظه صبر کن ... منم برات يه چيزي دارم.

بسته رو از کيفم خارج کردم و گفتم:

- قابل شما رو نداره همسر عزيزم.

چشماش براق شدن و با دستايي که لرزشش کاملا محسوس بود جعبه رو از دستم گرفت و گفت:

- فداي خاک پاي تو عزيزم!

همانطور که چشماش لبالب بود، زل زد توي چشمانم! اي خدا ... اين درياي اشک بود يا عشق! نفس عميقي کشيدم و براي اينکه از اون حال و هوا خارجش کنم با خنده گفتم:

- بازش کن ببينم خوشت مي ياد يا نه؟

نگاش رو از من گرفت و تند تند بسته رو باز کرد و انگشتري رو که مشتمل از طلاي زرد و سفيد بود و روي اون سرتاسر نگين ريز آبي کار شده بود خارج کرد و گفت:

- خيلي قشنگه رزا! خيلي! درست مثل خودت.

- مرسي داريوش چشماي قشنگ تو همه چيزو قشنگ مي بينه.

لبخند زد. انگشتر رو تو انگشت حلقه اش کرد و بوسيدش. سپس ماشين رو روشن کرد و راه افتاد. ساعت يک ظهر بود. گفت:

- خوب حالا کجا دوست داري ببرمت؟

- نمي دونم. من که اينجاهارو نمي شناسم! فقط خيلي گرسنه امه.

- بميرم الهي! نيست خودم با ديدن تو اشتهامو از دست دادم اصلاً ياد گرسنگي تو نبودم. پس اول از همه مي ريم يه رستوران درجه يک که لايق قدمهاي خانوم من باشه. يه بريون بهت بدم بزني تو رگ جون بگيري!

رستوراني که داريوش انتخاب کرده بود واقعاً محشر و غذاهاش فوق العاده بود. منم حسابي از خجالت شکمم در اومدم و يه بريون رو تنهايي خوردم، ولي داريوش به زور من فقط چند لقمه خورد. مي گفت از ذوق اشتهاش بند اومده. بعد از خوردن غذا و پرداخت صورت حساب از رستوران خارج شديم و داريوش پرسيد:

- خسته که نيستي؟

- نه.

- پس بيا اول از همه بريم سي و سه پل رو نشونت بدم. دوست دارم تا شب همه جاي شهرمو نشون عشقم بدم.

حدود يه ربع بعد ما روي پلي بوديم که دالان هاي کوچيک فراووني داشت. با هم روي پل مشغول قدم زدن شديم.

گفت:

- به اينجا مي گن سي و سه پل يا پل الله وردي خوان. قشنگه نه؟

من که محو تماشاي اطرافم بودم گفتم:

- آره خيلي.

دالان هاي کوچيک پل راه باريکي ميونشون داشتن که با داريوش از بينش مي گذشتيم. به پيشنهاد داريوش روي سکويي نشستيم. زير پامون رودخونه زاينده رود با جوش و خروش در حال گذر بود. به پايين که نگاه کردم حس کردم سرم گيج مي ره. داريوش سريع گفت:

- خم نشو عزيزم. خطرناکه.

با ترس گفتم:

- من مي ترسم داريوش! اگه کسي از اين بالا بيفته پايين چي مي شه؟

- لازم نکرده به اين چيزا فکر کني. کسي از اين بالا نمي افته. در ضمن تا با مني از هيچي نترس. خوب؟

چقدر از اين طرز حرف زدنش خوشم مي يومد. مثل بچه هاي حرف گوش کن سرمو تکون دادم و گفتم:

- خوب.

بعد از اين حرف از جا پريدم و در حالي که مي دويدم روي پل رفتم و گفتم:

- اگه راست مي گي بيا منو بگير.

داريوش با خنده گفت:

- نکن رزا ... زمين ليزه مي افتي عزيزم.

غش غش خنديدم و گفتم:

- تنبل ... زود باش بيا ديگه ... عمراً اگه بتوني بگيريم.

داريوش هم در حالي که مي خنديد دنبالم دويد. چون چکمه هام پاشنه بلند بود نمي تونستم زياد تند بدوم و همين باعث شد داريوش به من برسه. آستين پالتومو کشيد و من تعادلم رو از دست دادم. ولي قبل از اينکه با فرق سرم روي زمين بيفتم دستاي قوي داريوش دور کمرم حلقه شد ... جاي دستاش روي کمرم گز گز مي کرد سوزن سوزن ميشد. نفس تو سينه ام حبس شد و بي اراده خواستم از پشت بيشتر بهش بچسبم که دستاش سريع از دور کمرم باز شدن. چرخيدم به طرفش و با خنده گفتم:

- واي داريوش ديدي ...

اما با ديدن داريوش که با چونه اي لرزون و حالتي اسف باز با هر دو دست سرش رو چسبيده ترسيدم و گفتم:

- داريوش ... داريوش عزيزم ... چته؟!!

يکي از دستاشو از سرش جدا کرد، گرفت به سمتم و گفت:

- خوبم ... خوبم عزيزم ...

بهش نزديک شدم و گفتم:

- سرت درد مي کنه؟

چشماشو که بسته بود باز کرد و گفت:

- نه عزيز دل داريوش ... خوبم ...

- تو منو مي ترسوني؟

لبخند زد و گفت:

- نترس عشقم ... چيزي نشده ... فقط ترسيدم بيفتي ... اخرم مجبورم کردي بغلت کنم!

غر زدم:

- اووه! از روي اين پالتوي کلفت! قبول نيست ...

هر دو خنديدم، اما مصنوعي ... من از حالت هاي عجيب داريوش سر درگم بودم و داريوش ... نمي دونم!! فقط اينو خوب مي دونستم که تا خودش نخواد، حرفي نمي زنه. به خاطر همين منم چيزي نپرسيدم. به پيشنهاد داريوش از پل هاي زيبا و ديدني اصفهان بازديد کرديم. از جمله، پل خواجو، پل مارنان، پل چوبي (جويي) و ... . در کنار هر کدوم چند دقيقه اي به صداي خروش زاينده رود گوش داديم، ولي چشماي داريوش اون چشماي هميشگي نبود. اصلاً خود داريوش اون داريوش هميشگي نبود! طاقت ناراحتي اش رو نداشتم. کلافه م مي کرد. به خاطر همين هم بالاخره طاقت نياوردم و گفتم:

- داريوش... عزيزم تو چته؟

لبخند تلخي زد و گفت:

- چيزيم نيست عزيز دلم. مگه قراره چيزيم باشه؟

- داريوش اون موقع تا حالا ده بار چشمات از اشک پر و خالي شده. اتفاقي افتاده؟

کلافه گفت:

- نه رزا. اتفاقي نيفتاده. چرا بيخود براي چيزي که وجود نداره خودت رو ناراحت مي کني؟ فقط... اينقدر که دلم برات تنگ شده بود الان باور نمي کنم پيشم باشي!

حرفش رو باور کردم و ديگه دنبال ماجرا رو نگرفتم. داريوش هم ديگه چيزي نگفت.

تا ساعت شش عصر داشتيم توي خيابونا و فروشگاه ها پرسه مي زديم. ساعت شش داريوش سر يه خيابون ايستاد و گفت:

- رزا جان يه چيزي رو مي خوام برات روشن کنم.

با تعجب گفتم:

- چي؟

- الان نمي تونم بگم ... بايد خودت بياي و ببيني. به اين خيابون مي گن خاقاني. بيشتر دوستاي من مال اين خيابون بودن. مي خوام برم اينجا. اگه صحنه اي پيش اومد که ناراحت شدي از همين الان ازت عذر مي خوام.

کاملاً فهميدم منظورش از دوستاي دوستاي دخترش بودن، اما سر در نمي آوردم اينجا مي خواد چيو به من نشون بده و براي چي منو آورده اينجا. تو سکوت بهم خيره شده و منتظر جواب بود، سعي کردم لبخند بزنم و گفتم:

- مهم نيست داريوش. راحت باش. من ناراحت نمي شم. مهم الانه که تو فقط مال مني و هيچ کسي توي قلبت جا نداره.

چيزي نگفت. در عوض با سرعت به داخل خيابون پيچيد. طوري که صداي جيغ لاستيکاش بلند شد. خيابون خاقاني يه خيابون يه طرفه و خيلي باريک بود. اطرافش رو مراکز خريد و فروشگاهها محاصره کرده بودن. بيشتر افرادي که اونجا به چشم مي خوردن دختر و پسر بودن و کمتر خونواده ديده مي شد. اکثراً هم قيافه هاي مضحکي داشتن. به نظر من داريوش از همه اونا خوش تيپ تر و برازنده تر بود. با سرعت داخل کوچه اي شد و ماشين رو پارک کرد. همينطور که کمربندش رو باز مي کرد گفت:

- بيا پايين عزيزم.

- اينجا کجاست داريوش؟

به دري که کمي جلوتر بود اشاره کرد و گفت:

- کافي شاپه! بيا بريم تو. بدت نمي ياد.

با گفتن اين حرف در ماشين رو باز کرد و پياده شد، منم پياده شدم و دنبالش راه افتادم. در کافي شاپه شبيه در خونه بود! شيشه اي نبود و براي همينم اونطرفش رو نمي شد ديد. فقط از تابلوي کوچيکي که بالاي در نصب شده بود مي شد فهميد که اينجا کافي شاپه! داريوش در نيمه باز کافي شاپ رو باز کرد و اشاره کرد برم تو، به داخل خيره شدم، شلوغ بود، لبخندي به داريوش زدم و رفتم تو، اونم پشت سرم وارد شد. از ديدن محيط کافي شاپ تعجب کردم. برعکس اکثر کافي شاپها که محيط بسته داشتند اينجا روباز بود و شبيه پارک کوچيکي درست شده بود. انگار حياط يه خونه بود! مردي که سيني تو دست داشت با ديدن داريوش گل از گلش شکفت و به سمتمون اومد و گفت:

- به به آقا داريوش! احوالتون چطوره؟ کم پيدايي؟ اين دوستات منو کشتن. بيا تو بيا تو که اينجا بي تو صفايي نداره.

لهجه ارمني مرد برام خيلي جالب بود، يارو نگاهي به من کرد و گفت:

- دوست تازه اس داريوش جان؟

داريوش با اخم و غيرت و تعصبي مردانه گفت:

- نخير دختر خاله امه.

راست نگفت، ولي دروغ هم نگفت! بعد از گفتن اين حرف به من اشاره اي کرد و گفت:

- برو تو رزا جان غريبي نکن.

همون آقا که بعداً فهميدم اسمش کارنه از کنار در کنار رفت و ما وارد شديم. گوشه و کنار اونجا ميز و صندلي چيده شده بود و دختر و پسرا تو دسته هاي چند تايي سر اين ميزها نشسته بودن. داريوش منو پشت ميزي هدايت کرد و گفت:

- چي ميل داري عشق من بگم برات بيارن؟

روي صندليم جا به جا شدم و گفتم:

- هر چي خودت بخوري منم مي خورم.

- نه ديگه نشد. دلم مي خواد بدونم تو چي دوست داري؟ به هر حال بايد با اخلاقت آشنا بشم.

لبخندي زدم و گفتم:

- من قهوه رو به بقيه چيزا ترجيح مي دم. البته بدون شير و شکر. تلخ تلخ!

يه کم چشماشو ريز کرد و گفت:

- تلخ تلخ؟! چطوري مي توني بخوري عزيزم؟ اذيت نمي شي؟

اينقدر که همه به خاطر تلخ خوردن قهوه ام سرزنشم کرده بودن روش حساس شده بودم براي همين خشک و سرد گفتم:

- مي تونم ديگه. هميشه همين طوري مي خورم.

لحن زننده ام رو به روم نياورد، لبخند مهربوني زد و گفت:

- خيلي خوب پس منم امتحان مي کنم.

کارن رو صدا کرد و دو تا قهوه سفارش داد. چند دقيقه بعد قهوه ها حاضر جلومون بود. داريوش يه کم مزمزه کرد و گفت:

- تلخ هست، ولي مي شه خورد.

لبخند زدم، بالاخره يکي پيدا شد که باهام هم سليقه باشه. دوتايي با خنده شروع کرديم به خوردن. اصلا حواسم به دور و برم نبود و غرق نگاه هاي گاه و بيگاره داريوش شده بودم، از نگاه هاي خاصش مي تونستم بفهمم که داره با خودش کلنجار مي ره تا يه چيزي بهم بگه. اما دو دله ... داشتم خودمو اماده مي کردم تا ازش بپرسم چشه که دختري به ميزمون نزديک شد. آرايش زيادي نداشت، اما فوق العاده خوشگل بود و با چشماي خمار و کشيده عسليشو دل منو هم با يه نگاهش برد!

حدس زدم که حدود بيست و دو سه سالش باشه. شلوار کوتاه مشکي رنگي پوشيده بود با صندل هاي صورتي. زنجير باريکي هم دور مچ پاش خودنمايي مي کرد. کت کوتاهي به جاي مانتو و به رنگ صورتي به تن داشت. روسري کوتاه مشکي رنگي هم سرش بود. با چشماني گشاد شده رو به داريوش گفت:

- باورم نمي شه داريوشي خودتي؟

داريوش داريوش بلافاصله به من نگاه کرد، خودمو براي اين صحنه ها اماده کرده بودم، سعي کردم عادي باشم. پس لبخندي زدم و يه جرعه از قهوه ام رو خوردم. داريوش نفسشو پر صدا بيرون فرستاد و رو به اون دختر با سردي گفت:

- پس مي خواستي سايه ام باشه؟ خودمم ديگه!

دختر بي رو در بايستي سر ميز ما نشست و رو به ميزهاي ديگه با صداي بلندي گفت:

- بچه ها خانم ها آقايون ميزبان کم پيداي ما پيداش شده. آقا داريوش تشريف فرما شدند!

همهمه اي به پا شد و ناگهان سيل دختر و پسر به طرف ميز ما هجوم آوردن. همه دور داريوش رو گرفتند. هيچ کس به من توجهي نداشت. فقط داريوش بود که گه گاه با نگاه گرمش بهم نشون مي داد همه حواسش به منه! هر کي يه چيزي مي گفت:

- کجا بودي داريوش؟ از روزي که اينطرفا نمي ياي اين خيابون سوت و کور شده!

- ببينم ناقلا نکنه يه جاي بهتر پيدا کردي؟

- داريوش به همه بگو که من و تو مشکلي با هم نداريم. آخه همه فکر مي کنن ما با هم قهريم.

- داريوش به همشون بگو که منو بيشتر از هر کسي تو دنيا دوست داري!

- دکي! داريوش اين خاله خان باجي ها رو ول کن. آدرس بده ما هم بيايم پاتوق جديدو ببينيم.

- آي پسر يه آهنگ جديد ساختم محشره! دلم مي خواست اول از همه واسه تو بزنم. چون هيچکس به خوش سليقگي تو نيست.

- من ديگه نمي ذارم بري. به خونواده ام گفتم که قراره بياي خواستگاري من.

- برو اونور ببينم بذار باد بياد. داريوش مال خودمه!

- هي هي خانما. اينجا ميدون جنگ نيست ها. بعد از کلي وقت برگشته. ببينيد مي تونيد فراريش بدين!

همينجور گيج و گنگ نگام از روي يکي سر مي خورد روي اون يکي. يکي ديگه از پسرها رفت روي ميز و با صداي بلندي گفت:

- توجه توجه همه سکوت کنين.

بعد از چند لحظه صداي خنده و اعتراض خاموش شد و همون پسر گفت:

- همگي به داريوش بايد تبريک بگيم.

صداي چرا دوباره موجب همهمه شد. با تشر پسر همه ساکت شدن. گفت:

- نمي بينيد داريوش امشب يه مهمون با خودش آورده؟ الحق که اينبارم آقا داريوش گل کاشته! ايولا داريوش! اين بارم زدي تو خال. خوش به حالت! اين حوري ها رو از کجا مي ياري؟

بعد نگاه پر منظوري به من انداخت و با لحن چندش آوري گفت:

- البته حوري هايي که براي داريوش جان دو روز مصرف هستن و بعدش ما بايد از زير دست و پاش جمعشون کنيم!

صداي خنده پسرا و هوي دخترا به هوا بلند شد. داريوش با عصبانيت دست اون پسر رو گرفت و از روي ميز کشيد پايين و گفت:

- خفه شو حسام! حق نداري رزو با کسي مقايسه کني. اون کسيه که درست مثل يک سد جلوي من ايستاد و بهم دستور ايست داد. اون اولين دختري بود که از حق خودش در برابر من دفاع کرد. رزا همه زندگي منه! يه تار موهاشو با کل دنيا عوض نمي کنم!

همه لال شده بودن و با دهن باز به داريوش نگاه مي کردن، داريوش پوزخندي زد و رو به خدخترا گفت:

- خانوماي شاعر! يادتونه چشماي منو به چي تشبيه مي کردين؟!! به دريا ... حالا درياي من مکملشو پيدا کرده. درياي من سالها بود نياز داشت که يه جنگل پاک داشته باشه!! درياي من بدون جنگلش هميشه طوفاني و بارونيه!

نه تنها پسرا و دخترا مبهوت مونده بودن که منم بهت زده سر جام خشک شده بودم! باورم نمي شد داريوش جلوي همه بخواد اون حرفا رو بزنه، جمله بعديش بدترم کرد! يهو چرخيد به طرفم و گفت:

- دوستت دارم رزا اندازه همه دنيا دوستت دارم! اينو هيچ وقت فراموش نکن.

ديگر جز آسمون نگاه داريوش هيچ چيزي رو نمي ديدم. صداي دست زدن پسرا و عده اي از دخترا بلند شد. انگار داشتيم براشون نمايش اجرا مي کرديم. اما همه هم از اين اتفاق راضي نبودن چون يکي از دخترا تقريباً با فرياد گفت:

- تو حق نداري اين کارو با ما بکني! هر کاري که دوست داشتي کردي، حالا مي خواي بري با يه تازه وارد؟ به اين راحتي؟

داريوش که خودشو براي اين لحظه کاملا آمده کرد بود و اينو مي شداز خونسرديش فهميد، نگاه از من گرفت، چرخيد سمت دخترا و با صداي بلندي گفت:

- خانم ها از همگي يه خواهشي دارم. البته اونايي که قبلاً با من دوست بودن. ازتون يه سوال مي کنم. مي خوام راستشو بگين. خداييش من تا به حال دستم به شماها خورده؟ تا به حال شده که يکي از شماها رو ببوسم؟ تا به حال شده که از شما در خواست غير معقول داشته باشم؟ درسته دست يکي دوتا از شماها رو گرفتم، ولي به درخواست کي؟ شما يا خودم؟ مي خوام راستش رو بگيد. من با شما فقط دوست بودم. يه دوستي پاک و سالم! هيچ وقت هم دورتون نزدم. اگه با ده نفر دوست بودم همه اون ده نفر از وجود نه تاي ديگه هم خبر داشتن. هيچ وقت دورتون نزدم! ديگه هم بسه. عشقمو آوردم اينجا که ببينيدش و دست از سر من برداريد. من تا زنده هستم عشقم فقط يه نفره. اون هم رزاس! در ضمن من همه شماها رو به چشم خواهرام مي تونم دوست داشته باشم. و هر وقت اتفاقي براتون بيفته و کاري از دستم بر بياد مطمئن باشين دريغ نمي کنم.

دختري که پرخاش کرده بود، از کنار ميز با شرمندگي دور شد. بقيه هم با بغض رفتن. درکشون مي کردم. اگه هر کدومشون فقط يک هزارم از عشقي رو که من نسبت به داريوش داشتم، داشته باشن زندگي براشون بي معني مي شه. خيلي دوستش داشتم و اون لحظه بيشتر از هميشه! چند دقيقه اي رو بين دوستاي داريوش مونديم و بعد از اونجا به يه رستوران فوق العاده شيک رفتيم. بازم داريوش انتخاب رو به من واگذار کرد. هميشه عاشق لازانيا بودم و اون جا هم براي خودم لازانيا سفارش دادم. داريوش هم به تبعيت از من لازانيا سفارش داد. مشغول خوردن غذا بوديم که داريوش گفت:

- رزا تو به نقاشي علاقه داري؟

با تعجب چشمامو گرد کردم و گفتم:

- تو از کجا مي دوني؟!! معلومه که علاقه دارم! کلي نقاشي تا حالا کشيدم!

اونم چشماشو گرد کرد و گفت:

- چه عالي! تا حالا پرتره هم کشيدي؟

- فقط يه بار!

- بايد جالب باشه. کيو کشيدي؟

- تورو!

با شعف گفت:

- منو؟! جدي؟ چطوري؟

- خوب ديگه. قضيه اش مفصله!

- بگو مي خوام بشنوم.

به اختصار براش تعريف کردم. باورش براي اونم مشکل بود، ولي بعد کم کم باور کرد و گفت:

- اين جور وقتها آدم واقعاً به نيمه گمشده اعتقاد پيدا مي کنه. کاش بابا حرفاي تو رو مي شنيد.

خونسرد گفتم:

- يه روز براشون تعريف مي کنم.

- شايد! بايد اميدوار بود. راستي رزا تو از چه رنگي خوشت مي ياد؟

- قرمز و مشکي!

- چه گلي دوست داري؟

- نرگس و رز آتشي. ياس رو هم خيلي دوست دارم!

- چه عطري دوست داري؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- واي داريوش اينا رو واسه چي مي خواي؟

- خوب بگو ديگه. مي خوام بدونم!

با خنده گفتم:

- نينا ريچي ...

دوباره پرسيد:

- راستي يادم رفت بپرسم تولدت چه روزيه؟

- اي بابا! بيست و هشت بهمن. حالا مي شه غذامو بخورم؟

- نوش جونت مهربونم! منم فکر کنم ببينم سوال ديگه اي ندارم.

با خنده گفتم:

- امان از دست تو با اين کارا و سوالاي عجيب غريبت. حالا من يه سوال از تو دارم. براي چي امشب منو بردي اونجا؟ چرا منو به دوستات نشون دادي؟ چرا اون حرفا رو بهشون زدي؟

- براي اينکه مي خواستم بهت ثابت کنم ديگه جز تو هيچکس برام اهميت نداره. و اينکه مي خواستم اونا تو رو ببيند و باور کنن که من واقعاً عاشق شدم و دست از سرم بردارن. اونا بايد مي فهميدن که تو دنياي مني.

با عشق نگاش کردم و گفتم:

- اگه اين حرف هاي قشنگ تو نباشه، زنده بودن خيلي سخته!

يهو اخماش در هم شد و گفت:

- ولي تو بايد زنده بموني! حتي اگه من نباشم.

- لازم نکرده از اين حرفا بزني! باز شروع کردي؟ بهتره شاممون رو بخوريم.

چند لحظه اي توي سکوت با لازانياهامون سر و کله زديم تا اينکه داريوش دوباره گفت:

- رز ...

با دهن پر گفتم:

- هوم؟!!

- يه چيزي ازت بخوام ... فکر نمي کني فرصت طلبم؟

لقمه مو قورت دادم و با تعجب گفتم:

- چي مي خواي مگه؟!!

چنگالشو ول کرد توي بشقابش و گفت:

- خيلي فکر کردم، خيلي تلاش کردم از اين خواسته ام بگذرم ... اما نشد ... يعني نمي شه ... گذشتن از تو خيلي سخته ...

منم بيخيال بقيه غذام شدم، با دستمال دور دهنم رو پاک کردم و گفتم:

- چي مي خواي بگي داريوش؟!!

- مي خوام ... اگه ... اگه برات مسئله اي نيست ... به اندازه چند روزي که اينجا هستي ... به هم محرم بشيم.

اينو که گفت نفسشو داد بيرون و دستشو کشيد روي پيشونيش .. چشمامو گرد کردم و گفتم:

- ولي چطوري؟!!

- دوستم مي گفت ... من ... نمي دونم تا چه حد حرفش درسته ... راست و دروغش پاي خودش ... يه جمله اس! تو مي گي ... منم قبول مي کنم

- به همين راحتي؟!!! پس مامانم؟ بابام؟ رضا ...

با محبت نگام کرد و گفت:

- عزيز دلم قرار نيست که عقد دائم بکنيم ... فقط يه محرميت ساده است ... براي اينکه من تو حسرت لمس دستات نميرم!

نمي دونستم چي بگم! از طرفي از خدام بود، از طرفي مي ترسيدم. داريوش از نگام پي به ترديدم برد، آهي کشيد و گفت:

- اگه تو نخواي ... هيچ کاري نمي کنيم عزيزم ... اصلا بيخيال ... خيلي بهش فکر نکن خودتو هم اذيت نکن. فراموش کن من چنين چيزي گفتم

ذهنم قفل کرد و گفتم:

- باشه داريوش ... من موافقم ...

با تعجب نگام کرد و گفت:

- مطمئني؟!!

خنديدم، ترس توي خنده ام هم مشخص بود ... ولي گفتم:

- آره ... به تو اعتماد دارم ...

سرشو تکون داد و گفت:

- نه نه ... فراموشش کن ... تو ترسيدي ... من يه چيزي گفتم! بازم صبر مي کنيم ...

هر چي اون مي گفت نه انگار من مصمم تر مي شدم، گفتم:

- نه داريوش ... چه اشکالي داره؟ يه محرميت ساده ... فقط براي اينکه اذيت نشيم ... همين ... مگه نه؟

نياز به تاييدش داشتم ... سرشو تکون داد و گفت:

- آره ... صد در صد ...

- خوب ... خوب بايد چي کار کنيم؟!!

- شامتو بخور ... رفتيم بيرون بهت مي گم ...

از جا بلند شدم و گفتم:

- سير شدم ... بريم ...

داريوش صورت حساب رو پرداخت کرد و دوتايي از رستوران خارج شديم. سوار ماشين داريوش که شديم نگام به ساعت افتاد، حدود ساعت نه و نيم بود. يه ساعت ديگه بيشتر وقت نداشتم. نمي خواستم بعد از بابا برسم هتل. داريوش که همه اعمال منو زير نظر داشت گفت:

- ديرت شده عزيزم؟!

- نه يه ساعت ديگه وقت دارم ...

لبخندي زد و گفت:

- خوبه ...

با سرعت گرفتن ماشين کمربندم رو بستم و گفتم:

- کجا مي ريم داريوش؟!

- کوه صفه ...

- کوه؟!!! اين موقع شب؟

- نمي خوايم که بريم کوه نوردي عزيزم، مي شينيم توي محوطه کوه ... براي اون کاري که بهت گفتم دلم يه محوطه باز و خاص مي خواست. جايي بهتر از کوه صفه به ذهنم نرسيد ...

بهش اعتماد داشتم پس سکوت کردم و اجازه دادم هر جا که مي خواد منو ببره ...

خيلي هم توي راه نبوديم. وقتي ماشين رو توي پارکينگ شني کوه پارک کرد دوتايي پياده شديم، يقه هاي پالتوم رو بالا کشيدم و گفتم:

- ووي چه سرده!

با نگراني نگام کرد و بدون حرف خواست پالتوي خودشو در بياره که سريع گفتم:

- نه نه! يه کم راه بريم خوب مي شم ...

- ولي سردته رز ...

- خوب طبيعيه! توي ماشين گرم بود، پياده که شديم يهو سردم شد ...

- اگه گرم نشدي حتما بگو پالتومو بهت بدم ...

- باشه عزيزم ...

دوتايي کنار هم قدم بر مي داشتيم ... از يه جاده خاکي که اينطرف اونطرف درخت کاشته شده بود بالا رفتيم، سر بالايي نفسم رو گرفته بود، گفتم:

- واي داريوش قرار بود کوهنوردي نکنيم عزيزم ... من با اين کفشا نمي تونم!

لبخندي زد و گفت:

- تو به اين جاده مي گي کوهنوردي تنبل خانوم؟! يه کم ديگه بيا الان مي رسيم ...

حق با داريوش بود، خيلي هم شبيه کوهنوردي نبود. اما مشخص بود که مسيري که ما مي ريم مسير اصلي نيست و يه راه فرعيه. ز دور چند تا چراغ روشن پيدا شد و داريوش گفت:

- اون چراغا رو مي بيني؟ بايد برسيم به اونجا ...

- چي هست اونجا؟!

- يه چاي خونه رو بازه ... يکي از تختاشو رزرو کردم براي خودمون ... البته رزرو کردني نيست. ولي من با صاحبش آشنا بودم ... اينه که قرار شده تخت مخصوصشو برامون نگه داره ...

- اوهو! کي مي ره اين همه راهو؟

- فعلاً که من و تو داريم مي ريم ...

خنديدم و ديگه چيزي نگفتم. بقيه راه توي سکوت طي شد. بالاخره رسيديم به چاي خونه مورد نظر داريوش ... ده دوازده تا تخت کنار هم قرار گرفته بودن و دورشون رو با پلاستيک پوشونده بودن که سرما به درونش نفوذ نکنه. از پلاستيک ها بخار گرفته معلوم بود که توش آدم نشسته و مشغول قليون کشيدنن ... داريوش فيش گرفت و برگشت. گفت:

- تخت مورد نظر من دورش پلاستيک کشيده نشده ... سردت نشه يه موقع!

لبخند زدم و گفتم:

- کنار تو سرما معنايي نداره ...

چند لحظه نگام کرد، بعد زل زد توي آسمون و آه کشيد ... تختي که داريوش ازش حرف مي زد با فاصله از بقيه تختا قرار داشت ... درست لب يه پرتگاه!!! اما چيزي که جالبش کرده بود نماي روبروش بود! حس مي کردي کل شهر زير پاته! چراغ هاي روشن شهر منظره خيلي قشنگي درست کرده بودن. داريوش وقتي سکوتم ديد به سمتم چرخيد و گفت:

- عزيزم ... چرا نمي شيني؟!

خودش نشسته بود لب تخت ... دستامو گرفتم جلوي دهنمو گفتم:

- واي داريوش چقدر قشنگه ...

لبخند زد و گفت:

- رويايي براش مناسب تره ... بشين گلبرگم ...

بدون در اوردن چکمه هام نشستم لب تخت و بعد هم خودمو تا منتها اليه تخت کشيدم عقب و به پشتي پشت سرم تکيه دادم. داريوش محو منظره روبروش گفت:

- وقتي مي يام اينجا به اين باور مي رسم که دنيا چقدر کوچيکه! مشکلات چقدر کوچيکن! و آدما چقدر کوچيکن.

- برعکس من اين بالا حس بزرگي بهم دست داده ... حس مي کنم همه پيش من کوچيکن! اما من از پس همه چي بر مي يام ...

- خوبه عزيزم ... هميشه همينطور فکر کن ... هميشه مطمئن باش که چيزي نمي تونه به تو ضربه بزنه ...

از گوشه چشم نگاش کردم و گفتم:

- چه مشکوکي!

خنده اش گرفت، چرخيد به طرفم و گفت:

- مشکوک؟ نه! مشکوک نيستم گلم ...

صورتشو جلو اورد و خيره توي چشمام زمزمه کرد:

- عاشقم!

آب دهنمو قورت دادم و توي نگاش غرق شدم ...

داريوش تو همون حالت زمزمه کرد:

- هر چي من مي گم دنبالم تکرار کن ...

سرمو به نشونه مثبت تکون دادم ... زمزمه وار چند جمله عربي گفت و من تکرار کردم ... از زمان و مکان خارج شده بودم ... وقتي جمله ها تموم شد داريوش آروم گفت:

- قبلت ...

نفسم از زور هيجان بند اومده بود ... سر داريوش جلو اومد ... چشمامو بستم ... طاقت نداشتم ... قلبم داشت مي ايستاد ... هر لحظه منتظر بودم منو ببوسه اما به جاي بوسه کل بدنم گرم شد ... داريوش منو کشيده بدو توي بغلش ... سرشو لا به لاي شالم فرو کرده و نفساي عميق و مقطع مي کشيد ... دستامو که کنار بدنم خشک شده بود بالا آوردم و دور کمر داريوش حلقه کردم ... دستام نوازش گونه روي کمرش در حرکت بود ... داريوش اما هيچ حرکتي نمي کرد. فقط هر لحظه به فشار دستاش اضافه مي کرد و چقدر دوست داشتم له شدن بين دستاشو ... پر از نياز بودم ... پر از تمنا ... اما هيچي نمي گفتم ... همينطور که داريوش هم هيچي نمي گفت ... نمي دونم چقدر گذشت، يه ربع! نيم ساعت؟! يک ساعت؟ يه سال؟!! يه قرن؟!!! که بالاخره ازم جدا شد، چشماي منو هنوز بسته بود و تو عطش يه بوسه جز مي زدم! با داغ شدن پيشونيم چشمامو باز کردم، چونه داريوش درست روبروي چشمام بود. از خود بيخود سرمو جلو برم و چونه شو بوسيدم. اينبار نوبت اون بود که چشماشو ببنده ... با لذت ... بيشتر از اين قدرت پيشروي نداشتم ... داريوش هم انگار تمايلي به بيشتر از اين نداشت چون خودشو کنار کشيد و دست انداخت دور شونه ام ... منو کشيد سمت خودش ... لرز بدن داريوش اينقدر محسوس بود که من به خبوي حسش مي کردم ... سرمو فشار داد روي شونه اش ... به شونه اش تکيه کردم ... شروع کرد به خوندن ... زمزمه وار برام مي خوند و من محو صداش شده بودم ...

- با تو اين تن شكسته، داره كم كم جون مي گيره

آخرين ذرات موندن ، توي رگهام نمي ميره

با تو انگار تو بهشتم ، باتو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم، عاشق شهامتم من

اگه رو حصير بشينم، اگه هيچ نداشته باشم

با تو من مالك دنيام، با تو در نهايتم من

با تو انگار تو بهشتم، باتو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم، عاشق شهامتم من

با تو شاه ماهي دريا، بي تو مرگ موج تو ساحل

با تو شكل يك حماسه، بي تو يك كلام باطل

بي تو من هيچي نمي خوام، از اين عمري كه دو روزه

نرو تا غم واسه قلبم ، پيرهن عزا بدوزه

با تو انگار تو بهشتم ، باتو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم، عاشق شهامتم من

با تو انگار تو بهشتم ، باتو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نمي ترسم، عاشق شهامتم من

اشکام صورتمو مي شستن، اما چون بي صدا بود داريوش نمي فهميد. لرزش صداي اون حکايت از حال خرابش داشت. آخريا شعرش بود که يهو هق هق کردمف خيلي جلوشو گرفته بودم، اما ديگه اختيارش از دستم خارج شد ... داريوش سکوت کرد و به شدت چرخيد، صورتمو گرفت بين دستاش. چشماش برق مي زدن، پر اشک به من خيره شد. سرمو به طرفين چرخوندم که بگم من چيزيم نيست. نمي خواستم ناراحت باشه ، طاقت غماشو نداشتم. قلبم داشت از زور عشق و غصه پاره پاره مي شد. يهو داريوش از خود بيخود شدف خم شد روي صورتم و شروع کرد به بوسيدن اشکام. هق هق من شدت گرفت، اشک داريوش در اومد ... اشکاي اونم ريخت روي صورتم ... صورت هر دومون خيس بود ... اشکامون قاطي شده بود ... خدايا ما رو نمي بيني؟!!! خدايا ما رو نمي بيني که داريم از عشق مي سوزيم؟!! آيا اين عشق گناهه خدا؟!! آره عشق گناست؟ پس من و داريوش از همه بنده هات روي اين کره زمين گناه کار تريم. دستامو گذاشتم روي دستاي داريوش که روي صورتم بود ... انشگتامو بين انگشتاش فرو کردم. دستاشو از صورتم کند و انگشتامو بين انگشتاش اسير کرد و محکم فشرد ... بغضم قورت دادم و گفتم:

- داريوش ...

و جواب شنيدم ... کوتاه و لرزون ...

- رز ...

چقدر شنيدن اسمم رو از زبون داريوش دوست داشتم. سرم رو بردم جلو و توي سينه اش فشار دادم. دستاش دور شونه ام حلقه شد و روي موهام رو بوسيد ... آه کشيدم ... آه کشيد ...

با صدايي از پشت سرمون يهو پريدم بالا و از داريوش فاصله گرفتم:

- دادا داريوش ، ببخشيد طول کشيا! اصن حواسم نبود شوما اومدي اين تخت، از بس کسي اينورا برا نيشستن انتخاب نمي کونه حواسم نبود. شرمنده !

يه پسر پشت سرمون ايستاده بود که توي يه دستش يه قليون بود و توي دست ديگه اش يه سيني چايي ... داريوش لبخند بهش زد و گفت:

- موردي نداره داداش ... عجله اي نبود ...

پسره تند و فرز قليون و چايي رو روي تخت جلوي پامون گذاشت و گفت:

- چيزي خواستي صدام کون، سيم ثانيه مي يام ...

داريوش فقط سرشو براش تکون داد و پسره رفت. به هم نگاه کرديم و همزمان خنديديم، داريوش گفت:

- اگه يه کار درست تو عمرش کرده باشه همين دير اومدنشه ...

با لبخند دستم رو بردم سمت قوري که سريع دستمو گرفت و گفت:

- نچ نچ عزيزم ... پذيرايي با منه!

خنديدم و تکيه دادم به پشتي، دو تا استکان چايي ريخت و ني قليون رو گرفت به سمتم، به خودش اشاره کردم و گفتم:

- چاق کردنش با تو ... نفسشو ندارم ...

ني رو به سمت خودش کشيد و گفت:

- اون نفستو قربون ...

بهش چشمک زدم و خنديدم ... چند دقيقه اي به کشيدن قليون و خوردن چايي گذشت ... داشت ديرم مي شد، ساعت از ده و نيم هم گذشته بود. با استرس گفتم:

- داريوش ... فکر کنم بايد برگرديم ... بابام نگران مي شه ...

داريوش سريع عکس العمل نشون داد، از تخت پايين رفت و گفت:

- بريم عزيزم ...

چکمه هامو پوشيدم و از جا بلند شدم ... برگشتنمون يه فرقي با رفتنمون داشت. اونم اينکه دستم توي دست داريوش بود. چنان محکم انگشتامو بين انگشتاش فشار مي داد که انگار هر لحظه قرار بود از دستش در برم! تا رسيدن به ماشين هر دو سکوت کرده بوديم، چه سکوت قشنگي بود. بعضي وقتا نياز به حرف زدن نبود، همين سکوت توي خودش حرفا داشت براي گفتن. سوار ماشين که شديم ضربه اي به سقف زدم و گفتم:

- ماشينت که سقف نداشت ...

خنديد و گفت:

- اينجوري سقف دار شده ...

و با ريموت دستش دکمه اي رو فشار داد ... سقف آروم آروم جمع شد و توي صندوق عقب از ديد پنهان شد. هيجان زده دستامو به هم کوبيدم و گفتم:

- واي داريوش!!! يه بار ديگه ...

داريوش هم با خنده ريموت رو داد دستم و گفت:

- بيا عزيزم، هر چند بار که مي خواي باز و بسته اش کن ...

ريموت رو گرفتم و يه بار ديگه سقف رو بستم و بعد باز کردم ... از ته دل غش غش ميخنديدم. واقعاً خوشم اومده بود، من مي خنديدم و داريوش با يه لخبند محو نگام مي کرد. براي آخرين بار سقف رو بستم، ريموت رو گرفتم سمت داريوش و گفتم:

- خيلي خوب بسه ديگه! بريم بابام ديگه راهم نمي ده تو هتل ...

دست روي چشمش گذاشت و گفت:

- اي به چشم گلبرگم ...

جلوي هتل که ايستاد برگشتم به طرفش و گفتم:

- مرسي داريوش! خيلي خيلي خوش گذشت عزيزم ...

- من بايد از تو ممنون باشم گلم ... يکي از بهترين روزاي عمرم رو ساختي ...

چشمکي زدم و گفتم:

- خواهش مي کنم قابل شما رو نداشت.

خم شد از روي صندلي عقب نايلون هاي خريد رو برداشت به دستم داد و گفت:

- مواظب خودت باش ...

در رو باز کردم، نايلون ها رو از دستش گرفتم و خواستم پياده بشم که صدام زد:

- رز ...

برگشتم:

- جانم ...

دستمو گرفت توي دستش ... نايلوني که توي دستم بود افتاد، بي توجه چشماشو بست و دستمو برد نزديک لباش ... يه بار آروم پشت دستمو بوسيد ... بي اختيار لبخند زدم، همونطور با چشم بسته بدون اينکه سرش رو خيلي از دستم دور کنه گفت:

- خوب بخوابي عمرم ...

فقط تونستم بگم:

- توام همينطور ...

چشماشو باز کرد،لبخندي بهم زد و نايلون افتاده رو برداشت به دستم داد. نايلون رو گرفتم و رفتم از ماشين پايين، از شيشه خم شدم و گفتم:

- مواظب خودت باش فردا مي بينمت ...

يه بار پلک زد و گفت:

- به اميد ديدارت ...

دستي براش تکون دادم و به سمت در هتل رفتم. تا زماني که وارد لابي هتل نشدم داريوش همونجا ايستاده بود. به عمد به آرومي وارد هتل شدم. دري که شيشه دودي رنگ داشت پشت سرم بسته شد. لبخندي رو كه به هنگام خداحافظي با داريوش روي لب داشتم پاک کردم. حسابي ذهنم مشغول بود و سوالي براي پيدا کردن جواب به همه خفايا و زواياي ذهنم سرک مي کشيد. چرا داريوش اينقدر پکر و ناراحت بود؟

مهلت دو روزه به اتمام رسيد و بابا آهنگ برگشت زد. دلم نمي خواست به اين زودي برگردم. ناهار آخر رو با بابا تو رستوراني خارج از هتل خورديم و بابا بعد از رسوندن من جلوي در هتل براي انجام دادن آخرين کارهاش رفت. قرار بود دو ساعت بعد برگرده تا به فرودگاه بريم. من که هنوز فرصت نکرده بودم با داريوش خداحافظي کنم سريع باهاش تماس گرفتم و خواستم که دنبالم بياد. خيلي سريع خودشو رسوند. وقت زيادي نداشتيم که براي گردش جايي برويم براي همينم داريوش منو به بيشه ناژوان اصفهان که جايي پر درخت و خوش آب و هوا بود برد. هنوز نمي دونست براي چي ازش خواستم با اين سرعت دنبالم بياد و چرا اينقدر عجله دارم.به داريوش نگفته بودم چقدر قراره بمونيم و کي بر مي گرديم. اونم نپرسيده بود. از ماشين پياده شدم و به کاپوت تکيه دادم. زاينده رود به زيبايي هر چه تموم تر از ميان درختان راهي باز کرده و عبور مي کرد. محو خروش آب شده بودم که گرماي دست داريوش رو حس کردم. دستش رو فشار دادم و بدون اينکه نگاش کنم زمزمه کردم:

- ما تا دو ساعت ديگه بر مي گرديم داريوش.

چيزي نگفت ولي لرزش دستش رو زير دستم به خوبي حس کردم. نگاش که کردم ديدم روش رو از من برگردونده و باد موهايش رو به بازي گرفته. چند لحظه اي تو سکوت گذشت تا اينکه داريوش نفس عميقي کشيد و گفت:

- مواظب خودت باش.

بعد از اين حرف دستشو از ميون دستام بيرون کشيد و پشت به من به ماشين تکيه داد. خواستم سر به سرش بگذرم و از اون حال و هوا خارجش کنم که از ديدن لرزش شونه هاش حرفم از يادم رفت! سريع دويدم جلوش که در کمال حيرتم ديدم صورتش خيس اشکه و از مژه هاش اشک قطره قطره روي صورت بي روح و رنگش مي ريزه. طاقت اشکاشو نداشتم. داريوش عمرم بود! چطور مي تونستم ببينم داره گريه مي کنه!!! دليلي هم براي گريه کردنش نمي ديدم! جدايي ما که دائمي نبود، به زودي دوباره مي تونستيم همو ببينيم. اينقدر غم اشکاش زياد بود که منم زدم زير گريه و دستمو دور شونه اش حلقه کردم. داريوش ميون گريه منو سفت تو بغلش فشرد و گفت:

- تو چته عزيزم؟ تو هميشه بايد بخندي. بخندي تا دنيا بهت بخنده. دلم نمي خواد هيچ وقت اشکو توي چشمات ببينم. تو بايد مقاوم و صبور باشي، در برابر هر اتفاق نا خواسته! رزا ...

مي شنيدم حرفاشو اما نمي فهميدم چي مي گه! هضم حرفاش براي من خيلي سخت بود! وقتي سکوتشو ديدم گفتم:

- بله داريوش؟ چرا حرفتو تموم نمي کني؟

فشار دستاش دور شونه ام بيشتر شد و گفت:

- هيچ وقت از کسي متنفر نباش. خوب؟

- داريوش حالا چه وقت اين حرفاس؟!

- رزا اينو بدون که هر اتفاقي فقط براي امتحان شدن بنده هاس. حالا هر چقدر سخت تر باشه بايد بيشتر حواستو جمع کني. ببين هر طوري هم که بشه دنيا براي تو به آخر نرسيده! تو بايد مقاوم باشي. همه تو رو دوست دارن.

متوجه منظورش نمي شدم. اصلاً نمي دونستم براي چي اون حرفا رو مي زنه! يه کم ازش جدا شدم و با تعجب گفتم:

- داريوش چيزي شده؟

به آسمون زل زد، لبهاشو مکيد، مي خواست بغضو قورت بده، بعد از چند دقيقه، نگام کرد، سعي مي کرد لبخند بزنه ولي نمي تونست!

- نه فقط مي خواستم خيلي مواظب خودت باشي و تا وقتي که به هم نرسيديم و پيش هم نيستم، هيچ وقت

غصه دار نشي. همين!

اشکامو پاک کردم و گفتم:

- خيلي خوب تو هم همينطور.

داريوش تند تند اشکاي روي صورتش رو پاک کرد، خم شد پيشونيمو بوسيد و گفت:

- بريم عزيزم مي ترسم ديرت بشه.

تموم طول راه سکوت کرده بوديم، مي ديدم چطور فرمون رو بين انگشتاش فشار مي ده. دلم خيلي براي جفتمون مي سخوت اين جدايي خيلي عذاب آور بود براي هر جفتمون! وقتي منو جلوي در هتل رسوند، در جواب نگاهم حتي برنگشت نگام کند. وقتي صداش کردم با بغض و صداي بم شده، فقط گفت:

- برو رز ... خداحافظ عشق من!

نمي تونستم از دستش دلخور بشم چون مي دونستم حالش مساعد نيست. از اين روز زير لب خداحافظي زمزمه کردم و از ماشينش پياده شدم. همين که در ماشين بسته شد داريوش پاشو روي گاز گذاشت و به سرعت از اونجا دور شد. باورم نمي شد که داريوش منو تا اين حد دوست داشته باشد که به خاطر جدايي موقتم اشک بريزه! دلم مي خواست تا آخر عمر تو اين شهر بمونم و هواشو توي ريه هام بکشم. با اين هوا تنفس کنم با اين هوا زندگي کنم. اصلاً تو اين هوا بميرم! چون اين همون هوايي بود که داريوشم رو پرورش داده و داريوش تو اون نفس مي کشيد. با دلي پر خون وارد هتل شدم و منتظر بابا موندم. وقتي اومد سريع تسويه حساب کرد و با هم به فرودگاه رفتيم. من دمغ و دلخور گوشه اي ايستادم تا بابا همه کاراي مربوطه رو انجام داد و چند دقيقه بعد با آسمون اصفهان وداع گفتم و به سمت زادگاهم پرواز کردم.

دو هفته از رفتن به اصفهان مي گذشت. دو هفته بود که زندگيم شده بود جهنم، دو هفته بود که باز توي برزخ بي خبري فرو رفته بودم. دو هفته بود که داشتم جون مي کندم!!! دوهفته بود که هيچ خبري از داريوش نداشتم! حتي يه بار هم صداي داريوش رو نشنيدم. دقيقاً از وقتي که برگشتم داريوش ديگه جواب تلفنامو نداد. اونقدر دلم براش تنگ شده بود که حد نداشت. ولي بيشتر از دلتنگي نگران بودم. به گوشيش که زنگ مي زدم يا در دسترس نبود يا جواب نمي داد. بعضي اوقات هم خاموش بود! دلم حسابي شور مي زد. ولي کاري از دستم بر نمي يومد. بالاخره بعد از دو هفته طاقت نياوردم، بعد از مدرسه يه راست به خونه خاله رفتم تا از سپيده شماره آرمين رو بگيرم، بلکه بتوانم از طريق اون خبري هم از داريوش به دست بيارم. با دلي گريون جلوي درقهوه اي رنگ و بزرگ خونه خاله ايستادم و زنگ رو فشار دادم. چيزي طول نکشيد که سپيده از پشت آيفون گفت:

- کيه؟

بغض نفس گيري که همدم گلوم شده بود رو فرو دادم و گفتم:

- منم سپيده باز کن.

سپيده آشکارا هول شد و گفت:

- اِ تويي رزا؟ چه عجب اينطرفا!

با بي حوصلگي گفتم:

- اگه درو باز کني مي فهمي.

- هان؟

بي حوصله داد زدم:

- مي گم درو باز کن سپيده چت شده؟

بي حرف در رو باز کرد و گفت:

- ببخشيد. بيا تو!

در رو باز کردم و وارد شدم. حياط بزرگ و گلکاري شده شون پيش چشمم نمايان شد. کف حياط کامل سنگ سفيد و مرمر کار شده بود به طوري که همونطور که راه مي رفتي خودتو توي اونا مي ديدي. استخر کوچيکي هم روبروي ساختمون دو طبقه شون قرار داشت. ساختمان با سنگ گرانيت سفيد و مشکي طراحي شده بود و روي هم رفته خونه قشنگي داشتن. در چوبي ساختمون باز شد و سپيده درحالي که دمپايي به پا مي کرد از در خارج شد. به سرعت قدمام اضافه کردم و به طرفش رفتم. با خنده تصنعي گفت:

- به به ستاره سهيل! احوالتون چطوره؟ شما کجا اينجا کجا؟ مي گفتين جلوي پاتون گاوي گوسفندي چيزي قربوني مي کرديم.

گفتم:

- نيازي نيست به خودت زحمت بدي. کارت داشتم که اومدم.

- مي دونستم که تو بيخود سراغ از ما نمي گيري.

در همين حين خاله هم بيرون اومد و گفت:

- سلام رزا تويي خاله؟

خاله رو گرم بغل کردم و گفتم:

- بله خاله جون. خودمم چيه فرق کردم؟

- نه خاله جان چه فرقي؟ تو هميشه همينطوري خوشگل و با نشاطي. فقط انتظار نداشتم اين وقت روز بيايي اينجا.

نمي دونم خاله چه نشاطي توي صورت مثل ميت من ديد!!!

گفتم:

- عذر مي خوام خاله. مزاحم شدم. راستش با سپيده يه کار مهم داشتم.

- اين حرفو نزن خاله جان! چه مزاحمتي؟ خيلي هم خوشحال شدم. بيا بريم تو هوا سرد شده ممکنه سرما بخوري.

به اتفاق هم وارد خونه لوکس و مدرن دوبلکس اونا شديم.

خاله اشاره کرد و گفت:

- بشين تا برات غذا گرم کنم عزيزم.

- ممنون خاله من سيرم تو مدرسه يه چيزي خوردم. زحمت نکشين.

- تعارف که نمي کني؟

- نه خاله جون. مگه من با شما تعارف دارم؟

- هر طور ميلته. مامانت خوبه عزيزم؟ بابات و رضا چطورن؟

- همه خوبن سلام مي رسونن.

- سلامت باشن.

سپيده که بي حوصلگي منو حس کرده بود گفت:

- پاشو بريم توي اتاق من.

از خدا خواسته از جا بلند شدم و بعد از عذر خواهي سر سري از خاله به اتاق سپيده رفتيم. اتاقش تقريباً نصف، شايدم کمتر از نصف اتاق من بود. روي تخت خواب يه نفره اش ولو شدم و زانوهامو تو بغلم گرفتم. کنارم نشست و گفت:

- خوب نمي خواي علت قدم رنجه کردنت رو بگي؟

بي مقدمه گفتم:

- سپيده تو از داريوش خبر نداري؟

با تعجب گفت:

- وا نامزد توئه تقريباً! من بايد ازش خبر داشته باشم؟

با اخم گفتم:

- تو رو خدا سپيده شوخي نکن! من حوصله ندارم. داريوش دوست صميمي آرمينه. حتماً اون ازش خبر داره مگه نه؟

سپيده چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:

- تو يه چند لحظه اينجا بشين من برم دو تا استکان چايي بيارم بخوريم تا برات بگم.

قبل از اينکه بتونم جلوشو بگيرم از اتاق رفت بيرون. داشتم به خودم ميپيچيدم! بي خبري بدترين درد دنياست که من هي داشتم دچارش مي شدم! اينبار دوست داشتم برم اصفهان کله داريوش رو بکنم! فقط داشتم آرزو مي کردم که سپيده خبري از داريوش داشته باشه وگرنه مطمئناً ديوانه مي شدم. توي اين موقعيت به دست اومده گوشي اتاق سپيده رو برداشتم براي بار هزارم شماره داريوش رو گرفتم. ولي بعد از يازده بوق نا اميدتر از قبل گوشي رو گذاشتم. سپيده با سيني چايي وارد شد و گفت:

- ليلي جوان به سلامت باد!

- مثل اينکه يه بار بهت گفتم حوصله شوخي ندارم. پس بيا بشين جلوم و قشنگ بگو خبر مرگت از داريوش خبري داري يا نه؟ من چايي مي خوام اين وسط باهاش عزامو بگيرم؟!

نشست کنارم و با اخماي درهم گفت:

- يه بار که گفتم ندارم.

- داري مثل اسب دروغ مي گي. مگه مي شه آرمين به تو حرفي از داريوش نزده باشه؟

- مگه اسب دروغ مي گه؟!!

وقتي نگاه غضب آلودم رو ديد لبخندش رو جمع کرد و گفت:

-راستشو بخواي توي اين مدت من زياد از آرمين هم خبر نداشتم.

ديگه طاقت نياوردم، بغضي که داشت خفه م مي کرد يهوم ترکيد، زدم زير گريه و گفتم:

- سپيده تو رو خدا تو رو به جون آرمين بگو. تو رو خدا هر اتفاقي که افتاده باشه تحمل مي کنم. چون هيچي بدتر از بي خبري نيست. پس بگو و خلاصم کن! آقا اصلا بگين مرده!!! فقط من بفهمم ...

بغلم کرد و در حالي که اونم کم مونده بود گريه اش بگيره، گفت:

- تو رو خدا گريه نکن رزا! من چيزي نمي دونم، باور کن.

- پس اگه چيزي نمي دوني چرا اينقدر ناراحتي؟ هان؟

- به خاطر اينکه طاقت ديدن اشکاي تو رو ندارم. طاقت ديدن ناراحتيتو ندارم ديوونه رواني!

ازش جدا شدم و با ترديد گفتم:

- سپيده دروغ مي گي نه؟

صورتشو گرفت بين دستاش و گفت:

- نه نه من دروغ نمي گم.

حالم خيلي بد بود، ولي با اونجا موندن هم چيزي نصيبم نمي شد. پس تصميم گرفتم برم و توي خلوت اتاق خودم بميرم. دماغمو بالا کشيدم و گفتم:

- مي شه يه ليوان آب به من بدي؟

سپيده در حالي که هنوز با ناراحتي و نگراني نگام مي کرد، از جا بلند شد و براي آوردن آب از اتاق بيرون رفت. دستمالي از کيفم بيرون آوردم و اشکامو پاک کردم. ديگه نمي دونستم بايد رو به آسمون به خدا چي بگم و چي ازش بخوام؟

- خدايا فقط يه خبر ... حتي اگه بدترين خبر باشه!

سرمو روي پاهام گذاشتم و سعي کردم به خودم مسلط بشم. سپيده با ليواني آب وارد اتاق شد. با ناراحتي گفت:

- ديگه چيزي از چشات باقي نمونده! خوب اينقدر اين اشکا رو نريز!

بي حرف ليوان آبو گرفتم و تا ته سر کشيدم بلکه اعصاب خرابم يه کمي آروم بشه. سپيده گفت:

- اين کارا چيه که تو با خودت مي کني؟ داريوش جايي رو نداره که بره! شايد سرما خورده و مجبور شده توي خونه بمونه. حالا هم نمي تونه جوابتو بده. شايد هم با پدرش به يه مسافرت کاري رفته باشه.

- امکان نداره! داريوش در هر شرايطي به من خبر مي ده و منو بي خبر نمي ذاره. مي ترسم سپيده مي ترسم اونو ازم گرفته باشن.

- بيخود مي ترسي. هميشه يک درصد احتمال بده که طرف توي بد موقعيتي گير کرده باشه. بعدش هم اگه قراره داريوش رو ازت گرفته باشن همون بهتر که گرفته باشنش! الان بگيرن خيلي بهتره تا چند سال ديگه و وقتي اسمش رفت تو شناسنامه ات! بد مي گم؟ اصلاً يه کم اروپايي فکر کن، اون نشد يکي ديگه. اين که ديگه غصه نداره.

پوزخندي زدم و گفتم:

- اگه مي تونستم اروپايي فکر کنم که الآن اينجا نبودم، اروپا بودم و يه دختر اروپايي! ولي سپيده من يه دختر ايرانيم! احساساتم عواطفم و عشقم همه شرقيه! به اين راحتي فراموش نمي شه. يه لحظه خودتو بذار جاي من.

هر دو دستش رو گرفت بالا و گفت:

- خيلي خوب قبول. فقط گريه نکن خوب؟ من هر طور که شده يه خبر از آرمين مي گيرم. قول مي دم. خوبه؟

با ترديد گفتم:

- اميدوارم که به قولت عمل کني.

- عمل مي کنم. قول دادم ديگه!

- خيلي خوب فقط اگه مي شه شماره آرمين رو هم بده. چون مي خوام اگه تو نتونستي خودم يه خبري ازش بگيرم. اگه لازم شد پا مي شم مي رم اصفهان!

پشت چشمي نازک کرد و گفت:

- دستت درد نکنه ديگه. يعني منو قبول نداري؟

- چرا قبولت دارم ولي کار از محکم کاري عيب نمي کنه.

تا اومد چيز ديگه اي بگه تلفن اتاقش زنگ زد. رنگ سپيده آشکارا پريد. پاورچين پاورچين به طرف تلفن رفت و گوشي رو برداشت و گفت:

- بله بفرماييد.

- ...

- سلام خوبم ممنون. شما خوبيد؟

با اشاره پرسيدم کيه؟ ولي جواب نداد. پشتشو به من کرد و گفت:

- نه

- ...

- بله

يه لحظه حدس زدم که شايد آرمين باشه، ولي سپيده مي خواد من نفهمم. نمي دونم چرا حس زنونه م اينقدر به سپيده شک کرده بود! آروم آروم به طرف تلفن رفتم و زدم روي آيفون. صداي آرمين اومد که گفت:

- تو فعلاً لازم نيست که چيزي بهش بگي خوب؟ من يه کاري مي کنم. خودم با داريوش صحبت

مي کنم.

سپيده به طرفم چرخيد و با ترس نگام کرد. گوشي از دستش کف اتاق افتاد. صداي آرمين اومد که مي گفت:

- الو سپيده ... چي شد چرا جواب نمي دي؟ الو.

گوشي رو برداشتم و با صداي لرزوني گفتم:

- چي رو نبايد به من بگه آرمين؟ چرا شماها به من نمي گيد که چي شده؟

چند لحظه از اون طرف هيچ صدايي نيومد تا اينکه آرمين با صدايي آروم گفت:

- سلام رزا ...

- سلام ...

- ببين رزا اتفاق خاصي نيفتاده، ولي...

- ولي چي؟ حرف مي زني يا نه؟ دق مرگم کردين به خدا!

- خوب آخه ما نمي تونيم بگيم. بذار با خود داريوش حرف بزن.

با عصبانيت فرياد زدم و گفتم:

- با کدوم داريوش؟ الان که تو گوشي رو بذاري مي دوني من چه به روزم مي ياد؟ يا مي گي آرمين يا ...

- رزا آروم باش! راستش داريوش مي خواد خودش با تو حرف بزنه. البته نگران نباش چيز خاصي نيست. شب قراره حدوداي ساعت هشت بهت تلفن کنه. منتظرش باش. توي اين دو هفته هم يه کم کسالت داشته. خودت مي دوني که داريوش چقدر دوستت داره! پس راجع بهش فکراي بيخود نکن و منتظرش بمون.

انگار همه نگراني هام پر زد! آدم عاشق به همين راحتي خر مي شه!

با ذوق گفتم:

- راست مي گي آرمين؟

- آره بابا دروغم چيه؟

- مرسي تو بهترين خبرو بهم دادي. بهش بگو زود زنگ بزنه چون من ديگه تحمل ندارم.

پس از چند لحظه مکث گفت:

- باشه حتماً.

- فعلاً خداحافظ.

- به سلامت. فقط لطف کن گوشيو بده به سپيده.

گوشي رو دست سپيده دادم و تند تند مقنعه مو سرم کردم. مي خواستم هر چي سريع تر به خونه برم. وقتي سپيده گوشي رو قطع کرد گونه شو محکم بوسيدم و گفتم:

- من ديگه مي رم خونه.

اينقدر ذوق زده بودم که يادم رفت سپيده رو به خاطر دروغ گفتنش توبيخ کنم. سپيده با صدايي گرفته و بي حال گفت:

- کجا مي ري؟ بودي حالا.

- نه ترجيح مي دم برم خونه و منتظرش باشم.

- باشه عزيزم هر طور راحتي، ولي ...

- ولي چي؟

يه دفعه گفت:

- صبر کن باهم بريم. منم مي يام.

طبيعي بود، سپيده زياد مي يومد خونه ما. پس گفتم:

- خيلي خوب پس زود باش.

سپيده لباسشو عوض کرد و با هم از خونه اونا بيرون رفتيم.

همين که رسيبديم خونه مون اصلا نفهميدم چه جوري لباس عوض کردم، گوشي اتاقم رو گذاشتم روي زمين و نشستم کنارش. سپيده با ديدن وضعيت من گفت:

- ديوونه تازه ساعت پنجه! داريوش ساعت هشت زنگ مي زنه.

بدون اينکه حتي چشم از تلفن بگيرم گفتم:

- مهم نيست ترجيح مي دم همين جا بشينم.

- باشه بشين منم مي رم بخوابم. فقط تا زنگ زد اگه هنوز خواب بودم بيدارم کن.

دستمو تو هوا تکون دادم. انگار مي خواستم يه پشه مزاحم رو بپرونم، گفتم:

- خيلي خوب.

سپيده با اين حرف توي تخت من پريد و پتو رو روي سرش کشيد. به ساعت نگاه کردم عقربه ها به کندي پيش مي رفتن و اعصابم رو به هم مي ريختن. تازه ساعت پنج و سي دقيقه شده بود. نمي دونستم تا ساعت هشت چطور بايد صبر کنم؟ واقعاً عاشقي بد دردي بود! نگاهي به تابلوي داريوش کردم و گفتم:

- اي ناقلاي ديوونه! ديدي منو هم به درد خودت مبتلا کردي؟

سرمو روي پاهام گذاشتم و به اشکام اجازه باريدن دادم. خودم نمي دونستم براي چي دارم گريه مي کنم؟ شايد به خاطر اينکه داريوش مريض شده بوده و من نفهميده بودم! دلم براي صداي مردونه و قشنگش لک زده بود. اون که طاقت يه لحظه ناراحتي منو نداشت حالا کجا بود که ببينه از دوريش گريون شدم. يکي از دوستام توي دفتر خاطراتم نوشته بود، هيچ وقت گريه نکن! چون هيچکس لياقت اشکاي تو رو نداره و کسي هم که لياقتشو داره طاقت ديدنشو نداره. يکي ديگه از دوستامم نوشته بود اون کسي که واقعاً عاشقه و طاقت اشکاتو نداره پا به پاي تو اشک مي ريزه. پس اگه طاقت ديدن مرواريدهاشو نداري گريه نکن. داريوش عزيزم! هميشه عشقشو به من ثابت کرده بود. هميشه وقتي گريه مي کردم کلافه مي شد و با درد مي گفت:

- تو رو خدا گريه نکن. طاقت ندارم ببينم از چيزي ناراحتي!

يادم اومد به اون روزي که به خاطر اشکاي من با آرمين گلاويز شد. با به ياد آوردن اين خاطرات نه تنها دردي از من دوا نشد، بلکه نمک روي زخمم پاشيده شد. کنار ميز تلفن دراز کشيدم. چيزي طول نکشيد که چشمام گرم شد و خوابم برد. نمي دونم چقدر گذشته بود که با صداي بلند تلفن از خواب پريدم.

سريع به ساعت نگاه کردم. ساعت شش و نيم بود. با عجله گوشي رو برداشتم. زود بود براي اينکه داريوش زنگ بزنه ولي من استرس داشتم. همين که گفتم الو صداي دخترونه اي خط کشيد روي نياز قلبم. از بچه هاي مدرسه بود که مي خواست يه سوال درسي بپرسه. بي حوصله سوال رو براش توضيح دادم. اونم که متوجه بي حوصلگي من شد، خودش زود بعد از گرفتن جواب تشکر کرد و گوشي رو گذاشت. دوباره سر جام دراز کشيدم، مرزي تا ديوونگي نداشتم. دو هفته بيخبر يو حالا تشنه و خمار شنيدن صداي داريوش، اين يه ساعت و نيم باقي مونده بدجور داشت کش مي يومد و اعصابم رو خورد مي کرد. چشمامو بستم و سعي کردم به خاطراتم با داريوش فکر کنم، تا زمان سريع تر بگذره. ياد يکي از روزايي افتادم که با داريوش از غيبت خاله کيميا سو استفاده کرده و دو تايي لب آب نشسته بوديم. هر از گاهي موجي مي يومد و پاهامونو نوازش مي کرد. بر عکس روزاي ديگه داريوش خيلي ساکت شده بود و فقط نگام مي کرد. آخر سر عصباني شدم و گفتم:

- داريوش تو چته؟ چرا اينقدر نگام مي کني؟

- خوب هر چي نگات مي کنم سير نمي شم!

سر جام وول خوردم و گفتم:

- يه چيزي بگو. حوصله ام سر رفت.

- ترجيح مي دم سکوت کنم تا تو حرف بزني.

هنوز حرفش تموم نشده بود که صداي خنده بچه گونه اي تو فاصله نزديک حواس جفتمونو معطوف خودش کرد. دختر بچه خيلي خوشگلي با موهاي بور و چشماي عسلي مشغول آب بازي با باباش بود. داريوش چنان محو اين صحنه شده بود که منو هم از ياد برده بود. دختر کوچولو لباس بنفش کوتاهي پوشيده بود و حسابي از پدرش دلبري مي کرد. همينطور که مي دويد فاصله اش با ما کمتر و کمتر مي شد. نزديک داريوش که رسيد پاش به تکه سنگي گير کرد و محکم زمين خورد. داريوش و باباش هر دو براي بلند کردنش خيز گرفتن ولي داريوش زودتر بهش رسيد و بغلش کرد. چنان عاشقانه بچه رو بوسيد و نوازش کرد که حسوديم شد. ولي نمي تونستم منکر صحنه زيباي جلوي روم بشم. چقدر پدر بودن به داريوش مي يومد. از فکر اينکه يه روزي داريوش بچه خودمونو بغل کنه و اينطور عاشقونه ببوسه هم خجالت کشيدم و هم دلم ضعف رفت. داريوش که تازه متوجه من شده بود يه بار ديگه بچه رو بوسيد و اونو به باباش تحويل داد و کنار من اومد. قبل از اينکه بتونه حرفي بزنه بدون فکر گفتم:

- بابا شدن خيلي بهت مي ياد.

بعد تازه متوجه حرف نسنجيده ام شدم و از شرم سرخ شدم. داريوش از ديدن شرمم خنده اش گرفت و گفت:

- آخي! کوچولوي من خجالت کشيدي؟

از اينکه تو روم آورد بيشتر خجالت کشيدم و معترض گفتم:

- اِ داريوش!

با لذت گفت:

- جانم؟!!

خنديدم و چيزي نگفتم. سرشو آورد پايين طوري که بتونه چشمامو ببينه و گفت:

- نگاه کن منو ...

ناچار نگاش کردم. با جديت گفت:

- هيچ وقت راضي نمي شم براي رسيدن به خواسته خودخواهانه خودم تو رو توي رنج بندازم.

با تعجب گفتم:

- هان؟!

- يعني اينکه هيچ وقت نمي خوام به خاطر بچه دار شدن تو رو اذيت کنم.

- يعني چي داريوش؟!

داريوش با کلافگي دست توي موهاش کرد و گفت:

- چطور حاليت کنم؟ بابا من تحمل ندارم ببينم تو درد مي کشي. زايمان هم درد داره. حالا متوجه شدي؟

بحث جدي شده بود، پس شرم رو کنار گذاشتم و گفتم:

- آخرش که چي؟ من خودم مي خوام.

داريوش براي فيصله دادن به بحث از در شوخي وارد شد و گفت:

- فوقش من يه زن ديگه مي گيرم وقتي بچه دار شد اون بچه رو با هم بزرگ مي کنيم. چطوره؟

با اينکه داريوش شوخي کرد ولي به من بر خورد. با دلخوري نگاش کردم و وقتي نگاشو ديدم از جا بلند شدم و با قهر به طرف ويلا دويدم. داريوش هم سريع از جا پريد و دنبالم دويد. قبل از اينکه به ويلا برسم، جلوم پيچيد و گفت:

- داشتم شوخي مي کردم عزيزم! تو جدي گرفتي؟

از کنارش رد شدم و گفتم:

- برو اون طرف داريوش.

داريوش بدون توجه به فرارم دوباره راهمو سد کرد و گفت:

- خوب ببخشيد ديگه عزيزم. اصلاً من غلط کردم. مگه من مي تونم جز تو به زن ديگه اي دست بزنم فداي تو بشم من؟ ولي باور کن طاقت زجر کشيدن تو رو ندارم!

با غيظ گفتم:

- تو چي کار داري؟ اين منم که بايد تحمل کنم که مي کنم. باز که داري حرف خودت رو مي زني. اگه يه بار ديگه از اين حرفا بزني باور کن ديگه باهات حرف نمي زنم.

خنديد و با لذت گفت:

- الهي من دور تو بگردم که قهر کردنت هم درست عين بچه کوچولوهاست.

اون روز بحثمون به جايي نرسيد و من نفهميدم آخر داريوش حرفم رو قبول کرد يا نه؟!!

دوباره با صداي زنگ تلفن از جا پريدم. اين بار سپيده هم بيدار شد. ساعت هشت و ربع بود. حتم داشتم که خود داريوشه. اونقدر هيجان زده شده بودم که حد نداشت. دستم مي لرزيد و قلبم رو توي دهنم خيلي خوب حس مي کردم. سپيده از روي تخت پايين اومد و گفت:

- داريوشه؟!!

دستمو بردم سمت گوشي، نمي دونم چرا مي ترسيدم جواب بدم، فقط يه صدايي از حنجره ام خارج شد شبيه:

- هوم!

- منم فکر مي کنم خودش باشه. مي رم بيرون، ولي همين دور و برا هستم. زود خبرم کن.

با استرس گوشي رو برداشتم و همينطور که دستم رو روي دهني مي ذاشتم گفتم:

- باشه ...

سپيده از اتاق رفت بيرون. تماس رو وصل کرده بودم اما اونطرف خط جز صداي نفس هيچ صدايي به گوش نمي خورد. منم که کلا زبونم قفل شده بود، اولين کاري که کردم رفتم سمت در و براي اطمينان قفلش کردم. دوست نداشتم وسط حرف زدنم کسي مزاحم بشه. داريوش قصد حرف زدن نداشت، پس خودم با هزار زور نفس عميقي کشيدم و گفتم:

- الو....

صداي نفس عميقي هم از اون سمت خط شنيدم و بعد از چند ثانيه مکث:

- رزا ... خودتي؟

بغض چنگ انداخت به گلوم ، صداي داريوشم بود. داريوش من حالش خوب بود و اين برام از هر چيزي با ارزش تر بود! گفتم:

- سلام عزيز دلم. معلومه که خودمم! خوبي؟ تو که منو کشتي. من الان دو هفته اس که دارم ديوونه

مي شم. باز کجا غيبت زد داريوش؟ چطور دلت مي ياد با من اينجوري کني؟ آخه اين چه کاريه؟!!

چند لحظه صدايي نيومد و بعد صداي داريوش تو گوشي پيچيد. اونم نه با لحن هميشگي. خشن بود و

بي حوصله:

- ديگه داري حوصله منو سر مي بري. اَه!

با حيرت گفتم:

- چي؟

- همين که شنيدي!

به تته پته افتادم، يه لحظه شک کردم که خود داريوش باشه، گفتم:

- منظورت چيه داريوش؟

- اينقدر داريوش داريوش نکن. چته اينقدر به من زنگ مي زني؟ خوب اگه مي خواستم که خودم بهت جواب

مي دادم. همه جا رو تلفن کِش کردي که چي؟

با چشمايي گشاد شده گوشي رو جا به جا کردم و گفتم:

- داريوش تو چت شده؟

- من هيچيم نيست. سالم سالمم! اين تويي که داري روانيم مي کني. بابا حالا من يه چيزي گفتم. توي زيگيل سفت چسبيدي؟

نفسم به سختي بالا مي يومد. چرا قلبم طاقت سردي داريوش رو نداشت؟! چرا باور نمي کرد که خود داريوش داره با من اينطوري حرف مي زنه؟!! هي کسي از درونم داد مي کشيد دروغه! اين داريوش نيست! دروغه! به زور گفتم:

- يعني چي داريوش؟

- اي بابا چقدر خنگي! هيچي بابا. تو جدي جدي فکر کردي که من مي خوام باهات ازدواج کنم؟

زد زير خنده و ادامه داد:

- کور خوندي خانوم کوچولو! من فقط براي چند روز شمال و کيش تو رو مي خواستم که خوش باشم. دستت درد نکنه معشوقه خوبي بودي. زياد هم جفتک نپروندي. در ضمن بذار به اطلاعت برسونم که تا چند هفته ديگه

مي خوام با دختر عموم ازدواج کنم. دختري که از نجابت تکه! نه مثل تو که اينقدر راحت ولت مي کردم همه چيزت رو به من واگذار مي کردي!

حرفاش درست عين تيشه اي بود که به ريشه ام کوبيده بشه. چونه لرزونم نمي ذاشت درست حرف بزنم. دهنم که شور شد از خودم بدم اومد!! چرا داشتم گريه مي کردم؟!! چـــــــرا؟ گفتم:

- ولي داريوش تو ... تو عاشق من بودي. من به خاطر تو داشتم غرق مي شدم. داريوش تو ...

باز خنديد، بريده، مقطع:

- هه هه چقدر ساده اي تو دختر! براي خودت مي گم. خوب نيست اينقدر ساده باشي. مگه عقلمو از دست دادم که عاشق بشم؟ عاشق کي؟ عاشق يه دختر؟! اونم چه دختري؟!!! دختر زني که بابامو به خاک سياه نشوند؟ توام عين مامانتي! درست همون بلايي که مامانت سر بابام آورد رو من سر تو آرودم خانوم کوچولو! اونوقت بيام عاشقت بشم؟!! عمراً! مي دوني چيه رزا؟ من توي مدت دوستي با تو به اين موضوع پي بردم که بازيگر خيلي خوبي هستم. تا حالا اينقدر قشنگ نقش يه عاشقو بازي نکرده بودم. اونا همه صحنه سازي بود که خوشبختانه يا متاسفانه همگي باور کرديد! خيلي خوشحالم که توي اين مدت يه نفر ديگه به ليست عشاقم اضافه شد. تو هم يکي مثل اونا. با اين تفاوت که تو يه خورده سر سخت تر بودي و من براي به دست آوردنت مجبور شدم يه سيلي هم نوش جون کنم، ولي خوب فداي سرم ارزششو داشت. تو دختر خوشگل و تو دل برويي بودي. به من که خيلي حال داد. به خصوص که انتقام بابامو هم گرفتم. فقط حيف که نشد اين جريان رو تا سر سفره عقد طول بدم و اونجا بي آبروت کنم. اونجوري بيشتر برام لذت داشت! اما حيف ... مريم داشت از دستم مي رفت! براي اينکه مريمو از دست ندم مجبور شدم نقشه مو زودتر از موعد عملي کنم. چندان بدم نشد! مهم اين بود که تو عاشق من بشي و با مخ کوبيده بشي به زمين ...

دنيا داشت دور سرم مي چرخيد! همه اين کارا بازي بود؟!! همه اش بازي بود؟!! باورم نمي شد! نمي تونستم باور کنم!

قلبمو چنگ زدم، با عجز و به زور گفتم:

- داريوش اين کارو با من نکن!

صداش خشن شد:

- برو بابا اينقدر اين حرفا رو از اينو و اون شنيدم که ديگه برام تکراري شده. برو خوش باش! الکي هم غرورتو نشکن. دست از سر من بردار. برو دنبال زندگيت.

هق زدم:

- داريوش تو به خاطر من خيلي کارها کردي. حتي ... حتي اشک ريختي ... باورم نمي شه که تمامشون از روي دروغ و ريا باشه!

- باور کن ... چون من بازيگر خوبي هستم. اصولاً دخترا دوست دارن يه پسر به خاطرشون اشک بريزه. اداي گريه رو درآوردن کار خيلي سختي هم نيست. براي کوبيدن تو بدتر از اينو هم مي تونستم انجام بدم، ولي زود افتادي تو دام خانوم کوچولو.

ناليدم:

- خيلي نامردي. من مي ميرم!

چند لحظه سکوت شد، بعد از چند ثانيه که به نظر من قرني گذشت صداشو که ديگه برام طنين خوشي نداشت و شبيه ناقوس مرگ بود رو شنيدم:

- بهتره نميري و مثل من زندگيتو بکني. در ضمن ديگه نمي خوام ببينمت يا صداتو بشنوم. چون ديگه حوصله تو ندارم. تو هم برام تکراري شدي! کارم باهات تموم شده! کاري نداري؟

همينطور که گوشي داشت از دستم سر مي خورد ناليدم:

- برو ... برو بمير.

گوشی از دستم روی زمین افتاد. صدای سپیده رو از بیرون می شنیدم که صدام می کرد. نفسم بالا نمی یومد. مدام محتویات معده ام رو تا توی

گلوم حس می کردم و وقتی می خواستم همه شو بالا بیارم دوباره برمی گشتن سر جاشون. جریان خونم انگاری برعکس شده بود. دستمو روی

سینه ام گذاشتم و چند بار سعی کردم نفس بکشم اما فایده ای نداشت! هوایی برای تنفس نداشتم! باورم نمی شد به اون راحتی رو دست خورده

باشم! اسیر یه توطئه شده باشم! باورم نمی شد! به طرف پنجره رفتم و بازش کردم بلکه هوای تازه حالم رو بهتر کنه، ولی فایده نداشت. هوا به

من نمی رسید. انگار دور بود! خیلی دورتر از پنجره! خم شدم که خودمو به هوا برسونم، دست لرزونمو دراز کردم جلوتر از بدنم. می خواستم با

دستم هوا برسونم به ریه هام! ولی نمی رسیدم. بدنم رو کامل بیرون کشیدم و بعد از حس رهایی، دیگه چیزی نفهمیدم.

همه جا تار بود. چیزی رو درست نمی دیدم. پاهام زق می زد. دست راستم خیلی درد می کرد. طوری تیر می کشید که دوست داشتم از اعماق

وجودم جیغ بزنم! اما حتی انرژی برای جیغ زدنم نداشتم! سرم که دیگه در حال انفجار بود. تو اتاقی تنها خوابیده بودم. دیوارا سفید بودن. روی

تخت بلندی دراز کشیده بودم. نکنه مرده بودم؟ نه زنده بودم! اگه مرده بودم، الان فرشته عذاب به ملاقاتم می یومد. منو توی قبر می ذاشتن نه

توی یه اتاق سفید. شایدم تو بهشت بودم! دلم می خواست بخوابم. چیزی یادم نمی یومد. چرا اینجا بودم؟ توی این اتاق سفید بد بو چه غلطی می

کردم؟ نکنه اینجا اتاق انتظار بهشته؟ نه بابا کسی که می ره بهشت که درد نداره! یعنی می شه که در اتاق باز بشه و عین توی فیلما یه نور

شدید بیاد تو و بعد که چشمم به نور عادت می کنه ببینم که منظره خیلی قشنگی اونور دره؟ بعد برم وسط بهشت؟ چه افکاری داشتم! مرده بودم

اما تو فکر فیلم هم بودم! این دیگه چه نوع مردنی بود؟ چشمام دوباره داشت سنگین می شد. گذاشتم پلکام بسته بشه، تا بلکه توی خواب بفهمم

قضیه از چه قراره... انگار خیلی خسته بودم، چون دردم لحظه به لحظه کمتر شد و خیلی زود خوابم برد.

دوباره که چشم باز کردم، چیزی روی بینی ام قرار داشت. سرمو که رو به طاق قرار بود به سمت راست بر گردوندم. مامان رو با چشمای

گریون دیدم که دستمو تو دستش گرفته و در حال زمزمه کردن حرف هائیه که من قادر به شنیدنش نبودم. بعد از اون خاله شیلا و سپیده و زن

عمو گلرخ و زن عمو ناهید و صدف، دختر دایی و ایلناز و شیدا زن مهران و زندایی پروانه ایستاده بودن. چشمای همه از زور گریه سرخ و

متورم بود. سپیده که وضعش از مامان هم بدتر بود. اینقدر صورتش و چشماش پف کرده بود که حاضرم قسم بخورم تا همین لحظه در حال گریه

بوده. با بی حالی سرمو برگردوندم به سمت چپ. اولین کسایی که به چشمم اومدن، بابا و رضا و سام و ایلیا بودن که چشمای اونا هم سرخ

سرخ بود. بعد از اونا هم مهران و دایی شهرام و دو تا عموها بودن. خیلی تشنه ام بود. به زور گفتم:

- آب.

رضا که از همه به من نزدیک تر بود گفت:

- الهی دورت بگردم خواهر گلم! نمی شه آب بخوری. غدقنه.

با التماس و صدایی گرفته گفتم:

- تو رو خدا تشنمه!

هنوز حرفم تموم نشده بود که صدای گریه مامان و سپیده بلند شد. درست مثل اینکه براشون روضه می خوندم. مامان با عجز گفت:

- رزا مامان الهی فدات بشم! الهی پیش مرگت بشم! تو برای چی رفتی روی پنجره؟ مامان تو که قصد خودکشی نداشتی؟ بگو به همه مامان!

مگه تو چی کم داری؟

پنجره! هوا! نفس! سقوطم! وای خدا! وای خدایا! تازه یادم افتاد برای چه اومدم بیمارستان. صدای داریوش هنوز داشت توی گوشم زنگ می زد:

- توی مدت دوستی با تو به این موضوع پی بردم که بازیگر خیلی خوبی هستم. تا حالا اینقدر قشنگ نقش یه عاشقو بازی نکرده بودم. اونا همه

صحنه سازی بود که خوشبختانه یا متاسفانه همگی باور کردید. خیلی خوشحالم که توی این مدت یه نفر دیگه به لیست عشاقم اضافه شد. تو هم

یکی مثل اونا با این تفاوت که تو یه خورده

سر سخت تر بودی و من برای به دست آوردنت مجبور شدم یه سیلی هم نوش جان کنم. ولی خوب فدای سرم ارزششو داشت. به خصوص که

انتقام بابامو هم گرفتم. فقط حیف که نشد این جریان رو تا سر سفره عقد طول بدم و اونجا بی آبروت کنم. اونجوری بیشتر برام لذت داشت! اما

حیف ... مریم داشت از دستم می رفت! برای اینکه مریمو از دست ندم مجبور شدم نقشه مو زودتر از موعد عملی کنم. چندان بدم نشد! مهم این

بود که تو عاشق من بشی و با مخ کوبیده بشی به زمین ... دست از سر من بردار. در ضمن دیگه نمی خوام ببینمت یا صداتو بشنوم چون دیگه

حوصله تو ندارم. تو هم برام تکراری شدی!

دلم می خواست سرمو به دیوار بکوبم. باورم نمی شد که اینقدر ساده داریوش منو هم مثل یه تیکه آشغال از قلبش بیرون انداخته باشه. هنوز

باورم نمی شد! کاش مرده بودم. زندگی دیگه معنایی نداشت. بدون داریوش؟ اینقدر منتظر بودم که زنگ بزنه و تاریخ خواستگاری رو معلوم

کند، ولی حالا چی شد؟ من باید اینجا باشم، روی تخت بیمارستان و اون کجا؟ حتماً دنبال کارای ازدواجش. آخ خدا کاش مرده بودم!

این بار با صدای رضا به خودم اومدم:

- چرا حرف نمی زنی رزا؟ بگو دیگه. بگو! چرا اینکارو کردی؟

این قدر گیج و منگ بودم که نمی دونستم باید چی بگم؟ آخ کاش همه شون می رفتن گورشونو گم می کردن! می خواستم تنها باشم. می خواستم

به حال بدبختی خودم خون گریه کنم! من بازیچه شدم! خدایا من له شدم! لهم کرد. داریوش بی شرف لهم کرد. خدایا طاقت ندارم. بابا که وضعیت

منو دید به مامان و رضا تشر زد:

- الان چه وقت این حرفاست؟ نمی بینین حال این بچه خوب نیست. بعداً هم می شه در این روابط صحبت کرد.

حرفای بابا تلنگری بود به احساسات من. اشک از چشمام ریخت بیرون ... مامان دستمو فشرد و زمزمه کرد:

- الهی قربونت برم مامان! چرا گریه می کنی؟!! چته؟ خوب حرف بزن ...

همون لحظه دکتر اومد توی اتاق و با دیدن جمعیت و وضعیت من غرید:

- چه خبره! چرا اینقدر دور مریض رو شلوغ کردین؟!! بفرمایید بیرون لطفاً! این وضعیت اصلا براش مناسب نیست.

همه انگار منتظر این حرف بودن که رفتن بیرون، فقط مامان و بابا و سپیده موندن. دکتر با اخم ظریفی دفترچه پایین تختم رو برداشت و مشغول

ورق زدن شد، همزمان به سمت دستگاه های بالای سرم اومد و مشغول چک کردم وضعیتم شد. بابا دستمو فشار می داد و با نگرانی به

اشکایی که دونه دونه روی صورتم سر می خوردن و قصد بند اومدن هم نداشتن نگاه می کرد.دکتر بعد از چک کردن وضعیتم گفت:

- خوبه. همه چیز درست و به جاست! ولی بهتره امشب هم تحت نظر باشه، اگه تا فردا هم همه چی خوب بود می تونین ببرینش.

بابا و مامان با خوشحالی سرشونو تکون دادن، دکتر چرخید به سمت و گفت:

- خب خانوم خانما اول بگو بدونم دلیل این اشکا چیه؟!! نگو به خاطر شکست عشقی دست به خودکشی زدی که اونوقت خودم می کشمت!

اخمای بابا و مامان در هم شد. صدای دکتر تو ذهنم اکو بر می داشت! شکست عشقی! شکست عشقی!!! رزا! رزای مغرور و سرزنده فامیل!

دختری که به زمین زیر پاشم فخر می فروخت! شکست عشقی ... پسررقیب بابا ... داریوش ... له شدم! له! غرق خودمو و ضعیت اسف بارم

بودم که صدای خودمو شنیدم:

- خودکشی؟!! نه دکتر خودکشی در کار نبود! سرم گیج می رفت، یه کم هم مشکل تنفسی داشتم، سرمو از پنجره بردم بیرون که نفس بکشم ولی

بعد نفهمیدم چی شد! فقط می دونم ترسیدم ... خیلی ترسیدم ...

این من بودم؟!! رزا ! رزای بدبخت مفلوک! ببین کارت به کجا کشیده که برای جمع کردن ذره های شخصیت وجو بی شخصیتت مجبوری دروغ به

هم ببافی. باید از درون بشکنی، نابود بشی، بی وجود بشی! اما از بیرون بخندی. بیچاره! تازه کارت در اومده! تا کی می خوای فیلم بازی کنی؟!!

تا کی؟!!

صدای هق هق سپیده بلند شد و با گریه از اتاق خارج شد. مطمئناً فهمیده بود که دروغ می گم. سپیده تنها کسی بود توی این جمع که خبر از

درون پر تلاطم من داشت! اون به حال من ترحم می کرد و من همیشه از ترحم متنفر بودم. خوش به حال سپیده! به عشقش می رسید. مامان با

وجود مخالفت بابا و مامانش با عشقش ازدواج کرد. خاله با عشق ازدواج کرد. خاله کیمیا هم با عشقش ازدواج کرد! این وسط سرنوشت من

شبیه سرنوشت خسرو بود! حالا احساس اونو به راحتی درک می کردم. اونم عشقشو باخت و میدان رو برای تاخت و تاز بابای من که رقیبش

بود باز گذاشت، من هم باید میدان رو برای رقیب باز می ذاشتم. هرچند که رقیبی نبود. من توی زندگی داریوش عددی نبودم که بخوام خودمو

رقیب دختر عموش بدونم! چرا توی اون حالت هیستریک مرگو انتخاب کرده بودم؟!! چرا؟!! من باید زنده می موندم و به دیگرونی که خبر از دل

زارم داشتن، می فهموندم که من هنوزم همون رزای مغرور گذشته ام! چیزی تغییر نکرده بود، جز اینکه ... تیکه ای از قلبم گم شده بود. می

خواستم فریاد بزنم مامان من بزرگ شدم، به خدا دیگه بزرگ شدم ولی به چه قیمتی؟ به قیمت تیکه تیکه شدن قلبم. آخ که بزرگ شدن چه

تاوان سختی برای من داشت!

مامان رو به دکتر که با بهت به رفتن سپیده خیره مونده بود گفت:

- دختر خاله شه دکتر از خواهر به هم نزدیک ترن طاقت دیدن این وضعیت رزا رو نداره.

دکتر سرشو به نشونه فهمیدن تکون داد، بعدش هم با خونسردی چیزی توی دفترچه اش یادداشت کرد و گفت:

- می دونستم که دختری با خصوصیات تو خودکشی نمی کنه، ولی می خواستم مطمئن بشم. در هر صورت از یه مرگ حتمی نجات پیدا کردی

چون می خواستم خودم راحتت کنم. با اجازه.

خواست از اتاق خارج بشه که بابا گفت:

- آقای دکتر!

دکتر به سمت بابا برگشت و گفت:

- بله؟

- می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟

دکتر همین طور که از در خارج می شد گفت:

- بله خواهش می کنم.

بابا هم دنبالش راه افتاد. مامان نگاهی به من کرد و گفت:

- عزیز دلم چند دقیقه استراحت کن منم الان می یام!

بعد از این حرف سراسیمه دنبال بابا و دکتر دوید. وقتی مامان از اتاق خارج شد، فشار ریزش اشکام روی گونه هام بیشتر شد. مطمئنا همه

دلیل این اشکا رو شوک بعد از حادثه می دونستن. اما خودم چی؟!! ای خدا من قرار بود بعد از این چطور زندگی کنم و روزامو به شب

برسونم؟!! چطور باید هم رزا می موندم و خوددار و هم برای عشق از دست رفته ام عزاداری می کردم؟!! فقط یه چیز می دونستم، اونم اینکه

نباید اجازه می دادم دیگرون شکست خوردن منو بفهمن. کسی که عشق براش بی معنی بود، حالا این طوری از درد جفای معشوقش روی تخت

بیمارستان افتاده! همینطور که اشک می ریختم مشتای گره شدم مو هم روی تشک می کوبیدم، کاش می مردم! رزای احمق!!! چه راحت

گذاشتی بازیچه ات کنن ... تقاص عشق خسرو رو تو پس دادی ... خیلی هم بد پس دادی ...

توی فکرای عذاب آورم غوطه می خوردم که سپیده اومد تو ... وقتی دید کسی توی اتاق نیست یه راست اومد به طرفم، صورتمو با خشونت

گرفت بین دستاش و با صدایی که سعی می کرد خیلی بالا نره گفت:

- رزای احمق!!! چرا این کارو کردی؟!!! هان؟!!!

باز فشار روانیم زیاد شد، باز زد به سرم، مثل دیوونه ها زدم زیر خنده و گفتم:

- چند بار باید بگم؟ اومدم هوا بخورم ...

فشار دستاش روی صورتم زیاد شد، پرید وسط حرفم و گفت:

- داری دروغ می گی! تو منو هم احمق تصور کردی؟ داریوش بهت چی گفت؟

سعی کردم دستشو پس بزنم، صورتمو به چپ و راست تکون دادم تا دست از سرم برداره. اما بیفایده بود، با چشمای سرخ و اشکی و خشم آلود

خیره شده بود توی چشمام و جواب می خواست. مشتی توی مچ دستش کوبیدم و گفتم:

- ولم کن!

- بهت می گم چی گفت؟!!! چی گفت بهت رزا؟!!

- منم می گم ولم کن! هیچی نگفت، هیچ چیز به خصوصی نگفت.

نمی خواستم بفهمه. نمی خواستم بدونه داریوش خوردم کرده! بذار دلیل جدایی من و داریوش براش توی ابهام باقی بمونه. نمیخواستم از بازیچه

شدنم خبردار بشه. دیگه نتونست جلوی خودشو بگیره و داد کشید:

- حرف می زنی یا خفه ات کنم؟ ازت پرسیدم چی بهت گفت که خودتو انداختی پایین؟ اون حق نداشته ...

این بار من حرفشو قطع کردم و سعی کردم هر طور شده آرومش کنم و بحث رو تموم کنم، گفتم:

- بس کن سپیده! هر چی که بود تموم شد. من خودمو پرت نکردم پایین. هر چی که به دکتر گفتم حقیقت داشت. داریوش فقط چشم منو به روی

حقیقت باز کرد. اون راست می گه، من خیلی ساده ام!

چونه اش لرزید، صورتمو ول کرد و صورت خودشو با دست پوشوند. صداش با گریه می لرزید:

- ای خدا!

آره خدا! بشنو!!! بشنو صداشو! اگه صدای منو نمی شنوی صدای اینو بشنو که از بدبختی من به ضجه افتاده. باز داشتم نفس کم می آوردم،

ماسکی رو که دکتر از روی صورتم کنار زده بود رو چنگ زدم، ولی قبل از اینکه بذارمش روی صورتم گفتم:

- چته؟ چرا خدا رو صدا می کنی؟ من باید ناراحت باشم که نیستم. همین بهتر که اول کاری چشمام باز شد و از اون سادگی و خیالات خام بچه

گونه بیرون اومدم. من نمی تونستم با یه پسر بوالهوس زندگی سعادت باری داشته باشم.

کاش حرفام حقیقت داشت. کاش از از دست دادن داریوش راضی و خشنود بودم. سریع ماسک رو گذاشتم روی بینیم که خفه نشم. سپیده با بغض

نالید:

- ولی رزا تو اونو خیلی دوست داشتی اون ... اون ... یه روز بر می گرده. قول می دم!

از زیر ماسک به زور گفتم:

- چه برگرده ... چه بر نگرده ... دیگه به من ارتباطی نداره! ... دار ... یوش .... برای من .... مرده.

سپیده تو سکوت با ترجم بهم خیره شد. متنفر بودم از این نگاهش، چشمامو بستم که نبینم و تو دلم گفتم:

- چقدر سخته آدم حرفایی رو بزنه که توی قلب و دلش جایی نداره و همه دروغه! من ... منی که عاشق داریوش بودم ... منی که از دو هفته

ندیدنش اینطور شیدا و بی قرار می شدم، چطور می تونم به راحتی فراموشش کنم؟!

دوباره اتاق شلوغ شد و همه دورم رو گرفتن به گمون خودشون می خواستن از ذهن من اون خاطره بدو پاک کنند. ولی زهی خیال باطل! این

تازه اول درد و غصه و رنج من بود. من داریوش رو از دست داده بودم!!! داریوش رو به گذشته مامان و بابام باخته بودم. داریوش رو به

دختری به نام مریم باخته بودم! کسی که به قول داریوش نجیب ترین بود! و من لابد نا نجیب ترین!

فردای اون روز از بیمارستان مرخص و به علت شکستگی هر دو پا و دست راستم یک ماه از مدرسه محروم و خونه نشین شدم. تو این مدت

همه دوستام به ملاقاتم می یومدن و درسایی رو که جزوه برداری کرده بودن، برام می آوردن. تابلوی داریوش به انبار منتقل شد، چون هر بار

با دیدنش حالم حسابی بد می شد و ساعتها گریه

می کردم و ضجه می زدم. مامان فهمیده بود، خیلی سعی می کرد خودشو بهم نزدیک کنه اما هر بار با سری من مجبور می شد بیخیال بشه و از

پیشم بره. هیچ وقت رک بهم نگفت از دردم خبر داره. منم سعی می کردم به روی خودم نیارم! یاد داریوش آتیشم می زد، قلبم پر بود، پر از نفت

و پر از عشق و من میون این همه احساسات متضاد در حال روانی شدن بودم! چه راحت از دستش داده بودم.

اون سال سال سرنوشت ساز من بود، سال کنکورم، ولی اصلاً حوصله درس رو نداشتم. منی که همیشه عاشق درس خوندن و گرفتن معدلای

بالا بودم تا بعدش بتونم از بابا جایزه های قلمبه سلمبه درخواست کنم از درس بیزار شده بودم. فقط دلم می خواست یه گوشه بشینم و به

خاطراتم با داریوش فکر کنم و اونو حداقل تو عالم خیال داشته باشم. داریوش با من کاری کرده بود که هر لحظه از تصور مرد دیگه ای کنار

خودم حالت تهوع بهم دست می داد. حس می کردم دیگه هیچ پسری روی کره زمین پیدا نمی شه که بتونه به اندازه داریوش همه چی تموم

باشه! بالاخره این خیالات کار دستم داد و یه روز که تو خونه تنها بودم و مامان با خاله برای خرید بیرون رفته بودن و رضا هم دانشگاه بود، از

سکوت و خلوتی اتاقم استفاده کردم. گوشی رو برداشتم و قبل از اینکه پشیمون بشم شماره داریوش رو گرفتم. اصلاً دست خودم نبود. بی اراده

به سمتش کشیده می شدم. چون هنوز هم باور اینکه دیگه اونو ندارم برام مشکل بود. بعد از چندتا بوق صدای ظریف و ملوس دختری روانم رو

از هم پاشید ...

گفت:

- بفرمایید.

جواب ندادم. چی می تونستم بگم؟!! فقط داشتم تند تند توی ذهنم شماره ای که گرفته بودم رو با شماره داریوش تطبیق می دادم که مطمئن بشم

اشتباه نگرفتم. دختره دوباره گفت:

- چرا حرف نمی زنی؟

صدای مردی جا افتاده از اون طرف اومد که گفت:

- مریم جان کیه عمو؟

پس این بود! این مریم بود! دختر رویاهای داریوش، حتماً با هم ازدواج کرده بودند که گوشی اش رو اون جواب می داد! دوست داشتم قطع کنم و

برم یه گوشه گورخودمو با دستای خودمو بکنم و بعدم خودمو چال کنم، اما نمی تونستم بدون حرف گوشی رو قطع کنم، از این رو گفتم:

- هیچ وقت نمی بخشمت مریم خانم!

بعدم بغضی که داشت خفه ام می کرد رو خیلی راحت شکستم و ارتباط رو قطع کردم. زد به سرم، با فریاد گوشی رو روی زمین کوبیدم و گفتم:

- آشغال عوضی! حالم ازت به هم می خوره! چرا منو بازیچه کردی؟ تو باید تقاص پس بدی. اگه تا امروز هنوز از تب عشقت می سوختم، حالا

می گم تا بدونی، دیگه ازت متنفرم! دیگه واقعاً ازت متنفرم! تو روح منو پژمرده کردی. داریوش. داریوش نمی بخشمت! تو باید عذاب بکشی! تو

باید جواب این همه ظلمو نسبت به من بدی! نامرد

بی شرف رذل! چطور تونستی با احساسات من بازی کنی؟ مگه من چی کارت کرده بودم داریوش؟ من که به قول تو کوچولو بودم. چرا کاری

کردی که دیگه از عشق و دوست داشتن بیزار بشم؟ ای خدا .... من با این درد چی کار کنم؟

نشسته بودم روی زمین ، زار می زدم، مشت توی سرم می کوبیدم و داد می کشیدم. ملاجم داشت متلاشی می شد که دستام خسته و به حال

افتادن کنارم، و خودم بی حال تر ولو شدم پایین تختم. همه انرژیم از بدنم رفته بود، همینطور که آروم هنوز هق می زدم،توی خودمو روی

پارکت ها یخ کرده مچاله شدم! برای یه عاشق چه دردی سخت تر از این بود که عشقش رو در کنار دیگری ببینه؟

دو ماه طول کشید تا کم کم تونستم با شرایط جدیدم خو بگیرم و با یاد و خاطراتش نوحه سرایی نکنم و طبیعی تر برخورد بکنم. امارزای قبلی

مرده بود و به جاش یه رزایی اومده بود که مثل رباط فقط روزگارش رو سر می کرد. همین و بس! عشق داریوش رو کامل از دلم بیرون کرده

بودم و به جاش تخم نفرت کاشته بودم و با یادآوری حرفاش و برخورد آخرش مدام اون تخم رو آبیاری می کردم تا ازش یه درخت تنومند بسازم

و بتونم یه روزی ریشه داریوش رو هم باهاش بخشکونم. دیگر حتی با شنیدن اسمش هم حالم بد می شد. دیگه اصلاً احساس دل تنگی براش

نمی کردم. امتحان های ترم اولمون شروع شده بود و من بازم سعی می کردم مثل قبل با جدیت فقط درس بخونم و افت شدیدم رو هر طور شده

جبران کنم و خودمو به بقیه بچه ها برسونم. قبول داشتم که شکست خیلی سختی خوردم. شکستی که منو داغون کرده بود. اینقدر محکم زمینم

زده بود که به سختی تونستم دوباره بلند بشم. اما بالاخره که چی؟!! این زندگی لعنتی جریان داشت و من باید باهاش سازگار می شدم وگرنه

نابودم می کرد. دلخوشی اون روزام شده بود درس خوندن و وقت گذروندن توی کلاس پیانو دقیقا از وقتی که از شمال برگشتیم کلاس پیانو ثبت

نام کرده بودم اونم به اصرار داریوش. چون اعتقاد داشت استعدادش رو دارم و این تنها چیزی بود که بعد از داریوش نتونستم بیخیالش بشم.

خیلی دوست داشتم دیگه کلاس نرم و از خیرش بگذرم فقط و فقط چون داریوش دوسش داشت! اما علاقه خودم بالاخره مجبورم کرد تو این یه

مورد کوتاه بیام. مامان و بابا از تغییراتم تعجب می کردن اما چندان هم ناراضی نبودن، دختر سرخوش و الکی خوش و لوسشون یه شبه بزرگ

شده بود و دیگه خبری از اون رفتار های جفنگش نبود! یه بار هم که مامان خواست جدی در مورد داریوش باهام حرف بزنه فقط گفتم چیزی

بین من و داریوش نبوده و دلیل جمع کردن تابلوی داریوش هم فقط و فقط این بود که حس خوبی بهم نمی داد. تا وقتی نمی شناختمش برام عزیز

بود اما وقتی فهمیدم چه جونوریه از زل زدن بهش اذیت می شم. مامان میخواست قبول نکنه، اما جدیت من بالاخره قانعش کرد. اون روزها

علاوه بر مشکلات روحی و روانی که داشتم یه مشکل دیگه هم گریبانگیرم شده بود و اون نفرت از همه مردا و پسرای دور و برم بود. غریبه

ها رو که اصلا داخل آدم هم حساب نمی کردم، اما این وسط رضای بیچاره بدجور مورد اصابت ترکش های من قرار می گرفت. حالم از همه

مردا به هم می خورد. رضای بیچاره اوایل خیلی سعی می کرد دوباره خودشو به من نزدیک کند، ولی وقتی دید هر بار با تندی جوابشو می دهم

بالاخره یه روز عصبانی شد و گفت:

- رزا تو معلوم هست چته؟ چند وقته عین سگ پاچه می گیری! البته دور از جون سگ، تو از سگ هم بدتر شدی.

حساس و زودرنج داد کشیدم:

- آره آره من سگم! حالم از همتون به هم می خوره. حالم از هر چی جنس مذکره به هم می خوره برو گمشو از اتاق من بیرون. دست کثیفتو هم

به من نزن!

رضا که انگار بالاخره یه چیزی دستگیرش شده بود، گفت:

- به من راستشو بگو رزا. تو اینجوری نبودی. کدوم نامردی این بلا رو به روزت آورده؟

چشمامو بستم و جیغ کشیدم:

- به تو ربطی نداره گمشو بیرون گمشو بیرون!

رضا با خونسردی روی تختم نشست و گفت:

- تا نگی کدوم الاغی باعث شده تو اینقدر بدبین بشی نمی رم بیرون. رزا چرا نمی فهمی؟ من برادرتم! دوستت دارم! نگرانتم! دلم می خواد تو رو

مثل گذشته ببینم. شاد و خندون. کجاس اون رزایی که از در و دیوار بالا می رفت و اشک منو در میاورد؟

- مُرد! اون رزا مرد. به تو ربطی نداره. سیریش از اتاق من برو بیرون وگرنه جیغ می زنم.

- نیست که الان نمی زنی؟! در هر صورت هر کاری که می خوای بکنی بکن، من نمی رم تا بگی.

بعدش هم از جا بلند شد و به جای خالی تابلوی داریوش نگاه کرد.

چند لحظه ای حرف نزد، ولی آخر طاقت نیاورد و گفت:

- باید حدس می زدم!

دوباره با پرخاشگری هولش دادم و گفتم:

- چی رو باید حدس می زدی؟ هان؟ چیزی رو که من خودم هم نمی دونم.

با ملایمت وسط جفک پرونی های من دستمو گرفت و گفت:

- داریوش! آره؟

بازم اسم اون لعنتی! جیغ زدم و گفتم:

- خفه شو! اسم اونو نیار. حالم ازش به هم می خوره از تو هم همینطور.

با وجود مخالفت من بغلم کرد و گفت:

- فدای تو خواهر خوبم! بیا برام بگو و خودتو اینقدر عذاب نده. داریوش با روح حساس خواهر من چی کار کرده؟ هان؟

اینقدر آروم و با ملایمت حرف می زد که باعث شد، بغضم بترکه و بزنم زیر گریه. رضا در حالی که بغلم کرده بود، آروم آروم تکونم می داد. دو

تایی روی زانو روی زمین نشسته بودیم. همینطور که زار می زدم، گفتم:

- رضا اون منو نابود کرد. اون منو کشت. رضا بهم گفت منو نمی خواد. گفت فقط می خواسته چند روز باهام خوش باشه، ولی رضا اون منو

دوست داشت. عاشقم بود! اون به خاطر من حاضر بود هر کاری بکنه! رضا چطوری اون عشقش اینطوری از بین رفت؟ بهم می گه همشو

بازی کرده. اصلاً همه مردا دروغ گو هستن. ما زنا رو ساده گیر

می آرن و تا می تونن ازمون سوء استفاده می کنن، بعد هم عین آشغال پرتمون می کنن یه گوشه!

یه دفعه رضا مثل شیر زخمی شد و با فریاد گفت:

- مگه اون عوضی با تو چی کار کرده؟ رزا؟

گریه امون حرف زدن بهم نمی داد. غیرت هم امون صبر کردن به رضا نمی داد:

- رزا با توام!

اصلاً قادر به حرف زدن نبودم و هق هق می کردم. رضا به ضجه افتاده بود:

- رزا ... رزا جونم تو رو ارواح خاک باباجون بگو ... دِ حرف بزن تو داری منو سکته می دی ... بگو که خاک بر سر نشدیم ... رزا!

با گریه به زور گفتم:

- عشق من و اون پاک بود رضا! به پاکی گلها، ولی اون منو زیر پاش له کرد و رفت.

رضا آروم شد. نفس عمیقی کشید و دوباره بغلم کرد. چند لحظه توی سکوت فقط کمرمو نوازش کرد و بعد گفت:

- گریه نکن عزیزم! گریه نکن خواهر گلم. اون قدر تو رو ندونسته. اون احمق بوده که از تو گذشته. تو یه جواهری. هزاران نفر حاضرن

جونشونو بدن تا تو فقط بهشون نگاه کنی! رزا فراموشش کن. همه جا از این مردای عوضی پیدا می شه. وقتی مامان برام گفت، وقتی تعریف

کرد که پسر خاله کیمیا دقیقا کپی خسروئه ترسیدم. برات ترسیدم رز ... تو عاشق تابلوت بودی و ا زاین که عاشق خود واقعی نقاشین بشی

ترسیدم. اون پسر خسرو بود! کسی که مامان ما بهش نارو زده بود. رزای عزیزم، مقصر منم که زودتر تو رو از این جریان دور نکردم. من

احمق سرم گرم مهستی شده بود و تورو از یاد برده بودم. ولی رزا اگه تو بخوای می رم پدرش رو در می آرم. اگه این آرومت می کنه به خدا

اینکارو می کنم. رزا اصلاً هر چی تو بگی! تو بگو چی کار کنم که گریه نکنی؟ من طاقت گریه های تو رو ندارم!

با این حرفش یاد حرف داریوش افتادم و گریه ام شدت گرفت. اون روز کلی با رضا درد و دل کردم، ولی این چیزی از نفرتی که نسبت به مردا

پیدا کرده بودم کم نمی کرد. اون روز، روز آخری بود که با رضا اینقدر راحت درد و دل کردم. اگه از رازداریش مطمئن نبودم هرگز حرف های

دلمو بیرون نمی ریختم. از اون روز به بعد، رضا خیلی هوای منو داشت و نمی ذاشت زیاد با خودم خلوت کنم. پشت سر هم مهمونی می گرفت و

دختر پسرای فامیل رو دعوت می کرد. یه لحظه نمی ذاشت توی خودم باشم. اینقدر با سام سر به سرم می ذاشتن که دادم رو در می آوردن. همه

فامیل فکر می کردن آروم شدن من فقط به خاطر اون حادثه است و من چقدر خوشحال بودم که کسی خبر از راز من نداره. البته به جز رضا و

سپیده و بعدها مهستی ... تو تموم مهمونی هایی که رضا می گرفت مهستی هم حضور داشت. دختر خیلی خوبی بود و حسابی منو جذب خودش

می کرد. بهد از گذشت یه مدت وقتی خیلی پیله رضا شده بود و دلیل غم توی چشمای منو پرسیده بود رضا جریان رو سربسته براش تعریف کرده

بود. البته قبلش به خودم گفت و وقتی گفتم برام مهم نیست مهستی هم بدونه جریان رو به مهستی گفت. برای همین مهستی هم به اکیپ رضا و

سام و سپیده پیوسته بود و اینقدر سر به سرم می ذاشتن که دوست داشتم سر به بیابون بذارم. اوایل از دستشون کلافه می شدم و پرخاشگری

می کردم، ولی کم کم عادت کردم. مهستی تقریباً هر روز به خونه ما می یومد و کلی با هم حرف می زدیم. از هر دری به جز داریوش! تو این

اومد و رفت ها داریوش کم کم کمرنگ شد و من یه درجه یه درجه به سمت رزای قبل متمایل شدم. عید هم اومد و رفت و بعد از دید و بازدید

های عید من به کل افسردگی و ناراحتی هامو از دلم بیرون ریختم و به قول معروف دلمو خونه تکونی کردم. پیش می یاد شبایی که با یادآوری

یه خاطره از داریوش تا صبح اشک بریزم اما دیگه مثل قبل زندگیم مختل نشده بود و روزها زندگی آروم خودمو داشتم. یه روز بعد از تعطیلات

عید داشتم از مدرسه بر می گشتم که ماشین عمو فرشاد جلوی پام زد روی ترمز. با دقت که نگاه کردم دیدم ایلیاست. شیشه رو کشید پایین و با

خنده گفت:

- بفرما خانوم در خدمت باشیم.

خیلی وقت بود که ایلیا رو ندیده بودم، و خیلی وقت هم بود که حرفای اون شبش تو مهمونی رضا رو از یاد برده بودم. برای همین هم ابرویی بالا

انداختم و با لبخندی کج شبیه زهرخند گفتم:

- برو در خدمت زنت باش.

- اونو که ندارم، هر وقت گرفتم چشم رو چشمم! حالا شیرین زبون افتخار بده و بیا بالا.

از تملق شنیدن بیزار بودم، کاش می شد هر طور شده دکش کنم، گفتم:

- نمی دم آقا، برو پی کارت.

همه داشتن نگامون می کردن.

ایلیا که متوجه این موضوع شده بود گفت:

- بیا بالا دیگه رزا آبروم رفت! همه دارن نگامون می کنن.

با نگاهی به همکلاسی هام که با خنده های پر طعنه بهم خیره شده بودن با حرصو لج در ماشین رو باز کردم سوار شدم. چاره ای نبود! تاکسی

مفتی بود دیگه. ایلیا گفت:

- حال عمو فرهاد چطوره؟ زن عمو جون و رضا چطورن؟

- یکی یکی بپرس تا جوابتو بدم. چه خبرته همه رو با هم می پرسی؟ می ترسی خسته شی؟

- خیلی خوب خانم گل. ناراحت نشو. عمو چطوره؟

تو دلم گفتم خانوم گل و زهرمار! اما به زبون گفتم:

- خوبه ولی سلام نمی رسونه. چون خبر نداشت که تو امروز می یای دنبال من.

صدای قهقهه اش توی ماشین پیچید. با دست چپ فرمون رو گرفت و با دست راستش آروم دماغم رو فشار داد که باعث شد یه کم تو خودم جمع

بشم. بی توجه به حال من گفت:

- دیوونه! حالا سوال دوم. زن عمو جونم چطوره؟

اخمام یه کم درهم رفته بود. از تماس فیزیکی با مردا بیزار بودم، گفتم:

- اونم خوبه. رضا هم خوبه دیگه زحمت نکش.

لبخند زد وگفت:

- آخ رزا نمی دونی چقدر دلم برای این چرت و پرت گفتنات تنگ شده بود. خیلی وقت بود که تو هم بودی.

رومو برگردوندم و گفتم:

- دستتون درد نکنه. حالا دیگه من چرت و پرت می گم پسر عمو جون؟

از عمد پسر عمو رو با غیظ گفتم، اصلا به روی نامبارکش نیاورد و گفت:

- نه بابا ببخشید. حرفای شما خیلی هم شیرینه و به دل می شینه.

دیگه داشت حرصمو در می آورد، گفتم:

- خوب منظور؟

لبخند مرموزی زد و گفت:

- منظور خاصی نداشتم. همینطوری گفتم که بدونی.

پوفی کردم و گفتم:

- خیلی خوب دونستم. حالا بگو ببینم امروز اینطرفا چی کار می کردی؟

- دم خونه یکی از دوستام کار داشتم، گفتم سر راهم تو رو هم سوار کنم یه خورده بخندم از دستت.

- اِ؟ وقت گریه ات هم می رسه. حالا که اشکتو در آوردم می فهمی

نچ نچی کرد و گفت:

- تو نباید این کارو با من بکنی!

تو دلم پوزخند زدم، ابرومو انداختم بالا و گفتم:

- مثلاً چرا؟

- حالا...

- مرضو حالا. ببین یه کاری می کنی که یادم بره از من هشت سال بزرگ تری.

- تو با من راحت باش هر چی هم که دلت می خواد دری وری بگو. مهم نیست.

باز زهرخند زدم و گفتم:

- مگه من چه فرقی با بقیه دارم؟

داخل خیابونمون پیچید و گفت:

- یه فرق اساسی!

می خواستم اگه زری می خواد بزنه همین جا بزنه تا آب پاکی رو با تشتش با هم بکوبم تو سرش خیالش رو از هفتاد جهت راحت کنم. پس گفتم:

- خوب بگو می خوام بدونم.

جلوی در خونه مون ایستاد، چرخید به طرفم، لبخند محوی زد، دست راستشو گذاشت روی قلبش و گفت:

- ببین قلب من خیلی بزرگه، یه عالمه آدم هم توش هستن که یک یکشون برام عزیزن. اما نکته مهمش اینجسات، این قلب بزرگ برای همه

آدمایی که توش هستن یه جایگاهی تعیین کرده. جای همه آدمای این تو ...

ضربه ای روی قلبش زد و ادامه داد:

- توی گوشه کنارای قلبمه ... اما قلب من یه حاکمم داره که به کلش فرمانروایی می کنه و قسمت اعظمشو هم اشغال کرده. تو ... رزا ... تو

حاکم قلب منی ...

آب دهنمو قورت دادم. باز حالت هیستریکم داشت عود می کرد، الان بود که ایلیا رو با شیشه پشت سرش یکیکنم. نسبت به هر گونه حرف

عاشقونه ای آلرژی داشتم.

. با تمام توانم سعی کردم جلوی خودمو بگیرم و خونسرد باشم، از این جهت خودمو به کوچه علی چپ زدم و گفتم:

- به عنوان خواهری دیگه؟

به من من افتاد و گفت:

- نه به عنوان ...

- به عنوان چی؟

- به عنوان ... به عنوان ... رزا شاید بهتر باشه این حرف توسط بزرگترا مطرح بشه.

نفسم به شماره افتاده بود. می خواستم حرفش رو بزنه تا بکوبمش. از اینرو با خشم گفتم:

- ترجیح می دم خودت بگی.

سرش رو به طرفم برگردوند. توی چشمام زل زد و گفت:

- حالا که اینطور می خوای باشه ... به عنوان همسری!

بعد هم بدون توجه به من و چشمای سرخم و دستای مشت شده ام تند تند ادامه داد:

- خونه دوستم بهونه بود، امروز از قصد اومدم سروقتت که حرفامو بزنم. نمی خوام از دستت بدم رزا ... می خوام بابا و مامانو بفرستم خونه

تون که درخواستمو رسمی مطرح کنن ... احساس منم احساس یکی دو روزه نیست که ...

وسط حرفاش با تموم خشمم در ماشین رو باز کردم و در حالی که پیاده می شدم گفتم:

- ایلیا ببند دهنتو! دیگه نمی خوام از این حرفا بشنوم، وگرنه کلاهمون توی هم می ره، می فهمی؟

خیلی جلوی خودمو گرفتم که با مشت نرم توی صورتش و فحشش ندم! با غیظ رفتم سمت در خونه، ایلیا سریع از ماشین پیاده شد و دنبالم راه

افتاد و سردرگمی گفت:

- ولی ... آخه چرا؟

دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم، چرخیدم به طرفش و تقریبا با داد گفتم:

- محض اِرا! گفتم بار آخرت بود. حالم از این حرفای آبگوشتی به هم می خوره! نمی خوام از هیچ جنس نری این حرفا رو بشنوم.

انگار نمی فهمید من حالم خرابه که ادامه داد:

- ولی رزا تو بالاخره یه روز ازدواج می کنی.

تازه بدتر انگشت گذاشت روی نقطه ضعفم! صدام شبیه جیغ شد:

- نــــــه! نـــــــه! فهمیدی؟!!! من تا زنده ام مجرد باقی می مونم! حالا از اینجا برو. بـــــــرو و دیگه از این چرت و پرتا نگو!!! بــــــــــــرو گفتم!!!!

خیلی جلوی خودمو گرفتم که نگم گورتو گم کن. ایلیا با ناراحتی عقب گرد کرد، دلخور شده بود اما به اندازه ارزنی ناراحتیش برام اهمیتی

نداشت. سوار ماشین شد و با سرعت از اونجا دور شد. اندوهگین و عصبی با بدنی لروزن، در رو باز کردم و وارد خونه شدم. مامان و رضا تو

هوای پاک بهاری روی ایوون نشسته بودن و روی میز جلوشون پر از میوه و تنقلات بود. با بی حالی سلام کردم و وارد خانه شدم. قبل از

اینکه برم تو صدای رضا رو که آروم از مامان پرسید:

- چشه؟

رو شنیدم. مامان هم درحالی که با تعجب نگام می کرد، شونه هاشو بالا انداخت. بی توجه با حالی گرفته رفتم تو یه رسات رفتم سمت پله های

مارپیچ که خودمو به غار تنهاییم یعنی اتاقم برسونم. روی اولین پله بودم که رضا یک دفعه دستم رو گرفت:

- هی خانم! کجا با این عجله؟

دستمو کشیدم و گفتم:

- ولم کن رضا حال ندارم. می خوام برم بخوابم.

رضا با نگرانی گفت:

- چی شده رزا؟

- هیچی بابا ولم کن.

دستمو محکم تر چسبید، اومد ایستاد روی پله بالایی من و گفت:

- رزا تو تازه خوب شده بودی. دوباره چت شده؟

عصبی و لای دندونای به هم فشرده ام غریدم:

- من چیزیم نیست.

- داری دروغ می گی. یه چیزیت هست چشمات داره داد می زنه.

- خیلی خوب بهشون می گم داد نزنن.

- یا می گی یا ...

پا کوبیدم روی زمین! ول کن نبود این بشر! اه!

- خیلی خوب بابا می گم پسره سمج!

خندید و گفت:

- آفرین دختر خوب.

بدون مقدمه گفتم:

- ایلیا ازم خواستگاری کرد.

چهره رضا درست شبیه یک علامت سوال شده بود. که هی به شکل علامت تعجب در می یومد و بعد دوباره علامت سوال می شد. هر بار دهن

باز می کرد چیزی بگه، ولی انگار پشیمون می شد و دوباره دهنشو می بست.

دست آخر با صدایی دورگه گفت:

- ایلیای عمو؟

- بله ایلیای عمو!

دستی توی صورتش کشید و گفت:

- ای ... لا اله الا الله من دیگه عقلم به جایی قد نمی ده. پای خواستگارای توی خونه رو بریدم، می یان جلوی راهت، به خودت می گن. رزا

تقصیر خودته که اینقدر خوشگلی!

با بغض گفتم:

- تو هم خوشگلی! اینقدر همه می یان توی خیابون ازت خواستگاری کنن؟

رضا از حرف کودکانه من خنده اش گرفت و گفت:

- ببین خره من که دلم می خواد و از خدامه کسی برام نمی یاد، اونوقت تو که نمی خوای از آسمون برات می باره!

- شوخی نکن رضا حوصله ندارم.

- چشم عزیزم جدی می شم. تو خیلی حساس شدی رزا! یه خواستگاری که اینقدر عصبانیت نداره. جواب رد

می دادی بره.

- نه پس می گفتم بیاد همین امشب بریم محضر!

قیافه ای متفکر به خودش گرفت و گفت:

- خب اینم فکر خوبیه.

با جیغ گفتم:

- رضـــــــــا!!!!

خندید و گفت:

- حالا که جواب رد دادی پس دیگه دردت چیه؟ هان؟

ولو شدم روی پله و گفتم:

- هیچی من با خودم مشکل دارم.

اونم نشست کنارم، دست انداخت دور شونه ام و گفت:

- پس اگه با خودت مشکل داری با خودت هم حلش کن و توی جمع بروزش نده، که بخوای همه رو درگیر کنی

دستمو توی هوا تکون دادم و گفتم:

- چشم آقای واعض.

- چشمت بی بلا. حالا برو لباساتو عوض کن بیا بیرون پیش ما.

سرمو کج کردم و گفتم:

- بازم چشم.

رضا دستشو روی سرم کشید و بعدم خم شد و روی مقنعه مو بوسید. لبخندی بهش زدم که جوابمو داد و گفت:

- بدو برو لباس عوض کن بیا بیرون پیش ما ...

سرمو به نشونه موافقت تکون دادم و از جا بلند شدم رفتم از پله ها بالا ... واقعاً که داداش خوب داشتن غنیمته! اگه رضا نبود من تا یک هفته

حالم گرفته بود، ولی رضا باعث شد که زیاد توی خودم نمونم. بعضی وقتا فقط حرف زدن در مورد مسئله ای که باعث ناراحتی می شه درد رو

تسکین می ده. حتی اگر راه حلی هم برای اون درد نداشته باشیم و رضا خیلی راحت منو مجبور می کرد که حرف بزنم. لباسمو تند تند عوض

کردم و پیش اونا رفتم. مامان یکی از پاهاشو روی پای دیگه اش انداخته بود و به پشتی مبل تکیه داده بود. رضا هم دستاشو تو هم قفل کرده و

اندکی به سمت جلو خم شده بود. روی یکی از صندلیها کنار مامان نشستم. هر دو شون زل زده بودن به من، اخم کردم و گفتم:

- آدم ندیدین؟

مامان خندید و گفت:

- آدم بداخلاق ندیدم. تو این خونه فقط تو خوش اخلاق بودی که چند وقته معلوم نیست چته!

رضا زیر لبی گفت:

- مامان بیخیال ...

مامان هم آهی کشید، پاهاشو جابه جا کرد و یه دفعه بی مقدمه گفت:

- یه خبر دارم رزی.

با خونسردی و بی تفاوتی گفتم:

- چه خبری مامان؟ خوب یا بد؟

دونه ای انگور از ظرف جدا کرد، توی دهنش گذاشت و گفت:

- نمی دونم اونش دیگه به تو بستگی داره!

- یعنی چی؟

- برای سپیده خواستگار اومده.

یه دفعه احساس کردم جلوی چشمام سیاهی رفت. دستههای صندلی رو چنگ زدم. داشتم حسادت رو با جز جز بدنم حس می کردم. چرا سپیده

بازیچه نشد؟!! خوش به حالت سپیده! خوش به حالت! مامان بی توجه به حال من گفت:

- حالا بگو کی؟

نیازی به پرسیدن نبود، فقط سرمو تکون دادم که یعنی کی؟ مامان اصلاً متوجه وضعیت اسفبار من نبود.

علاوه بر من چشمای رضا رو هم می دیدم که هی به مامان اشاره می کرد، ولی مامان اینقدر هیجان زده بود که رضا رو هم ندید و گفت:

- آرمین، دوست داریوش، پسر کیمیا! یادته؟ من نمی دونم این دوتا چطور از هم خوششون اومد؟ چون سپید هم جواب مثبت داده!

با بغضی کشنده در گلو گفتم:

- مبارکش باشه.

سپیده حتی به من نگفته بود! بازم ترحم! ترحم! ترحم! قیافه ام لحظه به لحظه داشت درهم تر می شد، چه روز کوفتی بود امروز! خدایا من چرا

نمی میرم؟!! مامان تازه متوجه حال من شد، به چهره ام دقیق شد و گفت:

- خوب حالا ببینم خوشحال شدی یا ناراحت؟

برای اینکه دلیلی برای ناراحتی ام داشته باشم، گفتم:

- ناراحت شدم. چون اگه سپید ازدواج کنه من خیلی تنها می شم.

بازم دروغ! بازم لاپوشونی! بازم حفظ این غرور لعنتی حال به هم زن! رضا وسط حرفم اومد و گفت:

- دشمنت تنها باشه! پس من کی هستم؟

لبخندی که به رضا زدم تلخ بود، خیلی تلخ، حتی تلخ تر از فنجون قهوه ای که برای خودم ریختم و با مزه مزه کردنش سرم رو گرم کردم. اون

روز توی تنهایی خودم و به دور از چشم بابا و مامان و رضا خیلی گریه کردم. سپیده چه آسون داشت به آرزوش می رسید، ولی من بیچاره باید

تا آخر عمر بنا به تاوان یه اشتباه می سوختم!

کنکور نزدیک بود و من سخت مشغول مطالعه و تست زنی بودم. با غرق شدن توی درس خودمو از مشغولیت های فکری رها می کردم. تنها

چیزی که باعث می شد به زندگیم ادامه بدم توی اون روزای کوفتی که حسادت از سپیده منو به مرز نیستی می کشوند این بود که درسم رو

ادامه بدم. باید دانشگاه قبول می شدم. باید به سپیده و آرمین و رضا و حتی داریوش می فهموندم که ضربه ای که داریوش به من زد اصلاً قابل

توجه نبوده. ولی برای اینکه به اونا ثابت کنم اول باید به خودم ثابت می کردم. برای همینم حسابی غرق کتابام شده بودم، سپیده هم مشغول

خوندن بود. آرمین یه پاش اصفهان بود و یه پاش تهران، خیلی وقتا توی درسایسپیده به دادش می رسید و سپیده ازم می خواست درسای

مشترکمون رو برم با اونا بخونم. اما من اصلاً دلم نمی خواست خلوتشون رو به هم بزنم. از طرفی هم دیدن سپیده و آرمین با هم فقط و فقط منو

یاد حماقت خودم می انداخت. برای همین به تنهایی خودم چسبیدم و هر بار به بهونه ای پیشنهادش رو رد کردم. نامزدی سپیده نزدیک بود. اصلاً

باورم نمی شد که سپیده اینقدر راحت ازدواج کنه. اول می خواست نامزدی رو بندازه برای بعد از کنکور ولی وقتی رفت و اومدهای آرمین رو

دید تصمیم گرفت هر چه زودتر جریان رو رسمی بکنه تا خیال آرمین هم راحت تر بشه. برای مراسم نامزدیش مامان و رضا بیچاره ام کردن.

مامان چند تایی ژورنال خریده بود و با رضا می خواستن از داخل اونا برای من لباس سفارش بدن. دو تا سلیقه کاملاً متفاوت! مامان لباسای

سر و سنگین رو می پسندید و رضا لباسای عجق وجق امروزی! آخر سر مامان از دست رضا خسته شد و رو به من گفت:

- تو چرا لال مونی گرفتی؟ خوب خودت یکی رو انتخاب کن دیگه. همش که نمی شه ما برات بپسندیم.

با خنده گفتم:

- آخه مامان جون شما مگه مهلت می دید؟

در همین حین رضا که هنوز با هیجان ژورنال رو ورق می زد هیجان زده گرفتش به سمت من و گفت:

- ببین رزا این لباس محشره! به تو هم خیلی می یاد.

بعد با لحن خاصی رو به مامان گفت:

- در ضمن جلف هم نیست.

ژورنال رو گرفتم و با دقت به لباس خیره شدم. لباس بلند قهوه ای رنگی بود که سرتاسر پر از پولک و منجوق بود. تلالوی زیبایی داشت. از بالا

تا سر زانوها تنگ تنگ بود و از زانو به بعد چین می خورد و گشاد می شد. یه کم هم دنباله داشت. بالای لباس هم به صورت دکلته بود و شالی

از جنس خود پارچه برای پوشوندن گردن و بازوها قرار داده شده بود. برام خیلی هم مهم نبود چی بپوشم، برای همینم سرم رو تکون دادم و

گفتم:

- همین خوبه!

مامان گردن کشید و گفت:

- ببینم ...

ژورنال رو دادم دست مامان و خودم پا روی پا انداختم. هنوزم نگاه رضا بهم همراه نگرانی بود. از وقتی جریان ازدواج سگیده و آرمین پیش

اومده بود باز داشتم توی یه افسردگی خاص فرو می رفتم. و رضا می خواست بازم جلوشو بگیره اما خیلی هم موفق نبود. مامان گفت:

- خوبه! شیکه ... همین رنگ رزا؟!!

رضا قبل از من گفت:

- آره ... به رنگ موهاش خیلی می یاد.

مامان از جا بلند شد ژورنال رو برداشت، رفت پشت سر مرضا یکی یواش زد پس گردنش و در حالی که ادشو در می آورد گفت:

- خاله زنک! تو رو چه به این حرفا؟!!

قبل از اینکه رضا بتونه چیزی بگه مامان رفت سمت اتاقش تا سوئیچ ماشینش رو برداره و بره برای خرید پارچه.

به محض اینکه مامان، من و رضا رو تنها گذاشت رضا گفت:

- رزا بیا اتاق من کارت دارم.

- چی کار داری رضا؟ حوصله ندارم.

چشماشو گرد کرد و گفت:

- می گم بیا کارت دارم.

به دنبال این حرف از جا بلند شد، دستمو گرفت و از روی صندلی بلندم کرد. با بی حالی در حالی که زیر لب غر غر می کردم، همراه رضا به

اتاقش رفتیم. رضا در رو بست و من روی یکی از مبل های راحتی اتاقش نشستم. سر کشوی میزش رفت و بعد از در آوردن پاکتی کنارم

نشست. گفتم:

- چی کارم داری؟ این چیه؟

کله شو با انگشت اشاره اش خاروند و گفت:

- رزا قول می دی که عصبانی نشی؟

- چی شده رضا؟

- باید قول بدی.

پوفی کردم و گفتم:

- خیلی خوب سعی می کنم.

- قول بده.

دستمو تو هوا تکون دادم و با عصبانیت گفتم:

- لا اله الا الله خیلی خوب قول می دم!

پاکت رو به سمتم گرفت و گفت:

- بیا این مال توئه.

پاکت رو گرفتم و با تعجب نگاش کردم. رضا گفت:

- چته جن دیدی؟

پاکتو تکون تکون دادم و گفتم:

- این چیه رضا؟

قیافه اش رو کج و معوج کرد و گفت:

- یه نامه اس.

- دارم می بینم، ولی از طرف کیه؟

- از طرف ... خوب بخون می فهمی دیگه.

- تا نگی من در این نامه رو باز نمی کنم.

- خوب از طرف ... از طرف ...

اعصابم خیلی ضعیف شده بود طاقت صبر کردن نداشتم، داد کشیدم:

- مرگو از طرف ... دِ جون بکن دیگه!

- اِ ببین از بس بد اخلاقی می ترسم بهت بگم دیگه! بی تربیت.

از جا بلند شدم و گفتم:

- رضا یا حرف می زنی یا ...

رضا دستاشو بالا آورد و گفت:

- خیلی خوب می گم می گم. چرا عصبانی می شی؟

بعد چشماشو بست، دستاشو رو به آسمون دراز کرد و گفت:

- خدایا خودمو به خودت می سپرم ... از طرف ایلیاس.

با عصبانیت داد کشیدم و گفتم:

- کی؟

رضا با حالتی خنده دار پرید پشت صندلی و گفت:

- هیشکی به خدا تقصیر من نیست! این ایلیا پدر منو در آورد از بس که اومد دم دانشگاه.

با تمسخر گفتم:

- هه هه دلمون خوشه داداش داریم و داداشمون هم غیرت داره!

رضا از پشت مبل بیرون اومد و با جدیت، طوری که مشخص بود بهش برخورده گفت:

- چی داری می گی رزا؟ این ربطی به غیرت نداره. اون که نمی خواد باهات دوست بشه! ایلیا تو رو از من خواستگاری کرد! هزار بار از من

خواهش کرد. نمی تونستم باهاش با خشونت رفتار کنم. البته خیلی هم اون اوایل تحویلش نمی گرفتم، ولی بعد کم کم دلم به حالش سوخت.

باز اعصابم تحریک شده بود، چشمامو بستم و جیغ کشیدم:

- تو دلت باید به حال من بسوزه! تو باید به حال من که خواهرت هستم خون گریه کنی! اونوقت ...

قبل از اینکه بتونم حرفمو کامل کنم، بغلم کرد و گفت:

- رزا می دونم با این حالی که تو داری نباید این حرفو می زدم، ولی من عملم و عقلم یه کم با هم تاخیر داره. تو باید منو ببخشی! حالا هم اگه

نمی خوای اینو بخونی بده برم پسش بدم. من گفتم گرفتن نامه اش و دوباره جواب رد بهش دادن می تونه از رو ببرتش. وگرنه محال بود تو رو

اذیت کنم ... رزایی ... خواهری آروم باشه دیگه ... اینقدر نلرز عزیز من ... اصلا گور بابای ایلیا هم کرده!

فین فین کردم، کم کم داشتم آروم می شدم. خشمم لحظه ای بود و بی اراده.

خودمو از تو بغل رضا بیرون کشیدم و در حالی که به نامه نگاه می کردم، گفتم:

- از دست تو من نمی دونم چی کار کنم! خوبه می بینی حال منو!

لبخندی زد و گفت:

- حق داری! ببخشید ... بده من نامه رو می برم پسش می دم بهش هم می گم دیگه مزاحم تو نشه. خوبه؟

باز به پاک توی دستم خیره شدم. داشتم وسوسه می شدم بخونمش، از اینکه حرفای دروغا پسرا رو بشنوم حرصم می گرفت، اما همین که

تجربه تلخ گذشته ام باعث می شد به دروغاشون پی ببرم آروم می شدم. دیگه محال بود گول بخورم. برای همین گفتم:

- حالا که دیگه دادی می خونم چه زری زده! ولی بار آخرت باشه رضاها!

رضا وقتی دید آروم شدم، با خوشحالی، تند و سریع گفت:

- باشه باشه قول می دم.

اشکامو پاک کردم و از جا بلند شدم. می خواستم برم توی اتاق خودم نامه رو بخونم رضا هم جلومو نگرفت . ته دلم خوشحال بودم که ایلیا به

جای رضا با مامان یا بابا حرف نزده. اصلا حوصله نداشتم برای رد کردن ایلیا برای بابا و مامان دلیل و منطق بیارم. وارد اتاقم که شدم، روی

تخت نشستم و بی حوصله پاکتو باز کردم. باز که نه! تقریباً پاره کردم. نامه خیلی خودمونی نوشته شده بود :

به نام آنکه باعث شد عاشق بشم

رزای عزیزم سلام هیچ نمی دونم از کجا شروع کنم و چی بنویسم اصلاً نمی دونم

حرف حسابم چی هست تنها و تنها اینو می دونم که عاشقت شده ام به حدی که

قابل بیان نیست. رزای عزیزم هیچ میدونی اسم قشنگت برام معنای عشق میده

چون اسم گلیه که بیان عشقه ودلدادگیه هیچ نمیدونم چرا اون روز از حرف من

اینقدر عصبانی شدی شاید من حرف بدی زده باشم ولی باور کن که من جز حرف

دلم چیزی نگفتم اون روز تا شب تو خیابونا پرسه زدم و خودم رو سرزنش کردم

حتماً فکر می کنی که دیوونه شدم خوب شاید هم حق با تو باشه و من واقعاً

دیوونه اون دوتا چشم تو شده باشم همیشه خدا رو شکر می کنم که چشمای منو

با تو یه شکل و یه رنگ آفریده این باعث می شه که دلم زیاد برات تنگ نشه رزا

می دونم که زیاد از حد چرت و پرت می گم ولی باور کن دست خودم نیست همین

که میدونم تو قراره این نوشته ها رو بخونی دست وپامو گم میکنم رزای قشنگم

من از همون روزای اولی که به دنیا اومدی عاشقت شدم ولی این رازو تو دلم نگه

داشته بودم تا عشقم که تو باشی بزرگ بشه خانم بشه فکر می کنم که حالا دیگه

وقت این رسیده باشه که به تنها آرزوی زندگیم که ازدواج با تو باشه برسم رزا اگه

بگی نه منو از آسمون به زمین پرت میکنی ولی اگه جوابت مثبت باشه پرواز کردنو

به من یاد میدی امیدوارم با عشقت یه پرنده بشم نه یه بند باز مرده

فدای تو همیشه خاک پای تو ایلیا

بعد از خوندن نامه کاغذ رو مچاله کردم و داخل سطل آشغال انداختم و با غیظ گفتم:

- آره جون خودت! همتون اولش از این چرت و پرتا می گین، ولی بعد از یه مدت همه اونا یادتون می ره. از هر چی عشقه متنفرم! زندگی منم

شده شبیه زندگی تو قصه ها، هیچیش به واقعیت نمی خوره. همه دروغ و ریا!

ایلیای احمق مثل بچه های دبیرستانی برام نامه عاشقونه نوشته بود! کارش به جای اینکه به نظرم قشنگ بیاد مسخره بود و حرص در بیار. اما

خیلی زود فراموشش کردم، مثل همه حادثه های دیگه زندگیم ... ضربه ای که بهم خورده بود اینقدر بزرگ بود که این ضربه های کوچیک خیلی

زود کمرنگ و بعد محو می شدن ...

دقیقا یه هفته بعد لباسم آماده شد، و نامزدی سپیده فردای همون روز بود. تو طول این مدت خریدهاشون رو با آرمین انجام داده بودن. و تموم

مدت یا سپیده یا آرمین به اصرار ازم می خواستن که همراهیشون کنم. ولی من نمی تونستم. چون مطمئناً با به یاد آوردن بلایی که به روزم

اومده بود گریه ام می گرفت و روز اون دوتا رو هم خراب می کردم. لباس اماده شده، درست شبیه طرحی بود که دیده بودم. پارچه اش هم شبیه

همون بود. رنگ قهوه ای که به قول رضا بدجور به رنگ موهای حنایی من می یومد. یه جفت کفش قهوه ای رنگ هم خریده بودم که حدود

هشت سانت پاشنه داشت. به قول رضا دراز که بودم، حالا دیگه نردبون دزدا شده بودم. نمی دونم چرا هیچ ذوقی نداشتم. اگه تو شرایط دیگه ای

بود از کنار سپیده تو این چند روز تکون نمی خوردم و کلی سر به سرش می ذاشتم، ولی حالا دیگه دل و دماغ گذشته رو نداشتم. حتی دلم نمی

خواست که فردا به مراسم برم و آرزو می کردم خیلی دیر فردا بشه. چون می دونستم که خونواده های عمو فرشاد و فرزاد هم دعوت دارن،

پس مطمئناً ایلیا هم بود. اصلاً دلم نمی خواست باهاش روبرو بشم. حوصله اش رو به هیچ عنوان نداشتم. ولی مثل همیشه بازم کاری از دستم

بر نیومد و فردا از راه رسید. مامان از صبح بال بال می زد که هر چه زودتر خودشو برسونه اونجا، اون از من بیشتر ذوق داشت! همینطور به

من و رضا و بابا تشر می زد که عجله کنیم. ما هم که یکی از یکی خونسردتر بی توجه به داد و هوارهای مامان با خونسردی آماده شدیم، وقتی

سوار ماشین می شدیم که راه بیفتیم مامان بیچاره دیگه نا و قدرتی برای حرف زدن نداشت از بس جیغ جیغ کرده بود. مراسم از ساعت شش

عصر شروع می شد، ولی ما زودتر دعوت داشتیم. یکی از روزای آخر ماه اردیبهشت بود. هوا یه کم گرم تر شده بود و سبزی درخت ها از

همیشه سبز تر ... اردیبهش عروس ماه ها بود! خونه خاله زیاد با خونه ما فاصله نداشت. چند خیابون پایین تر بود. بالاخره رسیدیم و وارد

خونه شدیم. سرتاسر باغ رو چراغونی کرده بودن و میز و صندلی چیده بودن. البته مراسم توی خونه برگزار می شد اما برای اینکه افرادی که

حوصله موسیقی رو ندارن راحت باشن حیاط رو هم آماده کرده بودن. اون روز قرار بود خطبه ای هم خونده بشه. با دیدن حیاط و ریسه های

لامپ آهی از ته دل کشیدم. رضا که کنارم راه می یومد گفت:

- چی شده رزا؟

فقط کم موند رضا بفهمه من حسودیم شده! برای همینم سریع لبخندی نیم بند زدم و گفتم:

- هیچی

- هیچی که خیلی زیاده.

به لبخندم عمق دادم و چیزی نگفتم. رضا با احتیاط گفت:

- رزا ...

- بله؟

- راستش از دیشب تا حالا یه سوال برام پیش اومده که داره خفه ام می کنه.

- بپرس.

- اون، دوست آرمین، شوهر سپیده اس مگه نه؟

می دونستم که منظورش از اون داریوشه! برای رعایت حال من اسمش رو نمی آورد. آخ که چقدر رضا خوب و مهربون بود. خیلی آروم گفتم:

- آره.

- رزا به نظر تو ممکنه که ... امشب ... اونم بیاد اینجا؟

برق سه فاز از کله ام پرید و خشک شدم سر جام. نگام تو نگاه رضا میخ شده بود و انگار منتظر بودم هز آن بگه شوخی کردم! اه! چرا این

قضیه به فکر معیوب خودم نرسید؟ مگه نه اینکه داریوش دوست صمیمی آرمین بود؟ پس حتماً امشب هم تو مراسم عقد دوستش شرکت می

کرد! باز من باید می دیدمش! لابد کنار همسرش ... خدایا چرا این عذابی که من می کشم تموم نمی شه؟!! یه دفعه سردم شد و لرز کردم. از

شدت سرما دندونام به هم می خورد. رضا دست پاچه شد و گفت:

- رزا چت شد؟ من احمق باز نسنجیده حرف زدم! رزا چته؟

به زور گفتم:

- چیزیم نیست. فقط بذار یه کم بشینم.

مامان و بابا که جلوتر از ما می رفتن، به ساختمون رسیدن و وارد شدن. بی حال و جون روی یکی صندلی های کنار دیوار نشستم. آفتابی که

تو حیاط تابیده بود، باعث گرم شدنم می شد و از به هم خوردن دندونا و سرمای درونم کم می کرد.رضا داشت کنارم بال بال می زد و هی حالمو

می پرسید. اما نمی شنیدم، نمی خواستم که بشنوم. شب پیش چشمم پر رنگ و پر رنگ تر می شد. باید با داریوش چشم تو چشم می شدم، باید

دست حلقه شده زنشو دور بازوش می دیدم. باید می رفتم جلو بهش تبریک می گفتم و خونسرد لبخند می زدم. باید به روی خودم نمی اوردم. باید

می رقصیدم. باید می چرخیدم. باید می خندیدم ... باید ... باید ... دستای رضا شونه هامو فشرد و صداشو بالاخره شنیدم:

- رزا ... رزا جان ... خوبی؟ رزا داری سکته م می دی! من می رم مامانو صدا کنم ...

صدا کردن مامان مصادف بود با خبردار شدن همه اونایی که تو خونه بودن و می دونستم که کم نیستن! پس سریع مچ دستشو گرفتم و گفتم:

- من خوبم! خوبم رضا لازم نیست قشون کشی کنی ...

دستمو محکم گرفت، نشست کنارم و گفت:

- بدنت یخ زده دختر!

آهی کشیدم و گفتم:

- فقط یه لحظه شوکه شدم! اصلا یادم نبود ... بالاخره ... باید با حقیقت روبرو بشم. مهم نیست ...

رضا دستمو فشار داد و سرمو چسبوند به سینه اش. داشتم از وجود برادرم انرژی می گرفتم که صدای داد آرمین و سپیده از روی ایوون بلند

شد. اومده بودن دنبالمون و حالا هم داشتن فحشمون می دادن که عین عاشق و معشوقا نشسته بودیم کنار هم. اونا چه خبر داشتن از درد

من؟!! از جا بلند شدم ، دست رضا رو کشیدم و گفتم:

- بریم تو داداشی ... الان برامون حرف در می یارن ...

لبخندی رضا هم تلخ بود ... مثل خودم...

همه با هم وارد خونه شدیم، سعی می کردم در جواب تیکه ها و مسخره بازی های سپیده و آرمین جوابی بدم که خیلی هم با رزای گذشته فرقی

نداشته باشم. زندایی و صدف و خاله و سپیده و آرمین و پدر مادرش، سام و عمو پیمان و مینو و دایی شهرام هم اومده بودن. حوصله هیچ

کسو نداشتم، اما کاملا با ظاهری معمولی با تک تکشون دست و روبوسی کردم و روی یه صندلی جدا نشستم. رضا رفته بود تو اتاق سام و من

مجبور بودم تنهایی سر کنم. داشتم با انگشتای بلند دستم بازی می کردم که آرمین و سپیده اینطرف و اون طرفم نشستن. آرمین گفت:

- رزا خانوم کم پیدا شدی؟

سپیده سریع گفت:

- مردشور برده کلاس می ذاره.

با دلخوری گفتم:

- من کلاس می ذارم؟ برای کی؟

- نمی دونم والا! اینو باید تو بگی. ببین من چقدر بهت زنگ زدم و التماست کردم که با من برای خریدام بیای تا یه خورده از اون سلیقه ملیحه

بگومیت استفاده کنم، ولی تو همش گفتی نه نمی تونم، سرم درد می کنه، پام گرفته، دیسک کمرم عود کرده!

بی جون خندیدم و گفتم:

- گمشو سپید من کی از این حرفا زدم؟

- وقت گل نی. تو اینقدر برای من ناز نکردی؟

آرمین با ملایمت دست سپیده که روی پشتی مبل من گذاشته بود گرفت و گفت:

- ببین سپید حالا یه کاری بکن که بره.

نگام رو دستاشون خشک شد، خیلی از چشمم فاصله نداشت ... دیدم ... دیدم و سوختم ... دیدم و یاد اخرین شب با داریوش بودنم افتادم ... شبی

که به درخواستش احترام گذاشتم و بعد اون خیلی راحت منو متهم به نانجیبی کرد ... شبی که درخواست عشقم شد درخواست خودم و نفهمیدم با

این کار دارم خودمو شخصیتمو زیر سوال می برم! صدای پر ناز سپیده همراه با ضربه ای که به بازوم کوبید از افکارم جدام کرد:

- خیلی خوب دیگه دعوات نمی کنم، ولی اگه یه بار دیگه...

انگشت سبابه اش رو که به نشونه تهدید تو هوا تکون می داد، گرفتم و گفتم:

- خیلی خوب مامان بزرگ دیگه تکرار نمی شه. خوبه؟

پاشو رو پاش انداخت و با لودگی گفت:

- بله. حالا پاشو برامون برقص.

می دونستم شوخی می کنه، برای همین هم اخم کوچیکی کردم و گفتم:

- اِ باز تو چرت و پرت گفتی؟

سپیده غش غش خندید و گفت:

- مگه بده؟ برا من نرقصی برای کی می رقصی پس؟! اصلا بیخیال اینو می خواستم بهت بگم، بعدازظهر تو هم با من می یای آرایشگاه دیگه؟

با تعجب گفتم:

- من؟ من دیگه برای چی؟

- وا خوب معمولا زنا برای چی می رن آرایشگاه؟

مسلما نمی رفتم، حوصله این بزک دوزک کردنا رو نداشتم. وقتی حوصله خودمو هم نداشتم دیگه بقیه اش معلومه بود! خشک و بی حوصله

گفتم:

- نه من دیگه کجا بیام؟ خودت برو ...

چشمای قهوه ای روشنشو گرد کرد و گفت:

- شما غلط می کنی! باید بیای. برات وقت گرفتم.

اینبار نوبت من بود که چشمامو گرد کنم:

- آخه واسه چی؟ من خودم می تونم موهامو درست کنم. آرایشم که نمی کنم، پس دلیلی نداره ...

- اگه خودت درست کنی به قول رضا شبیه شعبون بی مخ می شی. تو جای خواهر منی بیشعور! باید همراهم باشی، تو نباشی من کیو با خودم

ببرم؟ سامو؟ باید بیای، می خوام امشب غوغا کنی!

پوزخندی زدم و گفتم:

- به چه مناسبت؟!! این تویی که باید امشب نگین مجلس باشی.

ابرو بالا انداخت و گفت:

- برای اینکه من یه چیزی می دونم که تو نمی دونی.

اعصابم خورد شد:

- سپیده مثل آدم حرفتو بزن اینقدر لقمه رو دور سرت نچرخون لطفاً.

- اِ چقدر تو خنگ شدی رزا! امشب قراره یه نفری بیاد اینجا که دلم می خواد جلوش ستاره باشی.

می دونستم کیو می گه، اون تو چه فکری بود و من تو چه فکری! من تو فکر فرار بودم و اون تو فکر ستاره کردن من ... بازم سعی کردم

خونسرد باشم ... بازم سعی کردم لرزش لعنتی بدنمو قطع کنم:

- کی؟

عصبانی شد و گفت:

- سرخکی! عمه من!

برای اینکه عصبی ترش کنم تا از این مقوله پرت بشه، گفتم:

- خوب عمه تو چه ربطی به من داره؟

سپیده نفسشو به نشونه عصبانیت با صدا بیرون داد و گفت:

- بیشعور! امشب داریوش و خاله کیمیا قراره بیان اینجا.

چشمامو بستم، بازم شنیدن اسمش تو دلم غوغا به وجود اورد. وقتی خودم تو ذهنم یادش می کردم اینقدر که دیگرون اسمشو می بردن عذاب

نمی کشیدم. کاش سپیده زودتر بهم گفته بود اونوقت هر طور شده بود از زیر مهمونی امشب در می رفتم و نمی اومدم. حتی اگه همه دلخور می

شدن، حتی اگه سپیده باهام قهر می کرد. چشمامو باز کردم و با صدایی که می لرزید و هیچ جوره نمی تونستم لرزششو قطع کنم گفتم:

- چرا زودتر به من نگفتی؟

حال خرابمو می فهمید، دستمو گرفت توی دستش و گفت:

- چون می دونستم اگه بفهمی بیست کیلومتری خونه ما هم پیدات نمی شه.

اقت موندن نداشتم، واقعا طاقت دیدنش رو نداشتم. به درک بذار هر کی هر چی می خواد پشت سرم بگه، فقط می خواستم برم. می خواستم فرار

کنم. سپیده گفت داریوش و خاله کیمیا ، نگفت با زنش می یاد! اما اگه زنش رو هم دنبالش می دیدم دیوونه می شدم. سپیده لابد مراعات منو

کرد، از جا بلند شدم و گفتم:

- الان هم دیر نشده. من ترجیح می دم برم خونه.

سپیده با عصبانیت دستمو کشید و در حالی که می شوندم سر جام، گفت:

- بگیر بتمرگ سر جات!

آرمین که تا اون لحظه سکوت کرده بود گفت:

- ببین رزا این داریوش به سرش زده! اون تو رو خیلی دوست داشت. من حاضر بودم روی عشق اون قسم بخورم. نمی دونم چرا یه دفعه پشت

پا زد به همه چیز! ولی تو هم اینو بدون که اگه بخوای جا بزنی نه تنها داریوش، بلکه خونواده ات هم می فهمن موضوع از چه قراره!

به زور جلوی بالا رفتن صدامو گرفتم و گفتم:

- یعنی چه آرمین؟ چی رو قراره بفهمن؟ اصلا بذار بفهمن ... همه بفهمن بهتر از اینه که با دوست عوضی و تو زنش چشم تو چشم بشم ...

سپیده با تعجب به من نگاه کرد و خواست چیزی بگه که آرمین پیش دستی کرد و با کلافگی گفت:

- هنوز زنی در کار نیست رزا ... داریوش با مامانش می یاد. بعدش هم من یه سوال ازت می پرسم ... صادقانه جوابمو بده ...

سپیده پرید وسط حرفش و گفت:

- آرمین ... زن چیه؟!!! یعنی چی؟!!!

آرمین دست سپیده رو گرفت و با چشماش بهش اشاره کرد یعنی فعلاً هیچی نگو، بعد چرخید سمت من و گفت:

- رزا ... تو هنوزم داریوش رو دوست داری؟

خندیدم، هیستیریک، بلند، بریده بریده و گفتم:

- جوک می گی؟!!!

- جدی پرسیدم رزا!

خنده م بند اومد، دندونامو روی هم فشار دادم و گفتم:

- معلومه که نه! حالم ازش به هم می خوره. موجودی به آشغالی اون ندیدم!

خیلی خونسرد پا روی پا انداخت و گفت:

- خیلی خوب پس اگه نظرت اینه باید بمونی تا بهش بفهمونی هیچ ارزشی برای تو نداشته و تو خودتو به خاطر اون عقب نکشیدی. باید بهش

بفهمونی که این موضوع هیچ ضربه ای به تو نزده. خوب؟

به فکر فرو رفت. آرمین بد نمی گفت، اگه توان انجام این کار رو پیدا می کردم خیلی خوب می شد. که بمونم، که از بالا نگاش کنم، که بهش

پوزخند بزنم و بهش نشون بدم من خیلی هم آرومم. که برام پشیزی ارزش نداشته و نداره! ولی اگه می تونستم!!! من اگه از اونجا می رفتم همه

اونایی که جریان رو می دونستن فکر می کردن که من هنوزم داریوش رو دوست دارم و طاقت دیدن اونو در حالی که به یه نفر دیگه تعلق داره

رو ندارم. من که تا اینجا این همه زجر کشیده بودم، اینم روش! با صدایی که به زور شنیده می شد گفتم:

- خیلی خوب می مونم.

سپیده دو کف دستشو به هم کوبید و گفت:

- عالیه باید با من بیای بریم آرایشگاه.

فکری از ذهنم گذشت که باعث شد بی اختیار لبخند بزنم. گفتم:

- باشه می یام!

آرمین خودش ما رو تا دم آرایشگاه رسوند. وقتی که از ماشین پیاده می شدیم گفت:

- هر وقت که کارتون تموم شد یه زنگ به من بزنید تا بیام دنبالتون.

سپیده ساک لباساشو برداشت و گفت:

- باشه عزیزم.

آه کشیدم، دوتایی با آرمین خداحافظی کردیم و وارد سالن بزرگ آرایشگاه شدیم. به جز من و سپیده مشتری دیگه ای اونجا نبود. وسایلمونو به

دختر بیست و سه چهار ساله ای دادیم و سپیده همراه خانوم مسنی که مدیر آرایشگاه هم بود به اتاقی دیگه رفت، چون تقریباً حکم عروس رو

داشت و ما تا تموم شدن کار نباید می دیدیمش! همون دختری که وسایلمون رو تحویل گرفته بود رو به من گفت:

- اینجا بشینین ...

و به صندلی گردانی جلوی یکی از آینه ها اشاره کرد. مانتومو در اوردم، شالمو هم برداشتم و نشستم روی صندلی.

دستی زیر موهای بلند و پر پشتم فرو کرد و گفت:

- چه مدلی دوست دارین خانم؟

- راستش نمی دونم، ولی خوب یه مدلی می خوام که یه جورایی خیلی خاص و منحصر به فرد باشه!

با لبخند سرشو تکون داد و گفت:

- اوکی ... می دونم باید چی کار کنم.

بعد تند تند شروع به پیچیدن موهام با بیگودی های سایز متوسط کرد. یه ساعتی کار پیچیدن موهام طول کشید، بعد از اون کلاه پلاستیکی روی

سر باد کرده ام کشید و زیر سشوار داغ نشوندم. همه حواسم پی شب و حوادثی بود که ممکن بود رخ بده. شاید اگه داریوش نمی خواست بیاد

می تونستم خودمو راضی کنم که یه کم خوش بگذرونم. اما حالا چی؟! همه اش نگران این بود که بغضم با دیدنش بترکه و بزنم زیر گریه. یا

کنترلم رو از دست بدم برم تا می خوره بزنمش! دوست داشتم زل بزنم تو چشماش بگم نا نجیب تویی نه منی که فقط با تو بودم! امشب یه

جورایی شب نامزدی رضضا هم محسوب می شد چون مهستی و خونواده اش هم به درخواست بابا می یومدن و حضور مهستی کنار رضا رابطه

شون رو رسمیت می بخشید. نمی دونستم استرس روبرو شدن با خونواده مهستی رو داشته باشم، چون بالاخره برخورد اول خیلی مهمه! یا

استرس روبرویی با داریوش و خاله کیمیا ... خوبه زنش نمی یومد! حدود یه ساعت زیر سشوار نشسته بودم. گوشواره هام حسابی داغ شده بود

و پوستمو می سوزوند. وقتی سشوار رو خاموش کرد شروع کرد به باز کردن بیگودی های سرم. موهام حسابی فر خورده بود. موی فر خیلی

به صورتم می یومد. موها رو ژل می زد و بالای سرم با گیر سر کوچکی محکم می کرد و ادامه اونو از طرفین صورتم آویزون می کرد. بینش

هم یه قسمتایی از موهامو صاف کرد و سیخ سیخ ژل زد که صاف و فر در هم قاطی بشه. مدلش محشر بود! خیلی خوشم اومد. بعد از اتمام

موهام سراغ آرایش صورتم رفت. آرایشی ملیح و دخترونه روی صورتم زد که زیباییم رو بیشتر کرد. بعد از اتمام آرایش سراغ ویترین وسط

سالن رفت و تاجی کوچیک و خیلی ظریف طلایی رنگی ازش بیرون آورد ، روی میز وسط سالن گذاشت و بعدش به سمت تلفن رفت و با نگهبان

ساختمان تماس گرفت:

- مش باقر قربون دستت از گلفروشی پایین پنج شاخه رز نارنجی بخر و بیا.

بعد از اون گوشی رو قطع کرد و گفت:

- امشب حسابی باید مواظب خودت باشی وگرنه به خونه نرسیده می دزدنت!

جوابش فقط یه لبخند جمع و جور بود. همین قر و فر و مسخره بازی ها رو کم داشتم فقط با این حالم! پنج دقیقه بعد زنگ در به صدا در اومد.

خانم آرایشگر که اسمش مونا بود، در رو باز کرد و گلا رو از نگهبان تحویل گرفت. سپس با دقت تمام گلا رو کامل از شاخه جدا کرد و با سیم

های باریکی به تاج وصل کرد. وقتی کارش تموم شد تاج رو گرفت به طرفم و گفت:

- خوب شد؟

واقعا قشنگ شده بود! گفتم:

- عالیه مونا جون مرسی.

تاج رو با دقت روی سرم البته به صورت کج و روی قسمت راست سرم قرارش داد و با چند تا گیر سر محکمش کرد. تو آینه خودم رو با دقت بر

انداز کردم. خوشگل بودم. خودم اینو خوب می دونستم، اریوش چطور تونست از من بگذره؟ درسته که همون دو سه نفر دوست دخترشو هم که

من دیدم خیلی خوشگل بودن و چیزی از من کم نداشتن، اما بازم حق نداشت با من چنین معامله ای رو بکنه. داریوش باید عقوبت کاراشو پس

می داد. باید می فهمید از چه لعبتی گذشته! لباسمو از داخل کاورش در آوردم و تو اتاق پرو پوشیدم. مونا با پدر براق کننده ای بالا تنه برهنه

امو و قسمتی از پامو که از چاک پیرهن بیرون می زد رو براق کرد. دیگه حرف نداشت! ساعت هفت بود. مهمونی از ساعت هشت شروع می

شد، ولی کار سپیده هنوز تموم نشده بود. به در اتاق زدم و گفتم:

- سپید تموم نشد؟

خانم آرایشگر گفت:

- تا نیم ساعت دیگه تمومه.

بعد از اون صدای سپیده اومد که گفت:

- یه زنگ بزن به آرمین بگو بیاد.

- باشه.

به دنبال این حرف با تلفن اونجا شماره آرمین رو گرفتم. بعد از چند بوق پی در پی آرمین با صدایی ناراحت گوشی رو جواب داد:

- بله؟

- سلام آرمین منم رزا.

- سلام کارتون تموم شد؟

- آره زنگ زدم که بیای دنبالمون.

- راستش رزا...

لحنش طوری بود که کاملا مشخص بود یه اتفاقی افتاده! نگران شدم و گفتم:

- چی شده؟

نفسشو فوت کرد و گفت:

- من نمی تونم بیام.

با تعجب گفتم:

- نمی تونی؟ یعنی چه که نمی تونی؟ پس ما چی کار کنیم؟ چی شده آرمین؟

آرمین خندید و گفت:

- بابا یکی یکی بپرس. خودم نمی تونم بیام، ولی یه نفر دیگه رو الان می فرستم بیاد دنبالتون. بذار یه نفرو پیدا کنم که بیکار باشه.

- خودت چرا نمی تونی؟

- راستش چیزه ... به سپیده نگی ها. داشتم از گلفروشی می اومدم که یه موتور پیچید جلوم. برای اینکه به اون نزنم، زدم به یه درخت و ماشین

داغون شد. حالا سعی می کنم یه نفرو پیدا کنم یا سام یا رضا رو می فرستم بیان سراغتون.

با نگرانی گفتم:

- حالا خودت خوبی؟ چیزیت نشد؟

- نه من خوبم. فقط رزا به سپیده نگی ها! الکی نگران می شه فقط ...

- خیلی خب نمی گم.

- یه خورده صبر کنین تا من بفرستم بیان دنبالتون. نیاین پایین ها!

- باشه فقط زودتر. اگه کسی نیست هم زود خبر بده تا ما با آژانس بیایم ...

- خیلی خوب فعلاً خداحافظ.

- خداحافظ.

بعد از قطع کردن تلفن روی یکی از مبلا لم دادم. مونا هم جلوی یکی از آینه ها مشغول آرایش صورت خودش بود.داشت گرمم می شد، اسمش

اردیبهشت بود اما رسماً تابستون شده بود. یکی از ژورنال های روی میز رو برداشتم و مشغول تماشا شدم. هنوز ژورنال رو کامل ندیده بودم

که در اتاق باز شد و اول الهه خانم همون آرایشگر سپیده و به دنبالش سپیده با لباس سفید ساده ولی زیبایی که مخصوص امشب دوخته شده

بود، بیرون اومدن. خیلی خوشگل شده بود. ابروهای پیوسته و کمونیش، نازک تر از قبل شده بود و دیگه هم پیوسته نبود. همین قیافشو از این

رو به اون رو کرده بود. با برداشتن موهای زاید صورتش، پوستش هم سفید تر شده و از تمیزی برق می زد. جلو رفتم و در حالی که گونه اش

رو می بوسیدم، گفتم:

- قربونت برم چقدر ناز شدی!

با ناز اخم کرد و گفت:

- تا تو باشی من اصلاً به چشم نمی یام. ورپریده حتی امشب هم از من خوشگل تری.

- غلو نکن دیگه.

هنوز حرفم تموم نشده بود که از نگهبانی تماس گرفته و گفتن که به دنبال من و سپیده اومدن. تند تند برای سپیده گفتم که مشکلی برای آرمین

پیش اومده و اون نمی تونه به موقع خودش رو برسونه. با تعجب گفت:

- پس کی اومده دنبالمون؟

- نمی دونم یا رضا یا سام.

- آرمین کجاست؟ چرا نمی تونه؟!

- مثل اینکه ماشینش بین راه خراب شده بود. رفته ماشینو درست کنه، گفت زود خودشو می رسونه.

سپیده با نگرانی گفت:

- طوریش که نشده؟

خندیدم و گفتم:

- نه بابا ، گفتم ماشینش خراب شده خودش که خراب نشده.

سپیده قانع شد، اما تو صورتش هنوزم نگرانی موج می زد. با تشکر از الهه خانم و مونا از آرایشگاه خارج شدیم. به محض باز کردن در به

دنبال رضا یا سام چشم چرخوندم اما با دیدن فردی که به ماشین تکیه داده بود و سیگار دود می کرد نفس بریده خشکم زد! نفس تو سینه ام

حبس شد و یه قدم رفتم عقب. سپیده که پشت سرم بود غر زد:

- اوی! چته؟!! پامو لگد کردی! برو بیرون دیگه ...

باورم نمی شد که خودش باشه، ولی بود! داریوش بود با همون ظاهر اغوا کننده! سرش پایین بود و به ما نگاه نمی کرد. زل زده بود به دود

سیگارش ... اولین چیزی که اومد تو ذهنم این بود:

- داریوش که سیگار نمی کشید!

دومین چیز:

- چقدر خوش تیپ شده!

کت شلوار مشکی پوشیده بودف با پیرهن مشکی و کروات مشکی. درسته که تیپش سرتا پا مشکی بود اما خیلی بهش می یومد. سپیده که دید

از جام تکون نمی خورم، از کنارم رد شد و یه دفعه سر جاش ایستاد. اونم داریوش رو دیده بود، اما داریوش هنوز متوجه ما نشده بود. سپیده

چرخید به طرفم و گفت:

- این اینجا چی کار می کنه؟ مگه نگفتی سام یا رضا؟

نمی تونستم چشم از داریوش بدارم. قلبم ازش دلگیر بود چشمام ولی نافرمانی می کردن و می خواستن مدتی که ندیده بودنش رو جبران کنن ...

یه دفعه سرشو اورد بالا و ما رو دید. نگاش روی من میخ شد، آخرین پکو به سیگارش زد ... انداختش روی زمین و زیر پا لهش کرد ... سپیده

کمرمو گرفت و یه کم فشار داد:

- به خودت مسلط باش رزا ... بیا بریم ...

بعد از این حرف دستمو گرفت و دنبال خودش کشید ... داریوش چشم ازم گرفت، ولی من هنوزم داشتم با نگام می خوردمش! چرا از رو نمی

رفتم؟! چرا دست از سرش بر نمی داشتم؟ چرا با نفرت نگاش نمی کردم؟ چرا این شیفتگی لعنتی از نگام پر نمی زد؟ چرا با دیدنش یادم رفت

چقدر ازش بیزار بودم؟ چرا هنوزم باورم نمی شه یه بازیچه باشم؟! صداشو شنیدم، معذب از نگاه خیره من سر به زیر شده و همونجوری که

نگاش خیره آسفالت کف خیابون بود زیر لب سلام کرد. سپیده بلند جوابشو داد، ولی من جواب ندادم. می خواستمم نمی تونستم جواب بدم! چه

برسه به الان که اصلا نمیخواستم باهاش هم کلام بشم!

داریوش به روی خودش نیاورد، به ماشینش اشاره کرد و گفت:

- بفرمایید سوار بشید.

سپیده زودتر از من در عقب رو باز کرد و سوار شد. حیف که نمی شد با اون ظاهر آراسته ام با تاکسی برم، وگرنه حتماً از اونجا فرار میکردم.

چیزی که ازش می ترسیدم از همین لحظه اول به سرم اومد. بالاخره نگاه افسار گریخته ام رو به زنجیر کشیدم و رفتم که سوار بشم. محال بود

جلو بشینم پس در عقب رو که اسیر دستای سپیده بود باز تر کردم و خواستم کنارش بشینم که آروم گفت:

- خوب نیست دو تا زن عقب بشینن. برو جلو.

دیگه داشتم از کوره در می رفتم. با اخم در حالیکه هنوز از شوک دیدن داریوش صدام لرز داشت گفتم:

- به من چه که خوب نیست؟

- اِ الاغ می گم زشته! تو برو جلو بشین.

صدامو بردم بالا، برام مهم نبود بشنوه، گفتم:

- من نمی رم، اگه خیلی ناراحتی خودت برو.

بی توجه به خشم و حال خراب من، چشمکی زد و گفت:

- شرمنده من شوهر دارم. اگه جلو بشینم سرمو از دست می دم. ولی تو آزادی، پس بپر جلو.

به دنبال این حرف در رو از دستم بیرون کشید و بست. داریوش معذب کنار در ایستاده بود، وقتی این صحنه رو دید در جلو رو برام باز کرد و با

التماس خیره شد توی چشمام. براق نگاش کردم، طاقت نیاورد، سرشو انداخت زیر. دستش روی دستگیره در میلرزید. این دیگه چه مرگش

بود؟!! این که مرگ رو انداخته بود به جون من، پس خودش چش بود؟ وقت برای کل کل نبود، زمان داشت از دست می رفت، پایین لباسمو جمع

کردم و سوار شدم. در رو آروم به هم زد، چند لحظه ای سر جاش پشت به شیشه مکث کرد و بعد ماشین رو دور زد و سوار شد. واقعاً چه

وضعیتی بود! حتی تو فکرم هم نمی گنجید که توی چنین موقعیتی قرار بگیرم. دوباره سوار ماشین داریوش بشم، دوباره بشینم کنار دستش! نوار

غمگینی توی ضبط می خوند. هر کی نمی دونست فکر می کرد مجلس ختم و عزاداری می ریم. داریوش تموم حواسش به رانندگی بود. چقدر این

حالتشو دوست داشتم! در حالی که شش دونگ حواسش به جلو بود، اخمی نازک چهره ش رو مغرورانه تر و دلنشین تر می کرد. تقریباً روی

صندلی لم می داد و دست چپش رو دراز کرده روی فرمون می ذاشت. دنده رو با انگشت سبابه دست راستش عوض می کرد. دل لعنتیم با دیدنش

توی سینه بی قراری می کرد، دوست داشتم با دو دست گلوی دلمو بگیره اینقدر فشار بدم تا خفه بشه . تا توی دستام جون بده تا دیگه این

موجود عوضی رو نخواد! نگامو ازش گرفتم و به مناظر بیرون خیره شدم. نباید فکرم رو مشغول اون می کردم. چند دقیقه ای تو سکوت گذشت

که داریوش خیلی آروم درست مثل زمزمه گفت:

- خیلی خوشگل شدی!

باز دلم تکون خورد و باز من سرش داد زدم، دستمو مشت کردم. نباید خودمو می باختم، با خونسردی ظاهری، بدون اینکه بهش نگاه کنم گفتم:

- من خوشگل بودم!

سکوت کرد، اما بعد از چند ثانیه آروم گفت:

- بر منکرش لعنت ...

طاقت نداشتم باهام این جوری حرف بزنه، دیگه نداشتم! نمی خواستم بازم بازیچه باشم، نمی خواستم بذارم باز به ریشم بخنده! وسط حرفش

پریدم و با عصبانیت گفتم:

- حالم از این حرفا به هم می خوره! لطفاً تمومش کن.

انگشتای داریوش که دور فرمون محکم شده بود محکم تر شد و سکوت کرد. قلبم بدجنسی می کرد، شایدم داشت نوحه سرایی می کرد. کنجکاو

بودم که بفهمم امشب تا چه حد بدبختی رو به چشم می بینم، پس پرسیدم:

- مریم خانم رو با خودتون نیاوردید؟

پرسیدم اما به این فکر نکردم که شاید جواب داریوش ریشمو خشک کنه! اخم صورتش عمیق تر شد و گفت:

- نه مریم کار داشت، نتونست بیاد.

به جواب دقت نکردم، سوختم وقتی اسم مریم روی لباش جاری شد. آتیش گرفتم، ذره ذره خاکستر شدم. دلم می خواست خرخره اش رو بجوم.

دست خودم نبود، نمی تونستم ببینم جلوی من اسم کس دیگه ای رو به زبون بیاره. مسیر برام طولانی تر از همیشه شده بود، ولی بالاخره

رسیدیم. تموم مکالمه من و داریوش تو همون چند تا جمله خلاصه شد و همون چند تا جمله نصف عمر منو گرفت. سپیده هم که کلا روزه

سکوت گرفته بود! داریوش، جلوی در خونه خاله شیلا ترمز کرد و من و سپیده پیاده شدیم. آرمین کنار در منتظر بود. از اونجا به بعد سپیده با

آرمین همگام شد. دیگه طاقت موندن کنار داریوش رو نداشتم. خیلی سریع خودمو داخل خونه کشیدم و به دو به طرف سالن رفتم. همینطور که

حدس می زدم از قبل کسی توی حیا ننشسته بود و همه سالن رو ترجیح داده بودن. جمعیت زیاد بود و کولر کفاف خنک کردن خونه رو نمی داد.

داخل سالن هوا خیلی گرم بود و دختر و پسر توی هم وول می زدن. بوی اسفند و عطر در هم مخلوط شده و معجون خوش بویی ساخته بود.

مامان با دیدنم به طرفم اومد و بعد از بوسیدنم و تعریف از آرایش آراییشگره، با دست به سمتی اشاره کرد و گفت:

- کیمیا اومده. برو جلو سلام کن. خوبیت نداره.

زیر لب چشمی زمزمه کردم و با اینکه اصلاً دلم نمی خواست با اون همکلام بشم به سمتش رفتم. انتظار داشتم بازم ازش تیکه و کنایه بشنوم.

اما تو دلم قسم خوردم اگه حرفی زد جوابشو بدم، دیگه داریوش وجود نداشت که باه خاطرش دندون سر جیگرم بذارم. اما بر خلاف تصورم،

خاله با محبت گونه مو بوسید و حالمو پرسید. انگار حالا که دیگه خیالش راحت شده بود مهربون شده بود. تازه بیشتر لجم گرفت! چقدر از

آدمای دو رو بیزار بودم. یه کم کنار خاله نشستم اونم به اجبار و در جواب سوالاش جوابای کوتاه زوری دادم. داریوش هنوز نیومده بود تو و

همون توی حیاط مونده بود.از چشمای خاله رضایت رو می شد خوند. می دونستم هنوزم دوست نداره من و پسرش روبرو بشیم، هرچند که

دلیلی براش پیدا نمی کردم. پسر جونش که با شخص مورد نظر مامان باباش نامزد کرده بود. دیگه چه فرقی داشت براشون؟! وقتی دیدم دیگه

طاقت کنار خاله بودنو ندارم بلند شدم و مثلاً برای کمک راهی آشپزخونه شدم. ظاهراً کمکی از دست من بر نمی یومد و همه کارا انجام شده

بود. پذیرایی رو هم که مستخدما داشتن انجام می دادن. اون وسط مونده بودم چی کار کنم! نه حوصله بیرون رفتن و دیدن هیاهوی دختر پسرا

رو داشتم، نه می شد برم توی حیاط، چون داریوش بیرون بود. نه تو این شلوغی می تونستم سپیده رو گیر بکشم و بشینم کنارش. تو آشپزخونه

هم که کمکی از دستم بر نمی یومد، به ستونی که وسط آشپزخونه بود تکیه دادم و به تکاپوی مستخدما خیره شدم. کاچی به از هیچی! تو فکرای

فرسایشی خودم فرو رفته بودم که درست کنار گوشم از جا پروندم:

- نبینم سر گردون باشی عزیزم!

به طرف صدا برگشتم، ایلیا بود. با لبخند در حالی که لیوانی شربت رو بین انگشتاش گرفته بود، کنار به کنارم ایستاده بود. از دیدنش احساس

سرما کردم، ولی با خونسردی ظاهری گفتم:

- حوصله ام سر رفت. هیچ کاری نیست من بکنم.

نگاش عوض شد، چرخید، لیوان شربتش رو روی میز وسط آشپزخونه گذاشت و گفت:

- چرا یه کاری هست!

- چه کاری؟

اومد نزدیکم، قبل زا اینکه بتونم جلوشو بگیرم، دستاشو حلقه کرد دور کمرم و گفت:

- با من برقص عزیزم ...

نمی دونم چرا ازش می ترسیدم. با بی میلی و دستپاچگی هولش دادم عقب و گفتم:

- نه حوصله اشو ندارم. بعدم خوشم نمی یاد بچسبی به من ...

ایلیا خندید و گفت:

- عاشق همین جفتک انداختناتم! خیلی خب! بیا بشینیم یه جا یه کم صحبت کنیم، خیلی وقته دنبال یه فرصتم برای حرف زدن با تو ... رقص بهونه

بود!

چیزی که ازش می ترسیدم داشت سرم میومد، اصلا امادگی حرف زدن با ایلیا رو توی خودم نمی دیدم، چشممو دوختم به جمعیت سالن، داریوش

رو دیدم، پس اومده بود تو ... کنار خاله کیمیا نشسته بود، اما حسابی تو فکر بود و اصلا توجهی به دور و برش نداشت. با صدای ایلیا به خودم

اومدم:

- بریم یه جا بشینیم؟ اصلاً بریم تو حیاط خلوت تره راحت تر می شه حرف زد، خیلی حرفا باهات دارم رزا ...

نفسمو فوت کردم و گفتم:

- من حرفی با تو ندارم ایلیا ...

قیافه اش در هم شد و گفت:

- تو چت می شه رزا؟ چرا اینقدر تلخ شدی؟!!

چی بهش می گفتم؟ می گفتم منو تلخ کردن؟ ایلیا چی کم داشت که من باهاش اینجوری برخورد می کردم؟!!! واقعاً هیچی کم نداشت ... خوشگل

... خوش تیپ ... جذاب ... تحصیلکرده ... آرزوی هر دختری بود ... همیشه اگه می خواستم تو فامیل کسی رو به خوشگلی مثال بزنم دست می

ذاشتم روی رضا و سام و ایلیا ... اما حالا دیگه خوب می دونستم همه چی ظاهر نیست ... و گذشته از اون دیگه نمی تونستم به مرد جماعت

اعتماد کنم. مگه من چند سالم بود؟ همه اش هجده سالم بود! اما تجربه ای که به دست آورده بودم به اندازه کل زندگیم ارزش داشت. اگه می

تونستم دوباره به یه مرد اعتماد کنم و اگه می تونستم ایلیا رو تی قلبم جانشین داریوش کنم قطعاً خوشبخت می شدم، اما نمی تونستم. از

احساس پر از کینه و نفرت خودم هم که چشم پوشی می کردم، یه عمر ایلیا رو به چشم برادرم نگاه کردم. مثل سام! کلا هیچ وقت چشم و نظری

روی پسرای فامیل نداشتم. با صدای ایلیا چشم ازش گرفتم و آه کشیدم:

- رزا نامه منو خوندی؟ مگه نه؟

چرا ایلیا خفه نمی شد؟ چرا دست از سرم بر نمی داشت؟ من یه تنه چقدر فشار رو می تونستم تحمل کنم مگه؟ داشتم کم می اوردم. دوست

داشتم دستامو بذارم روی گوشام بگم تو خفه شو! بعدم برم جلوی داریوش و جیغ بزنم توام از جلوی چشمام گمشو! می دیدمش که با خاله کیمیا

هر از گاهی پچ پچی می کنن و بعد دوباره سرشو می اندازه پایین. یه لیوان خالی گرفته بود دستش و باهاش بازی می کرد....

- رزا حواست کجاست؟ تو هپروت سیر می کنی؟!!!

با کلافگی چشم از داریوش گرفتم و گفتم:

- چی می گی ایلیا؟ چرا دست از سرم بر نمی داری؟ آره نامه ات رو خوندم ... جوابمم همونیه که بوده ...

اخماش بیشتر در هم شد، بازومو گرفت بین دستاش و همینطور که فشار می داد با صدای ناراحت و عصبی گفت:

-دِ ...آخه چرا؟

زل زدم توی چشماش و گفتم:

- من با تو خوشبخت نمی شم. توام با من خوشبخت نمی شی!

پوزخند مسخره ای زد و گفت:

- اوه ببخشید شما خدا هستین؟ این چه حرفیه؟ مگه تو علم غیب داری؟

- نخیر من علم غیب ندارم. نعوذبالله خدا هم نیستم ولی می دونم با تو خوشبخت نمی شم چون من تو رو به چشم برادرم می بینم. نمی تونم به

عنوان شوهر آینده ام بهت نگاه کنم.

دستش شل شد و گفت:

- ول کن این مزخرفاتو! من که برادر تو نیستم! تو فقط یه داداش داری اونم رضاست ...

- بس کن ایلیا ... من حرفمو زدم ... نظرمم عوض نمیشه. از بچگی به تموم پسرای فامیل به چشم برادرای بزرگترم نگاه کردم و با همین دید

بزرگ شدم. تو نمی تونی نظر منو عوض کنی ... فهمیدی؟

- ولی ...

- دیگه ولی و اما نداره.

- رزا...

- خواهش می کنم ایلیا! بذار مثل همیشه با هم خوب باشیم. درست مثل یه خواهر و برادر!

فکش منقبض شد و گفت:

- این حرف آخرته؟

- حرف اول و آخرمه.

- کسی رو دوست داری؟

گوشم سوت کشید، نه من کسی رو دوست نداشتم! من هیچ وقت حماقت نکردم! من هیچ وقت شکست نخوردم، زبونم به حرف اومد:

- معلومه که نه!

- ولی من نمی تونم به این راحتی ازت بگذرم.

از کوره در رفتم و با خشم گفتم:

- باید بگذری. همینه که من می گم! نه نه نه.

- اینو بدون رزا من تا وقتی که مجردی منتظر می مونم. شاید نظرت تغییر کنه.

- نظر من تغییر نمی کنه.

در حالی که با ناراحتی از من جدا می شد گفت:

- از این ستون به اون ستون فرجه.

پامو با خشم روی زمین کوبیدم و زدم از آشپزخونه بیرون. می خواستم یه گوشه بتمرگم! حسابی پاهام درد گرفته بود. روانمم که کلا نابود شده

بود! همینطور که دنبال یه صندلی می گشتم که بشینم، نگاه سرکشم بی اختیار سر خورد به سمت داریوش. در کمال تعجب دیدم فارغ از زمان و

مکان به من خیره شده. گویی اصلا تو این دنیا نبود! با عصبانیت نگاهمو ازش گرفتم و سعی کردم تموم خاطراتی رو که باهاش داشتم تو

گورستون ذهنم دفن کنم تا شاید بتونم زندگی کنم. بتونم عادی باشم! مثل همه آدمای دیگه. ولو شدم روی صندلی و همینطور که با پوست لبم ور

می رفتم، مشغول تماشای رقص و پایکوبی بقیه شدم. آرمین و سپیده داشتن وسط می رقصیدن، دورشون رو همه جوونای فامیل گرفته بودن و

وضعی شده بود دیدنی. کاش حوصله قبل رو داشتم و برای سپیده می ترکوندم! اما حیف! حسابی توی خودم بودم که صدای رضا منو از فکر

خارج کرد. با هیجان گفت:

- رزا اومدن!

با تعجب نگاش کردم، توی اون کت شلوار خاکستری رنگ حسابی خواستنی شده بود!

گفتم:

- کی؟

- اِ چقدر پرتی! مهستی و خونواده اش دیگه.

از جا بلند شدم و گفتم:

- آهان کجان؟

- تازه رسیدن. هنوز وارد سالن نشدن.

- خیلی خوب من می رم استقبالشون، به مامان هم بگو.

- گفتم، رفته دم در.

حسابی دلم برای مهستی تنگ شده بود. خیلی وقت بود که ندیده بودمش. با خوشحالی به پیشوازش رفتم. کت و دامن سفیدی پوشیده بود که بدنش

رو کامل از دید نامحرم پوشونده بود. با دیدنم از خونواده چهار نفری اش جدا شد و به طرفم اومد. هیجان زده، همدیگه رو گرم بغل کردیم.

مهستی در حالی که چشمای درشت مشکیشو درشت تر کرده بود، گفت:

- چقدر خوشگل شدی بلا! چه خبره؟

- بابا این حرفا چیه؟ من همونم که بودم ... خودت هم خوشگل شدی زن داداش ...

با اومدن مامان و بابا و برادر مهستی حرفم نیمه تموم موند. تازه می خواستم بهش بگم که داریوش هم اینجاست چون می دونستم که حسابی

مشتاق دیدن این تحفه است! مهستی با سرمستی دست خانم مسنی رو که تقریباً شبیه خودش بود گرفت و گفت:

- بیا با مامانم آشنا شو. مامان جون این رزاس، خواهر رضا.

مامانش به گرمی گونه مو بوسید و گفت:

- خوشبختم دخترم. تعریفای مهستی از شما چندان هم بیراه نبود! واقعاً ملوس و دوست داشتنی هستی ...

لبخند زدم و گفتم:

- ممنون نظر لطفتونه.

بعد از مامانش نوبت بابش بود. مردی قد بلند، چهار شونه با سبیل های تاب دار سفید و موهای جو گندمی. از اون چهره هایی که اصولاً خانما

عاشقشون هستن! صدای کلفت و مردونه ای هم داشت. باهاش دست دادم و از دیدارشون ابراز خشنودی کردم. بعدش نوبت رسید به برادرش ...

اینطور که از مهستی شندیه بودم برادرش بیست و هفت سالش بود و تازه از آمریکا برگشته بود. مهستی می گفت برای تحصیل ده سال آمریکا

بوده از پونزده سالگی تا بیست و پنج سالگی، بعدش برگشته ایران، اما هفت ماه پیش دوباره برای انجام کارایی از جمله گرفتن مدرکش رفته

بود امریکا. برای همینم من تاحالا ندیده بودمش و توی مهمونی هایی که می گرفتیم مهستی تنها می یومد. ولی رضا دیده بودش و بعضی وقتا

ازش یه چیزایی تعریف می کرد. حالا با دیدنش به این نتیجه رسیدم که واقعا هم تعریفیه! مهستی دست دور شونه برادرش انداخت و گفت:

- حالا آقا گله رو می خوام بهت معرفی کنم. داداش جون من مهندس راه و ساختمان، آقای باربد شفیعی.

قبل از اینکه من حرفی بزنم، باربد دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت:

- خوشبختم خانم.

دستش رو فشردم و گفتم:

- به همچنین! از اینکه اومدید ممنونم. امیدوارم امشب بهتون خوش بگذره.

باربد در حالی که با اون چشمای قهوه ای درشتش براندازم می کرد جنتل مآبانه یه تای ابروشو بالا انداخت و گفت:

- قطعاً همینطوره رزا خانم.

مشغول آنالیزش شدم، باربد بیشتر شبیه پدرش بود تا مادرش. قد بلند، هیکل درشت و چهارشونه، صدایی گیرا و مردونه، چشمای درشت قهوه

ای تیره، پوست گندمی و موهای قهوه ای روشن و لخت. حالت موهاش تقریباً شبیه موهای داریوش بود. تیکه تیکه و بلند که تو بعضی از

قسمت ها روی پیشونیش ولو شده بودن. روی هم رفته قیافه اش جذاب و دخترپسند بود. یه جورایی جذبش شده بودم. دلیلش برای خودمم

نامعلوم بود، شاید دلیلش صدای بمش بود، چون خانوما از راه گوش عاشق می شن و صدای باربد واقعاً مردونه و بم بود. شایدم شباهت

موهاش به موهای داریوش بود، البته فقط تو حالت، وگرنه موهای داریوش طلایی بود و موهای باربد قهوه ای! صدای سرفه باربد و بعدم لبخند

جذاب و کجش باعث شد به خودم بیام و بفهمم کلی وقته زل زدم بهش! خاک بر سر من! آبروم رفت تو همین برخورد اول ... سری براش تکون

دادم و سریع رفتم پشت مامان ایستادم که داشت با مامان مهستی حرف می زد و دعوتشون می کرد که بشینن. بابا هم داشت با بابای مهستی

حرف می زد و از برق چشمای هر دوشون معلوم بود که حسابی از سلیقه رضا راضین. رضا هم که دیگه سر از پا نمی شناخت و بین مهستی

و باربد وایساده بود و داشت باهاشون حرف می زد! یه لحظه نگام چرخید سمت سپیده و آرمان که سر جاشون نشسته بودن، با اشاره سپیده سر

به زیر از خونواده شفیعی عذر خواهی کرده و پیش سپیده رفتم.

سپیده نشگونی از بازوم گرفت و گفت:

- ناقلا اینا کی بودند؟

اخمامو در هم کردم و همینطور که بازومو ماساژ می دادم با قیافه ای در هم رفته از درد گفتم:

- سپیده حالت خوبه؟

- وا سوال من چه ربطی به حالم داشت؟

- یعنی تو مهستی رو نمی شناسی؟ دوست رضا!

چشماشو گرد کرد و گفت:

- آهان. اِ این مهستی بود؟ چه ناز شده. سفید بهش می یاد، یه لحظه نشناختمش. اونا کی بودن باهاش؟

- خونواده اش. بابا مامان و برادرش.

با نگاهی خریدارانه باربد رو برانداز کرد و با ابروهای بالا پریده گفت:

- برادر خوشتیپ و جذابی داره!

باز یاد نگاه خیره خودم به باربد افتادم و اعصابم خورد شد، سپیده داشت با نگاش باربد رو می جوید. مشتی زدم تو بازوش و گفتم:

- اینقدر نگاش نکن خوب! می فهمه داریم در موردش حرف می زنیم! اسکل!

نگاه ازش گرفت و گفت:

- لامصب عین این مانکنای ایتالیایی می مونه! تیپشو نگاه! آدم آب از لب و لونچش راه می افته!

زیر چشمی نگاهی به تیپ باربد انداختم، حسابی مشغول صحبت با بابا بود و حواسش به ما نبود. کت و شلوار قهوه ای پوشیده بود با پیراهن

کرمی و کروات قهوه ای. حق با سپیده بود. خوش تیپ بود و جذاب. با صدای سپیده افکارم به هم ریخت:

- حس می کنم یه رقیب واسه داریوش پیدا شد، تا الان حواس همه دخترا به داریوش بود، حالا نصفشون دارن می یان سمت این آقا خوش تیپه،

گفتی اسمش چی بود؟

از لای دندونای به هم چسبیده ام غریدم:

- باربد!

بعد با خشم گفتم:

- آدم نمی شی تو؟! شوهر کردی خیر سرت! هیز گیری می کنی هنوز؟ خاک بر سرت کنم من! خوردی پسر مردمو!

لجم گرفته بود که باز یادم اورد داریوش معرکه بود! باز یادم اورد چیو از دست دادم! هر چند که ... من توی این از دست دادن کاره ای نبودم ...

من اگه نجابت هم به خرج داده بودم باز هم بازیچه بودم ... شک نداشتم! قبل از اینکه سپیده بتونه حرفی بزنه، آرمین گفت:

- چیه دارید در مورد چی حرف می زنید؟ فکر منو نمی کنید که یه وقت حسودیم می شه.

سپیده زود گفت:

- حرفای ما زنونه اس!

آرمین هم با بدجنسی گفت:

- وای از اون حرفای ...

من و سپیده هم زمان حرفش رو قطع کردیم و گفتیم:

- آرمین واقعاًَ که!

آرمین قهقهه ای سر داد و گفت:

- به من چه؟ خودتون هم خوب می دونین چقدر بی تربیتین! وگرنه من که چیزی نگفتم ...

هر سه خندیدم و نگام افتاد به داریوش هم چطور با حسرت به ما زل زده. خاله کیمیا هم نگاشو دنبال کرد و بعد با نگرانی دستشو گرفت توی

دستش ... نگامو ازش گرفتم ... لعنتی! یه لحظه هم نمی تونستم شاد باشم! بدون اینکه حرفی به سپیده و آرمین بزنم ازشون دور شدم و به

آشپزخونه رفتم. لیوانی آب خنک خوردم. وقتی یه کم احساس آرامش کردم، از آشپزخونه بیرون و اومدم و یه نقطه خلوت تو سالن پیدا کردم و

تنها رفتم نشستم. بازم تو خاطراتم گم شده بودم. کل خاطراتم سه ماه هم نبودف ما می تونست یه عمر زندگیمو مختل کنه. خودمم از این

نوسانات روحی و احساسی خودم به تنگ اومده بودم. یه روز از عشق داریوش پر می شدم و دلم براش پر می زد یه روزم به خاطر بلایی که به

روزم آورده بودم حالم ازش به هم می خورد و تا حد مرگ ازش متنفر می شدم. نمی تونستم یکی رو به اون یکی غالب کنم، همیشه یا مغلوب

بودم یا غالب. بستگی به موقعیت داشت.

با صدایی دوباره از فکر خارج شدم. انگار امشب نمی شد یه کم با خودم خلوت کنم:

- عذر می خوام رزا خانم. می شه من اینجا بشینم؟

به بالا که نگاه کردم، متوجه باربد شدم. لعنتی بو عطر تلخ و س*ک*س*ی*ش مست کننده بود! به قدری که بی اختیار آدم هوس می کرد تو لبه

کتش رو بگیره و سرشو فرو ببره توی سینه اش و هی بو بکشه! چه فکرا!!! داشتم خل می شدم! سریع یه کم خودمو کنار کشیدم و گفتم:

- خواهش می کنم بفرمایید.

کنارم روی صندلی نشست و پای چپشو انداخت روی پای راست، پوفی کرد، دست به سینه شد و گفت:

- آدم توی این همه سر و صدا سرسام می گیره.

وای صداش داشت عصبیم می کرد. چرا اینقدر از صداش خوشم اومده بود؟!! به لبخندی مصنوعی اکتفا کردم و حرفی نزدم. چون حرفم نمی

یومد، جیغم می یومد! دوست داشتم سر خودم جیغ بکشم! دوباره گفت:

- می تونم ازتون در خواست کنم با هم بریم داخل باغ؟ سر و صدا اون قسمت کمتره! از چشمای شما هم می خونم که از صدا خسته شدین ...

درست عین یه خرگوش اسیر هیپنوتیزم چشمای مار از جا بلند شدم و گفتم:

- اوه بله ... خواهش می کنم!

باربد از جا بلند شد، دستشو گذاشت توی کمرم و به نرمی منو به سمت در حدایت کرد. از برخورد دستش با کمرم حس بدی نداشتم. یعنی اصلاً

احساس نکردم قصد سو استفاده داره. به خودم تشر زدم:

- خوب بیشعور! ده سال آمریکا بوده! فرهنگ اون با تو کلی فرق داره!

آهی کشیدم و بدون اینکه به دور و بریام نگاه کنم، همراه باربد زدم بیرون. حیاط خلوت بود و تک و توک افراد مسن روی صندلی های ولو شده

بودن و از خودشون پذیرایی می کرد. باربد به سمت آخر باغ که خلوت بود و کم نر تر اشاره کرد و گفت:

- بریم اونجا ... فکر کنم دنج تر از اونجا جایی گیر نمی یاد ...

رفتم همون سمت ... چرا به فکر خودم نرسیده بود زودتر از خونه بزنم بیرون؟!! مغزم داشت از اونهمه گوم گوم منفجر می شد. روی صندلی

ولو شدم و بی اختیار گفتم:

- آخیش ...

نشست کنارم، باز همون لبخند کج جذابشو تحویلم داد و گفت:

- با اینکه فقط بیست و هفت سالمه نمی دونم جوونای دیگه این همه انرژی رو از کجا می یارن؟ احساس پیری

می کنم.

باهاش احساس صمیمیت می کردم، زود برای این حس ... اما انگار باربد برام غریبه نبود. هیچ حس بدی نسبت بهش نداشتم. خندیدم و گفتم:

- مشکل از ماست! شادی و نشاط اونا طبیعیه.

ابروش رفت بالا و گفت:

- شما هم احساس منو دارین؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- تقریباً، ولی خوب نه همیشه! بعضی وقتا پایه جمع خود منم و اگه دو دقیقه مثلاً برای آب خوردن برم انگار همه جا سکوت و خاموشیه، ولی

بعضی وقتا هم مثل الآن اصلاً حوصله ندارم.

اونقدر باهاش راحت نبودم که بگم یکی از همجنسات نشاط منو کشت! با لحنی که خنده توش موج می زد گفت:

- شاید حضور ما باعث این کسالت شما شده.

هول شدم و گفتم:

- نه اصلاً! خواهش می کنم این حرف رو نزنید. اصلاً منظورم این نبود ...

لحنش صمیمی شد و با لبخند گفت:

- راحت باش! متوجه شدم ... مزاح کردم!

نفسمو دادم بیرون و گفتم:

- ترسیدم بد برداشت کنین، آخه شما خیلی برای ما عزیزین ...

با ترفندی زیرکانه گفت:

- من؟

حتی شوخی هاش هم دل ادمو نمی زد. یه جوری بود! یه جوری که هیچ کدوم از مردای دور و بر من نبودن! انگار بلد بود چطور باید از یه زن

دل ببره! بلد بود چطور همه حواس یه خانوم رو معطوف به خودش بکنه. شایدم تو ذاتش بود! در هر صورت با اخمی ساختگی گفتم:

- منظورم کل خانواده شما بود.

خنده ای کوتاه کرد و دستشو توی جیب کتش فرو برد و گفت:

- اگه سیگار بکشم ناراحت می شی؟

یاد داریوش افتادم ... داریوش که سیگاری نبود!!! با حس نگاه منتظرش داریوش رو به شدت پس زدم و گفتم:

- نه خواهش میکنم، راحت باشین ...

جعبه ای فلزی از داخل جیبش بیرون آرود، سیگار این شکلی ندیده بودم تا حالا ... حالا انگار چند مدل سیگار دیده بودم تاحالا!!! نه بابام

سیگاری بود نه داداشم نه عموهام نه شوهر خاله ام نه داییم ... پسرای فامیل هم اگه برای شیطنت هر از گاهی سیگاردود می کردن تو جمع

این کار رو نمی کردن که من سیگارشون رو ببینم ... با این وجود از جعبه سیگارش خوشم اومد ... سیگاری گوشه لبش گذاش، با فندک فلزی

مستطیلی شکلش روشنش کرد، دود غلیظی از دهنش بیرون فرستاد، سیگار رو گرفت بین دو انگشت شست و سبابه اش و گفت:

- چه رشته ای می خونی رزا جان؟

جان؟ من کی شدم رزا جان؟!!!! لا اله الا الله! چرا از دست این مرتیکه عصبی نمی شدم پا شم گورمو گم کنم برم تو؟ این آرامش یهو از کجا

پیداش شده بود؟ زبون باز کردم:

- تجربی.

چشماش گرد شد، دود توی دهنش موند، چند لحظه مکث کرد، دود رو از دهنش خارج کرد و گفت:

- اوه! دبیرستانی هستی؟!!

پس چی فکر کرده بود؟!! چقدر جا خورد! سرمو تکون دادم و گفتم:

- بله ...

پک محکم تری به سیگارش زد و گفت:

- فکر می کردم بزرگتر باشی، مثلا سال دوم سوم دانشگاه ... اما با این وجود، کاملا مطمئن بودم هر رشته ای که بخونی مربوط می شه به

تجربی ... شاید پزشکی ... شاید هم پرستاری ...

مشغول بازی با ناخن های لاک زده ام شدم و گفتم:

- چرا؟

- بهت می یاد، شبیه خانوم دکترای ایده آلیسم هستی. که البته مخلوطی از فمینیسم هم توی تو هست ...

یا پنج تن! این چی داشت می گفت؟!! بابا زیر لیسانس حرف بزن مرتیکه! از نگاهم شیاد فهمید هیچی نفهمید که لبخندی زد و گفت:

- کاملاً از چشمات مشخصه که هر چیزی رو درحد کمال میخوای ، مغروری و غرورت از کمال گرایی تو نشات گرفته. فمنیسم بودن هم که کلا

توی تموم زن ها هست ... کم و زیاد داره ... اما وجودش غیر قابل انکاره .... همه تون به نوعی دنبال زن سالاری هستین و اینکه سر تو

همیشه رو به بالاست این رو ثابت می کنه ...

حرفاش که تموم شد خیره شد توی چشمام و گفت:

- غیر از اینه خانوم دکتر فمنیسم بعد از این؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- چی بگم ... خوب ... شاید ...

باز خندید، در حد دو سه ثانیه صدای خنده اش رو شنیدم، بعد قطع شد، پک آخر رو به سیگارش زد، زیر کف چرم قهوه ای رنگش خاموشش

کرد و گفت:

- بگذریم، سال چندم هستی رزا جان؟

اینقدر جلوش کم اورده بودم که حرف زدن عادی خودمو هم یادم رفته بود! چی می شد چهار تا کلمه قلمبه سلمبه یاد میگرفتم و الان به خوردش

می دادم تا منو احمق فرض نکنه؟!!!

- من ... اومم ... پیش دانشگاهی هستم.

دستشو گذاشت پشت صندلی من، اما بازم فاصله رو حفظ کرد و گفت:

- قصد ادامه تحصیل که داری؟

- خب ... مطمئناً.

- امیدوارم موفق بشی.

باز داشتم تو آرامش فرو می رفتم و استرس لحظاتی قبلم رو از یاد می بردم. لبخند زدم و گفتم:

- خودم هم همینطور. ممنون از لطفتون.

صدای موسیقی گوش خراش از داخل قطع شد، به دنبالش صدای موسیقی لایت بلند شد و چراغ ها هم خاموش شد. آخ که چقدر به این آرامش

نیاز داشتم، آخیش! صدای باربد روی حوض آرامشم موج انداخت، پی در پی و دنبال هم ... اما از بینش نبرد ...

- افتخار می دی؟

نگام توی چشمای قهوه ایش گره خورد، چشماش یه قدرت جاذبه عجیبی داشتن. تو دلم اعتراف کردم حتی بدتر از داریوش! اصلاً نفهمیدم چی

شد که سرمو به نشونه مثبت تکون دادم. دستمو گرفت بین انگشتای کشیده اش و گفت:

- بریم داخل پرنسس ... رقصیدن بین چهار تا پیرمرد صفا نداره ...

خنده ام گرفت و دنبالش کشیده شدم ... چراغ ها خاموش بود، اما به جاش شمع های پایه بلندی که روی میزای پذیرایی بود رو روشن کرده

بودن. داریوش از یادم رفته بود ... آرمین و سپیده و دو سه تا زوج دیگه داشتن می رقصیدن. می دونستن الان همه منو کنار باربد می بینن اما

برام مهم نبود. دستاشو دور کمرم پیچید و حس کردم کمر بارکیم بین دستای بزرگش گم شد، لبخند زدم و لبخند تحویل گرفتم، یه دستشو سر داد

از روی کمرم به سمت دستم و انگشتاشو فرد کرد بین انگشتای دستم. ناچار اون یکی دستمو گذاشتم روی شونه اش ... آهنگی که پخش می

شد آهنگ مورد علاقه آرمین بود که همیشه برای سپیده می خوند، اما اون لحظه دل منو خون می کرد ... برام عجیب بود که باربد هم زمزمه

وار هم صدای داریوش شد .... هه! حتی اسم خواننده هم می خواست یادم بیاره چه به روزم اومده ... سعی کردم توی کلمات شعر گم بشم و به

هیچی فکر نکنم ...

- کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب

پنهون مي شي خورشيدکم

پشـت کدوم ســد ســکـوت

پـر مـي کــشــي چــکـاوکم

چرا بـه من شک مي کنی

مـن کـه مـنـــم بـرای تــو

لبـریـزم از عـشــق تــو و

سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم

نـبــض دل عـاشـقـمـو

پشت کدوم بهانه باز

پنهون کنم هق هقـمو

گـریه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشین

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببیـن

سفر نکن خورشیدکم

ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگه منه

راهییه این سفر نشو

نزار که عشق من وتو

اینجا به اخر برسه

بری تو و مرگ منم

رفتن تو سر برسه

گـریه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشین

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببیـن

نـوازشــم کــن و بـبـیــن

عشق می ریزه از صدام

صدام کــن و ببـین که باز

غنچه می دن تـرانه هام

اگر چه من به چـشـم تو

کمـم قـدیمی ام گمـم

آتشـفشـان عـشـقـمـو

دریـــای پــر تـلاطــمــم

گـریه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشین

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببیـن

تموم طول اهنگ محو صداش بودم ... دیگه به این فکر نمی کردم که چقدر کلمه به کلمه این شعر وصف حال منه! دیگه به داریوش فکر نمی

کردم، فقط غرق زمزمه باربد بودم که یه دستش دور کمرم بود و یه دستش توی دستام. نگاش تو نگام و بدون لبخند برام می خوند ... شایدم

برای دل خودش می خوند، اما این خوندنش بدجور به دل من نشسته بود. آهنگ تموم شد ... قبل از اینکه زوج ها وقت کنن از هم جدا بشن

چراغ روشن شد و صدای دست و سوت بلند شد ... ذهنم به سمت باربد کشیده شده بود اما دلم هنوز پا برهنه دنبال داریوش می دوید ... باربد ازم

جدا شد و دستمو محکم گرفت و کشید که بریم بشینیم. نگام رفت سمت داریوش ... اما نبود ... خاله کیمیا تنها بود ... دور تا دور سالن رو نگاه

کردم ... خبری از داریوش نبود ... بیخیالش شدم و با راهنمایی باربد روی صندلی نشستم، باربد هم کنارم نشست و گفت:

- تجربه شیرینی بود ... به جرئت می گم شیرین ترین تجربه ام بود ...

جوابش بازم فقط یه لبخند نیم بند بود. عجیب جلوش احساس کمبود داشتم و نمی دونستم چرا؟!!

خندید و گفت:

- سنگینی نگاه مامان بابا رو هنوزم روی خودمون حس می کنم، نگاشون نمی کنم چون مطمئنم با دیدن دهن باز مونده شون خنده ام می گیره!

بی اراده من به جای اون به بابا ومامانش نگاه کردم، حق با باربد بود. داشتن با بهت به ما دو نفر نگاه می کردن، نگاشون طوری بود که از

خجالت رنگ عوض کردم و سریع نگامو دزدیدم. از دیدن عکس العمل من خنده شو جمع کرد و گفت:

- معذب نباش رزا جان ... مشکل اونا با منه! خیلی سعی کردن توی ایران سر منو به شکلی گرم کنن ... اما موفق نشدن ... دلیل بهتشون هم

اینه که برای اولین باره دارم توی کشورم با دختری که هم وطنمه می رقصم!

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

- جدی؟!!

سرشو تکون داد و گفت:

- بله ... و هیچ وقت تصورش رو هم نمی کرد رقصیدن با یه دختر ایرانی اینقدر شیرین باشه برام ...

لبخندی زدم و گفتم:

- پس امیدوارم از این به بعد هم پارتنر شما کسی باشه که این حالت خوب رو ازتون دور نکنه.

دستم رو که هنوز هم توی دستش مونده بود و اصلا متوجهش نبودم رو فشرد و خواست چیزی بگه که با شنیدن صدای ایلیا و دیدنش روبرمون

سکوت کرد.

- رزا جان یه لحظه می یای؟

بالاخره یه اتفاقی افتاد که من یه ذره از این باربد دل بکنم! لامصب چه جاذبه ای داشت! نمی شد ولش کرد! از جا بلند شدم و بعد از عذر خواهی

از باربد با ایلیا همراه شدم. ایلیا با خشم منو کشید یه گوشه خلوت و گفت:

- این مرتیکه کی بود؟

از دهنش بوی تند الکل حس می شد. فهمیدم چه غلطی کرده! خیلی وحشت کردم. از اینکه بی آبرویی راه بندازه وحشت کردم! آب دهنمو قورت

دادم و گفتم:

- اِ ایلیا درست صحبت کن! اولاً مرتیکه نه و جناب مهندس باربد شفیعی! دوماً اون تقریباً می شه برادر زن رضا در آینده.

- اُه و شاید بشه شوهر دختر عموم نه؟

- ایلیا منظورت از این حرفای نیش دار چیه؟

- تو اونو مثل برادرت نمی دونی؟ فقط من در به در رو مثل برادر خودت می دونی و نمی تونی به درخواستم جواب مثبت بدی؟ خیلی خوب من

داداشت باشم. قبول. اگه من داداشت هستم بهت اجازه نمی دم با هر کس و ناکسی برقصی! شیر فهم شد؟ من غیرت دارم!

دستمو از دستش کشیدم بیرون، خواستم ازش فاصله بگیرم و گفتم:

- ایلیا تو حالت خوب نیست.

باز دستمو گرفت، محکم کشید و گفت:

- کجا؟ من خیلی هم خوبم. چرا بد باشم؟ امشب محبوبم بهم گفته که تو مثل برادرمی! چرا بد باشم؟ توپ توپم!

چون تقریباً داشت داد می زد، گفتم:

- ایلیا تو رو خدا آروم باش!

- نمی تونم رزا. نمی تونم دارم دیوونه می شم. هر چی فکر می کنم به نتیجه ای نمی رسم. علت جواب منفی تو رو نمی فهمم. من همه چیز

دارم. خونه، ماشین، پول، تحصیلات، قیافه، تیپ از همه مهم تر عاشقتم! ولی نمی دونم چرا تو چشمات کور شده و اینا رو نمی بینی؟

با عجز گفتم:

- من می بینم ایلیا، ولی نمی تونم! باور کن نمی تونم.

- می تونی! باید بتونی! مجبورت می کنم.

کم مونده بود گریه ام بگیره، تقریباً التماس کردم:

- ایلیا تو رو خدا دست از سر من بردار.

- چی داری می گی؟ من از بچگیم عاشق تو بودم. این چیزی نیست که یه روزه اومده باشه. حالا چطور انتظار داری به این راحتی فراموشش

کنم؟ تو باید زن من بشی! می فهمی؟ باید!

- ایلیا ...

مچ دستمو که محکم گرفته بود و فشار می داد رو به طرف در سالن کشید. نمی خواستم باهاش برم بیرون خیلی می ترسیدم. اما هر کاری کردم

دستمو ول نکرد و منو کشون کشون با خودش برد از خونه بیرون. جیغ و داد هم نمی شد بکنم! بدجور آبروریزی می شد. همین که رفتیم توی

باغ تازه تونستم حرف بزنم و با عجز گفتم:

- منو کجا می بری؟

هیچ جوابی نداد. دیگه طاقت نیاوردم و دستمو محکم از دستش خارج کردم و گفتم:

- ایلیا تو دیوونه شدی؟

رخ به رخم ایستاد، چشماشو کوبوند توی صورتم و گفتم:

- بودم!

دستمو تو هوا تکون دادم و عصبي گفتم:

- خيلي خوب پس برو خودت رو به يه ديوونه خونه معرفي کن. اينجا جاي ديوونه ها نيست. بي شرف تو به دختر عموت هم رحم نمي کني؟ تو

ادعاي عاشقي داري؟ تو هيچي نيستي. چه برسه به عاشق! تو پستي ... تو رذلي.

دستش رو بالا برد، ولي قبل از اينکه بتونه روي صورتم فرود بياره، دستش ميون زمين و هوا گرفته شد. دستامو که برده بودم بالا تا از صورتم

محافظت کنم رو آوردم پايين و با تشکر به ناجي ام نگاه کردم. اون کسي جز داريوش نبود! داريوش بي توجه به نگاه بهت زده من، با عصبانيت

به ايليا گفت:

- چي کار مي خواي بکني عوضي؟

ايليا حالت طبيعي نداشت، با خشم غريد:

- به تو مربوط نيست!

- درسته به من مربوط نيست، ولي تو هم حق نداري دست روي يه زن بلند کني. کسي که از تو ضعيف تره. حالا لطف کن گورتو گم کن تو،

وگرنه من مي دونم و تو!

ايليا اول نگاهي به قد بلند داريوش که حدود يه وجب از خودش بلند تر بود، انداخت و بعدش به من. بعد از اون دستشو از دست داريوش کشيد

بيرون، روي زمين تف کرد و در حالي که پاهاشو مي کوبيد روي زمين رفت از خونه بيرون ... وقتي در رو پشت سرش بست، تازه داريوش

برگشت به طرف من و گفت:

- حالت خوبه؟

نمي خواستم جلوش کم بيارم، نمي خواستم فکر کنه بهش مديون شدم و ديگه چيزي نمي گم. با پرخاش گفتم:

- چرا دخالت کردي؟

انتظار اون برخورد رو نداشت چون با تعجب گفت:

- رزا!

قيافه م رو با نفرت جمع کردم و گفتم:

- اسم منو نيار که حالم بد مي شه.

يه قدم بهم نزديک شد و با حالتي عجيب غريب که براي اين داريوش سنگ دل بعيد بود گفت:

- يعني تا اين حد از من بدت مي ياد؟ ديگه از من متنفر شدي؟ آره رزا؟

صداش درست مثل گذشته بود پر از عشق و علاقه! ولي من ديگه گول نمي خوردم. خوب مي دونستم که چون مريم نيست، مي خواد حوصله

اش سر نره. و چه خر احمقي ساده تر از من؟

با پرخاش گفتم:

- بيشتر از اونچه که فکرش رو بکني!

نگاه بهت زده اش، صداي پر عشقش، دستشا لرزونش حالمو داشت خراب مي کرد، اونقدر که نفهميدم چي شد و با بغض و جيغ جيغ گفتم:

- چي فکر مي کني؟ که هنوز عاشق و ديوونه ات هستم؟ کور خوندي! تو منو شکستي. تيکه تيکه کردي بيچاره کردي. تو باعث شدي همه به

من بگن ديوونه. چرا؟ چون به خاطر توي آشغال خودمو از پنجره اتاقم پرت کردم پايين. کاش مرده بودم، ولي نمردم! فقط دست و پام شکست.

تو دل منو، دست و پاي منو، غرور منو شکستي. گناهت خيلي سنگينه. ازت متنفرم. متنفر! تو باعث شدي از واژه عشق بيزار بشم. حالا هم که

زن گرفتي. اصلاً برو راحت باش. چهار تا زن بگير! به من هيچ ربطي نداره. بهتر که شناختمت.

اينقدر سست بودم و شکننده که حتي نمي تونستم براي حفظ غرورم سرم رو بگيرم بالا و ادعا کنم هيچ اتفاقي نيفتاده! شکستم و گذاشتم اين

شکستنم رو داريوش با چشم ببينه! فکر مي کردم الان به ريشم مي خنده و مي گه بهتر! يه عاشق بيشتر! اما داريوش شقيقه هايش رو به شدت

فشار داد و در حالي که سرش پايين بود، تلو تلو خوران لب باغچه نشست. بي توجه بهش عقب گرد کردم و وارد سالن شدم. سر خودم هم به

شدت درد مي کرد. بغض تو گلوم داشت خفه ام مي کرد. اما جلوش رو گرفته بودم که نشکنه. اينجا جاش نبود! دلم مي خواست به جايي پناه ببرم

که هيچ کس مزاحم نباشه. هيچ کسي ادعاي عشق و عاشقي نکنه. صداي داريوش نباشه. جايي که اصلاً صداي مرد نباشه! روي يکي از

صندلي هاي آخر سالن نشستم و سرمو ميون دستام گرفتم. داشت منفجر مي شد. توي همين حالات به سر مي بردم که يه دفعه از يک طرف

سالن صداي جيغ بلند شد. با تعجب به اون طرف نگاه کردم و ديدم که سه تا دختر جوون که نمي شناختمشونم، کنار پنجره ايستاده ان، جيغ مي

زنن و به بيرون اشاره مي کنن. بعد از چند لحظه يکيشون از حال رفت و اون سه تا هم نشست کنار اون و شروع کردن به گريه کردن! زن و

مرد کنار پنجره رفتن و همه با هم يه دفعه به بيرون هجوم بردن. سريع خودمو کنار پنجره رسوندم. چيزي جز جمعيت نمي ديدم. صداي آرمين

رو شنيدم که با فرياد مي گفت:

- بذاريدش توي ماشين من.

بعد از اون جمعيت به طرف ماشين آرمين رفتن. خاله کيميا هم در حالي که روي دست يکي از زن ها از حال رفته بود، داخل ماشين گذاشته

شد. سپيده و رضا هم سوار شده و ماشين به حرکت دراومد. ديگه کسي به داخل برنگشت و همه از همون جا به خونه هاشون رفتن. مات و

مبهوت مونده بودم که چي شده؟ کسي به من چيزي

نمي گفت. مامان هم تقريباً مثل من چيزي نفهميده بود. وقتي ازش پرسيدم، شونه بالا انداخت و گفت:

- مي گن يکي چاقو خورده! نگران کيميا اينام ...

با بهت به مامان خيره شدم! چاقو؟!!! اما مامان هم چيز بيشتري نمي دونست، لباس پوشيديم و رفتيم خونه چون اونجا کسي نمونده بود. خاله

شيلا هم که مثل ما مبهوت مونده بود چي شده با سردرد رفت توي اتاقش که استراحت کنه. کم فشار روش نبود از صبح تا حالا! مراسم هم که

به اين شکل به هم خورد! توي خونه با مامان انواع و اقسام حدس ها رو زديم. ذهنم به هر شکلي که بود مي خواست داريوش رو پس بزنه،

نمي خواستم باور کنم که شايد براي داريوش اتفاقي افتاده باشه. رضا حتي جواب گوشيشو هم نمي داد که بفهميم چي شده! ديگه داشت مي زد

به سرم که مامانو راضي کنم بريم بيمارستان. بابا با خيال راحت رفته بود خوابيده بود! خدا اگه يه اپسيلون از خونسردي مردا رو به زنا مي داد

دنيا بهشت مي شد! هر چي مامان سکوت مي کرد ذهن من ديوونه وار دلايل و شواهد رو مي چسبوند به داريوش، داريوش توي حياط بود ...

داريوش براي خداحافظي نيومد. خاله کيميا حالش به هم خورد ... خاله رو هم بردن بيمارستان ... تو اين قضيه داريوش دخيل بود ... اما چاقو؟!!

کي بهش چاقو زده بود؟!!! شايدم يکي رو با چاقو زده بود! واي خدا داشتم خل مي شدم! ساعت شش صبح بود که بالاخره رضا اومد. خسته و

کوفته. اصلا اجازه ندادم حتي براي لباس عوض کردن به اتاقش بره و از همون جلوي در آويزونش شدم. مامان هم دنبال من افتاده بود و

دوتايي با سوالاتمون بيچاره اش کرديم. خسته و کوفته، اول ليواني آب خورد و در حالي که با بي حالي روي يکي از مبلها مي افتاد، گفت:

- چيزي نبود بابا! شلوغش مي کنين! داريوش از حال رفته بود!

من که رسماً لال شدم اما مامان گفت:

- يعني چي که داريوش از حال رفته؟ مگه داريوش صرع داره که يهو از حال بره؟!! بعدش هم اونجا چو افتاده بود که يه نفر چاقو خورده!

رضا چند لحظه با تعجب نگامون کرد و بعد خنديد، خنده اش هم بي جون بود، دستي روي سرش کشيد و گفت:

- امان از يه کلاغ چهل کلاغ! نه بابا اين خبرا نبوده! چند هفته پيش داريوش سرما مي خوره، يه سرما خوردگي شديد. بعد از اون دچار ميگرن

مي شه. امشب هم ميگرنش عود مي کنه و از حال مي ره و چون درحال قدم زدن بوده و يک دفعه مي افته، اون دخترا خيلي مي ترسن و

شروع مي کنن به جيغ زدن. بقيه هم همينطور. قضيه چاقو هم از اين قرار بود که داريوش مي افته روي يکي از ميزاي توي حياط، روي ميزم

چاقو بوده ديگه ، بازوشو بريده ... وقتي ميخواستن ببرنش بيمارستان از بازوش خون مي رفت، همه فکر کردن چاقو خورده.

نفسي که سينه ام بيرون فرستادم پر از آرامش بود. پس زنده بود! همين براي من بس بود! بقيه اش ديگه بهم مربوط نمي شد.

مامان گفت:

- حالا خوب بود؟!! کيميا چطور بود؟ مي خواستم بيام بيمارستان اما اينقدر هول هولش شد که نفهميدم کجا رفتين!

رضا از جا بلند شد که به اتاقش بره و تو همون حالت گفت:

- خوب بودن ...

من و مامانم که ديگه خيالمون راحت شده بود از جا بلند شديم و براي خواب به اتاقامون رفتيم. حالا که خيالم راحت شده بود يه جورايي با

بدجنسي فکر مي کردم حقش بود! به جهنم که ميگرن گرفته، تشنج مي کنه! به جهنم که دستشو نابود کرده! هر چي سرش بياد حقشه، اون منو

خورد کرد. اين بلاها همه اش حقشه! بايد تا زنده بود عقوبت پس مي داد.

فرداي اون روز به سپيده زنگ زدم. نگرانش بودم، بالاخره نامزديش به هم خورده بود و حالا مي دونستم روحيه اش داغونه. بعد از احوالپرسي

متوجه صداي گرفته اش شدم و با ناراحتي گفتم:

- سپيد! چرا صدات گرفته؟ گريه کردي؟ به خاطر نامزدي؟

فين فين کرد و گفت:

- نه بابا، نامزدي که آخرش بود! همه داشتن مي رفتن ديگه، فقط يه خورده سرما خوردم.

آهي کشيدم و گفتم:

- از داريوش چه خبر؟

- هنوز بيمارستانه. منم مي خوام براي عيادت برم، ولي حالش ديگه خوب شده. قراره فردا با خاله برگردن اصفهان.

- آرمين چطور؟ نمي ره؟

- چرا آرمين هم مي ره، ولي حالا يه دو هفته اي پيش من تلپه، بعد مي ره.

هنوز حرفش تموم نشده بود که صداي آرمين بلند شد:

- سپيده بيا پس. من رفتم، دير شد!

با خنده گفتم:

- آقا داماد کارت داره. برو تا منو نکشته.

اونم خنديد و گفت:

- پس فعلاً باي عزيزم.

- خداحافظ .

گوشي رو گذاشتم، ولي ديگه خودم نبودم. از تنهايي خودم دلم گرفته بود، بازم داشتم به سپيده حسودي مي کردم و توي دلم فحش نثار داريوش

مي کردم که منو به اين روز انداخت. آدم تا وقتي مزه يار داشتن رو نچشيده باشه تنهاييش عذابش نمي ده، اما همين که يه بار طعمشو بچشه

اين تنهايي براش مي شه مثل قفس! منم اون لحظه حس مي کردم که توي يه قفس زندوني شدم و نفس کم آوردم! من تا خوشبختي چندان فاصله

اي نداشتم، ولي همه چي خراب شد و من به دره بدبختي سقوط کردم. از اتاقم رفتم بيرون تا يه کم برم پيش رضا و از اين فکراي کسل کننده ام

کم کنم. مي خواستم يه کم در مورد باربد فضولي کنم بلکه ذهنم از داريوش فاصله بگيره. اما همين که رسيدم به اتاق رضا ديدمش که لباس

پوشيده و آماده داره به خودش عطر مي زنه. با قيافه اي درهم گفتم:

- داري مي ري بيرون؟!

نگام کرد و گفت:

- آره عزيزم ... زود بر مي گردم ... کاري داشتي باهام؟!

صداي مامان از پشت سرم بلند شد:

- بريم رضا ...

همزمان با رضا به عقب نگاه کردم، مامان هم لباس پوشيده و اماده بود. کجا داشتن مي رفتن دوتايي با هم؟! رضا اخمي کرد و گفت:

- مامان شما کجا؟

قيافه مامان متعجب شد و گفت:

- ميخوام بيام ديدن داريوش ديگه ... زنگ زدم به کيميا بنده خدا حالش اصلا خوب نبود. زشته من نيام ...

رضا من مني کرد و گفت:

- ولي مامان ... خسرو هم هستا!

چشماي مامان گرد شد و گفت:

- چي؟!

- خسرو توي بيمارستانه، ديشب خاله کيميا خبرش کرد ... فکر نکنم دوست داشته باشي باهاش روبرو بشي، اونم بدون بابا!

باد مامان خالي شد، افتاد روي مبلاي اتاق رضا و گفت:

- اين کجا پا شده اومده ديگه؟! مي خواستم بيام کيميا رو ببينم ...

رضا رفت سمت در اتاق و گفت:

- باباشه بالاخره ... من زود مي يام ... به خاله هم مي گم مي خواستي بياي بيمارستان ...

مامان اخم کرده گفت:

- سلام بهش برسون ...

- حتما ...

از کنار من که رد مي شد گونه م رو کشيد و گفتک

- ميام با هم حرف مي زنيم خواهري ... فکر کنم کاريم داشتي ...

دست به سينه شونه بالا انداختم و گفتم:

- نه ديگه برو ...

رضا خم شد گونه مو بوسيد و رفت ... مامان دوباره با خاله کيميا تماس گرفت و خودش جريان رو تعريف کرد. مي دونستم خاله هم چندان مايل

نيست مامان و خسرو با هم روبرو بشن ... وقتي گوشي رو قطع کرد راه افتاد سمت اتاقش و گفت:

- اگه اين گذشته دست از سر من برداره خيلي خوب مي شه!

پشت سر مامان راه افتادم، نمي خواستم تنها بمونم. حالم خوب نبود ... گفتم:

- چطور بود حالش مامان؟

- کيميا مي گفت خوبه ... عصر بر مي گردن اصفهان ...

مامان حوصله حرف زدن نداشت، باز غرق خاطراتش شده بود. ولي منم نمي تونستم ولش کنم و برم توي اتاق خودم. پس رفتم توي اتاقش و

گفتم:

- مامان يه چيزي بپرسم؟!

مامان همينطور که مانتوشو در مي اورد گفت:

- بگو ...

- چرا از خسرو بدت مي ياد؟

مامان پوزخندي زد و گفت:

- بدم نمي ياد ...

- پس چرا نرفتي بيمارستان؟

آهي کشيد و گفت:

- ازش بدم نمي ياد ... اما ازش خجالت مي کشم ... اگه خسرو به من فحش داده بود، اگه کتکم زده بود ... حتي اگه ازم پرسيده بود چرا اين کار

رو کردي؟! الان اينقدر شرمنده نبودم ... اما اون فقط رفت ... رفت و غيب شد ... تا مدت ها مي ترسيدم سر و کله اش پيدا بشه و يه طوري ازم

انتقام بگيره ... اما هيچ وقت نيومد! هيچ وقت ... همين منو شرمنده کرد ... فرهاد هنوز که هنوزه منتظره که يه روز خسرو بره سر وقتش ...

براي همينم روزي که فهميد کيميا رو پيدا کردم فکر کرد کيميا از طرف خسرو اومده ... ميخواد راه برگشتشو هموار کنه و بعد بياد سروقتمون

- پس اگه اينجوري فکر مي کنه چرا مي ذاره باهاش بري و بياي؟

- چون پاي خسرو هنوز وسط نيومده ... فرهاد فقط نمي خواد که من با خسرو روبرو بشم ... وگرنه کيميا دوست من بوده ...

خاطرات داريوش به سختي برام کمرنگ شد. البته هيچ وقت پاک نشد، ولي تا جايي که در توانم بود اون و خاطراتشو به گوشه اي ترين نقطه

هاي مغزم تبعيد کردم. فقط يه ماه تا کنکور وقت برام باقي مونده بود و به هيچ عنوان نمي خواستم اين همه زحمتي که کشيدم به فنا بره. سفت

و سخت مشغول تست زني بودم، امتحاناي پيش دانشگاهي هم شروع شده بود و ديگه وقت سر خاروندن هم نداشتم چه برسه به فکر کردن به

داريوش. توي اون گير و دار وارد شدن باربد به زندگيم يه موهبت بود! يه شب خونواده مهستي ما رو به صرف شام دعوت کردن خونه شون،

اول تصميم داشتم نرم، اما ديدن دوباره باربد اون مانکن خوش اشتسل خوش صحبت واقعا تحريکم کرد و رفتم ... اون شب هم با تيپ محشرش

بدجور منو تحت تاثير قرار داد. يه تي شرت آلبالويي پوشيده بود با يه شلوار کتون مشکي ... مثلا تيپ تو خونه اش بود! اما صد تا پسر تو

خيابون رو مي ذاشت توي جيبش. به خصوص که هيکلش هم زياد از حد بي نقص بود!با استقبال خوبشون که مواجه شديم يخ هاي من هم وا

رفت و خيلي صميمي باهاشون مشغول شوخي و خنده شدم. بين گپ زدنامون مامان بحث کنکور و امتحاناي منو وسط کشيد و باربد خيلي

ريلکش پيشنهاد کرد که توي تست زني بهم کمک کنه. بابا از خدا خواسته قبول کرد و نظر خودمو پرسيد. منم از خدام بود يه نفر که تو اين مورد

تجربه داره کمکم کنه. پس از فردا کلاساي خصوصي من و باربد شروع شد. هر بار هم يه جا برگزار مي شد ... يه روز خونه ما ... يه روز

خونه خودشون ... يه روز هم توي شرکت مهندسي فوق العاده هاي کلاسش! توي درس فوق العاده جدي بود و وقتي يه نکته رو مي گفت از

ترس اينکه مبادا دعوام کنه خيلي زود ياد مي گرفتم. همين باعث شد سرعتمون حسابي بره بالا و طبيعتا بازدهي هم خوب بشه ... امتحاناي پيش

دانشگاهيمو با موفقيت پشت سر گذاشتم. اصلاً فکرش رو هم نمي کردم که بتونم با اين نمرات عالي قبول بشم. کمترين نمره ام هجده و نيم بود!

اين نمره هاي خوب رو بيشترش رو مديون باربد و سخت گيري هاش بودمف براي همين هم همون روزي که کارنامه م رو گرفته با يه سبد گل

رفتم دفترش و از خجالتش در اومدم. از بعد از امتاحانا فقط دو هفته تا کنکور وقت داشتم و اون دوهفته اوج فشار من بود ... همه دروس رو يه

بارخونده بودم و زمان مرور رسيده بود. باربد مرور رو به خودم سپرده بود، اما سوالات کنکور سالهاي قبل رو برام تهيه کرده بود. هر شب بعد

از شرکتش مي يومد پيش من، يکي از کنکور ها رو اجرا مي کرديم، تصحيح مي کرد درصد مي گرفت و يه رتبه تقريبي هم بهم مي داد. روز به

روز رتبه ام داشت بهتر مي شد و من روز به روز بيشتر مديون باربد مي شدم و محبتش. بالاخره روز نهايي از راه رسيد. روزي که بايد کنکور

مي دادم. اينقدر هول داشتم که فقط قبل از امتحان سه بار دستشويي رفتم و باربد و رضا به من مي خنديدن. هر دوشون اومده بودن که منو سر

جلسه ببرن. متاسفانه سپيده حوزه اش با من فرق مي کرد و نمي تونست همراه من باشه. سام مسئول بردن اون شده بود. اگه با هم بوديم مي

تونستيم براي هم قوت قلب باشيم ولي حيف ... هرچند که سگيده با داشتن قوت قلبي مثل آرمين که از همون اصفهان روزي شش بار بهش

زنگ مي زد چه نيازي به من داشت؟ جلوي در حوزه که رسيديم، باربد با اطمينان گفت:

- اگه درسايي رو که بهت دادم خوب فهميده باشي، امروز همه سوالا رو راحت جواب مي دي.

راست مي گفت. همه قسمتاي کتاب ها رو برام توضيح داده بود. حتي قسمتايي هم اضافه تر گفته بود. پس مشکلي نبود، چون منم همه رو بلد

بودم. سرمو تکون دادم و خواستم پياده بشم که رضا گفت:

- رزا حواست به نمره منفي باشه، در ضمن اصلاً هم عجله نکن. با توجه به وقتي که داري، ببين براي هر سوال چقدر مي توني وقت بذاري؟

باربد هم گفت:

- راست مي گه. زمان بندي يادت نره، براي هر مبحث عمومي يه ربع! يه ربع که تموم شد برو سر مبحث بعدي، وقتو تلف نکن! حالا بهتره بري

هر وقت کارت تموم شد يه زنگ به من بزن. ما همين دور و برا هستيم.

قبول کردم و با عجله خداحافظي کردم و سر جلسه رفتم. روي صندلي فلزي کوچيکي که اسم و شماره من روش نوشته شده بود نشستم. بعد از

چند دقيقه معطلي پاسخنامه ها و بعدش هم دفترچه هاي سوال بينمون تقسيم شد. از ديدن سوالات به قدري ذوق زده شده بودم که حد نداشت.

همه رو بلد بودم. اونقدر تند تند حل مي کردم که دستم درد گرفته بود. دقيقاً همزمان با تموم شدن وقت آزمون، سوالاي منم تموم شد! با

خوشحالي، پاسخنامه ام رو تحويل مسئول دادم و از جلسه خارج شدم. نيازي به زنگ زدن نبود، چون ماشين باربد همونجا جلوي در پارک شده

بود. با ذوق در رو باز کردم و سوار شدم. رضا و باربد همزمان پرسيدند:

- چي شد؟

براي اينکه کمي سر به سرشون بذارم گفتم:

- خيلي سخت بود. خيلي! بعضي از سوالاشو اصلاً تا حالا نديده بودم.

قيافه باربد حسابي در هم شد، و نفسشو با خشم فوت کرد. رضا با ناراحتي گفت:

- يعني قبول نمي شي؟

سرمو به نشونه نه تکون دادم و بغ کرده يه گوشه صندلي نشستم، باربد دستاشو توي موهاش فرو کرد و گفت:

- اصلاً مهم نيست رزا. حالا انشاالله سال ديگه قبول مي شي. بيشتر با هم کار مي کنيم. امسال زياد وقت نداشتيم.

داشتم از خنده منفجر مي شدم.

در حالي که سرمو زير انداخته بودم، گفتم:

- خوب آره، اما مي دونين چيه؟

رضا که هنوزم پکر بود گفت:

- چيه؟

- شنيدم اگه آدم قبول بشه ولي نره دانشگاه دو سال از کنکور محروم مي شه ... مي ترسم اگه بخوام سال ديگه دوباره کنکور بدم محروم بشم

....

باربد چشماشو ريز کرد و گفت:

- يعني چي؟!!

ديگه نتونستم بيشتر از اين قيفاه در همم رو حفظ کنم و با غش غش خنده گفتم:

- يعني اينکه امسال صد در صد قبولم!

باربد و رضا هر دو فريادي از شادي کشيدند و باربد با خوشحالي گفت:

- دختر پس چرا اذيت مي کني؟!! داشتم از خودم نا اميد مي شدم!

رضا هم خنديد و گفت:

- اين وروجک اذيت کردن تو خونشه! کاملاً طبيعيه باربد جون!

باربد نفسشو با خوشحالي اينبار بيرون فرستاد و گفت:

- آخيش راحت شدم ... خوب اگه گفتين حالا چي مي چسبه؟!

همراه رضا با تعجب نگاش کرديم، خودش گفت:

- يه جشن جانانه سه نفره!

رضا زود بل گرفت و گفت:

- مهمون باربد جون ديگه؟

باربد هم با خنده گفت:

- چون خوشحالم قبول مي کنم، ولي يکي طلبت باشه آقا رضا!

اون روز سه تايي با هم ناهار رو توي يه رستوران درجه يک خورديم و کلي خوش گذرونديم. باربد واقعاً پسر خوش مشرب و امروزي بود.

اونقدر هم همه رفتاراش شيک و ساني مانتال بود که آدم کنارش احساس غرور مي کرد. تو اين اخلاقش برعکس داريوش بود، داريوش همه

رفتاراش ساده و بي شيله پيله بود. آدم کنارش راحت بود، اما کنار باربد بايد مدام حواست رو جمع مي کردي که آبرو ريزي نکني. وقتي که

جشنمون به بهترين شکل سپري شد، باربد ما رو جلوي در خونه پياده کرد، بوقي زد و رفت ... همينطور که داشتيم وارد خونه مي شديم رضا

گفت:

- اين باربد پسر خيلي خوبيه. ولي يه بدي داره!

- چي؟

- زيادي امريکايي شده ... تقصير خودش هم نيست ... از پونزده سالگي تا بيست و پنج سالگي اونور بوده ... دقيقا سالايي که شخصيت آدم شکل

مي گيره ... الان يه جورايي فرهنگ گريز شده ... دقت کردي از همه چي ايراد مي گيره؟! چرا قاشق مخصوص سوپ خوري ندارن؟ چرا

چنگالاشون اين مدليه؟ چرا قاشقشون گوديش کمه؟ دستمالشون رو چرا اين مدلي پيچيدن؟ چرا لباس گارسوناشون اين مدليه؟! چرا گوشت

خوک سرو نمي کنن؟ و هزار تا بهونه بني اسرائيلي ديگه ... نمي دونم چرا برگشته؟!! اون نمي تونه توي ايران دووم بياره ... پسريمثل باربد

جاش همونوره ...

اين چيزايي که رضا مي گفت اصلاً به نظر من عيب نبود! باربد خيلي هم پسر خوبي بود. هر چه که بود، حداقل از داريوش نامرد بهتر بود. با

رضا وارد خونه شديم. مامان که طاقت نداشت، سوال بارونمون کرد و مدام مي پرسيد، چي شد؟ چي شد؟ رضا زودتر از من جواب سوال مامان

رو داد و خيالش رو راحت کرد. شب هم خبر به گوش بابا رسيد. خوشحالي اونها قابل وصف نبود. از همه بيشتر رضا خوشحال بود. تو موقعيتي

مناسب با سپيده هم تماس گرفتم. اون برعکس من ناراحت بود و مي گفت کنکورش رو خيلي خوب نداده. شايد چون کسي رو مثل باربد نداشت و

بيشتر حواسش پي نامزد بازي بود اين اتفاق براش افتاده بود. با بدجنسي تو دلم گفته حقشه! مي خواست اينقدر نچسبه به آرمين جونش ...

فرداي اون روز بابا حسابي غافلگيرم کرد. ژورنالي از جديدترين ماشيناي خارجي جلوي روم گذاشت و گفت:

- هرکدوم رو که دلت خواست انتخاب کن.

با حيرت گفتم:

- بابا ولي اين ماشينا خيلي گرونه! تازه توي ايران اصلاً نيست!

- تو کاري به اين چيزا نداشته باش. هر کدوم رو که خوشت اومد، انتخاب کن. ديدي که براي رضا هم ماشين گرفتم. ماشين اون هم خيلي گرون

تموم شد. پس راحت باش.

با خنده گفتم:

- ولي بابا شما از کجا مي دونين که من حتماً قبول بشم؟ يه وقت نشدم، اونوقت چي؟

- اولاً که اطميناني که تو به من مي دي، از هر روزنامه و سند و مدرکي با ارزش تره. دوماً اگه قبول نشدي هم اصلاً مهم نيست. بالاخره من

بايد يه ماشين براي تو بگيرم.

شايد همين سهل گيري هاي بابا بود که منو اونقدر لوس بار اورد تا يه ضربه عشق کامل از پا بندازتم! کاش بابا منو قوي بار مي اورد. کاش

اينقدر لي لي به لالام نمي ذاشت! با اين وجود بابا رو خيلي دوست داشتم و واقعاً که مي پرستيدمش. با ذوق شروع به ورق زدن ژورنال کردم.

به هر ماشيني که مي رسيدم با هيجان مي گفتم:

- همين خوبه همين عاليه.

ولي وقتي ورق مي زدم، ماشيني قشنگ تر از قبلي پيش روم نمايان مي شد. به آخرين صفحه ژورنال که رسيدم، خشکم زد ... ماشين داريوش

بود ... خود خودش بود ... آب دهنم رو قورت دادم، انگشتم رو روي ماشين گذاشتم و گفتم:

- اينو مي خوام بابا ...

رضا خم شد روي ژورنال و گفت:

- اين يه کم مدلش قديمي شده ها! الان بي ام و ماشين داده بيرون باقلوا!

آهي کشيدم و گفتم:

- نه همينو مي خوام ... سفيدشو ...

ماشين داريوش مشکي بود ... مي خواستم همون شکل باشه اما يه رنگ ديگه ... خودمم نمي دونستم چرا ميخواستم ماشينم شبيه ماشين اون

باشه ... يه ميل وسواس گونه بود ... بابا ژورنال رو گرفت و خريد همون ماشين تصويب شد ... دو ماه بعد رتبه هاي کنکور اعلام شد. با ديدن

رتبه خوبم از خوشحالي داشت گريه ام مي گرفت. رضا هم به محض فهميدن، همه جا جار زد. همه مطمئن بوديم که بعد از انتخاب رشته، رشته

مورد علاقه مو اونم تو خود تهران قبول مي شم. اين خبر مثل بمب ترکيد. همه فاميل از طريق تلفن تبريک گفتن. رو ابرا سير مي کردن رسيدن

به آرزوهام بار سنگين غم روي شونه هامو سبک مي کرد. باز به باربد زنگ زدم و کلي تشکر کردم. اونم متواضعانه مي گفت که همه اش

حاصل تلاش خودمه، علاوه بر خوشحالي يه غمي رو توي صداش حس مي کردم که نمي فهميدم دليلش چيه. خيلي هم با باربد راحت نبودم که

آويزونش بشم بپرسم چشه! سپيده همونطور که خودش حدس مي زد رتبه اش چندان تعريفي نداشت، ولي بد هم نبود. جالبي کار اينجا بود که

اصلاً ناراحت نبود و مي گفت:

- من که نمي خوام برم سر کار ... فقط مي خوام يه مدرک بگيرم حالا هر رشته اي باشه مهم نيست.

عاشق اين عقايدش بودم! بابا به مناسبت قبولي من، جشن بزرگي ترتيب داد. درست مثل جشني که براي رضا گرفته بود. قرار شد همه کاراي

جشن زير نظر خودم باشه و همه چيز هم به سليقه من باشه. ليست مهمون ها رو به کمک مامان و رضا تهيه کرديم. تقريباً همه رو دعوت

کرديم. هم از تهران و هم از اصفهان. به اصرار رضا حتي داريوش و همسرش رو هم دعوت کرديم. خاله کيميا هم که روي شاخش بود! دوست

داشتم بفهمه من چه شاخ غولي شکستم چشمش در بياد! براي همه کارت نوشتيم و با پست پيشتاز همه رو پست کرديم. فقط کارت دعوت باربد

رو خودم شخصاً به دفترش بردم. با ديدن کارت لبخندي زد و گفت:

- تبريک مي گم خانوم دکتر فمنيسم!

پشت چشمي نازک کردم و با ناز گفتم:

- مرسي آقاي مهندس نمي دونم چي چي ايسم!

غش غش خنديد و گفت:

- بيسواد کوچولو! خوب ببينم حالا مي خواي توي کدوم رشته درس بخوني؟

خيلي وقت بود که به اين قضيه فکر مي کردم. شايد اگه داريوش دندونپزشک نبود، حتماً دندونپزشکي

مي خوندم. ولي دوست نداشتم هم رشته اش باشم، مي خواستم جراح بشم تا چشمش در بياد! به خاطر همينم با رضايت بقيه اهل خونواده

پزشکي رو انتخاب کردم.

رو به باربد با اخم گفتم:

- اولا که بيسواد خودتي، دوماً پزشکي.

- اون که پر واضح بوده خانوم دکتر! منظورم اين بود که توي چه رشته اي مي خواي تخصص بگيري؟

سوتي زدم و گفتم:

- حالا کو تا تخصص!

باز با ژست دختر کشش ابروشو بالا انداخت و گفت:

- يعني تصميمتو نگرفتي؟

دستامو تو هم تاب دادم و گفتم:

- خوب چرا به احتمال زياد قلب.

لبخند زد، چند لحظه سکوت بينمون حاکم شد، با چشماش انگار داشت منو مي بلعيد، بعدش لبخندي عمشق گرفت و گفت:

- اتفاقاً خيلي هم خوبه! هم به پرستيژت مي ياد، و هم به درد آينده من مي خوره!

- آينده تو؟!! چه ربطي به تو داره؟

گردنشو کج کرد و دستاشو روي ميز تو هم قلاب کرد ... پا کوبيد روي زمين و گفت:

- چون شايد بتوني قلب منو هم درمون کني.

با چشماي گرد شده و ترسيده گفتم:

- واه! مگه تو بيماري قلبي داري؟

سرشو به پشتي مبل چرمي که روش نشسته بود تکيه داد، خمار نگام کرد و گفت:

- آره بعضي وقتا احساس مي کنم که قلبم به شدت تير مي کشه.

- تا حالا دکتر نرفتي؟

پوزخند زد و گفت:

- نه چون مي دونم که دردم درمون نمي شه.

با غيظ گفتم:

- يعني چي؟ باربد بيماري لاعلاج که نداري!!!

خنديد و گفت:

- چرا اتفاقاً اين بيماري لاعلاجه!

- چي مي گي تو؟ من که سر در نمي يارم.

- حالا بذار وقتي تخصصت رو گرفتي ميام دردم رو بهت مي گم. شايد تو بتوني درموني براش پيدا کني.

- تو ... واقعاً که!! يعني مي خواي تا هشت نه سال ديگه تحمل کني؟

لبش کج شد و گفت:

- آره تحمل مي کنم. مجبورم ديگه!

نفسمو فوت کردم، دست به سينه نشستم و گفتم:

- باربد خيلي ببخشيدها. ولي واقعاً که خلي!

خنديد ، نرم و مردونه :

- مرسي نظر لطفته.

با غيظ خودمو پرت کردم جلو و گفتم:

- خوب ديوونه تو بايد بري دکتر. شايد خطرناک باشه.

دستشو تو هوا تکون داد ، انگار خسته شده بود از اين بحث، گفت:

- نترس درد من جسمي نيست. روحيه.

با حيرت گفتم:

- روحي يعني چه؟

- وقتي تخصص بگيري مي فهمي.

فهميدم ديگه دوست نداره در اين مورد حرف بزنه، در حالي که هنوز تو بهت فرو رفته بودم، از جا بلند شدم و کيفمو برداشتم. ديگه بايد بر مي

گشتم خونه ... خيلي از کاراي جشن مونده بود ...

صاف نشست و گفت:

- مي خواي بري؟

- آره بايد برم خونه اميدوارم روز جشن ببينمت.

مشغول صاف و صوف کردن کاغذاي روي ميز جلوش شد و گفت:

- فکر نمي کنم بتونم بيام.

با تعجب و ناراحتي گفتم:

- اِ چرا؟

- خوب يه خورده کار دارم. از قبل مونده و بايد تمومش کنم ...

با اخم و ناراحتي گفتم:

- يعني کارت از جشن من مهم تره؟

با ديدن حالت من لبخند زد، دست از سر کاغذاي روي ميز برداشت، ايستاد کنارم و گفت:

- مسلماً نه، ولي مجبورم انجامش بدم.

سعي کردم اصلا نشون ندم ناراحتم، مي خواستم فکرکنه برام مهم نيست، گفتم:

- خيلي خوب مجبورت نمي کنم، ولي خوشحال مي شم اگه بياي.

باربد آدمي نبود که به اين آسونيا گول بخوره، خنديد و گفت:

- تا ببينم چي مي شه.

راه افتادم سمت در و باربد هم تا دم در بدرقه ام کرد.

براي روز جشن لباسي از ساتن صورتي و آبي روشن سفارش دادم که کامل پوشيده بود و حتي ذره اي از بدنم رو هم نشون نمي داد. کلاه

صورتي رنگي ست لباس رو سرم گذاشتم که روش گل هاي درشت آبي رنگ کار شده بود. دامنش پف دار و بلند بود و کم از لباس عروس

نداشت! خودم مدلش رو خيلي دوست داشتم. هم پوشيده بود هم شيک و چشم در بيار ... اون شب باربد همونطور که گفت نتونست بياد، ولي

مهستي و بابا و مامانش اومدن. مهموناي اصفهانمون هم نيومدن و من بي جهت خوشحال شدم. از روبرويي با داريوش و مريم خيلي مي

ترسيدم، مطمئن بودم اينبار اگه بياد بدون مريم نمي ياد. همون بهتر که کلا نيومدن! خاله کيميا روز قبل از جشن با مامان تلفني صحبت کرده و

از بابت نيامدنشون عذر خواسته بود. شب جشن کلي به من خوش گذشت! حتي از جشن رضا هم بيشتر، بماند که چقدر با سپيده دور از چشم

آرمين آتيش سوزونديم و هر هر و کر کر راه انداختيم. آخر جشن هم بابا سوئيچ ماشينم رو از طرف خودش و مامان به من هديه کرد. از

خوشحالي فريادي کشيدم و گفتم:

- کجاس بابايي؟

بابا که از هيجان من خنده اش گرفته بود، گفت:

- توي باغ. زير سايه بون کنار ماشين رضا پارکش کردم.

با ذوق به باغ دويدم. چند نفر ديگه از جمله سپيده هم همراه من به باغ اومدن. با ديدن ماشين سفيد رنگ که مثل ستاره تو باغ مي درخشيد،

زبونم بند اومد. همه انگشت به دهن مونده بودن! با دزدگير قفل در رو باز کردم. علاوه بر رنگ يه فرق ديگه هم با ماشين داريوش داشت اونم

اين بود که شيشه هاش دودي بود و باعث مي شد راننده پيدا نباشي البته اگه سقفش رو جمع نمي کردي ... رضا همون شب ازم قول گفت که

سقفش رو وقتي که تنهام برندارم. همه با حيرت اطراف ماشين مي چرخيدن و هر کدوم يه چيزي مي گفتن:

- ايول چه با حاله!

- جون مي ده واسه خيابون ما.

- اي خدا چي مي شد يکي از اينا هم از آسمون واسه من مي افتاد پايين؟

- رزا بببين چقدر واسه بابا مامانت عزيزي که اين ماشينو واست خريدن.

- نه عزيزم خدا بايد شانس بده! مگه من عزيز نيستم؟

- جداً هم که خدا شانس بده. مگه ما دانشگاه نرفتيم؟ کسي برامون يه خط موبايل هم نخريد. ديگه چه برسه به ماشين!

- حالا اسمش چيه؟

- جون دوتايي درش رو باز کن توشو ببينيم.

- اجازه هست باهاش يه عکس بگيريم؟

- بابا ببين! بايد براي منم بخري.

- نخير اين ماشين به هر کسي نمي خوره.

- آره راست مي گه. بايد به صاحبش بياد. رزا خودش از همه لحاظ تکه. ماشينش هم مثل خودشه.

- دستتون درد نکنه ديگه. يعني ما چون خوشگل نيستيم، پزشکي هم قبول نشديم، دل نداريم و بايد بريم بميريم؟

ديدم کار داره بالا مي گيره. پا در ميوني کردم و گفتم:

- بچه ها جشن تو خونه اس نه اينجا. بهتره برگرديم تو.

با اين حرف من همه رفتيم تو. اما قيافه اکثر جووناي جمع درهم شده بود، تا ساعتي حرف از ماشين من بود که چشم همه رو خيره کرده بود و

مامان باباها هي چشم غره تحويل مي گرفتن. سپيده هم کنار گوش من مسخره بازي در مي اورد و من روده بر مي شدم از خنده. حول و هوش

ساعت دوازده بود که مهموني تموم شد و بعد از خوردن شام کم کم همه قصد رفتن کردن. ساعد دوازده نيم خونه خالي از جمعيت شده بوده و

خودمون چهار تا مونده بوديم. بعد از اينکه آخرين مهمان رو بدرقه کرديم، همگي از خستگي روي مبل ها ولو شديم. رضا زود گفت:

- ديدين چشم همه داشت در مي يومد؟

مامان با اخم گفت:

- اِ رضا هنوز از اين خونه بيرون نرفتن، بساط غيبت رو پهن کردي؟ از قديم مي گفتن غيبت مال زناس، ولي انگار تازگي دنيا بر عکس شده!

رضا اخمي کرد و گفت:

- وا يعني چه خوب؟ مگه دروغ مي گم؟ اين که غيبت نيست. مگه خودتون نديدين که دخترا مي خواستن رزا رو تيکه تيکه کنن. پسرا هم که

انگار ماشاالله حيا رو سر کشيدن آبرو رو قي کردن. انگار نه انگار که رزا يه داداش و يه بابا داره که بالا سرش هستن. با اون چشماشون مي

خواستن قورتش بدن! ديگه کم کم داشتم از کوره در مي رفتم. يه جوري حسادت از همه شون چکه مي کرد، که من جرئت نکردم کادومو بهش

بدم ....

به دنبال اين حرف جعبه کادو پيچ شده اي رو که دستش گرفته بود و من ميخش شده بودم رو گفت طرفم و گفت:

- بيا فنچ کوچولو ... چيز بهتر از اين به ذهنم نرسيد برات بگيرم ... گذاشته بودم تو اتاقم که کسي کش نره، همين الان رفتم آوردم ...

با ذوق کادو رو گرفتم و تند تند بازش کردم ... با ديدن موبالي خوشگل صورتي رنگ داخل جعبه جيغي از شادي کشيدم و شيرجه رفتم توي بغلش

... محکم گونه مو بوسيد و گفت:

- فکر کنم ديگه وقتشه که موبايل داشته باشي ...

بابا و مامان هم با سر تاييد کردن ... تند تند مشغول ور رفتن با موبايل شدم تا زود همه کاراشو ياد بگيرم ... سپيده هم جديدا موبايل خريده بود

که راحت تر با آرمين در ارتباط باشه ... مي خواستم اول شماره ام رو به اون بدم ... شماره اي که خودمم نمي دونستم چنده ... رضا که هنوزم

دق دليش خالي نشده بود گفت:

- اما خيلي لجم گرفت ... اينقدر نديد بديد بازي در اوردن از فک و فاميل ما بعيد بود والا!

بابا با ملايمت گفت:

- نه باباجون. تو بايد حق رو به اونا بدي. کدومشون ماشين اينجوري زير پاشون دارن؟ خوب به هر حال يه خورده بهشون بر مي خوره که با

اون سنشون اينقدر نمي تونن واسه ماشين خرج کنن، ولي الآن يه دختر نوزده ساله بايد همچين ماشيني سوار بشه!

رضا که يه کم آروم تر شده بود گفت:

- اين درست، ولي حرف من چيز ديگه ايه. اون پسرايي که خودم خبر دارم، هر کدوم دويست تا دوست دختر دارن، به چه حقي اينطوري زل مي

زنن به رزا؟ حالا خوبه لباسش هم پوشيده بود، وگرنه درسته مي بلعيدنش!

بابا دستي سر شونه رضا زد و گفت:

- اين ديگه تقصير توئه.

رضا ديگه نزديک بود از تعجب پس بيفته، گفت:

- من؟! مگه من چي کار کردم؟ اصلاً به من چه مربوطه؟ من رفتم بهشون گفتم زل بزنين به خواهرم؟

بابا با خنده گفت:

- صبر کن تا بگم. تقصير تو اينه که به مامانت رفتي، خوب رزا هم به تو رفته ديگه. هر جفتتون مثل ستاره

مي مونين. خود تو امشب همه حواست به رزا بود و متوجه نشدي دخترا چه طور نگات مي کردن! باهات شرط

مي بندم که بيشتر دختراي اين جمع ديوونه تو هستن. مي گي نه ازشون بپرس. من هميشه بايد به خاطر داشتن بچه هاي به اين زيبايي نگران

باشم که نکنه خداي نکرده اين زيبايي براشون دردسر ساز بشه.

ذوق مرگ شدم! بار اولي بود که بابا مشتقيما از خوشگلي من و رضا تعريف مي کرد. رضا لبخند تلخي زد و گفت:

- يه روزي فکر مي کردم که جذاب تر از من رو خدا خلق نکرده، ولي چند وقتيه که فهميدم يه نفري وجود داره که دست منو از پشت بسه! من

در کنار اون هيچي نيستم.

بعد به من نگاه کرد. توي نگاهش غم عظيمي وجود داشت. خوب مي دانستم منظورش کيست. منظور رضا داريوش بود. همون آدمي که با من

بازي کرد. وقتي دوباره ياد اون روزا افتادم از خشم دل پيچه گرفتم. از جا بلند شدم و گفتم:

- من مي رم توي اتاقم ديگه ، خيلي خسته شدم، خوابم مي ياد.

رضا هم براي فرار از سوالاي بابا، زود بلند شد و گفت:

- منم همين طور.

با هم به رسم بچگي گونه مامان و بابا رو بوسيديم و بعد از شب به خير به طرف اتاق هامون رفتيم. همينطور که از پله ها بالا مي رفتيم گفت:

- ببخشيد رزا که دوباره باعث شدم يادش بيفتي، ولي دست خودم نيست! جذابي اون هميشه توي ذهن منه.

لبخندي تلخي زدم و گفتم:

- مهم نيست. من ديگه حالم از اسمش هم به هم مي خوره.

رضا با تعجب پرسيد:

- يعني ديگه دوسش نداري؟!

از تعجب رضا منم تعجب کردم و گفت:

- معلومه که ديگه دوسش ندارم! انتظار داشتي چي بشنوي؟ اصلاً مگه اشکالي داري که من ديگه اونو دوست نداشته باشم؟

رضا با تته پته گفت:

- نه نه چه اشکالي؟

بعد از اين حرف به سرعت شب بخير گفت و به طرف اتاقش رفت. هيچ از کارش سر در نياوردم، ولي نمي دونم چرا هر بار که بحث داريوش

پيش مي يومد بر عکس هميشه ازش طرفداري مي کرد! شايد داريوش مهره مار داشت و رضا هم از اون خوشش اومده بود.

تو چشم به هم زدني يه سال از دانشگاهم تموم شد. واقعاً که دانشگاه محيط فوق العاده اي داشت. عاشقش بودم و هر روز با شوق سر کلاس

ها حاضر مي شدم. هر چند که رضا عقيده داشت همچينم آش دهن سوزي نيست. اما من دوسش داشتم! رشته من واقعاً سخت بود، بعضي وقتا

اشکم در مي يومد از سختي دروس، اما به خاطر علاقه شديدم هر طور که شده بود خودمو به اساتيد و دانشجوهاي ممتاز مي رسوندم. تازه

سال دوم شروع شده بود و من حسابي تو درسام غرق شده بودم. رابطه ام با باربد خيلي صميمي شده بود، ولي تجربه ثابت کرده بود تا وقتي که

من از اون سراغ نگيرم اونم سراغ من نمياد. از رفتار خنثي اي که داشت خوشم مي يومد. نه اينقدر بهت مي چسبيد که حالتو بد کنه نه ولت مي

کرد به امان خدا.

تقريباً دو سه هفته اي بود که خبري ازش نداشتم. شايد به خاطر غرورش بود که حاضر نبود هيچ وقت پيش قدم بشه اما هر بار هم که من

سراغي ازش مي گرفتم با روي باز ازم استقبال مي کرد. براي همين هم هيچ وقت از پيش قدم شدن اسحسا بدي بهم دست نمي داد. توي همين

مدتي که باهاش دوست بودم، تقريباً اخلاقياتش رو شناخته بودم، بي اندازه مغرور بود، اما من غرور رو لازمه يه مرد مي دونستم. براي همين

هم اين شده بود يه پوئن مصبت براي باربد ، از لوس بازي و زن هاي لوس بيزار بود و من چقدر سعي مي کردم جلوش لوس نباشم! اهل ناز

کشيدن به هيچ عنوان نبود! کوتاه نمي يومد و غد و يه دنده بود! با اين موضوع يه کم مشکل داشتم، اما بازم شخصيتش طوري بود که هميشه

مجبور مي شدم من کوتاه بيام. همين اخلاقيات منحصر به فردش داشت منو کم کم جذبش مي کرد، از نگاهش نسبت به خودم يه چيزايي فهميده

بودم ولي هميشه يم خواستم خودم رو گول بزنم. اصلاً امادگي يه عشق جديد رو نداشتم! هر چه من بيشتر با باربد صميمي مي شد فاصله رضا

باهاش بيشتر مي شد و من دليلش رو نمي فهميدم. چيزي به من نمي گفت، اما هر از گاهي بدش نمي يومد بد باربد رو پيش من بگه و زير آبش

رو بزنه. بدگويي هاش هم هميشه خلاصه مي شد توي غد بودن و مغرور بودن باربد که من خيلي هم دوست داشتم. جالب تر اينجا بود که سپيده

هم از باربد بدش مي يومد و هميشه مي گفت:

- نه به مهستي که اينقدر خاکي و مهربونه، نه به اين داداش از دماغ فيل افتاده اش! آقا فکر کرده رئيس جمهور آمريکاس. شايد هم احساس

آلن دلوني بهش دست داده.

نمي دونستم چرا باهاش بدن وقتي من هيچ بدي از باربد نديده بودم. با من هميشه خوب بود، مهربون بود، کلاس مي ذاشت اما حالمو بد نمي

کرد! معقول بود! دوست داشتني بود1 توي يه کلمه باربد يه جنتلمن واقعي بود!

اون روز تصميم گرفتم از دانشگاه به کتابخونه برم. چند تايي کتاب لازم داشتم که حتماً بايد براي ترم جديد مطالعه مي کردم. پشت چراغ قرمز

که توقف کردم، طبق معمول هميشه چند تايي نگاه خيره رو روي ماشينشم حس کردم. برام طبيعي بود، همين که منو نمي ديدن باعث مي شد

معذب نشم. سرم رو چرخوندم تا ماشيناي دور و برم رو ديد بزنم که بغل ماشينم، ماشين باربد رو ديدم. يکي ديگه از اخلاقيات باربد اين بود که

توي چراغ خطرها يا کلا هر وقت ديگه عادت نداشت کله شو بچرخونه و به دور و برياش نگاه کنه! يکي دوباري هم که مچ منو در حين اين

عمل گرفته بود دعوام کرده بود! باربد زياد از حد غيرتي بود، خودش براي پرستيژش کله شو نمي چرخوند، اما بدش مي يومد من پسراي ديگه

رو ديد بزنم! بارها اينو بهم گفته بود اما تو گوش من فرو نمي رفت ... از بازي کردن با غيرتش خوشم مي يومد ... شيشه ماشين رو پايين

کشيدم، باربد هنوزم نگاهش به جلو بود. چون فاصله دو ماشين خيلي کم بود دستم رو بيرون بردم و به شيشه اش سمت راستش ضربه زدم.

سريع سرش رو بر گردوند. به محض ديدنم چشماش گرد شد. شيشه اش رو پايين داد و گفت:

- خودتي؟

با خنده گفتم:

- سلام عرض شد جناب آقاي مهندس باربد شفيعي.

- سلام خانوم دکتر کم پيدا ... حلال زاده داشتم بهت فکر مي کردم! تو کجا اينجا کجا؟!!

تقريباً توي محله باربد اينا بودم، براي همين تعجب کرده بود، گفتم:

- شما که سايه اتون سنگينه به ما سر نمي زنين، خواستم چوب کاريت کنم بيام خونه تون.

خنديد و گفت:

- هيچ کس هم نه و تو! تو بخواي منو ببيني مي ياي شرکت ...

منم خنديدم و گفتم:

- داشتم مي رفتم کتابخونه ... تو اين محله است ...

- باريک الله! خانوم اکتيو ... حالا مي تونم ازتون تقاضا کنم امروز رو به خاطر من بيخيال کتابخونه بشين و اجازه بدين يه قهوه در خدمتتون

باشم؟!

از خدا خواسته گفتم:

- ممنون مي شم.

صداي بوق ماشيناي پشت سرمون نشون از سبز شدن چراغ داد، باربد با دست به خيابون روبرويي اشاره کرد و راه افتاد ... حدود دويست متر

بعد از چهار راه جلوي کافي شاپ شيکي ايستاد. منم ماشينم رو پشت ماشينش پارک کردم و پياده شدم. همزمان با هم در ماشين ها رو قفل

کرديم و رفتيم توي پياده رو، بهم لبخند زد، در کافي شاپ رو باز کرد تا اول من برم داخل ... نور ملايم قرمز رنگي اونجا رو روشن کرده بود.

زني با چادر مشکي پشت يکي از ميزها نشسته بود و مشغول خوراندن آب ميوه به دختر بچه اي سه چهار ساله بود. دختر و پسر ديگه اي هم

پشت يکي ديگه از ميزا مشغول صحبت بودن. باربد ميزي رو تو گوشه اي ترين نقطه انتخاب کرد و روي يکي از صندلياي پشت اون نشست.

ديگه خوب مي دونستم نبايد انتظار داشته باشم باربد مثل داريوش صندلي برام عقب بکشه ... از خوش خدمتي جلوي خانوما بيزار بود ...

جنتلمن بود اما به قول خودش نمي خواست خانوم ذليل باشه! با اينکه برام گرون تموم مي شد اما به اين رفتارش خو گرفته بودم ... زياد توي

ذهنم با داريوش مقايسه اش مي کردم ولي هميشه هم با اين فکر که کاراي داريوش ريا و تزوير بوده، اما باربد حداقل به قول خودش آنسته!

دلمو خوش مي کردم. پيش خدمتي جلو اومد و بعد از تعظيم کوتاهي منويي رو جلوي من گذاشت، قبل از اينکه فرصت کنم منو رو بردارم، باربد

سريع تر از من گفت:

- دو فنجون قهوه اسپرسو لطفاً.

خوب بله ديگه، دعوت شده بودم به صرف قهوه! دندون سر جيگرم گذذاشتم و به پيش خدمت لبخند زدم يعني همينو مي خوريم ... بعد از رفتنش

باربد غريد:

- لبخندت واسه چي بود؟!

اخم کردم و گفتم:

- اخم کنم خوبه؟

- نخير خوب نيست ... براي چي دل و دين اين ببنده خدا رو به بازي مي گيري ... شما ديگه يه خانوم متشخصي ... نبايد به يه گارسون لبخند

بزني ...

به اين رفتارش هم عادت داشتم ... پس فقط خنديدم و گفتم:

- بگذريم ...

نگاهي به دور و برم انداختم و گفتم:

- تا حالا با هم کافي شاگ نيومده بوديم باربد ...

سرشو تکون داد و گفت:

- آره ... مسيرمون هميشه ختم مي شد به رستوران ... عصر بيرون نيومده بوديم خوب ...

- درسته ... ولي من کافي شاپ خيلي دوست دارم ...

دستش رو روي ميز سر داد سمت دستم ... انگشتامو توي انگشتاش گرفت و فشار داد ... يه لحظه احساس خاصي بهم دست داد که از چشماي

تيز بينش دور نموند و لبخند زد ... باربد توي دست گرفتن و رقصيدن و اين گزينه ها با من خيلي ريلکس بود ... برعکس داريوش! اما هيچ وقت

هم پاشو از گليمش دراز تر نمي کرد و همين احتراممو نسبت بهش زياد مي کرد ... علي رغم اينکه مي دونستم توي آمريکا چقدر آزاد بوده، اما

همين که اينجا به من احترام مي ذاشت برام خيلي ارزش داشت ... خيلي پيش خدمت دوباره برگشت، قهوه ها رو آماده شده روي ميز گذاشت و

قبل از رفتن با لبخند به من نگاهي کرد و گفت:

- دستور ديگه ...

باربد مچ پر رو که روي ميز بود گرفت بين دستاش ، با ترس بهش نگاه کردم ... مي خواست چي کار کنه، پسره با تعجب به دستش و بعد هم به

باربد نگاه کرد ... باربد دستشو پس زد و گفت:

- دستور ديگه هم باشه من صادر مي کنم... کاري داري به من بگو!

پسره سرشو تکون داد و تند گفت:

- بله آقا ... شرمنده ...

بعد هم سريع جيم زد ... با ناراحتي به باربد نگاه کردم و گفتم:

- باربد جان اين کار از تو بعيده ...

تلخ نگام کرد و گفت:

- اينم جواب لبخندت بودا! حرف گوش کن يه کم ...

باز حرف رو عوض کردم و گفتم:

- قهوه ت رو بخور ...

بدون شيرين کردنش شروع کردم به مزه مزه کردن ... داغ بود اما مي چسبيد ... تازه اول مهر بود، اما هوا به طور عجيبي سرد شده بود ...

باربد با تعجب نگام کرد و گفت:

- رزا ... تلخ مي خوري؟!!

باز نقطه ضعفم ... باز سلايقم ... دوست نداشتم کسي به سليقه م گير بده ... اخم کردم و گفتم:

- آره ... عادت هميشگيمه .... بعد از يه سال نمي دوني؟

قيافه اش رو در هم کرد، چند بار سرشو به نشونه مشمئز شدن تکون داد و گفت:

- اوف ! قهوه تلخ که خيلي بد طعمه. غير قابل خوردنه. دقت نکرده بودم به اين قضيه ... چه جوري اين زهرمار رو مي خوري؟

با ناراحتي گفتم:

- باربد واقعاً که! من مي خوام اونو بخورم. اونوقت تو اينجوري مي گي؟ دستت درد نکنه.

باربد از ديدن قيافه من خنده اش گرفت و گفت:

- ناراحت شدي؟ خوب من نمي خواستم ناراحتت کنم، فقط نظرم رو گفتم. آخه مي دوني من يه خورده زيادي رکم!

مي دونستم! پس فقط قيافه در هم کردم و بازم مشغول مزه مزه کردن قهوه ام شدم.

باربد خدنه اش شدت گرفت و گفت:

- لوس نشو رزا! حالا که طوري نشده تو اينطور اخم کردي. طوري شده؟ الکي براي من ادا در نيار ...

باز به اسب شاه گفتن يابو بهم بر خورد و گفتم:

- من نه لوسم نه ادا در ميارم. مگه من ميمونم؟

باربد زد زير خنده و گفت:

- نه اصلاً... تو خيلي بهتر از ميمون هستي!

ميدونستم داره شوخي مي کنه، اما ديگه طاقت نياوردم. فنجونمو کوبيدم روي ميز، کيفمو برداشتم و خواستم برم بيرون که دستمو گرفت و گفت:

- بگير بشين رزا. شوخي کردم.

ناز کشي تو مرام باربد نبود، انتظار داشتم هر آن بگه برو خوش اومدي! اما اينکه جلوم رو گرفت برام خيلي ارزش داشت، پس نشستم و بدون

اينکه خودمو از تک و تا بندازم گفتم:

- شوخي لوسي بود!

باربد باز يه لبخند مکش مرگ ما تحويلم داد و گفت:

- خيلي خوب قبول خانوم دکتر. بشين بذار مثل دو تا آدم بالغ با هم صحبت کنيم ...

فنجون قهوه م رو برداشتم، پشت چشمي براي باربد نازک کردم و مشغول خوردن شدم ... باربد هم خنديد و مشغول شيرين کردن قهوه اش شد.

چند لحظه تو سکوت سپري شد تا اينکه باربد پا رو پاي انداخت، و يه کم پاهاشو کج کرد تا راحا بتونه بشينه ... در همون حالت غر هم زد:

- اينقدر ميزهاشون کوچيکه پاي آدم جا نمي شه ...

نگاهي به پاهاي بلند باربد که سمت چپ ميز روي هم انداخته بود کردم و با خنده گفتم:

- قد تو همچين يه ذره زيادي بلنده ... چنده قدت؟

باربد سري تکون داد و گفت:

- آخرين بار که اندازه گرفتم حدوداً يک و نود بود ...

خواستم سوتي بزنم اما سريع جلوي خودم رو گرفتم ... قد داريوش يک و هشتاد شش بود ... از دست ذهنم خسته شدم و قيافه ام در هم شد! تا

کي مي خواستم اين دو نفر رو باهم مقايسه کنه؟

- چه مي کني با درسات رزا؟ سخته نه؟

فنجونم رو توي دست چرخوندم و گفتم:

- سخت واسه يه لحظه شه ... اما دوستش دارم ... سختيش برام اهميتي نداره نياز به تلاش بيشتر داره ...

- تو مي توني ... اراده توي چشمات تحسين برانگيزه ...

لبخندي زدم و گفتم:

- اميدوارم بابت اين اعتمادت جوابي داشته باشم ... وگرنه آبروم مي ره ...

- مسلما مي توني ... راستش رزا ... مي خواستم امروز در مورد يه جرياني باهات جدي صحبت کنم ...

صاف نشستم، جدي حرف زدن با باربد کار سختي بود. وقتي مي افتاد رو دور جدي بودنش واقعاً جلوي احساس بچگي بهم دست مي داد و ترجيح

مي دادم سکوت کنم. اون لحظه هم سکوت کردم و با نگام نشونش دادم که مي شنوم:

- در مورد همون جريان معالجه منه ... اگه يادت باشه در موردش باهات صحبت کرده بودم ...

سريع گفتم:

- آره! در مورد بيماري قلبيت ...

با خودم فکر کردم الان مي گه که مي خواد از ايران بره! اما با لبخندي شوخ گفت:

- هنوز نمي توني منو درمان کني؟!! درد قلبم خيلي زياد شده!

از دستش حرصم گرفت! پسره احمق! اينهمه دکتر متخصص عالي توي تهران بود، گير داده بود به من! بايد بميره تا بفهمه ... اما برام عجيب

بود که هيچ کدوم از اعضاي خونواده اش خبري از بيماريش نداشتن!

- باربد خيلي ببخشيد ولي تو احمقي!

لبخند تلخي تحويلم داد و گفت:

- مي دونم!

- چرا نمي ري دکتر؟

به من اشاره کرد و گفت:

- اومدم ديگه!

- اه!!! من کجام دکتره؟!! تازه سال دومم ... پنج سال ديگه يه پزشک عمومي مي شم ! خجالت بکش ... مي ميري!

- و مي تونم اين اميد رو به خودم بدم که براي تو مهم باشه؟!

با لج گفتم:

- نخير برام مهم نيست، اصلا اينقدر صبر کن تا بميري ...

خنديد و گفت:

- خيلي زود عصبي مي شي ...

- خودت که بدتري ...

- بيخيال اين حرفاف الان مي خوام در مورد بيماريم حرف بزنم ... در مورد دردي که خيلي تلاش کردم خودم درماني براش پيدا کنم اما موفق

نشدم ... مي خوام بهت بگم ... اما ...

آهي کشيد و گفت:

- حس ميکنم جلوي تو باربد هميشگي نيستم! دل و جرئتم کم مي شه ...

- مي ترسي؟!!! مگه چي مي خواي بگي؟ لابد مي ترسي بگم بايد عملت کنم! فک کن من بخوام عملت کنم!

اينو گفتم و خنديدم، باربد ولي لبخند هم نزد و در ادامه حرفاش گرفت:

- اگه تو بخواي منو درمان کني، برات از آب خوردن هم راحت تره! نياز به عمل و درساي سنگين پزشکي هم نداره ...

يه بوهايي داشت به مشامم مي رسيد ... تو سکوت بهش خيره موندم و باربد همراه با آه، به نگاه خيره به روي ميز ادامه داد:

- حس مي کنم دلباخته يه دختر شدم ... يه دختري که از نظر من معمولي نيست ... علاقه منم معمولي نيست ... يه دوست داشتن عميق و

وسواس گونه ... شرايطم مناسب عشق و عاشقي نيست ... براي همينم هيچ وقت نخواستم عاشق بشم ... الان هم ... نمي دونم اسم احساس

من عشقه يا دوست داشتن! اما هر چي که هست ... آزاردهنده شده ...

قلبم داشت تند تند مي کوبيد ... باربد عاشق يه دختر شده بود ... گفت يه دختر ... نگفت من ... من ... يه حس تندي داشت قلبمو مي سوزوند ...

چيزي شبيه حسادت ... باورم نمي شد! اما به دختري که باربد عاشقش شده بود حسادت مي کردم ... علاقه اون به من نبود ... گفت يه دختر!

نگفت تو ... من لايق باربد نبودم ... هيچ وقت ...

وقتي سکوتش رو ديدم فهميدم بايد يه چيزي بگم، اون نبايد مي فهميد حالم دگرگون شده، نمي خواستم دوستي که دشاتيم از بين بره. نمي

خواستم پيش خودش يه فکر ديگه بکنه ... با سرفه اي صداي خش دار شدمو صاف کردم و گفتم:

- خوب اينطور که از شواهد امر پيداست، قضيه خيلي ريشه داره ... اما باربد جان، کاري که نداره. توي چيزي کم داري که نگران باشي، مرد و

مردونه برو باهاش حرف بزنه و از علاقت بگو ... اون نظرش در مورد تو چيه؟ يعني مي گم از نگاهاش نفهميدي که دوستت داره يا نه؟

بعد زا اين سوال کنجکاوانه به باربد خيره موندم تا جواب دلخواهمو بگيرم، باربد آهي کشيد و بعد از چند دقيقه بالاخره نگام کرد و گفت:

- نمي دونم! اون خيلي بي تفاوته.

اينبار نوبت من بود که نگامو ازش بدزدم، فنجونم رو توي نعلبکيش سر و ته کردم و گفتم:

- قصدت چيه؟

با تعجب گفت:

- يعني چي؟ چه قصدي؟

نعلبکي رو روي ميز کشيدم اينطرف اونطرف و گفتم:

- منظورم اينه که مي خواي ازدواج کني يا دوستي؟

- خوب معلومه! ازدواج.

لعنتي! اين دختر کي بود که به اين راحتي دل باربد رو قاپ زد؟!!! چه باربد راحت بود! چرا من احمق فکر مي کردم باربد به من علاقه داره؟ چرا

حس مي کردم نگاهاش بي منظور نيست؟ اما خوب همين که هيچ وقت ازم خبر نيم گرفت نشون مي داد که اون تو فکر کس ديگه بوده ... صدام

داشت آروم مي شد:

- پس برو خواستگاري.

پوفي کرد و گفت:

- مي خوام، ولي فکر نکنم بشه. آخه داره درس مي خونه. هدف ديگه اي هم جز اين نداره ...

سرمو گرفتم بالا، بايد کنار مي يومدم ديگه! اينقدر احمق بودم که به شباهت اون دختر با خودم پي نبرده بودم هنوز! گفتم:

- اين چه ربطي داره؟

با لبخندي مارموذ دستمو گرفت توي دستش، فشاري داد و گفت:

- خودتو بذار جاي اون. اگه يه خواستگار با شرايط من برات پيدا بشه و تو هم همين اوايل درست باشي، قبول مي کني؟

نمي دونستم! بعيد هم نبود! باربد هيچ کمبودي نداشت، يه مرد ايده آل براي هر زني بود. بايد يه چيزي مي گفتم، اگه مي گفتم نه که مي گفت چرا

دو ساعته زر مي زني پس؟! اگه مي گفتم آره ... باربد دوستم بود بايد براي خوشبخت شدنش هر کاري مي کردم، حتي اگه شده، هولش بدم به

سمت يه نفر ديگه، پس براي اينکه مطمئنش کنم گفتم:

- معلومه که قبول مي کنم. اگه دوسش داشته باشم، صد در صد قبول مي کنم!

نگاه باربد روشن شد، گوشه لباش چال افتاد و گفت:

- جدي؟

لبخند تلخي زدم و گفتم:

- جدي جدي.

چشماش رو بست. در همون حين دستشو فرو کرد توي جيب سوئي شرت مشکيش، جعبه مخمل سورمه اي رنگي بيرون کشيد، چشماشو باز

کرد، در جعبه رو باز کرد، گذاشتش رو ميز، حلقه ظريف با يه نگين درشت بهم لبخند زد. داشتم با بهت بهش نگاه ميکردم، چي کار داشت مي

کرد؟!!! نفس عميقي کشيد و با همون لبخند کنج لبش گفت:

- خودت گفتي جدي، پس آره؟!!!

با بهت نگاهي به باربد کردم و نگاهي به حلقه ظريف خوشگل ... هي دهن باز مي کردم يه چيزي بگم هي يادم مي رفت. آخر سر به طور گفتم:

- يعني چي؟!!

باربد خنديد و گفت:

- تو ولايتي که من بزرگ شدم، وقتي يه پسر به يه دختر حلقه مي ده يعني داره ازش تقاضاي ازدواج مي کنه! ولايت شما رو نمي دونم!

نفس تو سينه ام گره خورد، سريع دستمو گذاشتم روي سينه ام و اون يکي دستم رو هم گذاشتم روي دهنم. نگاهم لحظه اي روي حلقه و لحظه

اي روي باربد ميخ مي شد ... باربد از من خواستگاري کرد؟ دختري که دوسش داشت من بودم؟!!!! به زور گفتم:

- من ... تو ....

نگاش مهربون شد، دستمو فشار داد و گفت:

- عزيزم چرا تعجب کردي؟!! من که چيزي نگفتم! فقط ازت درخواست ازدواج کردم!

سرم رو بين دستام گرفتم. باورم نمي شد، اين همه صغري کبري چيدن به خاطر خواستگاري از خودم باشه! هر چند که اگه اينقدر احمق نبودم

از همون اول مي فهميدم! باربد ... مرده ايده آل از ديد هر زني ... عاشق من شده بود! از من خواستگاري کرده بود ... صدام گنگ و نا مفهوم

به گوشش رسيد:

- چرا باربد؟ چرا من؟

با صداي جدي گفت:

- مي شه دستاتو برداري بذاري ببينمت؟!!

نا خوادآگاه دستامو برداشتم و نگاش کردم، گفت:

- خيلي وقت بود که مي خواستم يه طوري بهت نشون بدم که فراتر از بقيه هستي و بدجوري توي قلبم خودتو جا کردي، ولي راستش نمي

تونستم. هم شرايط خودم جور نبود، هم نگران بودم که از دستم ناراحت بشي. چون ديده بودم که يکي دو تا از خواستگاراتو چطور با ترش

رويي رد کردي. نمي خواستم به اين زوديها بهت بگم، ولي خوب راستش نتونستم جلوي خودمو بگيرم. من از جو دانشگاه ها خبر دارم ...

دانشگاه چطوريه. نمي خوام وقتي به خودم بجنبم، ببينم از دستم رفتي ...

من هنوز هم توي بهت فرو رفته بودم. البته اصلاً نمي تونستم منکر ذوقي بشم که پيشنهاد باربد توي دلم ايجاد کرده بود. گفتم:

- من ... راستش من خيلي غافلگير شدم!

خنديد و گفت:

- ببخشيد خيلي يک دفعه اي گفتم، ولي خوب من زياد حوصله مقدمه چيني ندارم، زود حرفمو مي زنم.

خنده ام گرفت و گفتم:

- و اين اصلا خوب نيست آقا ...

فنجون قهوه مو برداشتم و گرفتم به سمتش تهديد وار گفتم:

- بپاشم بهت؟!!

خنديد و گفت:

- نيازي به اين کار نيست ... فقط اگه راضي هستي حلقه رو دستت کن ...

نگام روي حلقه خوشگل وسط ميز قفل شد ... کار درست چي بود؟ درست بود که ديگه هيچ احساسي نسبت به داريوش نداشتم، ولي نمي دونستم

بعد از عشق تندي که نسبت به اون داشتم مي تونم دوباره عاشق مرد ديگه اي

بشم يا نه؟

دوباره صداي داريوش توي ذهنم پيچيد:

- تا چند هفته ديگه مي خوام با دختر عموم ازدواج کنم. دختري که از نجابت تکه!

باز يادم افتاد که بازيچه اش شدم، باز يادم افتاد انتقام باباشو از من بدبخت گرفت! يه دفعه اي گر گرفتم، داريوش از ذهنم کنار رفت و پر رنگ

تر از اون باربد جاشو گرفت ... مهربوني هاي اين مدتش تو ذهنم اومد ... خوبي هاش ... اين که از هر نظر کامل بود ... ان که کنارش واقعا

احساس امنيت داشتم ... نفسمو فوت کردم بيرون و گفتم:

- باربد مي خوام چند تا سوال ازت بپرسم ، جواب منو که بدي منم جوابت رو مي دم. باشه؟!

جدي نگام کرد و گفت:

- حتماً!

زل زدم تو چشماش و گفتم:

- تا حالا چند تا دوست دختر داشتي؟

اول خوب بر و بر نگام کرد، بعد هم زد زير خنده و گفت:

- ديوونه! ترسيدم گفتم مي خواي چه سوالي بپرسه! حسادت از همين الان شروع شد؟

- حسادت نيست باربد! مي خوام بشناسمت! اينا چيزائيه که هيچ وقت در موردش حرف نزديم ...

ابرو بالا انداخت و گفت:

- توي آمريکا دو سه نفر بودن ... البته نه خيلي جدي ... اما توي ايران هيچ کس ... فقط خودت بودي ...

- مطمئني که بعداً دوباره هوس نميکني؟!

- رزا جان ... من که بچه نيستم! اين چه حرفيه؟! من دلم آرامش داشتن يه خونواده رو مي خواد ... اونم با دختري که خودم انتخابش کردم ...

باز مشغول بازي با فنجون مادر مرده شدم و گفتم:

- يه سوال ديگه که جوابش برام خيلي مهمه ... به نظر تو ... من دختر نجيبيم؟!

با نگاهي عميق به چشمام، گفت:

- براي چي داري اين سوالا رو مي کني؟

نمي شد بهش بگم چون از همين طرق يه بار بدترين ضربه رو خوردم. مار گزيده از ريسمون سياه و سفيد مي ترسه ... فقط شونه اي بالا

انداختم و گفتم:

- محض اطلاع ...

- معلومه که نجيبي! رزا چرا به خودت توهين مي کني؟! اين طرز سوال پرسيدن نه تنها توهين به خودته که به من و انتخابم هم هست ... تو

دختري فوق العاده اي هستي .. خونواده سرشناس و اصيلي هم داري ... من مدت ها در موردتون تحقيق کرد ... با چشم باز انتخابت کردم ...

دوستت دارم و همه جوره هم قبولت دارم ...

- خوبه! پس نمي خواي که يه روز عوضم کني ...

- تا جايي که عقايدم زير سوال نره هرگز قصد عوض کردن نه تنها تو که هيچ بني بشري رو ندارم ...

زل زدم توي چشماش ... چشماي تيره اش برق خاصي داشت که مي تونست منو به زانو در بياره ... مطمئن بودم که بعد از داريوش ديگه هيچ

وقت عشق رو تجربه نمي کنم ... اما به باربد وابسته بودم ... دوستش داشتم ... از گرفتن دستش گرم مي شدم ... شايد اگه باربد رو از دست مي

دادم ديگه هيچ وقت نمي تونستم همين يه کم حس رو هم نسبت به مردي پيدا کنم ... پس تصميمم رو گرفتم، دستم رو جلو بردم، حلقه رو از

داخل جعبه برداشتم و توي انگشتم فرو کردم ...

صورت باربد درخشيد، با چشمايي پر از احساس گفت:

- قبول کردي رزا ... آره؟!!

لبخندي زدم و انگشتر رو توي دستم بهش نشون دادم و گفتم:

- توي ولايت ما وقتي يه دختر حلقه اهدايي يه پسر رو دستش کنه يعني پيشنهاد ازدواجشو قبول کرده ...

خنديد ... از ته دل قهقهه زد، دستشو جلو آورد و دستمو گرفت ... بالا برد و به نرمي همون انگشتي که حلقه رو توش کرده بودم رو بوسيد ...

باز گرم شدم و نگاه ملتهبمو دوختم بهش ... باربد پسر با تجربه و سرد و گرم چشيده اي بود خيلي زود پي به حالم برد و چشمک زد ... از شرم

سرخ شدم و سريع دستمو از دستش بيرون کشيدم ... بلند شدم و گفتم:

- خوب بريم ديگه ... ديره مامان نگرانم مي شه ...

باربد پول ميز رو حساب کرد، دنبالم راه افتاد و گفت:

- من به مامانم مي گم خيلي زود با مامانت تماس بگيره ... از همين امشب منتظر باش عزيزم ...

لبخندي به چشماي مشتاقش زدم و گفتم:

- باشه ، بابت قهوه هم ممنون ...

- خواهش مي کنم ... نوش جان ...

باربد به جاي اينکه بره سمت ماشين خودش دنبال من راه افتاد، در ماشين رو باز کردم و گفتم:

- من برم ديگه ... سلام به مهستي و مامانت و بابات برسون ... مال مهستي مخصوص باشه ...

دستشو تکيه داد به سقف ماشين و گفت:

- حتما ...

سوار شدم و منتظر نگاش کردم، تا دستشو برداره در رو ببندم. با همون حالتش سرشو يه کم پايين آورد و گفت:

- از حالا به بعد ديگه شيشه ماشينتو پايين نمي کشي خانوم! چون نمي خوام توي چشم باشي.

خنده ام گرفت و گفتم:

- بذار پاي غيرت يا حسادت؟!!

- هر دو عزيزم ... من يه مرد آبانيم! حسود و مغرور ...

چشمامو گرد کردم و گفتم:

- نگو به اين خرافات ها اعتقاد داري ...

در جوابم فقط خنديد و در رو بست، شيشه مو دادم پايين و گفتم:

- با من کار نداري؟

پلک زد و گفت:

- نه برو به سلامت ... در ضمن اينو هيچ وقت يادت نره که ...

وقتي ديدم حرفشو تموم نکرد گفتم:

- يادم نره که چي؟

سرشو آورد پايين، روي صورتم خم شد، چشمکي زد و گفت:

- خيلي دوستت دارم.

و قبل از اينکه بتونم جلوشو بگيرم گونه م رو بوسيد، گيج و گنگبهش خيره شدم، صورتش حالت عجيبي داشت، حالتي که داست به منم سرايت

مي کرد، بي اراده دستمو روي جاي بوسه اش گذاشتم. لبخندي زد و گفت:

- بقيه اش باشه طلب جفتمون ... به زودي!

از شيطنتش خنده ام گرفت. بعد از زدن اين حرف، دستشو نزديک پيشونيش تکوني داد به معني خداحافظ و رفت سمت ماشين خودش و سوار

شد. اين تماس ها برام جالب بودن، حس خوبي داشتن. از دست باربد ناراحت نمي شدم، چون تا قبل از اينکه منو نامزد خودش بدونه هرگز منو

نبوسيده بود، الان هم به نظرم حق داشت. اما تازه داشت يه پسرده هايي از جلوي چشمم کنار مي رفت .. من و باربد؟ زن و شوهر؟ آيا

آمادگيشو داشتم؟ خودمم نيم دونستم دارم چه غلطي مي کنم ... ماشين رو روشن کردم و راه افتادم. ديگه نه حوصله شو داشتم نه وقتشو که

برم کتابخونه. براي همينم يه راست و با سرعت رفتم سمت خونه. هنوزم نمي دونستم کاري که مي کنم درسته يا نه! يعني بايد به يه علاقه

صرف اعتماد مي کردم؟ آيا بابا و مامان و رضا با اين ازدواج موافقت مي کردن؟ چرا که نه؟! مگه باربد چي کم داشت؟! رضا که بايد از خداش

هم باشه، برادر زنش مي شد شوهر خواهرش و اين صميمت ها رو بيشتر مي کرد. مي دونستم دلشوره م بي دليله و باربد مي تونست براي من

همسر بي نظيري باشه. وارد خونه که شدم فقط مي خواستم با رضا حرف بزنم، هيچ کس توي ساين نشيمن نبود و با پرسيدن از يکي از

خدمتکارها فهميدم که رضا توي اتاق خودشه. با سرعت پله ها رو بالا رفتم. جلوي در اتاقش که رسيدم، توقف کردم و در زدم. حالا که کار

داشتم باهاش در مي زدم! وگرنه منو چه به اين غلطا؟! صداي رضا اومد که گفت:

- بله؟

گفتم:

- منم رضا مي تونم بيام تو؟

- از کي تا حالا اينقدر مودب شدي؟بيا تو.

در رو باز کردم و رفتم تو. کف زمين نشسته بود و چند کتاب جلوي روش باز بود.

گفتم:

- مثل اينکه مزاحم شدم. مي خواي برم يه وقت ديگه بيام؟

صاف نشست و گفت:

- نه خوب کردي. بشين ببينم چي تو رو اينقدر مودب کرده که در ميزني؟!!!

جلوش روي زمين نشستم، نمي دانستم از کجا بايد شروع کنم؟ يکي از کتابهاي قطورش رو برداشتم و گفتم:

- بايد سخت باشه نه؟

خيلي مختصر و مفيد گفت:

- آره مشکله. دو روز ديگه امتحان دارم، به خاطر همينه که دارم مي خونم ... رزا من تو رو مي شناسم يه چيز مهمي مي خواي به من بگي!

نه؟ پس مقدمه چيني نکن و برو سر اصل مطلب.

رضضا خيلي تيز بود و ديگه نمي شد از دستش در برم. وگرنه همون لحظه فرار مي کردم. نمي دونم چرا اينقدر خجالتي شده بودم! همينطور که

با بند هاي انگشتام رو هي باز و بسته مي کردم و بهشون خيره مونده بودم، گفتم:

- رضا تو اينو قبول داري که بالاخره يه روزي من بايد ازدواج کنم! حالا نه فقط من، بلکه هر دختر و يا پسري يه روز از مجردي خارج مي شه.

مگه نه؟

خنده اي کرد و گفت:

- خوب معلومه!

- نمونه اش خود تو که قراره به زودي با مهستي ازدواج کني.

چشماشو ريز کرد و گفت:

- خوب که چي؟

بدون اينکه سرمو بالا بيارم گفتم:

- خوب من دوست دارم بدونم که اگه خواستم ازدواج کنم عکس العمل تو مامان و بابا چيه؟

هنوز پي به منظورم نبرده بود، چون با لبخند و مهربون گفت:

- خوب مي گيم مبارکت باشه. ديوونه اين حرفا چيه که مي زني؟

دلمو به دريا زدم و گفتم:

- خوب پس اگه حرفي نداريد، بايد بگم که من قصد ازدواج دارم!

بعد از اين سرمو آوردم بالا و توي چشماش خيره شدم، با بهت بهم خيره مونده بود. نه به اون مقدمه چينيم نه به اين يهويي حرف زدنم! خسته

نباشم! رضا چشماشو گرد کرد و گفت:

- تو مي خواي چي کار کني؟

باز سر به زير شدم و گفتم:

- مي خوام ازدواج کنم.

رضا با يه حرکت خودشو کشيد سمت من، سورتمو با دستش بالا آورد و در حالي که موشکافانه و با اخم نگام مي کرد گفت:

- با ... با کي؟

از حرکت رضا جا خورده بودم، همينطور که با ترديد نگاش ميکردم، گفتم:

- خب ... با باربد.

انگار ضربه ام خلي کاري بود که رضا رنگ لبو شد ، دستشو عقب کشيد و با خشم فرياد کشيد:

- باربد؟! اون پسره مغرور از خود راضي؟

من که اصلاً از عصبانيت رضا سر در نمي آوردم، گفتم:

- وا چته رضا! همين الان گفتي تبريک مي گي؟!! من نمي دونم تو چه پدر کشتگي با باربد داري؟! دوست ندارم در موردش با اين لحن حرف

بزني.

رضا نفس عميقي کشيد، لحنش اينبار پر از التماس شده بود، گفت:

- رزا من جنبه ندارم. بگو که داري شوخي مي کني!

از روي زمين بلند شدم، نشستم روي مبل و گفتم:

- شوخي چيه؟ خيلي هم جدي دارم مي گم. باربد امروز از من خواستگاري کرد و گفت که مي خواد بياد با بابا حرف بزنه، ولي اول نظر منو

خواست. منم قبول کردم.

رضا اومد به طرفم، نشست کنارم، شونه هامو محکم چسبيد و گفت:

- بدون هيچ شناختي قبول کردي؟

دستاش رو پس زدم و گفتم:

- من روي اون شناخت کافي داشتم. بيشتر از يک ساله که ميشناسمش ... ريز و درشتش رو مي دونم. اما در هر صورت نيازه که در موردش

تحقيق کنيم ... خواستم به تو بگم که قبل از مراسم خواستگاري اين کار رو تو بکني ...

رضا کلافه و آشفته دست توي موهاش کرد، با همون حالت آرنجاشو روي زانوهاش گذاشت و به جلو خم شد، صدا شبيه ناله بلند شد:

- رزا مي فهمي داري چي مي گي؟ تو ...تو اونو به داريوش ترجيح مي دي؟

خشکم زد! اصلاً فکر نمي کردم بعد از اين همه وقت درست توي چنين شرايطي اسمي از داريوش ببره! باز بغض کردم، باز يادم افتاد به بدبختيم

... وقتي شروع کردم به حرف زدن صدام مي لرزيد:

- اسم اون آشغال عوضي رو نيار. حالم ازش به هم مي خوره. ديگه اگه بياد دست و پامو ببوسه هم حاضر نيستم حتي نگاش کنم. باربد سگش

مي ارزه به اون پست فطرت. اون يه پسر هوس بازه، ولي باربد خيلي آقا وار از من خواستگاري کرده. چطور مي توني اين دونفر رو با هم

مقايسه کني و داريوش رو ترجيح بدي؟!!!

رضا بدون اينکه حالتش رو عوض کنه، گفت:

- من ... من نمي تونم تو رو وادار به کاري بکنم، ولي... ولي بهتره قبلش با آرمين و سپيده هم مشورت کني. خوب؟

پوفي کردم و گفتم:

- مگه اونا چقدر تجربه اشون از من و تو بيشتره؟

رضا سرشو آورد بالا، زل زد توي چشمام و با التماس گفت:

- ازت خواهش مي کنم رزا! باهاشون حرف بزن، شايد اونا بتونن تو رو سر عقل بيارن.

ديگه داشتم شک مي کردم، گفتم:

- من سر عقل هستم رضا. کسي هم نمي تونه نظر منو عوض کنه، نمي فهمم تو چت شده!!!

- من هيچيم نشده! فقط همين يه بار به حرف من گوش کن، قول مي دم ديگه هيچ وقت هيچي ازت نخوام ...

نفس عميق کلافه اي کشيدم و گفتم:

- حالا که اصرار داري باشه. فردا يه سر به سپيده مي زنم، ولي آرمين متاسفانه اصفهانه، اينجا نيست که بخوام نظر اونو هم بپرسم.

- آرمين امروز مي ياد تهران. ديشب به من زنگ زد و براي امروز قرار گذاشت که همه با هم بريم بيرون. ولي من الان باهاش تماس مي گيرم

و مي گم که بيان اينجا.

باز شوک زده شدم و گفتم:

- رضا! تو چرا اينجوري شدي؟ يعني اينقدر مهمه؟

رضا از جا بلند شد و در حالي که به سمت گوشي تلفن هجوم مي برد، گفت:

- آره آره مهمه. خيلي هم مهمه!

کاملاً گيج شده بودم. نمي دونستم چرا رضا اينقدر اصرار داره که آرمين و سپيده هم حتماً با خبر بشن. با تعجب نگاش مي کردم، شماره آرمين

رو گرفت و بعد از چند لحظه وقتي ارتباط وصل شد با همون حال عجيبش شروع به حرف زدن کرد:

- الو سلام آرمين جان حالت خوبه؟

- ...

- آره آره همه خوبن. آرمين گوش کن ببين چي مي گم.

- ...

- فعلاً لازم نيست که نگران بشي. فقط گوش کن!

- آرمين. تو کي مي رسي تهران؟

- ...

- ببين وقتي که رسيدي، برو دنبال سپيده و يه راس بياين اينجا. از پشت تلفن نمي تونم توضيح بدم. بايد حتماً اينجا باشي .

- ...

- هر چي زودتر بهتر.

- ...

- آره آره در همون رابطه اس.

- ...

- باشه پس منتظرم.

-....

- قربانت سلام برسون. خداحافظ.

بعد از قطع مکالمه از جا بلند شدم و گفتم:

- واقعاً که! د رضا حرف بزن خوب! چي شده؟!!! چرا مي خواي منو شهره عام و خاص کني؟

رضا در حالي که با کلافگي طول و عرض اتاق رو طي مي کرد، گفت:

- رزا نمي دونم نمي فهمي يا خودتو مي زني به نفهمي؟

- من چي رو نمي فهمم رضا؟ تو چرا نمي فهمي من شايد نمي خواستم اين ماجرا رو الان آرمين و سپيده بفهمن. هنوز که چيزي معلوم نشده.

طوطي وار و هذيون گونه گفت:

- تو نمي دوني رزا. تو هيچي نمي دوني.

رفتم ايستادم جلوش و گفتم:

- خوب بگو تا بدونم.

- نمي شه. يعني اگه دست من بود همين الان بهت مي گفتم، ولي نمي شه. اجازه ندارم!

ديگه چشمام از اون بيشتر گرد نمي شد، گفتم:

- از کي؟

رضا چند لحظه سکوت کرد و سپس گفت:

- ببين رزا من نمي تونم هيچي به تو بگم. ولش کن خوب؟ حالا سپيده و آرمين هم مي يان. بعد يه کاريش

مي کنيم.

ديگه مطمئن شدم که هيچي نيست، رزا فقط از روي کينه اي که نسبت به باربد داشت مي خواست اين بازي ها رو در بياره تا من همه چيزو به

هم بزنم. مسلماً چيزي غير از اون نبود که اگه بود رضا به من مي گفت. خنده اي از روي تمسخر کردم و گفتم:

- واقعاً که خيلي جالبه! باورم نمي شه که قضيه ازدواج من براي تو اينقدر لاينحل باشه که بخواي همه رو خبر کني.

رضا اين بار با ملايمت گفت:

- لاينحل نيست رزا. اين قضيه خيلي هم حل شده است. تو هر وقت که بخواي مي توني ازدواج کني، ولي شخصش براي من مهمه.

باز عصبي شدم و گفتم:

- يعني چي؟ مگه باربد چشه؟ براي اينکه مغروره؟ باشه. مگه بده؟ اتفاقاً مرد هر چي مغرورتر باشه بهتره. تازه اون قراره برادر زن آينده ات

باشه. اين چه طرز حرف زدنه؟ فکر مي کردم خيلي برات ارزش داره.

- معلومه که ارزش داره. ببين! اون برادر مهستيه؟ قبول. برادر زن منه؟ قبول. ولي اينکه بخواد شوهر تو بشه رو قبول ندارم. من نمي تونم

اونو به عنوان شوهر خواهر قبول کنم.

- من نمي فهمم! آخه چرا؟ مگه اون چه هيزم تري به تو فروخته؟ ببينم مگه چيز بدي ازش ديدي؟

- نه نه به خدا. مگه قراره چيزي ازش ببينم؟ همين که گند دماغه خودش خيلي بده! نيست؟

- اگه قراره شوهر من بشه، خودم مي تونم درستش کنم.

- نمي توني.

- مي تونم. من هر کاري که بخوام مي تونم بکنم!

- خيلي خوب باشه. مي توني. ولي آيا نظر من برات مهم نيست؟

چند لحظه مکث کردم، سپس گفتم:

- چرا خوب. خيلي مهمه! اگه نبود که ازت نظر خواهي نمي کردم.

- پس اگه مهمه يه خورده ديگه هم صبر کن.

خنده ام گرفت و گفتم:

- جوري حرف مي زني انگار من همين الان سر سفره عقد نشستم. اونا حتي هنوز خواستگاري هم نيومدن.

صداي تلفن همراهش باعث شد از ادامه دادن بحثمون صرف نظر کنيم. با سرعت گوشي رو از روي ميز کنار دستش برداشت و جواب داد:

- بله بفرماييد.

- سلام چي شد؟

- خوب خيلي خوبه. پس تو و سپيده تا سه چهار ساعت ديگه اينجايين درسته؟

- باشه منتظريم. زود بياين خداحافظ.

بعد از قطع کردن ارتباط گفتم:

- چي شد؟

- گفت پروازشو جلو انداخته و داره مي ياد. تا برسه و بره دنبال سپيده يه کم طول مي کشه. ببين رزا ازت خواهش مي کنم، عجولانه تصميم

نگيري.

نميتونستم رضا رو درک کنم! به هيچ عنوان نمي تونستم درکش کنم! اين که به خاطر سليقه خودش بخواد منو از ازدواج منصرف کنه برام خيلي

عجيب بود. با اين وجود من تصميم خودم رو گرفته بودم و برام مهم نبود نظر بقيه چيه، علاوه بر اينکه يم خواستم با باربد ازدواج کنم، همه اش

به اين هم فکر مي کردم که اگه داريوش بفهمه من ازدواج کردم چه عکس العملي نشون مي ده؟ مسلما از طريق آرمين مي فهميد. چقدر

دوست داشتم قيافه اش رو اون لحظه ببينم. اونم بايد مي فهميد که خاطرخواهاي من کم نيستن و من هر وقت اراده کنم مي تونم ازدواج کنم.

اونم نه با آدماي معمولي با پسراي همه چي تمومي مثل باربد. رضا روي تختش دراز کشيده بود و به سقف زل زده بود. خيلي آروم از اتاقش

خارج شدم و به اتاق خودم رفتم. چهار زانو روي تختم نشستم. چند لحظه بدون اينکه به چيز خاصي فکر کنم، به يه گوشه خيره شدم و بعد يه

دفعه از خودم پرسيدم:

- رزا تو عاشق باربدي؟

جداً چه سوالي سختي از خودم پرسيدم! جوابش رو نمي دونستم. من عاشقش نبودم ولي دوسش داشتم. اونقدر دوستش داشتم از تصور

ازدواجش با يه نفرر ديگه حسودي کنم. يعني يه دوست داشتن ساده مي تونست باعث خوشبخت شدنم بشه؟ من تنها با خوشبخت شدنم مي

تونستم انتقامم رو از داريوش بگيرم. من يه روزي عاشق داريوش بودم. حاضرم قسم بخورم که حتي يک هزارم احساسي رو که نسبت به

داريوش داشتم، نسبت به باربد نداشتم. باربد مغرور و خودخواه کجا و داريوش مهربون و خاکي کجا؟ از طرفي ثروت باربد هم در برابر ثروت

داريوش هيچي نبود ... داريوش ماشين آخرين سيستم زير پاش بود، اما ماشين باربد يه پارس معمولي بود. اما من اينقدر ثروت دور و برم بود

که ديگه دنبالش نبودم. من دنبالم يه تکيه گاه محکم بودم، تو اين مورد داريوش لنگ مي زد، داريوش تکيه گاه محکمي نبود اما باربد مثل کوه

استوار بود و مي شد يه عمر بهش تکيه کرد. روي تخت دراز کشيدم و چشمامو بستم. خيلي خسته بودم، خيلي زياد ... اونقدر که به محض بسته

شدن چشمام خوابم برد ...

پريدم توي اتاق سپيده و نق زدم:

- حالم داره به هم مي خوره!

سپيده که در حال مرتب کردن لباساش بود، با تعجب به من نگاه کرد و گفت:

- وا! از من؟

با حرص گفتم:

- نخير از تو نه. از اين هوا! از اين روز مزخرف! از صبح تاحالا نشستيم داريم دونه هاي بارونو مي شماريم.

سپيده در حالي که روسري سفيدش رو توي مشتش فشار مي داد، لب تخت نشست و گفت:

- خوب دوست داري چي کار کنيم؟

- نمي دونم حوصله ام سر رفته.

- خوب بيا بريم قدم بزنيم.

- کجا؟

- ساحل رو مي گيريم و مي ريم جلو.

من که خيلي از اين کار خوشم مي يومد با ذوق گفتم:

- آي قربون آدم چيز فهم. پاشو بريم.

- اول برو يه لباس گرم بپوش سرما نخوري بميري.

در حالي که از اتاقش خارج مي شدم، گفتم:

- خوب! تو نمي خواد سر من بترسي. مي دونم خيلي دوسم داري، ولي نمي خواد زيادي نگرانم باشي.

قبل از اينکه سپيده فرصت کنه جوابمو بده در اتاق رو بستم و به اتاق خودم رفتم. مانتوي آبي رنگم رو پوشيدم، باسوئي شرت سورمه اي و

روسري سورمه اي و آبي. شلوارمم طبق معمول جين بود، زدم از اتاق بيرون و از پله ها پايين رفتم. سپيده هنوز از اتاقش بيرون نيامده بود.

توي سالن منتظر شدم تا اومد و با هم رفتيم بيرون. داريوش و آرمين با چند تايي از دوستاشون قرار گذاشته بودن و قبل از ما رفته بودن

گردش. با سپيده ويلا رو دور زديم و به سمت ساحل رفتيم. هيچ کس تو ساحل نبود. همه جا خلوت خلوت بود. بدون اينکه حرفي بزنيم از کنار

ساحل راه مي رفتيم. اينقدر رفتيم که هر دو خسته شديم و تصميم گرفتيم برگرديم. همين که برگشتيم شش تا پسر رو ديديم که دارم مي يان به

طرفمون ... سپيده که مطمئناً قضيه کيش توي نظرش اومده بود ترسيد و محکم بازوي منو چسبيد. نگاهي به دور و برمون کردم. خيلي از ويلا

دور شده بوديم. اينبار ديگه حسابمون پاک بود چون اونا شش نفر بودن! داشت گريه ام مي گرفت. اما همين که اون شش نفر به ما رسيدن هر

دو نفسي از سر آسودگي کشيديم، چون آرمين و داريوش هم جزو اونا بودن. داريوش با لبخند رو به من گفت:

- کجا راه افتادين اومدين؟ مي دونين ما چقدر دنبالتون گشتيم؟

- اصلاً نفهميديم کي اين همه راهو اومديم. شما اينجا چي کار مي کنين؟

داريوش که تازه متوجه دوستاش شده بود، همه رو يکي يکي به ما معرفي کرد و آخر سر گفت:

- رفتيم با بچه ها توي ويلا دنبال شما که بريم بيرون. مامان اينا گفتن اومدين قدم بزنين. اين بود که ما هم اومديم دنبال شما. حالا ديگه بهتره

برگرديم.

با عشوه گفتم:

- خيلي خوب بر مي گرديم.

داريوش خنده اش گرفت و گفت:

- شما بريد جلو. منو بچه ها هم پشت سرتون مي يايم.

باز لجبازيم گل کرد. به خاطر همين گفتم:

- نخير شما بريد جلو. منو سپيده پشت سرتون مي يايم.

داريوش لبخند زد و گفت:

- خيلي خوب ما جلو شما عقب لجباز خانم!

ولي قبل از اينکه راه بيفتند به دوستانش آهسته چيزي گفت که سه نفرشان از جلو راه افتادند و خود داريوش و آرمين و يه نفر ديگه پشت سر

ما راه افتادن. داشتن اسکورتمون مي کردن. خنده ام گرفته بود. سمج تر از اين بشر روي کره زمين وجود نداشت! با سپيده راه افتاديم به طرف

ويلا. توي اين مدت هيچ کدوم، نه جلويي ها، نه ما و نه داريوش و آرمين و دوستشون که پشت سر ما بودن، سکوت رو نشکستيم و همينطور

تا ويلا رفتيم. وقتي به ماشين ها رسيديم، داريوش گفت:

- خوب با همين لباس ها مي ياين؟ يا اينکه مي رين لباس عوض مي کنين؟

چون حسابي توي بارون خيس شده بوديم تصميم گرفتيم که لباسهامون رو عوض کنيم. بعد از تعويض لباس برگشتيم و سوار ماشين داريوش

شديم، آرمين هم با ما بود بقيه دوستاش هم قرار بود با يه ماشين ديگه بيان. مي خواستن برن رستوران ... يه رستوارن جنگلي که من تا حالا

نرفته بودم ... ماشين ها رو که پارک کردن خواستيم پياده بشيم اما سپيده غر زد:

- چه گليه اينجا! چه جوري رد بشيم؟!!!

از پارکينگ تا سنگ فرشتي که جلوي در رستوران کشيده بودن دو قدم بلند بود! بايد شيرجه مي زديم، وگرنه کفشامون با گل پر مي شد، اما

عمرا اگه مي تونستيم اين فاصله رو بپريم ... همين جور نشسته بوديم تو ماشين و غر مي زديم، چکمه هم نپوشيده بوديم که خيالمون راحت

باشه، من که به ضخصه يه جفت کفش عروسکي پام کرده بودم. مي دونستم اگه پا بذارم توي اين گلا تموم کفشم پر از گل مي شه ... داريوش و

آرمين بيخيال پياده شده بودن، هر دو کفشاشون اسپرت بود و مثل ما پاهاشون گلي نمي شد، وقتي ديدن ما مردديم و پياده نمي شيم جلو اومدن و

داريوش گفت:

- چي شده؟ چرا نمي رين؟

سپيده گفت:

- نمي شه رد بشيم. بايد بپريم! پر از گله، ما هم که عمران مي تونيم اين فاصله رو بپريم!

داريوش با لبخند گفت:

- مي خواين بغلتون کنم و با هم بپريم؟

مي دونستم شوخي مي کنه، اما لجم گرفت و گفتم:

- هه هه هه خنديدم! بامزه! به جاي خيارشور بازي، بيا يه فکري بکن که ما برسيم به سنگ فرش. وايساده اينجا چرت و پرت مي گه و از آب

گل آلود ماهي مي گيره.

آرمين گفت، بايد بريم يه سنگ پيدا کنيم بياريم بذاريم اينجا از روش رد شين. فکر نکنم راه ديگه اي باشه!

داريوش بي توجه به آرمين و نظر منطقيش، لحظه اي فکر کرد و من توي همون مدت کوتاه تونستم خوب نگاش کنم. کت اسپرت و تنگي به

رنگ کرم پوشيده بود، با شلوار جين آبي روشن. تي شرتي به رنگ کرم هم به تن داشت که هيکل بي نقصش رو به نمايش مي ذاشت. همينطور

که داشتم ديدش مي زدم ديدم، کتش رو در آورد و اومد جلوي در ماشين، با يه حرکت کت رو تا کرد و انداخت وسط قسمت گلي و گفت:

- بفرماييد بانوي من. حالا به راحتي رد بشيد.

آرمين قبل از من که دهنم باز مونده بود و يه بار به داريوش يه بار به کت پهن شده اش وسط گل ها نگاه مي کردم گفت:

- داريـــــوش!!! بابا يه تيکه چوبي سنگي مي انداختم اين وسط ديگه ... چه کاري بود؟!!!

چشماي گرد شده ام رو توي چشماي پر از محبت داريوش قفل کردم، دوستاش رسيدن و آرمين داشت براشون جريان رو تعريف مي کرد، بي

توجه به اونا ، حتي بي توجه به بغضي که داشت گلومو سوراخ مي کرد گفتم:

- داريوش!

و شنيدم:

- جان داريوش!

- اين چه کاري بود؟ داره بارون مي ياد. ديوونه سرما مي خوري. تازه کتت هم خراب شد. چرا نذاشتي آرمين سنگ بياره؟

- فداي سرت! کاري که آرمين گفت، منطقي بود ... عشق که منطق نمي شناسه عزيزم ... عشق ديوونگي مي شناسه ...

دوستانش از پشت سر متلک بارونمون کرده بودند:

- وي ي ي ببين آقا داريوش چه مي کنه!

- آقا زنگ بزنين اورژانس. يکي اينجا داره از ذليل جون ميده.

- وقتي محلت نمي ذاره واسه چي اينکارا رو مي کني؟

- کوتاه بيا ذي ذي!

- داريوش سرم درد مي کنه. قربونت بيا يه خورده بغلم کن تا خوب بشم!

- ما هم ناز کش مي خوايم.

- خدا شانس بده.

- خوش به حال مردم.

اعصاب من خورد شده بود، ولي داريوش با يه لبخند نگام مي کرد. سپيده هم کنار من لال شده بود. ديگه طاقت نداشتم اين همه له شدن غرور

داريوش رو ببينم. براي همينم با صداي بلند فقط براي اينکه لج دوستاش رو در بيارم گفتم:

- عزيز دلم!!!! واسه چي اين کار رو کردي؟!!گور باباي من و کفشم! کتت خراب شد فداي تو بشم من ...

بعد هم سريع سرم رو جلو بردم و در گوش داريوش که مبهوت بهم خيره مونده بود، پچ پچ کردم:

- زياد خوشحال نشو. اين کارو کردم که دوستات ماساشونو کيسه کنن.

دوستانش بهت زده به ما دو نفر خيره مونده بودن و در دهن هاشون بسته شده بود. خم شدم، کت داريوش رو از جلوي پام برداشتم و در حالي

که با نوک پنجه از روي گل ها رد مي شدم، گفتم:

- کتتو وقتي برگشتيم مي دم خشک شويي.

قبل از اينکه از روي گل ها رد بشم، داريوش خواست جلومو بگيره، اما تا خواست بگه:

- کفشاتو رز ...

من رد شده بودم. سپيده ايستاده بود و مردد به من نگاه مي کرد. کفشاي من و نصف پاهام گلي شده بود، اما برام مهم نبود. آرمين سريع يه

تيکه چوب پيدا کرد روي گل ها انداخت و خودش و سپيده و بعد هم بقيه رد شدن ... داريوش آخر سر اومد، اما کاري که کرد که قلبم براش

ضعف رفت. به جاي رد شدن از روي چوب مثل من از وسط گل ها اومد و کفشاش و پايين شلوارش پر از گل شد ...

با تکون هاي آروم آروم با اين فکر که زلزله ظده دويدم سمت داريوش و کتش رو چنگ زدم، يه دفه چشمامو باز کردم. روي تخت خوابم بودم،

نه خبري از داريوش بود، نه آرمين ... نه گل و نه کت و نه کفش خراب شده! رضا کنارم نشسته بود و آروم داشت تکونم مي داد ... دوست

داشتم سرمو بزنم توي ديوار زا دستش ... چرا بيدارم کرد؟!! چه خواب خوبي بود ... خوابي که بيانگر يکي از خاطراتم توي شمال بود ... روزاي

قبل از اعتراف من به داريوش ... داريوش بي منطق! داريوش بازيگر! داريوش لعنتي!

دست رضا رو که روي شونه م بود رو پس زدم و نشستم. از خودم متنفر بودم. به کس ديگه اي بله رو گفته بودم، اما اينقدر ذهنم از يه نفر

ديگه پر بود، که خوابشو مي ديدم. همه اش تقصر رضا بود که يادم انداخت ... صداي رضا بلند شد:

- خوبي رزا؟!!

- خوبم ... اينجا اومدي براي چي؟ اومدن؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- نه هنوز.

از جا بلند شدم، تنم يخ کرده بود، چون عرق کرده بودم زير لحاف. رفتم سمت کمد لباسام تا يه لباس مناسب در بيارم و گفتم:

- خيلي خوب.

- رزا ...

تحت تاثير خوابم حسابي بدخلق بودم، گفتم:

- اگه مي خواي دوباره از اون حرفا بزني، رضا بايد بگم که اصلاً توانايي شنيدنشو ندارم. پس خواهش مي کنم بس کن.

رضا آهي کشيد و گفت:

- خيلي خوب حالا که اينطور مي خواي باشه. من به خاطر خودت مي گم.

سارافون مشکي رنگم رو از توي چوب لباسي در آوردم، توي دستم مشت کردم و گفتم:

- اگه به خاطر منه، بذار کاري رو که دوست دارم بکنم.

پوزخندي زد و گفت:

- من که جلوتو نگرفتم.

بعد از اين حرف با دلخوري از جا بلند شد و رفت کنار پنجره ايستاد و خودش رو سرگرم تماشاي بيرون نشان داد. منم يه رايت رفتم توي حمام

اتاقم و لباسم رو عوض کردم و دستي هم توي موهام کشيدم، جلوي آينه حموم ايستادم و به خودم خيره شدم. رضا اونجا تو فکر بود و من

اينجا. دودلي بدجوري روي دلم چنبره زده بود. نمي دونستم بايد چي کار کنم؟ اما يه چيز ديگه هم وجود داشت، اون هم لجبازي عجيبي بود که

هميشه داشتم بود. هر چي رضا بيشتر اصرار مي کرد که از خير اينکار بگذرم، من سمج تر

مي شدم. آهي کشيدم، شير آب رو باز کردم و مشتي توي صورتم پاشيدم تا خواب رو از صورتم بشورم. با تقه اي که به در خورد به خودم اومدم

و رفتم بازش کردم، رضا بدون اينکه نگام کنه ، آروم گفت:

- اومدن.

بعد نگام کرد و دلخور گفت:

- ازت خواهش مي کنم با اونا بهتر از من حرف بزن.

از دلخوريش دلگير بودم. رضا خيلي برام عزيز بود نمي خواستم ناراحت ببينمش، آهي کشيدم و گفتم:

- رضا! من به تو بي احترامي نکردم که اينطور مي گي!

رضا پوزخندي زد و نشست روي مبل اتاقم. چند دقيقه اي طول کشيد تا در اتاق باز شد و سپيده و آرمين با راهنمايي خدمتکار وارد شدن. با

لبخند جلو رفتم و سلتم کردم، سپيده با ولع محکم بغلم کرد و گفت:

- الهي فدات بشم. نمي دوني چقدر دلم برات تنگ شده بود!

- منم همينطور بي وفا. رفتي شوهر کردي ما رو هم از ياد بردي؟

سپيده موهامو کشيد و گفت:

- گم شو لوس ننر.

با خنده از هم جدا شديم. با آرمين دست دادم و گفتم:

- سلام خسته نباشي.

- سلام خانم خسته نيستم. هواپيما که خستگي نداره.

رضا دعوتشون کرد و همه روي مبل هاي اتاق نشستيم. من گفتم:

- شرمنده تم آرمين. من نمي دونم چرا اين رضا اينقدر اصرار داشت که حتماً شما هم اينجا باشين. شما رو هم از برمامه هاتون انداخت.

ارمين آهي کشيد و گفت:

- خواهش مي کنم. راستش اگه خبرم نمي کرد از دستش ناراحت مي شدم.

قبل از اينکه من شروع کنم به غر غر زدن رضا گفت:

- خواستم بياي بلکه حرف تو رو راحت تر از من قبول کنه! من که هر چي بهش مي گم قبول نمي کنه. شما بگين که اين آقا باربد لياقتشو نداره!

آرمين و سپيده همزمان با هم گفتند:

- باربد؟!

رضا پوزخندي زد و گفت:

- بله باربد. خانم مي خوان با برادر زن آينده من ازدواج کنن.

انگار وقتي چشمش به دو نفر افتاده بود شير شده بود. آرمين گفت:

- آخه چرا رزا؟ تو خيلي وقت داري. موقعيت هاي خيلي بهتر از اين سراغت مي يان. اين همه عجله براي چيه؟

واي خداي من! مغزم داشت منفجر مي شد! اينا چشون شده بود؟!!! مگه وقتي سپيده يم خواست با آرمين ازدواج کنه کسي جلوشو گرفت؟!! با

اينکه آرمين متعلق به يه خونواده متوسط بود و الان بيشتر از يه سال بود عقد کرده مونده بودن و منتظر بودن کار و بار آرمين درست بشه تا

بتونن برن سر خونه زندگيشون؟ مگه کسي جلوي رضا رو گرفت که چرا مهستي رو براي ازدواج انتخاب کرده؟!!! باربد بدبخت که نه معتاد بود

نه دزد نه قاچاقچي! نه دختر باز نه هرزه! چه مرگشون بود اينا؟ پوفي کردم و گفتم:

- من عجله نمي کنم آرمين، ولي خوب به نظر خودم باربد پسر خيلي خوبيه. مي تونه منو خوشبخت کنه. دستش توي جيب خودشه.

با پوزخند و نفرت اضافه کردم:

- در ضمن مثل دوست شما هوس باز و رياکار و نامرد هم نيست.

آرمين دستش رو بين موهاش فرو برد و رضا هم شروع به جويدن لبهاش کرد. سپيده با مهربوني دستمو گرفت و گفت:

- رزا دوستش داري؟

آهي کشيدم و گفتم:

- سپيد بارو کن تو اولين کسي هستي داري اينو مي پرسي! اصلاً کسي به احساسات من اهميت نمي ده! معلومه که دوسش دارم، اگه نداشتم

تصميم نمي گرفتم باهاش ازدواج کنم ...

سپيده با کلافگي نفس عميقي کشيد، دست منو ول کرد و بعد دستاشو تو هم پيچ داد و گفت:

- ببين رزا نمي خوام اين حرفو بزنم، ولي مجبورم ببين تو ... تو اونو هم به اندازه ... داريوش دوست داري؟ خودت خوب مي دوني که خيلي

دوستش داشتي. من الان رو نمي گم، پس نمي خواد عصباني بشي. فقط يه سواله! دلم هم مي خواد به من راستشو بگي.

بايد يه جوري اونا رو از سر خودم باز مي کردم، شرم و حيا رو کنار گذاشتم و به دروغ گفتم:

- خيلي هم بيشتر ...

رضا کنترلشو از دست داد و داد کشيد:

- داري دروغ مي گي! من نمي دونم اين پسره به تو چي گفته که توي احمق رو وادار به دروغ گفتن هم کرده.

آرمين دست رضا رو گرفت و گفت:

- آروم باش رضا.

بعد رو به من گفت:

- رزا تو موقعيت خيلي خيلي عالي داري. پدرت از سرشناساي تهرانه. خوشگل هستي. داري دکتر هم که مي شي. بهترين پسرا حاضرن به

دست و پات بيفتن. داري اشتباه مي کني!

اين بار سپيده به ياريم اومد و گفت:

- شما دو تا حق ندارين که رزا رو منصرف کنين. اون خودش دختر عاقليه. خودش مي دونه که چي کار کنه. پس لطفاً بس کنين!

آرمين با تعجب گفت:

- سپيد ...

و سپيده با خشم گفت:

- همين که شنيدي. آرمين، رزا حق انتخاب داره. براي چي مي خواين منصرفش کنين؟ براي اينکه بخواد يه عمر بشينه تا ...

بقيه حرفش رو نزد و از اتاق خارج شد. آرمين هم دنبالش رفت. رضا از داخل جيبش سيگاري در آورد و روشن کرد. به اندازه کافي گيج شده

بودم، سيگار کشيدن رضا هم مزيد بر علت شد و با حيرت گفتم:

- رضا! از کي تا حالا سيگار مي کشي؟ مي دوني اگه بابا بفهمه...

و سردترين صداي رضا رو من اون روز شنيدم:

- بس کن رزا حوصله ندارم!

از تن صداش مشمئز شدم. باورم نمي شد که اينطور با من رفتار کنه. بغض گلومو گرفت. دود سيگار تو قسمتي که ما نشسته بوديم، پخش شد.

چند لحظه بعد سپيده و آرمين هم وارد شدند. قيافه هر دو جدي بود و گرفته. از جا بلند شدم و گفتم:

- فکر نمي کردم که قضيه ازدواج من اينقدر دردسر ساز باشه. من نمي خواستم بين شما دو تا به هم بخوره.

سپيده گفت:

- نه عزيزم. اصلاً اينطور نيست. مي دوني ما سه نفر يه قراري با هم داشتيم، ولي به نظر من ديگه بهتره تمومش کنيم. تو هم مثل هر کس ديگه

اي مي توني شوهرتو خودت انتخاب کني و ازدواج کني.

بعد گونه منو بوسيد و گفت:

- اميدوارم خوشبخت بشي!

پسش زدم و گفتم:

- چه قراري سپيده؟ چرا به من چيزي نمي گين؟ چرا منو احمق فرض مي کنين؟ من يم دونم اينجا يه خبري هست! نکنه من قراره بميرم و خودم

خبر ندارم؟

سپيده با چهره اي در هم گفت:

- اولا که زبونتو گاز بگير، بعدش هم ... خواهش مي کنم نپرس رزا. شايد ... شايد يه روزي بهت بگم، ولي حالا نه! نمي تونم!

داد کشيدم:

- رضا هم همينو مي گه ... براي چي آزارم مي دين؟ يا حرف نزنين يا کامل بزنين ...

سپيده شونه هامو بغل کرد و گفت:

- براي خوشبخت شدن بهترين راه اينه که هيچي ندوني ... هيچي ... رزا ... عزيزم اصرار نکن. هيچ چيز مهمي نيست ... هيچ چيز ... به

زندگيت برس ...

مامان بدون فکر گفت:

- من که عاشق اين خونواده ام!

رضا با عصبانيت گفت:

- ولي رزا قرار نيست با خونواده اون ازدواج کنه. قراره باربد بياد خواستگاري!

بابا با لبخندي مردانه گفت:

- خوب من که راضيم مامانت هم که راضيه. مي مونه نظر اين گل پسر. آقا رضا نظر تو چيه؟

رضا هم بي معطلي گفت:

- نخير من راضي نيستم.

بابا با ملايمت گفت:

- براي چي؟ من که بدي توي باربد نديدم. اگه تو چيزي ديدي بگو. بالاخره شماها جوونين بيشتر سر از کاراي همديگه در مي يارين.

رضا يک خورده من من کرد و سپس گفت:

- خوب من چيزي ازش نديدم. فقط يه خورده زياد از حد ...

پريدم وسط حرفش و گفتم:

- مغروره نه؟ تو اينو توي اتاق هم به من گفتي. منم جوابتو دادم...

يه دفعه ساکت شدم و تازه فهميدم که چه گفتم! جلوي بابا چه دفاع جانانه اي کردم از باربد! علاوه بر اون خودمو لو دادم که جريان رو از قبل

مي دونستم. بابا گفت:

- مگه تو از اين قضيه خبر داشتي که اول به رضا گفتي؟

طوري نبود که بابا بفهمه، اما من خيلي خجالت مي کشيد. سرمو پايين انداختم و به زور گفتم:

- اون امروز با من حرف زد. خوب منم اول اومدم به رضا گفتم.

چند لحظه اي سکوت برقرار شد و بعد صداي خنده بابا سکوت رو شکست. همه با تعجب به بابا نگاه کرديم. چند لحظه اي خنديد و بعد گفت:

- پس معلومه که خودت راضي هستي. از اين جبهه گيريت همه چي معلوم شد.

واي خدايا چرا من آب نمي شم! فقط تونستم سرمو زير بندازم و هيچي نگم. مامان گفت:

- حرف بزن عزيزم. تو خودت راضي هستي؟

مامان چه گيزي دادي! از اين لبو شدنم خودت بفهم ديگه! اه! وقتي ديدم همه تو سکوت منتظر جواب منن، ناچاراً گفتم:

- خوب.. خوب اون پسر خوبيه. تحصيلاتم که داره. وضع ماليش هم که تقريباً خوبه. فکر مي کنم بتونه منو خوشبخت کنه.

قبل از اينکه بابا بتونه حرفي بزند مامان گفت:

- خوب عزيزم بهت تبريک مي گم ... ولي راستش من حدسم چيز ديگه اي بود. يعني فکر مي کردم انتخاب تو کس ديگه اي باشه و منتظر بودم

که همين روزا بياي و به من بگي.

رضا ديگه معطل نکرد و بلند شد رفت. اينبار بابا هم ديگه چيزي نگفت. بي اراده پرسيدم:

- کي مامان؟

مامان هم خيلي بي خيال گفت:

- داريوش پسر خاله کيميا! آخه مي دوني من از اين همه صميميت شما توي شمال يه حدسايي پيش خودم

مي زدم. به خصوص با اون نگاه هاي شما دوتا به همديگه. من اينقدر که روي قضيه شما مطمئن بودم از عشقي که بين سپيده و آرمين به

وجود اومد اطلاعي نداشتم ... وقتي هم که برگشتيم چند باري خواستم باهات حرف بزنم، چون خيلي پکر بودي، اما بهم اجازه ندادي، به هر حال

ديگه مه نيست که من چي فکر مي کردم. حالا ديگه همه چي گذشته مثل اينکه من اشتباه مي کردم!

با بهت به مامان خيره شدم، دلم مي خواست سرمو به ديوار بکوبم. من هميشه مي ترسيدم اگه يه روزي مامان بفهمه من عاشق داريوشم کلي

دري وري بارم کنه، اما انگار اشتباه مي کردم، به زور سوالي رو که خيلي وقت پيش دلم مي خواستم جوابش رو بدونم پرسيدم:

- مامان يعني اگه داريوش مي يومد خواستگاري من شما و بابا مخالفت نمي کردين؟

مامان لبخندي زد و گفت:

- نه واسه چي مخالفت مي کرديم؟ باور کن رزا تو حتي اگه قرار بود با رفتگر محل هم ازدواج کني، من چيزي بهت نمي گفتم. البته اگه عاشقش

بودي! چون جلوي هر چي رو که بشه گرفت عشق رو نمي شه. من فقط مي تونستم نصيحتت کنم يا راهنماييت بکنم، ولي جلوتو نمي تونستم

بگيرم. مگه نه فرهاد؟

بابا هم لبخندي زد و سرش رو به نشانه تاييد تکان داد و گفت:

- با اين که دوست نداشتم شکيلا و خسرو بار ديگه با هم روبرو بشن، اما به خاطر تو حاضر بودم بيخيال ناراحتي خودم بشم ...

واي واي خداي من! حرفايي رو که يه روز آرزوي شنيدنش رو داشتم مي شنيدم، ولي حالا که ديگه داريوشي وجود نداشت. حالا که ديگه

داريوش پشت پا زده بود به همه چيز! اينقدر غرق در افکارم بودم که متوجه نگاه معني داري که بين بابا و مامان رد و بدل شد، نشدم. با صداي

مامان به خودم اومدم:

- رزا عزيزم... مثل اينکه من زيادم غلط حدس نمي زدم!

يه دفعه هول شدم و گفتم:

- نه نه اصلاً اينطور نيست. خودت خوب مي دوني مامان که چقدر از اون بدم مي يومد. هنوز هم همينطور. اگه

مي بينين رفتم تو فکر دليلش چيز ديگه اس. داشتم به اين فکر مي کردم که بابا و مامانم چه روح بزرگي دارن! شايد هيچ کس به دختر يا

پسرش چنين اجازه اي رو نده. مامان، بابا خيلي دوستتون دارم! برام دعا کنيد. دعا کنيد که با باربد بتونم خوشبخت بشم.

بعد از زدن اين حرف بابا و مامان رو بغل کردم و هر سه تو آغوش هم طعم خوب خوشبختي رو مز مزه کرديم.

مامان براي روز پنج شنبه با خونواده شفيعي قرار گذاشت. شب پنج شنبه همه دور هم نشسته بوديم و هر کس نظري براي مهموني فردا شب

مي داد. اون وسط فقط رضا ساکت بود که البته ديگه براي همه عادي شده بود و همه اينو پاي غيرتش مي ذاشتن. ساعت يک بود که همه براي

خواب به اتاقاي خودمون رفتيم. نمي دونم چرا اونشب اينقدر توي فکر داريوش بودم. تو فکر اينکه الآن کجاست؟ چي کار مي کنه؟ خوابه يا

بيدار؟ فهميده يا نفهميده؟ ازدواج کرده يا نه هنوز؟ و خلاصه از اينجور افکار. با هزار زحمت و فحش و دري وري نثار خودم کردن خوابم برد.

توي آرايشگاه بودم. باربد با لباس دامادي دنبالم اومد. دسته گلش ربان سياه داشت! از آرايشگاه بيرون اومدم و با هم سوار ماشينش شديم.

باربد به طرف خونه ما رفت. تا به خودم بيام جلوي در خونه بوديم ... هيچ کس براي استقبال بيرون نيومد. با تعجب متوجه ماشين ديگه اي شدم

که جلو در، گل زده پارک شده بود. ماشين گل زده شبيه ماشين خودم بود، فقط رنگش فرق مي کرد. سياه بود! ماشين داريوش بود ...دست تو

دست باربد وارد باغ خونه شديم. همه جا چراغوني بود و همه نشسته بودند. با وارد شدن ما همه ساکت شدند و به ما نگاه کردند. انتهاي جاده

تو جايگاه عروس و داماد، عروس و داماد ديگه اي نشسته بودن. با باربد نزديکشون رفتيم. هر دو بلند شدن. روي صورت عروس تور انداخته

بودن و به خاطر همين قيافه اش مشخص نبود، ولي داماد خود داريوش بود. کت و شلوار سياهي به تن داشت با پيراهن سياه و کروات سياه!

درست مثل همون روز نامزدي سپيده ... چند قدمي جلو اومد و به من نگاه کرد. تو نگاهش هيچ عشق يا تنفري ديده نمي شد. فقط غم بود که به

وضوح توي اون دو گوي آبي رنگ بيداد مي کرد. گيج شده بودم، اونجا جشن عروسي من و باربد بود يا داريوش و اون دختر ... مي خواستم

حرف بزنم ولي صدا نداشتم. داريوش جلوي باربد ايستاد، صورت باربد عين يه گوي يخي بي احساس بود ... داريوش دستش رو بالا برد و چنان

سيلي محکمي به گوش باربد زد که صداي شکستن فکش رو حس کردم ... خون از بيني باربد جاري شد. قبل از اينکه بتونه از خودش دفاعي

بکنه، رضا جلو اومد و از پشت دستاشو محکم گرفت. داريوش با مشت محکم به شکمش کوبيد و فرياد زد" نامرد".

از فرياد داريوش از خواب پريدم! ساعت چهار صبح بود. قطره هاي عرق روي پيشونيم سر مي خورد. نفس نفس مي زدم. نمي دونستم معني

اين خواب چيه؟ سرم به شدت درد مي کرد و نبض شقيقه هام مي زد. سرمو بين دستام گرفتم و محکم فشار دادم. دلم مي خواست سرمو از تنم

جدا کنم. مثل اين بود که اين سر برام بزرگ است و اصلاً مال من نيست. از بطري آب بغل دستم کمي آب خوردم. خشکي گلوم برطرف شد.

دوباره سر جايم دراز کشيدم. بدنم خيلي کوفته بود. درست مثل اين بود که بعد از مدت ها به کوهنوردي رفته باشم. چشمامو بستم. چرا داريوش

دست از سرم بر نمي داشت ... صداش تو ذهنم مي پيچيد:

- نامرد ... نامرد ... نامرد ...

گوشامو گرفتم و زير لب شروع به خوندن آيت الکرسي کردم. چيزي طول نکشيد که دلم آروم گرفت، ذهنم آزاد شد و خوابم برد.

صبح با صداي مامان بيدار شدم. کنارم نشسته بود و آروم در حالي که با موهام بازي مي کرد، صدام مي زد. بلند شدم، نشستم سر جام. تعجب

کردم که مامان اومده صدام بزنه چون سابقه نداشت اين کار رو بکنه. اصولاً مژگان رو مي فرستاد ... در حالي که چشمامو مالش مي دادم،

پرسيدم:

- مگه ساعت چنده که شما اومديد منو بيدار کنيد؟

مامان لبخندي زد و گفت:

- اول سلام دوم اينکه ساعت يازده اس! ديدم بيدار نشدي، نگران شدم.

با حيرت گفتم:

- يازده؟!

- آره عزيزم ساعت يازده اس. مژگان دوبار اومد بيدارت کنه ولي بيدار نشدي ... من موندم که اينا دارن براي کي مي يان خواستگاري؟ براي

يه دختري که اينقدر تنبله؟

خواستگاري!!! واي خداي من ... در حالي که چيزي نمونده بود گريه ام بگيره، گفتم:

- چرا من بيدار نشدم؟ امروز دانشگاه داشتم.

- اگه هم بيدار مي شدي من نمي ذاشتم بري. مگه الکيه؟ امروز قراره برات خواستگار بياد. بايد خونه باشي کمک کني.

- مامان! من بايد مي رفتم.

مامان از جا بلند شد، پرده هاي اتاقم رو کنار زد و گفت:

- ديگه مامان مامان نداره. حالا که نرفتي پاشو پاشو خودتو لوس نکن. اول يه چيزي بخور که تا دو ساعت ديگه و وقت ناهار دل ضعفه

نگيري.

داشتم از تخت پايين مي اومدم که يه دفعه سرم گيج رفت و اگه مامان کنارم نبود، حتماً خورده بودم زمين. مامان در حالي که محکم بازويم رو

گرفته بود گفت:

- خدا مرگم بده. چت شد مامان؟ چرا اينطوري شدي؟

خودمم نمي دونستم چه مرگمه. دستمو روي پيشونيم گذاشتم و گفتم:

- نمي دونم.

مامان با اخم گفت:

- بفرما ديگه. اينم عواقب تا ساعت يازده ظهر خوابيدنه. آخه مادر من تو عادت نداري، اينطوري مي شي. اصلاً اتاقت بوي خواب گرفته. بيا بيا

برو توي دستشويي دست و صورتت رو بشور.

در حالي که به کمک مامان به طرف دستشويي مي رفتم، گفتم:

- مي رم حموم مامان اينطوري بهتره حالم يه خورده جا مي ياد.

مامان گفت:

- باشه عزيزم هر طور صلاح مي دوني، ولي اينو بدون که هيچ دلم نمي خواد شب پيش مهمونا با سر و روي آشفته و ژوليده حاضر بشي. تو

بايد مرتب و منظم باشي و ارزش خودت رو به اونا بفهموني. اگرهم که مي دوني حالت واسه امشب خوب نمي شه، زودتر بگو تا من به اون

بنده خدا ها خبر بدم امشب نيان.

در حالي که دمپايي هاي حمام رو پا مي کردم گفتم:

- نه من خوبم لازم نيست قرارو به هم بزنيد. يه دوش بگيرم حالم خوب مي شه.

با زدن اين حرف وارد حمام شدم و در رو بستم. دوش آب گرم کمي حالم رو بهتر کرد و من رو از فکر و خيال بيخود بيرون کشيد. همه اش توي

فکر اون خوابي بودم که ديشب ديدم. با خودم مي گفتم:

- واسه چي داريوش بايد بياد به خواب من؟ براي چي بايد اون طور نگام کنه؟ براي چي بايد باربد رو بزنه و براي چي رضا هم بايد طرفدار اون

باشه؟! رضايي که يه روز مي خواست بره و به قول خودش حال داريوشو بگيره و خودم جلوشو گرفتم! و اون فرياد داريوش که به باربد گفت

نامرد. مگه باربد چه نامردي در حق داريوش کرده بود؟

با خودم گفتم:

- اين فکرا همه الکيه. اين خواب نمي تونه معني درستي داشته باشه! فقط به خاطر اينه که قبل از خواب خيلي بهش فکر مي کردم. به خاطر

همون فکراي بيخود بود که اين خواب آشفته رو ديدم. آره به خاطر همينه علت

ديگه اي نمي تونه داشته باشه.

بعد از دوش از حمام بيرون اومدم و مشغول خشک کردن موهام شدم. موهايم حدوداً تا ده سانت زير باسنم مي رسيد و خاصيت جالبي داشت که

وقتي خيس مي شد، فر و حالت دار مي شد. اما به محض خشک شدن لخت و صاف مي شد. من از موهاي خيسم بيشتر خوشم مي اومد، ولي

مجبور بودم خشکش کنم که سرما نخورم. به خاطر بلندي موهام سشوار کشيدنش سخت شده بود، اما هنوز هم به تنهايي از پس اين کار بر مي

يومدم. تند تند موهامو خشک کردم و يه دست بلوز و شلوار نخي راحت تنم کردم. از اتاق خارج شدم که برم پيش رضا. دلم

مي خواست هم ببينم تو چه وضعيتي است، هم از دلش در بيارم. اصلا ميل به صبحونه خوردن نداشتم. ترجيح مي دادم تا ناهار پيش رضا باشم.

نمي خواستم از من رنجيده خاطر باشه. درست که من لجباز و يک دنده بودم و به حرفش گوش نمي کردم، ولي خوب اونقدر هم دل نازک بودم

که نتونم ببينم با من قهره. به طرف اتاقش رفتم. نفس عميقي کشيدم، لبخند کمرنگي روي لبهام جا گرفت. دستگيره در رو گرفتم و به طرف پايين

کشيدم، ولي در قفل بود و باز نمي شد. خنده روي لبهام ماسيد! چند بار ديگه امتحان کردم، ولي باز نمي شد. صداش هم که کردم کسي جواب

نداد. رضا هيچ وقت در اتاقش رو قفل نمي کرد، مگه مواقعي که به مسافرت چند روزه مي رفت. با صداي بلند مژگان رو صدا کردم. مژگان

خيلي سريع حاضر شد ...

- بله خانم؟ با من کاري داشتين؟

- آره ببينم مژگان تو مي دوني رضا کجا رفته؟

- راستش نه فقط ديدم که از در رفتن بيرون. ديگه نمي دونم کجا رفتن.

- چيزي همراهش نبود؟ ساکي چمدوني؟

- چرا يه کوله پشتي فقط همراهشون بود. همون کوله پشتي بزرگ مشکي کرمه که واسه کوهنوردي خريده بودن.

آه از نهادم بر اومد. پس حدسم درست بود! رضا رفته بود سفر. اون هم درست روز خواستگاري خواهرش. اون با اينکارش مخالفتش رو نشون

داد. مخالفتي که نمي دونستم از کجا سرچشمه مي گيره! با اعصابي خراب مژگان رو مرخص کردم و خودم به اتاقم رفتم. بي معطلي به طرف

تلفن رفتم و شماره گوشي رضا رو گرفتم، ولي صدايي ضبط شده هر بار اين جمله رو تکرار مي کرد:

- دستگاه مشترک مورد نظر خاموش مي باشد!

اينقدر عصباني شدم که حد نداشت. اين کارهاي رضا چه معني داشت؟ گوشي رو سر جايش گذاشتم و از اتاق رفتم بيرون. مامان تو سالن

پذيرايي مشغول دستور دادن به خدمتکارها بود:

- اون گلدون رو بذار اين طرف. گلاي اون يکي رو عوض کن. چرا اون مبلو اون جوري گذاشتي؟ بکشش اين طرف. روي اون ميز چيزي نذار

مال پذيراييه.

با صداي بلندي گفتم:

- مامان!

مامان برگشت به طرفم و گفت:

- چته چرا داد مي زني زهر ترک شدم! اين چه قيافه ايه؟ چرا اين شکلي هاشول شدي؟

- مامان رضا کو؟

مامان دستش رو روي پيشونيش گذاشت و گفت:

- حرف اين پسره رو نزن که اعصابم خورد مي شه! معلوم نيست چه مرگشه؟

- کجا رفته مامان؟

- چه مي دونم! صبح ساعت هفت اومده به من مي گه من دارم با دوستام مي رم بيرون. منم که خواب بودم بهش گفتم برو، ولي براي شب بياي

ها، مهمونا که مي يان تو هم بايد باشي.

خنديد و گفت:

- شرمنده من دارم واسه سه روز مي رم ويلاي يکي از بچه ها توي کرج!

يک دفعه خواب از سرم پريد گفتم:

- يعني چه؟ هر جا مي خواي بري برو، ولي امروز نمي شه. ما آبرو داريم. نا سلامتي داره واسه خواهر تو خواستگار مي ياد!

ولي آقا شونه هاشون رو بالا انداختن و گفتن:

- به من چه؟ مگه من گفتم بيان؟ من که گفتم اصلاً ازش خوشم نمي ياد.

اينقدر تعجب کردم که نگو! بهش گفتم:

- چي داري مي گي؟ مثلاً خواهر اون پسر قراره زن تو بشه!

اونم گفت:

- حساب مهستي با باربد جداس. حالا هم به من مربوط نيست! من از خيلي وقت پيش اين برنامه رو ريختم. نمي تونم به هم بزنمش. مي خواين

دخترتون رو بدين به اين آقا، بدين. ولي من نيستم.

اينقدر تعجب کرده بودم که نمي تونستم حرف بزنم! رضا هم که ديد چيزي نمي گم، خداحافظي کرد و رفت. تا دو ساعت داشتم از دستش حرص

مي خوردم و بالا پايين مي پريدم، ولي چه فايده؟ بابات هم که فهميد فقط گفت:

- ولش کن. اون بايد با خودش کنار بياد. به هر حال پسره غيرت داره!

با تعجب گفتم:

- بابا اين حرفو زد؟

- آره اصلاً نگفت زن تو داري اينجا بال بال مي زني، يه وقت نميري، سکته نکني! انگار نه انگار برگشته به من

مي گه الکي داري جوش مي زني. اينطوري که اون بر نمي گرده. پس ديگه ولش کن. بعدش هم آقا رفتن سر کار.

روي مبلي ولو شدم و گفتم:

- اينجا يه خبري هست. مطمئنم يه چيزي هست که من ازش خبر ندارم.

مامان هم کنارم نشست و گفت:

- آخه مثلاً چي؟

- همين کاراي رضا. قبلاً هميشه مي گفت کي مي شه خانوم کوچولو عروس بشه. حالا پا شده رفته! اونم درست سر قضيه خواستگاري کسي

که مي دونه من قبولش کردم.

- ولشون کن. مردا سر و ته يه کرباسن. بيخود نبايد براي اين موجودات حرص و جوش بخوري. چون جز پيري چيزي برات نداره.

خنده ام گرفت. در حالي که مي خنديدم گفتم:

- مامان!

- راست مي گم خوب! نگاه کن اون از بابات، اونم از داداشت. حالا خدا به دادت برسه با شوهر آينده ات.

پشت چشمي نازک کردم و گفتم:

- نخير باربد خيلي هم پسر خوبيه. راستي مامان به بابا بگو يه تحقيق درست و حسابي بکنه، سر از کارش در بياره. به هر حال کار از محکم

کاري عيب نمي کنه.

- باشه حتماً. قراره بعد از اين مجلس بابات يکي رو بفرسته واسه تحقيق. خونواده اش که خوبن. انشاالله خود پسره هم خوبه. يعني ما که تا

حالا ازش بدي نديديم.

از جا بلند شدم و گفتم:

- معلومه که خوبه! اگه بد بود که من انتخابش نمي کردم.

داشتم به سمت اتاقم مي رفتم که مامان از پشت سر گفت:

- برو سالن غذا خوري وقت ناهاره.

راهم رو به طرف سالن ناهار خوري کج کردم.

کت و دامن سفيد رنگي پوشيدم و موهامو ساده بستم. اصلاً حوصله نداشتم، ولي مجبور بودم براي اينکه کسي به بي حوصلگيم شک نکند يه

خورده آرايش کنم. بعد از آرايش مختصر صورتم نگاهي به ساعت کردم. دقيقاً ساعت هفت بود. ديگر کم کم پيداشون مي شد. با صداي در به

خودم اومدم. در حالي که صندل هاي راحتي ام رو پا مي کردم، گفتم:

- بفرماييد.

مژگان در رو باز کرد و داخل شد. چرخي زدم و گفتم:

- چطوره؟

لبخندي زد و گفت:

- عاليه! مهموناتون حدود ده دقيقه اس که اومدن. مامانتون گفتن بيام صداتون کنم که بياين بيرون.

- خيلي خوب باشه تو برو منم مي يام.

بعد از رفتن مژگان آخرين نگاه رو تو آينه به خودم انداختم. به دختر درون آينه گفتم:

- تو که اصلاً هول نيستي هان؟

خنده ام گرفت. چيزي که اصلاً حسش نمي کردم، اضطراب بود. با خونسردي از اتاق خارج شدم و با قدماي شمرده وارد پذيرايي شدم. گلنوش

خانم اول از همه متوجه من شد و به به چه چه کنون از جا بلند شد. با صداي بلند سلام کردم و به طرف گلنوش خانم رفتم. کت و دامن مشکي

رنگي پوشيده بود که روش با منجق کار شده بود و حسابي برق مي زد. بعد از اون با خانم مسني دست و روبوسي کردم و از شباهتش با گلنوش

خانم فهميدم که مادر بزرگ باربده. بعد از اون نوبت به مهستي رسيد. در حال بوسيدن گونه ام با ذوق گفت:

- خيلي خوشحالم از اينکه داري زن داداشم مي شي رزا. ديشب تا حالا نتونستم از زور خوشحالي بخوابم.

يکي از نگراني هايي که اين مدت داشتم اين بود که مهستي جريان داريوش رو مي دونست. نگران بودم حرفي به باربد بزنه، همونطور آروم

گفتم:

- به باربد که در اون رابطه چيزي نگفتي.

چشمکي زد و گفت:

- مگه ديوونه ام؟

خيالم راحت شد با لبخند ازش جدا شدم و با آقاي شفيعي که توي کت و شلوار مشکي بسيار با وقار و پر ابهت بود دست دادم. بعد از اون هم

نوبت به باربد رسيد. کت و شلوار آبي رنگي پوشيده بود با کروات سورمه اي. درست همرنگ آسمون شده بود. زير لب زمزمه کردم:

- لعنتي! درست رنگ چشماي اون عوضي.

دستم رو جلو بردم و آروم گفتم:

- خوش اومدين.

در حالي که دستم رو به گرمي مي فشرد آهسته گفت:

- چقدر ناز شدي.

لبخندي زدم و روي مبلي کنار بابا نشستم. صحبت سر کار و مسائل اقتصادي بود. يه در اين رابطه صحبت کردن و بعدش هم بحث کشيده شد سر

جوونها که قصد ازدواج دارن، ولي توقعات بالا مانع ازدواجشونه. مهستي که طرف ديگه من نشسته بود، آروم گفت:

- از رضا خبر نداري؟

به همون آرومي گفتم:

- نه صبح زود رفته. مگه به تو چيزي نگفت؟

- چرا بهم زنگ زد و گفت نمي دونسته امشب قراره ما بيايم خونتون و از قبل با دوستاش برنامه ريختن. رزا، جون من رضا راست گفت؟ يا

اينکه با باربد موافق نيست؟

اخم کردم و گفتم:

- مهستي اين زندگي منه و خودم حق دارم در موردش تصميم بگيرم.

بعد به دروغ براي اينکه مهستي ناراحت نشه گفتم:

- ناراحتي رضا بيشتر به خاطر اينه که فکر مي کنه من هنوز به فکر داريوشم. اون نمي خواد من در حالي ازدواج کنم که دلم پيش کس ديگه

ايه، ولي خبر نداره که من ديگه حالمم از داريوش بهم مي خوره.

مهستي لبخند شيريني زد و گفت:

- غصه نخور. بالاخره مي فهمه. بعدشم مطمئن باش اگه من مطمئن نشده بودم که ديگه هيچ احساسي نسبت به داريوش نداري، عمراً نمي

ذاشتم باربد بهت دل ببنده.

با تعجب گفتم:

- مگه تو مي دونستي؟

خنديد و گفت:

- آره باربد از همون شب اول بهم گفت که از تو خيلي خوشش اومده و کلي در موردت از من سوال کرد. هر بار که تو رو مي ديد پدر منو در مي

آورد. هر شب که با هم مي رفتين بيرون بعدش باربد تا چند روز کيفش کوک بود. البته خيلي زودتر از اينها انتظار داشتم که براي خواستگاري

از تو اقدام کنه ولي وقتي مي ديدم دست روي دست گذاشته با خودم مي گفتم لابد در مورد علاقه اش به تو اشتباه کردم. تا اينکه چند وقت پيش

ازم خواست که ازت خواستگاري کنم. منم بهش گفتم به من مربوط نيست خودت برو بهش بگو. تا چند روز توي خونه موند و بيرون نرفت. توي

اتاقش داشت فکر مي کرد که چطوري بهت بگه. بعدشم که اونطوري تصادفي تو رو ديده بود و بهت گفته بود. نمي دوني چه ذوقي مي کرد که تو

بهش جواب مثبت دادي. حلقه اي هم که بهت داده رو با هم خريديم، توي داشبورد ماشينش گذاشته بود تا به وقتش بهت بده ...

بعد دستمو گرفت توي دستش و گفت:

- کوش؟

- در ا.ردم، نمي خواستم مامان اينا چيزي بفهمن ... خيلي بدجنسي که زودتر به من نگفتي!

با صداي سرفه باربد حرفم نا تموم موند. همينطور که ما ساکت شديم بقيه هم ساکت شدند. آقاي شفيعي با خنده گفت:

- باربد جان مثل اينکه حوصله ات سر رفت.

باربد لبخندي شرمنده زد و سرش رو زير انداخت. آقاي شفيعي و بابا زدن زير خنده و آقاي شفيعي رو به بابا گفت:

- آقاي سلطاني اينا جووناي امروزي هستن. صبر و حوصله ندارن که به حرفاي ما گوش کنن. دوست دارن زود کارشون راه بيفته برن پي

کارشون. خوب حالا که باربد اينقدر عجله داره، ما هم از اينجا به بعد مي ريم سر اصل مطلب.

بابا هم با لبخند گفت:

- خواهش مي کنم بفرماييد.

- غرض از مزاحمت اين بود که مي خواستم رزاي عزيزمو براي پسرم باربد خواستگاري کنم ... راستش من زياد توي اينطور موارد وارد

نيستم. خوب راستش بار اوله که مي يايم خواستگاري. فقط مي تونم بگم که اين دو تا جوون خودشون مختارن که زندگي آينده اشون رو هر

طور دوست دارن پايه ريزي کنن. من که ريش و قيچي رو به دست اونا مي دم.

بابا هم حرف آقاي شفيعي رو تاييد کرد و گفت:

- من هم کاملاً با شما موافقم.

- خوب پس حالا که اينطوره بهتره اين دو تا جوون برن يه گوشه اي و با همديگه سنگاشون رو وابکنن. شما که مخالف نيستين؟

- خواهش مي کنم ... دخترم، رزا آقاي مهندس رو راهنمايي کن.

باربد زودتر از من برخاسته و منتظر بود. لبخندي نثارش کردم و به راه افتادم. قسمت انتهايي سالن اونقدر از اينجا دور بود که صدامون به

گوش کسي نمي رسيد. درست تو سه گوشه سالن روي يکي از مبل هاي بزرگ سلطنتي نشستم. باربد هم کنارم نشست و گفت:

- باورم نمي شه!

- که چي؟

- اينکه تو داري زن من مي شي.

خنديدم و گفتم:

- خيلي خوش خيالي آقا! هنوز نه به باره نه به داره، تو خودتو بردي توي جلد دامادي؟

اخمي کرد و گفت:

- تو جواب مثبت رو به من دادي، نمي تونه دبه کني!

- خيلي خوب بابا. چرا ناراحت شدي؟ اگه تو با من مهربون باشي مطمئن باش نظر من عوض نمي شه.

لبخندي زد و گفت:

- خيلي خوب حالا ما بايد در مورد چي حرف بزنيم؟

- راستش نمي دونم معمولاً اينجور وقتا چي بهم مي گن؟

با حساسيتي کاملاً مشخص گفت:

- من از کجا بايد بدونم؟ من که تا حالا خواستگاري نرفتم، ولي تو بايد خوب بدوني. چون اينطور که شنيدم خواستگاراي زيادي داشتي.

از حسادتش خنده ام گرفت و گفتم:

- پس برو خدا رو شکر کن که تو انتخاب شدي.

اونم خنديد و گفت:

- اون که حتماً! بايد به سليقه ات آفرين بگم.

- اُه اُه چه سر خود معطل! اوني که بايد تبريک بگه منم نه تو. کجا بهتر از من گيرت مي يومد؟

با لبخند گفت:

- هر جا که اراده کنم!

از شوخيش دلخور شدم و گفتم:

- پس اينجا اومدي براي چي؟ برو سراغ يکي از همونا.

زد زير خنده و گفت:

- رزاي حسود من ...

- نيست که شما حسود نيستي؟

- دارم باهات شوخي مي کنم عزيزم! وگرنه خودم خوب مي دونم که حسود تر از من رو خدا نيافريده!

بهش چشمک زدم و خنديدم، خم شد به طرفم، همزمان از گوشه چشم نگاهي به مامان باباها انداخت که بي توجه به ما مشغول گپ زدن بودن و

گفت:

- بذار خانوم خونه م باشي اونوقت نشونت مي دم جواب اين شيطنت هات چيه!

خجالت کشيدم و سرمو زير انداخت، دستمو گرفت و گفت:

- تا کسي حواسش نيست ...

بعد آروم روي دستمو بوسيد ... بعدش هم با لبخند گفت:

- خوب مي دوني من الان بايد از تو بپرسم خانوم سلطاني شما چه انتظاري از شوهر آينده تون دارين؟

با تک سرفه اي توي قالب جدي فرو رفتم و گفتم:

- خوب آقاي شغيعي توقع زيادي ندارم! فقط مهربون باشه، دوستم داشته باشه، بهم وفادار باشه و از هر لحاظ تامينم کنه.

باربد زد زير خنده و گفت:

- خوبه اولش هم گفتي توقع زيادي نداري!

با دلخوري گفتم:

- زياده؟

دستمو فشار داد و گفت:

- نه عزيزکم. کم هم هست. رزا تو خيلي نازک نارنجي هستي، من با تو شوخي مي کنم، اما تو خيلي زود بهت بر

مي خوره و دلخور مي شي. بهت گفته بودم خوشم نمي ياد از اين اخلاق ...

حق با باربد بود. طاقت هيچ گونه ناملايمتي رو از طرف جنس مذکر نداشتم. تا وقتي که بچه بودم رضا و بابا و سام هميشه دور و برم بودن و

کمتر از گل به من نمي گفتن، مگر در موارد خيلي خاص و نادر! بعد از اونا هم داريوش بود که مي تونم با جرئت بگم همين او بود که باعث شد

لوس و نازک نارنجي بشم. داريوش هميشه کمترين حرفش قربون صدقه بود. حالا دلم مي خواست باربد هم مثل اون باشه! ولي مسلماً اين توقع

زيادي بود. چون داريوش محبتش واقعي نبود و نقش بازي مي کرد. با صداي باربد به خودم اومدم:

- حواست کجاس رزا از دست من ناراحت شدي؟

- نه نه ببخشيد حق با توئه. من يه خورده زيادي لوس بازي در مي يارم.

لبخند مهربوني زد و گفت:

- خانوم من کم کم بياد بزرگ بشه ...

واي خداي من اين عين جمله اي بود که يه روز داريوش بهم گفت! آهي کشيدم و گفتم:

- فکر مي کنم ديگه بهتره برگرديم پيش بقيه.

- هرچي شما دستور بفرماييد، ولي اين حرف زدن مارو هم بايد توي دفتر رکوردهاي گينس ثبت کنن. حرفامون در مورد همه چيز بود، جز

ازدواج!

خنده اي زورکي کردم و همراه باربد به سمت بقيه رفتيم. همه با ديدن ما ساکت شدن و آقاي شفيعي گفت:

- خوب بچه ها به نتيجه رسيدين؟

باربد زودتر از من گفت:

- من و رزا خانم با هم مشکلي نداريم.

صداي پس مبارکه بلند شد و بعد از اون بوسه ها بود که به سمتمون روان شد. دلم خيلي گرفته بود. معمولاً دخترها اينجور وقتها خيلي

خوشحالند، ولي من انگار دلم پوسيده بود. خيلي دلم مي خواست رضا هم بود و قبل از همه به من تبريک مي گفت. حتماً يه روز اين کارش رو

تلافي مي کردم. اون روز تقريباً همه کارها انجام شد. مهريه من هزار سکه بهار آزادي تعيين شد که البته باربد پيشنهادش رو داد. منم قبول

کردم. مراسم عقد و عروسي هم درست براي يک ماه بعد تعيين شد. بعد از صرف شام، وقت رفتنشون باربد گفت:

- کي بيام براي خريد و آزمايش بريم؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- براي من فرقي نداره.

- پس من فردا صبح اينجام. کلاس که نداري؟

- نه کلاسم بعد از ظهره.

- خيلي خوب باشه تا فردا صبح مواظب خودت باش.

لبخندي زدم و گفتم:

- باشه تو هم همينطور.

- خداحافظ تا فردا.

- خداحافظ.

بعد از رفتنشون مامان و بابا شروع به تعريف و تمجيد کردن و گفتن که خيالشون از بابت من و رضا راحت شده که توي خوب خانواده اي افتاده

ايم. با خستگي بسيار گفتم:

- مامان بابا با اجازه تون من برم بخوابم. خيلي خسته ام. صبح هم باربد مي ياد تا براي خريد و آزمايش بريم.

مامان گفت:

- برو عزيزم خيلي خسته شدي.

بابا هم گفت:

- خوب بخوابي عروس کوچولو!

با اعتراض و شرم گفتم:

- بابا!!

صداي خنده مامان و بابا همزمان بلند شد و منم در حالي که لبخند روي لبم بود، به اتاقم رفتم. باز ياد و خاطره داريوش آتيش به جونم زد. نمي

دونم چرا اين اتاق منو ياد اون مي انداخت. با اينکه اون حتي يک بار هم اينجا نيومده بود. روي تختم ولو شدم و زير لب گفتم:

- منم خوشبخت مي شم. همه خوشبختي ها رو آقا داريوش قبضه نکرده. اگه اون با مريم جونش خوشبخته منم با باربد خوشبخت مي شم.

بعد با ترديد اضافه کردم:

- البته اميدوارم.

دستم رو روي پريز برق فشار دادم و با خاموش شدن چراغ زير لحاف خزيدم.

با صداي مهربون و گوشنواز مامان به صبح سلام کردم و چشمام رو با زحمت گشودم:

- رزا رزا عزيزم بيدار شو. باربد خيلي وقته که منتظرته.

خميازه اي کشيدم و گفتم:

-مگه ساعت چنده؟

- ساعت ششه عزيزم.

- چرا اينقدر زود اومده؟

- خوب مادر من تا شما بياين توي اين ترافيک به آزمايشگاه برسين و بعد هم مراکز خريد، دو ساعت طول مي کشه. پاشو پاشو بيخود غر نزن.

از جا که بلند شد صداي مامان در اومد:

- رزا!

با تعجب گفتم:

- بله؟

- با همين لباسها گرفتي خوابيدي؟ چرا عوضشون نکردي؟

- حوصله نداشتم.

- وا چرا؟

- هيچي همينطوري آخه خيلي خسته بودم.

- رزا تو اين روزا يه چيزيت مي شه ها!

بي توجه به حرف مامان، در حال تعويض لباس يه دفعه ياد رضا افتادم و گفتم:

- مامان رضا نيومده؟

- نه، زنگ زد و گفت فردا مي ياد.

- نامرد!

- مهم نيست مامان. به دل نگير اون از اين دلخوره که چرا به نظرش اهميت نداديم.

- آخه مامان آينده من دست خودمه! خودم مي دونم چي خوبه چي بد.

- مي فهمم مادر اونم جوونه خودش پشيمون مي شه.

شالمو روي سرم انداختم و گفتم:

- اميدوارم!

با مامان از اتاق خارج شديم و به سالن نشيمن رفتيم. باربد با ديدنم بلند شد و گفت:

- سلام ساعت خواب.

مثل هميشه آراسته و شيک بود، گفتم:

- شرمنده باربد من نمي دونستم تو اينقدر زود مي ياي وگرنه زودتر حاضر مي شدم.

نگاهي به ساعتش کرد و گفت:

- مهم نيست ولي سعي کن ديگه تکرار نکني چون از انتظار کشيدن بيزارم.

اول فکر کردم لحنش شوخه، ولي با نگاهي به صورتش فهميدم که کاملاً جدي حرف مي زنه! دلخور شدم، ولي به روي خودم نياوردم و گفتم:

- خوب من حاضرم بريم.

مامان گفت:

- وا کجا؟ تو هنوز صبحانه نخوردي.

قبل از اينکه فرصت کنم جواب بدم باربد گفت:

- نه خاله جون ، براي آزمايش نبايد چيزي بخوره. بعدش با هم صبحونه مي خوريم ...

سپس رو به من گفت:

- بريم؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

- بريم.

در حين رفتن سوئيچ ماشينم رو از جا کليدي برداشتم و رو به باربد گفتم:

- با ماشين من بريم؟

يه دفعه باربد ايستاد و گفت:

- لازم نکرده!

خيلي جا خوردم. اين چه طرز حرف زدن بود؟ آروم گفتم:

- چرا؟

- واسه اينکه من مي گم. مگه من ماشين ندارم؟

بعد سوئيچ رو که تو دستاي خشک شده ام قرار داشت گرفت و سر جاش برگردوند و گفت:

- بريم.

بغض کرده بودم. اون به چه حقي با من اينطور حرف مي زد؟ با ناراحتي دنبالش راه افتادم.

اون روز بعد از آزمايش خون سراغ خريدهامون رفتيم، به جز خريد حلقه اينقدر به من خوش گذشت که همه ناراحتي هام رو از ياد بردم. براي

خريد حلقه با هم با توافق نرسيديم، من زمرد دوست داشتم و باربد برليان ... آخر مجبور شدم طبق نظر اون خريد کنم. بعد از ظهر حدود ساعت

سه بود که به خونه برگشتم. اون روز هم به دانشگاه نرسيدم. جلوي در از هم خداحافظي کرديم، من که داخل شدم باربد هم رفت.

تموم کارا به سرعت انجام شد. لباس عروس رو از يکي از بهترين مزون هاي لباس عروس تهران انتخاب کرديم. اخلاق باربد خيلي خوب بود

جز مئاقعي که کاري مي کردم که به غرورش بر مي خورد. مثل جريان ماشين! داشتم روي خودم کار مي کردم که کمتر باعث دلخوريش بشم،

اما بازم بعضي وقتا يادم مي رفت. بايد عوض مي شدم، اما اين عوض شدن واقعا برام سخت بود

رضا سه روز بعد از خواستگاري من برگشت. من که باهاش قهر بودم اصلا محل بهش نذاشتم، اما خود رضا اومد سراغم، کلي ازم عذر

خواهي کرد و خواست که ببخشمش. اين رفتار ضد و نقيضش پاک منو حيرت زده مي کرد، ولي مهم اين بود که پشيمون شده بود. روز جشن،

روز سي ام مهر ماه بود و مصادف با ولادت يکي از امامان. صبح زود به آرايشگاه رفتم. همراهاي من سپيده و مهستي بودند. يکي خوشحال و

يکي غمگين. مهستي فوق العاده خوشحال بود و مرتب قربون صدقه من مي رفت، ولي سپيده خوشحال به نظر نمي رسيد.

مي دونستم که اصلاً از باربد خوشش نمي ياد و فقط به احترام منه که چيزي نمي گه. خيلي جالب بود که سپيده و مهستي، هر دو زودتر از من

نامزد کرده بودن ولي هيچ کدوم هنوز سر خونه زندگي خودشون نرفته بودن. رضا که منتظر بود درسش تموم بشه، آرمين هم هنوز درگير

کارش بود.

قرار بود عقد و عروسي همزمان برگزار بشه. مراسم عقد تو باغ خونه ما بود و عروسي تو باغ خونه باربد اينا. البته باغ اونا خيلي کوچکتر

از باغ خونه ما بود، ولي کل خونواده شفيعي اصرار داشتن که رسوم رو زير پا نذاريم و مراسم عروسي توي خانه داماد برگزار بشه. ما هم به

ناچار قبول کرديم. ساعت هشت صبح بود که باربد ما سه نفر رو به آرايشگاه برد. از همون اول منو به اتاقي بردن و در رو بستن. موهام طبق

معمول بالاي سرم جمع شد و صورتم زير آرايشي غليظ فرو رفت. حدود ساعت دو بعد از ظهر لباس بلند و سنگين عروس رو پوشيدم و جلوي

آينه رفتم. از خودم خوشم اومد، خيلي خوشگل شده بودم! وقتي از اتاق خارج شدم، جيغ مهستي و سپيده همزمان در اومد:

- واي خداي من رزا تويي؟

چرخي زدم و گفتم:

- پس مي خواستين کي باشه؟

سپيده گفت:

- خداي من! درست شکل عروسکاي پشت ويترين شدي. باورم نمي شه که واقعي باشي!

مهستي هم گفت:

- الهي فداي زن داداش خوشگل خودم بشم. خدا به داد باربد برسه.

خنديدم و گفت:

- هنوز نيومده؟

- نه هنوز. بهش زنگ زديم تا يه نيم ساعته ديگه پيداش مي شه.

- واي نيم ساعت ديگه؟ من که تا اون موقع مي ميرم از گرما!

سپيده ناخناشو آروم روي صورتش کشيد و با خنده گفت:

- وا خدا مرگم بده! مسي جون مثل اينکه رزا قبل از آقا داداش تو ديوونه شده. وسط پاييز مي گه گرمه!

مهستي غش غش خنديد و گفت:

- خوب حقم داره. توي اين لباس آدم واقعاً گرمش مي شه. تو که خودت مي دوني.

سپيده که توي اون لباس نارنجي و جيغ همراه با اون آرايش نارنجي خيلي ناز و ملوس شده بود، پشت چشمي نازک کرد و گفت:

- خوب آره من تجربه دارم، واقعاً گرم مي شه!

از ادا اطوار سپيده من و مهستي زديم زير خنده. روي کاناپه هاي وسط سالن نشستيم و شروع کرديم به چرت و پرت گفتن و هر هر خنديدن. با

اينکه آرايشگر توصيه کرده بود که زياد نخندم، ولي نمي تونستم در برابر اداها و حرفاي سپيده جلوي خودمو بگيرم. در همون حال يکي از

شاگردايي که اونجا بود از پنجره نگاهي به بيرون کرد و گفت:

- آقا داماد تشريف آوردن.

سريع شنلم رو روي دوشم انداختم و به طرف در رفتم. سپيده و مهستي هم مانتوهاشون رو پوشيده و همراهم اومدن. باربد به همراه دو

فيلمبردار بيرون در منتظرم بودند. با قدم هاي آرام و شمرده نزديکش رفتم. از حالت چهره اش به خنده افتادم. چشماش گشاد شده بود و شايد

حدود سي ثانيه بدون پلک زدن فقط نگام کرد و قصد جلو اومدن نداشت. با تشر فيلمبردار با قدماي شمرده جلو اومد و دسته گل رو که از گلاي

مريم و زنبق تشکيل شده بود به دستم داد. دسته گل رو گرفتم و آروم گفتم:

- ممنون.

سپس چرخي زدم و گفتم:

- چطوره؟

لبخندي روي لباش ظاهر شد و گفت:

- عاليه! بايد به سليقه خودم آفرين بگم.

خودش هم خيلي خوش تيپ شده بود. کت شلوار مشکي پوشيده بود با پيرهن مشکي و کروات نقره اي ... واقعا که باربد بايد مدل مي شد!!! جلو

اومد و بازوش رو در اختيارم گذاشت. بازوش رو محکم گرفتم و با هم به طرف ماشين رفتيم. رضا و آرمين هم جلوي در ايستاده بودن. از قيافه

هاي گرفته اونا چيزي دستگيرم نمي شد. با به حرکت در اومدن ماشين، اونا هم دنبالمون راه افتادن. باربد گفت:

- ببينم نکنه امشب من و تو رو بکشن؟

- واسه چي؟

چشمکي بهم زد و گفت:

- خوب مي دوني دختر به نازي تو و در موقعيت تو مطمئناً کلي هم خاطر خواه داره ديگه، نداره؟

پشت چشمي نازک کردم و گفتم:

- خوب که چي؟

- خوب اگه امشب يکيشون هوس انتقام کنه و ...

خنده ام گرفت و گفتم:

- بس کن باربد!

خنديد وگفت:

- خوب ببخشيد خانم ترسو.

مشتي حواله بازوي محکمش کردم و گفتم:

- اصلاً هم نترسيدم، ولي دوست ندارم بهترين روز زندگيمونو با اين حرفا خراب کنيم.

بازوش رو ماساژ داد و گفت:

- بله حق با شماست.

بقيه راه تو سکوت سپري شد. جلوي باغ که نگه داشت خوابم يادم اومد و سريع اطراف رو نگاه کردم. جمعيت زيادي براي استقبال اومده بودن

بيرون، خبري هم از ماشين داريوش نبود. نفس آسوده اي کشيدم و به کمک باربد که در رو برام باز کردم و بود و دستشو به سمتم دراز کرده

بود پياده شدم. عکاس تند تند از زاويه هاي مختلف عکس مي گرفت. ميون هل هله و شادي اطرافيان به خصوص بابا و مامان داخل شدم. به

کمک باربد به جايگاه عروس و داماد رفتيم.

توري سفيد روي سرمون گرفتن و سپيده شروع به ساييدن قند روي سرمون کرد. باربد دستمو گرفته بود توي دستش و آروم با شست انگشتش

نوازشش مي کرد. عاقد شروع به خواندن خطبه کرد. مهريه همون بود که تعيين شده بود. بعد از سه بار خوندن با صدايي که از زور ترس از

آينده مي لرزيد، بله را گفتم!

زمان متوقف شد، داريوش کنار رفت ... من موندم و باربد ... من موندم و اينده اي که قرار بود با باربد بسازم ... مرد زندگيم شد باربد ...

اسمش رفت توي شناسنامه و حلقه اش توي دستم فرو رفت ... من زن باربد شدم ... فقط باربد! همه شروع به پايکوبي کردن. سپيده و مهستي

به طرف ما اومدن و به زور بلندمون کردن. نمي دونم چرا اينقدر حالم بد بود! قلبم بدجور توي سينه بيقراري مي کردو، باربد رو دوست داشتم و

مفتخر بودم از داشتنش ... اما حال خوبي هم نداشتم و دليلش رو نمي دونستم. بعد از همراهي با اونا تا آخر آهنگ، باربد گفت:

- عزيزم چرا اينقدر رنگت پريده؟ چيزي شده؟

به زور گفتم:

- نه فقط خسته ام. فکر کنم ...

- خسته اي؟ چرا؟ حالا که تازه ساعت پنجه. يه ساعت ديگه تازه مراسم عروسي شروع مي شه.

- نمي دونم چمه، ولي اگه يه کم استراحت نکنم به مراسم عروسي نمي کشم و از حال مي رم.

باربد با کلافگي دستش رو داخل موهاش برد و گفت:

- ببين با خودت چي کار مي کنيا! اينا همه اش از استرسه! عزيز من آروم باش، دستت يخ زده! چيزي عوض نشده ... من و تو ازدواج کرديم و

قراره با هم خوشبخت باشيم ... خوب؟

سرمو تکون دادم و گفتم:

- مي دونم باربد ... اما بايد استراحت کنم ...

سرشو به نوشنه تفهيم تکون داد و گفت:

- خيلي خوب تو اينجا بشين تا ببينم چي کار مي تونم بکنم.

بعدش از من فاصله گرفت و به سمت رضا رفت. چند دقيقه بعد همراه اون به طرفم اومدن. رضا با نگراني گفت:

- چته رزا؟ چيزي شده؟

به زور لبخندي زدم و گفتم:

- نه نه فقط يه خورده خسته ام. بيشتر به خاطر يک جا نشستن توي آرايشگاست.

رضا لبخندي تلخ زد و گفت:

- پاشو خواهر گلم. پاشو ببرمت توي اتاقت. اونجا از سر و صدا آسوده اي.

به سختي از جا بلند شدم و در حالي که به بازوان قوي رضا و باربد چنگ مي زدم، به سمت اتاقم رفتم. رضا منو روي تخت خوابوند و گفت:

- چند لحظه چشماتو ببند. الان برات يه قرص مسکن هم مي يارم.

به دنبال اين حرف از اتاق خارج شد. باربد دستمو گرفت و گفت:

- از چيزي ناراحتي؟

چشمامو باز کردم، لبخند خسته اي به صورت ناراحتش زدم و گفتم:

- نه از چي؟

- چه مي دونم. نکنه مامان يا مهستي حرفي بهت زدن؟ آره؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- نه بابا بنده خداها از گل کمتر به من نگفتن.

دستشو گذاشت روي پيشونيم ... آروم نوازشم کرد و گفت:

- پس چت شده عزيزم، تو الان بايد خوشحال باشي و پر از انرژي مثل من که روي پا بند نيستم! چرا اينقدر حالت خرابه!؟ داري نگرانم مي کني!

با کلافگي گفتم:

- گفتم که فقط خسته ام و نياز به آرامش دارم.

باربد از تند حرف زدنم ناراحت شد و گفت:

- خيلي خب! من ديگه هيچي نمي گم ، شما به استراحتت برس ...

عصباني شدم و با خشم گفتم:

- باربد تو چرا همه چيزو بد برداشت مي کني؟ واقعاً که خيلي منفي گرايي!

باربد در حالي که چتري هاي بلند را از روي صورتم کنار مي زد، با لبخند گفت:

- من منفي گرا نيستم عزيزم ... تو الان اعصابت خيلي متشنجه، بهتره هر دو سکوت کنيم! باشه ... فقظ چشماتو ببند ...

بعد سرش رو پايين آورد و آروم دو سه بار پشت سر هم لاله گوشم رو بوسيد، همه استرسم پر زد ... با بوسه اول شوکه شدم، با بوسه دوم بي

اراده ملافه تختم رو چنگ زدم و با بوسه سوم داغ شدم. بوسه چهارم رو که زد خواستم چيزي بگم که در اتاق باز شد و باربد سريع ازم فاصله

گرفت ... گوش ها و گونه خودش هم سرخ شده بود. نفسم رو فوت کردم و نشستم. رضا با يک ليوان آب و قرص داخل شد و گفت:

- پاشو پاشو ناز نازي خانم که همه دارن سراغتو مي گيرن. پاشو اينو بخور تا بريم بيرون. الان ديگه کم کم بايد بريم خونه باربد اينا.

حسابي بدنم داغ شده بود و اصلا يادم رفته بود حال نداشتم. با اين وجود قرص رو از دست رضا گرفتم و با يه قلوپ آب فرستادمش پايين ... نگاه

باربد روي من هنوزم پر از عطش خواستن و تمنا و شيطنت بود... سعي کردم نگاش نکنم، وقتي شرمم رو ديد خنده اش گرفت. اما جلوي رضا

خودشو کنترل کرد. به کمک رضا و باربد به جشن برگشتم. حالم خيلي بهتر شده بود. باربد حسابي حواسمو پرت کرده بود ... ساعت هفت بود که

همه به سمت باغ آقاي شفيعي روان شديم. تا آخر شب همه اش رقص بود و رقص بود و رقص ... باربد عاشق رقص من شده بود و با اينکه

خودش خيلي هم ايراني رقصيدن رو بلد نبود اما مجبورم مي کرد پا به پاش با همه آهنگا برقصم. ساعت دوازده شب بالاخره شام سرو شد. اما

بعد از اون بازم جشن ادامه داشت و بزن بکوب تا ساعت دو طول کشيد ... نوبت عروس کشون که رسيد بي توجه به اينکه عروسم خودم هم

توي ماشين شيطنت مي کردم و داد باربد رو در مي آوردم. اون از ميم خواست سنگين تر رفتار کنم و من سر به سرش مي ذاشتم ... مي دونم

ديوونگي هامو دوست داره ... چون دعوام مي کرد اما توي نگاهش لذت از شيطنت من هم موج مي زد ... همه ما رو تا جلوي آپارتمان باربد

که تا اون لحظه اجازه نداده بود ببينمش بدرقه کردن.

خيلي زود و سريع همه خداحافظي کردن و به خونه هاشون رفتن ... فقط موندن خونواده هامون ... بابا و باباي باربد ما رو دست به دست دادن

و ما وسط اشک و آه مامانامون و زير دعاي خيرشون وارد دنياي جديد خودمون شديم. خونه باربد بيش از اندازه نقلي و جمع و جور بود و قتي

ازش پرسيدم ، گفت کل آپارتمان هشتاد متره ... برام خيلي سخت بود توي يه خونه هشتاد متري زندگي کنم! مني که اتاقم بيشتر چهل متر بود!

اما به روي خودم نياوردم ... زندگي متاهلي خيلي فرقا با زندگي خونه بابا داره ... اون لحظه به اين نتيجه رسيدم که اينا همه اش شعاره که مي

گن ازدواج مي کنيم که خونه شوهر راحت تر باشيم، وگرنه خونه بابامون مگه چشه؟! حقيقت اکثر مواقع اينطوريه که خونه شوهر چند پله

کمتر از خونه باباست ... باربد خودش جهيزيه منو ديزاين کرده بود و الحق که گل کاشته بود. محو تماشاي خونه بودم که باربد گفت:

- وقت واسه تماشاي اينجا زياده.

- ولي باربد من تا حالا خونه تو رو نديده بودم. خيلي بدجنسي که نذاشتي زودتر بيام اينجا ...

کنارم ايستاد نگاهي به در و دکور لوکس خونه انداخت و گفت:

- اين خونه رو خيلي وقت بود که خريده بودم، ولي مي خواستم که تو اينجا رو براي اولين بار شب عروسيمون ببيني. دوست داشتم سورپرايزت

کنم بانوي من ...

خنديدم و با چشماي گرد شده دوباره گفتم:

- خيلي بدجنسي!

او هم خنديد و گفت:

- من همين جا روي کاناپه مي شينم، پنج دقيقه وقت داري همه جا رو ديد بزني ...

بي حواس گفتم:

- فقط پنج دقيقه؟ چي کارم داري مگه بعدش؟

چشماي باربد پر از شيطنت شد، خنديد و گفت:

- مي خوام واست قصه بگم بخوابونمت ...

يهو فهميدم چي گفتم! سرخ شدم و سرمو انداختم زير، باربد هم دستاشو از دو طرف روي پشتي کاناپه دراز کرد، سرشو فرستاد عقب و قهقهه

زد ... سريع ازش فاصله گرفتم و خودمو مشغول ديد زدن آپارتمان نقلي باربد نشون دادم. آپارتمان توي طبقه هفتم يک مجتمع دوازده طبقه اي

قرار داشت. دو خوابه بود و جمع و جور. کوچيک بودنش تو ذوقم زده بود، اما به خودم تلقين کردم که خيلي زود عادت مي کنم و عاشق اونجا

مي شم ... نمي توانستم انتظار بيشتر از اين از باربد داشته باشم. خيلي ها همين رو هم نداشتن. به سمت اتاق خواباي نقلي رفتم و سرک

کشيدم، تخت دونفره و کنسولي که توي اتاق گذاشته بودن اينقدر فضا رو اشغال کرده بود که ديگه جا نبود تکون بخوري ... اون يکي اتاق هم

متعلق به کار باربد و نقشه کشي بود ... يه سرکي هم به آشپزخونه اپن و حموم دستشويي کشيدم ... داشتم سر خوش کابينت ها رو يکي يکي

باز مي کردم که صداي باربد از جا پروندم:

- بسه ديگه.

با گيجي گفتم:

- چي بسه؟

اومد به طرفم ، جلوم ايستاد ... زل زد توي صورتم، آب دهنش رو که قورت داد سيب گلوش بالا پايين شد، آروم گفت:

- من خوابم گرفته.

استرس افتاد به جونم ... يه لحظه حس کردم با وجود همه امادگي هايي که مامان و خاله بهم داده بودن، کم آوردم و دارم از ترس پس مي افتم.

به زور خودمو زدم به کوچه علي چپ و گفتم:

- خوب ... تو برو بخواب ... من مي خوام اينجاها رو نگاه کنم.

دست داغش گونه ام رو مي سوزند، لبخندي بهم زد، يه لحظه خم شد و قبل از اينکه بتونم کاري بکنم خودمو روي هوا ديدم، جيغي که نا خوداگاه

از دهنم خارج شد باعث خنده باربد شد ... قلبم داشت توي دهنم مي کوبيد و دوست داشتم هر طور شده باربد رو متوقف کنم ... باربد کمرمو توي

دستاش فشار داد و گفت:

- شيطون من! کجاي دنيا ديدي که داماد شب عروسي زودتر از عروس بره بخوابه؟

شرمزده سرمو توي سينه اش قايم کردم و گفتم:

- باربد، جان من ...

در اتاق خواب رو با پاش باز کرد، رفت توي اتاق و منو گذاشت لب تخت، در همون حالت گفت:

- باربد بي باربد خانم خجالتي.

نشست کنارم، دستشو کشيد زير چونه م و آروم سرشو خم کرد، بازم لاله گوشم رو بوسيد و باز من داغ شدم ، با هزار زور خجالت رو کنار

گذاشته و گفتم:

- مي شه امشب بيخيال بشي؟

باربد سرشو کنار کشيد، لبخند آرامش بخشي که روي لبهاش بود آرومم مي کرد. استرس رو ازم مي گرفت ... دستشو آورد جلو و انگشت

اشاره اش رو روي لبام گذاشت. دست ديگه اش رو برد سمت کرواتش، گره اش رو شل کرد و آروم گفت:

- امکان نداره عروسکم ...

با شرم گفتم:

- باربد ... من ... من خجالت ...

کرواتش رو در اورد و انداخت روي کنسول ... خودشو يه کم کشيد به سمت و آغوشش رو به روم باز کرد ... بي اراده خزيدم توي بغلش و سرم

رو گذاشتم توي سينه خوش بوش ... عطر تلخش رو دوست داشتم ... بلند نفس کشيدم ... شايد حدود دو سه دقيقه به همون حالت مونديم، باربد

نرم نرم مشغول باز کردم موهام بود و من سرمو بيشتر به سينه اش فشار مي دادم. کم کم همه موهامو از شر گيره سرها نجات داد و آبشار

حنايي رو دورم ريخت ... دستي روي سرم کشيد، با دو دست صورتم رو از سينه اش فاصله داد، خم شد روي صوتم و آروم پيشونيمو بوسيد ...

با لذت چشمامو بستم ... بوسه بعدي رو روي گونه ام زد و بعدي رو روي چشمام ... با هر بوسه اش براي بعدي مشتاق تر مي شدم ... حسابي

به آرامش رسيده بودم ... باربد خيلي خوب مي دونست چه جوري يه جوجه لرزون رو توي بغلش آروم کنه ... وقتي با عطش سرم رو بالا گرفتم

فهميد موفق شده و با هيجان ولي نرم اينبار لبهامو نشونه رفت ...

* * * * * *

صبح با صداي آب از خواب بيدار شدم. باربد حمام بود و صدا از توي حمام مي يومد. بدنم کاملاً

بي حس بود و حوصله بلند شدن نداشتم. غلتي زدم و پتو رو دور خودم پيچيدم. صداي باربد از توي حمام بلند شد:

- خانمي بيدار شدي يا نه؟

به زور چشمامو باز کردم. خميازه اي کشيدم و نگاهي به ساعتي که روبروم به ديوار نصب شده بود، انداختم. ساعت ده بود. يهو با عجله از جا

بلند شدم، کمرم تير کشيد. دستمو به کمرم گرفت و زير لب گفتم:

- آخ ...

باز صداي باربد بلند شد:

- عزيزم ... بيدار شو نزديک ظهره!

بدون اينکه جوابي بدم با عجله روبدوشامبر ساتن کاهويي رنگم رو تنم کردم و رفتم از اتاق بيرون. تا چند ساعت ديگه کل فاميل براي مراسم

پاتختي توي خونه ما جمع مي شدن! يه راست وارد آشپزخونه شدم، صبحونه اي در کار نبود. يعني در اصل خدمتکاري نبود که بخواد تدارک

صبحونه ببينه! حسابي غصه ام گرفت. من تا به حال دست به سياه و سفيد نزده بودم. حتي بلد نبودم زير گاز رو روشن کنم. دوباره صداي باربد

بلند شد:

- خوابالو بسه ديگه. پاشو الان مهمونا مي يان.

جلوي در حمام رفتم و گفتم:

- من بيدارم باربد جان. فقط لطف کن زودتر بيا بيرون منم مي خوام برم حموم.

- صبح به خير تنبل من ... چشم خانمم، تا شما صبحانه رو حاضر کني منم مي يام بيرون.

دو دستي کوبيدم توي سرم خودم! حالا چه خاکي تو سرم مي ريختم؟ اعصابم به کل به هم ريخته بود. الان آبروم جلوي باربد مي رفت. چقدر بد

بود که من هيچ کاري بلد نبودم. مشغول حرص خوردن و دور خودم چرخ زدن بودم که زنگ در خونه رو زدند. با ناراحتي اينبار محکم تر، دو

دستي توي سرم کوبيدم. الان ديگه واقعاً آبروم مي رفت. حتماً مهمونها اومده بودند. ولي زود بود! مگر براي صبحونه مي خواستن بيان؟ دوباره

صداي باربد بلند شد:

- رزا جان لطفاً حوله منو بده.

هول شده بي توجه به صداي باربد، با عجله به سمت آيفون رفتم و با ترس گفتم:

- کيه؟

صداي شاد و سرخوش مامان بلند شد:

- باز کن عروس خانوم که از کت و کول افتادم.

با خوشحالي در رو باز کردم. واقعاً که مامان ميون جونم رسيده بود. اينقدر خوشحال شده بودم که يادم رفت باربد ازم حوله خواسته و رفتم

جلوي در منتظر مامان ايستادم ...همين طور بي خيال به در تکيه داده بودم و به در آسانسور چشم دوخته بودم که با صداي فرياد باربد از ترس

چسبيدم به سقف:

- رزا پس چي شد اين حوله؟ رفتي بسازي؟

دستمو روي قلبم گذاشتم و زير لب گفتم:

- زهرمار! ترسيدم. خوب يادم رفت ديگه چرا داد مي زني؟

خوشم نمي يومد کسي سرم داد بزنهف تا همين امروز من خودم به همه دستور مي دادم. چه حقي داشت با اين لحن به من دستور بده؟!! با

آرامش کامل به سمت اتاق رفتم و از داخل کمد حوله اش رو در آوردم و جلوي در حمام رفتم. در زدم و گفتم:

- بيا بگير.

در حالي که اخم کرده بود در رو باز کرد و گفت:

- چرا اينقدر طولش دادي؟

منم مثل خودش اخم کردم و گفتم:

- زنگ زدن رفتم درو باز کنم. حالا مگه چي شد؟

با همون لحن در حالي که در رو مي بست گفت:

- فکر کنم بهت گفته بودم از انتظار کشيدن بيزارم!

بعد هم در رو محکم بهم زد، هم خنده ام گرفته بود، هم گريه. روز اول زندگيمون خيلي قشنگ شروع شده بود. با صداي سرخوش مامان به

سمت در رفتم:

- عروس و داماد خونه نيستن؟ کسي نمي خواد بياد پيشواز ما؟

مامان و گلنوش خانوم، مامان باربد، به همراه رضا و مهستي و خاله شيلا و سپيده و آرمين توي پذيرايي بودند. با خوشحالي تک تکشان رو

بوسيدم و خوش آمد گفتم که رضا با خنده گفت:

- من اينا رو کجا بذارم عروس کوچولو؟ کتفم کنده شد.

سيني بزرگي تو دستش بود و توي اون صبحانه مفصلي که با تزيين زيبايي درست شده بود، چيده شده بود. با خوشحالي گفتم:

- واي آخ جون صبحونه! ولي مامان جون چرا زحمت کشيدين؟ بالاخره همين جا يه چيزي درست

مي کرديم.

چه تعارفي هم کردم! تا همين الان داشتم تو سرم مي زدم حالا آدم شدم! رضا خنديد و مامان در حالي که به اون چشم غره مي رفت گفت:

- عزيزم اين يه رسمه. صبحونه عروس داماد رو صبح اول زندگيشون خونواده ها آماده مي کنن. چون اونا اصولاً تا دير وقت بيدار بودن و بعد

هم تا ظهر خوابن. به خاطر همين ديگه وقت نمي کنن صبحونه درست کنن. اونم با وجود عروس تنبلي مثل تو که مطمئنم حتي بلد نيستي يه

چايي دم کني!

صداي قهقهه رضا و مهستي و خاله و مادر جون بلند شد. خود مامان هم مي خنديد. از اين که مامان اينقدر رک حرف مي زد، اونم جلوي بقيه،

خيلي خجالت کشيدم و سيني صبحانه رو از دست رضا بيرون کشيدم و به آشپزخونه پناه بردم. معلوم نبود باربد کجا گير کرده که بيرون نمي ياد.

خجالتا رو بايد تنها تنها مي کشيدم. مامان و خاله و مادر جون هم وارد آشپزخونه شدن و کمک من شروع به چيدن ميز کردند. مادر جون گفت:

- رزا جون مامان پس باربد کجاس؟

به زور لبخندي زدم و گفتم:

- الان مي رسه خدمتتون. تازه از حموم اومد بيرون.

در همين حين باربد هم همراه سپيده و آرمين وارد آشپزخونه شدن، باربد سلام کرد و بعد از احوالپرسي با همه گفت:

- به به چه ميز رنگ و وارنگي. دست شما درد نکنه. آخ که چقدر گرسنمه.

با زدن اين حرف اول خم شد جلوي همه گونه منو بوسيد و دوباره صبح بخير گفت بعد هم پشت ميز نشست و شروع کرد به خوردن. انگار نه

انگار که با هم بحث کرده بوديم! لبخند نشست روي لبم ... باربد آدمي نبود که اجازه بده کسي بويي از دلخوري هامون ببره ... با تعارف من بقيه

هم سر ميز نشستند و مشغول شدن. خودمم نشستم و بعد از خوردن دو لقمه از جا بلند شدم و گفتم:

- با اجازه من مي رم حموم و زود مي يام.

باربد دستمو گرفت، کشيد و گفت:

- صبحونه ات رو کامل بايد بخوري عزيزم ...

همون موقع رضا و آرمين هم تشکر کردن و از سر ميز بلند شدن رفتن بيرون از آشپزخونه. مامان بي توجه به حضور بقيه در تاييد حرف باربد

گفت:

- آره رزا مامان، اينا رو آوردم که بخوري تقويت بشي ... يعني چي که نمي خوري؟!! بخور جون بگيري ...

داشتم تو زمين مي رفتم، به ناچار چند لقمه ديگه هم خوردم و با عجز به باربد نگاه کردم. لبخندي بهم زد، خم شد و خيلي آروم گفت:

- خوبي؟ درد نداري؟!! ميخواي الان نري حموم؟

سريع گفتم:

- نه خوبم ... مشکلي نيست ...

- پس مراقب باش، مشکلي هم بود صدام کن ...

سرمو تکون دادم و سه سوته جيم زدم ... اول به طرف اتاق رفتم که حوله ام رو بردارم. دلم نمي خواست براي گرفتن حوله از کسي کمک

بخوام. هنوز از اتاق بيرون نيامده بودم که باربد وارد اتاق شد. با تعجب نگاش کردم تا ببينم چي کار داره، بي حرف جلو اومد و منو کشيد توي

بغلش، صداش کنار گوشم مثل لالايي بود ...

- عزيزم متاسفم. من يه خورده زود عصباني مي شم. صبوري رو ياد نگرفتم و زود از کوره در مي رم ... ببخش اگه تندي کردم ...

باربد مغرور داشت از من عذر خواهي ميکرد و اين خيلي بود!!! اما خودمو لوس کردم و گفتم:

- مهم نيست، ولي راستش انتظار داشتم لااقل تا يک ماه اول خيلي مهربون باشي و بعد برات عادي بشم و بخواي اينطوري باهام برخورد کني.

گونه ام رو با لبش لمس کرد و گفت:

- تو هيچوقت براي من عادي نمي شي. تو سراسر رمز و رازي. منم که عذر خواستم. هيچ دلم نمي خواد جلوي ديگرون کم محلي ام بکني.

پس حدسم درست بود! سرمو توي سينه اش مخفي کردم و سکوت کردم، با دستش به کم کمرم رو ماساژ داد و گفت:

- مطمئني خوبي گل من؟ تو خيلي کوچولويي رزا من نگرانتم ... همه اش مي ترسم آسيبي بهت زده باشم ...

شرمنده هولش دادم و گفتم:

- اِ باربد!

بعد هم سريع زدم از اتاق بيرون که مبادا بخواد کار دستم بده!

وارد حمام که شدم، با خودم عهد بستم که براي دووم داشتن زندگيمون، با گذشت تر از اين حرفا باشم. آب گرم حالم رو جا آورد. وقتي بيرون

رفتم، مامان و بقيه خونه رو طوري چيده بودن که جاي همه باشه. آرمين و رضا و باربد هم جلوي تلويزيون بودن، براي اينکه کسي منو با

حوله نبينه سريع به اتاقم رفتم و در رو بستم. از داخل کمد لباس ماکسي بلندي رو که براي امروز در نظر گرفته بودم، بيرون کشيدم و بعد از در

آوردن حوله تنم کردم. لباس خيلي ساده و در عين حال خوشگل بود. درست هم رنگ چشمام. آرايشي ملايم هم کردم و آروم از لاي در باربد رو

صدا کردم:

- باربد جان چند دقيقه بيا.

باربد که اصلا نفهميده بود من از حموم اومدم بيرون، سريع سرشو چرخوند و با ديدن من لاي در از جا پريد و به سمت اتاق اومد ...

از لاي در کنار رفتم و لب تخت نشستم. باربد هم وارد شد و در رو بست. نگاهي کاملاً معمولي به من انداخت و گفت:

- اومدي بيرون عزيزم؟ عافيت باشه! کاري داشتي باهام؟

عادت داشتم که هر بار لباس جديد تنم مي کنم تمجيد بشم! چرا باربد نمي فهميد؟ دوست داشتم الان کلي ازم تعريف کنه! اما خبري نبود، بغض

گلومو گرفت همراه با آب دهنم فرو دادم و در حالي که بلند مي شدم گفتم:

- مي خواستم لباسم رو ببيني.

باربد چشماش رو تنگ کرد و دقيق براندازم کرد وگفت:

- تازه خريدي؟

- آره.

دستشو زد زير چونه اش و گفت:

- خوبه. ولي عالي نيست. مي دوني من اون لباسايي رو که قبل مي پوشيدي رو بيشتر دوست دارم. آخه از اين رنگي که تو تن کردي خيلي بدم

مي ياد.

به اعتراض گفتم:

- باربد تو بلد نيستي به سليقه من احترام بذاري؟

باربد با تعجب گفت:

- رزا من فقط نظرم رو گفتم! چرا بهت بر خورد؟ خودت پرسيدي؟ تو که مي دوني من رک حرفم رو مي زنم و اگه از چيزي خوشم نياد مي گم

نمي ياد. اهل تعريف و تمجيد الکي هم نيستم ...

دستمو تو هوا تکون دادم و عصبي گفتم:

- خوبه! هنوز يه روز نگذشته خيلي از خصوصيات خوبت داره نمايان مي شه.

از جا بلند شد و گفت:

- رزاي عزيز ... اين يادت باشه که من شوهر تو هستم! هر نظري مي دم به صلاح توئه ... تا جايي که من مي دونم زن بايد از مرد اطاعت کنه

عزيزم، اينطور نيست؟

- اِ يعني مرد بودن از نظر تو خيلي کار شاقيه؟

پوفي کرد و گفت:

- من عقايدم مال عهد عتيق نيست رزا ... اين چه حرفيه؟!! من فقط قانون مملکتمون رو بهت ياداوري کردم ...

بي منطق و عصبي بي توجه به حساست باربد صدامو بردم بالا و گفتم:

- چطوره جامون رو عوض کنيم! ببينم يه روز مي توني زن باشي؟!! تو که تو آمريکا بزرگ شدي خير سرت چرا فرهنگ اينورو تو سرم مي

زني؟ من نگرانتم باربد! آخه خيلي مشکله که هم بيرون خونه کار کني هم غر بزني هم دستور بدي، تو رو خدا بذار من کارات رو بکنم تو هم

بشين توي خونه غذا بپز و خونه داري کن.

باربد که به اندازه کافي جلوي من کوتاه اومده بود عصبي شد و با صدايي که تموم تلاشش رو ميکرد بالا نره گفت:

- اولا که داد نزن رزا! گفتم خوشم نمي ياد کسي به مشکلات ما پي ببره! دوماً خوبه تو توي اين خونه حتي يه بشقابم هنوز جا به جا نکردي. يه

صبحونه هم درست نکردي! البته من خوب مي دونم که بزرگ شدن توي اون خونه با اون همه دبدبه و کبکبه لوس و نازپرودت کرده! اما رزا

خانوم، زندگي تو اينه! بايد ياد بگيري، بايد ...

عصبي پا کوبيدم روي زمين و داد زدم:

- من هيچ کاري نمي کنم. غذا مي خواي خونه تميز مي خواي؟ خوب کلفت بگير.

سرشو به نشونه افسوس تکون داد و گفت:

- حرف زدن با تو هيچ فاديه اي نداره رزا ... سعي کن به خودت بياي!

هنوز حرف کامل از دهنش خارج نشده بود که کسي آروم به در زد و سپس در باز شد. سر رضا داخل اومد و با خنده گفت:

- کجا رفتين شما؟ بياين ديگه مهمونا الان ميان.

باربد آشفته اول دستي روي موهاي خودش کشيد، بعد جلو اومد، مقابلم که رسيد سرش رو جلو آورد و در حالي که گونه ام رو مي بوسيد، گفت:

- کم کم بزرگ مي شي عروس بيست ساله من ...

بعد لبخندي مصنوعي زد و از اتاق خارج شد، رضا کنارم اومد و آروم گفت:

- رزا خواهر خوشگلم. عزيز دلم نمي خوام سرزنشت کنم، ولي... من همه حرفاتون رو شنيدم. خيلي وقت بود پشت در بودم. اومدم صداتون کنم

ولي صداتون مانع شد. رزا همين روز اول دعواتون شد؟!!! عزيز من دل، تو لاي پنبه بزرگ شدي، کسي به تو نازک تر از گل نگفته، تو

نميتوني با باربد زندگي کني، من ميدونم! رزا خودت رو عذاب نده. هر وقت نتونستي دووم بياري به من بگو. خودم درستش مي کنم. خوب؟

به زور لبخندي تحويلش دادم و گفتم:

- چي کار مي خواي بکني؟

- فدات بشم. من وکيلاي خوبي سراغ دارم. هر موقع نتونستي...

به ميان حرفش رفتم و کلافه گفتم:

- رضا چي داري مي گي؟ مگه ازدواج عروسکه که هروقت دلمو زد بندازمش دور؟ مهم نيست. درست مي شه. يعني خودم درستش مي کنم.

غصه منو نخور.

رضا آهي کشيد و گفت:

- اميدوارم همينطور باشه که تو مي گي. در ضمن اون تابلويي رو هم که خواستي برات آوردم و گذاشتم توي انبارتون.

با خوشحالي گفتم:

- مرسي رضا.

- خواهش مي کنم، ولي رزا اين کار درستي نيست. بهتر بود اون تابلو توي خونه مي موند. اون فقط داغ دلت رو تازه مي کنه.

- رضا! من با اين تابلو زندگي کردم. نمي تونم از خودم دورش کنم. باور کن اگه باربد داريوش رو نمي شناخت تابلو رو مي زدم توي اتاق

خوابمون.

رضا عاقل اندرسفيهانه نگام کرد و گفت:

- مي دوني اگه تابلو رو ببينه چه فکرايي در مورد تو مي کنه؟

- هر فکري مي خواد بکنه، بکنه. مهم نيست. من هر جا باشم تابلوم هم همونجاست. بعدش هم مگه تابلو رو روزنامه نپيچيدي؟

- چرا ولي اگه بازش کرد چي؟

- نترس باربد اينقدر وسواسيه که مطمئن باش اصلاً طرف انبار نمي ره. اگه هم بره دست به اون نمي زنه. چون

مي ترسه خاکي بشه.

هر دو زديم زير خنده و رضا گفت:

- منو باش! يعني اومدم تو رو ببرم، خودمم موندگار شدم. بريم تا داد مامان در نيومده.

همراه رضا از اتاق خارج شديم. هنوز مهمون ها نيومده بودند. باربد روي کاناپه لم داده بود و آب پرتغال مي خورد. مامان در حال جا دادن گل

توي گلدون ها بود. مهستي و سپيده مشغول آرايش صورتشون جلوي يکي از آينه ها بودند و خاله و مادر جون هم تو آشپزخانه مشغول فراهم

کردن وسايل پذيرايي. آرمين هم هنوز جلوي تلويزيون نشسته بود م ثل باربد آب پرتغال مي خورد ... خواستم بروم توي آشپزخونه که خاله و

گلنوش جون اجازه ندادن و گفتن برم پيش باربد. به ناچار راهمو کج کردم و پيش باربد رفتم. دوست داشتم باهاش قهر کنم، اما الان درست نبود

... وقتي ديد پايين کاناپه ايستادم و هيچي نمي گم، خودشو يه کم جمع کرد و منم از خدا خواسته نشستم. اونم صاف نشست و ليوان آب پرغالش

رو آورد جلوي صورتم، با دست خواستم پس بزنم که اخمي کرد و گفت:

- هيش! بخور ...

مجبور شدم يه قلوپ بخورم. باورم نمي شد بدون هيچ دلخوري باز داشت صبورانه باهام حرف مي زد و تحملم مي کرد! واقعا چه رويي داشتم

من ... اخماي درهمم رو که ديد گفت:

- چه اخمي کردي!!! چته عزيزم؟

- هيچي! گربه رو دم حجله کشتي!

قهقهه اي زد و گفت:

- آي من قربون اون گربه ... اما بايد مي کشتمش تا ياد بگيره خانوم باشه! زندگي بچه بازي نيست عزيز من ...

- خوب حالا توام! هي بايد يادآوري کني؟!!

- براي تو بله عزيزم! بايد از عادت هاي قديمت فاصله بگيري ...

اعتراض کردم:

- باربد.

- بله؟

نمي دونم چرا دلم مي خواست تا صداش مي زنم بگه جانم! ولي باربد زياد اهل اين حرفا نبود. پوفي کردم و گفتم:

- هيچي ...

ليوان آب پرتغال رو دوباره به لبام نزديک کرد و گفت:

- بخور عزيزم ... من هنوزم نگرانتم ... تو اصلا به فکر خودت نيستي!

ناچارا سکوت کردم و يه جرعه ديگه از آب پرتغالش رو خوردم ... وقتي مي ديدم نگرانمه غرق لذت مي شدم و همه ناراحتيم از يادم مي رفت

...

همون لحظه صداي زنگ بلند شد، من از جا پريدم و مامان گفت:

- واي خدا مرگم بده مهمونا اومدن. آقايون بفرماييد از خونه بيرون ديگه مهموني داره شروع مي شه.

گلنوش جون در حالي که به سمت آيفون مي رفت، با خنده گفت:

- راست مي گن. زود باشين برين از خونه بيرون. زشته شما اينجا باشين. اين مهموني زنونه اس.

باربد و رضا و آرمين بي حرف کاپشن هاشون برداشتن که برن، قبل از رفتن باربد به سمتم اومد و باز گونه م رو بوسيد ... لبخندي تحويلش

دادم و چشمکي تحويل گرفتم ... همه شون رفتن سمت در خونه، رضا وسط راه برگشت و با خنده در گوش من پچ پچ کرد:

- زن و شوهر دعوا کنند ابلهان باور کنند. الان من همون ابلهه ام.

با خنده به سمت در هلش دادم و اونم همراه باربد و آرمين بيرون رفت. اولين دسته اي که وارد شدند خاله باربد بود، با بچه هايش. همه به

پيشواز رفتيم و به داخل دعوتشان کرديم.

***

باربد پيپش رو روشن کرده بود و روي کاناپه دراز کشيده بود. بعد از اينکه با هزار بدبختي ظرف هاي باقي مونده از ريخت و پاش مهمونا رو

شستم، از آشپزخونه بيرون رفتمف کنارش نشستم، دست روي پاش گذاشتم و گفتم:

- خوب باربد جان.

نگام کرد و گفت:

- خوب چي عزيزم؟

خودمو تکون تکون دادم و با لوس بازي گفتم:

- هيچي يعني مي گم، ما قلال نيست بليم سفل واسه ماه عسل؟

لبخند زد، روي کاناپه نشست و با هيجان گفت:

- چرا يه جاي خوب هم قراره بريم.

ذوق زده شدم و گفتم:

- اِ چقدر خوب کجا؟ کي؟

- فردا صبح زود راه مي افتيم. چطوره؟

با ذوق گفتم:

- عاليه! حالا کجا قراره بريم؟

خيلي خونسرد گفت:

- اصفهان.

مردمک چشمام خشک شد و دهنم به همون حالت ذوق زدگي باز موند ... جاي قحط که مي گن دقيقا همينه! من چطور مي تونست پامو بذارم

توي اون شهر در حالي که گوشه گوشه اش برام پر بود از خاطره؟! پر بود از دروغ و عذاب؟!! شهري که توش سه روز محرم عشقم شدم و

بعد خيلي راحت از دستش دادم؟!!! خيلي وقت به خاطرات اصفهانم و حماقتهام فکر نکرده بودم، اما حالا باز دوباره داشتن با شدت به مغزم

هجوم مي اوردن ... روم رو از باربد برگردوندم تا متوجه حال بدم نشه. اما اون خيلي زود متوجه شد و گفت:

- چي شد؟ خوشت نيومد؟

داشتم گند مي زدم، با چند نفس سريع بغضم رو قورت دادم و صورتمو چرخوندم، با لبخندي ساختگي گفتم:

- نه نه خيلي هم خوبه اصفهان شهر قشنگيه.

موشکافانه گفت:

- ولي انگار تو زياد خوشحال نشدي.

باز لبخندي مصنوعي زدم و گفتم:

- چرا باربد خوشحال شدم. صبح ساعت چند مي ريم؟ چرا زودتر نگفتي تا به مامان بگم؟

- يادم نبود. صبح ساعت شش راه مي افتيم. وللي رزا يه چيزيت شدا!

کلا همه چيز يادم رفت، خنديدم و گفتم:

- ديوانه! سيريشيا! چند وقت پيش يه سفر رفتم اصفهان اصلا بهم خوش نگذشت، گفتم ديگه غلط مي کنم پامو بذارم اصفهان! الان واسه همون

يه کم ناراحت شدم، اما خوب با تو فرق مي کنه عزيزم ... با ماشين خودمون مي ريم؟

بدون توجه به حرفم گفت:

- مي خواي بريم يه جاي ديگه؟ من واسه اينکه خيلي وقت بود دلم م يخواست اصفهان رو ببينم گفتم ... وگرنه فرقي هم نداره ...

نبايد کاري مي کردم حتي ذره اي بهم شک کنه، گفتم:

- نه نه! همون اصفهان خيلي هم خوبه ...

سرشو آورد جلوتر خيره چشمام شد و گفت:

- آره؟!!

سعي کردم حواسشو پرت کنم، چشمک زدم و گفتم:

- آررره ...

يه دفعه سرشو اورد جلو و لبامو بوسيد ... با غافلگيري کنار کشيدم و گفتم:

- ا باربد!

خنديد و گفت:

- مال خودمه اعتراض وارد نيست ...

خنديدم و گفتم:

- نگفتي با چي مي ريم؟ با ماشينت؟

- آره عزيزم ...

- خيلي خوب پس من مي رم چمدونا رو ببندم. تو خودت وسايلت رو جمع مي کني يا من برات جمع کنم؟

- تو برام جمع کن. حوله حموم و مسواک و بقيه وسايل شخصيم رو هم بردار.

از جا برخاستم و گفتم:

- باشه.

به طرف اتاقمون رفتم، ولي اصلاً رزاي چند دقيقه قبل نبودم. همه فکر و حواسم به دو سال پيش کشيده شده بود. به خاطراتم با داريوش. به

سفرم به اصفهان و اون همه خاطره اي که از اون سفر برام باقي مونده بود. قطره هاي درشت اشک از چشمام سرازير بود. نمي دونستم چه

مرگمه! وقتي خود داريوش ديگه جايي توي قلبم و احساسم و زندگيم نداشت براي چي خاطراتش اينقدر آزارم مي داد. مي دونستم به محض

رسيدن به اصفهان تموم اون خاطرات جلوي چشمم رژه مي رن. واي خدا چه شکنجه اي! از همين لحظه مي دونستم که سفر ماه عسلمون به

دهنم زهر مي شه. دلم مي خواست اين سفر کنسل بشه. نمي خواستم برم. نمي خواستم با ديدن مراکز خريد ياد داريوش عوضي بيفتم که چقدر

برام هديه خريده بود. چقدر با ديدن هر لباس تو تن من قربون صدقه برام رديف مي کرد و خودشو به غش و ضعف مي زد و من روده بر مي

شدم از خنده! هنوزم حس م يکردم يه چيزي توي اين ماجرا مي لنگه ... اما نمي فهميدم چي!!! زير لب زمزمه کردم:

- داريوش تو با من چه کردي؟ حالا من يه زن گناهکارم. زني که با وجود داشتن شوهر هنوز به خاطراتش با تو فکر مي کنه. داريوش! درسته

تو با احساسات پاک و دخترونه من بازي کردي، ولي توي اون يه سال تو به من عشقي رو چشوندي که شايد هرگز ديگه مزه شو حس نکنم.

داريوش نامرد، محبوب دخترا! فکر کردي يادم رفته اون شب رو توي کافي شاپ خيابون خاقاني؟ فکر کردي يادم مي ره که جلوي چشم اون

همه دختر چطور اعتراف کردي که عاشقمي؟ چطور مي شه باور کرد اون حرفا دروغ باشه ... اصلا ... اصلا شايد اين کار کردي که به

دوستات نشون بدي يه نفر ديگه هم به رديف عاشقات اضافه شد ... شايد واسه ات افتخار بود! شايد دوستات به اين فيلمت عادت داشتن!

يهو به خودم اومدم، نيم ساعت بود نشسته بودم داشتم به يه مرد عوضي زن دار فکر ميکردم در حالي که خودم هم شوهز داشتم. سرم رو

محکم به چپ و راست تکون دادم، اين خيانت بود. اصلاً نبايد به ذهن هرز*ه ام اجازه مي دادم که سمت و سوي داريوش بپره! من حالا يک زن

شوهر دار بودم که همه حواسم رو بايد معطوف به شوهرم مي کردم. براي اينکه ذهنم رو منحرف کنم، تند تند بقيه لباسا و وسايل رو هم داخل

چمدون گذاشتم و زدم از اتاق بيرون ... مي خواستم برم کنار باربد که ياد داريوش ديگه به خودش اجازه سرک کشيدن توي ذهنم رو نده ... باربد

هنوزم مشغول تماشاي تلويزيون بود. با ديدن من لبخندي زد دستاشو به روم باز کرد و گفت:

- تموم شد؟

خودمو توي بغلش جا کردم، زانوهامو کشيدم توي شکمم و گفتم:

- آره تموم شد. همه وسايلتو توي چمدونت گذاشتم.

روي موهام رو بوسيد و گفت:

- مرسي عزيزم.

- خواهش مي کنم. فيلم مي بيني؟

- آره قشنگه. ببيني خوشت مي ياد ...

- داستانش چيه؟

- داستان سر يه دختر و پسره که داشتن مي رفتن ماه عسل. توي راه با يه ديوونه تصادف مي کنن و از ترسشون فرار مي کنن، ولي اون

ديوونهه حالا دنبالشونه و داره اذيتشون مي کنه. خيلي فيلم توپيه.

همينطور که گوش داده بودم به توضيحات باربد نگام به صفحه تلويزيون بود که يهو يه مردي وارد صحنه شد. اينقدر صحنه آروم و بي سر صدا

بود که با وارد شدن مرده تقريباً قلبم از کار ايستاد و جيغ کشيدم. باربد قهقهه اي سر داد و در حالي که منو به خودش فشار مي داد گفت:

- آخي فسقلي من، ترسيدي؟

با غيظ گفتم:

- باربد من از فيلماي ترسناک و دلهره آور بدم مي ياد. اين فيلما رو نگاه نکن.

باربد دوباره خنديد و گفت:

- پس بشين تا برات يه فيلم چندش آور بذارم.

تا سر حد مرگ از اينجور فيلم ها نفرت داشتم. به اعتراض گفتم:

- باربــــد!

خنديد و در همان حال گفت:

- بله؟

- چندش!

- من يا فيلم؟

- فيلم.

- ترسو.

با ناز موهامو از توي صورتم کنار زدم و گفتم:

- من نمي ترسم فقط چندشم مي شه.

- اِاِاِ نمي دونم چرا همه خانما همينو مي گن! يه سوسک مي بينن، از ترس رنگشون مي پره، بعد براي اينکه خودشون رو از تک و تا نندازن

مي گن ما که نمي ترسيم فقط چندشمون مي شه!

وقتي ديدم داره غش غش مي خنده با حرص مشتي توي سينه محکمش کوبيدم و گفتم:

- خوب راستشو مي گن. شما مردا طاقت حرف راستو هم ندارين.

باربد همونطور خندون مشتمو گرفت و گفت:

- چرا عزيزم داريم، ولي حرف شما که راست نيست.

با اخم گفتم:

- لوس!

دستش رو دور شونه ام محکم کرد و گفت:

- کوچولوي من. خودت مي دوني اوني که لوسه تويي.

با همون حالت گفتم:

- دست شما درد نکنه که اينقدر به بنده لطف مي فرماييد!

صورتش رو به صورتم چسبوند و گفت:

- واسه اينه که زيادي دوستت دارم.

خنده ام گرفت. جديت باربد باعث مي شد هر وقت يه حرف عاشقونه بهم مي زنه از ته قلبم لذت ببرم. مي دونستم اگه يه ذره ديگه بشينم کار به

جاهاي باريک مي کشه، خودمو از بين دستاش بيرون کشيدم و از جا بلند شدم که گفت:

- کجا مي ري؟

- مي رم ميوه بيارم ...

لبخندي زد و گفت:

- زود برگرد ...

همين که رفتم توي آشپزخونه تلفن زنگ خورد، سريع رفتم سمت تلفن و جواب دادم:

- بله بفرماييد.

صداي سرحال سپيده تو گوشي پيچيد:

- سلام رزاي گلم ...

با خنده گفتم:

- بــــه دختر خاله گرام! احوال خانوم؟

- اي بد نيستم ... بيشعور دلم برات تنگ شده.

- تو که تازه از اينجا رفتي. دو ساعتم نشده!

- خوب چي کار کنم؟ من هميشه و هر لحظه کنار تو بودم. حالا که تو رفتي قاطي مرغا من هي دلم تنگ مي شه.

- ديوونه! انگار يادت رفته از وقتي عقد کردي سايه ات سنگين شد و چسبيدي به آرمين جونت! حالا من اصلاً يه روزه قاطي مرغا شدم.

اينو گفتم و نگاه به باربد کردم، بيخيال تلويزيون خيره شده بود به من، نگامو که ديد چشمک زد و با شيطنت اشاره به اتاق خواب کرد که خنده ام

گرفت. قبل از اينکه بذارم حرفي بزنه گفتم:

- سپيده تو خيال عروسي کردن نداري؟

- چرا به زودي زود منم مي رم خونه بخت.

با ناراحتي گفتم:

- چقدر بد!

- وا چرا بد؟ از نظر تو بده؟ از نظر من خيلي هم خوبه. از نظر آرمين که ديگه نگو!

خنده ام گرفت و گفتم:

- مرده شورتو ببرن که يه عدس احساس نداري.

- چرا اتفاقاً خوبشم دارم. اگه نداشتم الان دو ساعت نمي نشستم با تو چرت و پرت بگم. دلمم اينقدر الکي يهويي برات تنگ نمي شد!

- دوساعت کجاس؟ تازه دو دقيقه اس زنگ زديا!

- حالا همون!

يه دفعه سپيده جدي شد و گفت:

- رزا تو خوشبختي؟!

با تعجب گفتم:

- معلومه! خيلي زياد ...

- با باربد مشکلي نداري؟

باز نگام به باربد افتاد، دستاشو زده بود زير چونه اش و داشت با نگاش التماس مي کرد که قطع کنم برم پيشش. با خنده براش چشم و ابرو

اومدم و گفتم:

- نه اصلاً اين چه حرفيه سپيد؟ من عاشق باربدم ...

باربد با شنيدن اين حرفم از جا بلند شد و اومد به طرفم. منم با خنده بلند شدم و به فکر فرار افتادم ولي توي اونه کوچيک کجا مي تونستم برم!!!

سپيده با شيطنت گفت:

- خب خدا رو شکر. ديشب خوش گذشت؟

باربد از پشت بغلم کرد و من هيجان حرکت اونو هم سر سپيده خالي کردم و با خنده و شرم گفتم:

- سپيــــد!!!!!!!!!

قهقهه اي سر داد و گفت:

- چيه؟ خب سوال کردم.

سر باربد توي گردنم فرو رفت و در حالي که سعي مي کردم پسش بزنم گفتم:

- حالا شما رو هم بعداً مي بينم.

- فکر نکنم بعد از عروسي ديگه منو ببيني.

خنده ام گرفت و گفتم:

- خودمم همينطور فکر مي کنم.

باربد بي توجه به تقلاي من خواست منو بکشه سمت اتاق که خودمو کشيدم عقب و با التماس بدون اينکه حرف بزنم با حرکتم لبم گفتم:

- فقط يه دقيقه!

عقب کشيد و به همون سبک خودم گفت:

- فقط يه دقيقه ...

سرمو که تکون دادم، رفت سمت دستشويي و از جلوي چشمم محو شد، از سپيده پرسيدم:

- سام چطوره؟ امروزم نيومد بود اينجا ...

- تو عروسيت که ديديش ... خوبه!

- آره ديدمش، ولي خوب خيلي نشد باهاش گرم بگيرم. مي دوني که الان شرايطم مثل قبل نيست. طفلک اونم فهميد ديگه طرف من نيومد.

- کار درستي کردي. تو که نمي خواي واسه خودت دردسر درست کني. تو و سام يه روزي خيلي صميمي بودين اما الان هم تو مي دوني هم سام

درک مي کنه که اين صميميت نمي تونه ادامه داشته باشه!

- آره، ولي امروز چرا نيومد؟ نکنه از دست من دلخوره؟

- نه بابا يه خورده گرفته بود، ولي نه از دست تو.

- پس واسه چي؟

- مي گفت من به رزا به چشم خواهري نگاه مي کنم و دلم مي خواد هميشه باهاش مثل قبل باشم، ولي حالا که شوهر داره ديگه نمي تونم. مي

گفت هر چي هم که من بگم رزا خواهر منه، شوهرش قبول نمي کنه. مي گفت دلش براي اون روزا تنگ مي شه.

صدامو پايين آوردم که يه موقع باربد نشنوه بد برداشت بکنه و گفتم:

- الهي بميرم! منم اونو مثل رضا دوست دارم. اينو حتماً بهش بگو، ولي چي کار کنم؟ من هنوز باربد رو خوب نشناختم. نمي دونم چطوري به

رابطه من با پسراي فاميل نگاه مي کنه.

سپيده به خنده گفت:

- اين درست، اما بذاري ه چيز جالب تر برات بگم که اگه باد به گوش شوهرت برسونه نمي ذاره ديگه از دو کيلومتري ما هم رد بشي ...

با تعجب گفتم:

- چي شده؟

- سام ديشب خيلي عصباني بود. باورت نمي شه اگه بگم چي مي گفت! تا وقتي تو مراسم بوديم، خيلي هم شاد و سرحال بود و هيچيش هم نبود.

اعتقاد داشت تو باربد خيلي هم به هم مي ياين! اما همين که شما رو رسونديم دم خونه تون و سوار ماشين شديم که برگرديم از اين رو به اون

رو شد ... منم کاملا فهميدم سام يه چيزيشه براي همينم به آرمين گفتم من مي رم توي ماشين مامان اينا. مي خواستم سر در بيارم داداشم

چشه! اول يه چند لحظه سکوت بود، بعد يه دفعه سام داد زد و گفت:

- اي لعنت به هر چي حس خواهر برادريه!

من که به خودم گرفته بودم با ناراحتي گفتم:

- دست شما درد نکنه!

سام چشم غره اي بهم رفت و گفت:

- کي با تو بود؟

مامان زودتر از من دوزاريش افتاد و با شک گفت:

- منظورت چيه؟

سام گفت:

- منظورم اينه که اگه به رز مثل خواهرم نگاه نمي کردم، عمراً نمي ذاشتم نصيب کسي ديگه بشه. رز با اينهمه خوشگلي حالا بايد بره توي يه

قفس زندگي کنه؟

مامان با عصبانيت گفت:

- به تو چه؟ اون خودش خواست.

سام با عصبانيت مشتي روي صندلي کوبيد و گفت:

- اي لعنت به من! چرا نتونستم به اون به چشم ديگه اي نگاه کنم؟

من که مرده بودم از زور تعجب، گفتم:

- چي داري مي گي سام؟ مي دوني اگه به گوش رزا برسه چقدر از دستت دلخور مي شه؟!

- اگه مي تونستم طور ديگه اي بهش نگاه کنم، برام مهم نبود که ناراحت بشه، چون باهاش ازدواج مي کردم و از دلش در مي آوردم.

- چه از خود راضي! کي مي گه که رزا زن تو مي شد؟

- مطمئن باش اگه مي خواستم، سه سوته راضيش مي کردم.

مامان با پوزخند گفت:

- الاه اکبر که بچه هاي اين دوره و زمونه چقدر پر توقع شدن! پسره از خودش آپارتمان و کار و خونه داره! پسر ما مي فرمايند قفس! تو خودت

بخواي زن بگيري بابات زور بزنه يه همچين آپارتماني برات بخره ... چه خبرته؟!!

سام عصبي گفت:

- مامان!

- مامان و مرض ... مي دوني اگه حرفات به گوش خاله ات برسه چقدر دلخور مي شن همه شون؟!!

سام ديگه لال شد، اما باور کن هيچ وقت فکرشم نمي کردم يه روز يه همچين چيزايي از زبونش بشنوم!

با دهن باز گفتم:

- لابد مست بوده!!!

- مست؟!! عمراً! سام هيچ کوفتي کوفت نمي کنه ...

با صداي داد خاله سپيده سريع گفت:

- خب ديگه فکر کنم الانه که مامان منو بکشه.

- چرا؟ خاله انگار خيلي شاکيه!

خنديد و گفت:

- آرمين بعد از مراسم تو راه افتاد رفت اصفهان. از همون ساعتي که رفته من نمي ذارم کسي دست به تلفن بزنه که مبادا آرمين بياد پشت خط.

حالا خودم اينهمه وقته که دارم با تو حرف مي زنم. حوصله ام سر رفت زنگت زدم ...

- خوب کردي ... حالا آرمين چرا اينقدر زود رفت؟

سپيده چند لحظه اي سکوت کرد و سپس گفت:

- نمي دونم. ولي فکر کنم يه مشکل کاري براش پيش اومده بود.

همون لحظه باربد از دستشويي بيرون اومد و وقتي ديد هنوز گوشي دستمه به شوخي اخم کرد و خيز گرفت به طرفم، گوشي به دست در رفتم

سمت اتاق خواب ... تو همون حالت گفتم:

- باشه عزيزم. برو ديگه وقتتو نمي گيرم. يه وقت آرمين مياد پشت خط.

- قربونت برم عزيزم. به باربد سلام برسون.

- سلامت باشي تو هم سلام برسون. هم به سام و خاله و عمو هم به آرمين.

باربد از پشت گرفتم و دستاشو دور شکمم حلقه کرد ... صدام داشت تحليل مي رفت ...

- چشم حتماً فعلاً خداحافظ.

به زور گفتم:

- خداحافظ عزيزم.

هنوز حرفم کامل تموم نشده بود که باربد گوشي رو از دستم گرفت قعزش کرد و انداختش روي کنسول ... با خنده دستمو روي دست پر موي

باربد گذاشتم و گفتم:

- نــــکن!

باربد کنار گوشم خنديد که نفساش گردنمو سوزوند و گفت:

- هيشششش ...

- باربد بذار برم شام گرم کنم ...

باربد گردنم رو بوسيد و دوباره گفت:

- هيششش ...

داغي نفسش گردنم رو سوزوند و از خودبيخودم کرد، سريع چرخيدم به سمتش و با عطش بوسيدمش ...

صبح با صداي زنگ ساعت از خواب بيدار شدم. ساعت پنج و نيم بود. باربد گفته بود براي ساعت شش بيدارش کنم، با رخوت و سستي از جا

بلند شدم و بعد از شستن دست و صورتم به آشپزخونه رفتم. باز دوباره عزا گرفتم! چطور مي تونستم صبحونه باربد رو درست کنم؟ همينطور که

مونده بودم دقيقا بايد چي کار کنم چشمم به چايي ساز خورد و گل از گلم شکفت! کار با چايي ساز رو خوب بلد بودم، سريع زدمش به برق و

داخلش آب و چايي ريختم. کار زياد سختي هم نبود. پارچ آب ميوه رو هم روي ميز گذاشتم. شيرقهوه رو که آماده کردم براي صدا زدن باربد به

اتاق رفتم. باربد نق مي زد و بيدار نمي شد. با کلي قربون صدقه بيدار شد و با اخماي درهم داخل دستشويي شد. تازه اون لحظه بود که متوجه

شدم باربد صبح ها بد اخلاقه. براش چايي ريختم و منتظر شدم تا از دستشويي بيرون بياد. با خارج شدنش هر دو تو سکوت صبحانه مون رو

خورديم. سعي مي کردم سکوت رو حفظ کنم که بد خلقي نکنه. بايد همه تلاشم رو مي کردم که آرامش زندگيم رو حفظ کنم. بعد از خوردن

صبحونه، سريع لباس عوض کرديم. يه دست لباس اسپرت با کفشاي راحت پوشيدم که معذب نباشم. آرايش هم نکردم. باربد ساک ها رو داخل

ماشين گذاشت. ساعت شش و نيم بود که راه افتاديم. تو طول راه بازم هر دو سکوت کرده بوديم. اخماي باربد هنوزم در هم بود و نشون مي داد

که هنوزم نميشه حرف بزنم، يه کم خودمو با ضبط ماشين سرگرم کردم تا مسير برام زودتر بگذره و حوصله م سر نره. خنده ام گرفته بود. مثلاً

داشتيم مي رفتيم ماه عسل!

بعد از يه ساعت باربد ضبط رو خاموش کرد و گفت:

- خب احوال خانوم خانوما چطوره؟

نگاش کردم، لبخند روي لباش بود، خوشحال شدم و گفتم:

- سلامتي.

- حوصله ات سر رفته ها از چشمات معلومه!

لبامو جمع کرد و گفتم:

- آره آخه عادت ندارم ساکت يه گوشه بشينم.

دستمو گرفت توي دستش و گفت:

- خيلي خب ساکت نشين.

- آخه ديدم تو ساکتي منم چيزي نگفتم.

دستمو فشار داد، انگار خودش هم مي دونست اخلاقش صبحا تعريفي نيست و حالا مي خواست تلافي کنه، با لبخندي مهربون گفت:

- موافقي با هم مشاعره کنيم؟

دستمو از دستش بيرون کشيدم، دو کف دستم رو به هم کوبيدم و گفتم:

- از همين الان مطمئنم که مي بازي.

چشماشو ريز کرد و گفت:

- زياد هم مطمئن نباش!

- خيلي خب پس شروع کن.

- با همون بيت معروفي شروع مي کنم که اکثر مشاعره ها باهاش شروع مي شه.

توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پير برنا بود

سريع توي ذهنم سرچ کردم و گفتم:

- دوش رفتم بدر ميکده خواب آلوده

خرقه تر دامن و سجاده شراب آلوده

ه بده باربد خان.

- هر دم از روي تو نقشي زندم راه خيال

با که گويم که درين پرده چه ها مي بينم

به همين ترتيب حدود يک ساعتي مشاعره کرديم. به خاطر علاقه زيادي که به حافظ و بعد از اون فروغ داشتم، بيشتر شعراشونو حفظ بودم.

براي همينم جلوي باربد کم نياوردم و تازه اونجا بود که فهميدم، باربد هم کلي از اشعار حافظ و مولانا رو از حفظه ... به قم که رسيديم باربد

مشاعره رو قطع کرد و گفت:

- خيلي خب اينطور که پيداس من و تو قصد شکست خوردن نداريم. حالا بهتره ديگه تمومش کنيم. چون واقعاً خسته شدم!!

قهقهه اي زدم و گفتم:

- پس تو کم آوردي؟

دستمو بالا برد، انگشت کوچيکو به دندون گرفت، دردم نگرفت، اما جيغ کشيدم و گفتم:

- آيييي!

با خنده دستمو ول کرد و گفت:

- تا تو باشي تهمت نزني. کم نياوردم، خسته شدم. بعداً که شکستت دادم اونوقت مي فهمي.

قري به سر و گردنم دادم و گفتم:

- مي بينيم و تعريف مي کنيم.

- بله مي بينيم.

براي ناهار کاشان توقف کرديم و بعد از خوردن ديزي خواستيم راه بيفتيم سمت اصفهان که من گفتم:

- باربد جونم ...

با لبخند گفت:

- بله خانومم؟

- مي شه يه سر بريم حمام فين؟!!! خيلي دوست دارم از نزديک ببينمش ...

- ما که تا اينجا اومديم، اتفاقا بد هم نيست ... بزن بريم ...

خيلي زود به حمام فين رسيديم، دوربين عکاسيمون رو برداشتيم و بعد از گرفتن بليط وارد شديم ... بعد از ورودي وارد يه باغ بزرگ مي شديم

که مي گفتن خونه امير کبير بوده و حسابي هم قشنگ بود ... آخر باغ هم حمام فين قرار داشت، چند تايي عکس توي محوطه گرفتيم و بعدش يه

راست رفتيم سمت حمام فين ... وارد که شديم با وحشت بازوي باربد رو چنگ زدم:

- دالان دالان و تقريبا تاريک و خوفناک بود ...

باربد بدون اينکه مسخره ام کنه فشاري به دستم داد و گفت:

- مي خواي برگرديم؟

- نه دوست دارم ...

انتهاي يکي از دالان ها يه فضاي گردي بود که وسطش يه حوض بود و دور تا دورش اتاقک هاي کوچيک کوچيک ... چند تا پسر هم اونجا

بودن و داشتن با مسخرگي عکس مي گرفتن!

- علي حواست باشه داري عکس مي گيري امير کبير هم توي کادر باشه ها! کلي پول داده اينجارو ساخته که توش با اينو و اون عکس بگيره.

همه پسرا خنديدن و من زير لبي ايشي گفتم! باربد که محو ديوارها و نوع ساخت حمام شده بود چرخيد به سمت من و گفت:

- بيا عزيزم، لب اين سکو بشين تا عکستو بگيرم.

با خوشحالي به سمت جايي که گفته بود رفتم و گفتم:

- باشه.

نشستم لب سکو و ژست قشنگي گرفتم تا باربد عکسمو بگيره. دستمو زير چونه ام گذاشتم و پاهامو هم روي هم انداختم. درست روبروي اون

پسرا نشسته بودم و باربد هم پشتش به اونا و در حال تنظيم کردن دوربين بود که متوجه شدم هر چهارنفر پسرها زل زدن به من. طوري مات

بهم نگاه مي کردن که مشخص بود نه متوجه حضور باربد هستن و نه متوجه حلقه اي که توي انگشت دست چپ من برق مي زد. تو زمان

مجردي به نگاه هاي اين مدلي اکثر مواقع باعث تفريحم مي شد، ولي حالا که ازدواج کرده بودم نمي دونستم بايد چه طور برخورد کنم و چه

کاري صحيحه. باربد بي توجه به اوضاع گفت:

- عزيزم لبخند ...

سعي کردم توجهي به اونا نکنم. به باربد لبخند زدم و گفتم:

- خوبه؟

باربد انگشت شست و اشاره اش رو بهم چسبوند و در حالي که تو هوا تکون مي داد گفت:

- عاليه!

و بعد از اون نور فلش چشممو زد. پسرا هنوز هم به من نگاه مي کردن. خيلي ترسيده بودم. اگه باربد متوجه مي شد، معلوم نبود که چه اتفاقي

بيفته. نمي دونستم تو اين جور موارد چطوري برخورد مي کنه! براي اينکه اونا رو متوجه موقعيت خودم بکنم، از جا بلند شدم، کنار باربد

ايستادم و نزديک گوشش پچ پچ کردم:

- باربد بيا دوربين رو بده اينا تا يه عکس دوتايي ازمون بگيرن.

باربد نگاهي به سمت پسرا کرد و من صورتم را برگرداندم که باربد نفهمد آنها دارند به من نگاه مي کنند. گفت:

- باشه، فکر خوبيه ....

بعدش رو به يکي اونا گفت:

- آقا عذر مي خوام. مي شه يه عکس از من و خانمم بگيرين؟

پسر که انگار تا اون لحظه توي هپروت سير ميکرد يه تکوني خورد و گفت:

- عکس؟ از شما و خانومتون؟

باربد جدي گفت:

- بله ... بي زحمت ...

بعدش به سمت من اومد و گفت:

- کجا بگيريم عزيزم؟

به حوض وسط اشاره کردم و گفتم:

- اونجا.

باربد دستشو دور کمرم حلقه کرد و گفت:

- همينجا خوبه آقا. لطف کنين از اون زاويه بگيرين.

و دستشو به طرفي ديگه تکون داد. پسره در حالي که کنترل خودشو درست نداشت، به اون سمت رفت و باربد کنار گوش من گفت:

- يارو انگار يه چيزيش مي شه ها!

هم خنده ام گرفته بود هم ترسيده بودم ... قبل از اينکه بتونم چيزي بگم پسره گفت:

- حاضرين؟

من و باربد با هم گفتيم:

- بله ...

بدون اينکه از يک تا سه رو بشماره، عکس رو گرفت. حالا خوبه ما ژستمون رو گرفته بوديم! باربد تشکر کرد و دوربين رو از پسره گرفت.

اومد سمت من، دست گذاشت توي کمرم و گفت:

- عزيزم ديره، بهتره برگرديم ...

منم که دنبال بهونه بودم تا زودتر از اونجا برم، گفتم:

- موافقم!

همين که پامون رو از اون قسمت بيرون گذاشتيم، صداي پسره بلند شد:

- واي پسر چه تيکه اي بود!

رنگم خودم که پريد به درک! داشتم دعا مي کردم باربد نشنيده باشه! اما رگ گردن بيرون زده و اخماي درهمش نشون ميداد شنيده! خوبم شنيده!

! قبل از اينکه بتونم جلوش رو بگيرم، دوربين رو با غيظ به من داد و گفت:

- برو توي ماشين تا من بيام.

و برگشت همونجايي که بوديم ... نمي تونستم بذارمش به حال خودش، با ترس دنبالش رفتم تو. باربد به سمت پسره رفت. يقه کتشو گرفت و

گفت:

- عوضي در مورد زن من اينطور زر زر کردي؟

با ديدن دستاي گره شده باربد دور يقه پسره ترسم تبديل به گلوله هاي اشک شد و گفتم:

- باربد ...

ولي باربد کر شده بود، اصلا صداي منو نمي شنيد! پسره که حسابي زرد کرده بود گفت:

- آقا من شرمنده ام شما ببخشيد.

دست باربد رفت بالا که فرود بياد توي صورت پسره اا وسط راه پشيمون شد و غريد:

- حقته به خاطر چشم داشتن به ناموس مردم چشمتو از کاسه در بيارم! اما اين يه بار رو ولت مي کنم ... گمشو برو قاطي دوستات ... از اين به

بعد خواستي دهنتو باز کني بفهم داري چي مي گي!!!

همين که حس کردم خطر رفع شده رفتم جلو، بازوي باربد رو گرفتم و با وحشت گرفتم:

- باربد ... بريم .. تو رو خدا ...

باربد با ديدن چشماي ترسون و پر از اشک من گفت:

- بريم ...

همين که از حموم اومديم بيرون، يکي از دستاشو کشيد روي صورتم و گفت:

- نبينم خانومم گريه مي کنه!

به هق هق افتادم و گفتم:

- باربد من از دعوا خيلي مي ترسم! تو رو خدا دعوا نکن ...

ايستاد، هر دو دستش رو آورد بالا براي پاک کردن سيلاب اشکام و گفت:

- اِ اِ اِ نگاش کن ني ني کوچولو رو! چه گريه اي مي کنه! خانومم ... عشق من تو ناموس مني! من ازت دفاع نکنم کي ازت دفاع کنه؟!!! نترس

کاريش نداشتم که ... فقط مي خواستم ديگه حواسشو جمع کنه ... از طرفي اين غيرت باد کرده رو هم بايد يه جوري آروم مي کرد ...

و با انگشت اشاره اي به رگ گردنش کرد ... از حرکتش خنده ام گرفت، فين فين کردم و گفتم:

- ديوونه ..

سرشو خم کرد توي صورتم و گفت:

- تموم شد ديگه؟!!! ديگه گريه نمي کني؟

- نه ...

- قول؟

خنديدم و گفتم:

- قول ...

دستمو محکم گرفت و گفت:

- پس پيش به سوي اصفهان ...

سه ساعت مسير کاشان تا اصفهان رو با باربد اينقدر گفتيم و خنديدم که خاطره بدم از يادم رفت. همين که وارد شهر زيبا و بزرگ اصفهان

شديم، دلم گرفت و هواي گرفته و باروني اصفهان هم ضميمه اش شد. باربد جلوي هتلي شيک نگه داشت و بعد از گذاشتن ماشين توي پارکينگ

اتاقي گرفتيم و يه راست به اتاقمون رفتيم. هر دو خسته و کوفته بوديم، به خصوص باربد که اونهمه رانندگي کرده بود. به پيشنهاد من وارد

حموم شد که دوش بگيره، منم که ديگه کارمو خوب بلد بودم، حوله اش رو حاضر کردم و لب تخت گذاشتم که تا صدام کرد بهش بدم. مي دونستم

که حموم هاي باربد طولاني مي شه، به همين خاطر روي تخت دراز کشيدم. خاطرات داريوش باز داشت مثل خوره وجودم رو مي خورد. همين

که مي دونستم اونم الان توي همين شهره مور مورم مي شد و بي اراده دستامو مشت مي کردم. چشمامو روي هم گذاشتم تا بلکه خواب

تسکيني براي افکار پريشونم باشه.

با حس چيزي بين موهام هراسون چشم باز کردم و ديدم باربد کنارم دراز کشيده و مشغول بازي با موهامه. وقتي ديد چشمامو باز کردم با لبخند

خم شد، پيشونيمو بوسيد و گفت:

- ساعت خواب خانوم خوابالو.

همينطور که چشمامو مي ماليدم، خميازه اي کشيدم و گفتم:

- ساعت چنده مگه؟

با همون لبخند روي صورتش گفت:

- ساعت هفت شبه.

با حيرت نشستم و گفتم:

- جدي؟

-آره عزيزم. من هر چي صدات زدم که حوله ام رو بدي جواب ندادي. اومدم بيرون ديدم خوابي و حوله منم لب تخته. خودمو خشک کردم کنارت

دراز کشيدم. مي خواستم صدات کنم تا بريم بيرون، ولي ديدم خودمم خسته ام. تصميم گرفتم منم يکم بخوابم. وقتي بيدار شدم ديدم تو هنوز

همونطوري خوابي. حتي اين دنده اون دنده هم نشده بودي! داشتم نگات مي کردم که بيدار شدي.

لبخندي زدم و گفتم:

- مرسي که بيدارم نکردي. چون خيلي خسته بودم.

باربد که تا اون لحظه دراز کشيده بود و باهام حرف مي زد نشست و گفت:

- خواهش مي کنم عزيزم، خيلي خوب خانومي حالا پاشو آماده شو مي خوايم بريم بگرديم. براي شام هم توي يه رستوران درجه يک جا رزرو

کردم.

- مگه شامو توي هتل نمي خوريم؟

- نه مي خوام همه جا رو ديده باشيم.

- باشه من الان حاضر مي شم.

از جا بلند شدم و بعد از اينکه دست و صورتم رو شستم، آرايش کاملي کردم و لباسم رو هم پوشيدم. باربد با ديدنم بهم نزديک شد، صورت به

صورتم ايستاد با ولع توي صورتم خيره شد و زمزمه کرد:

- خانومم روز به روز به چشمم خوشگل تر ميشي ...

پشت چشمي نازک کردم و گفتم:

- عاشقي ديگه!

با خنده بغلم کرد و گفت:

- بله ... پس چي؟!!!

دوتايي خنديد، خودمو کشيدم کنار و گفتم:

- بريم عزيزم؟!

با ملايمت گفت:

- اگه ازت بخوابم ه کم آرايشت رو کم کني قبول مي کني؟! مي دوني که برام اهميت نداره آرايش کني يا نه، اما بيش از اندازه خوشگل شدي و

اصلاً دوست ندارم دوباره درگيري درست بشه.

با اخم گفتم:

- باربد بازم؟

- خوب بعضي وقتا آدم ديگه حال خودشو نمي فهمه. من که سيب زميني نيستم رزا ... تو اين ايران کوفتي هم که مردمش کنترل چشماشون رو

ندارن، هيچ کس نمي تونه صرفاً براي خاطر خودش زندگي کنه ...

حرفشو قبول داشتم، بعضي وقتا حسادت مي کردم به زناي اروپايي که بدون ترس از نگاه هيز مردا هر طور که دوست داشتن لباس مي

پوشيدن. بعضي وقتا فکر مي کردم اگه فرهنگ بي حجابي توي ايران هم رواج پيدا کنه تا مردم بيان چشم و دل سير بشن و دست از هرز**ه

گري هاشون بردارن سي چهل سالي طول مي کشه و يه نسل اين وسط نابود مي شن! با رضايت، به خاطر آرامش همسرم آرايشم رو پاک کردم.

باربد هم سريع حاضر شد، لباس اسپرتي پوشيد و دست تو دست هم از اتاق بيرون رفتيم. نگهبان هتل ماشين رو برامون آورد و جلوي در پارک

کرد. سوار شديم و باربد در حالي که ماشين رو به حرکت در مي آورد، گفت:

- خب بريم کجا؟

- نمي دونم.

- نمي دونم که نشد حرف.

لبخندي زدم و گفتم:

- به سليقه تو ايمان دارم عزيزم، هر جا خودت مي دوني بهتره برو ...

جواب لبخندم رو داد و دستم رو که هنوز توي دستش بود بوسيد ... بعدش گفت:

- من اصفهان زياد با دوستام اومدم. البته زمان مجردي ...

بعد چشمکي زد و اضافه کرد:

- حالا هم تصميم دارم ببرمت سي و سه پل. خيلي قشنگه. مطمئناً هيچ وقت فراموشش نمي کني!

با شنيدن اسم سي و سه پل رنگم پريد، ولي سعي کردم خونسرد جلوه کنم و گفتم:

- آخ جون! بريم.

به هيچ عنوان نمي خواستم باربد باز به حساسيت هام شک کنه، بي اعتمادي آفت زندگي زناشويي بود، مي خواستم هر طور که مي تونم از

وارد شدن اين آفت به زندگيم جلوگيري کنم. باربد پاشو روي پدال گاز فشرد و ماشين از جا کنده شد. چيزي راه تا سي و سه پل نبود. وقتي به

مقصد رسيديم باربد ماشين رو پارک کرد و هر دو پياده شديم، هوا حسابي سوز داشت و براي همين خلوت بود ... به کمک باربد قدم بر مي

داشتم و باربد برام جوکاي خنده دار تعريف مي کرد و منو مي خنداند. از پله هاي سنگي سي و سه پل بالا رفتيم. باربد با ديدن دهانه هاي نوراني

و زيباي پل گفت:

- هر وقت مي يام اينجا توي کار معمارش مي مونم. خداييش محشريه براي خودش!

هيچ از معماري سر در نمي آوردم، به نظر من اون جا هم يه پل بود مثل بقيه پل ها، اما براي اينکه چيزي گفته باشم گفتم:

- آره خيلي قشنگه.

دست توي دست هم داشتيم مي رفتيم و باربد هر ازگاهي چيزي در گوشم مي گفت که منو به خنده مي انداخت. حرفاش به هم ربطي نداشت. يه

بار مي گفت دوستت دارم، يک بار مي گفت اين قسمت پل خيلي خوشگل ساخته شده، دفعه بعد مي گفت رزا شما زنا چطوري مي تونين با اين

کفشاي پاشنه بلند راه برين؟ و من فقط مي خنديدم و تو جواب حرفاش چيزي نمي گفتم. اونم به همين خنده ها دل خوش بود و لبخند از لبش دور

نمي شد. سعي مي کردم به هيچ عنوان به قسمتايي که توشون با داريوش خاطره داشتم نگاه نکنم، به هيچ عنوان نمي خواستم شب خوبم رو با

فکر به يه آدم پست فطرت خراب کنم. يه دور کامل تا آخر پل رفتيم و چند تايي هم عکس گرفتيم. داشتيم بر مي گشتيم که يهو صدايي زنونه توجه

منو به خودش جلب کرد:

- داريوش تو مطمئني که حالت خوبه؟ اين سرما براي شرايط تو اصلاً مناسب نيست. اصلاً براي چي اومدي اينجا؟ اونم با اين وضعيت بدي که

داري!

چند لحظه اي سکوت برقرار شد و بعدش صداي زنونه دوباره بلند شد:

- داريوش جان من برات نگرانم. خب يه حرفي بزن. از توي خونه تا اينجا فقط سکوت کردي. من سردمه عزيزم.

جرئت نداشتم برگردم و به مخاطب اون زن نگاه کنم! داشتم تو دلم خودمو دلداري مي دادم که هر گردي گردو نمي شه! دليل نيست هر داريوشي

که توي اصفهان پيدا مي شه همون داريوش باشه که! اما شنيدن صداي مرد همه باورام رو زير سوال برد ...

- من به تو گفتم باهام نيا. نمي دونم تو و بابا قراره تا کي به من شک داشته باشين؟ اينجا هم هرچي بهت گفتم نيا از ماشين پايين اومدي. من

هوس کردم امشب رو تا صبح اينجا باشم. حالا تو خودت مي دوني. اگه سردته برو خونه.

بدتر سر جام خشک شدم، اصلاً قدرت اينکه برگردم و صاحب صدا رو ببينم نداشتم. صدا از داخل يکي از دالان ها مي يومد. مي ترسيدم نتونم

خودداريم رو حفظ کنم. يهويي بدنم شروع به لرزيدن کرد. باربد که داشت کنار گوشم حرف مي زد و من هيچيش رو نشنيده بودم، با ديدن لرزش

شديد بدنم نگام کرد و با ترس گفت:

- رزي چته؟!! رنگت پريده!!! داري مي لرزي!

لبخندي بي جون زدم و با صدايي لرزون به زور گفتم:

- من خوبم باربد. اگه مي شه برو ماشين رو بيار. فقط زود. من خيلي سردمه اينجا مي مونم تا تو بياي.

با شک گفت:

- يعني اين لرزش به خاطر سرماست؟!!

شونه بالا انداختم و گفتم:

- آره عزيزم ... معلومه که مال سرما نيست! ويبراتور که توي خودم کار نذاشتم ...

باربد خنده اش گرفت و گفت:

- ديوونه! خيلي خوب من زود برمي گردم، تو آروم آروم بيا لب خيابون.

بعد از اون با حالت دو از من فاصله گرفت. ديگه نتونستم وزنمو تحمل کنم و لب يکي از سکوها وا رفتم ... صداي بگو مگوشون هنوزم مي

يومد ... شيطون رفته بود توي جلدم و دست بردار هم نبود ... دوست داشتم خودمو بهش نشون بدم ... مگه نمي خواستم باربد بفهمه من ازدواج

کردم؟!! مگه نمي خواستم حرصشو در بيارم؟ خوب الان بهترين موقع بود ... از جا بلند شدم، زانوهام مي لرزيد ... تو دلم گفتم:

- محکم باش ... محکم باش ...

بعد با قدمهايي استوار رفتم به سمت همون دالاني که داريوش اونجا بود ... دم دهنه دالان طوري که ديده نشم ايستادم و گوش کردم، دختر که

ديگه داشت گريه اش مي گرفت گفت:

- داريوش تو هنوز سر و دستت زخميه! هنوز تب داري عزيزم. هوا سرده بدتر مي شي. از توي ماشين تا اينجا به زور کشوندمت. نخواستي

بستري بشي براي اينکه بياي اينجا تا بدتر بشي؟

داريوش بي حوصله داد زد:

- مريم خانوم خواهشاً اگه يمخواي با حرف زدن بيخود حوصله منو سر ببري و شبمو خراب کني برگرد توي ماشين.

مريم! مريم!!! پس با زنش بود ... زنش ... داشتم مي مردم که مريم رو ببينم ...

مريم که مشخص بود خيلي خيلي عصباني شده، با جيغ گفت:

- مگه تو شباي منو خراب نمي کني؟ پريشب يکي از اون شباي کوفتي بود که تو به دهنم زهر کردي. بذار يکي از شباي تو هم به دست من

خراب بشه.

جواب داريوش فقط سکوت بود، و چند لحظه بعد دختري رو ديدم که پوشيده توي پالتوي خوش دوخت چرمي زرشکي، با بوت هاي پاشنه بلند

همرهنگ و هم جنس از دالان خارج شد و به سرعت به سمت آخر پل راه افتاد ... لعنتي! اينقدر صورتش رو توي شال پوشونده بود که نتونستم

ببينمش! مريم رو نديدم اما فرصت براي زخم زدن به داريوش مهيا بود ... ذهنم حسابي درگير دعواي اون دو تا بود! اما قبل از اينکه فرصت از

دست بره پيچيدم توي دالان و زل زدم به داريوش، برنگشت منو ببينه ... زل زده به خروش آب و سيگار دود مي کرد ... مشخص بود صورتش

رو مدت هاست که اصلاح نکرده. ريش طلايي و بلندي روي صورت خوش تراشش خود نمايي مي کرد و موهاش هم بلندتر شده بود و تو دست

باد بازي مي کرد. يه قدم بهش نزديک تر شدم، صداي پاشنه چکمه هام رو شنيد، اما توجهي نکرد. مطمئن بودم که پيش خودش فکر کرده مريم

برگشته ... صورتش قد دنيا غمگين و گرفته بود ... از تفکراتي که درموردش داشتم خنده ام گرفت. فکر مي کردم که خيلي خوشبخته و داره به

ريش من مي خنده، ولي اينطور نبود. اونم مشکلات خاص خودشو داشت. اينطور که فهميدم، با مريم هم سازگاري نداشت. حقش بود! او بايد

تاوان شکستن دل دخترها رو مي داد. منم به خروش آب خيره شدم و زمزمه وار گفتم:

- هواي شهرتون خيلي سرده!

مثل برق گرفته ها چرخيد به طرفم. منم با لبخندي کنترل شده با هزار زور براي نلرزيدن بدن و دندونام، صورتمو چرخوندم به سمتش. چشماش

بهت زده تر از هميشه روي صورتم ميخ شده بود و سيگار از دستش افتاده بود ... دهن باز مي کرد تا حرفي بزند، ولي نمي تونست. خنديدم و

گفتم:

- چيه؟ باورت نمي شه که من اينجا باشم نه؟ چرا! خود خودمم. رزام. راستش داشتم رد مي شدم، صداي دعوات رو با مريم جونت شنيدم، ...

برام يه سوال پيش اومد ... اينه که اومدم جلو ... اومدم فقط ازت بپرسم چرا؟ چرا با مريم مشکل داري؟ تو که ادعا مي کردي خيلي دوسش

داري!

داريوش دستش رو بالا برد و محکم روي صورتش کشيد، بعد دوباره بهم خيره شد... با خنده گفتم:

- خواب نيستي بابا!

بالاخره صدا بلند شد:

- رز ... تو ... تو اينجا ...

کارشو راحت کردم و خونسردانه در حالي که شونه بالا مي انداختم گفتم:

- با شوهرم اومديم ماه عسل ... مشکليه؟ البته اگه به من بود که پامو اينجا نمي ذاشتم. اين شهر ياداور حماقت هاي منه! ولي چه کنم که باربد

اصرار کرد و منم براي اينکه ناراحتش نکنم نتونستم چيزي بگم.

داريوش بغض کرد، مي شناختمشف وقتي سيب گلوش پايين بالا مي شد معلوم مي شد بغض کرده، داره قورتش مي ده ... بعد از چند لحظه

سکوت نگاهشو ازم گرفت و گفت:

- اميدوارم خوشبخت بشي! من که نشدم.

با پوزخند گفتم:

- اِ چرا؟

آهي کشيد و گفت:

- نمي دونم. خوشبختي چيزيه که از من فراريه.

سوال ذهنم پريد روي زبونم و نتونستم جلوشو بگيرم:

- مگه دوسش نداري؟

باز خيره شد توي چشمام و آروم طوري که از روي حرکت لباش فهميدم چي مي گه گفت:

- کيو؟

باز شونه بالا انداختم، يه کم چشمامو گرد کردم و گفتم:

- مريمو ديگه.

چند لحظه اي سکوت کرد و بعد از بيرون دادن نفسي عميق از سينه اش گفت:

- چرا، معلومه که دارم ... خيلي.

لجم گرفت، از درون يه حس بدي بهم دست داد، اما سري کنترلش کردم و گفتم:

- پس چرا باهاش اونجوري حرف زدي؟

پوزخندي زد و گفت:

- آخه اون هميشه سرماخوردگي هاي جزئيه منو بزرگ مي کنه.

نگاهي به دستها و سر باندپيچي شده اش کردم و گفتم:

- سرما خوردگي؟ پس سر و دستت چي شده؟

- چيزي نيست. يه بي احتياطي کوچيک.

ديگه وقت رفتن بود، نمي خواستم باربد معطل بشه و يه موقع بياد دنبالم و منو با داريوش ببينه ... براي همينم گفتم:

- خيلي خب برات دعا مي کنم که خوشبخت بشي. من بايد برم. سلام به خاله کيميا برسون.

يه قدم بيشتر ازش دور نشده بودم که صداشو شنيدم ...

- رز ...

تنها کسي بود که منو رز صدا مي کرد ... و من چقدر از اين لفظ خوشم مي يومد ... نفس تو سينه ام حبس شد. با پريشوني فحشي نثار خودم

کردم و با صدايي لرزون گفتم:

- بله؟

- تو چي؟ شوهرتو دوست داري؟

خيلي راحت گفتم:

- اگه دوسش نداشتم باهاش ازدواج نمي کردم.

سرش رو رو به آسمون گرفت و نفس عميقي کشيد ... چند لحظه اي تو سکوت گذشت تا اينکه خود داريوش سکوت رو شکست:

- رزا مي توني حلالم کني؟

حلاليت! چيزي بود که خيلي بهش فکر کرده بودم! مي تونستم داريوش رو ببخشم؟!! مي تونستم؟!!! آهي کشيدم و گفتم:

- نمي خواستم هيچ وقت ببخشمت، ولي ... مي بخشمت. چون نمي تونم از کسي کينه به دل بگيرم.

اگه داريوش خوشبخت بود محال بود ببخشمش ... اما الان دلم براش سوخته بود ... مرده شور دل منو ببرن که براي همه به رحم مي ياد ...

- رزا من نمي خواستم اينطوري بشه. باور کن!

دستمو توي هوا تکون دادم و گفتم:

- خيلي خب حرف گذشته ها رو نزن. چون ديگه هيچي برام مهم نيست. من بايد برم. کاري نداري؟

لبخند تلخي زد و گفت:

- نه مزاحمت نمي شم. حتماً شوهرت منتظره!

- آره خيلي وقته رفته ماشين رو بياره. حالا حتماً کنار خيابون منتظرمه. تو هم برو، چون سرما خوردي و ممکنه بدتر بشي.

نگاهش تا عمق وجودمو سوزوند ... صدايي از درون داد زد:

- مگه برات مهمه؟

و من جوابشو اينطوري دادم:

- نه ولي مي دونم براي مريم مهمه. از حرف زدنش معلومه داريوش رو دوست داره ...

صداي داريوش از فکر بيرون کشيدم:

- باشه مي رم.

ديگه طاقت موندن نداشتم، گفتم:

- خداحافظ.

و به نرمي افتادن يک دانه برف روي زمين و آب شدنش شنيدم:

- خداحافظ.

بعد از زدن اين حرف پشت بهش کردم و به سرعت از دالان خارج شدم و سمت خيابان راه افتادم. پاهام از درون مي لرزيد و راه رفتن رو برام

سخت کرده بود. به خصوص با اون چکمه هاي پاشنه بلند ... هيچ وقت فکر نمي کردم دوباره چشمم به اون بيفته و مهم تر از اون اينکه

برخوردم با او اينقدر معمولي و عادي باشه. با ديدنش همه ترديد هام دود شد و رفت توي هوا ... حالا خوشحال بودم ... خوشحال بابت داشتن

باربد ... داريوش نتونسته بود عشقش رو خوشبخت کنه ... اون تنوع طلب بود ... اهل زندگي نبود ... اگه با منم ازدواج کرده بود خيلي زود مثل

الان مريم باهام برخورد مي کرد و اون وقت من طوري له مي شدم که ديگه قابل جبران نبود ... همون بهتر که سرنوشت منو به باربد عزيزم

رسوند ... مرد من! داشتم از پله هاي پل پايين مي رفتم که باربد رو ديدم ... داشت از پله ها بالا مي يومد ... من ايستادم و اون نزديکم شد و

گفت:

- کجايي تو دختر؟ نگرانت شدم. موبايلت هم توي کيفت ، تو ماشين گذاشته بودي نمي شد زنگت بزنم ...

تحت تاثير تفکراتم دستش رو محکم گرفتم، خودمو چسبوندم بهش و گفتم:

- داشتم آروم آروم مي يومدم عزيز دلم.

دستاش دور شونه م حلقه شد و گفت:

- بهتري عزيزم؟

- آره يه خورده راه اومدم بهتر شدم.

دستمو کشيد و گفت:

- بيا داخل ماشين تا بهترم بشي.

با هم سوار ماشين شديم. تموم مدت خيره شده بودم به باربد و با لذت نگاش مي کردم. علاقه م بهش دو برابر شده بود ... هر موقع باهام تندي

مي کرد به خاطر رفتار خطاي خودم بود ... داشتم خدا رو توي دلم شکر مي کردم که با ديدن داريوش علاقه ام به شوهرم بيشتر شد ... با صداي

متعجبش پريدم بالا:

- شاخ در آوردم خانومي؟!!! چرا اينقدر ساکت زل زدي به من؟!

همونطور که نگاش مي کردم بدون لبخند گفتم:

- چيزي نيست. مي خوام گرم بشم.

نگاش چرخيد سمتم، باز عطش توي چشماش بيداد مي کرد، و در کنارش عشق بي رياشو به خوبي مي تونستم حس کنم. پيدا بود لذت برده از

اين که اينجوري باهاش حرف زدم ... بعد از چند لحظه سکوت که نگاه باربد مدام از شيشه جلو و چشماي من در نوسان بود گفت:

- رزا ... نظرت چيه بريم هتل؟

خنده ام گرفت، نگامو ازش دزديدم و گفتم:

- باربد!!!

دستمو گرفت توي دستش و گفت:

- دو ساعت زل مي زني به آدم، پدر آدمو در مي ياري ... بعد مي گي باربد؟!!!

خنده ام شدت گرفت و دستشو توي دستم فشار دادم و گفتم:

- بريم عزيزم ... وظيفه من تمکينه! پس فقط مي گم چشم ...

اخم کرد و گفت:

- تمکين که ميگي فکر مي کنم به زور ....

سريع گفتم:

- اصلا همچين فکري نکنم ... باربد ... دنياي من توي بغل تو خلاصه مي شه ...

باز نگاش گرم شد ... رنگ گرفت ... بازي کرد ... احساسمو قلقلک داد ... مسير عوض شد ... توي هتل و توي آغوش گرم همسرم بالاخره دنيا

رو توي دستام حس کردم و فهميدم يکي از خوشبخت ترين زنهاي روي کره زمينم ...

صبح زودتر از هميشه بيدار شدم. ساعت هفت بود و باربد کنارم خواب بود. اينقدر معصوم خوابيده بود که بي اراده خم شدم و پيشانيشو بوسيدم.

در جا تکوني خورد، ولي بيدار نشد. از جا بلند شدم، حوله ام رو برداشتم و به حمام رفتم و دوش آب گرمي گرفتم. بعد از تن کردن حوله ام، از

حموم خارج شدم. باربد هنوز خواب و ساعت هم هفت و نيم بود. دلم نيومد بيدارش کنم. هنوز خيلي زود بود. حتي سشوار رو هم روشن نکردم

که مبادا از خواب بيدار بشه. با حوله کوچکي مشغول خشک کردن موهاي بلندم شدم. دلم مي خواست کوتاهشون کنم. چون خيلي خيلي دست و

پاگير شده بودن، ولي از طرفي دلم هم نمي يومد. مدت ها دست بهشون نزده بودم تا اينقدر شده بودن. ساعتي طول کشيد تا موهامو با حوله

خشک کردم. بعدش حوله رو از تنم در آوردم و لباس راحتي تن کردم. باربد هنوزم معصومانه خواب بود، از ديدن هيکل پر عضله برهنه اش که

ملافه تا لبه شکمش رو پوشونده بود دلم براش ضعف رفت ... خداييش شوهرم هيچي کم نداشت! همنطور که زل زده بودم بهش و توي دلم

قربون صدقه اش مي رفتم، يهو يادم اومد که هنوز به مامان اينها خبر رسيدنمون رو ندادم. با عجله گوشيمو برداشتم، خاموش شده بود! سريع

به شارژ زدمش و همين که روشن شد تند تند شماره خونه خودمونو گرفتم. بعد از دوتا بوق صداي مامان توي گوشي پيچيد:

- رزا مامان خوش مي گذره؟!!!

خنده م گرفت و گفتم:

- سلام عرض شد مامان جون.

آمپر مامان چسبيد و گفت:

- چه سلامي دختر؟!!! هيچ معلوم هست شما کجايين؟؟ نبايد يه زنگ به ما بزني؟ گوشي باربد که در دسترس نيست. گوشي توام تا وقتي بوق مي

خورد کسي جواب نمي داد بعدم خاموش شد ... ديگه امروز يم خواستم يه خبر به کيميا بدم بياد ببينه شما کجايين!!!

انگشت اشاره م رو گاز گرفتم و گفتم:

- واي مامان جون ببخشيد. ما ديروز بعد از ظهر رسيديم. بعدش هم من خوابيدم تا شب. شبم با باربد رفتيم يه دور زديم و بعد از خوردن شام

برگشتيم.

باربد سر جا غلتي زد، واي نکنه با صداي من بيدار شده باشه!!! باربد صبح ها بد اخلاقه!!! با نگراني نگاش کردم، چشماش بسته بود. خيالم

راحت شدم و گوشمو سگردم به حرفاي مامان:

- بعدش هم خودم مي دونم که چي شده. برگشتين هتل و هر دو خوابيدين. مامان مي خواي چيکار؟!!

داشتم مي گفتم:

- واي مامان جون اين چه حرفيه؟ شما تاج سر مايي! شرمنده تم به خدا.

که حس کردم چيزي کشده شد روي دستم ... سريع چرخيدم، باربد همونطور که لاي چشماشو باز کرده بود دستشو گذاشته بود روي دستم و نرم

نوازشش مي کرد ... من طوري نشسته بودم لب تخت که همه ون بدنم افتاده بود روي دست راستم ... باردب هم مشغول نوازش همون دستم بود

... از کارش غرق لذت شدم و بهش لبخند زدم ... مامان داشت مي گفت:

- دشمنت شرمنده باش دخترم. تو خوش باشي ما هم خوبيم ... فقط نگران بوديم ... باربد حالش خوبه؟

با لذت به باربد که نشسته بود لب تخت و داشت ملافه رو دور پايين تنه اش گره مي زد تا بره سمت دستشويي خنديدم و گفتم:

- آره مامان جون خوبه ... سلام مي رسونه ...

- سلامت باشه .... سلام منو بهش برسون.

- سلامت باشين. بزرگيتونو مي رسونم.

مامان با نگراني مادرانه اش گفت:

- ببينم رزا با هم که مشکلي ندارين؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- نه مامان جون چه مشکلي؟ باربد خيلي خوبه. منم يه دنيا دوسش دارم.

همون لحظه باربد که از گره زدن ملافه خلاص شده بود خم شد و پشت لاله گوشم رو بوسيد ... سرمو کشيدم بالا و گونه خوش بو و صاف و

صيقليشو بوسيدم ...

- خوب خدا رو شکر. صبحانه خوردين؟

- نه تازه مي خوام زنگ بزنم که برامون بيارن.

- باشه عزيزم ... حسابي به خودتون برسين ... من مزاحم نمي شم.

- شما مراحمين مامان جون. در ضمن مثل اينکه من زنگ زدما، پس من مزاحم شدم.

- اين چه حرفيه دختر جون؟ تو هر وقت که بخواي مي توني واسه ما ايجاد مزاحمت کني.

بعد از اين حرف خودش زد زير خنده ... صداي مسواک زدن باربد رو مي شنيدم، منم خنديدم و گفتم:

- فعلاً با من کاري ندارين مامان؟

- نه مادر برو به شوهرت برس.

- سلام به بابا و رضايي هم برسون.

- سلامت باشي دخترم.

- فعلاً خداحافظ.

- خداحافظ.

بعد از قطع کردن تلفن سفارش صبحانه هم دادم و ولو شدم روي تخت ... باربد از دستشويي بيرون اومد و گفت:

- سلام عزيزم ... صبحت بخير ... تلفنت تموم شد ...

اينقدر از خوش اخلاقي باربد خوشحال بودم که حد و حساب نداشت ... از جا بلند شدم، خودمو توي بغلش جا کردم، يکي از پاهامو از پشت دادم

بالا و گفتم:

- اومممم صبح توام بخير ... چه بوي خوبي مي دي باربد ....

دستي روي گونه م کشيد، بينيشو به بينيم زد و گفت:

- بوي افتر شيوه عزيزم ...

صورتمو چسبوندم به صورتش و گفتم:

- هرچي که هست دوسش دارم ...

نفس عميقي کشيد و سرشو آورد پايين ببوستم که در اتاق رو زدن ... باربد با اخم گفت:

- بر خر مگس معرکه لعنت!

من غش غش خنديدم و باربد همونطور با ملافه رفت در رو باز کرد و سيني صبحانه رو تحويل گرفت ...

دوتايي با هم مشغول خوردن صبحونه شديم، گاهي اون لقمه توي دهن من مي ذاشت و گاهي من توي دهن اون ... خلاصه که حسابي چسبيد و

خوشمزه ترين صبحونه زندگيم شد ... بعد زا خوردن صبحونه باربد گفت:

- عزيزم اون موقع با مامانت حرف مي زدي؟

- آره يادم رفت ديروز بهشون زنگ بزنم. امروز زنگ زدم. سلامت رسوندن.

- سلامت باشن به مامان من زنگ زدي؟

- نه گذاشتم خودت بزني.

رفت سمت موبايلش و گفت:

- باشه.

چند دقيقه اي با مامانش صحبت کرد و حسابي سفارش و نصيحت شنيد، بعدش گوشي رو به من داد. منم چند دقيقه با گلنوش جون و چند دقيقه

هم با مهستي حرف زدم. بنده خداها هنوزم ذوق داشتن که باربد ازدواج کرده و کم مونده بود منو بذارن روي سرشون ... با محبتاشون حسابي

شرمنده م کردن. بعد از اينکه گوشي رو گذاشتم باربد گفت:

- خب امروز بريم چهلستون و ميدون نقش جهان موافقي؟

سري به نشونه مثبت تکون دادم و گفتم:

- من تابع شمام سرورم ...

جوابم يه بوسه داغ و اتشين بود که تا اعماق وجودم رو سوزوند و آتيش زد و خاکستر کرد ...

دقيقاً ده روز رو توي شهر زيبا و تاريخي اصفهان مونديم و بعد از اون به سمت تهران راه افتاديم. ماه عسل خيلي خوبي شد. هر چند که من

فکر مي کردم خوش نگذره، ولي حسابي خوش گذشت. وقتي برگشتيم براي اينکه گلنوش جون دلخور نشه اول به خونه اونها رفتيم و بعد هم

رفتيم خونه ما. قبلش به سپيده خبر داده بودم که بره اونجا. وقتي رسيديم بعد از بوسيدن مامان و بابا و رضا از گردنش آويزون شدم و بوسه

بارونش کردم. به شوخي گفت:

- اه اه تفي شدم برو ديگه بسه خفه ام کردي.

اومدم عقب و گفتم:

- واي سپيد نمي دوني چقدر دلم برات تنگ شده بود!

با ناز پشت چشمي نازک کرد و گفت:

- بله کاملاً از اينهمه زنگي که بهم مي زدي مشخص بود.

- ببخشيد ولي باور کن دلم برات يه ذره شده بود.

- خيلي خب نخواي با اينهمه پاچه خواري خرم کني و آخر بگي يادم رفته برات سوغاتي بيارم. من حاليم نميشه. من سوغاتي مي خوام.

- خيلي خب بهت مي دم بذار بِچِکم.

اين اصطلاحو از يه دختر بامزه اصفهاني ياد گرفتم ... توي رستوران تولد گرفته بود و دوستاش دورش رو گرفته بودن هي سر به سرش مي

ذاشتن که بايد بهشون کيک بده ... گويا يادش رفته بود کيکش رو بياره و دوستاش اصرار داشتن بره يکي ديگه بخره .... اونم که تازه رسيده

بود با لحن بامزه اي گفت:

- خيلي خوب! بذارين بِچِکم ...

و شد سوژه خنده من و باربد ! سپيده هم قهقهه اي زد و گفت:

- نه بابا رفتي اصفهان لهجه اتم برگشته!

باربد و مامان و بابا و رضا هم داشتن مي خنديدن. خودمم خنده ام گرفت و گفتم:

- آدِميزاده س ديگه ! وختي يه ذره يه جا مي مونِد عَوِض مي شِد.

باز همه شون ترکيدن از خنده ... اون سفره ده روزه حسابي سر حالم کرده بود، شده بودم عين رزاي گذشته ها ... شاد و شنگول و خل و

ديوونه!

اونشب با سپيده کلي توي سر و مغز هم زديم و چرت و پرت گفتيم. باربد هم خودشو با بابا مشغول کرده بود، رضا هنوزم تحويلش نمي گرفت،

باربد هم به قدري مغرور بود که حتي دنبال دليل هم نمي گشت! فقط سعي مي کرد خيلي دور و برش نره ... برام دلايل رضا مهم نبود ... مهم اين

بودکه من خوشبخت بودم! واقعاً خوشبخت بودم ... آخر شب همراه باربد بعد از رسوندن سپيده به خونه خودمون رفتيم و هر دو از زور خستگي

بيهوش شديم.

***

ســـــه ســـــال بعـــــــد

- واي سپيده خاک بر سرم شد. کاري نداري؟

سپيده با حيرت گفت:

- چي شده؟

- کيکم سوخت.

قهقهه زد و گفت:

- برو بابا تو آشپز بشو نيستي.

با سپيده سريع خداحافظي کردم و به طرف فر رفتم. بوي سوختگي و دود آشپزخانه رو برداشته بود. کيک کامل سوخته بود و قهوه اي مايل به

سياه شده بود! کيک رو درسته داخل سطل آشغال انداختم و هود رو روشن کردم. دلم مي خواست بزنم زير گريه. کيکي رو که با هزار در به

دري درست کرده بودم، اينقدر راحت فقط به خاطر حواس پرتي سوزوندم! همونجا کف آشپزخونه نشستم و زدم زير گريه. چقدر براي پختنش

سليقه به خرج داده و ذوق مرگ شده بودم. خامه ها و توت فرنگي هام هم هنوز آماده توي يخچال بود و شکلاتم هم آب شده و منتظر بود تا

روي کيک بشينه. ولي حيف که با يک سهل انگاري همه چي خراب شد. شايد نيم ساعتي توي همون حالت بودم که تلفن زنگ زد.

با دلخوري از جا بلند شدم و به سمت تلفن رفتم:

- الو.

- سلام عزيزم.

صداي باربد همه غمامو از ذهنم بيرون برد، نشستم روي صندلي و گفتم:

- سلام باربدم.

سريع گفت:

- چرا صدات گرفته؟

عمراً نبايد مي فهميد من گريه کردم، وگرنه تا سر در نمي آورد چي شده ولم نمي کرد! گفتم:

- هيچي همينجوري.

- رزا به من دروغ نگو. گريه کردي؟

مجبور شدم دروغ بگم:

- نه بابا داشتم پياز خورد مي کردم. اشکمو درآورد.

خنده اش گرفت و گفت:

- اين جريمه اته! تو که ميدوني من از پياز بدم مي ياد.

راست مي گفت، اما هيچ وقت هم خبر نداشت اون مرغ هاي خوشمزه اي که براش درست مي کنم يا کل خورش هايي که مي پزم توش پياز هم

داره! رنده مي کردم که متوجه نشه، مونده بودم چي بگم که خودش گفت:

- عزيزم ... راستش زنگ زدم که بگم امشب يه خورده ديرتر مي يام.

سست شدم و با ناراحتي گفتم:

- واسه چي؟

- کارام خيلي زياده. خودت که مي دوني اين روزا سرم خيلي شلوغه. مجبورم چند ساعتي بيشتر بمونم.

خيلي ناراحت شدم. يعني يادش نبود که امشب سالگرد ازدواجمونه؟ باربد ادامه داد:

- رزي شنيدي چي گفتم عزيزم؟

با بي حالي گفتم:

- آره شنيدم باشه.

- منو ببخش عزيزم. جبران اين مدت رو مي کنم، قول مي دم. حالا کاري نداري؟ من بايد برم.

اينقدر حالم گرفته شده بود که ديگه نمي تونستم باهاش قشنگ حرف بزنم، گفتم:

- نه برو.

- مواظب خودت باش.

- خب، خداحافظ.

پيدا بود خيلي عجله داره وگرنه محال بود بفهمه ناراحتم و به حال خودم ولم کنه ... گفت:

- خداحافظ.

گوشي را گذاشتم و سرم را بين دستانم گرفتم. سه سال از ازدواجم با باربد مي گذشت و امروز سالگرد ازدواجمون بود. با هزار زحمت براش

کيک درست کردم، درسته که سوخت ولي بالاخره من يادم بود ... زير لب گفتم:

- بهتر که سوخت.

تازه سه سال گذشته و فراموش کرده بود. فکر مي کردم بعد از آخرين باري که تولدم رو فراموش کرد و من يه هفته باهاش قهر کردم و

کادوهاي رنگ و وارنگش رو نگرفتم ازش ديگه درست شده! اما انگار اشتباه مي کردم ... قبول داشتم که مشغله اش زياده و دائم وقتش توي

شرکت مي گذره ... اما نمي تونستم دلمو راضي کنم که ببخشمش ... منم دلم به همين مناسبتا خوش بود! عهد کردم که اگه يادش رفته باشد که

امروز چه روزيه اين بار يک ماه قهر کنم و نبخشمش. از فکر خودم خنده ام گرفت و زير لب گفتم:

- نخير رزا خانوم حتي اگه فراموش کرده بود هم وظيفه تو اينه که فقط يادش بياري و بهش بگي که از دستش ناراحتي. قهر يعني چي؟ قهر زياد

و الکي زندگي رو سر مي کنه. مبادا کاري بکني که شوهرت از دستت بره ها!

خيلي وقت که از اون رزاي لوس فاصله گرفته بودم و قول مامان پخته شده بودم! از جا بلند شدم و لباسامو عوض کردم. مي خواستم بروم از

شيريني فروشي يک کيک تخته اي آماده بخرم و بيارم خودم روشو تزئين کنم. داشتم از خونه مي رفتم بيرون که دوباره تلفن زنگ زد.

گوشي رو برداشتم و با عجله گفتم:

- بله بفرماييد.

صداي شاد و شنگول سپيده توي گوشي پيچيد:

- هوي چته عجله داري؟

- داشتم مي رفتم بيرون سپيد.

- اوقور بخير کجا به سلامتي؟

- کيک بخرم

صداي خنده سرخوش سپيده گوشي رو پر کرد:

- سوخت؟

- آره چي کار کنم خب؟ اينقدر تو منو ميخ حرفات کرده بودي که يادم رفت کيکم توي فره.

- حالا مي خواي بري کيک بخري و به باربد بگي که خودت پختي؟

روي صندلي کنار تلفن ولو شدم و گفتم:

- کو باربد؟

- هان؟

- باربد زنگ زد و گفت که معلوم نيست شب کي بياد و کاراش خيلي زياده.

از دوسال پيش که سپيده عروسي کرده بود و رفته بود اصفهان، منم خيلي راحت باهاش حرفامو مي زدم و اگه هر کدوم از دست شوهرامون

مفري مي شديم به اون يکي زنگ مي زديم و درد دل مي کرديم تا خالي بشيم. اينجوري هم پاي خونواده هامون وسط نمي يومد و هم خودمون

تخليه روحي مي شديم. چون اگه قرار بود بابا مامانامون درد دل کنيم دو روزه شهر خبردار مي شدن ... سپيده گفت:

- وا يعني چي؟ امشب ناسلامتي سالگرد ازدواجتونه ها.

- بار اولش نيست که چيزاي مهم رو فراموش مي کنه. تو که ديگه خوب مي دوني.

- حالا شايد خواسته سر به سرت بذاره و شب خيلي هم زودتر از هميشه مي ياد. تو تدارکات خودتو بچين که فکر نکنه تو فراموش کرده بودي.

- براي همين داشتم مي رفتم کيک بخرم، ولي کاش يادش نرفته باشه. اگه يادش رفته باشه يعني اينکه من براش کمرنگ شدم.

- گمشو! کمرنگي به اين چيزا نيست خانوم ... بعضي وقتها گرفتاريها زياده، آرمين هم بعضي وقتا خيلي چيزا رو از ياد مي بره. ولي با اين حال

منم اميدوارم که يادش نرفته باشه.

- اوهوم منم همينطور.

- اونو بيخيال. زياد به خاطرش خودتو ناراحت نکن. بحثمونو بگو که نيمه تموم موند ... چه خبر از رضا؟

- از وقتي با مهستي عقد کردن زياد نمي بينمش و ازشم خبري ندارم.

- چه صبري داره مهستي! دو سال نامزد موند، دو سال هم عقد ... کي عروسي مي کنن پس؟!

- همه اش تقصير رضاست با اين درس خوندنش ... عروسي در کار نيست ... چون عقدش خيلي مفصل برگزار شد قراره برن ترکيه و بعدم بيان

برن سر خونه زندگيشون ...

- خوبه ... خدا رو شکر! باز خوبه رضا دم لاي تله داد و ازدواج کرد. سام خون مامانو توي شيشه کرده و مي گه نمي خواد ازدواج کنه.

- براي چي؟ اونروز مامان يه چيزايي مي گفت. من که سر در نياوردم.

- چه مي دونم درسش که تموم شد، گفت مي خوام تخصصم رو بگيرم. ما هم گفتيم باشه. الان که امتحان تخصص رو قبول شده ما بهش مي گيم

هم زن بگير و هم درستو بخون، مامان بهش مي گه تا درست تموم بشه پير شدي، ولي زير بار نمي ره! مي خنده و مي گه اونجوري نه مي

تونم به زنم برسم نه به درسم.

- خب حق داره. زياد توي فشارش نذارين. اون که سني نداره. تازه بيست و شش هفت سالشه. بذارين هر وقت خودش خواست دست به کار

بشين.

- آره منم به مامان همينو مي گم.... اما مامانه ديگه! راستي ببينم ناقلا خبري نيست؟

خيلي گيج و منگ گفتم:

- چه خبري؟

- ني ني ؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- نه بابا من خودم ني ني ام.

- بيست و سه سالته خانم. ني ني چيه؟ مثل اينکه بايد سنتو مدام بهت يادآوري کنم.

- ببينم نکنه واسه تو خبريه؟

- نه آرمين مي گه حالا خيلي زوده.

- راست مي گه. آرمين حالا حالا ها بايد خود تو رو بزرگ کنه.

- گمشو!

خنديدم و گفتم:

- من که حالا حالا ها به فکر بچه نمي افتم. برو بابا تازه دوران راحتيمه.

- باربد چي؟

- اون هر ازگاهي يه غرهايي مي زنه، ولي من گوش نمي دم.

- پس شما بر عکس مايين.

- هي مچتو گرفتم. پس تو خودت بچه مي خواي!

- آره آخه من اينجا خيلي غريبم. توي اين دوساله نتونستم يه دوست براي خودم پيدا کنم.

با ترديد گفتم:

- چرا... چرا با مريم دوست نمي شي؟

با تعجب گفت:

- مريم؟ مريم کيه ديگه؟

- منظورم همسر داريوشه.

- برو بابا دلت خوشه ها!

- چرا؟

- يه بار به اصرار من رفتيم خونشون ...

برام ديگه چندان مهم نبود، اما کنجکاو شدم و گفتم:

- خب خب ...

- هيچي مريم که اصلاً تحويل نگرفت. البته عمدي نبود، مشخص بود دلش از جايي ديگه پره. من از اول تا آخر داشتم در و ديوار رو نگاه مي

کردم. ولي آرمين و داريوش کلي درد و دل کردن.

از لحنش خنده م گرفت و گفتم:

- حتماً آرمين از دست تو کلي براش ناله کرده.

- نخير خيلي هم دلش بخواد.

دلو به دريا زدم و گفتم:

- من سه سال پيش داريوشو ديدم.

سپيده خبر از جريان ماه عسل نداشت، براي همينم مثل برق گرفته ها گفت:

- هان؟!!! کجا؟ کي؟ پس چرا نگفتي؟

- يادم رفت بهت بگم. همون وقتي که براي ماه عسل با باربد رفتيم اصفهان، روي سي و سه پل ديدمش. با مريم بود، ولي انگار باهم دعواشون

شده بود.

چند لحظه اي سکوت خط رو پر کرد، بعدش صداي لرزون سپيده بلند شد که گفت:

- رزي جان من فکر کنم غذام الان مي سوزه. مي رم به دادش برسم. تو هم برو به خريدت برس.

يهو يادم افتاد مي خواستم برم خريد، از جا بلند شدم و گفتم:

- واي ... خوب شد گفتي باشه برو.

- به باربد و خاله جون و بقيه سلام برسون.

- بزرگيتو مي رسونم تو هم همينطور.

بعد از گذاشتن گوشي، سوئيچ 206 سفيدمو که باربد به تازگي برام خريده بود برداشتم و از خونه زدم بيرون. باربد هيچ وقت اجازه نداد از

خونه بابام چيزي با خودم بيارم، و يکي از اون چيزا ماشينم بود. نمي خواست کسي فکر کنه باربد به خاطر پول بابام باهام ازدواج کرده و اين

کارش باعث شد علاقه بابا بهش چند برابر بشه! از شيريني فروشي معروفي که نزديک خونه مامان و بابا بود، کيک قلبي شکل ساده اي خريدم

و برگشتم خونه. زير لبي با خودم حرف مي زدم:

- تو رو خدا باربد يادت نرفته باشه. بي معرفت من امروز به خاطر تو دانشگاه هم نرفتم.

کيک رو با کسلات هاي آب شده و خامه و توت فرنگي با کلي سليقه تزئين کردم و سه تا شمع کوچيک سفيد رنگ هم توش فرو کردم و توي

يخچال گذاشتمش. همون موقع صداي زنگ بلند شد، به سمت آيفون رفتم و با ديدن مرد غريبه، با تعجب جواب دادم:

- بفرماييد.

- خانوم سلطاني؟

نمي دونستم کيه که منو به فاميل خودم صدا مي زنه! گفتم:

- بله بفرماييد.

گفت:

- پستچي هستم خانم يه نامه دارين. لطفاً بياين پايين تحويل بگيرين.

با تعجب گفتم:

- نامه؟!!

- بله ... خواهشا سريع بياين تحويلش بگيرين ...

حدس زدم از کي باشه، اما براي اطمينان گفتم:

- از کجا؟!!

- از نيويورک ...

لبخند نشست روي لبم ... ايليا هنوزم روي حرفش بود! پسره سرتق!!! ذهنم کشيده شد به سه سال پيش ... سه هفته بعد از برگشتنمون از ماه

عسل خبر رسيد که ايليا بي خبر براي هميشه رفته آمريکا ... نيويورک ... تازه اونجا بود که من يادم افتاد پسر عمويي هم به اسم ايليا داشتم!!!

شب عروسي خودم اينقدر که گيج و منگ بودم اصلا متوجه نشدم ايليا نيومده و بعد هم برام سوال نشد که چي به سرش اومده ... فقط يهو خبر

رسيد که ايليا رفت براي هميشه ... يکي دو هفته بعد از رفتنش يه کارت پستال برام فرستاد ... وقتي بازش کردم توش نوشته شده بود:

- هر سال روز سالگرد ازدواجت يه کارت تبريک از من مي گيري که بدوني اين روز هيچ وقت از يادم نمي ره ... خواستن تو بي اراده بود و

داشتنت محال ... زوري نمي تونستم به دستت بيارم! اما عشقت ابديه ... اين کارت رو بسوزون که هيچ وقت برات دردسر نشه اما از سال آينده

درست توي تاريخ سالگرد ازدواجت منتظر من و کارت پستال هام باش دختر عموي عزيزم ... خوشبخت باش ... ايليا ...

اون روز نذاشتم کارت رو ايليا ببينه و همينطور که خودش گفته بود سوزوندمش، اما بعد از اون سر قولش موند ... اولين سالگرد ازدواجم

کارت رو برام فرستاد و سورپرايزم کرد، دومين سالگرد هم فرستاد، و امسال که سومين بود، بازم از يادش نرفته بود ...

به پستچي گفتم:

- اگه مي شه نامه رو بدين به سرايدار، اون امضا مي کنه.

پستچي قبول کرد و چند لحظه بعد صداي زنگ در بلند شد. از داخل کيفم چندتا اسکناس بيرون کشيدم و به طرف در رفتم. نامه رو از سرايدار

تحويل گرفتم و انعامش رو دادم. پاکت نامه رو همونجا جلوي در باز کردم. درست مثل دو سال قبل يه کارت تبريک بود واسه تبريک سالگرد

ازدواجمون. خنده ام گرفت. ايليا که پسر عموم بود، سالگرد ازدواجم يادش بود و طوري اين کارت رو فرستاده بود که به موقع به دستم برسه!

ولي شوهرم يادش رفته بود. تا ساعت هشت شب که موقع برگشت هميشگي باربد بود يه جوري خودمو سرگرم کردم. بعدش از جا بلند شدم،

لباسمو عوض کردم و لباس زرد رنگي رو که باربد خيلي دوست داشت پوشيدم. بعدش نشستم همون مدلي که باربد مي پسنديد آرايش کردم و

خودمو با عطر خفه کردم. دلم مي خواست کلي شرمنده اش کنم. واي که وقتي مي فهميد چه شبي رو فراموش کرده، چقدر خجالت مي کشيد.

ساعت هشت و نيم زير غذا رو خاموش کردم. همان غذاي مورد علاقه اش بود. ميز رو خيلي خيلي خيلي شاعرانه چيدم و دو تا شمع هم روش

گذاشتم و منتظر شدم. ساعت نه بود که در کمال حيرتم در باز شد و باربد وارد شد. کت شلوار پوشيده کروات زده با يک دسته گل بزرگ! نمي

دونستم بخندم يا تعجب کنم. باربد با ديدن من خنديد و گفت:

- چته خانومم؟ چرا اينجوري نگاهم مي کني؟

وسط خنده هام گفتم:

- باربد تو ... تو مگه نگفتي دير مي ياي؟

باربد با خنده آغوششو به روم باز کرد و گفت:

- هان چيه مي خواستي خودت تنهايي جشن بگيري و غذاهاي خوشمزه و کيک خوشگلتو بخوري.

از ته دل پريدم توي بغلش و فقط گفتم:

- باربد ...

سرشو توي خرمن موهام فرو کرد و گفت:

- جان باربد؟

- سالگرد ازدواجمون مبارک!

بوسه کوتاهي روي لبام زد و گفت:

- به تو هم مبارک!

از جمله اش خنده ام گرفت و ازش جدا شدم. دوباره به سرتاپاش نگاه کردم. لبخند زد و گفت:

- چيه؟ داماد سه ساله نديدي؟

سوتي زدم و گفتم:

- چه خبره آقا باربد؟! نکنه هوس تجديد فراش کردي؟

دستمو کشيد، دوباره افتادم دوي بغلش ، گردنم رو چند بار پشت سر هم بوسيد و گفت:

- همين تو برام بسي دردونه. بدو حاضر شو وقت گرفتم بريم عکس بگيريم.

با تعجب گفتم:

- عکس؟

- آره عزيزم ... آتليه نوبت گرفتم. مي خوام هر سال واسه سالگرد ازدواجمون عکس بگيريم. قبوله؟

کي مي تونست مخالفت کنه؟!!! سري تکون دادم و سريع آماده شدم. دوست داشتم از خوشي داد بزنم!!! باربد ديوونه بود! من عاشق ديوونگي

هاش بودم!! عکس گرفتنمون تا ساعت يازده طول کشيد. تازه وقتي برگشتيم جشن دو نفره مون شروع شد. بعد از خوردن کيک باربد هديه اش

رو که سرويس طلا سفيد ظريفي بود تقديمم کرد و کلي خوش به حالم شد ... منم هديه اش رو دادم. ميز کارش رو عوض کرده و همون ميزي

رو گرفته بودم که خيلي وقت بود مي خواست بخره. هر دو از هديه هامون شاد شديم. آخر شب حدود ساعت يک بود، بعد از خوردن شام، هر دو

روي تخت ولو شديم. اما خوابمون نمي يومد، دست من ميون دست مردونه باربد قفل شده بود. پرسيدم:

- باربد ... چرا صبح گفتي دير مي ياي خونه؟

باربد با صداقت گفت:

- عزيزم راستشو بخواي من امشبو از ياد برده بودم، ولي ساعت هفت بود که يهو يادم افتاد. نمي دونستم بايد چي کار بکنم؟ يه عالمه کار

داشتم. خدا مي دونه با چه سرعتي از دفتر اومدم بيرون گل خريدم و نوبت آتليه گرفتم. خدا رو شکر که کت و شلوارم خشک شويي بود. بعد هم

رفتم براي خريد هديه. ببخش اگه دوسش نداري ديگه توي اين وقت کم نتونستم چيزي بهتر از اين گير بيارم ...

دلم ضعف رفت براي صداقتش ...

- باربد ...

- جانم عزيزم؟

خيلي وقت بود که وقتي صداش مي کرد جوابم جانم بود! نه يه بله خشک و خالي ... از ته دلم گفتم:

- دوستت دارم.

دستمو فشار داد و گفت:

- من بيشتر.

هر چي بيشتر از زندگي مشترکمون مي گذشت بيشتر همو درک مي کرديم. حالا به راحتي اخلاقاي همديگر رو مي شناختيم و سعي مي کرديم

باعث ناراحتي طرف مقابلمون نشيم. چقدر از زندگيم راضي بودم. صداي موسيقي ملايمي از استريو به گوش مي رسيد. باريد دستمو به لبش

فشرد و گفت:

- رزا ...

- جانم؟

- يه چيزي بگم نمي خندي؟

- نه عزيزم چرا بايد بخندم؟

- هوس کردم بريم پارک. شب سالگرد ازدواجمون خودمون دو تا!

چقدر اين ديوونگي ها برام قشنگ بود، سريع نشستم سر جام و گفتم:

- پس معطل چي هستي؟ بريم ديگه ...

باربد هم با خنده بلند شد و هر دو آماده شديم. پارک نزديک خونه مون خلوتگاه عشاقي مثل ما بود. هوا خيلي سرد بود و سوز بدي داشت، ولي

هنوز خبري از بارش بارون يا برف نبود. دستمو دور بازوي باربد انداختم و اونو تکيه گاه خودم کردم. باربد خنديد و گفت:

- اينجوري که راه مي ياي هر دوتامون مي افتيم ها.

با رخوت از اون هواي تميز شبانگاهي و عشق باربد، گفتم:

- نترس دارمت.

خنديد و دستم رو از دور بازوش باز کرد و به جاش دستش رو پشت کمرم انداخت و منو به خودش چسبوند اينقدر راه رفتيم که هر دو گرم گرم

شديم. يهويي از حس خوشبختي اشباع شدم و يه دنيا انرژي رو توي خودم حس کردم. خودمو از آغوش باربد بيرون کشيدم و ديوونه وار شروع

به دويدن کردم. باربد هم با خنده پشت سرم مي دويد. فقط خدا رو شکر مي کردم که کسي توي پارک نيست. با ديدن دکه اغذيه فروشي که وسط

پارک بود و چراغاي روشنش نشون مي داد بازه ايستادم. باربد هم دکه رو ديد و با خنده گفت:

- اي بابا ما فکر مي کرديم فقط خودمون شب زنده داريم. اين بنده خدا هنوز بازه؟

بي توجه به حرف باربد در حال لوس کردن خودم گفتم:

- باربد واسم به به مي خري؟

خنديد و گفت:

- چي مي خواي عزيزم؟

- لواشک و بستني.

- لواشک چه ربطي داره به بستني؟

- آخه يهو دلم خواست.

کيف پولش رو در آورد و در حالي که با خنده سرش رو تکون مي داد، برام بستني با لواشک خريد. روي يه نيمکت نشستم و در حالي که بستني

رو باز مي کردم گفتم:

- تو نمي خواي؟

- نه خانمي توي اين سرما همينم مونده که بستني هم بخورم.

با شيطنت گفتم:

- آره خوب حق داري، من اگه لرز کنم بعدش تو رو دارم که گرمم کني، اما تو که باربد نداري ...

بعدش هم بي تفاوت شونه هامو بالا انداختم و شروع کردم به ليس زدن بستني. باربد اومد جلوم ايستاد، دستمو کشيد و بلندم کرد، بدون توجه به

اينکه ممکنه بستنيم کاپشن مارکشو کثيف کنه منو کشيد توي بغلش و در گوشم زمزمه کرد:

- آره من باربد ندارم که گرمم کنه ... به جاش يه رزا دارم که هرشب و هرشب آتيشم مي زنه ... توي کوره داغم مي کنه ... جزقاله که شدم

دلش برام مي سوزه و خنکم مي کنه ...

يادم رفت داشتم بستني مي خوردم، خيره شدم توي چشماش و زمزمه کردم:

- باربد ...

دستمو که بستني توش بود بالا آورد، بستني رو کشيد تا نزديک لبم و گفت:

- فعلاً بستنيتو بخور ... وقتي رفتيم خونه جواب اون لحن با نازتو مي دم ....

خنده ام گرفت و باربد ازم فاصله گرفت ... دوباره ولو شدم روي نيمکت و در حالي که از درون داشتم يم سوختم سعي کردم خودمو کنترل کنم و

بستنيمو ليس بزنم ... باربد هم براي عوض کردن جو خنديد و گفت:

- نگا خانوم دکتر آينده رو ... نشسته بستني ليس مي زنه!

زبونم رو کشيدم رو بستينم و گفتم:

- مگه دکترا دل ندارن؟

- آخه خانوم دکتر يه کم پرستيژ داشته باش.

- نمي خوام دوست دارم بستنيمو اينطوري بخورم.

باربد با خنده فقط سرش رو تکون داد. بعد از اينکه بستنيم رو خوردم لواشک رو باز کردم. ياد بچگيهام افتادم و با خنده لواشک رو دور انگشتم

پيچوندم و شروع کردم به خوردن. باربد با حيرت گفت:

- رزا!!!!!!!!

- چيه ؟تو هم مي خواي؟

- اين چه طرز لواشک خوردنه؟

- خب هوس کردم!

- امان از دست تو! يکي ببينه چي مي گه؟

- هر چي مي خواد بگه بگه.

و به خوردن ادامه دادم. باربد هم خنده اش گرفته بود و هم مي خواست منو منصرف کنه که مثل آدم بخورم، ولي وقتي ديد از پس من بر نمي

ياد، سرششو جلو اورد انگشتمو گرفت و کامل فرو کرد توي دهنش و با يه حرکت کل لواشک رو از توي انگشتم کشيد بيرون و مشغول

خوردنش شد ... مثل بچه ها با بغض نگاش کردم و گفتم:

- لواشکم!!!

خنده اش گرفت و گفت:

- فکر نمي کردم يه لواشک پاستوريزه اينقدر خوشمزه باشه ...

بعد سرشو آورد جلو و گفت:

- فکر کنم چون خورده بود به انگشت تو اينقدر بهم مزه داد ...

دستمو مشت کردم کوبيدم روي سينه اش و گفتم:

- من لواشکمو مي خوام ... برو يکي ديگه برام بخر ...

خنديد و گفت:

- چشم الان با سر مي رم دو تاشو برات مي خرم، تا باز اينجوري بخوري.

همونجور با لباي آويزون گفتم:

- نه قول مي دم قشنگ بخورم. حسرتش به دلم موند!

از جا بلند شد و تو همون حالت گفت:

- قول داديا!

سريع و ذوق زده سرمو تکون دادم و گفتم:

- باشه.

باربد با خنده رفت و يه لواشک ديگه برام خريد و برگشت. اون يکي رو سعي کردم مثل آدم بخورم ولي اينقدر ولع توي خوردنم بود که باربد بي

حرف و با لبخند فقط نگام مي کرد... وقتي خورنم تموم شد از جا بلند شدم و گفتم:

- خب ديگه بريم خونه.

باربد بدون اينکه تکون بخوره، هنوزم با لبخند زل زده بود به من، چشمامو گرد کردم شونه مو بالا انداختم و گفتم:

- چي شده؟ جن ديدي؟

لبخندش عمق گرفت و گفت:

- نه ... ولي ...

- ولي چي؟

- ديگه دلت لواشک نمي خواد؟ قارا و آلو جنگلي و زغالخته چطور؟

دلم غش و ضعف رفت و گفتم:

- آره مي خوام. مي دوني چقدر وقته از اين چيزا نخوردم؟ بايد قول بدي يه روز بريم دربندي فرحزادي جايي برام بخري ... يه عالمه!

يه دفعه باربد اومد اومد به سمتم، دستمو گرفت و با خنده گفت:

- ناقلا بهم نگفته بودي!

با گيجي گفتم:

- اينکه چيزاي ترش خيلي دوست دارم؟

بغلم کرد و گفت:

- نخير اينکه ويار داري.

يه دفعه پي به منظورش بردم و سريع با اعتراض گفتم:

- باربــــــد!!!!!!!

- چيه؟ مگه دروغ مي گم؟

خودمو کشيدم کنار و گفتم:

- اشتباه مي کني.

- مگه ويار اينطوري نيست؟

- من هميشه چيزاي ترش دوست داشتم و دارم و خواهم داشت.

- ولي فکر مي کنم که اين بار فرق مي کنه.

- هيچ فرقي نداره عزيزم. از حالت هاي هورموني خودم بايد بفهمم خبري هست يا نه ... براي همينم خودم خوب مي دونم که هنوز خبري نيست.

چند بار بگم حالا خيلي زوده؟

باربد که تيرش به سنگ خورده بود با ناراحتي گفت:

- يک ساله که داري همينو مي گي.

کلافه راه افتادم و گفتم:

- اين بحث رو بذار واسه يه روز ديگه.

پيچيد جلوم و گفت:

- منو دوست نداري؟!!

چشمامو گرد کردم و گفتم:

- ديوونه اين چه حرفيه؟!!! خودت خوب يم دوني که خيلي دوستت دارم!

- ازم راضي نيستي؟

- معلومه که راضيم ... اينا چيه مي گي باربد؟

- تا حالا چيزي کم داشتي توي زندگيت؟

- نه ... باربد جان ...

- رزا ... پس دليلي براي مخالفت نداري ... من و تو عاشق هميم ... توي زندگي هيچي کم نداريم ... خوشبختيم ... وقتشه که يه بچه خوشبختي

من و تو رو تکميل کنه ... قبول نداري؟!!

با ناراحتي گفتم:

- اينا رو قبول دارم ... اما ... اما بازم مي گم زوده ... مي شه بس کني فعلاً باربد؟

باربد با جديت گفت:

- نه اين بار کوتاه نمي يام. تو چرا به خواسته هاي من توجه نمي کني رزي؟ چرا متوجه نيستي من دلم بچه مي خواد؟

- باربد وقت خوبي رو براي اين بحث انتخاب نکردي.

- اتفاقاً وقت خوبيه. تو داري بي توجه به خواسته من واسه خودت مي تازي و مي ري.

- بذار درسم که تموم شد اونوقت باشه.

- اونوقت ديگه خيلي ديره.

با عجز گفتم:

- باربد يه خورده منو درک کن.

- اين تويي که بايد منو درک کني رزا. من سي و دو سالمه! خب طبيعيه که دلم مي خواد پدر بشم.

سرمو بين دستام گرفتم و گفتم:

- من واقعاً نمي دونم بايد چي بگم.

از گشت منو کشيد توي بغلش و گفت:

- هيچي نگو فقط قبول کن.

ما هم از خلوتي پارک خوب داشتيم سو استفاده مي کرديما!!! گفتم:

- پس درسم چي؟

- قول مي دم واسش پرستار بگيرم.

بازم بهونه گرفتم:

- پس حاملگي چي؟

- عزيزم تا شش ماه اول که مشکلي نداري. بعد از اون هم مرخصي بگير.

- حالا تا ببينم چي مي شه.

محکم فشارم داد و گفت:

- قربونت برم الهي!

ديگه چيزي نگفتم و سکوت کردم. شايد ديگه واقعا وقتش بود! مي دونستم که با اومدن بچه اوضاع زندگيمون خيلي عوض بهتر مي شه، ولي

نمي دونم چرا باز راضي به اومدنش نبودم. مي ترسيدم از حامله شدن ... از درد زايمان ... از مشکلات بارداري ... از بلاهايي که بعد از

زاميان سر بدنم مي يومد ... ريزش مو ... چروک شدن پوست ... افتادن سينه ... خط انداختن و کش اومدم پوست شکم ... به قول يکي از

اساتيدمون بدترين بلا براي يه زن حامله شدنه ... بعدش از درون مي ترکه و هيچ کس نمي فهمه چه به روزش اومده ... مي گفت اگه زنا مي

فهميدن با هر بار زايمان چقدر تحليل مي رن يه بچه هم به زور به دنيا مي اوردن چه برسه به چند تا!!! ياد اون روزي افتادم که با داريوش سر

بچه دار شدن دعوا مي کرديم. بعد از مدت ها داشتم يادش مي کردم ، اما ديگه نه با غصه و اندوه، بلکه به عنوان يه دوستي که حرفاش تو

ذهنم مونده بود ... اون روز فقط به داشتن بچه فکر مي کردم، ولي حالا مي فهميدم که چه کار سخت و طاقت فرسائيه. واقعاً داريوش پسر خيلي

عاقلي بود که مي دونست براي يه دختر توي سن کم چقدر مسئوليت مادر شدن سخته. اينطور که از سپيده شنيده بودم، اونم هنوز بچه دار نشده

بود. پس هنوز روي عقيده اش پا برجا بود. واقعاً خوش به حال مريم! يهويي يادم افتاد تو ذهنم چه زري زدم و زبونم رو محکم گاز گرفتم. به من

چه که داريوش چطوري بود؟ من زن باربد بودم و باربد رو هم خيلي دوست داشتم. اونم تو خيلي از موارد منو درک مي کرد و باهام مي ساخت.

وقتي رسيديم خونه با خودم به نتايج مثبتي رسيده بودم ... باربد رو دوست داشتم ... اونم منو دوست داشت ... اين قانون طبيعت بود ... زاد و ولد

روي دوش زن گذاشته شده بود و من نمي تونستم ازش فرار کنم ... بايد مثل ميليون ها زن ديگه تن به سرنوشتم مي سپردم ...

حس بدي داشتم. از همه چيز بدم مي يومد. از غذا خوردن کلا حالم به هم مي خورد. از باربد متنفر شده بودم و حس مي کردم که بوي بدي مي

ده. بدتر از قبل هوس چيزاي ترش مي کردم، ولي همين که

مي خوردم حالم به هم مي خورد. مي دونستم که بالاخره کار دست خودم دادم. بعد از تست بيبي چک مطمئن شدم. نمي دونستم بايد از حاملگيم

خوشحال باشم يا ناراحت. اولين نشونه اش درست يک ماه بعد از سالگرد ازدواجم با باربد خودشو نشون داد. با هزار زحمت براش استيک

گوشت درست کرده بودم. مشغول درست کردن سسش بودم که اومد. وارد آشپزخونه شد و با ديدن استيک ها توي ظرف مخصوص دست روي

دلش گذاشت و گفت:

- واي خدا جون چقدر گشنمه. خانومم چه کرده!!!

با خنده گفتم:

- برو لباستو عوض کن تا يه ربع ديگه حاضره.

گونه مو بوسيد و از آشپزخونه خارج شد. تندتر از قبل به کارم ادامه دادم و غذا رو روي ميز چيدم. با لباس راحتي وارد آشپزخونه شد. دستمو

شستم و سر ميز نشستم. باربد مشغول صحبت از اتفاقات روزمره بود، ولي من اصلاً حواسم به اون نبود. دلم بدجور آشوب بود و پيچ مي زد.

باربد که متوجه شده بود گفت:

- حالت خوب نيست رزا؟

داشتم مي گفتم:

- نمي دونم چرا حالم مي خواد بهم بخوره...

که يهويي همه محتويات معده ام به بالا هجوم آورد. با سرعت خودمو به دستشويي رسوندم.

باربد هم دنبالم وارد دستشويي شد و گفت:

- حالت خوب نيست رزي؟

با دست اشاره کردم خارج بشه و همينطور که آب به صورتم مي زدم، گفتم:

- خوبم باربد تو برو غذاتو بخور.

بي توجه به حرفم جلو اومد و خواست بغلم کنه که يه دفعه اي حس کردم بوي خيلي بدي مي ده. همون عطر تلخ هميشگيش بود، ولي اون شب

برام چندش آور بود! سريع با دست پسش زدم و دوباره بالا آوردم. باربد با اخم گفت:

- چت شد يک دفعه؟

با عجز گفتم:

- باربد بو گند مي دي.

خنده اش گرفت و گفت:

- دست شما درد نکنه حالا ما بوگندو هم شديم؟

خودمم خنده ام گرفت، اما بيشتر از اون از تغييراتم متعجب شده بود! گفت:

- مي خواي بريم دکتر؟

سرمو تکون دادم و گفتم:

- نه خوبم ... فکر کنم مسموم شدم ...

- خوب بريم يه سرمي امپولي بزن خوب بشي ...

- خوبم بابا ... بريم استيک ها از دهن افتاد ...

ديگه اصراري نکرد و دوتايي برگشتيم توي آشپزخونه و نشستيم پشت ميز ... اما با ديدن غذاها دوباره دلم آشوب شد. اين بار به دستشويي هم

نرسيدم و تو همون ظرف شويي بالا آوردم. باربد با اخم گفت:

- رزا برو کاراتو بکن ببرمت دکتر. تو يه چيزيت هست.

اون لحظه اصلاً به ياد اين نبودم که ممکنه حامله باشم. با ترس گفتم:

- باربد من که چيزي نخوردم چرا اين جوري شدم؟ نکنه دارم مي ميرم؟!

باربد از لحن من خنده اش گرفت و خواست بياد کنارم که گفتم:

- نه نيا باربد تو رو خدا نيا حالم به هم مي خوره!

باربد اينبار جدي گفت:

- يعني من اينقدر بدم؟

با عجز ناليدم:

- باور کن آره.

باربد هم خنده اش گرفته بود و هم دلخور بود. گفتم:

- ناراحت نشو دست خودم که نيست.

يهويي به ذهنم رسيد که ممکنه حامله شده باشم. با صدايي لرزون گفتم:

- واي باربد نکنه خاک بر سر شده باشم!

چشماش گرد شد و گفت:

- چي شده؟

باز ياد ترس هاي و ناراحتي هام افتادم ... بغض کردم و گفتم:

- واي نه باربد من نمي خوام.

از زور ترس، مي خواستم وجودش رو هر طور شده نفي کنم. باربد که حسابي نگران شده بود گفت:

- دِ بگو چي شده؟ فقط بلدي حرف خودتو بزني؟

روي زمين نشستم و با سستي گفتم:

- فکر کنم به آرزوت رسيدي.

متوجه منظورم نشد و گفت:

- به آرزوم؟ کدوم آرزوم...

يهو ساکت شد و گفت:

- يعني؟ رزا... آره؟

سرمو چسبيدم و گفتم:

- حدس مي زنم.

قبل از اينکه بتونم جوشو بگيرم ديدم روي هوام ... همينطور که مي چرخوندم سر و صورتم رو بوسه بارون کرد. به زور خودمو يه کم کشيدم

کنار و گفتم:

- واي باربد برو تو رو خدا ديگه حال ندارم بالا بيارم. منو بذار زمين برو اون ور بو مي دي.

باربد منو گذاشت زمين، با شادي قهقهه اي زد و گفت:

- شنيده بودم که زن حامله ممکنه از شوهرش بدش بياد، ولي نديده بودم.

- دست خودم که نيست.

- مي دونم عزيزم. تو فقط بگو از چه عطري خوشت مي ياد تا من همونو بزنم. تند باشه، شيرين باشه، تلخ باشه، ملايم باشه، چه جوري باشه؟

- اَه تو لازم نيست عطر بزني. همه اش بو گند مي ده!

ذوق زده گفت:

- الهي قربون اون ويارت برم من. پاشو پاشو بيا غذاتو بخور. تو بايد تقويت بشي.

به زور دستمو گرفت کشيد و نشوندم سر ميز. خنده دار بود، ولي اون لحظه دلم فقط نون و پنير و گردو

مي خواست. باربد خودش برام لقمه مي گرفت و توي دهنم مي گذاشت. از اينکه قرار بود بابا بشه خيلي ذوق زده بود.

فرداي اون روز دانشگاه نرفتم و به جاش رفتم دکتر. بعد از آزمايش مهر تاييد روي حدسم زده شد. نه خوشحال شدم، نه ناراحت. برام زياد مهم

نبود. فقط از اينکه باربد رو به خواسته اش مي رسوندم حس خوبي داشتم. دکتر براي پونزده روز ديگه برام نوبت زد و گفت که هر پونزده روز

بايد بهش مراجعه کنم تا وضعيت جنين رو چک کنه. از مطب خارج شدم. باربد هم اون روز سر کار نرفته و دنبال من راه افتاده بود. سوار

ماشين که شدم گفت:

- خب چي گفت؟ بچه پسره يا دختر؟

زدم زير خنده و گفتم:

- ديوونه جنين هنوز يه ماهش هم نشده! از کجا بايد بفهمه؟ چقدر تو عجولي.

باربد که خنده اش گرفته بود گفت:

- خب چي کار کنم؟ خيلي ذوق دارم ...

دستشو با عشق گرفتم و گفتم:

- يه خورده صبور باش جناب پدر.

چشماش رو با لذت بست و گفت:

- واي خدا جون يعني من دارم جدي جدي بابا مي شم؟

- پس چي؟ حالا ببينم دوست داري بچه ات دختر باشه يا پسر؟

خيلي سريع گفت:

- پسر.

با خنده گفتم:

- باربد! مگه تو مال قرون وسطي هستي؟ چه فرقي داره؟

با حسرت گفت:

- هميشه دوست داشتم بچه ام پسر باشه تا اسمشو بذارم داريوش! البته دوست داشتم اسم خودم داريوش باشه ... اما خوب حالا که نيست اسم

بچه مو مي ذارم!

پوف!!!! بازم داريوش! البته ديگه روي خودش و اسمش خيلي هم حساس نبودم! اما اصلا دوست نداشتم اسم بچه ام رو بذارم داريوش! يهو به

گوشش مي خورد فکر مي کرد کجا چه خبره!!!! گفتم:

- وا! باربد اسم قطحه!

- چشه؟ يه اسم اصيل ايرانيه. به اين قشنگي ...

- اصلاً هم قشنگ نيست!

- چرا؟!!!

- نمي دونم ... خوب خوشم نمي ياد ...

باربد با اخم گفت:

- اذيت نکن ديگه رزا ... من عاشق اين اسمم ... دوست دارم اسم پسرمو بذارم داريوش تا مثل داريوش هخامنشي يه مرد بزرگ و قدرتمند

بشه.

دستمو تو هوا تکون دادم و گفتم:

- خب حالا اينهمه اسم پادشاه. چرا داريوش؟

- نه داريوش بهتره. خيلي ابهتش بيشتره.

اي خدا چه گيري کردما! گفتم:

- اصلاً کاش بچه مون دختر بشه.

- دختر هم بشه مهم نيست. فقط شبيه مامانش نشه که کلي دردسر داره.

- چرا؟

- چون اونوقت من بايد همه اش برم دعوا.

خنديدم و گفتم:

- خيلي هم خوبه.

- تو که از دعوا بدت مي يومد.

- هنوزم بدم مي ياد، ولي دختر خيلي دوست دارم.

- حالا تا به دنيا بياد بالاخره به يه نتيجه مي رسيم.

خوشحال شدم که بحث اسم فعلاً منتفي شد و گفتم:

- آره فعلاً برو خونه.

- مي خواي حتماً با تلفن به همه خبر بدي که داري مامان مي شي!

- نه خجالت مي کشم.

باربد ماشين رو راه انداخت و گفت:

- خوب پس بايد بگم که اين زحمت رو از روي دوشت برداشتم. تا توي مطب بودي مامانم زنگ زد، منم بهش گفتم. کلي ذوق کرد و گفت که حالا

به همه خبر مي ده.

خون به صورتم دويد و شرمنده با صداي بلند گفتم:

- واي باربد تو چي کار کردي؟ من خجالت مي کشم.

- خجالت نداره عزيزم! بالاخره که همه مي فهميدن.

دستامو تو هم تاب دادم و گفتم:

- جلو رضا و بابا فکر کنم تبخير بشم!!!

خنديد و چشمک زد ... همين که در خانه رو باز کردم، تلفن زنگ زد. به باربد نگاه کردم و گفتم:

- خودت جواب بده.

همينطورکه کفشاشو در مي آورد گفت:

- مي دوني که راه نداره. الان هر کي که زنگ بزنه با تو کار داره.

التماس کردم:

- باربد خواهش مي کنم!

يه تاي کفشش رو در اورده و مشغول اون يکي بود ... به تلفن اشاره کرد و گفت:

- خواهش مي کنم خواهش نکن. بدو بدو الان قطع مي کنه.

با دلخوري به طرف تلفن رفتم و گوشي رو برداشتم:

- الو ...

صداي مامان شاد و شنگول توي تلفن پيچيد:

- سلام رزاي من. قربونت برم. خوبي مامان؟

- سلام. ممنون مامان جان. شما خوبي؟

مامان با صداي هيجان زده اش که معلوم بود هيجانش از کجا آب مي خوره گفت:

- معلومه که خوبم. مگه مي شه اين خبرو بشنوم و خوب نباشم؟

با خجالت گفتم:

- واي مامان!

مامان بهم توپيد:

- چيه؟ مگه بچه دار شدن بده که تو عزا مي گيري؟

- عزا چيه؟!! خيلي هم خوشحالم ... فقط يه کم خجالت مي کشم خوب!

- از کي تا حالا خجالتي شدي؟

بي توجه به حرف مامان گفتم:

- بابا هم فهميد؟

- معلومه که فهميد. خودم خبرش کردم. حالا هم زنگ زدم که بگم شب مي خوايم بيايم اونجا. من و بابا رضا و مهستي با خانوم شفيعي و آقاي

شفيعي، ولي رزا تو دست به سياه و سفيد نزني ها! خودم زودتر مي يام اونجا کاراتو مي کنم قربونت برم.

گل بود به سبزه نيست آراسته شد! آخه من الان حوصله مهمون داشتم و روم مي شد به کسي نگاه کنم که مامان برام قشون راه انداخته بود؟ با

حرص گفتم:

- مامان من روم نمي شه توي چشم کسي نگاه کنم.

دوباره مامان عصباني شد:

- وا چه حرفا! مگه جرم کردي؟

تو اين يه مورد مامان به هيچ عنوان درکم نمي کرد ...

- خب نه ولي...

- ولي نداره ديگه. تو برو استراحت کن. شب مي بينمت.

- باشه.

- سلام به باربد برسون. فعلاً خداحافظ.

- به سلامت.

خواستم گوشي رو بذارم که دادش بلند شد:

- رزا ...

دوباره گوشي رو به گوشم چسبوندم و گفتم:

- بله ...

- اينقدر هولم که يادم رفت ازت بپرسم چند ماهته؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- يک ماه ...

- بايد برم تو فکر سيسموني برات ... اما صبر مي کنم تا جنسيت بچه ات معلوم بشه ...

- چه عجله ايه حالا!

- تو در اين موارد دخالت نکن ... برو ديگه ... سلامم برسون ...

- چشم خدافظ

- خدافظ

گوشي رو گذاشتم و به باربد که داشت بهم مي خنديد چپ چپ نگاه کردم. هنوز تلفن رو درست سر جاش نذاشته بودم که دوباره صداي زنگش

بلند شد. صداي خنده باربد بلندتر شد و قهقهه زد. پاي راستم رو به زمين کوبيدم و گفتم:

- واي باربد امان از دست تو!

باربد فقط خنديد و چيزي نگفت. دوباره گوشي رو برداشتم. اين بار گلنوش جون بود. اونم بعد از کلي ذوق گفت که زودتر براي کمک مي ياد.

دوست داشتم بگم لطف کنين و اصلا نياين! اما مگه مي شد؟!! بعد از قطع تلفن رفتم توي حمام و به باربد گفتم:

- بقيه اش با تو.

باربد هم همينطور که مي رفت سمت اتاق کارش با همون ته مونده خنده روي صورتش گفت:

- خيلي خب تو فرار کن.

- از دست کاراي تو آدم بايد هم فرار کنه.

نيم ساعتي زير دوش موندم. اصلاً باورم نمي شد که يه موجود ديگه بخواد تو بدن من رشد کنه. از فکرش هم مور مورم مي شد هم غرق لذت

مي شدم. دستمو روي شکم صافم کشيدم و گفتم:

- قصدت چيه کوچولو؟ مي خواي بياي و مامان رو از درس خوندن بندازي؟ ها؟ خيلي خب بيا. اينطور که پيداس همه براي اومدنت ذوق زده ان.

بيا که مطمئنم مي خواي همه عشق مامان و بابا رو متعلق به خودت بکني.

ترسم لحظه به لحظه کمتر مي شد و جاش رو آرامش غريبي مي گرفت. دوش رو بستم و بعد از تن کردن حوله از حمام خارج شدم. باربد تلفن

به دست مشغول صحبت بود. وقتي من از حمام خارج شدم، صحبت اونم تموم شد و با خنده گفت:

- اونوقت تا حالا اين نهمين تلفنيه که دارم جواب مي دم.

با بهت گفتم:

- اووَه ... کيا بودن؟

- اين آخري سپيده بود. کلي هم بهت دري وري گفت.

- غلط کرده. خودم بعداً زنگش مي زنم جوابشو مي دم. بقيه کي بودن؟

- خاله من، خاله خودت، زن داييت، زن عموهات و ايلناز و صدف و شيدا... خانوم مهران.

- واي خدا جون! همه خبر دار شدن؟

- آره تازه يه خبر بدتر.

- چي؟

- همه اشون امشب مي خوان بيان اينجا.

همونجا که ايستاده بودم سرمو گرفتم و نشستم. باربد باز قهقهه زد و اومد به طرفم، دو زانو نشست کنارم و گفت:

- نترس خانوم عزيزم. غذا از بيرون سفارش مي دم.

- باربد غذا پختن که دردي نداره. من خجالت مي کشم! به خصوص از سام و بابام و رضا.

با شيطنت گفت:

- پس از همه خجالت مي کشي جز از شوهرت؟

- باربد !!!!!!

باز قهقهه اي زد و وارد حمام شد. بعضي وقتها دلم مي خواست بغلش کنم و محکم ببوسمش. چون واقعاً دلم براش ضعف مي رفت! چقدر

خوشحال بود! تا حالا نديده بودم اينقد بخنده و شاد باشه! و من چقدر خوشحال بودم که اين شادي رو به شوهرم دادم ... يه لحظه پشيمون شدم که

چرا زودتر اين کار رو نکردم! يه پيراهن صورتي رنگ ساده به تن کردم و وارد آشپزخونه شدم. بايد براي ناهار خودم و باربد چيزي حاضر مي

کردم، ولي واقعاً قدرتش رو نداشتم. به هر غذايي که فکر مي کردم، حالمو بهم مي زد. بازم هوس حاضري کرده بودم، ولي خودم حاضري مي

خوردم، با باربد چه کار مي کردم که اينقدر هم هواي شکمش رو داشت؟ به ناچار غذاهايي رو که از قبل مونده بود و توي فريزر گذاشته بودم

رو بيرون آوردم و گرم کردم. براي خودمم نون و پنير و سبزي و خيار و گوجه روي ميز گذاشتم. وقتي از حموم بيرون اومد، وارد آشپزخونه

شد و گفت:

- واي چرا اينقدر من گشنمه؟

خنديدم و گفتم:

- براي اينکه شکم جونت مي دونه بايد با يخچال در هفته اي که گذشت سر کنه.

لبخندي زد و گفت:

- شکم من سر مي کنه، ولي شکم شما حق نداره با نون و پنير سر کنه. يعني چي رزا؟ اينجوري که تو ضعيف

مي شي. بذار مامانت بياد شکايتت رو مي کنم.

- خب بکن. وقتي دلم مي خواد چي کار کنم؟

- هيچي از فردا به زور تو حلقت مي کنم.

- مي بينيم و تعريف مي کنيم.

با خنده سر ميز نشستيم و غذامون رو خورديم. باربد مهربون تر از هميشه و همين طور دوستداشتني تر شده بود و همين بيشتر دلمو براش مي

لرزوند. بعد از ظهر اول مامان و خاله اومدن و بعد از اونم مادر جون و مهستي با هم. با وجود اونا ديگه کاري براي من باقي نمي موند.

مهستي و باربد اينقدر سر به سر هم گذاشتن که من خجالتم خودم يادم رفت! مخلفات غذا رو که حاضر کردن، باربد براي گرفتن غذا از خونه

خارج شد. کم کم بقيه مهمونا هم از راه رسيدن. خيلي زياد بودن و خونه کوچک! براي همين اکثر خانما توي آشپزخونه جمع شده بودن. همهمه

اي به وجود اومده بود تماشايي! با اينکه سختمون بود، ولي خيلي خوش گذشت. ديگه زياد خجالت نمي کشيدم. به خصوص که شيدا هم براي بار

دوم حامله بود و جشن ما تکميل شد. بابا همون شب به عنوان هديه به من و باربد سند ويلاي شمال رو بهمون هديه داد، مي دونستم باربد خيلي

خوشش نمي ياد اما بابا بعضي وقتا از اين کارا مي کرد. وقتي متوجه ناراحتي باربد شد دستي سر شونه اش زد و گفت:

- هميشه عزت نفست رو ستايش کردم پسرم ... اما اين هديه ناقابل رو از من قبول کن ... وقتي بچه تون به دنيا اومد بزنين به نام بچه تون ...

باربد ناچاراً لبخند زد و خم شد شونه بابا رو بوسيد و بابا با محبت بغلش کرد ... يه بار که براي تجديد آرايش وارد اتاقمون شدم رضا هم پشت

سرم داخل اومد ... ايستادم و بهش خنديدم ... جلو اومد و بدون حرف منو کشيد تو بغلش ... دستامو دور کمرش حلقه کردم و گفتم:

- داداشي ...

پيشونيمو بوسيد و گفت:

- خوشبختي رزاي من؟

با چشمايي که مطمئن بودم برق مي زنه زل زدم توي چشماش و گفتم:

- خيلي رضا! خيلي ...

باز منو توي بغلش چلوند و گفت:

- برق چشمات همه واقعيت حرفتو نشون مي ده ... منم خيلي خوشحالم که به حرفم گوش نکردي رزا ... روز به روز داري شاداب تر مي شي و

اين نشون مي ده باربد واقعا خوشبختت کرده ... خوشحالم که با وجود اين بچه خوشبختيت تکميل مي شه ... هميشه بزرگترين آرزوم اين بود که

تو رو غرق در خوشبختي ببينم ... نمي دونم چرا مي ترسيدم تو با باربد خوشبخت نشي ... اما الان مي بينم اشتباه مي کردم ... شايد تنها کسي

که مي تونست تو رو بي دردسر خوشبخت کنه باربد بود ... خوشحالم که به نظرم احترام نذاشتي ... واقعا خوشحالم ...

خودمو بيشتر توي بغلش فشردم و گفتم:

- هميشه عذاب وجدان داشتم که چرا حرفت رو گوش نکردم ... اما وقتي ياد باربد و مهربونياش مي افتادم يادم مي رفت و مي گفتم توام يه

روزي مي فهمي که باربد دنياي خوبي هاست. الان منم خيلي خوشحالم رضا ... خوشحالم که به حرف من رسيدي ...

پيشونيمو دوباره بوسيد و گفت:

- اون روزا مي خواستم چيزايي رو برات بگم که از ازدواج با باربد منصرف بشي ... اما خوب شد نگفتم! تو متعلق به اين زندگي هستي ...

- رضا ...

- جانم ...

- من همون موقع ها مي فهميدم که تو و سپيده و آرمين يه چيزيتون هست ... يه چيزايي مي خواستين بگين اما نمي گفتين ... الان هم برام

نمي گي؟!!

رضا خنديد و گفت:

- اين راز توي اين سالا داشت داغونم مي کرد ... اما الان ديگه برام مهم نيست ... مطمئنم که براي توام مهم نيست ... در مورد داريوش و

زندگيش بود و شرايطش ...

پوزخندي زدم و گفتم:

- زندگي اون اينقدر مهم بود که تبديل به راز بشه؟!!

- چون تو واردش شده بودي مهم شده بود ...

- من فقط يه چيزي رو مي خواستم بدونم ... که بعد خودم فهميدم ...

- چيو؟

- مي خواستم بدونم ازدواج کرده يا نه!

رضا پوزخندي زد و گفت:

- چند ماهي قبل از تو ازدواج کرد ...

خودمو کنار کشيدم، خيره شدم توي چشماي رضا و گفتم:

- ديگه برام هيچي مهم نيست ... حتي راز زندگي داريوش ...

رضا هم لبخندي زد و گفت:

- همين درسته! تو به زندگي خودت برس و يادت باشه ازت چي خواستم ... خوشبخت باش!

سرمو تکون دادم و گفتم:

- هستم ... مي مونم ...

همون لحظه در اتاق باز شد و باربد اومد تو .. با ديدن ما لبخندي زد و گفت:

- خواهر و برادر خلوت کردين؟ من برم مزاحم نباشم ...

رضا سريع دستشو گرفت و گفت:

- مزاحم چيه بابا؟!! داشتيم گپ مي زديم ... مي خواستم ببينم اگه اذيتش مي کني بيام گوشتو ببرم ...

باربد با علاقه بهم خيره شد و گفت:

- مگه دلم مي ياد؟

وقتي ما غرق نگاه هم شديم رضا آروم از اتاق خارج شد و در رو بست ... باربد به سمتم اومد، با مهر رويي صورتم خم شد و لبامو بوسيد ...

وقتي سرشو کنار کشيد گفتم:

- باربد ازت ممنونم ... بابت همه خوشبختي که بهم دادي ...

باربد لبخند تلخي زد و گفت:

- خوشبختي ؟ اين خوشبختي رو تو به من دادي رزا ... من که براي تو کاري نکردم ... لياقت تو بيشتر از اين حرفاست ...

- همين که کنار تو آرومم به صدتا دنيا مي ارزه ...

با علاقه گونمو بوسيد ... دستمو کشيد و گفت:

- داري از راه به درم مي کني ... بيا بريم بيرون که الان وقتش نيست ...

هر دو با خنده از اتاق بيرون رفتيم ... بعد از خوردن شام کم کم همه قصد رفتن کردن ... اما قبلش همه خونه رو مثل روز اولش کردن ... اينم

از مزاياي حامله بودن بود. اون شب من و شيدا فقط خورديم و خنديديم. آخر شب هم باربد و مهران با تشويق همه مشغول ظرف شستن شدن و

ما چقدر مسخره شون کرديم و حرصشون رو در آورديم. به خصوص باربد که با اون هيبتش پيشبند هم بسته و دستکش هاي کوچيک منو

دستش کرده بود! ساعت دوازده بود که آخرين دسته مهمونا هم از خونه خارج شدن ... وقتي در خونه رو بستم خميازه اي کشيدم و گفتم:

- باربد خوابم مي ياد شديد.

باربد سريع بل گرفت و گفت:

- اي داد بيداد ديدي تنبل شدي؟ اين نشون مي ده که بچه دختره.

با خنده گونه اش رو کشيدم و گفتم:

- خدا از زبونت بشنوه.

از روز بعد ، روز از نو روزي از نو. باربد به سر کارش برگشت و منم به دانشگام و درساي سنگينش مي رسيدم. زندگي روي روال هميشگي

اش بود. با اين تفاوت که باربد به قولش عمل کرد و ديگه به من اجازه خوردن حاضري نمي داد. فقط مي تونستم به عنوان عصرونه از نون و

پنير استفاده کنم. بقيه وعده ها کباب و جوجه کباب و انواع و اقسام غذاهاي پر گوشت بود که به معده بيچاره من سرازير مي شد. اکثر اوقات

حالم به هم مي خورد و همه رو بر مي گردوندم، ولي باربد ول کن نبود.

. ويارم نسبت به خود باربد هم هر چند روز يه بار عود مي کرد و هم خودمو هم باربد رو به خنده مي انداخت. سه نفر بودن که هر روز با من

تماس مي گرفتند مامان ، گلنوش جون و سپيده. خيلي نگرانم بودن و دست از سرم بر نمي داشتن. مامان که هر دو روز يه بار به من سر مي

زد و ويارونه برام درست مي کرد و دور از چشم باربد کلي برام لقمه نون و پنير مي گرفت. روزگار همينطور طي مي شد و من از زندگي راضي

بودم. شبها به اصرار باربد براش پيانو مي زدم. مي گفت اين هم براي بچه تو راه خوبه و هم به آرامش باباي بچه کمک مي کنه. حتي برام معلم

خصوصي گرفته بود تا بتونم مهارتم رو تکميل کنم. با اين حال خودمم از پيانو زدن حسابي لذت مي بردم. مامان که طاقت نداشت تا ماه چهارم

من و تعيين جنسيت صبر کنه، سيسموني کاملي براي بچه خريد و به خونه مون آورد. مجبور شديم اتاق کار باربد رو براي بچه خالي کنيم و

همون موقع بود که باربد تصميم گرفت به زودي خونه رو عوض کنيم و به خونه بزرگتري بريم. چون عادت داشت شبا روي بعضي از نقشه

هاش توي خونه کار کنه و اينجوري بايد روي ميز پذيرايي کار مي کرد و سختش مي شد!

با باربد اتاق بچه مون رو چيديم. اينقدر خنديديم و براي لباساي بچه گونه ذوق کرديم که نفهميديم کي کارمون تموم شد! باربد با ديدن لباساي

دخترونه حرص مي خورد و من مسخره اش مي کردم. در عوض اونم با لباسهاي پسرانه دورم مي چرخيد و داريوش داريوشم مي کرد و

اعصاب منو خورد مي کرد.

گذشت و گذشت تا من چهار ماهه شدم. ويارم کمتر شده بود و مي تونستم غذا درست کنم. اون شب قرمه سبزي پختم و منتظر باربد نشستم. با

اينکه گرسنه بودم، ولي مي خواستم که اونم باشه. ديرتر از هميشه به خونه اومد. زياد نگرانش نشده بودم، چون مي دونستم داره روي يک

پروژه بزرگ کار مي کنه و بعضي از شبها ديرتر مي ياد. به خصوص اون شب که قرار بود پروژه رو تحويل بده. حدود ساعت يازده و نيم بود که

کليد رو توي قفل در چرخوند و وارد شد. با خوشحالي به پيشوازش رفتم و با لحن بچه گونه گفتم:

- سلام بابا باربد.

نگاهي زير چشمي و خمارگونه به من انداخت و پوزخند زد. چشماش سرخ سرخ بودند. نگران شدم و گفتم:

- باربد حالت خوبه؟

با لحني کشدار گفت:

- بهتر از اين نمي شم خانوم خونه.

از طرز حرف زدن و چشماي به خون نشسته اش فهميدم که اوضاع از چه قراره! ولي نمي خواستم باور کنم. ببارد اهل مشروب نبود! اونم تا

اين حد که مست کنه! يه قدم عقب رفتم و گفتم:

- باربد!

تلو تلو خوران به سمتم اومد و گفت:

- دست خودم نبود خانوم خونه. اون مرتيکه ...

سکسکه اي کرد و ادامه داد:

- گفت که کار من خوب نيست ...

دوباره سکسکه کرد و گفت:

- مرتيکه کار چندين ماهه منو ... مي گه به درد نمي خوره. اصلاً ... به اونا چه که من زن ... گرفتم؟ به اونا ... چه ربطي داره که ... من دارم

بچه دار مي شم؟

سر از حرفاي درهم برهمش در نمي آوردم. با ترس گفتم:

- باربد تو ... مطمئني حالت خوبه؟

- آره خانوم خونه. باور کن خوبم ... و باز سکسکه کرد.

به سمتم اومد و من بازم عقب رفتم. اونقدر عقب رفتم که از پشت به ديوار خوردم. اونم نزديکم اومد و گفت:

- من دوستت دارم ... اينو ... به اونا هم گفتم.

با تعجب پرسيدم:

- به کي؟

- به اون مرتيکه پالمر و دار و دسته آشغال تر از خودش.

سکسکه کرد و ادامه داد:

- تو چرا از من فرار مي کني؟

باربد ديوونه شده بود. داشت هذيون مي گفت! پالمر کي بود؟ با وحشت گفتم:

- باربد برو عقب ... برو کنار.

بي توجه به خواهش هاي من خودشو چسبوند بهم و گفت:

- برام برقص خانوم خونه!

ديگه کم مونده بود سکته کنم، اين باربد رو نمي شناختم!

- باربد برو کنار.

دستمو گرفت و کشيدم وسط سالن. خواستم از دستش فرار کنم و به اتاق پناه ببرم، ولي جلومو گرفت و گفت:

- کجا؟... بايد برقصي!

- باربد حالم خوب نيست.

- خوبي...(سکسکه) خوب ترم مي شي. برقص برقص تا بهتر بشي.

گريه م گرفت و گفتم:

- خجالت بکش باربد. بذار برم توي اتاق.

- مي خواي بري واسم خودتو نقاشي کني؟ آفرين.

مستانه دست زد و گفت:

- آفرين بر تو. برو برو خودتو بساز، ولي دير نکني ها! من همين جا منتظرت مي مونم ....

خواستم به اتاق پناه ببرم و در رو قفل کنم که دنبالم راه افتاد و گفت:

- منم مي خوام ببينم که چي کار مي کني.

- باربد راحتم بذار.

- نچ ... نمي شه.

- اگه برقصم ولم مي کني؟

- آره برقص... برقص. (سکسکه)

به ناچار دست به کمر ضبط رو روشن کردم و شروع کردم! چاره اي نداشتم. مي ترسيدم تو اين وضعيت که عقلش به کل زايل شده بود بلايي سر

بچه ام بياره. بايد تا صبح يه جوري آرومش مي کردم. نمي خواستم کاري بکنه که بعد پشيموني به بار بياد ... اون لحظه براي راحتي از دست

باربد حاضر به انجام هر کاري بودم. حالم اصلا خوب نبود، تکون هاي بچه چهار سالمو خيلي خوب حس ميکردم. اونم ترسيده بود، به هيجان

افتاده بود. اشک مي ريختم و مي رقصيدم. باربد هم مي خنديد و دست مي زد. اواسط آهنگ وحشيانه به سمتم حمله کرد و خواست بغلم کنه که

اجازه ندادم و هلش دادم. مي دونستم اگه امشب خودمو در اختيارش بذارم سند مرگ بچه مو امضا کردم. باربد که تعادل نداشت روي زمين افتاد.

براي بلند شدن از پيانو کمک گرفت. دستش رو روي شاستي هاي پيانو قرار داد. صداي ناهنجاري از پيانو بلند شد. با چشمايي دريده به من

نزديک شد. حس مي کردم اصلا منو نمي شناسه!! از ترس زبونم بند اومده بود و عقب عقب مي رفتم و زير لب مي گفتم:

- نيا باربد جلو نيا. به من نزديک نشو. تو رو خدا نيا!

چشماي باربد سرخ سرخ بود. با دهني کف کرده گفت:

- منو هل مي دي عوضي؟ حالا ديگه من بد شدم؟ نشونت مي دم.

با يه جهش به سمتم حمله کرد و سيلي محکمي توي گوشم خوابوند که گوشم سوت کشيد. سرم محکم به ديوا پشت سرم برخورد کرد و روي

زمين افتادم. يه دستمو روي سرم گذاشتم و دست ديگه مو روي صورتم. جاي سيلي بدجوري مي سوخت و خون از دماغم مي ريخت. سرم هم

خيلي درد مي کرد و حس مي کردم که ورم کرده. باربد بيتفاوت خودشو روي کاناپه انداخت و به خواب فرو رفت. اصلاً انگار نه انگار که اتفاقي

افتاده! داشتم خدا رو شکر مي کرد که بلا رو سر خودم آورد نه بچه ام! خوبه که خوابش برد ونخواست وحشيانه بهم حمله کنه وگرنه معلوم

نبود که چي پيش بياد! مظلومانه اشک مي ريختم و خدا رو صدا مي کردم. به زحمت خودمو به اتاق رسوندم و روي تخت افتادم. صداي هق هق

گريه مو تو گلو خفه کردم. نفسم به سختي بالا مي يومد. بچه م هنوزم داشت تکون مي خورد، هنوز تکوناش شديد نبود اما حسش مي کردم.

ساعت يک بود که موبايلم زنگ زد. خيلي ترسيدم! يعني کي بود که اين وقت شب زنگ مي زد؟ سريع گوشي رو برداشتم که صداي زنگش باربد

رو ديوونه نکنه. با صدايي گرفته که از زور فشار گريه مي لرزيد گفتم:

- بله بفرماييد.

صداي نگران سپيده تو گوشي پيچيد:

- الو رزا خودتي؟

با شنيدن صداش حس کردم خدا دنيا رو بهم داده!!! داشتم خفه مي شدم، مي خواستم براي يکي حرف بزنم و کي بهتر از سپيده؟!! نمي دونستم که

چرا دقيقاً همون وقتي که بهش نياز داشتم سر و کله اش پيدا شد. مسلماً براي خودش هم اتفاقي افتاده بود که اين موقع شب به من زنگ زده

بود.

به زور جلوي هق هقم رو گرفتم و گفتم:

- سلام خودمم. سپيد چيزي شده؟

- راستش يه خواب بد ديدم نگرانت شدم. زنگ زدم ببينم خوبي يا نه؟ اگه زنگ نمي زدم تا صبح خوابم نمي برد.

عجب تلپاتي!!! غمم بيشتر شد، اما بازم جلوي گريه مو گرفتم و به دروغ براي اينکه نگران ترش نکنم گفتم:

- من خوبم سپيده. بگير بخواب.

يهو صداي دادش بلند شد:

- غلط کردي که خوبي. صدات اينقدر گرفته که هر الاغي مي فهمي دو ساعته داري زار مي زني! رزا چي شده؟

به هر کي مي تونستم راجع به حال و احوالم دروغ بگم به سپيده نمي تونستم! اما بازم سعي کردم بپيچونمش:

- چيزي نيست سپيده. چرا داد مي زني؟

- حرف بزن رزا حرف بزن.

- سپيده آروم حرف بزن الان آرمين رو هم بيدار مي کني.

- آرمين بيدار هست. تو نگران اون نباش. حالا حرف بزن بگو ببينم چي شده؟

ديگه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم و بازبه هق هق افتادم و گفتم:

- از چي حرف بزنم؟ از در به دري خودم؟ از بدبختيم؟ از چي بگم؟

صداي سپيده از زور نگراني بالا نمي يومد انگار:

- رزا چي شده؟

سپيده غمخوار من بود و هميشه ثابت کرده بود راز منو فاش نمي کنه، پس با گريه همه چيز رو براش گفتم. وقتي حرفام تموم شد. سپيده تقريباً

نعره زد:

- غلط کرده! مرتيکه لندهور روي تو دست بلند کرده؟ روي زن حامله اش؟ اي خدا دردمو به کي بگم؟ رزا تو اونجا چي کار مي کني؟ بيا بيرون

از اون خونه!

هق هق کردم:

- کجا برم سپيده؟ اگه برم خونه که مامان و بابا سکته مي کنن و رضا خون به پا مي کنه. تازه ممکنه زندگي خودش هم به هم بريزه.

فرياد کشيد:

- به درک! کي از تو واجب تره؟

- نه سپيده من نمي رم.

چند لحظه اي سکوت کرد و سپس گفت:

- رزا يه آدرس بهت مي دم، همين الان با آژانس مي ري اونجا. يکي از دوستامه که مال شهرستانه، ولي اونجا درس مي خونه. مي ري پيش

اون.

اشکامو پاک کردم، حالا که درد دل کرده بودم آروم تر شده بودم، گفتم:

- سپيده مهم نيست. اينقدر حرص نخور. من که نصف شبي نمي رم خونه مردم.

دوباره دادش بلند شد:

- خفه شو! گفتم کي از تو مهمتره؟ يا همين الان با زبون خوش پا مي شي مي ري اونجا يا من با ماشين راه

مي افتم مي يام تهران. فهميدي چي گفتم يا نه؟

- خيلي خب باشه مي رم، ولي لااقل بذار صبح بشه بعد.

- نخير همين الان مي ري. بذاري صبح بشه که چي بشه؟ مستي از سرش بپره و تازه بفهمه چه ....لا اله الا الله! رزا اون روي سگ منو بالا

نيار. برو يه خودکار بيار آدرسو بنويس.

به ناچار ازجا بلند شدم و خودکاري برداشتم. سپيده تند تند آدرس رو گفت و تاکيد کرد که همين الان برم اونجا. چاره اي جز اين نداشتم. خودمم

تو فکر اين بودم که يه جوري باربد رو تنبيه کنم، هر چقدر هم که حالش خراب بود حق نداشت مست پا به خونه اي بذاره که زن حامله اش

توش زندگي مي کنه و بدتر از اون دست روش بلند کنه! بايد طوري رفتار مي کردم که دفعه اي بعدي در کار نباشه! گوشي رو قطع کردم و با

گريه لباسامو پوشيدم. نمي دونم چرا اينقدر دلم براي خودم سوخته بود! آروم ساک کوچيکي بستم و با آژانس تماس گرفتم. پاورچين پاورچين از

خونه خارج شدم. پايين مجتمع منتظر موندم تا آژانس اومد. سوار شدم و آدرس رو به دستش دادم. با خودم فکر مي کردم الان راننده کلي مي

خواد با ديدن وضعيتم مشکوک بشه و سوال بارونم کنه، اما يارو که يه پسر جووني هم بود حتي نگامم نکرد. شايد براش ديدن اين صحنه ها

عادي بود! طرف تا مقصد هيچي نگفت.

خونه دوست سپيده توي يکي از محله هاي متوسط شرق تهران بود. پسر جلوي آپارتماني سه طبقه و رنگ و رو رفته ايستاد و گفت:

- همين جاست.

- خيلي ممنون آقا. چقدر مي شه؟

- خواهش مي کنم بفرماييد. قابل نداره.

با بي حوصلگي گفتم:

- ممنون آقا بفرماييد.

کرايه اش رو گرفت و رفت. با چمدونم روبروي در سبز رنگ آپارتمان ايستادم. دوست سپيده ساکن طبقه اول بود. چراغ خونه روشن بود و مي

دونستم که بيداره با دلشوره زنگ رو فشردم. طولي نکشيد که در رو باز کرد. با قدمايي سست وارد شدم. دختر در رو باز کرده و منتظرم بود.

دختري لاغر اندام و سبزه رو با چشمايي درشت به رنگ سياه. موهاي صاف و بي حالتش رو با کشي پشت سر جمع کرده بود. چهره اش نمکين

بود و به دل

مي نشست. با ديدن من سريع جلو اومد، ساکمو گرفت و خيلي گرم بوسيدم و گفت:

- خوش اومدي. بيا تو غريبي نکن. اينجا جز من کسي نيست. بيا تو.

با شرم گفتم:

- شرمنده مزاحم شما هم شدم.

چمدونم رو به اتاق برد و از همونجا گفت:

- مزاحم چيه؟ اينجا رو مثل خونه خودت بدون. خوشحال شدم.

بدون توجه به حرفاش به اطرافم نگاهي کردم. خونه اي نقلي و مرتب که با ضروري ترين و جزئي ترين وسايل مبله شده بود. يه تلويزيون

چهارده اينچ رنگي، فرش لاکي دوازده متري، يک دست مبل ساده به رنگ سرخ و يک ضبط صوت کوچيک، وسايل پذيرايي رو تشکيل مي دادن.

دختر از اتاق خارج شد و گفت:

- بشين چرا ايستادي؟ اسم من بيتاس. دوست سپيده هستم. اون بهم خبر داد که مي ياي اينجا.

به دستورش عمل کردم و نشستم و تو همون حالت گفتم:

- باور کنين اگه اصرار سپيده نبود من اين وقت شب نمي يومدم اينجا.

از داخل آشپزخونه گفت:

- پس من يه تشکر به سپيده بدهکارم. چون حسابي بي خوابي به سرم افتاده بود و حس غربت داشت خفه ام

مي کرد!

بنده خدا ... گفتم:

- شما شهرستاني هستين؟

- با اجازه اتون بچه اصفهانم.

پوزخند گوشه لبم نشست. زير لب زمزمه کردم، خدايا ديگه دارم شک مي کنم! چرا سرنوشت من به اصفهان گره خورده؟ اون از داريوش! اون

از ماه عسلم! حالا اينم از پناه دهنده ام! بيتا که ديد چيزي

نمي گم گفت:

- سپيده برام گفت که چي شده. واقعاً با اينجور مردا سر کردن خيلي سخته. خيلي کار خوبي کردي که اومدي از خونه بيرون. اگه مي موندي فکر

مي کرد کار خوبي کرده و به رفتارش ادامه مي داد.

به زور لبخندي زدم و گفتم:

- حق با شماست.

هنوز نمي تونستم باهاش احساس صميميت کنم، با اينکه خيلي دختر خونگرم و مهربوني به نظر مي يومد. بيتا با يه سيني از آشپزخونه بيرون

اومد و در همون حال گفت:

- با من راحت باش. شما چيه؟ من تو هستم.

لبخندم بي اراده بود، گفتم:

- خيلي خب باشه.

وقتي نشست با ديدن سيني غذا شرمنده گفتم:

- واي بيتا جون چرا زحمت کشيدي ؟

- پيش خودم گفتم شايد شام نخورده باشي. منم اون چيزي که از سر شب مونده بود واست گرم کردم. شرمنده ديگه.

با ديدن قورمه سبزي خوش آب و رنگش ياد قورمه سبزي که خودم درست کرده بودم افتادم، ياد باربد ، حرفاش ... و در اخر کتکي که ازش

خوردم ... آهي کشيدم و گفتم:

- زحمت کشيدي ولي من سيرم. به اندازه کافي کتک خوردم.

خنديد و با لحن شوخي گفت:

- اون سهم خودت بوده. بيا واسه بچه ات بخور. اين طفل معصوم چه گناهي کرده؟

راست مي گفتف اين بچه چه گناهي کرده بود؟!! دستي روي شکمم کشيدم و ناليدم :

-کوچولوي من!

براي اينکه از اون حال و هوا خارجم کنه سريع گفت:

- بيا بيا جلو بخور.

خيلي گرسنه بودم، ولي غذا از گلوم پايين نمي رفت. به زور آب چند لقمه از قرمه سبزي هاي خوشمزه رو فرو دادم. متوجه نگاه بيتا شدم که

روي صورتم خشک شده بود. وقتي فهميد نگاهش ميکنم خودش رو جلو کشيد و کنارم نشست. در همون حال به آرومي دستي روي صورتم

کشيد که صداي آخم بلند شد. اشک توي چشمش حلقه زد و گفت:

- واي خداي من! آخه بي انصافي تا چه حد؟ الهي دستش بشکنه. اينقدر نفهمه که حاليش نمي شه تو حامله اي؟

بغض گلوم رو گرفت و اشکهام روي صورتم ريختن. باز دلم براي خودم سوخت. در همان حال گفتم:

- بار اول بود که همچين کاري مي کرد. اصلاً بار اولي بود که توي دوران تاهلش لب به الکل مي زد. امشب مثل حيوونا شده بود! واي خدا جون

وقتي کاراش يادم مي افته ...

بيتا بغلم کرد و گفت:

- بهش فکر نکن عزيزم. اونم تو حال خودش نبوده نفهميده. خودش بعداً مي فهمه که چه اشتباهي کرده.

اشکامو پاک کردم و به زور لبخند زدم:

- ببخشيد بيتا جون. شب تو رو هم خراب کردم.

- ديگه از اين حرفا نزن. پس دوست به چه دردي مي خوره؟ البته اگه منو به عنوان دوست قبول داشته باشي.

کم کم داشت يخ بينمون شکسته مي شد و اينو مديون رفتار بي تکلف بيتا بودم. دستشو گرفتم و گفتم:

- معلومه که قبولت دارم. تو امشب ناجي من شدي. من بزرگواري تورو هيچ وقت فراموش نمي کنم.

بيتا با خنده وسايل شام رو جمع کرد و با دو چايي و يک کيسه يخ برگشت. وقتي نگاه حيرون منو ديد گفت:

- بايد صورتتو کمپرس يخ کنم، وگرنه فردا ديگه نمي شه نگاهش کرد. سياه سياه مي شه. هر چند که همين حالا هم کبود شده .

خودم اصلا يادم نبود، وقتي يخ رو آروم روي گونه م گذاشت گفتم:

- خيلي ازت ممنونم.

- خواهش مي کنم. حالا صاف بشين و تکون نخور.

به دستورش عمل کردم و اون شروع کرد با کيسه صورتم رو ماساژ دادن. در همون حال گفت:

- کنار شقيقه ات چرا باد کرده؟

با ناراحتي گفتم:

- وقتي زد توي صورتم سرم خورد به ديوار و اينطوري شد.

با تاسف فراوون همراه با نچ نچ سرشو تکون داد و گفت:

- واقعاً آدم تو کار بعضيا مي مونه. ببينم حالا صبح که بيدار شه ببينه تو نيستي چي کار مي کنه؟

- اولا که فکر نکنم يادش بياد چي کار کرده! وقتي مي بينه من نيستم فکر مي کنه رفتم دانشگاه، براي خوردن صبحونه به آشپزخونه نمي ره

چون تنهايي خوردن رو دوست نداره. شب که برگرده و ببينه من نيستم، يه گشتي توي خونه مي زنه، اولين جا هم آشپزخونه است، با ديدن

قابلمه غذاي دست نخورده و ميز غذاي آماده که ديشب چيده بودم شايد يادش بياد چي کار کرده. يادش هم نياد کلي نگران مي شه و اول زنگ مي

زنه خونه مامان اينا و بعد از اون به سپيده زنگ مي زنه که مي دونم سپيده جوابشو نمي ده ... بعد خودش راه مي افته دنبالم و هر جا که به

ذهنش برسه رو مي گرده ... خلاصه که مي دونم شهر رو به هم مي ريزه ...

خنديد و گفت:

- چه خوب شناختيش!

- خب بيشتر از سه ساله که دارم باهاش زندگي مي کنم.

- حالا از اون بگذريم. حرف زدن درباره مردا هيچ فايده اي نداره. از خودت بگو رزا جون. چند سالته؟

- مگه سپيده بهت نگفته ؟

- راستشو بخواي من تا همين امشب اصلاً نمي دونستم که سپيده يه دختر خاله داره.

- جدي؟

- باور کن. آخه سپيده دختر تو داريه. منم به خاطر همين خيلي دوسش دارم. حالا خودت بگو.

- من بيست و سه سالمه.

- هم سن خودمي. دانشجويي؟ يا وقتي ازدواج کردي درسو گذاشتي کنار؟

پوزخندي زدم و گفتم:

- نه دانشجوي رشته پزشکيم.

کيسه يخو کنار کشيد، با تعجب نگام کرد و گفت:

- جدي؟

- آره بهم نمي ياد؟

- چرا خيلي.

- پس چرا تعجب کردي؟

- به تو مي ياد، ولي به شوهرت نمي ياد که اجازه داده باشه تو دانشگاه بري. مردي که دست بزن داشته باشه افکارش عهد دقيانوسيه!

خنده ام گرفت ، بيتا هم دوباره مشغول کارش شد. گفتم:

- خود باربد توي قبول شدن من تو دانشگاه نقش زيادي داشت. بعدشم من سال اول بودم که اومد خواستگاريم. ديگه دليلي نداشت که مخالفت

کنه.

- واقعاً خودش توي درسا کمکت مي کرد؟

- آره آخه من اون سال افت کرده بودم و به يه کمک احتياج داشتم.

چشمکي زد و گفت:

- پس قضيه عشق و عاشقي بوده!

از قيافه اش خنده ام گرفت. چه فکرا مي کرد، درسته که يه علاقه اي به وجود اومده بود اما نه به اون شدتي که بيتا تو ذهنش ساخته بود ...

حذفو عوض کردم و گفتم:

- حالا نوبت توئه. تو از خودت بگو.

- منم بيست و سه سالمه. بچه اصفهانم. رشته ام مديريت صنعتيه. کارشناسيمو اصفهان گرفتم اما ارشد تهران قبول شدم و اينه که الان اينجام

...

- خيلي خوبه. حسابي موفقيا ...

خنديد و گفت:

- دختر وقتي بيکار باشه جز درس خوندن کاري نمي تونه بکنه ...

- کجا با سپيده آشنا شدي؟!

- توي اصفهان ... رفته بودم خونواده ام ببينم ... با سپيده توي پارک آشنا شدم ... اومده بود ورزش کنه ... نشستيم کنار هم و از هر دري حرف

زديم ... اينقدر صميمي شديم که با اصرار يه روز دعوتش کردم خونه مون ... اونم يه روز منو دعوت کرد ... هر بار مي رم اصفهان بهش سر

مي زنم ... اخلاق خيلي خوبي داره!

وقتي حرفش تموم شد، سيني چايي رو جلو کشيد، کيسه يخ رو کنار گذاشت و گفت:

- خسته نيستي؟

خميازه اي کشيدم و گفتم:

- چرا اتفاقاً خيلي احساس خستگي ميکنم.

- منم خسته شدم. خوابمم گرفته. چاييتو بخور تا بريم لالا ...

هر دو توي سکوت چايي خورديم و هر دو توي افکار خودمون غوطه خورديم ... بعد از خوردن چايي با راهنمايي بيتا وارد تنها اتاق خونه اش

شدم ... يک تخت کنار اتاق بود و يک دست رخت خواب هم کف اتاق انداخته شده بود. بيتا که پشت سرم بود، پرسيد:

- لباس راحت همرات هست؟ يا بدم بهت؟

چرخيدم و گفتم:

- نه نيازي نيست ... توي ساکم هست ...

به دنبال اين حرف به سمت اسکم که کنار اتاق بود رفتم و يه دست بلوز و شلوار راحت بيرون آوردم. بيتا از اتاق بيرون رفت که راحت باشم.

لباسم رو که عوض کردم صداش زدم. با يه بطري آب وارد اتاق شد. خواستم به سمت رخت خواب کف اتاق برم که بازومو گرفت و گفت:

- خانمي جاي شما روي تخت خوابه نه اين وسط .

سريع گفتم:

- نه من عمراً جاي تو رو اشغال نمي کنم.

- اشغال چيه؟ تو مهمون مني. بايد اون بالا بخوابي وگرنه دلخور مي شم.

باز خواستم اصرار کنم که به زور دستمو کشيد کنار تخت و نشوندم روي تخت ... خنده ام گرفت و گفتم:

- آخه ...

- آخه بي آخه. بگير بخواب.

ناچاراً پاهامو روي تخت دراز کردم ... ميخواستم بخوابم اما نمي شد. افکار مختلف داشتن مغزمو سوراخ مي کردن، نمي دونستم زندگيم قراره

از اين به بعد چه جوري پيش بره؟!! آيا حرمتي که شکسته بود اجازه مي داد بازم مثل قبل با باربد زندگي کنم؟!! اين چيزي بود که آزارم يم داد

وگرنه خود سيلي که تا دو سه روز ديگه جاش خوب مي شد ... هيچ وقت دوست نداشتم توي زندگيمون حرمتي شکسته بشه ... اما باربد به

راحتي شکستش ... بيتا که منو بلاتکليف ديد همينطور که کش موهاشو باز مي کرد گفت:

- چي مي خواي دختر خوب؟ راحت نيستي؟

مي خواستم ازش چيزي بخوام، ولي خجالت مي کشيدم. نمي خواستم پيش خودش بگه دختر خاله سپيده چقدر پروئه، يه ذره تو روش خنديدم هم

جامو گرفت هم دستور صادر مي کنه! ولي اگه نمي گفتم هم تا صبح خوابم نمي برد. بيتا که متوجه دو دليم شده بود، با اخم گفت:

- از قيافه ات پيداست مي خواي تعارف کني ... مي زنمتا رزا! حرفتو بزن ديگه ...

با من و من گفتم:

- بيتا جون ... تو توي خونه ات قرص خواب هم داري؟

با چشم گرد شده گفت:

- قرص خواب واسه چي؟

- اگه نخورم تا صبح خوابم نمي بره و فکراي بيخود مي کنم. بعدش هم کارم به تيمارستان مي کشه.

- خدا نکنه. ولي ديوونه تو بارداري ... اين قرصا براي جنينت ضرر داره ...

- خوب چي کار کنم! بايد بخوابم ... اما خوابم نمي بره ...

سرشو تکون داد و گفت:

- من يه عرق گياهي دارم، مخصوص اعصاب و خوابه ... مامانم بهم داده که وقتي اعصابم قاراشميش مي شه بخورم راحت بخوابم ... معجزه

مي کنه! الان براي توام يه استکانشو مي يارم ...

برام مهم نبود چي بخورم ... فقط مي خواستم بخوابم ... بيتا خيلي زود با يه استکان مايع بي رنگ برگشت ... گرفتم و بدون اينکه بوش کنم يه

نفس خوردم ... طعم زهرمار مي داد ... بيتا با ديدن قيافه درهمم گفت:

- يه کم تلخه ...اما اثرش فوق العاده است ... حالا راحت بخواب ...

از تشکر کردم و دراز کشيدم ... بيتا چراغ اتاق رو خاموش کرد و دراز کشيد. هر دو سکوت کرده به سقف خيره شده بوديم.ياد گوشيم افتادم و

اينکه فردا باربد حتما زنگ مي زنه، نيم خيز شدم و از کيفم که کنار پايه تخت بود درش آوردم و خاموشش کردم ... بيتا نگام کرد اما بازم چيزي

نگفت ... چقدر مديونش بودم که سکوت کرده ... به اين آرامش نياز داشتم ... نيم ساعتي سر جام غلت زدم تا اينکه داروي بيتا اثر کرد خواب

مهمون چشمام شد ...

صبح با نوازش دستاي شخصي چشم باز کردم. آفتاب تو اتاق پهن شده بود و چشمم رو مي زد. با کنجکاوي به سمت شخصي که با مهربوني

موهامو لمس مي کرد نگاه کردم و با ديدن سپيده يهو خواب از سرم پريد و سيخ نشستم. با فرياد کشيدمش توي بغلم و سر و صورتش رو غرق

بوسه کردم. سپيده با خنده اي زورکي گفت:

- هوي دختر پر تفم کردي. ولم کن حالا کبود مي شم.

با خنده ولش کردم و گفتم:

- تو اينجا چي کار مي کني؟

- اومدم که تو رو از خواب خرسيت بيدار کنم.

- دست شما درد نکنه! آرمين رو چي کار کردي؟

- گذاشتمش رو گاز که بپزه تا من برگردم.

از جا بلند شدم و راه افتادم سمت در اتاق و گفتم:

- مثل آدم که بلد نيستي جواب بدي! اما بيشعور من خيلي دلم برات تنگ شده بود.

داد کشيد:

- کجا حالا؟

- دستشويي! آدم از خواب که بيدار مي شه قضاي حاجت داره ... توام بيا بيرون.

هر دو با هم از اتاق خارج شديم. بيتا مشغول درس خوندن بود. با ديدن ما سرش رو از روي کتاب بلند کرد و گفت:

- سلام خانوم خوابالو! مي دوني ساعت چنده؟

بي اراده نگاهي به ساعت مچي نقره اي و ظريفم انداختم. ساعت يازده و نيم بود. با حيرت گفتم:

- واي من چقدر خوابيدم!

- با اون معجوني که من ديشب دادم تو خوردي، نبايد بيشتر از اين ازت انتظار داشت. حالا برو دست و صورتت رو بشور و بعد بيا صبحونه ات

رو بخور.

وارد دستشويي شدم و دست و صورتم رو شستم. وقتي خودمو تو آينه ديدم، وحشت کردم. طرف راست صورتم کامل کبود شده بود و سبز رنگ

مي زد. نيمي از لبم هم متورم و خون مرده شده بود. شقيقه ام هم ورم کرده و سياه شده بود. باورم نمي شد که به اين روز افتاده باشم. فکر مي

کردم جاش مثل همون سيلي که از داريوش خوردم خيلي زود برطرف مي شه، ولي اون سيلي کجا و اين کجا؟! که کم از مشتم نبود. نگاه از

خودم توي آينه گرفتم و از دستشويي خارج شدم. سپيده با سيني صبحونه از آشپزخونه بيرون اومد و گفت:

- بيا بشين دختر گلم که مي خوام صبحانه توي اون حلقت بکنم.

- واي نه سپيده باور کن اشتها ندارم.

سيني رو گذاشت روي زمين، دستمو کشيد و گفت:

- بيخود! بيا بشين ببينم. تو زندگيت فقط ناز کردنو ياد گرفتي. اگه کشتن گربه دم حجله رو از من ياد گرفته بودي وضع و روزت حالا اين نبود.

به زور منو کنار خودش نشوند و لقمه لقمه صبحانه رو تو دهنم گذاشت. يادم به باربد افتاد، اونم خيلي وقتا خودش لقمه توي دهنم مي ذاشت.

دلم براش تنگ شده بود، دلخور بودم اما نه اونقدري که يادم بره چقدر دوسش دارم! ميل به صبحونه نداشتم اما به زور سپيده داشتم ميخوردم،

وقتي همه اش رو با زور خوردم يهو سپيده زير گريه زد و منو کشيد تو بغلش. اينقدر حرکتش ناگهاني بود که هم من گريه ام گرفت و هم بيتا

کتابشو به طرفي پرت کرد و بغضش ترکيد. سپيده همونطور با گريه گفت:

- عوضي آشغال! رزا ... رزا جونم ازش طلاق بگير. به خدا اين باربد آدم نيست. ازش جدا شو بيا پيش خودم، اصفهان. ببين نامرد چيکارت

کرده! عوضي مي ره حالشو مي کنه و مستيشو سر تو خالي مي کنه؟

وسط گريه يهو خنده ام گرفت و گفتم:

- خوبي سپيده؟ به خاطر يه سيلي ازش جدا شم؟! اولا که باربد مرد زندگي منهف منم خيلي دوسش دارم اينو ديگه بايد تا الان فهميده باشي، دوما

حالا که من ديگه تنها نيستم. اين بچه رو چي کار کنم؟ من که نمي تونم اونو از خودم جدا کنم.

داد سپيده بلند شد:

- بچه چيه ديوونه؟ اين يه جنين چهار ماهه اس! خب سقطش مي کني و بعد هم خلاص مي شي.

با وحشت گفتم:

- زده به سرت؟!!! اين حرفا چيه؟! طلاق بگيرم بچه مو هم سقط کنم ... بعد تا اخر عمر بشينم يه گوشه زار بزنم ... دستي دستي خودمو بدبخت

کنم! ديگه چي عزيزم؟

سپيده آهي کشيد و گفت:

- مي خواستم مطئن باشم که واقعا باربد رو دوست داري ... الان ديگه مطمئن شدم، چون تو هيچ علاقه اي به بچه داشتي اما اينجوري داري از

بچه باربد و خود باربد دفاع مي کني. باشه تو درست مي گي، بايد بموني سر زندگيت، اما حق نداري به اين راحتي ها برگردي. باربد بايد تعهد

بده. اونم تعهد کتبي که اگه يه بار ديگه دست روي تو بلند کرد تو مي توني ازش طلاق بگيري و بچه ات رو هم ازش بگيري.

خنده ام گرفت باز ... گفتم:

- باربد ديگه از اينکارا نميکنهف همينطور که تو اين سه سال نکرده بودم ... اما به خاطر گل روي تو که به خاطر من کوبيدي از اصفهان

اومدي اينجا چشم!

سپيده پشت چشمي نازک کرد و گفت:

- حالا پاشو کاراتو بکن بريم.

چشمامو گرد کردم وگفتم:

- کجا؟

- دکتر.

- دکتر براي چي؟

- اول براي اينکه مطمئن بشيم بچه ات سالمه. دوم به خاطر اينکه از سرت عکس بگيريم. سوم به خاطر اينکه يه دوايي چيزي بگيريم صورتت

زودتر خوب شه. آخر هم بريم پزشکي قانوني برگه طول درمان واسه ات بگيرم تا در آينده يه مدرک ازش داشته باشي.

حرفاش همه منطقي بود، پس مطيع از جا بلند شدم و به اتاق رفتم و لباسامو عوض کردم.

به تشخيص دکتر هم بچه سالم بود و هم مادر بچه. پزشک قانوني هم بعد از معاينه برام ده روز طول درمان نوشت. سپيده تموم مدت حرص مي

خورد و فحش به باربد مي داد. عجيب بود که با وجود وضعيت پيش اومده دوست نداشتم سپيه به باربد توهين کنه ... اما چيزي هم نمي شد بهش

بگم چون عصبي تر مي شد.

موندنم خونه بيتا خالي از دردسرم نبود ... مهم ترينش اين بود که مامان تا شب از نبودم مطلع مي شد و کلي دلواپسم مي شد. وقتي به سپيده و

بيتا گفتم هر دو با من هم عقيده بودن ولي مونده بوديم چطور به مامان خبر بديم. اصلاو ابدا نمي خواستم خونواده ام چيزي از مشکلم بفهمن.

نمي خواستم باربد از چشمشون بيفته! هر سه نشسته بوديم فکر مي کرديم چه جوري خبر به مامان بديم که بيتا گفت:

- من يه فکر خوب دارم. بهتره که رزا زنگ بزنه خونشون و بعد به مامانش بگه که دارن با دوستاش مي رن مسافرت.

سپيده عاقل اندر سفيهانه نگاش کرد و گفت:

- بيتا مخت عيب کرده؟ اونوقت خاله نمي گه عقلت کمه توي ماه چهار حاملگي مي خواي با دوستات بري مسافرت؟

يه کم فکر کردم و گفتم:

- سپيده زنگ مي زنم خونه و به مامان مي گم با باربد حرفم شده و اومدم خونه يکي از بچه ها. بعدش هم مي گم قراره با اونا بريم چند روزي

شمال و اگه باربد بهش زنگ زد نگه که از من خبر داره. اينطوري مامان قبول مي کنه.

- والله من نمي دونم بايد چي بگم؟ خودت بهتر مامانت رو مي شناسي، ولي به نظر من حالا که راستشو مي خواي بگي اصلاً نگو مي خواي

بري مسافرت. بگو همين جا مي موني.

به سمت تلفن رفتم و گفتم:

- اين کار بهتر هست ولي اگه بگم خونه دوستم مي مونم گير مي ده مي خواد بياد اينجا منو ببينه و بعد ممکنه باربد دنبالش بياد و بفهمه من

اينجام. يا خود مامان آدرسو بهش بده و مهم تر از همه اينکه صورت منو توي اين شکل و روز مي بينه و مي فهمه قضيه از چه قرار بوده.

- خب آره اينم هست.

- پس من همون مي گم مي رم مسافرت.

گ بعد از اين حرف گوشي تلفن رو برداشتم و رو به بيتا گفتم:

- با اجازه بيتا جون.

بيتا اخمي کرد و گفت:

- خجالت بکش!

خنديدم و شماره خانه رو گرفتم. بعد از دو بوق گوشي رو برداشت:

- الو بفرماييد.

- سلام ماماني.

- سلام عزيزم خوبي دخترم؟

- خوبم مامان شما خوبي؟ بابا و رضا چطورن؟

- همه خوبن سلام مي رسونن.

- سلامت باشن.

- باربد چه طوره؟

- احتمالاً خوبه.

مامان با لحن خنده داري گفت:

- وا ! چرا احتمالاً؟

- راستش مامان...

لحن من زنگ خطر رو براي مامان به صدا در آورد. با ترديد گفت:

- چيزي شده رزا؟

- راستش مامان نگران نشي ها ...

- دِ مثل آدم حرف بزن ديگه بچه!

- چيزي نشده مامان من و باربد يه خورده با هم بحثمون شده.

- واي خاک تو سرم. چرا؟

- هيچي سر يه موضوع کوچيک.

- حالا حالت خوبه؟

- آره مامان چيزي نشده که .... اما... من الان خونه يکي از بچه هام. مي خوام براي اينکه باربد يه خورده تنبيه بشه ازم بي خبر بمونه.

- خب مامان چرا خونه دوستت؟ بيا اينجا خونه خودمون. اينطوري که خيلي بهتره. بيا اينجا قشنگ تعريف کن ببينم چي شده. اصلاً ارزش اينو

داشته که خونه زندگيتو ول کني و قهر کني؟

- نه مامان جون من اينجا راحت ترم. به خصوص که قراره با بچه ها يه چند روزي بريم شمال ويلاي اونا.

صداي مامان شبيه جيغ شده و گفت:

- رزا حالت خوبه؟ مي خواي با اين وضعت بشيني توي ماشين و بري مسافرت؟

- مامان مجبورم. براي روحيه ام خيلي خوبه. بعدش هم آروم مي ريم چيزيم نمي شه.

- لازم نکرده. پاشو بيا همين جا اگه باربد سراغتو گرفت نمي گم که اينجايي.

- نه مامان نمي خوام بيخود بابا و رضا رو ناراحت کنم.

- يعني چي؟ خب ناراحت بشن! پاشو بيا اينجا ببينم چي شده .

- مامان جان ازتون خواهش مي کنم.

- رزا برات خوب نيست. چرا اينقدر خيره سري تو دختر؟

- من مواظب خودم هستم.

- نمي دونم بايد به توي کله شق چي بگم.

- چيزي لازم نيست بگين. فقط واسم دعا کنين و بگين برو به سلامت.

مامان هنوزم ترديد داشت، اما بهم اعتماد هم داشت. براي همين هم گفت:

- خيلي خب برو به سلامت، ولي رزا تو رو به جون مامان مواظب خودت باشيا.

- چشم قربونت برم الهي. حواسم هست.

- تو دست انداز نرينا!

- باشه.چشم.

- تو آب نريا!

- چشم چشم چشم.

- چشمت بي بلا منو از خودت بي خبر نذار.

- بازم چشم. راستي مامان اگه باربد زنگ زد يا اومد اونجا بگين از من هيچ خبري ندارين. يه ذره هم دعواش کنين تا بترسه خب؟

- چشم خودم بلدم. ولي اول بگو جريان چي بوده ... شما که دعوا نداشتين با هم ...

- قربونتون برم الهي! هنوزم نداريم ... يه چيز جزئي بود ... اما مي خوام ديگه تکرار نشه، براي همينم تصميم گرفتم تنبيهش کنم ...

- نمي گي چي شده؟

- گفتن نداره آخه مامان من ... يه چيز مسخره ...

- مطمئني جدي نيست؟

-بله مطمئنم ...

- خيلي خوب ... صلاح مملکت خويش خسروان دانند ... اما مراقب خودت باش. کاري نکن که شرمنده باربد بشم. خيلي هم بيخبرش نذار ... گناه

داره بچه م ...

خنديدم و گفتم:

- چشم ... من ديگه برم بچه ها منتظرن. شما کاري نداري؟

- نه عزيزم ديگه سفارش نکنم ها.

- چشم فعلاً خداحافظ.

- به سلامت.

گوشي رو گذاشتم و با سپيده و بيتا نفسي راحت کشيديم. سپيده گفت:

- خب اين از خاله. حالا مي ريم سراغ دانشگاهت.

- اُخ ... اينم شده قوز بالا قوز.

- تو که نمي توني بري دانشگاه. به دو دليل.

بيتا ادامه داد :

- اول به دليل اينکه صورتت خيلي ضايع اس. دوم به خاطر اينکه باربد صد در صد مي ياد دم دانشگاه.

- حق با شماست. پس تا يه هفته دانشگاه تعطيله.

- حالا بيخيال همه اينا پاشين به فکر ناهار باشيم که گرسنه مي مونيم.

با خنده گفتم:

- نهار مهمون من. بريم بيرون.

سپيده با اخم گفت :

- با اين ريختي که آقا باربد براي تو ساخته نمي تونيم دو قدم بريم اونورتر. چه برسه به رستوران!

راست مي گفت! يادم رفته بود صورتم چقدر بي ريخت شده! گفتم:

- خب زنگ مي زنيم برامون بيارن.

سپيده روي زمين ولو شد و گفت:

- خب حالا که اينطوريه باشه، ولي گفتي مهمون توها.

- خيلي خب خسيس.

خنديد و گفت:

- رفتم اصفهان خسيس شدم.

بيتا کتابي به طرفش پرت کرد و گفت:

- غلط کردي که اصفهانيا خسيسن.

سپيده نشست و گفت:

- آره خب حق با توئه زياد هم خسيس نيستن. يعني اين پيشرفته هاشون خيلي خيلي هم ولخرجن، مثل آرمين. ولي واي و امان از دست اون

قديمي هاشون! يعني آخر خساستن.

بيتا لبخندي زد و گفت:

- آره حرفتو قبول دارم، ولي توي همين تهران هم من خيلي ها رو ديدم که از خسيسي دست اون اصفهاني اصيلا رو از پشت بستن. توي

اصفهان وقتي واسه يکي مهمون مياد يه سفره براش پهن مي کنن از اين سر تا اون سر خونه ولي اينجا توي تهران يه بشقاب غذا مي ذارن

روي اپن براي همه مي گن سلف سرويسه! بفرماييد تورو خدا تعارف نکنين . خوب آخه مسلمون چيو بايد بخوريم؟ اينو من بخورم يا تو که

صاحبخونه اي؟

من و سپيده خنده مون گرفت و سپيده گفت:

- اي بابا دلت خيلي پره ها بيتا! همه عالم و آدم دارن مي گن اصفهانيا خسيسن. بعدش هم تو اومدي خونه من، من برات سلف چيدم؟! کثافت بي

چشم و رو ...

اجازه صحبت به بيتا ندادم و گفتم:

- بابا شما چي کار دارين کي خسيسه کي نيست؟ به ما چه! ما خودمونو مي بينيم. حالام بيتا زنگ بزن تا نهار رو بيارن. من که شماره

رستوراناي اين دور و بر رو نمي شناسم.

بيتا گوشي رو برداشت و زنگ زد غذا رو سفارش داد ...

اون روز غذا رو همراه با خنده و شوخي خورديم. گوشيمو هم روشن کرده بودم به خاطر مامان، باربد ده باري زنگ زد ولي جواب ندادم.

نزديک هاي ساعت نه شب بود که مامان به گوشيم زنگ زد. خنده روي لبم ماسيد. مي دونستم حتماً يه خبري شده! گوشي رو برداشتم و جواب

دادم:

- جانم بفرماييد؟

- سلام رزا جان ...

- سلام مامان گلم ...

- رزا مامان رسيدين؟ حالت خوبه سالمي؟ بچه ات خوبه؟

با خنده گفتم:

- بله مامان خوبم. باور کنين سالم سالمم.

- رزا زنگ زدم بگم که باربد يه ساعت پيش اومد اينجا. نمي دوني با چه وضعي!

- با چه وضعي؟

- هيچي آشفته آشفته. اومد و گفت به رزا بگين بياد بريم خونه. من الکي خودمو زدم به اون راهو گفتم: وا رزا که اينجا نيست. گفت مگه مي

شه؟ رزا جز اينجا جايي نمي ره. گفتم: مگه چيزي شده که تو ازش خبر نداري؟ يعني نمي دوني همسر باردارت کجاس؟ روي مبل وا رفت و

گفت که با هم بحثتون شده و تو هم گذاشتي رفتي. بعد هم خواهش کرد که اگه توي خونه هستي بذاريم تو رو ببينه. ولي من کلي باهاش بحث

کردم و گفتم که تو اينجا نيستي و اگه بلايي سر تو بياد روزگارش رو سياه مي کنم.

- خب بعدش چي شد؟

- هيچي تا وقتي خودش همه جا رو نگشت مطمئن نشد. کلي شانس آوردم که رضا و فرهاد خونه نبودن. وگرنه معلوم نبود که چي مي شد.

- به بابا گفتين؟

- هنوز نه، ولي بايد بهش بگم. چون ممکنه سراغ اونم بره.

- يه جوري بگو که هول نکنه ها.

- باشه، ولي رزا يه چيز ديگه هم هست.

- چي مامان ؟

- خوب نيست که آدم چند روز از شوهرش فرار کنه. کلي واست حرف در مي يارن. حداقل يه زنگ بهش بزن ولي نگو که کجايي.

- نه مامان هرگز اين کارو نمي کنم. بذار يه خورده بترسه حقشه.

- رزا اگه به کلانتري خبر داد چي؟

توي فکر فرو رفتم. حق با مامان بود. اگه اين کار رو مي کرد اصلاً به نفعم نبود، ولي از طرفي خود باربد هم مقصر بود و امکانش بود که از

ترسش به کسي خبر نده. مامان گفت:

- حالا چي کار مي کني؟

- نمي دونم چي کار کنم.

- رزا بهتره بياي همين جا ما هم بهش مي گيم که تو اينجايي، ولي فعلاً نمي خواي ببينيش.

- نه مامان اون اگه بفهمه من اونجام ديگه دست بردار نيست.

- در هر صورت اينطوري هم درستش نيست.

- مي دونم ولي ديگه عقلم به جايي قد نمي ده!

- من که مي گم اون به اندازه کافي تنبيه شده. فردا برگرد خونه.

سريع گفتم:

- نه مامان نه!

- اي بابا! همينجوري مي خواي آتيش بزني به زندگيت؟! اومديم و فردا گفت زني که چند روز بي خبر بذاره از خونه بره ديگه قابل اطمينان نيست

... اونوقت مي خواي چي کار کني؟

حرفاي مامان همه اش درست بود ... گفتم:

- خودمم گيج شدم. بالاخره تا صبح يه فکري مي کنم.

- باشه منو هم بي خبر نذار.

- چشم.

- چشمت بي بلا. حالا کاري نداري؟

- نه مامان جون سلام برسونين.

- سلامت باشي مواظب خودت و بچه ات باش.

گوشي رو که گذاشتم، حسابي به فکر فرو رفتم. سپيده گفت:

- چي شد؟ خاله چي گفت؟

با درماندگي به سپيده نگاه کردم و همه چيز رو براش تعريف کردم. بيتا و سپيده هم توي فکر فرو رفتن. حرفاي مامان کاملاً منطقي بود. بيتا

گفت:

- بايد با شوهرت تماس بگيري، ولي بگو حالا حالا ها خونه نمي ري.

به سپيده نگاه کردم تا نظر اونو هم بدونم. سپيده گفت:

- بهش يه زنگ بزن. فکر نکنم اون باهات تندي کنه. احتمالاً تا الان فهميده که چي کار کرده و کلي هم نگرانته، ولي بهش بگو نمي ري خونه تا

آدم بشه.

- الان بزنم؟

- نه بذار فردا بزن. بذار يه خورده ديگه هم حرص بخوره.

- باشه موافقم.

سپيده از جا بلند شد و شروع کرد به قر دادن و تو همون حالت گفت:

- بابا بي خيال هر چي مرده. امشبو خوش باش. همه اشون گند اخلاقن. حالا بلند بگو مرگ بر هر چي جنس مذکره. هورا!

از رقص سپيده من و بيتا دلمون رو گرفته بوديم و مي خنديديم. درست مثل پيرزنايي مي رقصيد که توي عروسي نوه اشون مي رقصن. اون شب

اينقدر خنديدم که نگراني از دلم پر زد. آخر شب هم سه نفري کنار هم و روي زمين خوابيديم.

گوشي رو توي دستم جا به جا کردم و گفتم:

- شايد الان سر کار باشه.

سپيده چهره در هم کشيد و گفت:

- اَه ... بايد خيلي بي احساس باشه که توي اين وضعيت پاشه بره سر کار!

حق با سپيده بود. با ترس شماره موبايلش رو گرفتم. سپيده سريع گوشيو از دستم کشيد و زد روي آيفون و دوباره پسم داد ... بعد از چهار بوق

صداي خسته اما هيجان زده باربد تو گوشي پيچيد:

- رزا... رزا عزيزم ... خودتي؟

دلم براي صداش هم تنگ شده بود ... صداي جذاب و بم و خواستنيش ... جلوي احساساتم رو گرفتم و سعي کرد سرد برخورد کنم، گفتم:

- انتظار داشتي کي باشه؟ توهمت؟

- عزيز دلم ... تو کجايي آخه؟

- به اونش کاري نداشته باش. فقط زنگ زدم که بگم من حالا حالا ها بر نمي گردم. تو بايد به خودت بياي. لطف کن اينقدر دنبال من نگرد.

- رزا ... عزيزم ببخشيد. من مي دونم که مقصرم ... ولي باور کن دست خودم نبود.

- آهان پس يادتون اومده که چه غلطي کردين ... بله مي دونم دست تو نبوده، دست اون زهرماري بود که کوفت کرده بودي!

چند لحظه اي ساکت شد و بعد گفت:

- رزا... رزا برگرد خونه. اينجا بي تو سوت و کوره.

- بذار باشه. تو احتياج به اين سکوت داري.

- رزا من از ديشب تا حالا هر جا که به فکرم رسيد دنبالت گشتم. به خدا داغون شدم رزا ...

- اگه نگرانم بودي که روم دست بلند نمي کردي.

- رزا من که گفتم ببخشيد. باور کن ديشب وقتي ديدم نيستي و وضعيت خونه رو ديدم تازه يادم افتاد چه غلطي کردم ... وگرنه صبح که هيچي يادم

نبود ... فقط متعجب بودم که چرا روي کاناپه خوابيدم ... رزا به خدا من شرمنده ام ... اصلا نمي دونم چرا همچين غلطي کردم. قول مي دم ديگه

هيچ وقت تکرار نشه ... هيچ وقت ...

- نيازي به عذر خواهي تو ندارم و همينطور هم که گفتم حالا حالا ها بر نمي گردم.

آهي کشيد و گفت:

- عزيزم تو توي وضعيتي نيستي که بخواي قهر کني.

منظورش رو فهميدم، ولي براي اينکه خودش اعتراف کنه پرسيدم:

- مگه من چمه؟

- خانوم من تو بارداري!

با حرص خنديدم و گفتم:

- خوبه مي دوني و اون کارو کردي! اگه بچه ام سقط شده بود چي؟

با صدايي آروم گفت:

- خدا نکنه!

خونم به جوش اومد و داد کشيدم:

- خدا نکنه؟ اگه مي کرد چي؟ تو اصلاً فهميدي که پريشب چه غلطي کردي؟

سکوت کرد و چيزي نگفت. سپيده ليواني آب به دستم داد و اشاره کرد که آروم باشم، ولي نمي تونستم. يهو بغضي که به سختي تو گلو خفه اش

کرده بودم سر باز کرد و با هق هق گريه گفتم:

- تو آدم نيستي! اگه بودي اونجوري با زن باردارت رفتار نمي کردي. اگه بودي تا خر خره زهرمار کوفت نمي کردي و بياي بيفتي به جون زنت.

باربد، ديگه دلم باهات صاف نمي شه. حتي اگه خودت رو بکشي. خيلي دلم مي خواد بيام و دست گلي رو که روي صورتم کاشتي نشونت بدم،

ولي حيف، حيف که حالا حالاها تحمل ديدنت رو ندارم.

صداي باربد پر از درد و پشيموني بود:

- رزا...

- رزا بي رزا. رزا مرد!

داد کشيد:

- خدا نکنه ... اِ!

تو سکوت فقط هق هق کردم، با ناراحتي گفت:

- خيلي خب عزيزم ... هر چي مي خواي به من بگي بگو. فقط برگرد خونه.

مثل بچه ها گفتم:

- نمي خوام.

- رزا ... عزيزم برات توضيح مي دم.

- نيازي نيست. چه توضيحي مي خواي بدي؟! کارت توضيح هم داشت؟

- من مي دونم که اشتباه کردم. اونم يه اشتباه خيلي خيلي بزرگ، ولي تو ببخش.

نمي دونستم چي بگم. شايد حق با اون بود. من بايد به حرفاش گوش مي دادم. وقتي سکوتم رو ديد گفت:

- رزا عزيزم باور کن اون شب حال درستي نداشتم. آخه تمام زحماتم به هدر رفته بود. کلي روي اون نقشه هاي لعنتي کار کردم. نقشه يه برج و

سه تا پاساژ زيرش بود. کار راحتي نبود، ولي من با هر زحمتي بود جفت و جورش کردم. اما همين که به اون مرتيکه گفتم بياد ببينه، اون.... آه

خدا... هر وقت يادم مي افته ديوونه مي شم! اون عوضي از نقشه ها خوشش نيومد و با هم درگير شديم. اونم زد همه رو پاره کرد و رفت.

بعدش... ولش کن. اون شب گفتن نداره. همين قدر بدون که بار آخرم بود. بهت قول مي دم عزيزم. قول مي دم.

با بغض گفتم:

- ولي تو حق نداشتي دق و دلتو سر من خالي کني!

- من شرمنده اتم.

بي مقدمه گفتم:

- پالمر کيه؟

اينقدر جا خورد که تقريباً توي گوشي داد کشيد:

- کي؟

با خونسردي گفتم:

- شنيدي چي گفتم فکر نکنم نيازي باشه که دوباره تکرارش کنم.

- تو ... تو اين اسمو از کجا شنيدي؟

- از خودت.

- از من؟!!

- آره خودت اون شب گفتي.

چند لحظه اي سکوت کرد و بعدش گفت:

- چي مي گفتم؟

- شک داري به خودت؟ يعني تو نمي دوني چي مي گفتي؟

با کلافگي گفت:

- باور کن يادم نيست ... مي شه تو بهم بگي؟

- مي گفتي به پالمر و دار و دسته اش گفتي که منو دوست داري.

دوباره چند لحظه اي سکوت کرد و سپس گفت:

- همين؟

- آره ... باربد پالمر کيه؟ اصلاً اين چه جور اسميه؟

صداي نفس عميقش رو شنيدم. بعد از اون سريع گفت:

- باور کن نمي دونم! اون لحظه که حالت عادي نداشتم. چرت و پرت گفتم لابد.

چون خودمم همينطور فکر مي کردم ديگه دنبال بحثو نگرفتم و گفتم:

- باربد ...

- جانم؟

انگار مي خواستم ناز کنم، خودمم مي دونستم قهر بي فايده است! من باربد رو دوست داشتم ... گفتم:

- من دل چرکين شدم. دست خودمم نيست.

فهميد نرم شدم، براي همينم با صداي فوق العاده ملايمي گفت:

- نکن رزا جان. با خودت اينطور نکن عزيزم. واسه بچه خوب نيست. تو هم بيا عقده هاتو سر من خالي کن، ولي به خودت فشار نيار.

حرفي نزدم. با لحني ملايم گفت:

- بر مي گردي خونه؟

تحت تاثير لحن مهربونش و دلتنگي شديد خودم بي اراده شدم و گفتم:

- فردا !

- چرا همين الان نمي ياي؟ اصلاً بگو کجايي؟ خودم مي يام دنبالت.

- نه فردا مي يام.

خنديد و گفت:

- باشه. مي دونم يه دنده و لجبازي. هر چي که تو بگي، ولي آدرس بده خودم مي يام دنبالت. درست نيست تو با اين حالت با تاکسي بياي. ماشينم

که نبردي عزيزم.

- من با تاکسي اومدم با تاکسي هم بر مي گردم.

- رزا اينقدر لجباز نباش!

اعصابم ضعيف شده بود و خيلي زود عصبي مي شدم. گفتم:

- من همينم که هستم!

سريع فهميد هوا پسه، کوتاه اومد و گفت:

- خيلي خب عزيزم باشه. پس مواظب خودت باش.

- خب.

- رزا دلم خيلي واست تنگ شده!

آه کشيدم، منم دلم براش شديد تنگ شده بود. شايد اگه با هوشياري زده بود توي صورتم ازش کينه به دل مي گرفتم اما همين که يادم مي يومد

توي مواقع هوشياري خيلي هم منطقي و مهربون رفتار مي کنه دلم مي بخشيدش و براش تنگ مي شد ... ادامه داد:

- رزا عزيزم باور کن من خيلي دوستت دارم، ولي اون لحظه حالت طبيعي نداشتم. تقصير خودم نبود.

حقيقت رو مي گفت، اما زبونم تلخ شد و گفتم:

- آره باربد خان. بگو من نبودم دستم بود، تقصير آستينم بود.

سکوت کرد و چيزي نگفت. با لحني خشن گفتم:

- در هر صورت من خودم فردا مي يام. فعلاً کاري نداري؟

- فقط بازم مي گم مواظب خودت باش.

- خب باشه هستم. خدافظ ...

- مي بينمت عزيز دلم ... خداحافظ.

وقتي گوشي رو گذاشتم، چشمامو بستم و نفس عميقي کشيدم. زندگيم هنوزم پايه هاي محکمي داشت فقط بايد يه کم براش از خود گذشتگي

نشون مي دادم. با شنيدن صداي پوف سپيده چشمامو باز کردم و تازه متوجه قيافه بر افروخته اش شدم و خنده ام گرفت. سپيده منفجر شد:

- هر هر و مرگ... زده ناکارت کرده اونوقت با دوتا دوستت دارم، دلم واست تنگ شده، خر شدي؟

سعي کردم جلوي خنده مو بگيرم و گفتم:

- سپيده جونم خواهر گلم من که نمي تونم تا تقي به توقي خورد بگم آ برو که رفتيم، من طلاق مي خوام!

- کي گفت طلاق بگير؟ من مي گم چند روز بمون اينجا تا حالش جا بياد و بدونه، بدون تو خونه اش جهنمم نيست! بفهمه خونه بي زن يعني چي؟

اونوقت تو خيلي راحت مي گي من فردا مي يام خونه.

وقتي مي خواست بگه من فردا مي يام خونه صداشو تو دماغي کرد و اداي منو درآورد. من و بيتا زديم زير خنده و سپيده عصبانيتش بيشتر شد.

گفتم:

- سپيده چرا اينقدر حرص مي خوري؟ من بالاخره بايد برمي گشتم. خب چي کار کنم؟

- هيچي فردا يه دسته گل هم براش بگير و برو دستبوس!

با لبخند گفتم:

- سپيد، اون شوهرمه! من دوسش دارم. اون به من نياز داره. خب دست خودش نبود. يه جورايي هم حق با اونه.

سپيده يک دفعه زد زير گريه و نشست روي زمين. در همون حالت گفت:

- دروغ نگو. تو دوسش نداري! من مي دونم. بعدش هم اگه يه مرد زنش رو بزنه حق داره؟ نخير من

نمي ذارم... نمي ذارم تو مثل يه برده باشي. من باربد رو مي کشم. اون قدر فرشته اي مثل تو رو نمي دونه. اون ... اون ...

بهت زده چند لحظه بهش نگاه کردم، اين چش شد يهو اين وسط؟ در به در باربد که سپيده هنوزم باهاش بد بود! بيتا هم داشت با تعجب به سپيده

نگاه مي کردم، دلم با ديدن هق هقش ريش شد، نشستم کنارش دستو گرفتم و گفتم:

- سپيده تو چرا اينطوري شدي؟ مي گي چي کار کنم؟ خب بگو تا همون کارو بکنم.

سپيده با هق هق گفت:

- تو که عاشقش نيستي؟ هستي؟

با حيرت گفتم:

- سپيده اين چه حرفيه؟ براي تو چه فرقي داره؟

با فرياد گفت:

- جواب منو بده.

دستامو گرفتم بالا و گفتم:

- خيلي خب. خيلي خب! مي گم. تو حرص نخور! من باربد رو دوست داشتم. عاشقش نبودم، تحت تاثير همين حسم باهاش ازدواج کردم. سه ساله

که دارم باهاش زندگي مي کنم، الان شده همه کسم. خيلي خيلي دوسش دارم ...

با غيظ گفت:

- تو عمراً باربد رو به اندازه داريوش دوست نداري!

چپ چپ به سپيده نگاه کردم! اصلا رعايت بيتا رو نمي کرد! زرت حرف خودشو مي زد ... کاملا فهميدم حال خرابش به خاطر چيه! به خاطر

همون رازي بود که همه مي دونستن جز من ولي ديگه برام مهم هم نبود ... يکي دوبار که بهش فکر کردم به اين نتيجه رسيدم که شايد

داريوش همه حرفايي که به من زده دروغ بوده باشه! شايد هيچ وقت از من سو استفاده نکرده باشه، اما هر چي هم که بود دليلي نداشت اينقدر

بد منو بکشنه و له کنه! بدجور تحقيرم کرد براي همينم هيچ اهميتي ديگه برام نداشت ... آهي کشيدم و در جواب چشماي دريده شده سپيده گفتم:

- بارربد رو خيلي دوست دارم ... خيلي ... آره قبول دارم که حسم شبيه اوني نيست که نسبت به داريوش داشتم. اين حس يه احساس نرم و

ملايمه. وابستگي شديد نداره. ديوونگي نداره. در به دري نداره. لازم نيست دم به دم غرورتو بشکني. آره سپيده! آره من دوسش دارم. اون

شوهرمه. پدر بچه امه. لياقتش هم خيلي خيلي از اون عوضي بيشتره. شايد اگه اون وارد زندگي ام نشده بود، من با تمام وجودم به باربد محبت

مي کردم و بيشتر از اينا عاشقش مي شدم ... هنوز يادم نرفته اون اوايل چقدر باربد و داريوش رو مقايسه مي کردم توي ذهنم و حرص مي

خوردم! همينا باعث به وجود اومدن يه سري سردي ها بين من و باربد مي شد ... من به خاطر همه اون روزا تا آخر عمر عذاب وجدان دارم ...

سپيده با حرص گفت:

- نيست که الان بهش محبت نمي کني! نيست که خيلي کم محليش مي کني! نيست که غرورتو به خاطرش

نمي شکني!

ساکت شدم و ديگه چيزي نگفتم. سپيده دلش از جاي ديگه پر بود. من هر کاري ميکردم به خاطر باربد جاي دوري نمي رفت. به خاطر همسرم

مي کردم!!! کي از اون به من نزديک تر؟!! اصلا هم ناراحت نبودم بابتش ... سپيده که سکوت منو ديدگفت:

- منو باش که به خاطر تو پاشدم اومدم اينجا. تازه به کسي هم چيزي نگفتم.

با لبخندي تلخ گفتم:

- ازت خيلي ممنونم سپيد. منو ببخش. من نمي تونم روي حرف شوهرم حرف بزنم.

از زور عصبانيت خنديد و گفت:

- هه هه خيلي مطيع شدي!

- بخند! حقم داري، ولي اين بار ديگه نمي خوام ببازم. من تحمل يه شکست ديگه رو ندارم. در ضمن باربد خيلي هم پشيمون بود. همين برام

بسه.

سپيده با عصبانيت از جا بلند شد و در حالي که اشکاشو پاک مي کرد به سراغ مانتو و روسريش رفت.

با غصه گفتم:

- مي خواي بري؟

- بله! بمونم واسه چي؟

- حداقل تا فردا بمون.

- نمي خوام!

- سپيده....

- چيه؟

با مظلوميت گفتم:

- هيچي! زنگ بزنم واست آژانس بياد ؟

سپيده نگاهي عميق به چهره اشک آلودم انداخت و تو همون حالت گفت:

- نه مي رم سر کوچه سوار ماشين مي شم.

- ولي آخه ...

- گير نده رزا!

بعد از اون سريع دکمه هاي مانتوش رو بست و با بيتا روبوسي و خداحافظي کرد، ولي به من فقط گفت:

- مواظب بچه جونت باش. خداحافظ.

به ناچار لبخندي تلخ زدم و گفتم:

- تو هم مواظب خودت باش. به آرمين هم سلام برسون.

سپيده سرش رو زير انداخت و از در خارج شد. بيتا منو بغل کرد و گفت:

- ناراحت نشو. اخلاق سپيده اينجوريه ديگه.

با بغض گفتم:

- آخه سپيده هيچ وقت اينجوري نبود. هميشه منو درک مي کرد و حقو به من مي داد، ولي...

بيتا در حال نوازش موهام گفت:

- اون به خاطر خودت عصباني شد. آخه خيلي دوستت داره. نمي دوني ديروز صبح وقتي اومد بالاي سرت چه اشکي مي ريخت و چه جوري

قربون صدقه ات مي رفت.

گريه ام شدت گرفت و سرمو روي شونه بيتا گذاشتم. بيتا هم بي حرف سرمو تو آغوشش گرفت. دلم از بي کسي خودم خون شده بود، به هيچ

کس نمي تونستم بگم چه دردي دارم! همين يه نفري هم که خبردار شده بود ولم کرده بود ... بغض داشت بيچاره م مي کرد و هر چي هم گريه

مي کردم انگار بازم خالي نمي شدم. شايد يک ساعتي از رفتن سپيده مي گذشت و من هنوز تو آغوش بيتا بي تابي مي کردم که زنگ در رو

زدن. با ترس سرمو از روي شونه بيتا برداشتم و گفتم:

- کسي قراره بياد اينجا ؟

بيتا با تعجب گفت:

- نه من که کسي رو اينجا ندارم! شايد همسايه باشه. تو بشين برم ببينم کيه؟

آيفون رو برداشت و گفت:

- کيه؟

نمي دونم کي بود که بيتا زد زير خنده و گفت:

- ديوونه!

و بعد شاسي در باز کن رو فشار داد. پرسيدم:

- کي بود بيتا؟

- باورت مي شه؟ سپيده بود. الان هم داره مي ياد تو.

از جا پريدم و گفتم:

- نه!!!

"نه" من با صداي در، در هم آميخت و سپيده با لبخندي بر لب اومد تو. به طرفش رفتم و بدون اينکه اجازه بدم حرفي بزنه محکم کشيدمش تو

بغلم. دوباره گريه ام گرفته بود و به شدت زار مي زدم. اون لحظه حس مي کردم سگيده همه کس منه! سپيده با خنده گفت:

- ولم کن بابا! له شدم. برو اونور. تو عادت داري منو تف مالي کني؟

با خنده ازش جدا شدم و گفتم:

- الهي قربونت برم سپيده! مي دونستم بر مي گردي، ولي اين همه وقت کجا بودي؟ الان يه ساعته که از خونه رفتي بيرون.

چهره سپيده در هم رفت و گفت:

- اعصابم از دستت خورد بود. رفتم يه تابي زدم و بعد ديدم دلم نمي ياد تنهات بذارم، اين بود که برگشتم.

دوباره بغلش کردم و گفتم:

- من فداي تو بشم! حتماً خيلي هم گريه کردي. آخه چشات سرخه.

بغض گلوي سپيده رو گرفت و با زحمت گفت:

- از سنگ که نيستم! آدمم حس دارم! ولي بيخيال مهم نيست ...

بعد خنديد و گفت:

- حالا ببينم براي نهار فکري کردين يا نه؟

من و بيتا بهم نگاه کرديم و خنديدم. سپيده هم خنديد و گفت:

- اين نگاه و خنده يعني که نه. خيلي خب ايرادي نداره، من امروز واستون غذا مي پزم که از دست پخت من فيض ببرين.

با بيتا دست زديم و من گفتم:

- هورا به افتخار سپيده عزيزم!

سپيده پشت چشمي نازک کرد و در حالي که به سمت آشپزخونه مي رفت، گفت:

- حالا که اسم شکم اومد، بنده عزيز شدم؟

بيتا هم همراهش وارد آشپزخونه شد و پرسيد:

- سپيده اين پلاستيکا چيه گذاشتي پشت در و اومدي تو؟

سپيده گفت:

- واي خاک بر سرم! بيتا جون لطف کن بيارشون تو.

- باشه ميارم، ولي چي هست؟

- يه خورده ميوه و جگر و تنقلات واسه اين ملکه خانوم. البته واسه خودش نيست ها، واسه اون نانازيه که تو شکمشه.

بيتا خنديد و گفت:

- دستت درد نکنه.

سپس از آشپزخونه خارج شد و به سمت در رفت. چند لحظه بعد با سه پاکت خيلي بزرگ برگشت. با حيرت نگاش کردم که خنديد و گفت:

- کاراي اين سپيده هيچ وقت با عقل جور در نمي ياد. انگار مي خواسته واسه يه مدرسه خوراکي بخره!

- حالا چي هست ؟

کنار من نشست و در همون حال گفت:

- منم نمي دونم. بذار باز کنم تا ببينيم چيه؟

دست داخل يکي از پاکت ها کرد و مقدار زيادي جگر و گوشت کبابي و سينه مرغ ازش بيرون کشيد. داخل پاکت بعدي انواع و اقسام ميوه جات

قرار داشت. ميوه هايي که اصلاً مال اين فصل نبودن و حيرت من و بيتا رو چند برابر کردن! به خصوص زردآلو! داخل پاکت بعدي هم لبنيات

درجه يک اعم از ماست و پنير و خامه و شير بود. بيتا سپيده رو صدا زد و گفت:

- سپيده مگه اينجا قحطي اومده بود که تو اينهمه خريد کردي؟ در ضمن اين در به در که فردا مي ره خونشون. تکليف اين همه چيزي که تو

گرفتي چي مي شه؟ بايد خودت ببريشون.

سپيده خنديد و گفت:

- اولا من امروز همه اينا رو به خورد اين مي دم. هر چيش هم که موند بايد ببره خونشون و کوفت کنه. دوما اينکارو کردم که اين خانم بدونه

هنوز خيلي ها هستن که ديوونه وار دوسش دارن!

با صداي بلند گفتم:

- منم قربون تمومشون مي رم.

- جدي؟!

- بله پس چي فدات بشم ؟

بالاخره روز قشنگ ما با شوخي و خنده سپري شد و سپيده اينقدر چيز توي حلق من کرد که داشتم مي ترکيدم. شب حدود ساعت هشت بود که

مامان زنگ زد. از دست خودم عصباني شدم که بهش زنگ نزده بودم. واقعاً که سهل انگار بودم. با عذر خواهي قضيه رو براش گفتم. مامانم

خوشحال شد و تاييدم کرد. قبل از گذاشتن گوشي گفت:

- رزا گوشيو مي دم به بابات. مي خواد باهات حرف بزنه.

دلم لرزيد. حالا جواب بابا رو چطوري مي دادم؟ بعد از چند لحظه صداي بابا تو گوشي پيچيد:

- سلام دخترم.

- سلام بابايي. خوبين؟

- من خوبم دخترم تو چطوري؟

نگراني توي صداش بي داد مي کرد. گفتم:

- ممنون بابا خوبم.

- يه چيزايي شنيدم بابا...

سکوت کردم. حرفي نداشتم که بزنم. بابا خودش ادامه داد:

- دوست دارم خودت بگي.

- چيزي نشده بابا. يه جر و بحث جزئي...

- جزئي؟

- بله باور کنين ...

- پس من بايد پيش خدا و باربد شرمنده باشم که دخترم به خاطر يه جر و بحث جزئي از خونه اش اومده بيرون.

- بابا ...

- ببين بابا من که نمي دونم ماجرا سر چيه؟ نمي خوام مجبورت کنم که بهم بگي فقط مي تونم پدرانه نصيحتت کنم. وقتي که مادرت برام گفت چي

شده باورم نشد. مي خواستم از خود باربد بپرسم ولي ترجيح دادم اول با تو صحبت کنم. بابا من شوهرت دادم چون فکر کردم ديگه عاقل و بالغ

شدي. هر مشکلي هم که داشته باشي بايد سعي کني با حرف زدن حلش کني. با اين کار فقط خودت رو از چشم شوهرت مي اندازي. تو کي توي

خونه بابات از اين ماجرا ها ديدي که ياد گرفتي؟ کي ديدي مامانت چمدون دستش بگيره و بخواد بره قهر؟ مگه ما دعوا نکرديم؟ معلومه که

کرديم. دعوا بين همه زن و شوهر ها هست. اين حرفا رو مادرت بايد يادت بده نه من ولي مثل اينکه اونم نتونسته درست تو رو تربيت کنه.

سرزنش ها و نصيحت هاي بابا اشکمو سرازير کرد. چقدر دلم مي خواست همه چيز رو به بابا بگم تا منو متهم نکنه. حيف ... حيف که نمي

خواستم شوهرم رو از چشم بابا بندازم. به ناچار گفتم:

- بله بابا ... حق با شماست. من خودم فهميدم که اشتباه کردم. فردا هم دارم برمي گردم خونه.

- من نمي خوام سرزنشت کنم بابا ... ولي دوستم ندارم که شرمنده باربد و خونواده اش بشم. نمي خوام فکر کنم که توي تربيت تو کوتاهي کردم.

اگه موضوع بزرگي بود مي تونستم حق رو به تو بدم و تشويقت هم بکنم و ازت بخوام بياي همين جا خونه خودمون تا خودم حمايت کنم. ولي تو

مي گي موضوع کوچيکي بوده.

- بله بابا همينطوره. من اون لحظه عصبي بودم و اشتباه کردم.

- خوشحالم که خودت متوجه شدي.

از ته دل گفتم:

- دوستتون دارم بابا. حرفاتون هيچ وقت از يادم نمي ره.

- منم دوستت دارم دخترم ... بيشتر مراقب خودت و بچه ات باش.

- چشم بابا.

- سلام به دوستات هم برسون. فردا که رفتي خونه ات يه خبر هم به ما بده. اگه شد يه سر بهت مي زنيم.

تو دلم دعا کردم وقت نکنن به من سر بزنن. نمي خواستم کبودي صورتم رو ببينن. با اين حال گفتم:

- قدمتون رو چشم. سلامتيتون رو مي رسونم.

- شبت به خير بابا.

- شب شمام به خير.

بعد از گذاشتن گوشي، سپيده گفت:

- واقعاً که!

با تعجب گفتم:

- هان؟!

- آخه اينم آدمه؟ همين که فهميد تو فردا مي ري خونه ديگه خيالش راحت شد، يه زنگ هم به اين گوشي وامونده ات نزد حالتو بپرسه! باهات

شرط مي بندم که دوباره رفته و خودشو ول کرده وسط اون نقشه هاي کوفتيش. حيف اين همه سرزنش که از بابات به خاطر اون شنيدي. کاش

همه چيزو به عمو فرهاد مي گفتي حال باربد رو

مي گرفتي.

- تو صداي بابا رو از کجا شنيدي؟

- صداي گوشيت بلند بود قشنگ صداي عمو مي اومد.

لبخند تلخي زدم، ولي چيزي نگفتم. سپيده با حرص گفت:

- تو چرا به رضا چيزي نمي گي؟

- نمي شه.

- چرا؟

- آخه کلي وقت طول کشيد تا باربد رو به عنوان داماد خونواده قول کرد ... به محض اينکه بفهمه باز مي افته روي اون دنده اش ...

- خب حق داره ...

- بابا شما انگار مختون تاب برداشته ها! مگه زندگي بازيه که هر وقت دلتو زد بهمش بزني؟

- در هر صورت منم اين عقيده رو دارم که اون احمق لياقت يه تار موي سوخته تو رو هم نداره.

اينو که گفت، بيتا خنديد و گفت:

- منظور سپيده همون موي گنديده اس.

سپيده هم خنده اش گرفت و گفت:

- خب حالا همون!

شمرده شمرده گفتم:

- نمي دونم اين کينه تو از باربد بات چيه! اما اينو قبول کن که من دوسش دارم سپيده و اينقدر در موردش بد حرف نزن! بارربد عشق منه! اينو

مي فهمي؟!!! خوشت مي ياد منم بد آرمين رو پيش تو بگم؟

سپيده انگار فهميد که تند رفته ... چند لحظه اي سکوت کرد و بعد گفت:

- حق با توئه ... ببخشيد ...

اون شب بنا به خواسته من ديگه حرفي راجع به باربد و کاري که کرده بود نزديم، مثل شب قبل هم بزن و بکوب و خندهنداشتيم. اما سعي کرديم

شب آرومي داشته باشيم ... تا ساعت يازده بيدار بوديم و بعد هر سه از خستگي خوابمون برد.

صبح از سر و صداي بيتا و سپيده بيدار شدم. اونقدر بي حال بودم که درست نمي فهميدم سپيده به بيتا چي مي گه؟ يه کم روي تخت نشستم و

چشمامو ماليدم. به ساعت مچي ام که نگاه کردم ساعت هشت و نيم صبح بود. از جا بلند شدم که از اتاق خارج شم، ولي صداي اونا باعث شد

که سر جام وايسم و با کنجکاوي گوش کنم.

سپيده با صدايي که از زور بغض دورگه شده بود مي گفت:

- بيتا تو رو خدا بس کن! به خدا اگه مي دونستم مي خواي اينجوري کني اصلاً برات تعريف نمي کردم.

بيتا در حالي که گريه مي کرد گفت:

- سپيده آخه اين نامرديه! مگه مي شه؟

سپيده با دلخوري گفت:

- اِ بيتا ساکت باش چرا هوار مي کشي ؟

بيتا صداشو کمي پايين آورد و گفت:

- آخه باورم نمي شه.

- باورش براي منم سخت بود، ولي من با چشم خودم شاهدم.

- گناه...

- نه نگو دلت واسه کسي نسوزه بيتا.

- نمي دونم ....

- داره ديوونه مي شه! اگه ديده بوديش .

ديگه طاقت نياوردم و از اتاق رفتم بيرون. بايد مي فهميدم اونا در چه موردي صحبت مي کنن. رنگ سپيده با ديدن من پريد و گفت:

- تو ... تو ... بيدار بودي؟

بي توجه به سپيده گفتم:

- بيتا چرا داري گريه مي کني؟

بيتا سريع چشماشو پاک کرد و گفت:

- چيزي نيست رزا جون. دلم گرفته بود.

- وا يعني چه ؟

سپيده گفت:

- ببينم جواب منو ندادي. تو از کي بيدار شدي؟ يعني مي خوام ببينم صداي تلفن بيدارت کرد؟

شونه هامو بالا انداختم و گفتم:

- نه من از صداي تو که داشتي بيتا رو دلداري مي دادي بيدار شدم.

سپيده نفس عميقي کشيد و گفت:

- چيزي نيست. راستش از شهرستان زنگ زدن و گفتن که حال پسر عموي بيتا اصلاً خوب نيست.

با نگراني گفتم:

- چرا؟

- چون قبلاً خواستگار بيتا بوده، ولي اين بيتاي احمق بهش محل نذاشته. يعني جواب رد داده. حالا اين در به در افتاده توي رخت خواب. مامانش

زنگ زده بود که به اين بگه، ولي من گوشي رو برداشتم. وقتي شنيدم خيلي ناراحت شدم. ولي فکر نمي کردم اينم ناراحت بشه. اين بود که

واسه اش گفتم، ولي به اين روز افتاد.

با ترديد گفتم:

- آره بيتا؟

بيتا لبخند تلخي زد و گفت:

- آره باور کن!

با ناراحتي گفتم:

- آخي ... حالا حالش چطوره؟ ... بيچاره! فکر نمي کردم ديگه کسي از عشق تب کنه.

- خوبه. مامانش مي گفت حالا يه خورده بهتر شده، ولي در هر صورت بيتا بايد يه زنگ بهش بزنه.

- سپيده راست مي گه بيتا يه زنگ بهش بزن.

- باشه باشه مي زنم، ولي حالا نه. عصر زنگ مي زنم.

سپيده از جا بلند شد و با خنده گفت:

- خب بس کنين ديگه بهتره رزا صبحانه اش رو بخوره که بايد دوباره برگرده خونه اش.

لبخندي بهش زدم و وارد دستشويي شدم. آبي به دست و صورتم زدم و نگاهي به صورتم کردم. خيلي بهتر از روز اول شده بود، ولي هنوز هم

کبود بود و وقتي دست مي زدم درد مي گرفت. دوباره سپيده منو به زور سر سفره نشوند و لقمه هاي بزرگ بزرگ رو به زور تو دهنم فرو کرد.

هر چي التماس مي کردم بس کنه قبول نمي کرد و به کار خودش ادامه مي داد. بعد از نان و پنير نوبت شير عسل بود و بعد نوبت آب پرتغال.

اينقدر خورده بودم که هر لحظه حس مي کردم الان مي ترکم. به کمک سپيده لباس هامو عوض کردم و چمدونم رو بستم. سپيده بقيه خوراکي ها

رو تو پلاستيکي جا داد و سفارش کرد که تو خونه همه رو بخورم. بعدش با آژانس تماس گرفت. بيتا گوشه اي ايستاده بود و با ناراحتي حرکات

ما رو زير نظر گرفته بود. اينقدر مظلوم شده بود که بي اراده بغلش کردم و زير گوشش زمزمه کردم:

- بايد حلال کني. اين چند روزه خيلي مزاحمت شدم.

بغضش ترکيد و با گريه گفت:

- خجالت بکش! اين چند روزه از بهترين روزاي زندگي من بوده، کاش نمي رفتي. با رفتن شما منم خيلي تنها

مي شم.

به شوخي گفتم:

- اين چند روزه من نديدم تو يه دقيقه هم درس بخوني. يعني چه؟ دختر اومدي اينجا که خر بزني، نه اينکه تازه خر بشي.

بيتا خنديد و گفت:

- قول مي دي که بازم پيشم بياي؟

- معلومه! من اينقدر هام بي وفا نيستم. در ضمن بذار آدرسم رو برات بنويسم تو هم بياي پيشم، چون من با اين وضعيتم شايد زياد نتونم تکون

بخورم.

قبول کرد و من آدرسم رو براش نوشتم. با صداي زنگ سپيده بلند شد و گفت:

- پاشو خانومي آژانس اومد.

از جا بلند شدم و خواستم وسايلم رو بردارم که سپيده و بيتا نذاشتن و خودشون وسايل رو برداشتن. آهسته از در خارج شدم و به سمت ماشين

رفتم. دلم نمي يومد از اون خونه دل بکنم. از اون خونه نقلي و کوچيکي که تو اين چند روز برام آرامش و صميميت رو به ارمغان آورده بود. با

بغض نگاهي به آجراي رنگ و رو رفته اش کردم. سپيده که ساک ها رو عقب ماشين گذاشته بود با خنده گفت:

- دکي. عوض اينکه منو نگاه کنه بغض کنه، به يه مشت تير و آهن و آجر نگاه مي کنه! ولي زياد هم جاي تعجب نداره. همه اش از اثرات اون

ضربه ايه که به سرش خورده.

بيتا وسط گريه خنديد، ولي من تازه بغضم ترکيد و با گريه سپيده رو بغل کردم :

- هان؟ چي شد مهربون شدي؟

- امروز بر مي گردي ؟

- با اجازه اتون همين الان بر مي گردم.

- حالا چه عجله ايه ؟

- خب منم ديگه اينجا کاري ندارم. تا همين الان هم آرمين خيلي بهم لطف کرده که پا نشده بياد دنبالم.

خنديدم و گفتم:

- خيلي دلم برات تنگ مي شه.

- منم همينطور دختر ديوونه.

- مواظب خودت باش.

- هه! نگاه کن ببين کي داره به کي مي گه مواظب خودت باش!

- خيلي خب باشه. منم مواظب خودم هستم.

- قول بده.

- قول مي دم.

- اگه ديدي باز وحشي شد سريع از جلوي چشمش دور شو.

- ديگه نمي شه.

- حالا که يه بار شده بازم ممکنه بشه.

- خيلي خب باشه. حالا لازم نيست تو اينقدر نفوس بد بزني!

- چشم ولي از ما گفتن بود.

- خب.

- ديگه بهتره بري. الان راننده آژانسه مي ره.

خنديدم و با بوسيدن گونه اش ازش جدا شدم. بار ديگه بيتا رو هم بغل کردم و بوسيدمش. با بغضي کشنده تو گلو ازشون جدا شدم و سوار

ماشين شدم. راننده گفت:

- خانوم برم ترمينال يا فرودگاه يا راه آهن؟

از سوالش تعجب کردم و گفتم:

- هيچکدوم آقا برين خيابون ....

اين بار نوبت راننده بود که تعجب کنه، ولي چيزي نگفت و راه افتاد. با نگاهي به خودم تازه متوجه شدم که چرا راننده اينطور فکر کرده. من با

اون همه ساک و چمدون و اون خداحافظي پر آه و ناله به نظرش مسافر رسيده بودم. خنده ام گرفت، ولي جلوي خنده ام رو گرفتم که در موردم

فکر بد نکنه. وقتي رسيدم کرايه رو پرداختم و وسايل رو از عقب ماشين برداشتم. زنگ رو زدم که باربد براي کمک پايين بياد، برام عجيب بود

که از صبح تا حالا يه زنگ هم نزده ببينه من کي مي رم خونه! عجيب تر از اون اينکه هر چي صبر کردم کسي جواب نداد. نگاهي به ساعت

کردم. ساعت ده بود و سابقه نداشت که باربد تا اين موقع خواب باشه. کليدم رو در آوردم و در رو باز کردم. به زحمت وسايل رو تا دم آسانسور

کشيدم و سوار شدم. به چشم به هم زدني پشت در خونه بودم. باز هم زنگ زدم که شايد در رو باز کنه، ولي کسي باز نکرد. اين بار هم کيلد

انداختم و در رو باز کردم. خونه مثل هميشه مرتب و منظم بود. صدا زدم :

- باربد؟

کسي جواب نداد. وسايل رو همون جا پشت در گذاشتم و به سمت اتاق خواب رفتم. انتظار داشتم باربد رو خوابيده روي تخت ببينم، ولي کسي

نبود. خواستم جاهاي ديگه رو بگردم که ياداشتي روي ميز توالت نظرم رو جلب کرد. دست خط باربد رو سريع شناختم، نوشته بود:

سلام عزيزم

به خونه خوش اومدي. ببخش که مجبور شدم برم.

رز اين روزا خيلي کارام توي هم گره خورده!

کاراي عقب مونده هم زياد داشتم که بايد انجام ميدادم.

در ضمن تو لازم نيست غذا درست کني. خودم براي

ناهار يه چيزي مي گيرم. تو فقط مواظب خودت و

کوچولومون باش.

قربانت باربد.

بغضي که تو گلوم چنگ انداخته بود ترکيد. همون جا نشستم روي زمين و زدم زير گريه. واقعاً دلم شکسته بود. باربد تا چه حد مي تونست بي

احساس باشه؟ انگار نه انگار که من بعد از دو روز برگشته بودم خونه. مثل هميشه رفته بود سر کار. حس مي کردم باربد عوض شده!

مشروب نمي خورد که خورد، دست بزن نداشت که پيدا کرد، بي توجه و بي احساس نبود که شد! نمي دونستم چرا، ولي باربد عوض شده بود!

چقدر خوب بود اگه نيومده بودم و باربد ظهر مي فهميد کسي يادداشت مزخرفش رو نخونده. مظلومانه گوشه اي کز کرده بودم و اشک مي

ريختم. خودم دلم به حال خودم سوخت. شايد يه ساعتي اشک ريختم تا اينکه خسته شدم. از جا بلند شدم. دلم حسابي هواي يک حمام آب گرم

کرده بود. لباسهامو در آوردم و وارد حمام شدم. زير دوش آب به اين فکر مي کردم که نبايد اجازه بدم پرده هاي حرمت بين من و باربد بيشتر از

اين پاره بشه. بايد زندگي ام رو حفظ کنم. نبايد اجازه مي دادم بچه ام تو محيطي پر از تشنج و نا آرام رشد کنه. دوش آب رو بستم و با عزمي

راسخ از حموم خارج شدم. لباسي رو که به تازگي باربد برام خريده بود به تن کردم و هماهنگ با رنگش آرايش کردم. موهام رو هم بالاي سرم

جمع کردم. ساعت يک دوازده بود و باربد تا يک ساعت ديگه مي يومد. خدا رو شکر خونه رو خودش تميز کرده بود و من کار زيادي نداشتم.

اول به مامان زنگ زدم و گفتم که به خونه برگشته ام تا خيالشون راحت بشه بعد هم جلوي تلويزيون نشستم و مشغول تماشاي يک فيلم

سينمايي شدم. اون چنان غرق تلويزيون بودم که متوجه صداي در نشدم. وقتي به خودم اومدم که دوتا دست از پشت روي چشمام قرار گرفت. با

وحشت جيغي کشيدم که سريع دستاشو برداشت، اومد جلوم و گفت:

- نترس عزيزم ...

با ديدن باربد نفس بريده دست روي قلبم گذاشتم و با اعتراض گفتم:

- باربد!

- خيلي خب باشه. حالا لازم نيست تو اينقدر نفوس بد بزني!

- چشم ولي از ما گفتن بود.

- خب.

- ديگه بهتره بري. الان راننده آژانسه مي ره.

خنديدم و با بوسيدن گونه اش ازش جدا شدم. بار ديگه بيتا رو هم بغل کردم و بوسيدمش. با بغضي کشنده تو گلو ازشون جدا شدم و سوار

ماشين شدم. راننده گفت:

- خانوم برم ترمينال يا فرودگاه يا راه آهن؟

از سوالش تعجب کردم و گفتم:

- هيچکدوم آقا برين خيابون ....

اين بار نوبت راننده بود که تعجب کنه، ولي چيزي نگفت و راه افتاد. با نگاهي به خودم تازه متوجه شدم که چرا راننده اينطور فکر کرده. من با

اون همه ساک و چمدون و اون خداحافظي پر آه و ناله به نظرش مسافر رسيده بودم. خنده ام گرفت، ولي جلوي خنده ام رو گرفتم که در موردم

فکر بد نکنه. وقتي رسيدم کرايه رو پرداختم و وسايل رو از عقب ماشين برداشتم. زنگ رو زدم که باربد براي کمک پايين بياد، برام عجيب بود

که از صبح تا حالا يه زنگ هم نزده ببينه من کي مي رم خونه! عجيب تر از اون اينکه هر چي صبر کردم کسي جواب نداد. نگاهي به ساعت

کردم. ساعت ده بود و سابقه نداشت که باربد تا اين موقع خواب باشه. کليدم رو در آوردم و در رو باز کردم. به زحمت وسايل رو تا دم آسانسور

کشيدم و سوار شدم. به چشم به هم زدني پشت در خونه بودم. باز هم زنگ زدم که شايد در رو باز کنه، ولي کسي باز نکرد. اين بار هم کيلد

انداختم و در رو باز کردم. خونه مثل هميشه مرتب و منظم بود. صدا زدم :

- باربد؟

کسي جواب نداد. وسايل رو همون جا پشت در گذاشتم و به سمت اتاق خواب رفتم. انتظار داشتم باربد رو خوابيده روي تخت ببينم، ولي کسي

نبود. خواستم جاهاي ديگه رو بگردم که ياداشتي روي ميز توالت نظرم رو جلب کرد. دست خط باربد رو سريع شناختم، نوشته بود:

سلام عزيزم

به خونه خوش اومدي. ببخش که مجبور شدم برم.

رز اين روزا خيلي کارام توي هم گره خورده!

کاراي عقب مونده هم زياد داشتم که بايد انجام ميدادم.

در ضمن تو لازم نيست غذا درست کني. خودم براي

ناهار يه چيزي مي گيرم. تو فقط مواظب خودت و

کوچولومون باش.

قربانت باربد.

بغضي که تو گلوم چنگ انداخته بود ترکيد. همون جا نشستم روي زمين و زدم زير گريه. واقعاً دلم شکسته بود. باربد تا چه حد مي تونست بي

احساس باشه؟ انگار نه انگار که من بعد از دو روز برگشته بودم خونه. مثل هميشه رفته بود سر کار. حس مي کردم باربد عوض شده!

مشروب نمي خورد که خورد، دست بزن نداشت که پيدا کرد، بي توجه و بي احساس نبود که شد! نمي دونستم چرا، ولي باربد عوض شده بود!

چقدر خوب بود اگه نيومده بودم و باربد ظهر مي فهميد کسي يادداشت مزخرفش رو نخونده. مظلومانه گوشه اي کز کرده بودم و اشک مي

ريختم. خودم دلم به حال خودم سوخت. شايد يه ساعتي اشک ريختم تا اينکه خسته شدم. از جا بلند شدم. دلم حسابي هواي يک حمام آب گرم

کرده بود. لباسهامو در آوردم و وارد حمام شدم. زير دوش آب به اين فکر مي کردم که نبايد اجازه بدم پرده هاي حرمت بين من و باربد بيشتر از

اين پاره بشه. بايد زندگي ام رو حفظ کنم. نبايد اجازه مي دادم بچه ام تو محيطي پر از تشنج و نا آرام رشد کنه. دوش آب رو بستم و با عزمي

راسخ از حموم خارج شدم. لباسي رو که به تازگي باربد برام خريده بود به تن کردم و هماهنگ با رنگش آرايش کردم. موهام رو هم بالاي سرم

جمع کردم. ساعت يک دوازده بود و باربد تا يک ساعت ديگه مي يومد. خدا رو شکر خونه رو خودش تميز کرده بود و من کار زيادي نداشتم.

اول به مامان زنگ زدم و گفتم که به خونه برگشته ام تا خيالشون راحت بشه بعد هم جلوي تلويزيون نشستم و مشغول تماشاي يک فيلم

سينمايي شدم. اون چنان غرق تلويزيون بودم که متوجه صداي در نشدم. وقتي به خودم اومدم که دوتا دست از پشت روي چشمام قرار گرفت. با

وحشت جيغي کشيدم که سريع دستاشو برداشت، اومد جلوم و گفت:

- نترس عزيزم ...

با ديدن باربد نفس بريده دست روي قلبم گذاشتم و با اعتراض گفتم:

- باربد!

باربد خنديد و گفت:

- جون دلم عزيزم؟ چي شد ترسوندمت؟

دستمو از روي قلبم برداشتم، يه تيکه از موهامو باز ريخته بودم روي گونه کبود شده م و باربد نمي تونست شاهکارش رو ببينه، همونطور که

من نشسته بودم و باربد ايستاده بود گفت:

- سلام ... نترسونديم! سکته م دادي!

دستمو کشيد که بايستم و گفت:

- عليک سلام عزيزم. من غلط بکنم ... واي رزا نمي دوني چقدر دلم برات تنگ شده بود.

زل زدم توي چشماش قهوه اي خوش حالتش ... تصميم گرفته بودم راجع به اينکه چرا امروز هم رفته سر کار حرفي نزنم. دلم نمي خواست

دلخوري پيش بياد. براي همين هم بي حرف جلوش ايستادم. موهامو نرم از روي صورتم کنار زد و تازه نگاش به گونه کبود شده ام افتاد.

چشماشو چند لحظه با درد بست و لب گزيد. نفس عميقي کشيدم و دستاشو گرفتم توي دستم، چشماشو باز کرد و با شرمندگي خم شد، گونه

کبودمو نرم بوسيد. بازم حرفي نزدم. گفت:

- رزايي منو مي بخشي؟

لبخند زدم و گفتم:

- اگه نبخشيده بودمت که اينجا نبودم.

اونم که انگار منتظر همين حرف بود يهويي محکم بغلم کرد، دادم بلند شد:

- آخ بچه امو له کردي.

با خنده خم شد، روي شکمم رو بوسيد و با لحن بچه گونه اي گفت:

- ببخشيد بابايي. فقط مي خواستم مامانت رو ناز کنم.

خنديدم و گفتم:

- اين ناز کردن بود؟

باربد هم خنديد و گفت:

- يه جورايي آره.

- پاشو پاشو ببينم امروز مي توني به من ناهار بدي يا نه؟

از جا بلند شد و پاکت هاي همراهش رو به آشپزخانه برد. زير لب گفتم:

- خدايا مي گن زناي حامله خيلي پاکن. البته من ادعاي پاکي ندارم، چون مي دونم گناهام هم خيلي زياده. ولي اگه يه ذره، فقط يه ذره دوستم

داري، حرفام رو بشنو. اي خداي مهربون! من فقط مي خوام باربد هميشه همينطور باشه. هميشه مهربون باشه و دوستم داشته باشه. اي خدا!

من مي خوام هميشه خوشبخت باشم. خوشبخت!

از جا بلند شدم و با دلي شاد و سبک به آشپزخونه رفتم تا به باربد کمک کنم.

توي ماه هشتم بودم و حسابي سنگين شده بودم. از دانشگاه مرخصي گرفته بودم و در استراحت کامل به سر مي بردم. اغلب مواقع مامان يا

مهستي پيشم بودند. بقيه وقتها هم خود باربد کمک حالم بود. سپيده هم روزي چند بار تلفني از احوالم جويا مي شد و لحظه اي منو به حال خودم

ول نمي کرد. قرار بود وقتي نه ماهه شدم به خونه خودمون بروم تا تموم مدت مامان کنارم باشه و اين برام خيلي خوب بود. توي اين چند ماه

باربد اينقدر خوب و مهربون شده بود که حد نداشت! بالطبع منم بيش از هميشه بهش محبت مي کردم. تموم زندگي من تو باربد و بچه مکه حالا

ديگه مي دونستم دختره، خلاصه شده بود. با اشتياق تموم حرکاتش رو دنبال مي کردم و قربون صدقه اش مي رفتم. تنها چيزي که ناراحتم مي

کرد تلفن هاي مشکوکي بود که به باربد مي شد. و باربد هر وقت که به گوشي اش جواب مي داد حالت عجز رو تو چهره اش مي خوندم انگار

که دلش نمي خواست جواب بده ولي مجبور بود. بعد از اينکه جواب هم مي داد صورتش از خشم سرخ مي شد. هيچ وقت عادت نداشتم که در

مورد اين تلفن ها چيزي ازش بپرسم. چون مي دونستم که جوابي نميده. سعي مي کردم بيخيال باشم و اين دم آخر استرس به خودم و بچه ام

وارد نکنم. با خوش خيالي فکر مي کردم يک دوران بحران کاري براش پيش اومده که به زودي رفع مي شه. از زندگي ام خيلي خيلي راضي

بودم. تا اينکه اون روز نحس رسيد. روزي که هر وقت يادش مي افتم آرزو مي کنم که کاش شب قبلش مرده بودم و هيچ وقت اون صحنه ها رو

نمي ديدم.کاش اصلا هيچ وقت به دنيا نمي يومدم!!! هيچ وقت فکر نمي کردم عمر خوشبختيم اينقدر کوتاه باشه! اون روز مهستي از صبح پيشم

بود، ولي نزديک عصر که شد براي ديدن يکي از دوستاش از پيشم رفت. قبل از رفتن به باربد خبر داد که داره مي ره تا باربد زودتر بيايد. هنوز

نيم ساعتي از رفتن مهستي نگذشته بود که در باز شد و باربد اومد داخل. با حيرت گفتم:

- باربد اين وقت روز خونه اومدي براي چي ؟

باربد با لبخندي مهربون گونه ام رو بوسيد و گفت:

- عزيزم اومدم يکي از نقشه هام رو از توي انبار بردارم. البته نقشه بهانه است، بيشتر اومدم که يه سري به تو زده باشم.

با لوس بازي سرم رو روي شونه اش گذاشتم و گفتم:

- باربد تو که نقشه توي انبار نداشتي.

سرمو کشيد روي سينه اش و گفت:

- چرا عزيزم. نقشه هاي زمان تحصيلم رو گذاشتم توي انبار. حالا به چند تاشون نياز دارم. تا تو يه آب پرتغال درست کني بخوري منم اومدم.

- مگه ديگه نمي ري سر کار؟

- چرا ولي قبلش يه خورده پيش محبوبم مي مونم.

گونه اش رو بوسيدم و گفتم:

- باشه عزيزم من منتظرت مي مونم.

باربد بوسه ام رو پاسخ داد و از در خارج شد. پارچ شربت رو از يخچال خارج کردم و بيرون روي ميز گذاشتم. خودم هم منتظر نشستم تا باربد

بياد و با هم بخوريم. نيم ساعت از رفتنش گذشته بود که اومد ... خواستم با لبخند براش شربت بريزم که با ديدن تابلوي داريوش توي دستش

رنگم پريد ... صداي باربد پر از عجز بود:

- اين چيه رزا؟

به دنبال حرفش تابلوي داريوش از دستش افتاد جلوي پاش. حالت بهت اون لحظه ام رو هيچ طوري نمي تونم توصيف کنم! باربد بي حال نشست

روي کاناپه و سرشو گرفت بين دستاش، هيچ توضيحي از جانب من اون لحظه براش قابل قبول نبود. چشمام رو بستم و تو دلم ناليدم:

- اي خدا! حالا چي مي شه؟ حالا چي مي شه ؟!

کاش از اول همه چيز رو به باربد گفته بودم. کاش هيچ وقت اين تابلوي نحس رو با خودم نمي اوردم. کاش باربد اجازه مي داد همه چيز رو

صادقانه براش تعريف کنم. خدايا چه اشتباهي کردم!

صداي تحليل رفته اش اشکم رو در آورد:

- اون شب ... اون شب جشن .... چهره اين پسر چيزي نيست که به اين راحتي از ياد آدم بره ... چقدر احمق بودم که متوجه نشدم! همون لحظه

که من داشتم با تو مي رقصيدم ديدم که اين پسره مي خواد با نگاش گردنم رو بزنه. فهميدم يه چيزايي هست، اما فکر نمي کردم تا اين حد جدي

باشه ... که بشينه تو عکسشو بکشي و بعد پشت تابلو ...

آهي کشيد و ادامه داد:

- بنويسي، داريوش عزيزم تا ابد عاشقت خواهم ماند!

واي خداي من! چطور يادم به اين نوشته نبود؟ واي ... واي... با بغض گفتم:

- باربد صبر کن بذار واست توضيح مي دم.

با ناراحتي و عذاب نگام کرد، تند تند شروع کردم به حرف زدن، هر چيزي رو که لازم بود بدونه براش گفتم. بدون دروغ، صداقت محض! باربد

بهم ايمان داشت، اينو از نگاش که لحظه به لحظه بيشتر رنگ عوض مي کردم مي فهميدم، داشتم باور ميکرد حرفامو ... حرفام که تموم شد

نشستم تا چيزي بگه، دست کشيد توي صورتش و سرشو آورد بالا ... لبخند تلخي نشست کنج لبش وگفت:

- حيف که ديوونه تم ... وگرنه محال بود حرفاتو باور کنم!

ذوق زده از اينکه حرفامو باور کرده خواستم برم سمتش و بغلش کنم، يه لحظه حس کردم زندگيم واقعاً از هم پاشيده! هنوز بهش نرسيده بودم

که گوشيش زنگ خورد. باربد با کلافگي نگاه از من گرفت و گوشيش رو از جيبش در آورد. با ديدن شماره زير لب فحشي داد و چند قدم ازم

فاصله گرفت و جواب داد. اينقدر بلند حرف مي زد که به خوبي مي شنيدم ولي چيزي که برام جاي تعجب داشت اين بود که باربد انگليسي حرف

مي زد. خيلي هم عصبي بود و مدام فرياد مي کشيد. اينبار ديگه از هميشه بدتر بود! در کمال حيرت و تعجبم چندين بار نام پالمر رو ميون

حرفاش شنيدم. شايد ده دقيقه اي باربد داد کشيد و آخر هم عصبي شد و گوشي رو توي ديوار کوبيد. گوشيش هزار تکه شد. بي توجه به من به

سمت در رفت و از خونه خارج شد. وقتي در رو محکم به هم کوبيد منم روي کاناپه ولو شدم. با پايم محکم به تابلو کوبيدم و سرمو چسبيدم،

استرس پشت استرس داشت بهم وارد مي شد. کمرم تيرهاي بدي مي کشيد، اما مي دونستم به خاطر همون استرسيه که از سر رد کردم.

با درد از جا بلند شدم تا ليواني آب بخورم. ليوان به دست وسط آشپزخونه ايستاده بودم که در خونه باز شد. با اين فکر که باربد برگشته

خوشحال شدم. چون مدام استرس داشتم که نکنه باربد ديگه برنگرده. نکنه باورم نکرده باشه؟

از همونجا با مهربوني گفتم:

- باربد عزيزم برگشتي؟

هر چي منتظر شدم جواب نداد. تند تند فنجوني قهوه براش حاضر کردم و خودم رو براي يک منت کشي مفصلتر حاضر کردم. قهوه رو برداشتم و

در حالي که با خنده مي گفتم:

- عزيزم تو که مي دوني من طاقت قهرتو ....

از ديدن صحنه پيش چشمم فنجون قهوه از دستم ول شد و بي اراده جيغ کشيدم. باربد دست و پا بسته گوشه پذيرايي افتاده بود و دو مرد قلچماق

يکي با اسلحه و اون يکي با باتوم بالاي سرش ايستاده بودن. باربد با چشمايي نگران به من خيره شد و سعي کرد با چشماش چيزي رو به من

بفهمونه ولي من از ترس فلج شده بودم. فقط ناليدم:

- باربد.

و روي زمين افتادم. پاهام قدرت نگه داشتنم رو نداشتن. مردها با چشماني دريده و خشن به من زل زده بودن. يکي از اونا پوزخندي زد و در

حالي که لگدي حواله پهلوي باربد مي کرد به انگليسي چيزي گفت که نفهميدم. اون يکي که از قيافه اش هم معلوم بود ايرانيه اسلحه رو از

دوستش گرفت و باتوم رو به دستش داد. بعدش اسلحه رو به سمت من نشونه رفت و گفت:

- صدات در بياد اول يه گوله تو شيکمت خالي مي کنم که از شر اون بچه ات راحت بشيم بعد هم خودتو با شوهرت خلاص مي کنم. شيرفهمه؟

با چشمايي از حدقه در اومده فقط ولو شدم روي مبل پشت سرم. همون موقع حس کردم که زير پام خيس شد. با ترس دست کشيدم و متوجه شدم

کيسه آبم پاره شده. به گريه افتادم. اون لحظه چه کاري از دست من بر مي يومد؟ ترس از دست دادن بچه زبون قفل شدمو باز کرد، با هق هق

گفتم:

- باربد ... باربد .... بچه داره به دنيا مي ياد.

چشماي باربد پر از ترس شد. شروع کرد به لگد پروندن. ولي مرد خارجي با چوب ضربه محکمي به سرش زد که باربد بي حال شد. با اين حال

چشماش رو نبست. مرد ايراني داد کشيد:

- همه اش تقصير خودته باربد ... هر کاري بهت گفتن نکن کردي. فکر کردي بچه بازي بود؟ قانون اين باند همين بود. نه زن و نه بچه! ولي تو

چي کار کردي؟ لعنتي .... هيچ نمي خواستم ببينم کارت به اينجا مي کشه ولي تو هيچ وقت به حرفاي من گوش نکردي. تو فکر کردي پالمر

باهات شوخي داره؟ تو نديدي با کسايي که بهش خيانت

مي کنن چي کار مي کنه؟ نمي ديدي که افرادش يهو غيب مي شن و ديگه هيچ نشوني ازشون پيدا نمي شد؟ باربد تو زندگيتو خودت از خودت

گرفتي.

باربد دوباره براي حرف زدن تقلا کرد و اين بار مرد ايراني جلو رفت و در دهنش رو باز کرد. باربد با التماس گفت:

- تو رو به کسي که مي پرستي با زن و بچه ام کاري نداشته باش.

خداي من اين باربد بود؟! باربد مغرور من بود که اينطور التماس مي کرد؟ مرد سري به تاسف تکون داد و گفت:

- متاسفم باربد ... ديگه کار از اين حرف ها گذشته ... ما خيلي دير فهميديم که تو داري بچه دار مي شي. اگه زودتر مي فهميديم شايد کاري از

دستمون بر مي يومد ولي حالا ديگه ...

باربد فرياد کشيد:

- لعنت به تو لعنت به پالمر ... کشتن زن و بچه من چي بهتون مي رسونه. رزا از هيچي خبر نداره. من هيچ وقت نذاشتم اون چيزي بفهمه يا

حتي به چيزي شک کنه. بذار اونا برن بعد هر بلايي دلت خواست مي توني سر من بياري.

مرد ايراني فقط سرش رو تکان مي داد، ولي چيزي نمي گفت. کم کم داشت دردم مي گرفت. با فرياد گفتم:

- اينجا چه خبره؟ بچه من داره به دنيا مي ياد. من بايد برم بيمارستان.

مرد ايراني به طرفم چرخيد و به سمتم يورش آورد. در دهنم رو محکم گرفت و از لاي دندوناي قفل شده اش غريد:

- خفه شو. صداتو بلند نکن.

اشک از چشمام مي جوشيد. دستش رو پس زدم. اينبار نوبت من بود که التماس کنم:

- تو رو خدا!

تو اون لحظه جز بچه ام هيچ چيز برام مهم نبود. اصلاً سر از حرفاي اونا در نمي آوردم و نمي خواستم که در بيارم. با خودم فکر مي کردم باربد

تو کار خلاف رفته، اين قضيه مهم بود اما نه به اندازه از دست رفتن بچه ام! تنها حسي که اون لحظه داشتم حس ترس بود. ترس از دست دادن

دخترم. باربد گفت:

- نمي بيني که داره درد مي کشه؟ تو هم مثل اون عوضيا بي احساس شدي و احساستو کشتي؟ رزا چه گناهي کرده که داري شکنجه اش مي

کني؟

مرد ايراني پوزخندي زد و گفت:

- اگه احساسمو نکشته بودم الان اينجا نبودم.

بعد از اين حرف در دهن باربد رو دوباره محکم بست و اسلحه رو روي شقيقه اش گذاشت. با ديدن اين صحنه حس کردم فلج شده ام. خواستم

جيغ بکشم که پارچه اي محکم جلوي دهنم رو گرفت. مرد خارجي محکم دهنم رو بست و سپس با اشاره مرد ايراني باتوم رو به دست گرفت و

اولين ضربه رو به شکمم فرود آورد. باربد با دهان بسته فرياد مي کشيد و صداي خفه اي توليد مي کرد. مي ديدم که اشک از چشماش مي

ريزه. از درد چشمام سياهي رفت. اشک هام مثل سيلاب فرود مي يومدن. خدايا چي شده بود؟ اين چه بلايي بود که به ناگاه بهمون نازل شده

بود؟ ضربه دوم فرود اومد و اينبار ناخواسته با دهن بسته جيغ کشيدم. باربد همچنان فرياد مي زد. ضربه ها نه تنها به شکمم که به سر و کمر

و پاهام هم وارد مي شد. دستام رو محکم گرفته بود و من حتي نمي تونستم با دستام از شکمم مراقبت کنم. درد تو بدنم پيچيده و منو بي حس

کرده بود. خون زمين رو پوشونده بود و من نمي دونستم اين خون از کجا مي ياد؟ توي دهنم هم طعم شور خون رو حس مي کردم. ضربه هاي

باتوم محکم و محکم تر به شکمم فرود مي يومد و من ديگه رمقي براي ناليدن هم نداشتم بي حس روي زمين دراز کش شدم و به باربد خيره

شدم. اولين بار بود که اشک هاش رو مي ديدم. دونه هاي درشت اشک از چشماش فرو مي غلتيد روي صورتش. و عجز تو نگاش بيداد مي

کرد. مرد ايراني دستش رو بالا برد و همين باعث شد ضربه هاي درد آور متوقف بشه. مرد خارجي نزديک مرد ايراني رفت و با پچ پچ چيزي

بهش گفت. مرد ايراني هم چند بار سرش رو به نشونه تفهيم تکون داد و اسلحه رو به مرد خارجي سپرد. قبل از اينکه مرد خارجي کاري بکنه

مرد ايراني دستش رو گرفت و جمله اي بهش گفت که باعث شد مرد چند لحظه اي بي حرکت روي مبل بشينه. مرد ايراني بالاي سر باربد رفت و

با ناراحتي گفت:

- باربد تو تنها کسي هستي که دلم نمي خواد اين معامله رو باهاش بکنم. ولي مگه چاره اي جز اين دارم؟ هيچ وقت دلم نمي خواست که کارت

به اينجا بکشه. کاش به حرفم گوش کرده بودي و هيچ وقت تو عشق اين لعنتي اسير نمي شدي. تو چرا هيچ وقت حرف هاي ما رو جدي

نگرفتي؟ يادت رفته پارسال ارشک به خاطر بچه دار شدن چه بلايي سرش اومد؟ البته اون از تو زرنگ تر بود و تا وقتي بچه اش چهار سالش

شد اجازه نداد کسي چيزي بفهمه. ولي يادته وقتي فهميديم چي شد؟ باربد اينا جلوي چشمت بود ولي بازم کار خودتو کردي؟ نه به خودت رحم

کردي نه به زنت؟ من پدرم در اومد تا تونستم پالمر رو براي ازدواج تو راضي کنم. همون روزي که فهميد عاشق شدي دستور مرگتو صادر

کرد، ولي من جلوش وايسادم و گفتم تو مهره اصلي گروهي. من نجاتت دادم. ولي با اين کارت ديگه کاري از دست من هم بر نيومد. پالمر رابطه

شو به کل با ايراني ها قطع کرد. اون ديشب براي هميشه از ايران رفت. دار و دسته اش هم تا يک ساعت ديگه همه شون مي رن. منم دارم

مي رم. تو آخرين مهره ايراني گروه بودي که .... خودت خودت رو سوزوندي. بيشتر از تو دلم براي زنت مي سوزه که بدون اينکه چيزي بدونه

داره تاوان پس مي ده.

به اينجا که رسيد مشتي توي پيشونيش کوبيد و فرياد زد:

- اي لعنت به من! لعنت به من که تو رو وارد اين بازي کثيف کردم. بايد از همون اول مي فهميدم ايراني جماعت به خاطر احساسش هيچ وقت

نمي تونه تو اين کار موفق بشه. منم اگه مي بيني دووم آوردم به خاطر اينه که يه رگم امريکائيه. تعجب نکن. آره ... من هيچ وقت بهت نگفتم

که مامانم امريکائيه. باربد پالمر دائيه منه! هيچ وقت پيش خودت فکر نکردي که چرا من اينقدر با پالمر صميمي هستم و چرا اون به همه

حرف هاي من گوش مي کنه؟ منو ببخش که اين حرفها رو الان دارم بهت مي گم. تو ديگه براي گروه وجود خارجي نداري پس الان ديگه

دونستن اين رازها اهميتي نداره. قبل از اينکه اين کله زرد عوضي ماموريتشو انجام بده مي خوام يه خواهشي ازت بکنم. منو ... به خاطر همه

چيز ببخش. هر کاري از دستم بر مي يومد براي تو که بهترين دوستم بودي کردم ولي ديگه ...

به اينجا که رسيد سکوت کرد. صورتش رو با دستش پوشوند و به مرد خارجي اشاره کرد. مرد خارجي از جا برخاست و ماشه اسلحه رو کشيد.

دلم مي خواست فرياد بزنم. دلم مي خواست اينقدر جيغ بکشم که از گلوم خون فواره بزنه ولي چرا هيچ کاري از دست من بر نمي يومد؟ چرا

من لال شده بودم؟ چرا حتي اشکي از چشمم نمي ريخت؟ چر با وجود اين همه درد نمي مردم؟ چرا؟ چرا؟!!! باربد ... باربد عزيزم... با ترس

چشمام رو بستم. نمي خواستم هيچ چيز ببينم. مي خواستم بميرم. بميرم و همه چيز رو فراموش کنم. با صداي مرد ايراني دوباره با وحشت چشم

گشودم:

- دهنتو باز مي کنم ... دوست دارم آخرين حرفاتو بشنوم. اگه چيزي مي خواي به زنت بگي بگو. اين آخرين کاريه که مي تونم برات بکنم.

وقتي در دهن باربد رو باز کرد باربد اولين کلمه اي که وسط هق هقش گفت اسم من بود. ولي من قدرت پاسخ گويي نداشتم. باربد ناليد:

- رزا ... عشق من ... من نبايد هيچ وقت تو رو وارد بازي خودم مي کردم. فکر مي کردم اينقدر قدرت دارم که بتونم ازت مراقبت کنم. ولي

نداشتم. الان تنها حسي که دارم نفرته. از خودم متنفرم وقتي تو رو توي اين وضعيت

مي بينم. من که خودم مي دونستم چه آشغالي هستم نبايد هيچ وقت عاشق تو مي شدم. تويي که در برابر من يه فرشته اي! رزا منو ببخش.

حلالم کن عزيز دلم.

تقلا کردم حرف بزنم. مرد ايراني سريع در دهنم رو باز کرد و من به زحمت در حالي که خون از دهنم مي ريخت گفتم:

- با ... بار...بد ... من .... فق ... فقط ... تو .. رو دوس... دوست دا... رم. بين ... من و ... دا ... داريو...

انگار تو اين لحظات آخر مي خواستم خودم رو تبرئه کنم. باربد به ياريم شتافت و در حالي که از زور گريه ضجه

مي زد گفت:

- مي دونم عشق من ... مي دونم! تو نجيب ترين همسر روي زميني. منو ببخش اگه سرت داد زدم و متهمت کردم. من فقط حسادت کردم رزا اگه

يه مهلت ديگه داشتم جور ديگه اي باهات تا مي کردم. مي شدم يه عاشق پاکباخته چون تازه فهميدم غرور به هيچ دردم نمي خوره. منو ببخش

اگه مدام اذيتت مي کردم. منو ببخش اگه بهت زخم زبون مي زدم. ببخش اگه تلافي خستگي کارهاي اينا رو سر تو ... عزيز دلم خالي مي کردم.

رزا ... يه چيزايي هست که تو بايد بدوني ... اين آخرين فرصتيه که من مي تونم به کثافت کاريهام جلوي تو اعتراف کنم. عزيزم من مهندس

نبودم ... من ... فقط اسم مهندسي رو يدک مي کشيدم. من ... جاسوس ...

هنوز حرفش تموم نشده بود که خون از شقيقه اش راه افتاد. خدا خدا خدا! باربدم چه مظلومانه پر کشيد. دلم

مي خواست خرخره مرد خارجي رو بجوم. چطور تونست؟ چطور دلش اومد؟ چرا نمي تونستم عزاداري کنم؟ چرا از چشمام جاي اشک خون

نمي چکيد؟ باربد ... باربد عزيزم! چرا نذاشتن حرفاتو کامل بزني؟ چرا من نمي مردم؟ مگه من چقدر تحمل داشتم؟ کثافت ها سر اسلحه صدا

خفه کن گذاشته بودند که از صداش همسايه ها خبر دار نشن. مرد ايراني کنارم زانو زد و گفت:

- جونتو بهت مي بخشم. اين کارو فقط به خاطر باربد مي کنم. تو خطري براي ما نداري.

جيغ هاي بلند و کر کننده ام تبديل به ناله شده بود. درست عين بچه گربه اي که تو جايي گير افتاده باشه. يا

بچه اي که توان زاري کردن نداشته باشه. مرد ايراني از جا بلند شد و همراه مرد خارجي سريع از خونه خارج شدن و در رو بستن. باربدم کنار

ديوار افتاده بود و جويي از خون سرخ کنارش جاري بود. نفسم ديگه بالا نمي آمد. انگار منم داشتم مي مردم. مي خواستم بميرم. مي خواستم

پيش باربد بروم. ديگر زندگي رو نمي خواستم. حتي بچه رو هم از ياد برده بودم. صداي تلفن سکوت رو مي شکست. چرا کسي به داد ما نرسيد؟

چرا خوشبختي ام نابود شد؟ حس مي کردم صورتم کبود شده و ديگه قدرت نفس کشيدن ندارم. در برابر دست قدرتمند سرنوشت تسليم شدم و

چشمام رو بستم.

وقتي چشمام رو باز کردم بازم تو بيمارستان بودم. بار سومي بود که تو بيمارستان بستري مي شدم. همين که چشمام رو باز کردم از زور درد

به خودم پيچيدم و ناله اي بلند و گوش خراش سر دادم. دو پرستار سريع چيزي سوزنده زير پوستم فرو کردن و من ديگه چيزي نفهميدم. بار دوم

که چشم باز کردم کسي توي اتاق نبود. هنوزم درد داشتم. نه فقط زير شکمم که تموم بدنم درد مي کرد. از زور درد ناله مي کردم و اشک مي

ريختم. نمي دونستم چقدر گذشت که پرستاري همراه با سام وارد اتاق شدن. چشماي سام مثل دو کاسه خون شده بودو اولين بار بود که توي

لباس پزشکي مي ديدمش، پرستار با ديدن چشماي باز من رو به سام گفت:

- آقاي دکتر به هوش اومده.

سام نگاهي پر از درد به من کرد و گفت:

- خدا رو شکر!!!! رزا جان ... عزيز دلم ... خوبي؟

نمي تونستم حرف بزنم، فقط سرسنگينمو به طرفين تکون دادم و سام غريد:

- سريع بهش يه مسکن تزريق کنين.

- آقاي دکتر هر مسکني که بهش تزريق مي کنم باعث مي شه دو روز بخوابه. هم خونواده اش و هم مامورا شاکي شدن.

سام با عصبانيت داد کشيد:

- شما چي کار به حرف اين و اون دارين؟ حواستون به خود مريض باشه. اين بيچاره همه بدنش خونريزي داشته. تازه سقط جنين هم داشته!

خيلي درد داره. تو همون کاري رو بکن که من بهت مي گم.

پرستار با گفتن چشم، آمپولي وارد سرمم کرد. با شنيدن سقط جنين سرم گيج رفت. فقط صداي خودم رو شنيدم که مي گفت:

- واي بچه ام.... بچه ام ... نه!

دستاي سام رو مي ديدم که بازوهام رو گرفته و داره يه چيزايي مي گه اما نمي شنيدم. دوباره توي عالم بي خبري فرو رفتم. با صداي زمزمه

اي زيبا چشمام رو باز کردم ... کسي دعا مي خوند. چه اتفاقي افتاده بود؟ صدا پر سوز و زيبا دعا مي خوند. اين دعا رو قبلاً هم شنيده بودم،

ولي نمي دونستم که چه دعائيه؟ سرم رو به سمت صدا بر گردوندم. زني کنارم روي صندلي نشسته بود. چشماش بسته و مشغول خوندن دعا

بود. دستم توي دستاي گرمش بود. با دقت که نگاش کردم مامان رو شناختم و تمام وقايع دوباره جلوي چشمام رژه رفتن. دلم مي خواست فرياد

مي زدم و مامان رو صدا مي کردم. ولي نمي شد. صدام در نمي يومد. به زحمت دستم رو که تو دست مامان بود تکون دادم.

. با اين حرکتم مامان هراسون نگاشو به من دوخت و با چشماي باز من زد زير گريه و در حالي که دستمو مي بوسيد گفت:

- رزا ... رزاي مامان ... الهي مامان پيش مرگت بشه. خوبي عزيز دلم؟

با بي حالي سرم رو تکون دادم و زمزمه وار خواستم از باربد و بچه ام بپرسم که در اتاق باز شد و سام به همراهي دو پرستار وارد شدن. با

ديدن چشماي باز من لبخندي زد و گفت:

- حالت چطوره دختر؟

به زحمت گفتم:

- خوب نيستم سام.

اخماي سام در هم شد و گفت:

- درد داري؟

- خيلي ...

مامان با ناراحتي گفت:

- الهي درد و بلات بيفته به جون من که تو رو اينجوري نبينم.

سام رو به مامان گفت:

- نترسيد خاله. اين داره خودشو واستون لوس مي کنه، وگرنه من مي دونم چيزيش نيست. شش روزه که اينجاست. بيشتر زخماش خوب شده و

ديگه موردي نداره.

با بغضي کشنده تو گلو و صدايي که همين بغض لرزونش کرده بود گفتم:

- دارم مي سوزم ... آتيش گرفتم ... مامان بچه ام ... مامان باربد .... واي مامان باربدم...

مامان به گريه افتاد و قيافه سام هم درهم شد. چرا مامان گريه مي کرد؟ خدايا چه زود خوشبختي ام از دست رفت. چه زود همه چيز از هم

پاشيد. من زار مي زدم و سام توي سکوت معاينه ام مي کرد. وقتي کارش تموم شد پرسيدم:

- بچه ام ... بچه ام چي شد؟

سام با غيظ جواب داد:

- بچه چيه؟ خيلي شانس آوردي که خودت زنده موندي.

بي اراده دوباره زدم زير گريه و گفتم:

- سقط شد؟

مامان هم باز بغضش ترکيد و گفت:

- خدا رو شکر که خودت سالم موندي عزيزم.

پرستار که از گريه من هول شده بود، از سام پرسيد:

- آقاي دکتر خواب آور بهش تزريق کنم؟

نمي خواستم باز هم تو عالم بي خبري به سر ببرم. به خاطر همينم با التماس به سام نگاه کردم تا اون جلوي پرستار رو بگيرد. قبل از سام

مامان که از نگاهم همه چيزو فهميده بود، در حالي که خودش هم با ناراحتي پا به پاي من زار مي زد به سام گفت:

- تو رو خدا ديگه بچه ام رو نخوابون سام. بذار گريه کنه تا خالي بشه. اينجوري از غصه دق مي کنه!

سام هم سرش رو تکون داد و گفت:

- به نظر من هم بهتره گريه کنه. اينجوري روحش هم درمان مي شه. دختر خاله من قوي تر از اين حرفاست ...

در حالي که زار مي زدم، تو دلم گفتم:

- کاش دل من با اين گريه ها درمون مي شد.

ساعت ملاقات که شد رضا و بابا و سپيده که نمي دونم چه وقت از اصفهان برگشته بود، همراه آرمين و خاله به ملاقاتم اومدن. سام هم که دائم

توي اتاق من پلاس بود ... البته همه فاميل اومده بودن، اما خودم نخواستم کس ديگه اي رو ببينم. صورت همه تکيده و پژمرده بود. هنوز جرات

نکرده بودم از باربد چيزي بپرسم. همه سياه پوشيده بودن و اين نشون مي داد که خاک بر سر شدم. هيچ کس با هيچ کس حرف نمي زد و بغض

بود که تو گلوها مي شکست و اشک بود که مثل بارون صورت ها رو مي شست. مهستي و بابا و مامانش نتونسته بودن به ديدنم بيان و من

چقدر دلم مي خواست تو اين لحظات کنارشون باشم. دلم مي خواست حالم خوب باشه که بتونم باري باربدم خون گريه کنم، يقه چاک بدم و

موهامو بکنم! باربد من ارزشش بيشتر از اين حرفا بود. اينقدر گريه کرده بودم که چشمام باز نمي شد و هر روقت ياد اون صحنه اي مي افتادم

که مغز باربد درست وسط حرف زدنش از هم پاشيد حالت مرگ و تشنج بهم دست مي داد ...

تو همون ساعت ملاقات افسري از کلانتري بالاي سرم اومد و بي توجه به حال من شروع به سوال و جواب کرد. بابا وقتي ديد با سوالاي اون

حال من مدام بدتر مي شه با خواهش اونو از اتاق خارج کرد. رضا از همه به من نزديک تر بود. دستش رو فشردم و به خودم جرئت دادم و

پرسيدم:

- رضا باربد تنهام ... تنهام گذاشت؟

بغض رضا ترکيد و با هق هق سر تکون داد. در حالي که زار مي زدم گفتم:

- حالا من چي کار کنم؟ من بدون باربد چه کاري از دستم بر مي ياد؟ هم خودش رفت هم بچه اشو برد. آخه چرا؟! خدا من چي کار کردم که

مستحق اين همه عذابم؟ باربد تو که اينقدر نامرد نبودي. باربد ... باربد ...

وقتي شروع کردم به جيغ کشيدن چند پرستار به همراه دکتر سراسيمه وارد اتاق شدن و به زور همه رو بيرون کردن. بعد از تزريق آرامبخش

دوباره به عالم خواب پا گذاشتم تا فراق باربد رو راحت تر تحمل کنم.

روز بعد هفته باربد عزيزم بود و من هنوز هم روي تخت بيمارستان افتاده بودم و جز گريه کاري از دستم بر

نمي يومد. چقدر دلم مي خواست پيشش برم. مگه من چقدر طاقت داشتم که تو يه روز هم بچه ام رو از دست دادم و هم شوهر عزيزمو؟ آخ که

اگه خون هم از چشمام مي چکيد کم بود. توي چشماي همه مي خوندمکه دوست دارن بفهمن چي شده؟!!! چه اتفاقي افتاده که باربد رو کشتن و

منو به اين روز انداختن؟!!! اما جرئت نداشتن چيزي ازم بپرسن ... مامان و سپيده پيشم مونده بودند و بقيه براي مراسم رفته بودن. هر سه

گريه مي کرديم و از دست هيچ کدوممون براي اون يکي کاري بر نمي يومد. از مامان پرسيدم:

- مامان ... جاش خوبه؟

گريه مامان شديدتر شد و گفت:

- مامانم اين حرفا چيه که مي زني؟ يه وجب خاک که ديگه خوب و بد نداره!

مامان چطور دلت مي ياد اينطور حرف بزني؟ قد بلند باربد من يه وجب بود؟ خاک بي رحم چطور تونست اون قد و قامت رو زير خودش پنهون

کنه؟ چطور دلش اومد باربد منو بگيره؟ چقدر دلم مي خواست خودم با دست خودم قاتلش رو بکشم. کاش مي دونستم پالمر عوضي کي بود که

حکم مرگ باربد منو صادر کرد. اون بي رحمي که حاضر شد منو بيوه کنه بايد زنده زنده تو آتيش سوزونده مي شد. پتو رو روي سرم کشيدم و

از ته دل زار زدم. در همون حال کسي به در زد و وارد شد. نمي خواستم ببينم کيه، براي همين هم پتو رو کنار نزدم. صداي مامان اومد:

- رزا جون ... مامان از آگاهي اومدن ... مي توني حرف بزني؟

سريع پتو رو کنار زدم. مي خواستم حرف بزنم. مي خواستم هر چي مي دونم بگم که شايد سوزش دلم آروم بشه. مامور با ديدن چشماي سرخ

من سرش رو زير انداخت و گفت:

- خانوم مي دونم که حالتون خوب نيست و شرايط روحيتون از شرايط جسميتون هم بدتره. ولي شما تنها راه رسيدن ما به يه باند خلافکار بزرگ

هستين. اگه مي خواين قاتل هاي شوهرتون دستگير بشن بايد به سوالاي ما جواب بدين.

- چي مي خواين بدونين؟

- هر چي که ديدين براي ما بگين. اين که چند نفر بودن؟ چطور وارد خونه شدن؟ هدفشون چي بود؟

پريدم وسط حرفش و گفتم:

- دو نفر بودند. يه مرد خارجي و يه مرد دو رگه ...

هر چه که ديده و شنيده بودم تعريف کردم. وقتي حرفاي باربد و مرگ ناجوانمردونه اش رو تعريف کردم ديگه رمقي تو تنم نمونده بود و در حالي

که ضجه مي زدم از حال رفتم.

يک ماه گذشت. ولي من تو عالم تاريک خودم گم شده بودم. دوست داشتم بدونم چه گناهي کرده بودم که اين چنين مستحق سوختن بودم! اينقدر

از درون مي سوختم که درد جسمم رو به کل از ياد برده بودم. اشک بي اراده از چشمام فرو مي چکيد و من به اين فکر مي کردم که پس کي

اين چشمه لعنتي خشک مي شه؟ تموم اطرافيانم اشک مي ريختن و به غصه بي پايان من اضافه مي کردن. تا کي بايد شاهد رنج اطرافيانم

باشم؟ تا کي بايد مثل آينه دق جلوي روشون باشم و ناراحتشون کنم؟ از ته دل آرزو کردم که بميرم. چون ديگه اميدي به زندگي نداشتم. ديگه

هيچ چيزي وجود نداشت که منو به اين زندگي لعنتي دل خوش کنه. کاش جرئت خودکشي داشتم! کاش

مي تونستم بند زندگي ام رو با دستاي خودم پاره کنم! اما افسوس که جرئت چنين کاري رو تو خودم نمي ديدم. تموم مدت يک ماه رو تو

بيمارستان بستري بودم. هيچ کس از من نمي خواست گريه نکنم هيچ کس نمي خواست که غصه نخورم چون مي دتنست حرفش غير منطقيه.

داغي که روي دل من بود براي يک عمر غصه دار شدن بس بود. بالاخره بعد از يک ماه به اصرار خودم و خونواده ام دکتر رضايت به مرخصي

ام داد. وقتي از بيمارستان خارج شدم براي اولين بار در طول اون مدت پدر جون و گلنوش جون و مهستي رو ديدم. جلوي در بيمارستان منتظرم

بودن. با ديدن اونا شوکه شدم و درد خودم رو از ياد برده بودم. هر سه انگار هزار سال پير شده و داغون شده بودن. مهستي به محض ديدن من

خودش رو توي آغوشم رها کرد و از ته دل هق هق کرد.

هر دو توي آغوش هم زار مي زديم و کسي نمي تونست آروممون کند. مهستي با گريه گفت:

- ديدي رزا؟ ديدي چه داغي نشست رو دلم؟ من تازه داشتم عمه مي شدم ولي حالا بايد براي داداشم سياه بپوشم. براي يه دونه داداشم. واي رزا

دارم آتيش مي گيرم. من بودم و همين يه داداش. رزا باربد تازه داشت بابا مي شد! خدا .... من دردمو به کي بگم؟ تقاص خون داداشمو از کي

پس بگيرم؟ چه جوري اتيش دلمو خاموش کنم؟

رضا به زور مهستي رو که داشت از حال مي رفت از آغوش من بيرون کشيد. خودش هم داشت زار مي زد. سپيده زير بازويم رو گرفته و در

حالي که گريه مي کرد خواست منو به سمت ماشين ببره که پدر جون جلو اومد و منو از سپيده گرفت. با ديدن موهاي يک دست سفيد پدرجون و

قامت خميده اش سوز دلم بيشتر شد و ناليدم:

- پدر جون ...

پدر جون با محبت پيشونيمو بوسيد و رو به رضا گفت:

- رضا بابا ... تو مهستي و گلنوش رو ببر. من با عروسم مي يام.

رضا اطاعت کرد و به کمک سپيده و سام، مهستي و گلنوش جون رو که از حال رفته بود به سمت ماشين خودش برد. پدر جون هم منو داخل

ماشين خودش نشوند و بدون توضيحي به بقيه راه افتاد. اينقدر خسته بودم که بي اراده چشمام بسته شد. با توقف ماشين چشم گشودم و با

نگاهي به اطراف بهشت زهرا رو شناختم. اشک دوباره از چشمام جاري شد و به کمک پدر جون پياده شدم. پدر جون منو سر خاک باربد عزيزم

برد و من براي اولين بار خونه جديد باربد رو ديدم. همراه پدر جون چنان از ته دل زار مي زديم و باربد رو صدا مي کرديم که توجه همه به

سمتمون جلب شده و اشک همه رو در آورده بوديم. کم کم حس کردم روحم آروم شده و به آرامشي موقتي

رسيده ام. پدر جون هم آروم شده بود و با دستمالي اشک هاش رو پاک مي کرد. پس از لحظاتي که توي سکوت گذشت پدر جون نگام کرد و

گفت:

- رزا جان ... امروز آوردمت اينجا که هم خونه جديد شوهرتو ببيني هم بشيني پاي درد دل پدر شوهر بدبختت... وقتي باربد پونزده سالش بود

فکر کردم توي اين مملکت نمي تونه درس بخونه. گفتم اينجا براي پسر من جاي پيشرفت نداره. اين بود که براش ويزاي تحصيلي گرفتم و

فرستادمش آمريکا ... آخ که وقتي يادم مي افته خودم با دست خودم بچه امو فرستادم جايي که باعث مرگش شد مي خوام سرمو بکوبم توي

ديوار. باربد ده سال اونجا بود و وقتي برگشت ديگه نمي شناختمش. انگار يه نفر ديگه شده بود. پسر مهربون و دل رحم من يه آدم مغرور و

سنگدل شده بود. فکر کردم کم کم خوب مي شه و به حالت عادي بر مي گرده. براش شرکت زدم و از مهندس شدن پسرم به خودم باليدم. ولي

الان فهميدم چقدر احمق و نادون بودم. من هيچ وقت نتونستم سر از کاراي پسرم در بيارم. وقتي عاشق شد انگار دنيا رو بهم دادن. از خدام بود

که باربد زن بگيره. راستش تا قبل از ديدن تو هر دختري رو که بهش پيشنهاد مي کردم فقط باعث عصبي شدنش مي شد و با فرياد مي گفت هيچ

وقت زن نمي گيره. از زن ها بيزار بود و نمي ذاشت هيچ وقت هيچ جنس مونثي اطرافش باشه. وقتي فهميدم عاشق تو شده حاضر بودم همه

چيزم رو بدم تا تو قبولش کني. چه کسي از تو بهتر؟ بعد از ازدواجتون خيالم يه جورايي راحت شده بود. ولي کاش مي دونستم که باربد با

ازدواج کردنش داره به سمت مرگ قدم بر مي داره. وقتي افسر آگاهي برام تعريف کرد که قضيه چي بوده هزار بار توي خودم له شدم بابا. کاش

هيچ وقت براش زن نمي گرفتم کاش هيچ وقت ازش نمي خواستم. کاش اول سر از کارش در مي اوردم و از اون لجنزار مي کشيدمش بيرون

بعد تو رو هم وارد اين جريان مي کردم. الان که فکر مي کنم مي بينم هيچ وقت نتونستم براي باربد پدر خوبي باشم. پدري که اينقدر از بچه اش

غافل باشه ... الان فقط عذاب وجدان دارم. اگه پسرم زير خروارها خاک خوابيده اگه تو بيوه شدي و بچه اتو از دست دادي اگه گلنوش بي پسر

و سياه پوش شده اگه مهستي به قول خودش يکي يه دونه و بي برادر شده همه اش به خاطر غفلت من بوده. مني که به خاطر عشق زياد به

فرزندم خواستم اونو آزاد بذارم.

با صداي گرفته گفتم:

- نه پدر جون ... هيچي تقصير شما نيست. تقدير اين بود که باربد زودتر از همه ما بره و تا ابد ما رو داغدار خودش کنه.

پدر جون بي حرف اشک هاشو پاک کرد. گفتم:

- من هنوز هم نمي دونم قضيه چي بود؟! هر چي حرف ها رو کنار هم مي چينم تا پازل ذهنم را تکميل کنم به هيچ جا نمي رسم.

پدر جون با سنگ ريزه اي روي اسم باربد خط کشيد و گفت:

- منم تازه همه چيز رو فهميدم... اسکات پالمر اسم سر دسته يک گروه جاسوسي توي امريکاست که دانشجوها رو از مليت هاي مختلف توي

گروه خودش جذب مي کنه تا بتونه سر از کارهاي همه کشورها در بياره. براي دولت آمريکا کار مي کنه و براي همينم هست که هيچ وقت

پليس بين الملل نمي تونه گيرش بندازه. پشتش به دولت گرمه! باربد توسط دوست صميمش به اون باند کشيده مي شه و چون پسر ساده اي بوده

خيلي راحت گول مي خوره. شرط اصلي اين باند اين بوده که اعضاش ازدواج نکنن و اگه کردن هيچ وقت بچه دار نشن. ولي باربد قانون شکني

کرده و به خاطر همين حکم قتلش صادر شده.

زمزمه کردم:

- چطور نفهميدم؟ من چهار سال کنارش بودم ولي هيچي نفهميدم، فق اين اواخر هر از گاهي مي ديدم تلفن هاي مشکوکي بهش مي شه.

- اگه سر نخ ها رو گرفته بوديم شايد خيلي چيزها مي فهميديم ولي افسوس...

- آخه باربد چه نوع اطلاعاتي مي تونست به اين سازمان بده؟!!

- اونا دانشجو هاي رشته هاي مختلف رو جذب مي کردن ... کار باربد اين بود که اينجا براشون برج هاي بي نقص مي ساخت و تحويلشون مي

داد. گروه هاي سي**اسي هر وقت وارد ايران مي شدن بدون اينکه شک بر انگيز باشن مي رفتن توي اين برجا ساکن مي شدن. از طرفي باربد

براشون زمين خاري مي کرده و يه جورايي داشته موقعيت رو جور مي کرده که اگه روزي تقي به توقي خورد و خواستن وارد ايران بشن بي

دردسر بتونن نصف شهر رو مالک بشن و کسي نتونه بهشون چيزي بگه ...

با بغض گفتم:

- بدون باربد چطور ادامه بدم؟

- باربد روزي که وارد اين باند شده فکر اين روزشو هم کرده. چون وصيت نامه اي نوشته و توي وصيت نامه اش ذکر کرده که مي دونه ممکنه

جوون از دنيا بره.

صورتمو بين دستام پوشوندم و ناليدم:

- واي خداي من!

- تمام اموالش رو به تو بخشيده.

سريع گفتم:

- اون پول ها حرومه اصلاً شايد به خاطر همين بچه من زنده نموند چون با پول حروم تقويت مي شد. همه اون پول ها رو به سازمان خيره

ببخشين شايد اينجوري روح باربد هم آروم بگيره.

پدر جون لبخند پر از غمي زد و گفت:

- باربد راست مي گفت که مي گفت، تو فرشته اي دخترم. فرشته ...

- فرشته! فرشته اي که با عشقش جون باربد رو ازش گرفت ... از خودم بيزارم! اگه زودتر فهميده بودم هيچ وقت رضايت نمي دادم بچه دار

بشيم ...

- باربد خودش عاشق اين بود که بچه اي از تو داشته باشه ... پسرم فکر مي کرد خيلي زرنگه و مي تونه از دست باند فرار کنه. اينطور که

روشن شده باربد قصد داشته از کار براي گروه انصراف بده و بعد هم تو رو برداره و براي هميشه از ايران خارج بشه. اما متاسفانه دستش رو

شده و اين بلا سرش اومده ...

آهي کشيدم و گفتم:

- تو زندگي باربد راز هاي زيادي وجود داره که ديگه دست کسي بهش نمي رسه.

بعد از اين حرف هر دو سکوت کرديم و با همون سکوت يه کم بالاي سر باربد نشستيم و سپس هر دو از جا بلند شديم و از اونجا خارج شديم.

وقتي به خونه رسيدم جلوي در خونه گوسفندي رو به زمين زدن و سرش رو بريدن. اگه قبل از اين بود حتماً از ديدن اين صحنه خيلي ناراحت

مي شدم، هيچ وقت طاقت نداشتم ببينم سر يه موجود زنده رو جلوي چشمام مي برن! اما اين واسه گذشته بود، جلويچشماي من جون باربدم رو

گرفته بودن! حيوون که چيزي نبود! پس کاملاً بي تفاوت از روي خونهاي ريخته شده رد شدم و رفتم توي خونه. سپيده يک طرفم و طرف ديگه ام

سام ايستاده بودن. هر دو سعي مي کردن هر طور که شده سر به سر من بذارن تا بلکه لبخند کوچيکي بزنم ولي تلاش هاشون بي فايده بود.

همونطور که خودم خواسته بودم کسي براي عيادتم به خونه نيومده بود و فقط همون هايي بودن که تو بيمارستان به ملاقاتم مي يومدند. گلنوش

جون و پدرجون و مهستي هم بهشون اضافه شده بودن. کسايي که بيشتر از بقيه هم دردم بودن و با ديدنشون احساس آرامش مي کردم. تا چند

روز خونه ما بودن، ولي بعد از يه هفته هر کي به خونه خودش برگشت. حتي سپيده هم به اصفهان برگشت. آرمين هم که زودتر برگشته بود. با

رفتن اونا احاس راحتي کردم. ديگه مجبور نبودم نقش يه آدم بي غم رو بازي کنم. حالا مي تونستم با خيال راحت خودم باشم. خود خودم! مثل

اون روزي شده بودم که بعد از حرفاي داريوش خودمو از پنجره پرت کردم پايين و بعد از اون قضيه چقدر نقش بازي کردم و چقدر برام سخت

بود اين نقش بازي کردنا. بي توجه به نگاهاي نگران مامان و بابا به اتاقم رفتم و در رو بستم.

چهلم باربد هم گذشت ولي من هيچ تغييري نکردم. تنها اوقاتي که از خونه خارج مي شدم مواقعي بود که مي رفتم سر خاک باربد. چقدر ازش

گله مي کردم و مي گفتم که از تنهايي به ستوه اومدم. براي بار دوم عشقمو از دست داده بودم و اينبار عشق حيقيقم از دستم رفته بود!تحملش

از جون دادن برام سخت تر و طاقت فرساتر بود! مواقع ديگه از صبح که از خواب بيدار مي شدم، همونجا روي تخت مي نشستم و تکون نمي

خوردم. مني که توي دوران مجردي هر روز صبح براي گفتن صبح به خير به اتاق تک تک افراد خونواده مي رفتم و خونه رو روي سرم مي

ذاشتم، حالا فقط آرزو مي کردم که کسي براي صبح به خير به اتاقم نياد، ولي آرزوم هيچ وقت برآورده نشد. صبح همين که خدمتکار خبر

بيداريمو به مامان و بابا مي داد، هر دو با سيني اي پر از صبحونه به اتاقم مي يومدن و به زور چند لقمه به خوردم مي دادن. التماسشون مي

کردم، زار مي زدم که مي خواستم که منو به حال خودم بذارن، اما بي فايده بود. سپيده هم مرتب تلفن مي زد و راحتم نمي گذاشت. ديگه خسته

شده بودم. ذهنم به اندازه کافي مغشوش بود و اونا بيشتر روانيم مي کردن! يه روز همين که مامان و بابا مهستي و رضا وارد اتاقم شدن خودمو

گوشه تخت جمع کردم و شروع کردم به جيغ زدن. اصلاً دست خودم نبود، ولي همينطور اشک مي ريختم و با جيغ ازشون مي خواستم تنهام

بذارن. هر چهار نفرشون به گريه افتاده بودن و سعي مي کردن آرومم کنن. اما من ديگه آروم شدني نبودم. زده بودم به سيم آخر! بابا بغلم کرده

بود و مرتب تکرار مي کرد:

- آروم باش رزا جون. آروم باش بابا. ما که کاريت نداريم. به خدا فقط نگرانتيم. باشه ما مي ريم. فقط تو آروم باش.

اما حتي توي بغل بابا هم که يه روزي امن ترين جا برام بود احساس نا امني مي کردم و جفتک مي پروندم. آخر سر رضا با فرياد گفت:

- دست از سرش بردارين. برين بيرون اينقدر زجرش ندين. بذارين تنها باشه. بياين برين بيرون.

و همه رو از اتاق بيرون کرد. خودش هم از اتاق خارج شد. چقدر تنهايي رو دوست داشتم. دلم مي خواست تا ابد تنها باشم. دلم مي خواست

همه آدما رو بکشم و فقط خودم روي کره زمين زندگي کنم. همين که همه از اتاقم بيرون رفتن، لحاف رو روي سرم کشيدم و خوابيدم. بازم

کابوس به سراغم اومد. مي ديدم که يه بچه ناز و شيرين توي بغلمه و به آرومي شصت دستش رو مي مکه. چشماي درشت و سبز رنگش رو

به چشمام دوخته و صدايي بچه گونه از دهنش خارج مي کنه. دلم براش ضعف مي رفت. محکم توي بغلم فشارش دادم و پيشونيش رو بوسيدم.

بچه ام گشنه اش بود. سينه مو که توي دهنش گذاشتم، با ولع شروع به خوردن کرد. همون لحظه حس کردم يه نفر نشست کنارم، چشم از

دخترم گرفتم و سرم رو چرخوندم، باربد بود که با لبخند نشسته بود کنارم و به بچه مون خيره شده بود. لباس بلند سفيدي پوشيده بود و بوي عطر

مي داد. سنگيني نگاهمو که حس کرد نگام کرد و دستشو جلو آورد، آروم گونه مو نوازش کرد. بهش لبخند زدم و دوباره به بچه مون نگاه کردم

که با ولع شير مي خورد، همه چي آروم بود و خوشبختي کنارمون چنبره زده بود. اما خوشبختيمون خيلي کوتاه بود چون يهو از داخل تاريکي

روبرومون مرد خارجي پيداش شد. با خنجري توي يه دست و اسلحه اي توي دست ديگه اش! بچه مو محکم به سينه ام فشار دادم و گفتم:

- باربد دوستت اومده. بهش بگو سر و صدا نکنه دارم بچه رو مي خوابونم.

از چشماي باربد خشم زبونه مي کشيد، سريع از جا بلند شد و جلوي من سينه سپر کرد. صداي شليک اومد و زانوهاي باربد شل شد و جلوم

روي زمين افتاد. با ترس بهش خيره شدم و ديدم که پيشونيش سوراخ شده و خون مثل فواره بيرون مي ريزه. جيغ کشيدم و خواستم فرار کنم که

مرد خودش رو به من رسوند و با يه حرکت بچه مو از توي بغلم بيرون کشيد. قبل از اينکه فرصت کنم عکس العملي از خودم نشون بدم

خنجرش رو بالا برد و گذاشت روي گلوم بچه م. دستمو بالا بردم اما دير بود چون خون فواره شد و سر جدا شده از تن بچه ام افتاد روي دستم،

و بعد روي زمين ... دستم خونيمو روي سرم گذاشتم و از اعماق وجودم داد کشيدم:

- نــــــــــه!

از صداي خودم بيدار شدم. در اتاق با شدت باز شد و رضا و مامان و بابا و مهستي دوباره اومدن تو. مامان محکم بغلم کرد و در حالي که به

شدت گريه مي کرد گفت:

- رزاي عزيزم. قربونت برم من الهي! چي شدي؟ مامان خواب بودي؟ خواب مي ديدي؟ تو رو خدا يه چيزي بگو عزيزم.

ضجه زدم:

- مامان ... مامان بچه ام... مامان باربد ... مامان...

دوباره صحنه جلوي چشمام جون گرفت. احساس مي کردم اون خنجر گلوي منو بريده و اون گلوله تو مغز من خالي شده. دستم رو روي گوش

هام فشار دادم و شروع کردم به جيغ کشيدن:

- قاتل ..... قاتل ... بچه امو کشتي عزيز دلمو کشتي ... قاتل ...

همه بهت زده به من خيره مونده بودن. نمي دونستن چي بايد بگن يا چي کار بکنن؟! فقط مامان محکم بغلم کرده بود و اجازه نمي داد خودمو

بزنم. رضا سريع با سام تماس گرفت و ازش خواست خودشو برسونه. تا وقتي که سام برسه من فقط جيغ مي کشيدم و از اونا مي خواستم بچه

ام رو نجات بدن و اون بيچاره هام به خاطر آروم کردن من قول مي دادن که اجازه ندن کسي به بچه ام آسيبي وارد کند. بالاخره سام رسيد و با

ديدن اوضاع من رنگ از روش پريد و سريع از داخل کيفش آمپولي در آورد و در حالي که اونم مثل بقيه اشک مي ريخت سر رضا و بابا داد

کشيد:

- بگيرينش پس!

بابا و رضا محکم دست و پامو گرفتن. همه اشک مي ريختن و باعث و باني حال منو نفرين مي کردن. مهستي هم طاقت نياورد و در حالي که

نفسش به سختي بالا مي يومد از اتاق خارج شد. دلم مي خواست بميرم. چرا پس نمي مردم؟ فقط همينو مي خواستم! اصلاً من چرا بايد زنده مي

موندم و زندگي مي کردم؟ براي کي؟ به چه دلخوشي؟ سام سريع سرنگي رو توي دستم فرو کرد. فرياد مي کشيدم و ازشون مي خواستم که ولم

کنن، ولي کسي به حرفم گوش نمي کرد. کم کم بدنم بي حس مي شد و تو عالم بي خبري فرو مي رفتم، ولي قبل از اينکه دارو کامل اثر کنه و

خوابم ببره صداي سام رو مي شنيدم که با صدايي باروني رو به بابا مي گفت:

- عمو اين که درستش نيست. رزا رو به حال خودش گذاشتيد که از بين بره؟ بايد ببريدش پيش يه دکتر روانپزشک. اون بايد همون رزاي قبل

بشه. عمو خواهش مي کنم کمکش کنيد!

بعد از اون به خواب فرو رفتم و ديگه چيزي نفهميدم. وقتي چشمامو باز کردم از ديدن شخص غريبه اي که تو اتاقم پشت به من و رو به پنجره

ايستاده بود وحشت کردم و سريع خودمو گوشه تخت جمع کردم. اينقدر ترسيده بودم که نمي تونستم جيغ بکشم. نمي دونم چرا اونو شبيه مرد دو

رگه مي ديدم. دستمو روي شکمم گذاشتم و گفتم:

- تو رو خدا جلو نيا. نکنه مي خواي بچه امو بکشي؟ تو که باربد رو کشتي ديگه با بچه ام چي کار داري؟

مرد غريبه که شايد حدود چهل و خورده اي سن داشت به سمتم برگشت و با لبخندي مهربون از همون جا که ايستاده بود گفت:

- بيدار شدي خانم؟ ساعت خواب.

با دست ديگه ام جلوي چشمامو گرفتم و التماس کردم:

- اذيتم نکن ... خواهش مي کنم.

توي اون حالت اصلاً متوجه نبودم که اون مرد ده سالي از مرد دورگه بزرگتره و هيچ شباهتي بهش نداره! همه رو شبيه اون مي ديدم. مرد

خنديد و گفت:

- اِاِاِاِ .... خانوم کوچولو! من که نيومدم تو رو اذيت کنم. فکر کنم منو با يه نفر ديگه اشتباه گرفتي. تو اصلاً مي دوني اسم من چيه؟ اسم من

کامرانه.

بعد يه قدم جلو اومد و گفت:

- بيا نگاه کن. ببين که من اوني نيستم که تو فکر مي کني.

خودمو روي تخت جمع تر کردم و با صداي گرفته و خش خشيم گفتم:

- دروغ گو! جلو نيا تو اومدي بچه ام رو بکشي.

کامران در جا چرخي زد و گفت:

- آخه من چه طوري مي تونم بچه تو رو بکشم؟ من که چيزي ندارم. اگه دوست داري بيا منو بگرد.

بعد از اين حرف دستاشو بالا گرفت و تو هوا تکون داد.گفتم:

- مي خواي با پات بچه امو بکشي ...با لگد.

يه کم ديگه جلو اومد و تقريباً پايين تخت ايستاد و گفت:

- من اونقدر ها زور ندارم خانمي. بعد هم از اين فاصله نه دستم به تو مي رسه و نه به بچه ات.

من که از فاصله نزديکش با خودم کم مونده بود سکته کنم تقريباً جيغ کشيدم:

- اگه جلو بياي خودمو مي کشم!

دستشو مشت کرد خونسردانه گرفت جلوي دهنش و گفت:

- اِِا اين چه حرفيه؟ خجالت نمي کشي همچين حرفي مي زني؟ پس کي قراره بچه اتو بزرگ کنه؟

بچه م! بچه م!!! با حالتي هيستيريک دست روي شکمم کشيدم. شکمم خالي بود، ديگه خبري از اون موجود کوچيک شيطون که هر شب لگد

مالم مي کرد نبود! بغض به گلوم چنگ انداخت، با صداي گرفته به ديوار روبرو خيره شدم و ناليدم:

- کدوم بچه؟ اون مرد خارجيه بچه منو کشته!

بعد سريع نگاش کردم تا عکس العملش رو ببينم. انگشتش رو به سمت دهنش برد نوکشو گاز گرفت و متحير گفت:

- جدي مي گي؟!

اونم تعجب کرد! اونم از حال و روز من درمونده شد، بغض کردم و گفتم:

- آره، هم بچه امو کشت هم باربدمو. بچه ام دختر بود. من هر شب خوابشو مي بينم. هر شب توي خواب کلي واسش لالايي مي خونم، ولي ...

کامران که نشون مي داد کنجکاو شده کمي خودشو جلو کشيد، نشست لب تختم، همون پايين و گفت:

- ولي چي؟

دستمو مشت کردم و با غيظ و خشم گفتم:

- ولي هميشه اون مي ياد توي خوابم و بچه امو مي گيره مي کشه...

باز بغض کردم و ناليدم:

- اينقدر بچه ام خوشگله که نگو!

- کي مي کشتش آخه؟

- مرد خارجيه ديگه!

- واي خداي من! چقدر بيرحمه. چطور مي تونه بچه به اون نازي رو بکشه؟

چشمامو گرد کردم و گفتم:

- مگه تو بچه امو ديدي؟

شونه هاشو بالا انداخت و گفت:

- نه خودت گفتي. بعدش هم، با داشتن مامان خوشگلي مثل تو معلومه که خوشگل و ناز مي شه.

اخمامو در هم کشيدم و گفتم:

- کي گفته من خوشگلم؟ خيلي هم زشتم.

- اگه يه بار ديگه اين حرفو بزني مي گم خيلي بد سليقه هستي ها!

سپس از جا بلند شد و از داخل کيف سامسونتي که روي ميز تحرير من گذاشته بود، آينه کوچيکي در آورد و به طرفم اومد. من به خيال اينکه

خنجري با خودش مي ياره، دوباره مچاله شدم و گفتم:

- جلو نيا اگه به من دست بزني جيغ مي کشم.

کامران سر جاش ايستاد و دوباره دستاشو به نشونه تسليم بالا برد و گفت:

- آخه من چي کارت دارم بابا؟ فقط مي خوام اين آينه رو بهت بدم تا خودتو توش ببيني. همين!

بعد از اين حرف، چند لحظه اي سکوت کرد. وقتي نگاه منو متوجه آينه توي دستش ديد با لبخندي اعجاب انگيز گفت:

- مي تونم بيام جلو سرورم؟

دستمو دراز کردم و آينه رو از دستش گرفتم. گفت:

- حالا خودتو توش نگاه کن تا ببيني خدا چه لطفي در حقت کرده.

مثل آدماي طلسم شده به حرفش گوش کردم و به تصوير داخل آينه زل زدم. دختري توي آينه به من خيره شده بود. چشماي سبز رنگش گود

افتاده و زيرش هلال کبود رنگي ديده مي شد، ولي مهم تر از همه غم توي چشماش بود که اونا رو بي روح جلوه مي داد. ابروهاي هلالي و

قهوه اي رنگش کمي نامرتب شده بود، ولي اصلاً توي ذوق نمي زد و برعکس اونو شبيه به يه دختر دبيرستاني معصوم کرده بود.

دماغ کوچيک و سر بالاش بر اثر گريه ملتهب شده و به سرخي مي زد. لب هاش کوچيک و قرمز رنگ بود که کمي کبود شده بود. بالاي لبهاش

سرخ شده بود و اونم نشوني از گريه بود. گونه هاي برجسته اش هم سرخ بودن. موهاي حنايي رنگش پريشون و آشفته نيمي از صورتش رو

قاب گرفته بودن. خيره خيره به دختر توي آينه نگاه مي کردم که کامران آينه رو از دستم قاپيد و گفت:

- هي هي دختر مواظب باش قورتش ندي!

منگ و گيج به کامران نگاه کردم. با خنده گفت:

- خب چطور بود؟

- چي؟

- دختري که دوساعته توي آينه زل زدي بهش.

- يه روزي خوشگل بوده، ولي حالا ...

وسط حرفم پريد و گفت:

- خوشگل تر شده.

لب برچيدم و چيزي نگفتم. توي چشماش جاذبه اي بود که آدم رو وادار مي کرد به حرفاش گوش کنه و روي حرفش حرفي نزنه. کامران گفت:

- خب خانم کوچولو حالا بگو ببينم تو چته؟ چرا همه رو نگران خودت کردي؟

زانوهامو کشيدم توي بغلم و گفتم:

- من کسي رو نگران نکردم.

- اِ پس پدر و مادر و برادرت بيخود اينقدر دارن واست بالا و پايين مي پرند؟

بازم سکوت کردم و چيزي نگفتم، چون حرف درستي زده بود. با شيطنت ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- حالا بماند که يکي ديگه هم اون بيرون هست که داره خودشو مي کشه!

خيلي خونسرد گونه مو به زانوم تکيه دادم و پرسيدم:

- کي؟

- پسر خاله ات رو مي گم. آقاي سام عاشق!

بعد از اون همه وقت که نخنديده بودم، بي اراده خنده ام گرفت، پوزخند زدم و گفتم:

- سام؟

- نه پس کامران! البته منم بدم نمي ياد دوباره عاشق بشم، ولي در اون صورت تو بايد با يه زن و دو تا بچه هاي

ديگه ام بسازي. مي توني؟

حرفش رو با شوخي و لحن با مزه اي گفت و همين باعث شد دوباره پوزخند بزنم. سرشو تکون داد و گفت:

- ببين تو چقدر ناقلايي! همين که شنيدي هنوز هم عاشق سينه چاک داري، نيشت باز شد.

اخمام سريع در هم شد و گفتم:

- خنده؟!!! من نخنديدم ...

- من بودم الان نيشم باز شد پس؟!

- به خاطر اون چيزي نبود که شما گفتي ...

- پس به خاطر چي بود؟

- اينکه همه اشتباه مي کنن و تو اشتباهشون غرق مي شن ... به اين خنديدم. ...

- من اشتباه کردم؟؟!

بي حوصله سرمو جنبوندم. باز پايين تخت نشست و گفت:

- چه اشتباهي کردم؟! سام عاشقت نيست؟!!! محاله باورم بشه!

آهي کشيدم و گفتم:

- سام مثل برادر من مي مونه ...

- جدي مي گي؟

- آره.

- مطمئني؟

- هوم

- حتماًحتماً؟

اينبار فقط سرمو تکون دادم ...

- واقعاً؟

عصبي شدم و گفتم:

- بابا آره آره آره

قيافه مظلومي به خودش گرفت و گفت:

- پس يعني من ضايع شدم؟

اينبار واقعاً خنده ام گرفت و گفتم:

- آره .

سرش رو تکون داد و با خنده از جا بلند شد. همينطور که در کيفش رو مي بست گفت:

- ببين خانم کوچولو دنيا خيلي بي ارزش تر از اونيه که به خاطرش بخواي خودت رو عذاب بدي. اين اتفاقي که واسه تو افتاد ممکنه واسه خيلي

هاي ديگه هم بيفته، ولي هيچ کسي مثل تو اينکارا رو نمي کنه و با آغوش باز به پيشواز مرگ نمي ره. تو هنوز خيلي جووني. خيلي هم

خوشگلي! اينو واسه تعارف نمي گم. دارم حقيقت رو بهت

مي گم که بدوني و ارزش خودت دستت بياد. وقتي اومدم توي اتاق و ديدمت با خودم گفتم دست خدا درد نکنه. ببين چي آفريده! باورم نمي شد

دختري با مشخصات تو اينطور افسرده شده باشه. تو با اين همه زيبايي، با اين همه ثروت و محبت اطرافيان نسبت به خودت، نبايد اينجوري مي

شدي. البته قبول دارم ضربه سختي بوده واست. ولي ديگه کاريه که شده. نبايد که خودتو بکشي! بايد با واقعيت کنار بياي. اين اتفاق افتاده! چه

تو بخواي چه نخواي! اگه سالها گريه و زاري بکني جز نابود کردن عمرت و جوونيت هيچي نصيبت نمي شه. نه بچه ت بر مي گرده نه شوهرت!

اين اتفاق در اثر سهل انگاري، در اثر زياده خواهي، يا حالا هر چيز ديگه اي افتاده و تو بايد باهاش کنار بياي! مجبوري رزا! مجبور ... سعي

کن به دنيا و قشنگي هاش لبخند بزني. بدون واسه تو دنيا هنوز تموم نشده. نمي خوام بهت بگم مي توني بازم ازدواج کني، چون مي دونم توي

اين شرايط حتي حرف زدن در اين مورد هم آشفته ات مي کنه. پس بهت مي گم دنيا بدون مردها و بدون همسر هم مي تونه زيبا باشه. فقط بايد

خودت بخواي. کسي هم کاري نمي تونه بکنه. تا کي مي توني قرص اعصاب بخوري؟ تا کي مي توني به خواب پناه ببري؟ بايد قبول کني که اين

ها همه موقته. تو بايد خودتو پيدا کني. حرفامو مي فهمي رزا خانم؟

هر حرفي مي زد حقيقت داشت و من قبولش داشتم. قبول داشتم اما عملي کردن حرفاش برام غير ممکن به نظر مي رسيد. با صدايي لرزون

گفتم:

- شما کي هستيد؟

شونه هاشو بالا اندخت و گفت:

- يه بار که گفتم من کامرانم.

- ولي من شما رو نمي شناسم.

- فرض کن از امروز يه دوست به شمار دوستاي قبليت اضافه شده. يه دوست که صلاح تو رو مي خواد.

سپس به طرفم اومد و دستش رو دراز کرد. بي اراده و بدون ترس منم دستمو دراز کردم و باهاش دست دادم. با لبخند گفت:

- بازم بهت سر مي زنم، ولي اميدوارم که خيلي بهتر از امروز شده باشي.

سپس خداحافظي کرد و از اتاق خارج شد. بي اراده از جا بلند شدم و پشت در رفتم. صداي بابا و کامران رو به وضوح مي شنيدم. بابا گفت:

- چي شد آقاي دکتر؟

- چيزي نبايد مي شد. حالش خيلي هم وخيم نيست. راحت با آدم ارتباط برقرار مي کنه و هنوز بيماريش حاد نشده. به خاطر اينه که شما زود به

دادش رسيدين. ضربه اي که بهش وارد شده خداييش خيلي سخت بوده. جلوي چشمش شوهرش رو کشتن و جنينشو سقط کردن. درد روحي و

جسمي رو در يک آن تحمل کرده. بايد بهش حق بدين که دنيا رو ديگه نتونه قشنگ بببينه ولي به مرور زمان بهتر مي شه. بيماريش مهلک

نيست. با چند جلسه رفتار درماني و مصرف يه سري قرص به زودي سلامتيش رو به دست مي ياره. چقدر از روي مرگ همسرش

مي گذره؟

- دو ماه و نيم آقاي دکتر.

- پس هنوز خيلي فرصت داره براي طبيعي شدن. نگران نباشين زود خوب مي شه. به خاطر کابوس هايي که

مي بينه هم من يه سري قرص واسش تجويز مي کنم. اين قرص ها يه کم بي حالش مي کنه، ولي چاره اي نيست. در ضمن اگه باز هم حرفي از

بچه اش زد، حالا هر چي که گفت، حرفش رو تاييد کنيد و شما سعي نکنيد حقيقت رو بهش بگين. اون خودش همه چيزو مي دونه، فقط مي خواد

فرار کنه. بذاريد اينقدر فرار کنه تا خودش به حقيقت برسه. زياد دور و برش نپلکين. البته زياد هم نبايد تنها بمونه. همه با هم نريد پيشش. يکي

يکي بهش سر بزنين. حرفايي که دوست نداره هم بهش نزنيد. سعي نکنيد که به زور از لاک تنهايي اش خارجش کنين. فقط آروم آروم همون

چيزايي رو براش بگيد که شنيدنشو دوست داره. غذاهاي مورد علاقه اش رو بپزيد و يه چيز ديگه، کسي رو که خيلي بهش علاقه داره بياريد

پيشش. چه دختر چه پسر چه بچه چه مسن! فرقي نداره. بذاريد کنار کسي باشه که بهش خيلي علاقه داره.

بعد از اون ديگه چيزي نشنيدم چون خيلي دور شده بودنه. برام مهم نبود که بابا دکتر روانپزشک برام آورده. دوباره روي تختم برگشتم و زانوي

غم بغل کردم. با اينکه حرفاش خيلي روي من تاثير داشت، ولي هنوزم

نمي تونستم با خودم کنار بيام. شايد يک ساعتي تنها بودم که در باز شد و سام وارد شد. بيچاره از ترس همونجا کنار در ايستاد و تکون نخورد.

موشکافانه نگاش کردم و گفتم:

- چيزي مي خواي؟

به خودش اشاره کرد و گفت:

- من؟!!!

عاقل اندر سفيهانه نگاش کردم و گفتم:

- نه من!

- نه چيزي نمي خوام. فقط خواستم بيام يه سر بهت بزنم.

با تلخي گفتم:

- خب زدي؟ ديدي که هنوز هم زنده ام؟ حالا مي توني بري.

- رزا تو... تو چرا اينجوري شدي؟

- همينه که هست !

با بغض گفت:

- دلم برات تنگ شده.

عصي بودم، خيلي زياد، بهش توپيدم:

- هه هه خنديدم .... خوبه جلوي چشماتم و اين حرفو مي زني.

کمي جلو اومد و گفت:

- من دلم واسه رزاي شيطون تنگ شده. اوني که اينقدر سر به سرم مي گذاشت که دلم مي خواست سر به بيابون بذارم. چي شد اون رزا؟

بي حوصله، سرمو به زانوهام تکيه دادم و گفتم:

- مرد.

- آره مي دونم، ولي من مي خوام اون دوباره زنده بشه.

- امکان نداره. روح من مرده. ايني که مونده جسممه که قصد دارم اينو هم نابود کنم. اگه قرار بود مرده زنده بشه پس باربد هم بايد تا به حال

زنده مي شد.

- رزا!!!!

- بس کن سام من حوصله ندارم. برو بيرون تنهام بذار ...

- رزا يادته چقدر با هم بازي مي کرديم؟

- نه.

- خيلي بي انصافي! تو بازي هاي بچگي مون رو يادت رفته؟ يادت رفته چقدر با هم گرگم به هوا بازي مي کرديم؟ چقدر قايم موشک بازي مي

کرديم و تو و سپيد من و رضا رو حرص کش مي کردين؟ چقدر لوس بازي در

مي آوردين.

يهويي سفر کردم به خيلي سال پيش، به دوراني که حاضر بودم همه چيزم رو بدم اما هميشه توي همون دوران بمونم. به ياد اون روزا دوباره

اشک از چشمام جاري شد و گفتم:

- تو و رضا رو وادار مي کرديم باهامون خاله بازي کنين و شما چقدر از اين بازي بدتون مي يومد!

اشکاي زلال سام هم روي گونه اش مي چکيد:

- وقتي بزرگ تر شديم کلي احساس مردي بهمون دست داده بود. توي مهموني ها از کنار شما دوتا تکون

نمي خورديم که نکنه کسي بهتون چپ نگاه کنه. من تو رو حتي از سپيده هم بيشتر دوست داشتم، ولي به روي خودم نمي آوردم. خيلي دوست

داشتم يه روز بهت بگم چقدر واسم عزيزي، ولي جرئتشو نداشتم. هم از سپيده

مي ترسيدم و هم از اينکه تو بخواي برداشت بدي بکني. وقتي توي مهموني ها تو يا سپيده با يه پسر غريبه حرف مي زدين حس مي کردم مي

خوام خفه بشم. آرزو مي کردم که اي کاش هنوز بچه مونده بوديم.

همينطور که خودمو به سمتش مي کشوندم گفتم:

- آخ سامي! داداش سام کاش بچه مونده بوديم. کاش وارد اين بازي زجر آور زندگي نمي شديم. کاش هرگز ازدواج نکرده بودم. کاش....

سام سرم رو توي آغوشش گرفت و گفت:

- آبجي گل من. تو واسم هنوز هم مثل گذشته هستي. به همون عزيزي. تو هيچ فرقي واسه ما نکردي. هموني هستي که بودي. همون رزايي که

تا مي گفت آخ من و رضا و سپيده مي خواستيم خودمون رو واسش هزار بار قربوني کنيم تا آروم بشه.

- نه سام! من ديگه اون رزا نيستم. من يه زن شکست خورده و دل مرده ام. مي فهمي؟ يه زن!

سام با عصبانيت گفت:

- ديگه اين حرفو جايي نزن وگرنه از دستت دلخور مي شم. چرا سعي مي کني اين افکار منفي رو توي ذهنت جا بدي؟ دست بردار رزا. تو رو

خدا دست بردار!

از سام فاصله گرفتم، باز برام غريبه شده بود، به روبرو خيره شدم و با اخم گفتم:

- خوابم مي ياد.

- تاکي؟ تا کي مي خواي فرار کني؟

غريدم:

- گفتم خوابم مي ياد.

- باشه بخواب عزيزم، ولي قبلش بايد قرصاتو بخوري.

مخالفتي نکردم و سام يک سري قرص به خورد من داد. وقتي خوردم، خودش لحاف رو روم کشيد و

پيشونيمو بوسيد. بعدش در گوشم گفت:

- حاضر نيستم با دنيا عوضت کنم. اگه تو چيزيت بشه من و رضا مي ميريم. پس خواهش مي کنم زود خوب شو.

بعد از زدن اين حرف سريع از اتاق خارج شد. بدون توجه به سام و حرفاش باز به عالم خواب پناه بردم.

سه ماه گذشت. شرايط من توي حالت رکود مونده بود، بدتر نمي شدم اما خيلي هم رو به سمت بهبود قدم بر نمي داشتم! هنوز هم افسرده بودم.

کامران هر هفته يه بار ببهم سر مي زد و من فقط ساعت هايي لبخند روي لبم مي نشست و يه کم از افسردگي فاصله مي گرفتم که کامران پيشم

بود. تنها تغييري که کرده بودم اين بود که ديگه حقيقت رو قبول کرده بودم که باربد و بچه مو از دست دادم و کاري از دست کسي بر نمي يومده.

پدر جون و گلنوش جون هم بيشتر مواقع بيکاريشون رو با من مي گذروندند و انگار با ديدن درد من درد خودشون رو از ياد مي بردن. بيشتر از

قبل به من و رضا وابسته شده بودن و اينطوري مي خواستن داغ فرزندشون رو کمرنگ کنند. آپارتمانمون هم خيلي وقت بود دست نخورده مونده

بود و جرئت نداشتم پامو اونجا بذارم. ديگه هيچي برام مهم نبود. تموم روزام مثل هم بودن، تا اينکه اتفاق جالبي افتاد و مثل يه شوک کوچيکي

يه کم منو تکون داد. اتفاقي که اصلاً انتظارش رو نداشتم. يه روز سپيده که براي مدتي به تهران اومده بود تا هم پيش من باشه و هم خونواده

شو ببينه اومد خونه مون. طبق معمول به زور داد و هوار حرفشو به کرسي نشوند و منو از اتاقم بيرون کشيد و به باغ برد. با هم قدم مي زديم

و سپيده چرت و پرت مي گفت. به زور ميخواست منو بخندونه اما وقتي ديد موفق نمي شه با حرص روي يکي از نيمکت ها هلم داد و گفت:

- بتمرگ مي خوام باهات حرف بزنم.

من که هنوز هم جاي بخيه هام و ضربه هايي که به بدنم خورده بود درد مي کرد، چهره ام در هم رفت و با درد گفتم:

- آخ!

سپيده هول شد و گفت:

- الهي بميرم. ببخشيد يادم رفته بود.

دستمو گذاشتم روي پهلوم و گفتم:

- مي دونم مهم نيست.

سپيده آهي کشيد و گفت:

- واي رزا نمي دوني چقدر دلم براي اون روزا تنگ شده! اگه من قبلاً اينکارو کرده بودم تو با لنگه دمپايي

مي افتادي دنبالم، ولي حالا عين پيرزنا شدي.

فقط لبخندي زدم و چيزي نگفتم. سپيده کنارم نشست و گفت:

- اصلاً حوصله مقدمه چيني ندارم. مي خوام يه چيزي بهت بگم.

نفسمو با صدا بيرون فرستادم و همينطور که با دامن بلندم بازي مي کردم گفتم:

- تو دو ساعته داري براي من حرف مي زني. حالا تازه مي خواي يه چيزي برام بگي؟

- آره خب اونا همه چرت و پرت بود.

- طبق معمول.

- مي ذاري بگم يا نه؟

- بفرماييد.

- رزا يکي ازم خواسته که تو رو براش خواستگاري کنم. البته مي دونم اصلاً الان جاي اين حرفا نيست. ولي مجبورم بگم. چون اون طرف در

به درم کرده.

با بهت به دهنش خيره شدم، چند ثانيه اي طول کشيد تا فهميدم چي گفته. اين قضيه تنها قضيه اي بود که منو از خونسردي و بي تفاوتي بيرون

مي کشيد و تبديلم مي کرد به يه ببر خشمگين و عصبي! وقتي تونستم حرفشو هضم کنم، با عصبانيت از جا بلند شدم و گفتم:

- اون طرف غلط کرده با تو!

دستمو محکم کشيد و گفت:

- اِ بذار من کامل بگم بعد جفتک پروني کن.

- سپيده من حوصله ندارم. مي خوام برم توي خونه. بدنم داره مي لرزه.

- باشه باشه مي دونم حالت خوب نيست، ولي بايد کامل بگم. حالا که گفتم بايد تا تهش برم.

براي اينکه زودتر راحتم کند گفتم:

- کي؟

- هان؟

- مي گم کي ازت خواسته با من حرف بزني؟

سرش رو زير انداخت و در حالي که با انگشتاش بازي مي کرد گفت:

- غريبه نيست، مي شناسيش ...

حسابي عصبي شده بودم. غريدم:

- من يه سوال پرسيدم جوابمو درست بده.

سرش رو بالا آورد، تو چشمام خيره شد و گفت:

- داداشم.

چنان تعجب کردم که بي اراده دوباره روي نيمکت ولو شدم. دهنم از تعجب باز مونده بود و قادر نبودم هيچ حرفي بزنم. فکر هر کسي رو مي

کردم به جز سام!!! سپيده خودش گفت:

- مي دونم تعجب کردي. راستش باور کن خود منم تعجب کردم، ولي سام منو کشته. تصميمشو هم گرفته. مي گه يا رزا يا هيچ کس ديگه.

بغض به گلوم چنگ انداخت ، گفتم:

- ولي سام که ...

فهميد چي مي خوام بگم و سريع گفت:

- خب يه روزي مثل داداشت بود. حالا مي خواد شوهرت بشه.

صورتمو بين دستام مخفي کردم و گفتم:

- سپيده من ... من نمي تونم!

سپيده که انتظار برخورد بدتري رو از من داشت ، با ديدن حالتم فکر کرد با کمي اصرار مي تونه متقاعدم کنه و براي همينم با هيجان گفت:

- چرا؟ به خدا سام پسر خوبيه. لازم نيست من ازش تعريف کنم چون خودت بهتر مي شناسيش. مطمئن باش با اون به همه چي مي رسي. اگه

تو زندگي با باربد خيلي وقتا تنش داشتي تو زندگي با سام به آرامش مي رسي ....

- بس کن! من تو زندگي با باربد تنش نداشتم! من عاشق شوهرم بودم و هستم!من نمي خوام ديگه ازدواج کنم ... نمي خوام.

- بالاخره تا کي؟ الان شش ماه از مرگ باربد مي گذره. تو دوباره ازدواج مي کني. الان داغي مي گي نه، ولي مطمئن باش يه روزي مي رسه و

تو دوباره ازدواج مي کني. چه حالا، چه ده سال ديگه. تو که سني نداري رزا. تازه بيست و چهار سالته. سام هم بيست و هشت سالشه اونم وقت

ازدواجشه.

با تعجب و ناراحتي گفتم:

- اي بابا تو نمي فهمي من يه زن بيوه هستم. هرگز حاضر نمي شم با کسي ازدواج کنم که هنوز ازدواج نکرده و از طرفي هم هرگز حاضر نمي

شم با کسي ازدواج کنم که يه بار ازدواج کرده. پس نتيجه مي گيريم که من هرگز ازدواج نمي کنم. من تا اخر عمر عزادار باربد عزيزم مي

مونم ... درک کن!

- برو بابا ديوونه! تو داري بهونه الکي مي ياري.

از اين بحث کلافه بودم، با بدني لرزون راه افتادم سمت ساختمون و گفتم:

- آره دارم بهونه مي يارم. ولي اينو بدون که من بعد از باربد محاله ديگه ازدواج کنم. مگه من چند تا دل دارم که هي به اينو و اون ببندمش؟

سپيده خواست باز هم پافشاري کند که من وارد شدم و در رو بستم. اصلاً حوصله شنيدن دليل و برهان هاش رو نداشتم. سام رو خيلي دوست

داشتم، ولي به چشم برادري. مطمئن بودم که سام از روي دلسوزي اين حرفو زده و هيچ علاقه اي نسبت به من جز به چشم خواهري نداره. چه

بسا که خودش بارها اين حرفو زده بود. بعد از اون روز سپيده بارها و بارها اين بحثو پيش کشيد. بار آخر عصباني شدم و گفتم:

- اصلاً به خود سام بگو بياد حرفشو بزنه. مگه تو وکيل وصي اش هستي؟

سپيده هم با خوشحالي قبول کرد که سام رو به سراغم بفرسته. واقعاً خودم هم نمي دونستم قراره به سام چي بگم؟ به مامان قضيه رو گفتم تا

ببينم اون چي مي گه. مامان بدون هيچ عکس العملي گفت:

- هر چي که خودت بگي ما هم تابع نظر تو هستيم.

چقدر مامانو دوست داشتم. مي دونستم که به خاطر ناراحت نکردن من اين طور حرف مي زنه. وگرنه هر کس ديگه اي که بود با کلي خواهش

و التماس از من مي خواست که لگد به بخت خودم نزنم. سام قرار بود براي عصر پيشم بياد. قبل از اينکه بياد به باغ رفتم و از خدمتکار

خواستم بساط عصرونه رو روي ميز بچينه. رضا با مهستي بيرون بود. بابا هم سر کار بود. براي همين راحت مي تونستيم با هم صحبت کنيم.

وقتي اومد بي اراده بهش لبخند زدم. سام داداش عزيزم بود. خيلي دوستش داشتم، نه اونطوري که اون مي خواست اونطوري که قلب خودم

ميخواست. سام هم جواب لبخندم رو داد و پس از سلام و احوالپرسي جلوم نشست. با دقت توي سکوت نگاش کردم. انگار تازه مي ديدمش. قد

بلندي داشت، با هيکلي پر و استخون بندي درشت. صورتش کشيده بود و پوستش گندمي روشن. چشماش شبيه چشماي سپيده بود، درشت و

قهوه اي روشن ... گيرايي چشماش قبل از هر چيز جلب توجه آدم رو به خودش جلب مي کرد. ابروي چپش به خاطر غروري که هميشه داشت،

کمي بالا رفته بود. موهاي صاف و خرمايي رنگش روي سرش موج مي خورد و هر از گاهي قسمتي از اونا روي پيشوني بلندش سر مي

خوردن. سام که از نگاه خيره من کلافه شده بود، سرش رو زير انداخت. براي شکستن سکوت بدون مقدمه گفتم:

- خب حرف حساب؟

سام که کاملاً غافلگير شده بود، سرش رو بالا آورد و گفت:

- هان؟

شونه هامو بالا انداختم و گفتم:

- مي گم حرف حساب!

دست راستش رو داخل موهاش فرو کرد و گفت:

- فکر کنم سپيده همه چيزو بهت گفته.

- مي خوام از زبون خودت بشنوم.

چند لحظه اي سکوت کرد و سپس با کلافگي دستش راستشو توي موهاي لختش کشيد و گفت:

- من ... مي خوام ... مي خوام بيام خواستگاريت.

با اينکه خودمو آماده کرده بودم اما بازم تکون خوردم، نفس عميقي کشيد تا به خودم مسلط بشم، بعدش با تمسخر خنديدم و گفتم:

- جدي؟

بدون اينکه نگام کنه، سرش رو تکون داد و گفت:

- آره.

با عصبانيت گفتم:

- سامي به من نگاه کن.

سرش رو بالا آورد و توي چشمام نگاه کرد. با خشم گفتم:

- کجاي دنيا رسمه که برادر بره خواستگاري خواهرش؟

سريع دوباره سر به زير شد و گفت:

- رزي خودت هم خوب مي دوني که من برادرت نيستم.

کف دستمو کوبيدم روي ميز و با غيظ گفتم:

- تا چند روز پيش که بودي!

کلافه دست توي موهاي پر پشتش فرو کرد و گفت:

- خب حالا تصميم دارم شوهرت بشم، همراه و همسرت بشم.

بغض کردم و با صدايي لرزان گفتم:

- سام تو داري شخصيت منو خورد مي کني!

سام با حيرت و چشماي گشاد شده نگام کرد و گفت:

- منظورت چيه؟ مگه من چي کار کردم؟ يعني اگه يه پسري از يه دختر خواستگاري کنه شخصيتش رو خورد کرده؟

- نخير. هر کسي ديگه جاي تو بود مهم نبود.

وسط حرفم پريد و گفت:

- يعني من اينقدر بدم؟

- نخير تو خيلي هم خوبي، ولي تصميمت غلطه و هر چه بيشتر اصرار کني، من بيشتر احساس خورد شدن مي کنم.

- آخه چرا؟

- سام اين تو نبودي که چند ماه پيش به من گفتي به چشم خواهري خيلي دوستم داري؟ هان؟ تو بودي يا نه؟

سام حرفي نزد و باز سرش رو زير انداخت. گفتم:

- تو به کسي نگفتي که براي چي ميخواي بياي خواستگاري من، ولي من خودم خيلي خوب مي دونم و از تو هم نمي پرسم چرا. سام تو ... تو

دلت واسه من سوخته!

به اينجا که رسيدم بغضم ترکيد و با هق هق گريه گفتم:

- تو فکر کردي اگه من بفهمم هنوز هم خاطر خواه دارم خوب مي شم؟ يا اينکه پيش خودت اينطور تصور کردي که خوشبختم کني؟

سام سرش رو بالا آورد و من قطره هاي اشک رو براي بار دوم روي صورت جذابش ديدم .با صدايي که از زور گريه مي لرزيد گفت:

- من .. من منظورم اين نبود رزا، ولي... طاقت ندارم که بشينم و ببينم داري خودتو نابود مي کني ... من حالا

نمي تونستم آزادانه واسه ات کاري بکنم. مي خواستم ... به عنوان شوهرت دو تا بزنم توي سرت بلکه آدم بشي.

از اينکه توي اون موقعيت هم داشت شوخي مي کرد، خنده ام گرفت و گفتم:

- به قيمت بدبخت شدن خودت؟

با عصبانيت اشکاشو پاک کرد و گفت:

- کي گفته من قراره بدبخت بشم؟ هان؟ مگه شرط ازدواج دوست داشتن نيست؟ خوب من دوستت دارم!

- نخير اين دوست داشتن با عشقي که يه روزي قراره به همسرت داشته باشي از زمين تا آسمون فرق داره. تو

مي توني صبر کني تا جفت مناسبت رو پيدا کني.

- رزا تو ... تو ... چي بگم من به تو؟!!

- هيچي لازم نيست بگي ، از هر کي انتظار داشته باشم از تو نداشتم سام! لطفت رو درک مي کنم اما نيازي بهش ندارم. هميشه برادرم بمون ...

دستمو روي ميز گرفت توي مشتش، فشار داد و گفت:

- ببخشيد. من فقط مي خواستم از اين حالت درت بيارم.

- کسي نمي تونه منو به اون روحيه اي که قبلاً داشتم برگردونه. يه بار ديگه هم بهت گفتم، اون رزا مرده.

- بايد زنده بشه! به هر قيمتي که شده.

لبخند تلخي زدم و گفتم:

- مغز شوهرم ... عشقم جلوي چشمام متلاشي شد ... چطور انتظار داري به خاطرش خون گريه نکنم؟!!

باز چونه ام لرزيد، سام با غيظ گفت:

- اما اون يه جاسوس ...

سريع پريدم وسط حرفش و گفتم:

- هر چي که بود من عاشقش بودم! هيچ وقت نذاشت هيچ موجي زندگيمونو متلاطم کنه. هيچ وقت هيچي حس نکردم ... براي همينم باورش برام

سخته. باربد من پشيمون بوده، مي خواسته همه چيو بذاره کنار به خاطر من، کارش برام ارزش داره ...

- اما سالها وطن فروشي کرده ... اونا هم که نمي کشتنش به دست قانون کشته مي شد ...

دست به سينه شدم، بدنم داشت مي لرزيد، خودم خيلي وقت بود که به اين چيزا فکر مي کردم، اگه بچه ام زنده مي موند وقتي بزرگ مي شد و

مي فهميد باباش چي کاره بوده چه به روزش مي يومد؟! باربد خطا کرده بود، تاوانش رو پس داد. اما عشق چشممو کور کرده بود، حاضر بودم

زنده باشه و سالهاي طولاني به دنبالش از اين کشور به اون کشور متواري بشم، اما فقط باشه ... سام سکوتمو که ديد، آهي کشيد و آرام

پرسيد:

- ديگه قصد ازدواج نداري؟

آهم از اون سوزنده تر بود:

- هرگز!

- رزا تو هنوز خيلي جووني.

- با بي رحمي هايي که از روزگار ديدم ديگه چشمم ترسيده. بعد از اون ... فقط شش ماهه که عشقمو از دست دادم. هيچ وقت اينقدر بي معرفت

نمي شم که زود براش جايگزين بيارم. در قلب من ديگه به روي کسي باز نمي شه ...

- ولي همه که مثل هم نمي شن. مگه آرمين نيست؟ ببين چه پسر خوبيه. سپيده هم الان خيلي خوشبخته. تو انتخابت غلط بود. همه هم متوجه

شدن، ولي من نمي دونم چرا کسي چيزي بهت نگفت؟ منم وقتي فهميدم که ديگه کار از کار گذشته بود. البته اون موقع هم شناخت زيادي از

باربد نداشتم. فقط يه چيزايي از زبون رضا شنيده بودم.

- رضا از اول هم از اون خوشش نمي يومد و من نمي دونم چرا؟ در ضمن باربد انتخاب غلطي نبود. من باهاش خوشبخت بودم. دوستش داشتم

... اينو درک کن خواهش مي کنم!

سام نفس عميقي کشيد و گفت:

- در هر صورت اميدوارم اين بار اگه خواستي ازدواج کني انتخاب صحيحي داشته باشي.

لبخندي زدم و گفتم:

- باشه اگه تصميم گرفتم ازدواج کنم، به حرفت گوش مي دم. سعي مي کنم توي اين دنياي پر از گرگ يه بره پيدا کنم.

سام با موذي گري خنديد و گفت:

- پس اينطور که معلومه منم جز گرگ ها بودم که انتخاب نشدم.

با حرص گفتم:

- مسخره ...

خواست جوابمو بده که با اومدن مامان حرفش رو خورد. مامان خيلي ريلکس با سام دست داد و بعد از سلام و احوالپرسي بي مقدمه با لبخند

گفت:

- خب چي شد؟

سام که فهميد مامان هم خبر داشته، از خجالت سرخ شد و سرشو زير انداخت. از رک بودن مامان خنده ام گرفت، لبخند محوي زدم وگفتم:

- هيچي بهش فهموندم که داره اشتباه مي کنه.

مامان هم با لبخند گفت:

- باور کن سامي وقتي رزا جريانو برام گفت خيلي تعجب کردم. آخه هميشه فکر مي کردم که رزا و سپيده واسه تو مثل هم مي مونن. همينطور

که سپيده واسه رضا مثل رزا مي مونه.

سام خنديد و گفت:

- درست فکر مي کردين خاله.

مامان با تعجب گفت :

- پس چرا اين کارو کردي؟

سام با غيظ چپ چپ نگام کرد و گفت:

- مي خواستم به عنوان شوهر آدمش کنم که اينطور تارک دنيا نباشه.

مامان خنديد و گفت:

- همينطوري هم مي توني خاله جون، ولي به عنوان برادرش.

- ممنونم خاله که اين اجازه رو به من مي دين.

سام دو ساعتي نشست و سپس رفت. خوشحال بودم از اينکه بالاخره اين قضيه به اتمام رسيده و مجبور نيستم هي وز وز هاي سپيده رو کنار

گوشم تحمل کنم.

بعد از اين قضيه سپيده بازم به اصفهان بر گشت. دوباره تنها شده بودم. کامران کمتر به ديدنم مي يومد و قرص هام هم کمتر شده بود، ولي

هنوز هم افسرده بودم و به هيچ چيز دل خوش نمي شدم. هيچ چيز باعث شادي ام نمي شد. مراسم سال باربد که فرا رسيد سر خاکش درست مثل

روز اول گريه مي کردم و سنگ قبرش رو مي بوسيدم. درک نبودنش برام خيلي سخت بود! سخت بود که بخوام باور کن يک ساله باربد رو

ندارم!!! بعد از اتمام مراسم وقتي به کمک مامان و مهستي به خونه برگشتيم، همه به اتفاق هم برام يه تصميم جديد گرفتن. مي خواستن منو

ببرن سفر تا بلکه از اون حال و هوا خارج بشم، مخالفت هاي من هم تاثيري نداشت. همراه مامان و بابا شبونه راه افتاديم. بابا قرار بود فقط ما

رو مستقر کنه و خودش برگرده. تموم طول راه رو خواب بودم و اصلاً ميلي به ديدن جاده با صفا و زيباي چالوس نداشتم. وقتي رسيديم، بارون

مي باريد و هوا حسابي مرطوب بود. با اينکه اواخر شهريور ماه بوديم اما هوا سرد شده بود. سريع وارد ويلا شديم. اتاقم دست نخورده منتظرم

بود. کاملا بي حوصله، وسايلم رو داخل جالباسي قرار دادم و بدون خوردن شام خوابيدم.

يک هفته اي از اومدن ما به شمال مي گذشت و حال و هواي من عين روزاي بهاري بود، يه روز خوب و عادي و روز ديگه ابري و باروني.

صبح ها با مامان به دريا مي رفتيم و مامان به زور منو توي آب مي کشيد و درست مثل بچه هاي کوچيک با من بازي مي کرد. بعضي وقتا از

کاراش خنده ام مي گرفت و بعضي اوقات عصبي مي شدم و داد مي کشيدم. بنا بر قراردادي نا گفته با مامان، عصرهام کامل به خودم تعلق

داشت. بعضي اوقات تا شب کنار دريا مي نشستم و به امواج آروم آب خيره مي شدم و بعضي وقتا توي کوچه باغ ها پرسه مي زدم و از طبيعت

زيبا لذت مي بردم. ديگه نسبت به زيبايي ها بي تفاوت نبودم، ولي هنوز هم سکوت رو به صحبت کردن و شلوغ کردن ترجيح مي دادم. تموم

روزاي اون يه هفته مثل هم گذشت و من باز داشتم کسل مي شدم که يک روز اتفاق عجيبي افتاد و زندگيم رو بازم دچار شوک کرد. يک

اون روز يه روز ابري بود و منم از صبح حوصله و دل و دماغ نداشتم، صبحش مامان هر کاري کرد پامو هم از ويلا بيرون نذاشتم و خودمو

توي اتاقم حبس کردم. حدود ساعت هفت و نيم عصر يهو آسمون غرشي کرد و شروع به باريدن کرد. بي اراده از جا بلند شدم و به رقص قطره

هاي بارون روي درختا و گلاي باغ خيره شدم. زيبايي محسور کننده اي داشت. اونقدر خوشگل بود که حتي منو هم يه کم از اون حالت بي

تفاوتي و افسردگي بيرون کشيد. سريع به اتاقم رفتم و بارونيمو تنم کردم. شال مشکي رنگي هم سرم کردم و پايين اومدم. مامان مشغول

تماشاي تلويزيون بود. با ديدن من گفت:

- جايي مي خواي بري رزا جان؟

- آره مي رم بيرون.

- زير اين بارون؟

حوصله جواب دادن به مامان رو نداشتم. براي همين بي حرف از ويلا خارج شدم. بارون ديوونه وار

مي باريد و قطرات درشتش صورتم رو نشونه گرفته بود. در ويلا رو باز کردم و وارد کوچه شدم. تموم ويلاهاي اطراف اعياني و بزرگ بودن.

همينطور که سرم رو زير انداخته بودم دستامو تو جيب بارونيم فرو بردم و شروع به قدم زدن کردم. از کوچه اي خارج و به کوچه ديگه اي

وارد مي شدم. اصلاً برام مهم نبود که کجا مي رم؟ فقط

مي خواستم برم. مي خواستم خودمو به بارون بسپارم و بي خيال از دنيا و آدم هاش جايي بروم که پاهام منو مي کشوندن. همينطور سر به زير

مي رفتم که حس کردم کسي صدام کرد. اول فکر کردم اشتباه شنيدم، ولي اشتباه نبود. چون همون صدا دوباره اسممو گفت ... وايسادم و

برگشتم. نگام توي يه جفت چشم غمگين آبي گره خورد ... باورم نمي شد! خيره تو چشماش نگاه مي کردم. حرفي نداشتم که بگم. لبخندي نداشتم

تا بهش بزنم و حتي نفرتي ازش به دل نداشتم. دوباره آسمون پيش روم بود.

داريوش چند قدم بهم نزديک شد. دستاش رو به ديوار کنارش گرفته بود و من لرزش انگشتاي دستش رو مي ديدم. زمزمه کرد:

- رز!!

سرم رو تکان دادم، ولي حرفي نزدم. کمي جلوتر اومد و گفت:

- خودتي؟

لب باز کردم و با صدايي که به زحمت از حنجره ام خارج مي شد، گفتم:

- اينطور مي گن.

- چقدر عوض شدي!

بي حرف نگاش کردم. اونم عوض شده بود. موهاي طلايي رنگ کنار شقيقه اش به سفيدي مي زد، ولي زياد مشخص نبود. کمي چين ريز هم

زير چشماش خودنمايي مي کرد. چشماش طراوت و شيطنت گذشته رو نداشت. درست مثل چشماي من دنيايي از غم توي چشماش لونه کرده

بود. پخته تر شده و اگه مي خواستم منصف باشم، هزار بار زيباتر! گفتم:

- روزگار آدمو پير مي کنه. تو هم عوض شدي.

لبخند تلخي زد و گفت:

- من شايد پير شده باشم، ولي تو نه ... خيلي ... بهتر از قبل شدي.

نمي دونم چي باعث شده بود که اينطور محتاط حرف بزنه. مطمئناً اگه چند سال قبل، اين ديدار اتفاق

مي افتاد اون مي گفت:

- چقدر خوشگل شدي!

بي اراده لبخند زدم و گفتم:

- اينجا چي کار مي کني؟

- خودم هم نمي دونم. دست خودم نبود. يه چيزي منو به اينجا مي کشوند. تو چي؟ تو براي چي اينجايي؟

شونه هامو بالا انداختم و گفتم:

- مامان منو آورد. مي گفت واسم خوبه.

- چرا؟

تازه فهميدم چي گفتم. دلم نمي خواست اون بفهمه که تو يک روز همه چيزم رو از دست داده ام و به قعر دره بدبختي سقوط کردم. دلم نمي

خواست بفهمه که شکست خوردم و ناکام موندم. سريع حرف رو عوض کرد و گفت:

- بگذريم ... قدم مي زدي؟

- آره؟

- مي شه با هم باشيم؟

- نه ...

- چرا؟

- حوصلتو ندارم.

اين من بودم که اينقدر دور از شعور حرف مي زدم؟ شده بودم همون رزاي لوس و زبون نفهم هفت سال پيش. داريوش خنديد و گفت:

- اوه ببخشيد مادمازل. مزاحم اوقاتتون نمي شم. رزا زبون نيش دارت هيچ فرقي با گذشته نکرده!

سرم رو برگردوندم و با حرص گفتم:

- کاش زبونم نيش خودش رو حفظ کرده بود.

منظور من همون زماني بود که عاشق داريوش شده بودم و باهاش مهربون رفتار مي کردم، ولي داريوش متوجه نشد و گفت:

- مطمئن باش که حفظ کرده نمونه اش همين الان.

براي اينکه حرف رو عوض کنم گفتم:

- تنها اومدي؟

سرش رو پايين انداخت و گفت:

- نه با مامان.

- پس مريم؟

با اينکه اون سوال رو کاملا بي منظر پرسيدم، اما حقم بود که بگه به تو چه؟ ولي داريوش سرش رو بالا آورد و همين طور خيره توي چشمام

گفت:

- طلاق گرفتيم.

بايد تعجب مي کردم، اما من بي تفاوت خيلي وقت بود هيچ چيزي برام عجيب نبود! خونسرد گفتم:

- جدي؟ چرا؟ مگه دوسش نداشتي؟

انگار عذاب مي کشيد. چشماشو بست، لباشو مکيد و بعدش گفت:

- نه ... رزا نه!

پوزخند زدم، برام عجيب نبود که مريم هم دلشو زده باشه. داريوش تنوع طلب بود. دست خودش هم نبود ... گفتم:

- ولي تو که مي گفتي ...

سري تکون داد و ناليد:

-نپرس. خواهش مي کنم چيزي در اين مورد نپرس.

برام مهم نبود که بخوام اصرار کنم، پس چيزي نپرسيدم و راهمو به سمت ويلا کج کردم. گفت:

- کجا مي ري؟

- بر مي گردم ويلا مامان نگران مي شه.

- بيا بريم ويلاي ما. مامان تو رو ببينه بال در مي ياره. همين چند روز پيش بود داشت مي گفت دلش خيلي برات تنگ شده.

بي اراده گوشه لبم به پوزخندي کج شد و گفتم:

- جدي؟

با حرارت ادامه داد:

- آره ... مامان هر چند روز يک بار از تو ياد مي کنه. بيا بريم تا ببينتت. خيلي دلم مي خواد يه جوري خوشحالش کنم و چي بهتر از اينکه تو رو

ببرم پيشش.

اصلا توان روبرو شدن با خاله کيميا رو نداشتم، دنبال بهونه اي مي گشتم تا درخواستش رو رد کنم. براي همينم گفتم:

- من حال ندارم اين همه راه بيام تا ويلاي شما.

چشماي داريوش گرد شدن و گفت:

- رزا حالت خوبه؟

با تعجب گفتم:

- آره. چطور مگه؟

- ويلاي ما که همين جاس! مگه نمي بيني؟

با حيرت متوجه شدم که درست جلوي در همون ويلايي ايستاديم که روزي توي اون هزار تا خاطره جا گذاشته بودم. به زور لبخند زدم و گفتم:

- اصلاً متوجه نشدم کي رسيدم اينجا!

داريوش چيزي نگفت. دوباره راهم رو کج کردم و خواستم برگردم که قدم تند کرد، پيچيد جلوم و گفت:

- خب کجا مي ري؟ بيا بريم تو ديگه.

- نه گفتم که بايد برگردم. تموم لباسام خيس شده. مي رم عوض مي کنم.

- از شش سال پيش هنوز يه دست لباس اينجا داري.

مي خواست همه بهونه هامو نابود کنه، با حيرت گفتم:

- کدوم لباس؟ تا اونجايي که من يادم مياد مامان تموم لباسامو برداشته بود.

- نه اون بلوز شلوار سبزه هنوز اينجاست.

تازه ياد لباسم افتادم! يه بار خود داريوش لباسم رو از اتاقم کش رفت و گفت شبا تا وقتي لباسم رو بغل نکنه و بو نکنه خواب به چشمش نمي

ياد. از يادآوري اون خاطره قلبم لرزيد. ولي به روي خودم نياوردم و سعي کردم خونسرد باشم:

- پس اينجا جا مونده بود؟ چقدر دنبالش گشتم!

لبخند زد و گفت:

- خب حالا که راه دور نيست، لباس هم داري. ديگه بهونه نيار بيا بريم تو.

چه سيريشي بود!!! منم از اون بدتر با سماجت گفتم:

- گفتم که نه مي خوام برم ويلاي خودمون.

- آخه چرا؟

نمي تونستم بهش بگم از قدم گذاشتن به اين ويلا هراس دارم. چون تموم خاطرات گذشته رو برام زنده

مي کنه. از روبرو شدن با مامانت مي ترسم چون حس مي کنم دشمن شاد شدم. فقط گفتم:

- من بدون دعوت قبلي جايي نمي رم. در ثاني الان اصلاً حوصله ندارم.

بعدش بي حوصله با لحني شمرده گفتم:

- من دارم مي رم ويلامون. ازت مي خوام الکي اصرار نکني بيام تو. چون ديگه حوصله جر و بحث ندارم.

داريوش مثل بچه هاي معصوم و مظلوم فقط سرش رو تکون داد. دستي به نشونه خداحافظي تکون دادم و راه افتادم. حتي منتظر نشدم تا جواب

خداحافظيش رو بشنوم. با دلي مالامال از درد و غصه به ويلا برگشتم. توي راه هر کاري کردم نتونستم از خاطرات خوش دوران هجده سالگي

ام فرار کنم. چقدر کنجکاو بودم که بدونم داريوش براي چي همسرش رو طلاق داده و چرا گفت که علاقه اي به اون نداشته؟ دوباره حس

فضوليم داشت فعال مي شد و اين نشونه خوبي براي من بود که ديگه هيچ چيز کنجکاوم نمي کرد. وقتي وارد ويلا شدم مامان با دلي نگران و

رنگي پريده جلوي در ايستاده بود. سعي کردم لبخند بزنم تا نگرانيش برطرف بشه. با ديدن من جلو اومد و گفت:

- رزا! خداي من کجا بودي؟

- همين دور و اطراف. مامان شما چرا اينقدر زود نگران مي شين؟

مامان نفس عميقي کشيد و گفت:

- خدا هيچ وقت تو رو توي شرايط من قرار نده تا نفهمي من چي مي کشم. محمود رو فرستادم دنبالت. ولي برگشت و گفت پيدات نکرده. مگه

کجا رفته بودي؟

- بذار بريم تو مي گم. چون تموم لباسام خيس شده.

مامان که تازه متوجه وضعيت من شده بود گفت:

- اِ اِ نگاه کن با خودش چي کار کرده! بيا بريم تو تا سرما نخوردي. من تو رو آوردم اينجا که حالت خوب بشه حالا تازه سرما هم مي خوري.

به همراه مامان رفتيم تو و لباسم رو عوض کردم. مامان شومينه رو روشن کرد و گفت:

- بيا بشين اينجا.

خنديدم و گفتم:

- شومينه توي تابستون؟

- اسمش تابستونه، ولي هواش زمستونه. بيا بشين ببينم.

به زور منو جلوي شومينه نشوند و خودش هم کنارم نشست. همون لحظه مليحه خانم با ليواني شير کاکائوي گرم اومد. مامان ليوان رو گرفت

و گفت:

- اول بخور بعد تعريف کن ببينم کجا رفته بودي؟

مي دونستم اگه بگم نمي خورم به زور توي دهنم مي ريزه. براي همين هم به ناچار ليوان رو گرفتم و آروم آروم شروع به خوردن کردم. برام

يه سوال پيش اومده بود و اونم اين بود که آيا داريوش خبر از زندگي من داره؟! مي دونه شوهرم کشته شده؟ مي دونه به خاک سياه نشستم و

جنينم سقط شده؟!! مني که هميشه دوست داشتم جلوي داريوش سرم رو بگيرم بالا و بگم من خوشبختم حالا برام خيلي سخت بود که بذارم

بفهمه چه بلايي سر زندگيم اومده. دوست داشتم به هيچ عنوان نذاشم چيزي در اين مورد بفهمه، اما قبلي بايد مطمئن مي شدم که مامان چيزي

به خاله کيميا نگفته باشه. دلم خوش بود که هيچ کدومشون رو توي مراسم باربد نديده بودم ... همون طور که شير داغم رو مزه مزه مي کردم

پرسيدم:

- مامان شما ديگه از خاله کيميا خبر نداري؟

ابروهاي مامان بالا رفت و گفت:

- چي شده ياد کيميا افتادي؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- همينطوري ...

- چرا خبر دارم ازش.

- شما مي دونستي که داريوش از همسرش جدا شده؟

مامان خيلي خونسرد گفت:

- خب آره مي دونستم.

- چرا؟

- چرا مي دونستم؟

- نه چرا طلاق گرفتن؟

- آهان ... خب کيميا گفت که توافقي جدا شدن و هيچ مشکلي با هم نداشتن.

- همينجوري الکي؟

- خب الکي الکي هم که نه. حتماً يه چيزي بينشون بوده، ولي کيميا خبر نداشت.

- شما مي دونستي که اونا اينجان؟

با تعجب گفت:

- محمود آبادن؟

- آره قبل از اينکه برگردم ويلا داريوش رو ديدم.

مامان با خوشحالي گفت:

- چه عالي! آخه اونا از اول تابستون قرار بود بيان. بعد از اون هم ديگه خبري ازش نداشتم. فکر مي کردم که ديگه برگشتن اصفهان.

دلو زدم به دريا و بالاخره سوال اصليمو پرسيدم:

- ماجراي من رو مي دونن؟

مامان هم بي توجه به حال من گفت:

- خب آره ... اون موقع که حالت خيلي بد بود و منم براي کيميا درد دل مي کردم.

تموم نقشه هام نقش بر آب شد پس داريوش مي دونست! سرم رو بين دستام گرفتم و ناليدم:

- واي!

- چي شدي رزا؟ سرت درد گرفت مامان؟

براي اينکه مامان نفهمه من از چي ناراحت شدم گفتم:

- آره فکر کنم به خاطر اينه که بارون توي سرم خورده.

- تو برو توي اتاقت دراز بکش تا من برات يه قرص بيارم. يه ساعت بخواب بلکه خوب بشي، من از دست تو دق مرگ نشم خيلي به خدا! ولي

بايد براي شام بيدار بشي ها.

از جا بلند شدم، فعلا بهترين کار همين بود که جلوي چشم مامان نباشم. همينطور که به اتاقم مي رفتم گفتم:

- مامان باور کن من اشتها ندارم.

مامان عصباني شد و گفت:

- بيخود کردي! اگه بيدار نشدي غذاتو مي يارم و توي خواب مي ريزم توي حلقت.

خنده ام گرفت و گفتم:

- خيلي خوب مي خورم.

به آرومي پله ها رو طي کردم و به اتاق رفتم. چند لحظه بعد مامان برام مسکني آورد. مسکن رو خوردم و روي تخت دراز کشيدم. مامان گفت:

- راستي چند دقيقه قبل از اينکه برگردي سپيده هم زنگ زد. مي خواست احوالتو بپرسه، ولي تو نبودي.

بي حال گفتم:

- فردا بهش زنگ مي زنم.

مامان بي حرف از اتاق خارج شد و من تازه تونستم خودم باشم ... فکرم رفت سمت داريوش. پس مي دونست!!! اما چرا هيچي به روي خودش

نياورد؟! به خودم توپيدم:

- خوب چرا بايد به روي خودش بياره؟ چرا بايد اهميت داشتي باشي براش؟

مغزم داشت متلاشي مي شد. از تصور اينکه بدبختيم داريوش رو شاد کرده باشه عذاب مي کشيدم. اينقدر فکر کردم که مثلاً اومده بودم بخوابم.

دريغ از يک لحظه خواب! دوساعت بعد مامان براي شام صدام کرد و من که حوصله اخم و تخمش رو نداشتم پايين رفتم. سر ميز شام داشتم با

غذام بازي مي کردم که مامان با شادي گفت:

- فردا قراره بريم ويلاي کيميا اينا.

به قدري جا خوردم که حد نداشت. تقريباً از جا پريدم و با فرياد گفتم:

- چي؟

مامان ترسيد و گفت:

- چت شد يهو؟ گفتم کيميا زنگ زد و براي فردا نهار و عصرانه دعوتمون کرد بريم ويلاشون.

همينو کم داشتم فقط! اخم هامو در هم کشيدم و گفتم:

- شما مي تونين برين. من نمي يام.

- يعني چي؟

- يعني همين که گفتم.

مامان جلوم ايستاد و با خشم گفت:

- بس کن رزا! اين ادا اطوارا چيه از خودت در مي ياري؟ شش ماهه توي خودت فرو رفتي و حاضر نيستي يک لحظه هم از لاک خودت در بياي.

بعد يهويي بغضش ترکيد و گفت:

- تا وقتي مارو نکشي دست بر نمي داري؟ فقط خودت رو مي بيني؟ انگار نه انگار که ما اين همه نگرانتيم؟ کاش مادر بودي تا مي فهميدي يه

مادر اينجور وقتها چه حالي داره! هي الکي بخنديم و ادا در بياريم که تو شاد بشي، ولي تو حتي يه لبخند واقعي هم براي دلخوشي ما نمي زني.

تو اصلاً ما رو نمي بيني. تو فقط و فقط به فکر خودتي. مي خواي تا کي اينجوري باشي؟ تا وقتي که تک تک ما رو زير خاک کردي؟

باورم نمي شد که مامان اين حرفها رو بزنه. البته حق با اون بود. من شورش رو در آورده بودم، ولي رفتن به اون ويلاي کذايي برام خيلي

سخت بود. خيلي سخت تر از اونچه که تو عقل بگنجه. سخت تر از اون روبرو شدن دوباره با داريوش و مامانش بود. از جا بلند شدم و مامان

رو بغل کردم. مامان با عصبانيت منو پس زد و گفت:

- من محبتتو نمي خوام. تا وقتي آدمو تا سر حد مرگ حرص ندي آروم نمي شي؟ برو توي اتاقت. برو بازم توي خودت فرو برو و تموم اطرافت

رو ناديده بگير.

بي توجه به مخالفتش دوباره و اينبار محکم تر بغلش کردم و گفتم:

- مامان جونم آروم باش. آره من قبول دارم که مثل سگ شدم و اخلاق ندارم. من قبول دارم که تارک دنيا شدم. همه اينا رو قبول دارم. اما باور

کن که دست خودم نيست. حالا شما مي گي من فردا بايد بيام؟ باشه مي يام. فقط به خاطر شما مي يام، چون مي خوام بهتون ثابت کنم که چقدر

واسم ارزش دارين.

بعد از اين حرف بدون خوردن شام ميز رو ترک کردم و به اتاقم پناه بردم. اتاقي که اون روزا مونسم شده بود.

صبح زود مامان شاد و شنگول بالاي سرم حاضر بود و دستور مي داد:

- بدو برو توي حموم.

- مامان ول کن تو رو خدا! من دو روز پيش حموم بودم.

- يعني چي؟ زن بايد هر روز بره حموم.

پوزخندي زدم و گفتم:

- زني که شوهر داشته باشه.

مامان عصباني شد و گفت:

- رزا دلت کتک مي خواد؟

خنده ام گرفت و گفتم:

- خيلي خب مي رم. شما خون خودتو کثيف نکن.

- من همين جا مي شينم تا بري حموم و بياي.

- مامان حموم من دو ساعت طول مي کشه.

- زودتر تمومش کن خب. ساعت هشت صبحه. ساعت نه بيا بيرون.

با عجز سرم رو خاروندم و گفتم:

- واي مامان تو رو خدا ولم کن. مگه مي خوايم بريم عروسي؟

اينبار مامان خيز برداشت به سمتم که پريدم توي حمام و در رو بستم. با بي حوصلگي خودم رو شستم و از حمام خارج شدم. مامان با ديدن من

از جا برخاست و گفت:

- گفتم زود بيا بيرون. نگفتم که گربه شور کني.

- يعني چه؟

- يعني اينکه تو نيم ساعته چطوري اين همه مو رو شستي؟

- خب شستم ديگه مامان. تو رو به ارواح خاک آقا جون گير نده!

مامان به خاطر قسمي که داده بودم ديگه چيزي نگفت، ولي با حوصله موهام رو سشوار کشيد و دم اسبي بست. هر چه اصرار کردم که اونا رو

ساده ببافه قبول نکرد و گفت:

- نمي شه داريم مي ريم مهموني.

بعد از درست کردن موهام کمي صورتم رو آرايش کرد. دلم مي خواست هم خودم هم مامان رو خفه کنم. چون اصلاً حوصله اين کارا رو نداشتم.

به خصوص که مي ترسيدم خاله کيميا فکر کنه من براي داريوشش دام پهن کردم!! چقدر متنفر بودم از اينکه کسي بخواد در موردم اينطور

قضاوت بکنه، ولي به هر حال در رفتن از زير دست مامان کار هر کسي نبود. تازه گير داده بود منو ببره آرايشگاه که ابروهامو تميز کنه، با

بدبختي تونستم منصرفش کنم! کت و دامن آلبالويي رنگي به تن کردم و صندل هاي پاشنه بلند مشکيمو هم پوشيدم. دو ماه بعد از چهلم باربد بود

که مامان به زور مشکي رو از تنم در آورد. با اين حال هميشه رنگاي تيره مي پوشيدم. مامان با کلي حوصله ناخن هامو لاک آلبالويي تيره زد.

وقتي اعتراض کردم گفت:

- رزا چرا مثل اين پيرزنا غر غر مي کني؟ حتما دليلي داره که من اين کارا رو مي کنم.

با حرص نفس عميقي کشيدم و گفتم:

- اگه مي شه دليلش رو به منم بگين. آخه مادر من من شوهرم تازه يک ساله که رفته زير خاک. درستش نيست اينقدر به خودم برسم.

اشک توي چشماي درشت مامان جمع شد و گفت:

- نمي خوام کسي فکر کنه دختر من شکست خورده و بدبخت شده. مي خوام تو رو به چشم همون رزاي گذشته نگاه کنن.

تحت تاثير احساسات مامان قرار گرفتم و بي اراده محکم بغلش کردم. واقعاً حق با مامان بود. من اگه با سر و وضع ناشايست مي رفتم، خاله

کيميا و داريوش متوجه شکست سهمگينم مي شدن. ساعت يازده هر دو حاضر و آماده به سمت ويلاي خاله اينها راه افتاديم. وقتي رسيديم در

ويلا باز بود. دلم مي خواست از اول تا آخر چشمام رو ببندم و به هيچ چي نگاه نکنم. دوست نداشتم غمي ديگه به سيلاب غمهام اضافه بشه.

مامان بي توجه به حال من در رو باز کرد و داخل شد. جاده اي شني از در ويلا تا ساختمون وجود داشت. همون جاده اي که هر روز با سپيده و

داريوش و آرمين توي اون گرگم به هوا يا وسطي و واليبال بازي مي کرديم و چقدر خوش مي گذشت! با قدم هاي سست جاده رو طي کردم تا به

محوطه گرد جلوي در رسيدم. تابي که گوشه حياط خلوت قرار داشت برام سراسر خاطره بود. بي اراده بغض کردم و دست مامان رو که توي

دستم بود، فشار دادم. مامان نگام کرد و با حيرت گفت:

- رزا عزيزم چرا رنگت پريده؟

مي دونستم براي متقاعد کردن مامان مجبورم دروغ سر هم کنم. براي همين گفتم:

- چيزيم نيست مامان يه لحظه سرم گيج رفت، ولي الان خوبم. مي دوني که اين روزا افت فشار زياد دارم.

- مطمئني خوبي؟

- آره مامان بريم.

به ايوون که رسيديم خاله کيميا و داريوش رو ديديم که هر دو براي استقبال روي ايوون ايستاده بودن. با ديدن خاله بي اراده دلم گرفت. خيلي

شکسته شده بود! با ديدنم دستاش رو از هم باز کرد و زير لب چيزي زمزمه کرد که نشنيدم. با قدماي آهسته به سمتش رفتم، اين جدي خاله

کيميا بود که محبت از چشماش بيرون مي زد؟! يه لحظه حسکردم هيچ کينه اي ازش ندارم و خودمو تو آغوشش جا کردم. خاله همينطور که

اشک مي ريخت، گفت:

- عزيز دلم چقدر خانوم شدي. چقدر فرق کردي.

ميون گريه خنديدم و گفتم:

- خاله جون چند سال گذشته.

- الهي دورت بگردم خاله. حق با توئه. از بعد از عروسي سپيده ديگه تو رو نديدم.

- حالا مقصر کيه؟

- صد در صد تقصير از منه عزيزم.

با صداي مامان از هم جدا شديم:

- کيميا يه کم هم دوست قديمتو تحويل بگيري بد نيستا!

خاله با خنده به سمت مامان رفت و در آغوش هم فرو رفتن. داريوش که کنارم ايستاده بود آروم گفت:

- سلام ...

اگه رزاي قبل بودم بي توجه بهش سرمو زير مي انداختم مي رفتم تو، اما تنها عکس العملم يه اخم ظريف بود و بعد جواب دادم:

- سلام ...

بعد از اون براي لوگيري از حرفاي بعدي سريع وارد شدم و پالتو و شالم رو به مستخدم تحويل دادم و سرسري دستي توي موهام کشيدم. مامان

و خاله و داريوش هم دنبال من اومدن تو. خاله گفت:

- چرا ايستادي رزا جان؟ بشين خاله خسته مي شي سر پا.

- چشم خاله جون منتظر شما بودم.

خاله کيميا و اينهمه محبت!!! يه کم عجيب بود! با هم وارد پذيرايي شديم و نشستيم. لحظه به لحظه مهموني که سالها قبل اينجا برگزار شده بود

جلوي چشمم بود و اعصابم رو به هم مي ريخت. خاله و مامان مشغول خنده و شوخي بودند. خاله رو به من گفت:

- تو چرا ساکتي عزيزم؟ تو هم يه چيزي بگو.

لبخند کج و بي حوصله اي زدم و گفتم:

- چي بگم خاله جون؟

- نمي دونم والله. حالا دور دور شما جووناس. اگه شما ساکت باشين و افسرده، پس ما بايد چي کار کنيم؟

به زور خنديدم و گفتم:

- بله حق با شماس.

- شوهرت چطوره خاله؟

به گوشام شک کردم. فکر کردم اشتباه شنيدم براي همين دوباره پرسيدم:

- بله؟

خاله کيميا هم دوباره تکرار کرد:

- پرسيدم شوهرت چطوره خاله؟

دهنم از حيرت باز موند و فقط به مامان خيره شدم. مگه مامان نگفت که همه چيز رو به خاله گفته؟ پس اين چه سوالي بود؟ مامان زودتر از

من تعجبش رو نشون داد و گفت:

- کيميا! مگه بهت نگفتم که ...

و با چشم و ابرو اشاره اي کرد. خاله کيميا با تعجب گفت:

- مگه با سام ازدواج نکرده؟

خداي من! خبر تا کجا رسيده بود. اونا قضيه سام رو از کجا فهميده بودن؟ بازم قبل از من مامان با خنده گفت:

- نه ... رزا همون موقع جواب رد داد. تو از کجا فهميدي؟

ديگه چيزي نمي شنيدم. بي توجه به صحبت هاي اونا، به داريوش نگاه کردم. نگاش رو به من دوخته بود ولي تا ديد نگاش مي کنم سريع

نگاشو دزديد و سرشو پايين انداخت و مشغول بازي با انگشتاش شد. نمي دونم چرا حس مي کردم چهره اش باز شده و مي درخشه. انگار

خوشحال بود! بعضي وقتا پيش خودم فکر مي کردم اين چهره معصوم چطور مي تونه اينقدر بد باشه؟ ولي به نتيجه اي نمي رسيدم. پليور مشکي

رنگي پوشيده بود که خيلي بهش مي يومد. موهاي طلايي رنگش بي حالت کنار صورتش پراکنده شده بود. متوجه نگاه سنگينم شد و سرشو بالا

آورد.

با ديدن نگاه خيره ام لبخندي زد و گفت:

- خوبي؟

شونه هامو بالا انداختم و گفتم:

- اينطور به نظر مي رسه.

لبخند تلخي زد و دوباره سرشو پايين انداخت. با پوزخند گفتم:

- آقاي دکتر مطبتون رو چي کار کردين؟

باز نگام کرد و گفت:

- هيچي يک سالي هست که درش رو بستم.

- يک سال؟!

- آره حوصله نداشتم.

با تمسخر گفتم:

- خرج زندگيتو از کجا در مي آوردي؟!!! اوه ببخشيد! يادم نبود امثال شما دستتون تو جيب باباتونه ...

باز زبونم تند شده بود و مي خواست داريوش رو به آتيش بکشونه. دست خودم نبود، در برابر اين پسر هميشه تند مي شدم ...

اخماي داريوش در هم رفت و گفت:

- نخير حساب بانکي ام.

- که توسط پاپا پر مي شده؟

لبخند تلخي زد و گفت:

- بازم اشتباه کردي. من خودم به اندازه کافي پس انداز داشته ام و دارم. تا آخر عمر هم نيازي به بابا ندارم.

- اوه! بايد ببخشيد ... گويا به تيريج قباتون بر خورد! خوب حقيقت يه کم تلخه!

با کلافگي دستشو توي موهاش فرو کرد و گفت:

- رزا از اينکه حرصم بدي لذت مي بري؟

خنده ام گرفت و صادقانه گفتم:

- خيلي!

به پشتي مبل تکيه داد، چشماشو بست و همونطور آروم گفت:

- باشه پس خيالي نيست. حرص بده و از حرص خوردن من لذت ببر.

بازم خنديدم و ساکت شدم. حرفي نداشتم که ديگه باهاش بزنم. فضاي بينمون رو سکوت پر کرده بود که خدمتکار اومد و گفت:

- خانم ، آقا غذا حاضره. ميز رو چيدم.

داريوش اول از جا بلند شد و به دنبالش خاله کيميا هم بلند شد و گفت:

- بفرماييد سر ميز. رزا جان خاله بفرماييد.

با مامان بلند شديم و سر ميز نشستيم. اصلاً ميلي به غذا نداشتم، ولي مجبور بودم بخورم تا مامان ناراحت نشه. مدت ها بود که فقط به خاطر

ناراحت نشدن مامان و بابا غذا مي خوردم، نه براي نياز خودم. کمي برنج ريختم و همراه با قسمتي از رون مرغ مشغول شدم. خيلي زود کنار

کشيدم. خاله کيميا گفت:

- رزا جان مثل اينکه دوست نداشتي؟

- نه خاله خيلي خوشمزه بود. من هم تا اونجايي که مي تونستم خوردم، ولي باور کنين ديگه سير شدم.

خاله ديگه چيزي نگفت و مشغول غذاي خودش شد. مامان هم لبخندي نثارم کرد که يعني همين قدر هم که خورده ام خيلي هنر کردم. از ميز

فاصله گرفتم و روي يکي از مبل ها نشستم. چند دقيقه نگذشته بود که داريوش هم بلند شد و کنارم اومد. بدون حرف روي مبل کناريم نشست و

به نقطه اي خيره شد. خيلي دلم مي خواست بدونم چرا از همسرش جدا شده. بدجوري ذهنم آشفته بود. آروم گفتم:

- داريوش.

و در کمال حيرت شنيدم:

- جانم؟

به روي خودم نياوردم و گفتم:

- چرا جدا شدين؟

چهره داريوش در هم شد. صورتش رو به سمت پنجره برگردوند. با تته پته گفتم:

- البته به من ربطي نداره، فقط کنجکاو شدم. آخه تو مي گفتي که خيلي دوسش داري.

دوباره چشماشو به طرفم سر داد و گفت:

- يه روزي .... شايد ... برات بگم، روزي که هر دو امادگيشو داشته باشيم. من امادگي گفتن و تو امادگي شنيدن، ولي حالا نمي تونم رزا ...

باور کن نمي تونم!

سرمو زير انداختم و گفتم:

- مهم نيست من نبايد مي پرسيدم.

- نه نه ايرادي نداره. تو هر چي که مي خواي بپرسي مي توني، ولي در اين مورد ...

- باشه.

- حوصله داري بريم يه خورده کنار دريا؟

بي تفاوت بودم اما از درخواستش شاد شدم و گفتم:

- آره اتفاقاً منم خيلي دلم هواي دريا رو کرده.

از جا بلند شد و گفت :

- پس پاشو بريم.

از جا بلند شدم و هر دو پالتو هامون رو برداشتيم و از ويلا خارج شديم. بدون هيچ حرفي کنار هم راه مي رفتيم. برام باور کردني نبود که کنار

داريوش راه مي رفتم. کسي که روزي عاشقونه مي پرستيدمش، روزي ازش متنفر بودم و حالا هيچ حسي نسبت بهش نداشتم.

گفتم:

- داريوش چرا بچه دار نشدين؟

داريوش مثل برق گرفته ها گفت:

- چي؟

انگار من امروز شده بودم فرشته عذاب داريوش و با سوالام داشتم زجر کشش مي کردم! مي شد اين حالت رو از توي نگاهش به خوبي خوند!

خونسردانه گفتم:

- گفتم چرا بچه دار نشدين؟ آخه سه چهار سالي بود ازدواج کرده بودين.

- بچه؟

- بله بچه.

- خب....خب ما بچه نمي خواستيم. يعني دوست نداشتيم.

- آهان .... خب هر کس تفکرات خودشو داره. حتماً مريم خانم دوست نداشتن هيکلشون بهم بخوره!

بدنبال اين حرف زدم زير خنده. داريوش با پاش محکم سنگي رو نشونه گرفت و گفت:

- کاش اينطور بود!

نمي دونم چرا اين قدر پيله کرده بودم. گفتم:

- نکنه بچه دار نمي شدين؟

- نه رزا ... نه ... مي گم بهت يه روزي، ولي حالا نه ...خواهش کردم ازت!

لج کردم و گفتم:

- باشه نگو.

داريوش ايستاد و با صداي شادي انگار نه انگار که بحثي بينمان به وجود آمده، گفت:

- رزا يه خبر دست اول برات دارم که مطمئنم نمي دوني.

با بي تفاوتي گفتم:

- چي؟

- سپيده و آرمين دارن مي يان اينجا.

واقعاً شوکه شدم و گفتم:

- چي؟!

با لبخند گفت:

- همين که شنيدي.

- تو از کجا مي دوني؟

- مثل اينکه آرمين صميمي ترين دوست منه ها .

دستمو روي پيشونيم گذاشتم و گفتم:

- اه ... آره راست مي گي ... حالا کي مي خوان بيان؟

- عصر مي رسن.

بعد از مدت ها از ته دل خوشحال شدم و گفتم:

- واي چه خوب! پس چرا چيزي به ما نگفتن؟

- مي خواستن سورپرايزتون کنن، ولي خب من نتونستم چيزي نگم.

با يادآوري سپيده و خل بازي هاش لبخندي روي صورتم نشست و زمزمه کردم:

- خيلي دلم براش تنگ شده بود.

- يه خبر ديگه هم دارم.

روي تخته سنگي نشستم و گفتم:

- ديگه چي؟

نشست کنارم، يه کم به آبي دريا خيره موند و بعد همراه با آهي گفت:

- سپيده ... داره مامان مي شه.

يهويي چرخيدم سمت داريوش ... اينقدر حرکتم يه دفعه بود که تعادلم رو از دست دادم و داشتم پرت مي شدم پايين که داريوش سريع بازومو

چنگ زد و نگهم داشت ... با اين تماس کوچيک با اينکه مستقيم هم نبود صورتم رنگ عوض کرد ... ياد اولين تماسمون توي اصفهان افتادم!

ياد نگاه باربد توي ذهنم شکل گرفت و به سرعت خودمو کشيدم کنار ... حتي به ياد باربد هم نمي خواستم خيانت کنم ... از گوشه چشم به

داريوش نگاه کردم، لبهاشو کشيده بود داخل دهنش، زل زده بود به دريا و گونه هاش هم يه کمي رنگ گرفته بودن. سعي کردم خاطرات گذشته

رو از ذهنم خارج کنم. دوباره ياد حرف داريوش افتادم و باز از جا پريدم، اما اينبار حواسم بود که نيفتم، بهت زده گفتم:

- جدي مي گي؟!!

داريوش که انگار بدتر از من توي اين دنيا سير نمي کرد گفت:

- چيو؟!!

سرمو زير انداختم و گفتم:

- بارداري سپيده رو ...

آهاني گفت بعد سريع به حالت عادي برگشت و گفت:

- آره آرمين بهم گفت. چقدر هم ذوق مي کرد بنده خدا!

از يادآوري بارداري خودم چشمام نم اشک گرفت و با صداي بغض آلود گفتم:

- اميدوارم بچه اش سالم به دنيا بياد.

داريوش متوجه ناراحتيم شد و سريع گفت:

- تازه اول بدبختي هاشونه! کو تا اين بچه بزرگ بشه و بتونه روي پاي خودش وايسه.

بي اختيار از دهنم پريد:

- تو هنوز هم افکار قبلتو داري؟

- کدوم افکار؟

دلم نمي خواست مستقيم به حرفاي اون روزمون اشاره کنم. براي همين گفتم:

- هيچي.

ولي داريوش با صدايي آروم گفت:

- هنوز هم روي حرفم هستم.

پس به خاطر اين نذاشته بود مريم حامله بشه؟ چه فکرايي مي کردم من! ذهنم کلا معيوب شده بود، يه لحظه ناراحت بودم به خاطر وضعيت

خودم، يه لحظه خوشحال واسه سپيده، يه لحظه فضول سرکشي يم کردم تو زندگي داريوش! آسمون غريد و يه دفعه اي باروني سيل آسا شروع

به باريدن کرد. داريوش سرشو گرفت رو به آسمون و با چشماي ريز شده گفت:

- اوه باز آسمون دلش گرفت! بهتره برگرديم!

بي توجه به حرفش دستامو از دو طرف باز کردم و گفتم:

- من جايي نمي يام. مي خوام بارون روح و جسممو صيقل بده. مگه ديوونه ام که از بارون به اين قشنگي فرار کنم؟

داريوش هم که خوب مي دونست چقدر لجباز و يکدنده ام و حرف حرف خودمه، اصراري نکرد و گفت:

- هنوز هم مثل گذشته بارون رو دوست داري؟

- فکر کنم تنها چيزيه که از گذشته حفظ کردم.

- خيلي چيزاي ديگه رو هم حفظ کردي.

- مثلاً؟

- زبون نيش دارتو، کنجکاويتو، لجبازيتو و شايد خيلي چيزاي ديگه که من هنوز نديدم. چون مدت زيادي نيست که ديدمت.

بي اراده خنديدم و گفتم:

- و تو هم هنوز که هنوزه نگاه موشکافانتو داري. آخه تو مجبوري اينجوري همه رو کالبدشکافي کني؟

- بعضي ها نياز به کالبدشکافي دارن.

چخيدم به سمتش و گفتم:

- منظورت منم؟

- مگه غير از تو، من کس ديگه اي رو هم کالبدشکافي کردم؟

خنديدم و سرم رو به نشونه تاسف تکون دادم، داريوشم خنديد و گفت:

- رزا يه چيزي بگم بهم نمي خندي؟

- قول نمي دم.

- نه قول بده.

- خب يه وقت خواستم بخندم.

- خيلي خب خيالي نيست بخند. راستش مي خواستم بگم که آخر اين هفته تولدمه.

بي اراده گفتم:

- هفت مهر ... مي دونم.

داريوش با چشماي گشاد شده گفت:

- جدي يادت بود؟

تازه فهميدم چه سوتي بزرگي دادم:

- خب ... صبح داشتم به تقويمم نگاه مي کردم ... آخه من توي تقويمم روز تولد همه رو يادداشت کردم. اين بود که چشمم به روز تولد تو افتاد.

- يعني تو اسم منو توي تقويمت يادداشت کردي؟

واي خداي من! خواستم درستش کنم بدتر شد. اصلاً چه معني داشت من هنوزم تولد اين مرتيکه رو يادم باشه؟!!! توي دلم فحشي به خودم دادم و

گفتم:

- خب آره من هر کسي رو که بشناسم اسمشو توي تقويمم مي نويسم، همينطوري الکي.

داريوش متوجه شد که خودمم گيج شدم. براي همين ديگه پيگيري نکرد و گفت:

- در هر صورت آخر هفته که تولدمه به اصرار مامان جشن مي گيرم.

اصلاً نتونستم جلوي خودمو بگيرم و زدم زير خنده. خيلي وقت بود که اينطور با صداي بلند نخنديده بودم. داريوش با ناراحتي گفت:

- اِ رزا نخند ديگه!

- خجالت نمي کشي با اين سنت تولد مي گيري؟

- خب مامان اصرار کرد. حالا ايرادي نداره که، عوضش يه خورده از اين حال و هوا خارج مي شيم.

چيزي نگفتم و فقط خنديدم. داريوش هم اخم کرد ولي ديگه اعتراض نکرد. وقتي خوب خنديدم، با تمسخر گفتم:

- کوچولو تفنگ دوست داري برات بخرم يا ماشين؟ البته شايد هواپيما رو بيشتر دوست داشته باشي؟

داريوش گفت:

- اصلاً من تولد نمي گيرم.

اينقدر جدي گفت که خنده ام بند اومد و گفتم:

- اِ شوخي کردم. چه معني داره برنامه هاتو به هم بريزي؟

- خب وقتي تو اينجوري مي خندي مطمئناً بقيه هم مي خندن و مسخره ام مي کنن.

دوباره خنديدم و گفتم:

- نه نترس کسي نمي خنده. يعني مثل من پرو نيستن که جلوت بخندن.

داريوش هم خنده اش گرفت و گفت:

- پس چه بساط غيبتي درست مي کنم.

- آره اينقدر خوبه که نگو! من و سپيده هم کلي پشت سرت مي خنديم.

باز هم خنديد و گفت:

- تو که جلوي روم هم مي خندي. اشکالي نداره، پشت سرم هم بخند.

بارون شديدتر شده بود که داريوش به زور وادارم کرد از جا بلند بشم و با هم به ويلا برگشتيم. مثل موش آب کشيده شده بوديم. خاله و مامان

کنار شومينه نشسته بودن و مشغول بگو و بخند بودن. از ديدنشون خندم گرفت. چقدر حرف داشتن که با هم بزنن. هميشه مشغول گل گفتن و گل

شنيدن بودن. داريوش با خنده گفت:

- خسته نمي شين شما دو نفر اينقدر غيبت مي کنين؟

از اينکه اينقدر افکارمون به هم شبيه بود تعجب کردم. مامان با خنده گفت:

- شما دو تا چطور؟ دو ساعته رفتين بيرون!

- ما که غيبت نمي کرديم. به خدا داشتيم از خودمون حرف مي زديم.

خاله چشمکي زد و به داريوش گفت:

- آقا داريوش خدا شما رو مي شناسه!

داريوش سرخ شد و اعتراض کرد:

- مامان!!!

خاله از ته دل خنديد و چيزي نگفت. از حرف خاله تعجب کردم ولي به روي خودم نياوردم. مامان با تعجب گفت:

- چرا از شما دو تا آب مي چکه؟!!

اينبار من گفتم:

- بارون شديد شد، تا اومديم بيايم ويلا اين شکلي شديم ...

- واي رزا الان سرما مي خوري دختر!!! لباس هم نداري اينجا که بخواي عوض کني ...

برگشتم سمت داريوش و نگاش کردم، منظورمو از نگام فهميد و با لبخند گفت:

- بريم بالا بهت بدم ...

بي توجه به نگاه هاي کنجکاو مامان و خاله از پله ها رفتيم بالا ... چقدر توي اون اتاقاي بالا خاطره داشتم!!!

به هال بالا که رسيديم روي يکي از مبل هاي راحتي نشستم و گفتم:

- منتظر مي مونم لباسم رو بيار ...

چند لحظه خيره نگام کرد و بعد گفت:

- تو اتاق نمي ياي؟!

سرمو گرم بازي با موهام کردم و گفتم:

- نه ...

بازم سنگيني نگاشو حس کردم اما سرمو هم بالا نياوردم ببينم چشه! بعد از چند ثانيه بدون اينکه ديگه چيزي بگه رفت توي اتاقي که سالها

پيش به من داده بود و لباسمو برام آورد ... وقتي لباس رو گرفت جلوم ازش گرفتم و گفتم:

- مرسي ...

داريوش پوزخندي زد و گفت:

- مي توني واسه عوض کردنش بري تو اتاق ... من مي رم پايين که نگران تنهاي شدن توي اتاق با من نباشي!

سرمو آوردم بالا و با تعجب نگاش کردم، لباسش رو عوض کرده بود، وليي موهاش هنوزم خيس بود. من تو چه فکري بودم اون تو چه

فکري!!! من تو فکر اين بودم که اگه برم توي اون اتاق با يادآوري خاطراتتم اذيت مي شم و داريوش فکر مي کرد نمي خوام با اون تنها بشم!

کلا اين بشر ديوونه بودم! هيچي نگفتم و گذاشتم تو افکار خودش بمونه، يه دستش هنوز به لباسي بود که ازش گرفته بودم، لباس رو که کشيدم

ولش کرد و با سرعت رفت از پله ها پايين. منم بدون اينکه وارد هيچ کدوم از اتاقا بشم همونجا توي هال سريع لباسامو عوض کردم، لباساي

خيسم رو برداشتم و رفتم از پله ها پايين ... مامان با ديدنم لبخند زد و گفت:

- بيا بشين عزيزم، الان قهوه مي يارن گرم مي شي ...

سرمو براي مامان تکون دادم، لباسامو روي يکي از صندلي هاي جلوي شومينه انداختم تا خشک بشه و نشستم روي يکي از بالش هايي که

جلوي شومينه و روي زمين گذاشته بودن. مامان و خاله و داريوش هم روي بالش نشسته بودن ... همون لحظه خدمتکار هم قهوه ها رو آورد

و رفت. داريوش سيني قهوه رو جلوي همه مون گرفت. هنوزم نگام نمي کرد، دلخور بود! به درک! اصلاً برام مهم نبود ... بخاري که از روي

فنجون ها بلند مي شد بدجور هوس برانگيز بود. يه خورده که خوردم حالم بد شد. چون هم شير داشت و هم شکر و من اصلاً نمي تونستم قهوه

اين مدلي بخورم. بدون هيچ اعتراضي قهوه رو روي زمين گذاشتم و نخوردم. کسي هم متوجه نشد که من قهوه ام رو نخوردم. اما فکر مي

کردم کسي متوجه نشده، چون داريوش بي حرف از جا بلند شد و لحظه اي بعد با دو فنجون قهوه برگشت. با تعجب نگاهش کردم که يکي از

فنجون ها رو به سمت من گرفت و گفت:

- بيا خانم، مي دونم تلخ مي خوري ... در ضمن اينقدر هم رودربايستي نکن.

واقعاً شرمنده اش شدم! اون چزور يادش بود من قهوه تلخ مي خوردم؟!!! قهوه رو گرفتم و با شرم گفتم:

- خب نمي خواستم ...

- بخور الکي هم تعارف نکن.

- تو از کجا يادت مونده که من قهوه تلخ مي خورم؟!

کاملاً خونسرد گفت:

- چون خودمم قهوه تلخ مي خورم!

- ولي تو که همچين عادتي نداشتي ...

شونه هاشو بالا انداخت و گفت:

- پيدا کردم ...

ديگه چيزي نپرسيدم،مامان و خاله کيميا بي توجه به ما همچنان غرق صحبتاي خودشون بودن ... همينطور که جرعه جرعه قهوه مون روي

توي سکوت مي خورديم، يه دفعه گفت:

- اينم يکي ديگه اش.

با تعجب گفتم:

- چي؟

- چيزايي که از گذشته حفظ کردي. قهوه تلخ!

خنديدم و گفتم:

- چه نکته گير شدي داريوش.

- مي خوام بهت ثابت کنم که هيچ فرقي با گذشته نکردي.

در جوابش فقط لبخند زدم. چند لحظه اي تو سکوت گذشت. از حالت هاي داريوش حس کردم چيزي مي خواد بگه، ولي خجالت مي کشه. خوب

مي شناختمش، براي همين هم خيلي خونسرد و بي تفاوت گفتم:

- بگو داريوش.

تعجب کرد و گفت:

- چي رو بگم؟

- هموني که مي خواي بگي.

چشماش گرد شد، بعد لبخندي زد و گفت:

- رزا خيلي تيزي ... مي دونستي؟

- آره مي دونستم. بگو چي ميخواي بگي؟

با همون لبخندش گفت:

- هيچ کس به خوبي تو منو نشناخته تا به حال ... راستش مي ترسم ناراحت بشي، براي همينه که نمي گم.

فنجونمو گذاشتم روي زمين و گفتم:

- نترس آب از سر من گذشته. چه يک وجب چه صد وجب.

همينطور که با فنجونش بازي مي کرد زمزمه کرد:

- رزا... تو ... از من متنفري؟

چه سوالي پرسيد! فکر هر چيزي رو مي کردم جز اين، نمي دونستم بايد بخندم، عصبي شم يا ناراحت؟ پوزخندي زدم و گفتم:

- چه سوالي!

- مسخره اس؟ نه؟

- خب نبايد باشم؟

سرشو زير انداخت و گفت:

- نفرين دخترايي که به بازيشون گرفتم منو به اين روز انداخت.

- من يادم نمي ياد که نفرينت کرده باشم.

- ولي من اگه جاي تو بودم نفرين مي کردم. بعدش هم حتماً که نبايد به زبون آورد. همين که دل شماها شکسته واسه بدبختي من کافيه. به

خصوص تو!

چه خوب بود که خودش فهميده بود از کجا خورده! همين منو راضي مي کرد، با اين وجود گفتم:

- ولي من ازت متنفر نيستم. بايد باشم، ولي نيستم.

هيجان زده نگام کرد و گفت:

- جدي مي گي؟

- آره ... اما خوب ... حسم نسبت بهت خيلي بدتر از نفرته! مي دوني چرا؟!! چون نسبت بهت بي تفاوتم ... خيلي بي تفاوت ...

بهت زده توي چشمام خيره موند ... خودش خيلي خوب مي دونست فاصله عشق و نفرت به باريکي يه موئه ... اما بي تفاوتي خيلي بدتر از نفرت

بود ...

با صداي زنگ، توجه همه ما به سوي ديگه اي جلب شد. داريوش با صداي خفه اي گفت:

- آرمين اينان.

چند لحظه بعد خدمتکار اومد و گفت:

- خانم دوست آقا، با خانمشون اومدن.

خاله با خوشحالي از جا بلند شد و گفت:

- دعوتشون کن بيان تو .

چند لحظه بعد سپيده و آرمين وارد شدن. با خوشحالي از جا پريدم و سپيده رو محکم بغل کردم. سپيده با خنده گفت:

- اِ خره لهم کردي. مي خواي بغلم کني، بغم کن. ديگه چرا سوارم مي شي؟

با اخم از خودم جداش کردم و گفتم:

- شد يه بار من تو رو بغل کنم مزه نريزي، خوشمزه؟ خب دلم برات تنگ شده بود.

- براي همين عين خر سرتو زير انداختي و اومدي شمال؟ يه زنگ هم نزدي به من بگي.

- ببخشيد باور کن يک دفعه اي شد.

- خيلي خب اين دفعه مي بخشمت، ولي بار آخر باشه ها!

لبخندي به سپيده زدم و مشغول خوش و بش با آرمين شدم. سپيده هم رفت توي بغل مامان ... بعد از اينکه سلام و عليک ها تموم شد تو فرصتي

که مامان و خاله براي پذيرايي به آشپزخونه رفتن با خنده به سپيده گفتم:

- از ني ني چه خبر؟

سپيده با حيرت نگاهم کرد و گفت:

- اِ تو از کجا مي دوني؟

- خب ديگه کلاغه خبر آورد.

سپيده به داريوش که کنارمون ايستاده بود، چشم غره رفت و گفت:

- اي امان از دست اين کلاغه! ببينم آقا داريوش خوش مي گذره؟

داريوش لبخند تلخي زد و گفت:

- جاي شما خالي.

سپيده با موذماري چشمک زد که داريوش و آرمين رو به خنده انداخت. آرمين دستي به پشت داريوش زد و گفت:

- خب آقاي باکلاس بيا بريم يه خورده قدم بزنيم که دلم لک زده براي کوچه باغاي خوشگل اين دور و بر.

سپيده با اخم گفت:

- خوب بذار برسيم بعد ...

آرمين با جديت گفت:

- من اينهمه راه با اين وضعيت شما نيومدم که تفريح کنم عزيزم. خودت خوب مي دوني که من با داريوش چي کار دارم. حالا هم بهتره بشيني ...

ايستادن زياد برات خوب نيست ...

سپيده گفت:

- خب برو نمي خواد اينقدر منو خنگ تصور کني و مثل بچه ها برام توضيح بدي!

آرمين چشماشو گرد کرد و گفت:

- سپيده جون !!! خودت هم مي دوني که قصدم اين نبود.

سپيده خنديد و گفت:

- باشه برو ما قبولت داريم.

- ما چاکر خانومم هستيم.

سپيده پشت چشمي نازک کرد و گفت:

- اون که وظيفته!

آهي کشيدم و بهشون خيره موندم ... چقدر دلم براي باربد تنگ شد يهويي ... اين عاشقونه حرف زدنا منو فقط ياد يار بي وفاي خودم مي انداخت

و بس ... چشم ازشون گرفتم که بيشتر شاهد عشق بينشون نباشم. براي سپيده خوشحال بودم، خيلي هم زياد، اما دلمم براي خودم مي سوخت.

وقتي به خودم اومدم که آرمين و داريوش داشتن از ويلا مي رفتن بيرون، سعي کردم عادي باشم، پس سپيده رو نشوندم روي صندلي و گفتم:

- خب بگو ببينم چند ماهته؟ به کسي گفتي يا نه؟

سپيده خنديد و گفت:

- لطفاً خفه شو تا همه نفهميدن. نخير کسي نمي دونه.

همون موقع مامان و خاله همراه با يه سيني چايي از آشپزخونه خارج شدند و مامان با ديدن من و سپيده گفت:

- پس داريوش و آرمين کجا رفتن؟

سپيده پيش دستي کرد و گفت:- آرمين طاقت نداشت مي خواست بره کنار دريا. اين بود که دوتايي رفتن.

سيني چايي رو روي ميز گذاشتن و نشستند. مامان و سپيده مشغول صحبت شدن، مامان کلي از اومدن يهويي اونا متعجب شده بود. در حين

صحبت اونا من مشغول آناليز کردن خاله کيميا شدم، هر از گاهي با يه دنيا حسرت به من خيره مي شد و وقتي نگاش مي کردم لبخند محزوني

مي شد و ازم چشم بر مي داشت. سر از کاراش در نمي ياوردم! اين چش شده بود؟!!! دو ساعتي طول کشيد تا آرمين و داريوش برگشتن. قيافه

آرمين خيلي گرفته بود. داريوش هم بدتر از اون بدون اينکه پيش ما بياد يه راست از پله ها رفت بالا ... همه مون اينقدر نگاش کرديم تا از نظر

مخفي شد. خاله با نگراني از آرمين پرسيد:

- چيزي شده؟

آرمين خودشو ول کرد روي مبل و گفت:

- نه خاله جون چيزي نشده. با هم بحثمون شد. آخه اين پسر شما خيلي کله شقه!

خاله به زحمت لبخندي زد و گفت:

- به هر حال به باباش رفته.

اشاره هايي بين سپيده و آرمين رد و بدل شد که از هيچکدومش سر در نياوردم. با شک از سپيده پرسيدم:

- چيزي شده سپيده؟

- نه بابا چيزي نشده. تو چرا اينقدر مشکوکي؟ قضيه بين آرمين و داريوشه. منم سر در نمي يارم.

دلم گرفته بود، به خصوص اينکه حسابي هواي باربد به سرم زده بود. بيخيال داريوش و دعواش با آرمين گفتم:

- سپيد حال داري بريم يه خورده قدم بزنيم.

سپيده لبخندي زد و گفت:

- من حال دارم، ولي...

بعد آروم طوري که کسي نشنوه گفت:

- ني ني حال نداره. آخه دکتر گفته نبايد زياد تحرک داشته باشم.

لبخند زدم و گفتم:

- پس من تنهايي مي رم.

- تنها؟!

- آره من هر روز تنها مي رم پياده روي.

-آره مي دونم. داريوش هم گفت که توي همين پياده روي هاي تو مچتو گرفته.

از جا بلند شدم و گفتم:

- کاش نگرفته بود و کاش من امروز مجبور نبودم بيام اينجا.

با ناراحتي گفت:

- چرا؟

- خاطرات قبل بدجوري داره خفه ام مي کنه. تازه ... خاطرات باربد هم ذهنمو حسابي مشغول کرده ... چيزي نمونده که مغزم بترکه ...

سپيده با چشماي گشاد شده نيم خيز شد و گفت:

- بازم همون احساس قبل؟

با تعجب گفتم:

- نه بابا توام انگار حالت خوش نيستا! من فقط يادم به کارامون که مي افته دوست دارم هم خودم و هم داريوش عوضي رو خفه کنم.

- نگو رزا. داريوش خيلي بدبخته! خيلي بيشتر از اونکه بتوني تصورش رو بکني.

سرمو تکون دادم و گفتم:

- اينطور به نظر نمي ياد.

سپيده سرشو با افسوس تکون داد و گفت:

- کاش اينقدر ظاهر بين نبودي.

بدون توجه به سپيده رو به خاله و مامان گفتم:

- من مي رم يه خورده پياده روي بکنم.

مامان با نگراني هميشگيش گفت:

- تو که پياده روي ات رو با داريوش رفتي.

- خب چي کار کنم؟ حوصله ام سر رفته. زياد دور نمي شم. همين جا توي باغ ويلا مي مونم.

- باشه برو.

سريع از ساختمون خارج شدم. بارون کم شده بود و نم نم مي باريد. ساختمون رو دور زدم و روي يکي از نيمکت هاي پشت ساختمون نشستم.

چشمام رو بستم تا خاطرات گذشته زياد اذيتم نکنه، ولي نمي شد. يه خط در ميون و داروش و باربد توي ذهنم پر رنگ و کمرنگ مي شدن. کاش

هيچ وقت دوباره داريوش رو نمي ديدم. کاش باهاش روبرو نمي شدم ... حس مي کردم دارم به باربدم خيانت مي کنم. از يادآوري مهربوني هاش

اشکم در اومد ... نم نم بارون با اشکام قاطي مي شد، دلم براش خيلي تنگ شده بود ... ساعت ها روي اون نيمکت نشسته و به دريا خيره شدم.

وقتي به خودم اومدم که هوا تاريک شده بود. از جا بلند شدم و نزديک دريا رفتم. موج هاي کف آلود ساحل رو جارو مي کردن. چقدر جاي باربد

کنارم خالي بود. چقدر دلم شونه هاي پهنش رو براي تکيه دادن مي خواست. چقدر نبودش آزارم مي داد. رو به دريا از ته دل داد زدم:

- باربد ... چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا تنهام گذاشتي؟ تو نمي دونستي که شونه هاي من براي بار سنگين زندگي خيلي ضعيفه؟ تو نمي دونستي من

تحمل دوريتو ندارم؟ باربد چطور دلت اومد منو تنها بذاري؟ مگه من عشقت نبودم لعنتي؟ چطور دلت اومد بهم دروغ بگي؟ چرا نذاشتي کمکت

کنم؟ باربد من دردمو به کي بگم؟! چطور حالي اين جماعت کنم که بدون تو خنديدن برام سخته؟ باربد ... نمي تونم ببخشمت. چرا بي کسم کردي؟

ديگه نتونستم طاقت بيارم و دوباره بغضم ترکيد. دو زانو نشستم و از ته دل زار زدم. اينقدر گريه کردم که غده بزرگ شده تو گلوم کوچک شد و

راه نفسم رو آزاد کرد. يه کم از آب شور دريا رو به صورتم پاشيدم. حسابي دير شده بود و بايد بر مي گشتم. سريع از جا بلند شدم، ساختمون رو

دور زدم و به داخل ويلا برگشتم. انگار حسابي همه رو نگران کرده بودم، آرمين آماده بود که دنبال من بياد. بقيه هم دور همه نشسته و رنگ

همه شون پريده بود! با ديدنم همه شون نفس راحتي کشيدن و مامان با بغض گفت:

- باز تو رفتي بيرون يادت رفت که بايد برگردي؟

با شرم گفتم:

- ببخشيد اصلاً حواسم نبود که دير شده.

همون موقع در باز شد و داريوش وارد شد. خاله گفت:

- مامان تو رفتي بودي دنبال رزا مثلاً؟!!!

با تعجب ازش پرسيدم:

- مگه تو رفته بودي دنبال من؟

- آره

- من که گفته بودم از ويلا خارج نمي شم. پس چطور منو پيدا نکردي؟

- پيدات کردم، ولي اينقدر توي فکر بودي که چيزي نگفتم و با کمي فاصله ازت نشستم.

تعجب کردم که چطور نديدمش! پس اون گريه ها و جيغ هامو شنيده بود! مامان همونطور که مانتوش رو مي پوشيد گفت:

- خب ديگه کيميا جون ما رفع زحمت مي کنيم. تا همين جاش هم خيلي زحمت داديم.

خاه کيميا سريع بلند شد و با ناراحتي گفت:

- کجا مي خواين برين؟ خب شام رو هم بمونين.

- نه ديگه عزيزم ممنون از دعوتت. زحمت هم اندازه داره ...

- شما که کسي توي ويلا منتظرتون نيست. مي خواين برين تنهايي چي کار کنين؟ خب بمونين.

مامان داشت نرم مي شد که من گفتم:

- نه خاله جون من سرم درد مي کنه. مي خوام برم يه خورده بخوابم.

خاله لبخندي زد و گفت:

- خب خاله برو همين جا توي يکي از اتاق ها بخواب. اتفاقاً اتاق خودت هنوز دست نخورده سر جاشه.

- اتاق من؟

خاله هول شد و گفت:

- خب همون اتاقي که شش هفت سال پيش توش بودي ديگه.

قبل از اينکه بتونم سوال ديگه اي بپرسم داريوش گفت:

- منظور مامان اينه که از اون سال تا حالا کسي توي اون اتاق ساکن نشده. چون هرکسي اومده اينجا همين اتاقاي پايين رو ترجيح داده.

بعد زير لبي زمزمه کرد:

- البته به جز من ...

خودمو به نشنيدن زدم و گفتم:

- آهان ولي من ترجيح مي دم برم ويلاي خودمون. آخه اينجا خوابم نمي بره.

اينبار سپيده وسط حرفم اومد و گفت:

- داغتو ببينم. چقدر ناز مي کني؟ خب اگه سرت درد مي کنه برو بگير همين جا کپتو بذار. مي خواي بري تنهايي اونجا که چي؟ خاله اونجا

حوصله اش سر مي ره. تو هم که مي خواي بخوابي.

حق با سپيده بود، مامان بيچاره چه گناهي کرده بود؟!!! به خاطر مامان مجبور بودم قبول کنم، چون گناه داشت که به خاطر من تا نيمه شب رو

تنهايي سر کنه. البته برامم سخت بود که دوباره به اتاقي که اونسالا توش ساکن بودم برگردم. اما ناچاراً شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

- باشه ... انگار چاره اي ندارم جز اينکه قبول کنم. پس من مي رم بخوابم.

لبخند به صورت همه اونا دويد. فکر نمي کردم با يه جواب مثبت من همه اونا خوشحال بشن. بي خيال به سمت يکي از اتقاي طبه پايين رفتم که

داريوش گفت:

- چرا اينجا؟!! برو بالا ديگه ...

بدون اينکه نگاش کنم گفتم:

- نه همين جا خوبه ...

سپيده دستمو کشيد و گفت:

- بيا بريم ببينم مگه نمي گي سرت درد مي کنه؟ اينجا سر و صداي ما نمي ذاره بخوابي ... بيا بريم بالا ...

حالا يکي بياد به اين سپيده حالي کنه نمي خوام برم بالا!!! بي توجه به وضعيتش به زور منو از پله ها کشيد بالا و توجهي هم به اعتراضاتم

نکرد ... جلوي در اتاق ايستاد و بازش کرد ... بعدم بي توجه به حال و روز من کشيدم توي اتاق ... بي اختيار چشمامو بستم ... همين که پاي

توي اتاق گذاشتيم، بوي عطرم توي مشامم پيچيد! خيلي تعجب کردم و چشمام باز شد ... سپيده هم چند بار نفس عميق کشيد و کليد برق رو زد ...

دکوراسيون هموني بود که قبلاً بود. هيچ تغييري نکرده بود. به جز بوي عطر من، بوي سيگاري هم همه جا پخش شده بود، ولي خيلي زياد نبود

که آزار دهنده باشه. لابد کار داريوش بود ديگه ... با تعجب گفتم:

- سپيده بو رو حس ميکني؟ بوي نينا ريچيه ... عطر من ...

سپيده يه بار ديگه بو کشيد و گفت:

- هان آره!

- چرا بوي من اينجا مي ياد؟!

سپيده اشاره به تخت کرد و گفت:

- من چه بدونم؟! برو بگير بخواب ... يکي دو ساعت ديگه مي يام بيدارت مي کنم.

حوصله کنجکاوي رو نداشتم. يه راست رفتم سمت تخت و ولو شدم روش ... سرم واقعا داشت مي ترکيد ، بعد از اون همه گريه عجيب هم نبود!

سپيده که ديد خوابيدم روي تخت، لبخندي بهم زد و رفت از اتاق بيرون. سريع چشمامو بستم که هيچ خاطره اي نخواد از اتاق توي ذهنش شکل

بگيره، چيزي طول نکشيد که خوابم برد. ...

نمي دونم چقدر خوابيده بودم که با تکون دستي چشمام رو از باز کردم. سپيده کنارم لب تخت نشسته بود. با ديدن چشماي باز من گفت:

- خوبي؟

به سختي تکوني به خودم دادم و گفتم:

- مگه بايد بد باشم؟

- منظورم سر دردته.

- آهان، آره خوبم.

خنديد و گفت:

- بايدم خوب باشي. يک ساعت و نيمه مثل مرده ها افتادي روي اين تخت.

- خوب من که گفتم مي خوام بخوابم.

- بسه ديگه. پاشو بريم پايين شام حاضره. همه منتظر تو هستن.

با غر غر از جا بلند شدم و نشستم، سپيده گفت:

- يالا ديگه حالا صداي قار و قور شکم آرمين تا بالا هم مي رسه.

با اينکه حوصله نداشتم با کسي روبرو بشم، ولي درستش نبود که پايين نرم. بلند شدم و بعد از مرتب کردن موهام بازم بدون اينکه خيلي به در

و ديوار اتاق خيره بشم، همراه سپيده از اتاق خارج شدم. همه سر ميز شام منتظر من بودند. خاله با ديدنم لبخند کمرنگي زد و گفت:

- خوبي خاله؟ اگه سرت هنوز درد مي کنه تا يه قرص واست بيارم.

به نشونه تشکر لبخند زدم و گفتم:

- نه خاله همون يه کوچولو خواب حالم رو خوب کرد، ديگه درد نمي کنه.

- خب خدارو شکر.

سر ميز نشستم و با بقيه مشغول خوردن غذا شدم. هر از گاهي که سرم رو بلند مي کردم، نگاه آبي داريوش رو روي خودم مي ديدم، ولي وقتي

متوجه مي شد نگاش مي کنم سريع نگاشو مي دزديد. همين نگاه ها باعث شده بود همون يه ذره اشتهامو هم به کل از دست بدم. آخرين بار

وقتي نگاهمون توي هم گره خورد، انگار داريوش اصلاً تو اين دنيا نبود. چون نگاشو ندزديد و همونطور خيره خيره نگام کرد. چيزي توي

چشماش موج مي زد که منو مي ترسوند. يه عشق کهنه و قديمي! باورم نمي شد، ولي حقيقت داشت. نگاه داريوش همون نگاه گذشته بود.

همون نگاهي که يه روزي حاضر بودم جونمو فداش کنم. ديدن اين نگاه تنمو به لرزه انداخت و باعث شد غذا توي گلوم بپره. وقتي به سرفه

افتادم، داريوش به خودش اومد و سريع ليوان آبي به دستم داد. سپيده هم که کنارم نشسته بود شروع کرد به ضربه زدن توي کمرم، وقتي حس

کردم نفسم بالا اومده ليوان آب رو گرفتم و به زور تشکر کردم، ولي ديگه توي حال خودم نبودم. نگاه داريوش مثل مار روي خيال آشفته ام

چنبره زده بود. با تشکر کوتاهي از خاله از جا بلند شدم. همه با نگاهشون دنبالم کردن. بي اراده دوباره به داريوش نگاه کردم و ديدم که تو

چشماش نوعي ترس و نگراني موج مي زنه. واقعاً چرا داريوش اين طوري بود؟! چرا نگاش هميشه در حال تغيير بود و ثبات نداشت؟ يه روزي

پر از عشق و تمنا. يه روزي پر از کينه و نفرت و يه روز هم پر از دودلي و ترديد، ولي نه! نگاه داريوش هيچ وقت رنگ نفرت به خودش

نگرفت. حرفاش چرا، ولي نگاش هيچ وقت کينه اش رو نشون نداد. بي توجه به اون خودمو روي کاناپه انداختم و مشغول تماشاي تلويزيون

شدم. اما اگه کسي ازم مي پرسيد به چي نگاه مي کنم

نمي تونستم جواب درستي بهش بدم. چند لحظه بعد سپيده و آرمين و داريوش هم پيش من اومدن. همه توي ظاهر مشغول تماشاي تلويزيون

بوديم، ولي هر کسي توي عالم خودش سير مي کرد. لحظاتي توي سکوت گذشت تا اينکه سپيده آروم در گوشم زمزمه کرد:

- تولد داريوش که مي ياي؟

شونه هامو بالا انداختم و گفتم:

- نمي دونم.

- نه ديگه اينطوري که نمي شه. يا بگو مي يام يا بگو نمي يام تا من بدونم باهات چطوري حرف بزنم.

- با من؟

- آره ديگه. اگه بگي مي يام که توي پوشيدن لباس کمکت مي کنم و مي گم کدوم لباستو بپوشي و چه مدلي موهاتو درست کني و ...

وسط حرفش رفتم و گفتم:

- و اگه گفتم نمي يام چي؟

- چنان پس گردني بهت بزنم که تو طول عمرت نخورده باشي.

خنده ام گرفت و گفتم:

- خيلي خب مي يام. خودم هم به اين مهموني نياز دارم، چون خيلي وقته مهموني نرفتم. فکر کنم واسه روحيه ام خوب باشه.

- چه عجب تو آدم شدي!

- بودم. نياز به چشم بصيرت داشت.

سپيده محکم بغلم کرد و گفت:

- کاش هميشه همينطور بلبل زبوني کني.

- از اين خبرا نيست. حالا ولم کن که هم منو له کردي هم بچه اتو.

خنديد و از من جدا شد. دوباره گفتم:

- راستي سپيد يادم رفت بپرسم از سام چه خبر داري؟

- اونم خوبه. مامان اين روزا ديوونه اش کرده. از وقتي که حرف تو رو زد، مامان هم ديگه ولش نکرد و در به در داره براش دنبال دختر مي

گرده. بيچاره سام به شکر خوردن افتاده.

- تو رو خدا به خاله بگو اذيتش نکنه. سام موقعيتشو نداره. بذاريد خودش يکي رو پيدا کنه.

سپيده پشت چشمي نازک کرد و گفت:

- چه فايده؟ اوني که پيدا کرد دست رد به سينه اش زد.

گوش سپيده رو کشيدم و گفتم:

- بدجنس! خودت هم خوب مي دوني که من و تو براي سام فرقي نداريم. مگه يه پسر مي تونه با خواهرش ازدواج کنه؟

سپيده همينطور که توي کيفش دنبال چيزي مي گشت گفت:

- منم همينو مي گفتم، ولي اين سام گور به گور شده يه جوري حرف مي زد که من فکر کردم واسه تو ديگه داره جونش در مي ياد.

خنديدم و گفتم:

- پس چرا خواهر شوهر بازي در نياوردي؟

- چون مي دونم تو رو خدا زده، ديگه نيازي نيست منم بزنمت.

- سپيده قضيه سام رو تو به داريوش گفته بودي؟

سپيده دست از گشتن کيفش برداشت و با تعجب نگام کرد و گفت:

- نه ...

- پس از کجا مي دونست؟ تازه فکر مي کردن که من و سام ازدواج کرديم.

يهو حال سپيده منقلب شد، اشک توي چشماش حلقه زد و گفت:

- جدي مي گي؟

مات و مبهوت گفتم:

- چت شد يهو تو؟!!

تند تند اشکاشو پاک کرد و گفت:

- نه نه چيزي نيست. فکر کنم آرمين دهن لق گفته ...

به دنبال اين حرف به آرمين چپ چپ نگاه کرد. آرمين متوجه نگاه سپيده شد و با لبخند گفت:

- چيه عزيزم؟

سپيده با غيض گفت:

- هيچي عزيزم بعداً حالتو مي گيرم.

- مگه چي شده؟

- باشه واسه بعد.

سري تکون داد و گفت:

- هر جور صلاح مي دوني.

سپيده دوباره با کلافگي مشغول گشتن کيفش شد. من هنوزم مبهوت تغيير حالت ناگهاني سپيده بودم، مي خواستم بازم بپيچم به دست و پاش که

آرمين با کنجکاوي پرسيد:

- داري دنبال چي مي گردي؟

سپيده که از جستجوي بيهوده کلافه شده بود، گفت:

- دارم دنبال قره قوروت هام مي گردم، ولي نيستن.

سوالم يادم رفت و با خنده گفتم:

- پس بچه شما پسر تشريف دارن!

- از کجا مي گي؟

- چون ويار چيز ترش داري.

- من ويار ندارم فقط دلم مي خواد.

از جواب سپيده هر چهار نفر خنديدم. آرمين کيف سپيده رو گرفت و جعبه قره قوروت رو بيرون کشيد و گفت:

- بيا خانمي. من نمي دونم تو چرا چشمات ضعيف شده.

- مال اينه که دارم هر روز تو رو مي بينم.

- دست شما درد نکنه.

- خواهش مي کنم.

سپيده و آرمين سر به سر هم مي ذاشتن و من و داريوش مي خنديديم. آخر شب مامان بلند شد و گفت:

- خب ديگه ما اينبار واقعاً رفع زحمت مي کنيم. رزا جان مامان پاشو حاضر شو.

داريوش زودتر از بقيه دنبال مامان از جا بلند شد و گفت:

- خاله جان حالا کجا مي خواين برين؟ بمونين صبح برين.

مامان خنديد و گفت:

- نه خاله اگه قرار باشه اينطوري پيش بره ما تا يک ماه ديگه هم از اين در بيرون نمي ريم.

آرمين و سپيده هم بلند شدن که صداي داريوش در اومد و گفت:

- شما دو تا ديگه کجا مي رين؟

سپيده پيش دستي کرد و گفت:

- مي ريم ويلاي خاله ام اينا.

- مگه اينجا بد مي گذره؟

- نه بابا ولي نمي خوام اين رزا رو تنها بذارم. اين تنها بمونه کاراي بد بد مي کنه.

- اِ سپيده!

سپيده خنديد و گفت:

- خب اينم يه دليل بود ديگه.

خاله خنديد و گفت:

- بگو بهانه سپيد جون.

- خب حالا همون خاله جون.

با خاله و داريوش خداحافظي کرديم. داريوش لحظه آخر آروم گفت:

- پنج شنبه يادت نره بياي. منتظرم.

- ببينم چي مي شه.

- رزا بيا ... خواهش مي کنم!

چنان با عجز خواهش کرد که دلم براش سوخت و گفتم:

- خيلي خب مي يام.

چهره اش پر از نشاط شد و گفت:

- ازت ممنونم.

در جوابش فقط لبخند زدم. با مامان سوار ماشين آرمين شديم و به سمت ويلا رفتيم.

تو چشم به هم زدني پنجشنبه شد. توي اين يه هفته مامان چند بار به ديدن خاله کيميا رفته بود، ولي من نرفتم. چون اصلاً حوصله ديدن هيچ

کدومشون رو نداشتم، نه محبتاي اغراق آميز و عجيب غريب خاله کيميا رو و نه نگاه هاي دزدکي داريوشو. به خودم نمي تونستم دروغ بگم،

بازم با نگاهاش دلم لرز بر مي داشت و همين کلافه م مي کرد. داريوش پست فطرتي که يه بار به بدترين شکل از روي من و شخصيتم رد شد

ديگه حق ورود به قلب منو نداشت. از اون گذشته، نمي خواستم به ياد باربد خيانت کنم. به اندازه کافي از اين فکر که باربد با شک به من از

دنيا رفته عذاب مي کشيدم. ديگه نمي خواستم صورت واقعي به خودش بگيره. سپيده به زور لباسي برام خريده بود که لباساي گذشته رو نپوشم.

لباسي از ساتن صورتي که بلندي اش تا کمي پايين تر از زانو هام مي رسيد و کمري چسبون و تنگ داشت. يقه اش هفت بود و دورش مرواريد

سفيد کار شده بود. خيلي خوشگل بود، ولي نه براي من که معمولاً ترجيح مي دادم رنگاي تيره بپوشم!

هر چي هم مخالفت کردم مخالفتم راه به جايي نبرد و سپيده طبق معمول حرف و خواسته اش رو به کرسي نشوند و من لال شدم. درد اجبار لباس

رو پوشيدم و خودمو به دست سپيده سپردم. آرايش فوق العاده کمرنگي به رنگ صورتي روي صورتم جا خوش کرد. خيلي عوض شده بودم.

صندل تختي به رنگ سفيد به پا کردم و موهام رو بالاي سرم جمع کردم. سپيده به اصرار غنچه رز صورتي کنار گوشم جا داد و گفت:

- حالا ديگه يه فرشته ناز شدي. بچه من به داشتن چنين خاله اي افتخار مي کنه!

پوزخندي زدم و گفتم:

- حالا همه فکر مي کنن من دارم دنبال شوهر مي گردم.

- همه غلط مي کنن. در ضمن تو نياز نداري دنبال شوهر بگردي. همه پسرا حسرت يه نگاه تو رو مي خورن.

پوزخندم غليظ تر شد و گفتم:

- بله مشخصه!

حدود ساعت پنج بود که به ويلاي خاله رفتيم. ويلا رو خيلي بامزه تزئين کرده بودند. کف سالن بزرگش رو با بادکنک هاي مشکي و قرمز پر

کرده بودند. دو رنگ مورد علاقه من! اين قدر قشنگ شده بود که انگشت به دهن مونديم. آرمين از صبح براي کمک به داريوش اومده بود و

همه اونا حاصل زحمتاي خودشون دو نفر بود. اولين کسي که براي خوش آمد گويي جلو اومد داريوش بود. کت و شلوار طوسي رنگي پوشيده

بود، همراه با پيراهن و کروات آبي رنگ که خيلي به چشماش مي يومد. تو دلم اعتراف کردم که خيلي جذاب شده ... با لبخند دوست داشتني و

منحصر به فرد خودش، که به نظر من فقط به درد خر کردن دخترها مي خورد، گفت:

- خيلي خوش اومدي رزا. باور نمي کردم که واقعاً بياي!

با پوزخند کج کنج لبم با تمسخر گفتم:

- اوه من چقدر مهم بودم و خودم خبر نداشتم.

آروم سرشو جلو آورد و کنار گوشم گفت:

- بيشتر از اونچه که فکرش رو بکني!

احساس کردم ضربان قلبم چندين برابر شد. لعنت به تو که هنوزم مي توني قلب خاک بر سر و هرجايي منو بلرزوني! دوست داشتم اينقدر به قلبم

فحش بدم تا آروم بشم. با دستي لرزون دست گل رز سفيدي رو که براش گرفته بوديم و دست من بود، به سمتش گرفتم و گفتم:

- تولدت مبارک.

دستش رو جلو آورد و دسته گل رو گرفت، لبخند زد و گفت:

- ممنون ...

بي توجه خواستمو راهمو بکشم و برم، مي خواستم هر چه سريع تر ازش فاصله بگيرم. اما هنوز يه قدم هم دور نشده بودم که صداشو شنيدم:

- راستي ...

چرخيدم به سمتش، کاش مي تونستم بي توجه برم، اما پاهام به فرمان من نبودن. کمي مکث کرد و ادامه داد:

- خيلي ناز شدي.

بعد از اين حرف سريع از من فاصله گرفت و رفت. منم خشک شده سر جام موندم، بار اول نبود بهم اينو مي گفت، اما اينبار جور ديگه اي به

دلم نشسته بود که باز دوست داشتم دلمو فحش کش کنم! سپيده آهسته دم گوشم زمزمه کرد:

- مثل اينکه اينبار واقعاً خودشو باخته!

سريع جبهه گرفتم، شايدم نصف حرفايي که به سپيده زدم براي آروم کردن دل خودم بود.

- غلط کرده! نخير سپيده خانم امثال اين آقا فقط براي خوش گذروني و جلوگيري از سر رفتن حوصله اشون اين اداها رو در مي يارن.

سپيده با قيافه اي در هم رفته گفت:

- نه رزا تو داري اشتباه مي کني و اين يه روز بهت ثابت مي شه.

ديگه جوابشو نداشتم، چون کل کل کردن توي اين موراد همه انرژيمو مي گرفت. نگاهي به دور تا دور سالن بزرگ ويلا انداختم ... کسي هنوز

از مهمونا نيومده بودند، به جز دو تا از دوستاي خود داريوش که از قرار معلوم با آرمين هم آشنايي داشتند و هر دو مجرد بودند. يه لحظه حس

کردم وسط سالن دارم خودمو آرمين رو مي بينم که سالسا مي رقصيم و داريوش با چشمايي خونبار نگامون مي کنه. سرمو تکون دادم، لعنتي

افکار گذشته دست از سرم بر نمي داشتن. با سپيده وارد يکي از اتاقا شديم و مانتو هامون رو در آورديم و آويزون کرديم.

سپيده چشمکي زد و گفت:

- امشب اگه کمتر از ده تا خواستگار واست پيدا شد من اسممو عوض مي کنم. اولياش هم همين دو تا پسر بودن که با نگاهشون مي خواستن

قورتت بدن.

با منگي گفتم:

- منو؟

- نه پس منو! تازه داريوش هم هر چي بهشون چشم غره رفت فايده اي نداشت و هر دو ميخ تو شده بودن.

- غلط مي کنن!

سپيده خنديد و گفت:

- پس از قرار معلوم هر کسي که تو رو بخواد غلط مي کنه. اون از داريوش ... اينم از اين بنده هاي خدا!

- دقيقاً.

بعد از اين بحث فرسايشي، هر دو با هم از اتاق خارج شديم. يه خانم و آقا همراه با دختر جوونشون هم اومده بودن. بدون هيچ شناختي با اونا

سلام و احوالپرسي کرديم و نشستيم. باز نگام دور سالن چرخيد، خاله کيميا رو هنوز نديده بودم، مامان هم نبود. فقط داريوش و آرمين و

دوستاشون بودن که مشغول چيدن باقي مونده وسايل پذيرايي بودن ... مشغول بازي با انگشتام شدم و گفتم:

- سپيده ... مي گما ...

سپيده همينطور که بشقاب ميوه روي پاش بود، و پرتقال پوست مي کند گفت:

- هان؟

- چقدر امروز شبيه اونروزه.

سپيده با قيافه اي خنده دار گفت:

- خيلي ممنونم که اينقدر دقيق و همه جانبه حرف مي زني. الان قشنگ فهميدم منظورت چيه.

خودمم خنده ام گرفت و گفتم:

- ديوانه! منظورم اون روزه ديگه ... شش سال پيش ... مهموني که خاله کيميا توي اين ويلا داد.

سپيده شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

- يادم نمي ياد.

اعصابمو خورد کرده بود، به ناچار گفتم:

- همون شبي که من با آرمين سالسا رقصيدم. همون شبي که داريوش لباسش رو با من ست کرده بود.

سپيده با موذماري خنديد و گفت:

- خيلي خب کافيه يادم اومد. آره حق با توئه خيلي بهم شبيهه.

مي دونستم که الکي نقش بازي مي کنه و از اولش هم منظورم رو فهميده بود، ولي نمي دونستم چه اصراري داره که من اون روزا و شبها رو

کامل به ياد بيارم و يادآوري کنم. با اومدن عده اي ديگه مهموني تقريباً شروع شد و دختر و پسرها دوباره تحرکشون رو شروع کردن. سپيده و

آرمين هم بلند شدن. با اينکه سپيده زياد نبايد تحرک مي کرد، ولي نتونست از رقص بگذره و بلند شد. مشغول تماشاي بقيه بودم که کسي کنارم

نشست. وقتي سرم رو بلند کردم متوجه شدم يکي از دوستاي داريوشه. بي تفاوت روم رو برگردوندم که پسر گفت:

- عذر مي خوام که جاي دختر خاله تون رو اشغال کردم.

ناچار گفتم:

- خواهش مي کنم ايرادي نداره.

- ببخشيد شما هميشه اينقدر ساکت هستين؟

نمي دونم چرا ياد باربد افتادم. حرکات اين پسر و صحبت هاش شبيه به باربد بود. البته از لحاظ ظاهري هيچ شباهتي به اون نداشت. وقتي مي

خواستم جوابش رو بدم صدام مي لرزيد، گفتم:

- بله من دليلي براي شلوغ کردن نمي بينم.

خنديد و گفت:

- اوه بله. از خانم متشخصي مثل شما غير از اين هم انتظاري نبايد داشت.

- خيلي ممنونم.

- ببخشيد مي تونم از شما دعوت کنم با اين آهنگ منو همراهي کنيد؟

خداي من چرا اين پسر قصد داشت منو ياد باربد بندازه؟ با اخم گفتم:

- نخير.

- اه.... ولي چرا؟

- من اهلش نيستم.

- مطمئنيد؟ آخه از طرز راه رفتنتون حس کردم که بايد توي رقص هم خيلي بي نقص باشين.

با غيظ گفتم:

- اشتباه متوجه شدين.

- مثل اينکه من مزاحم شدم؟

خواستم جواب بدم که داريوش بالاي سرمون ظاهر شد و گفت:

- رسول جان، متين کارت داره.

پسر که حالا فهميده بودم اسمش رسوله از جا بلند شد و با بي ميلي عذر خواهي کرد و رفت. داريوش سر جاش نشست و گفت:

- اذيتت که نکرد؟

اذيت نکرده بودم، ولي خاطرات خودم داشت اذيتم مي کرد، آهي کشيدم و گفتم:

- نه بابا بنده خدا چيزي نگفت.

- پس چرا اينقدر سرخ شده بودي؟

نمي خواستم به داريوش راستشو بگم پس سرمو پايين انداختم و چيزي نگفتم. داريوش گفت:

- مثل اينکه امشب اصلاً به تو خوش نگذشته.

- نه... چرا اينطور فکر مي کني؟ اتفاقاً خيلي هم خوب بوده. ايراد از منه که يه خورده بي حوصله ام.

- مي خواي بري توي اتاق من استراحت کني؟

- نه فکر نکنم چيز زيادي از جشن مونده باشه. مي تونم تحمل کنم.

با صداي خاله کيميا که داريوش رو صدا مي زد گفت:

- در هر صورت اگه ديدي داري اذيت مي شي برو توي يکي از اتاق هاي طبقه بالا. اونجا جز صداي دريا هيچ صدايي نمي ياد. مي دوني که ...

لبخندي زدم و سرم رو به نشونه تشکر تکون دادم. داريوش اينقدر مهربون و خوب برخورد مي کرد که شرمنده مي شدم اگه مي خواستم باهاش

بد برخورد کنم. با رفتن داريوش سپيده سر جاش برگشت. ساعتي بعد کيک بريده شد و کادوها باز شد. مامان براش يه سکه خريده بود، ولي من

به ياد اون روزا يه ديوان فريدون مشيري براش گرفته بودم که داريوش با ديدن اون فقط نگام کرد و چيزي نگفت، ولي توي چشماش رازي

نهفته بود که مو به تنم راست مي کرد. بعد از کادوها شام سرو شد که لازانيا بود! از اينکه همه چيز طبق علايق من بود خيلي تعجب کرده بودم،

ولي به خودم تشر مي زدم که همه اينا اتفاقيه و عمدي در کار نبوده. بعد از خوردن شام که خيلي هم چسبيد همه يک صدا از داريوش در

خواست کردند که با پيانو آهنگي بزنه و بخونه. داريوش قبول کرد و از جا بلند شد، ولي همين که جلوي من رسيد وايساد ... چند لحظه نگام کرد

که نه تنها من توجه همه رو جلب کرد. با نگام ازش پرسيدم چته؟! لبخندي زد و يه دفعه با صداي بلند گفت:

- امشب که شب تولد منه دوست دارم به عنوان يه هديه از رزا خانم خواهش کنم که يه آهنگ طبق سليقه خودشون برامون با پيانو بزنه.

از درخواست غير مترقبه اش حيرت کردم. اصلاً داريوش از کجا مي دونست که من پيانو زدن رو دنبال کردم؟!!! همه داشتن دست مي زدن ومن

با نگاه بهت زده نگاش کردم. شونه بالا اندخت و گفت:

- پاشو ديگه!

با غيظ آروم گفتم:

- داريوش زده به سرت؟

سرش رو خم کرد و در حالي که به بقيه لبخند مي زد مثل خودم آروم گفت:

- نه ولي فکر نمي کنم درخواست خيلي بزرگي ازت کرده باشم.

خواستم درخواستش رو رد کنم که همه يکنوا شروع کردن به خوندن:

- ما آهنگ مي خوايم يالا ... ما آهنگ مي خوايم يالا ...

داريوش با لبخند شونه هايش رو بالا انداخت. بعد از مرگ باربد دستم به کلاويه هاي پيانو نخورده بود. جرات اين کار رو پيدا نکرده بودم. باربد

عاشق پيانو زدن من بود. حالا در مقابل عمل انجام شده قرار گرفته و به ناچار از جا بلند شدم و پشت پيانو نشستم. ديگه صدا از کسي در نمي

يومد. با کمي تفکر نت ها توي ذهنم شروع به رقصيدن کردن. انگشتام روي کليدها شروع به حرکت کرد. همه سحر آهنگ زيبايي شده بودن که

مي زدم. حس کردم باربد کنارم نشسته و ب لبخند به دستام خيره شده ... کم مونده بود اشکم در بياد اما به عشق باربد با احساس تر نواختم.

آهنگي که مي زدم حرفاي دلم به داريوش بود اما همه فکرام متعلق به باربد بود! چه به روزم اومده بود؟ بعد از چند لحظه داريوش که پشت

سره ايستاده بود شروع کرد به خوندن اون آهنگ زيبا ... اينقدر قشنگ مي خوند که ديگه کسي حتي نفس هم نمي کشيد. بعد از چند لحظه همه

با او هم صدا شدند:

- تو اون شام مهتاب كنارم نشستي

عجب شاخه گلوار به پايم شكستي

خاطرات باربد داشت جاشو مي داد به خاطرات داريوش ... ياد اون شبي افتادم که مهتاب توي آسمون بيداد مي کرد ... همون شبي که براي

داريوش رقصيدم و داريوش مجنون وار هزار بار جلوم شکست ... ياد اون شبي که ماه کامل بود و نقاشيشو کشيدم ... هر بار با يه اتفاق مهم

توي زندگيم مهتاب هم منو همراهي کرده بود ...

قلم زد نگاهت به نقشآفريني

كه صورتگري را نبود اين چنيني

پريزاد عشق رو مه آسا كشيدي

خدا را به شور تماشا كشيدي

بعد يادم افتاد به دورغاي داريوش ... لعنتي ... چطور تونست اينقدر راحت با احساسم بازي کنه و اينقدر منو بکشنه که توي زندگي با باربد هم

هميشه حس کنم اعتماد به نفسم کمه؟!!! اين بلا رو داريوش با شکستنم سرم آورد ... و من چوب سادگي و بچگيم رو خوردم ... بدم خوردم ...

تو دونسته بودي چه خوشباورم من

شكفتي و گفتي از عشق پرپرم من

تا گفتم كي هستي تو گفتي يه بي تاب

تا گفتم دلت كو تو گفتي كه در ياب

ياد اون روزي افتادم که منو برد بين دوستاش ... که منو به همه نشون داد و گفت که عاشقمه ... که بهم ثابت کرد جز من کسي براش مهم

نيست ... اما ...

قسم خوردي بر ماه كه عاشق تريني

تو يك جمع عاشق تو صادق تريني

همون لحظه ابري رخ ماه رو آشفت

به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت

آره داريوش دروغ گفت و من توي وقت خودش نفهميدم ... بچگي کردم و چوبشو هم خيلي بد خوردم ... خيلي بد!

گذشت روزگاري از اون لحظه ناب

كه معراج دل بود به درگاه مهتاب

يه دفعه داريوش نسيت کنارم ... نگاشو روي صورتم حس مي کردم و لرزش صداشو که انگار داشت خطاب به خود خود من مي خوند ...

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب به يادت شكستم

تو از اين شكستن خبر داري يا نه

هنوز شور عشق رو به سر داري يا نه

بيت آخر رو بي اراده باهاش همراهي کردم ...

هنوز هم تو شبهات اگه ماه رو داري

من اون ماه رو دادم به تو يادگاري

بعد از تموم شدن آهنگ صداي دست و سوت از هر طرف بلند شد. پاهام خشک شده روي پدال پيانو مونده بود ... بازم حس خيانت به باربد داشت

آزارم مي داد ...

بازم زيادي به داريوش و خاطراتش فکر کرده بودم و باربدم از ياد برده بودم ... چشم از داريوش که زل زده بود توي چشمام و از هيجان قفسه

سينه اش بالا و پايين مي شد گرفتم، خواستم از پشت پيانو بلند شم که همه يک صدا گفتند:

- دوباره دوباره.

با عجز به داريوش خيره شدم ... من ديگه طاقتش رو نداشتم! اما داريوش خنديد و گفت:

- يه بار ديگه زحمتشو بکش.

ديگه واقعاً در توانم نبود. خسته شده و اعصابم بهم ريخته بود. دلم مي خواست سر همه جيغ بکشم. دوست داشتم داريوش رو بکشم که منو

مجبور کرده دوباره دستم به پيانو بخورد و بدتر از اون دوباره ياد خاطرات قديمم بيفتم. اما همه اين فکرا در حد فکر باقي موند و من دوباره

پشت پيانو نشستم و همون آهنگ رو دوباره زدم. اينبار از همون ابتدا همه شروع به خوندن کردن. بي اراده همراه با صداي جمعيت پشت سرم

اشک مي ريختم، يه بار که سرم رو بالا آوردم و به ديوار روبروم نگاه کردم باربد رو ديدم ... خيلي واقعي به ديوار روبرويم تکيه داده و با لبخند

به من نگاه مي کرد. دستام لرزيد، بغض گلوم رو فشرد و سرعت ريزش اشکم بيشتر شد. خدا مي دونه با چه زوري جلوي شکستن هق هقم رو

مي گرفتم که آبرو ريزي نشه. باربدم اخم کرد و يهو از جلوي چشمام رفت ... مي خواستم بلند شم برم دنبالش ... ديگه من نبودم که پيانو مي

زدم ... دستام بي اختيار مي زدن ... وهمه مي خوندن. آهنگ مورد علاقه باربدم رو مي خوندن ... داريوش خواننده مورد علاقه باربدم بود ... با

احساس دستي روي کليد هاي پيانو اونم يه اکتاو اونطرف تر متوجه قصد داريوش شدم و سريع از جا بلند شدم و جامو به داريوش دادم ...

اخماي داريوش حسابي در هم بود و مشخص بود حال من رو ديده و فهميده. به قدري ماهرانه آهنگ رو ادامه داد که هيچکس نفهميد جاي ما

عوض شده. واقعاً داريوش از قدرت درک بالايي برخوردار بود و خيلي راحت متوجه حال دگرگونم شده بود! تند تند اشک هامو پاک کردم و با

چشم دنبال سپيده گشتم. اونو ديدم که روي يکي از پله ها نشسته و با لبخند به من نگاه مي کنه. به آرومي از ميان جمعي که همه تو حال

خودشون بودن راهي براي خودم باز کردم و کنار سپيده رفتم. آهسته گفت:

- عالي بود!

بي روح گفتم:

- مرسي.

چشماش رو ريز کرد و موشکافانه پرسيد:

- گريه کردي؟

سکوت کردم. دروغ فايده اي نداشت. دوباره پرسيد:

- چرا؟

- جاي خالي باربد خيلي عذابم مي ده.

چشماي سپيده همزمان با چشماي من پر از اشک شد. بغلم کرد و سرم رو به شونه اش تکيه داد. چند لحظه تو همون حالت مونديم تا به خودم

تسلط پيدا کردم و ازش فاصله گرفتم. سپيده براي عوض کردن حال و هوام چشمکي زد و گفت:

- اگه بدوني رسول وقتي داشتي پيانو مي زدي چطوري نگات مي کرد.

همه آرامش پر زد و با اخم گفتم:

- اه سپيده جون هر کسي که دوست داري شب منو با اين حرفا خراب نکن.

ريز ريز خنديد و گفت:

- همه دخترا آرزو دارن که يکي بهشون از اين حرفا بزنه.

- دخترا بله، ولي من که ديگه دختر خونه بابام نيستم. من يه زن بيوه ام که اين حرفا اذيتم مي کنه.

ضربه محکم و بي رحمانه اي پشت گردنم زد و گفت:

- خفه شو! اينا افکاريه که تو خودت داري.

من که حوصله بحث نداشتم ديگه چيزي نگفتم و به نواي زيباي پيانو گوش سپردم. آهنگ عوض شده بود و داريوش آهنگ ديگه اي رو مي زد.

سپيده همين طور که آروم آروم با آهنگ زمزمه مي کرد از بازوم نيشگوني گرفت و گفت:

- تازه داريوش هم هنوز تو رو دوست داره.

از کوره در رفتم و گفتم:

- سپيده تو نمي خواي بس کني؟ اين حرفا چه دردي از من دوا مي کنه؟ اصلاً با نمک پاشيدن روي زخم من چه دردي از خودت دوا مي شه؟

سپيده لب برچيد و گفت:

- اِ چرا عصباني شدي؟ من اون چيزي که ديدم رو گفتم.

- سپيده خانم خوب گوش کن ببين چي مي گم! داريوش هيچ وقت منو دوست نداشت و تو هم اينو خوب مي دوني. پس الکي نگو هنوز هم منو

دوست داره. در ضمن اوني رو که دوست داشت، مثل تفاله پرت کرد يه گوشه ديگه. چه برسه به من!

سپيده با چشماي گشاد گفت:

- اين چه حرفيه که مي زني؟ تو از کجا مي دوني اون زنشو پرت کرده يه گوشه؟

- خب حدس مي زنم. همين که از هم جدا شدن خودش نشون مي ده که داريوش خان از اونم سير شده.

- بس کن رزا! بس کن و در مورد چيزي که نمي دوني الکي قضاوت نکن.

- خب شما که مي دوني بهم بگو تا منم بر مبناي واقعيت قضاوت کنم.

از جا بلند شد و با ناراحتي گفت:

- به زودي زود بهت مي گم فقط منتظر باش.

بعد هم از من فاصله گرفت و پيش آرمين رفت. واقعاً گيج شده بودم. فقط مي دونستم چيزي هست که من نمي دونم. همون راز .... يه راز تو

زندگي داريوش!

سپيده و آرمين سه روز بعد از تولد داريوش برگشتن، ولي از لب و لوچه هر دو نفر مي شد فهميد که به هدفي که داشتند نرسيدن. نمي دونستم

براي چي شمال اومده بودن، اما مطمئناً هدف مهمتري از تولد داريوش داشتن. بعد از رفتن اونا ديگهه تاب نياوردم و يه هفته بعد از اونا ما هم

به تهران برگشتيم. روحيه ام خيلي بهتر از قبل شده بود و ديگه بيخود پاچه کسي رو نمي گرفتم. زياد هم خودمو توي اتاق حبس نمي کردم و

کمي بيرون توي حياط يا پيش مامان و بابا توي هال مي نشستم. هم بابا و هم مامان از اين تغييرات من خوشحال بودند. مهستي و رضا و سام

هم منو به حال خودم رها نمي کردن. در اين بين همه اونا اصرار مي کردند که به درسم ادامه بدم و به دانشگاه برگردم. دانشگاهي که بيشتر از

يه سال بود قيدش رو زده بودم. اصلاً فکرش رو هم نکرده بودم و به هيچ وجه حوصله اش رو نداشتم. از اونا اصرار و از من انکار. تقريباً هر

شب با بابا و مامان و رضا و گاهي سام اين بحث رو داشتيم. دست آخر که نا اميد شدن کامران رو به سراغم فرستادند و بازم من در برابر زبان

منطقي کامران کم آوردم و قبول کردم. به کمک يکي از دوستاي بابا کارم دوباره توي دانشگاه درست شد و به سر کلاس برگشتم. اوايل زياد دل

به درس نمي دادم ولي کم کم محيط دانشگاه باعث شد که به خودم بيام و به کتاب هام بچسبم. کتابهام تسکيني بودن براي دردم و من با فرو

رفتن و غرق شدن توي اونا دردامو از ياد مي بردم. سه ماه گذشته بود و من دوباره يکي از بهترين دانشجوهاي دانشگاه شده بودم. يه روز که

مشغول يک سري آزمايشات توي آزمايشگاه بودم گفتند کسي براي ملاقات با من اومده. واقعاً تعجب کردم! کي مي تونست باشه؟ لباسم رو

عوض کردم و به محوطه رفتم. مردي حدود چهل ساله با موهايي که کمي جو گندمي شده بود انتظارم رو مي کشيد. با ديدنم جلو اومد و گفت:

- خانم رزا سلطاني؟

با حيرت گفتم:

- خودم هستم آقا بفرماييد؟

با لبخندي دوستانه گفت:

- من اميري هستم. هوشنگ اميري.

با حيرت يک تاي ابرويم بالا پريد و گفتم:

- بايد بشناسم؟

خنديد و گفت:

- اوه حق با شماست. بايد خودم رو معرفي مي کردم. من مباشر آقاي خسرو آريا نسب هستم.

با شنيدن اسم باباي داريوش اخمام در هم رفت و گفتم:

- با من چي کار داريد؟

- راستش آقاي آريا نسب مايلند که هر چي زودتر شما رو ملاقات کنند.

چشمام گرد شد و گفتم:

- منو؟

- بله شما رو.

با ناراحتي و با حالتي عصبي گفتم:

- براي چي؟ با من چي کار دارن؟ کم از دست پسرشون کشيدم که حالا نوبت خودشونه؟

خونسرد گفت:

- نه خانم سلطاني. يک سري مسائلي هست که شما از اون بي خبر هستيد و آقاي آريا نسب قصد دارند همه رو براي شما بازگو کنند.

- در مورد چي؟

- در مورد زندگي پسرشون.

پوزخندي زدم و گفتم:

- زندگي داريوش به من ربطي نداره! اگه خيلي مايل بود چيزي در اون رابطه بدونم خودش بهم گفته بود.

- خانم سلطاني خواهش مي کنم روي منو زمين نندازين. من اگه بدون شما برگردم آقاي آريا نسب دوباره سکته مي کنن.

پوزخندي زدم و گفتم:

- يعني من اينقدر مهم هستم؟

خيلي جدي گفت:

- خيلي زياد.

- چطور مي تونم به شما اعتماد کنم؟

گوشي موبايلش رو از جيب خارج کرد و گفت:

- چند لحظه صبر کنين...

بعدش تند تند شماره گرفت. چند لحظه نگذشته بود که گفت:

- الو سلام اسد گوشي رو بده به آقا.

- ...

- الو سلام آقا من الان پيش خانم سلطاني هستم، ولي ايشون قبول نمي کنن که بيان. يعني خب به من اعتماد ندارن. البته حق هم دارن. حالا

شما مي گيد چي کار کنم؟

- ...

- بله.

- ...

- بله پس من گوشي رو مي دم به خودشون.

گوشي رو به سمت من گرفت و گفت:

- کسي هست که مي خواد با شما صحبت کنه.

با ترديد گوشي رو گرفتم و همينطور که چشم از آقاي اميري بر نمي داشتم گفتم:

- الو

به جاي اينکه صداي يه مرد رو بشنوم، صداي پر از خنده سپيده توي گوشي پيچيد :

- الو رزا.

با تعجب گفتم:

- سپيده تويي؟!

- آره خودمم ... چته ناز مي کني؟

با حيرت و چشماي گرد شده چشم از آقا اميري گرفتم و گفتم:

- تو اونجا چي کار مي کني؟ اينجا چه خبره؟!!!

- به تو چه! تو فقط به حرف گوش کن و بلند شو بيا اينجا.

- چي شده سپيده؟

- مي خوام تموم چيزايي رو که يه روزي مي خواستم واست بگم، ولي نمي تونستم رو بگم. پاشو بيا که قراره چيزاي جالبي بشنوي.

- من که کاملاً گيج شدم.

- پاشو بيا اينجا از گيجي درت بياريم.

- بيام اصفهان؟

- آره عمو برات بليط رزرو کرده. بجنب که تا يک ساعته ديگه بايد توي فرودگاه باشي.

نفسم از زور حيرت سنگين شده بود ... به زور گفتم:

- اين همه عجله واسه چيه سپيد؟

- بيا خودت مي فهمي.

- دونستن يه راز اينقدر اهميت داره؟!! من اگه نخوام بدونم بايد کيو ببينم؟

داد سپيده در اومد:

- تو غلط مي کني ... همين الان مي ياي اينجا! فهميدي؟!!! وگرنه خودم مي يام کت بسته مي يارمت ...

آهي کشيدم و گفتم:

- خيلي خوب با اين وضعيتت نمي خواد حرص بخوري! من الان مي يام.

گوشي رو قطع کردم و رو به آقاي اميري گفتم:

- حالا بايد چي کار کنم؟

- من شما رو با ماشين خودم به فرودگاه مي رسونم، فقط عجله کنين.

- من بايد به خونه اطلاع بدم. تازه يک سري وسايل هم لازم دارم که بايد حتماً از خونه بردارم.

- خيلي خوب پس اول مي ريم خونه شما و بعد مي ريم فرودگاه فقط بجنبين.

سريع وسايلم رو جمع و جور کردم و با آقاي اميري به خونه رفتم. به مامان گفتم قراره از طرف دانشگاه براي يک تحقيق خيلي مهم به

اصفهان برويم و تا فردا هم برمي گرديم. مامان هم بدون شک قبول کرد. کيفم رو به همراه يک سري لوازم ضروري برداشتم و راه افتاديم.

توي فرودگاه آقاي اميري کارت پروازم رو گرفت و گفت:

- مواظب خودتون باشين. توي فرودگاه اصفهان راننده آقاي آريا نسب دنبالتون مياد.

همينطور که به سمت سالن پرواز مي رفتم، گفتم:

- از کجا بايد بشناسم؟

- اسم شما رو روي پلاکارد نوشته. بريد خودتون متوجه مي شيد.

سريع خداحافظي کردم. وارد سالن شدم و بعد از انجام يک سري کارهاي تشريفاتي سوار هواپيما شدم. اينقدر شوکه شده بودم که مغزم به من

دستوري نمي داد. اصلاً قادر به تفکر نبودم و فقط منتظر نشسته بودم که ببينم بعد چي پيش مي ياد. سه ربع بعد توي فرودگاه اصفهان بودم. کيفم

رو برداشتم و از هواپيما خارج شدم. چون هيچ چمدوني نداشتم زياد معطل نشدم. کنار در خروجي مردي مسن ايستاده بود و روي پلاکارد دستش

نوشته شده بود سلطاني. به سمتش رفتم و گفتم:

- آقا من سلطاني هستم. شما از طرف آقاي آريا نسب هستين؟

پيرمرد لبخندي زد و گفت:

- بله خانم بفرماييد بريم که آقا منتظر شما هستن.

همراه پيرمرد به سمت اتومبيل بنز مشکي رنگي رفتيم که تو پارکينگ پارک شده بود. چقدر تشريفات! سوار ماشين شديم و راه افتاديم. مشاعرم

به درستي کار نمي کرد و درست نمي فهميدم کجا مي ريم. چشمام رو بستم تا شايد بتونم کمي آروم بگيرم. نمي دونم چقدر تو راه بوديم که مرد

وارد خيابون ملاصدرا شد. چند لحظه بعد جلوي در مشکي رنگ بزرگي ايستاد و چند بار بوق زد. پسر نسبتاً جووني در رو باز کرد و سري

تکون داد. پيرمرد بوقي زد و وارد خونه شد. حياط خونه خيلي بزرگ بود و مثل تموم خونه هاي ويلايي که تا اون روز ديده بودم، چمن کاري

شده و استخر بزرگي جلوش خودنمايي مي کرد. از نظر بزرگي تقريباً مثل خونه خودمون بود. عمارت وسط باغ سه طبقه و مدور بود. پنجره هاي

فراووني که داشت به زيبايي اون افزوده بود. چيزي که نظر هر کسي رو جلب مي کرد و باعث حيرت من نيز شده بود، جنس خونه بود از دور

درست مثل چوب بود، ولي از نزديک متوجه مي شدي که با سنگ ساخته شده با طرح چوب. پيرمرد کنار ساختمون توقف کرد و با مهربوني

گفت:

- بفرماييد خانم.

آب دهنم رو قورت دادم و پياده شدم. اصلاً نمي دونستم چه اتفاقي در شرف وقوعه. در عمارت باز شد و زني از اون خارج شد. با ديدن من

لبخندي زد و گفت:

- سلام خانم خوش اومدين.

گيج و ويج جواب دادم:

- سلام ممنون.

- بفرماييد بريم تو. من شما رو راهنمايي مي کنم.

همراه زن راه افتادم. خنده ام گرفته بود که يکي يکي از دست اين، به دست اون شوت مي شم. وارد عمارت که شديم تازه معناي جلال و شکوه

رو فهميدم. هميشه خونه خودمون رو مجلل ترين خونه تصور مي کردم،

ولي اين ... از چندين سالن و راهروي بزرگ عبور کرديم تا زن جلوي دري ايستاد و گفت:

- اينجا اتاق آقاي آريا نسبه. چون کمي کسالت داشتن خواستن مهمون هاشون رو توي اتاقشون ملاقات کنن.

به نشونه تفهيم حرفاش سرم رو تکون دادم و زن منو به حال خودم رها کرد و رفت. کمي جلوي در مکث کردم، اما ديگه طاقت نداشتم. بايد مي

فهميدم اوضاع از چه قراره. دستم رو بالا آوردم و سه ضربه کوتاه به در زدم. صداي مردي اومد:

- بفرماييد داخل.

با ترس در رو باز کردم و داخل شدم. اتاق خيلي بزرگي بود. ديوارها سرتا سر پر از تابلو هاي نقاشي بود. و اين چيزي بود که تو لحظه ورود

حسابي جلب توجه مي کرد. يک دست مبل چرمي توي مجاورت تخت خواب دو نفره بزرگ قرار داشت. مردي روي تخت به صورت نصفه نيمه

جلوس کرده و سه نفر هم روي مبل هاي کنار تخت نشسته بودن. فقط تونستم چهره يکي از اونا رو ببينم که دختري در حدود بيست و پنج- شش

ساله بود. دو نفر ديگه پشتشون به من بود. گيج و گم جلوي در ايستاده بودم و نمي دونستم چه خاکي بايد تو سرم کنم که مرد روي تتخت پيش

دستي کرد و با لبخند گفت:

- سلام دخترم چرا ايستادي؟ بيا جلو.

تازه به خودم اومدم و با صداي لرزان گفتم:

- سلام.

همون موقع اون سه نفر از روي مبل ها بلند شدن و نگاهشون به سمت من چرخيد. تازه متوجه شدم که اون دو نفر ديگه همون سپيده و

آرمين هستن. پس همه چي واقعي بود و سپيده اينجا بود! خواستم باز سوالم رو بپرسم ...

- شما اينجا ...

وسط کار نفس کم آوردم اون همه حيرت براي من زياد بود! وقتي ديگه نتونستم ادامه بدم، مرد کمي به سمتم خم شد و گفت:

- دخترم تعجب نکن. بيا جلو خودت به زودي همه چيز رو مي فهمي.

با قدماي سست جلو رفتم. تا اون لحظه به چهره آقاي آريا نسب دقت نکرده بودم. تازه اون موقع بود که درست نگاش کردم و از چيزي که ديدم

به خودم لرزيدم. دقيقاً مي شه گفت که او همون داريوش بود توي چند سال آينده! از اون همه شباهت جا خوردم. چهره اش خيلي کمتر از سن

واقعيش مي زد. در اون لحظه شايد پنجاه و پنج سالي داشت، ولي چهل ساله مي زد! آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- شما چقدر به داريوش شبيه هستين!

همه خنديدند و آقاي آريا نسب گفت:

- به هر حال پدرش هستم.

خودم از حرف نسنجيده ام خجالت کشيدم و کنار سپيده روي مبل نشستم. حتي يادم رفته بود سپيده رو بغل کنم و توي اون شرايط کسي هم از من

چنين انتظاري نداشت. صداي آقاي آريانسب يه جور خاصي غمگين بود:

- توام به شکل عجيبي شبيه شکيلا هستي ... عين يه سيب که از وسط نصف شده باشه!

طوري صميمي اسم مامانو گفت که حس کردم داره در مورد صميمي ترين شخص زندگيش حرف مي زنه. با حسرت دستي روي صورتش کشيد و

سکوت کرد ... اون دختر غريبه که ناشنخاته ترين فرد اون جمع براي من بود، با صداي ظريفي گفت:

- شما خيلي از عکستون خوشگل ترين.

اينبار با تعجب به اون دختر خيره شدم! اين ديگه کي بود؟!!! از طرز نگاه من آقاي آريا نسب خنده اش گرفت و گفت:

- ببخشيد که معرفي نکردم. ايشون مريم هستن، دختر عزيز برادر من.

احساس کردم کسي چيزي تيز رو روي تيغه کمرم گذاشت و به سمت پايين کشيد. عرق سرد روي تنم نشست، با خشم از جا بلند شدم و گفتم:

- گفتين من بيام اينجا تا تحقيرم کنين؟ سپيده از تو انتظار نداشتم!

خواستم از اتاق برم بيرون که سپيده و مريم هر دو به سمتم پريدن و قبل از سپيده مريم با بغض گفت:

- تو رو خدا صبر کن. آخه تو که چيزي نمي دوني!

سپيده هم با حالي بدتر از اون گفت:

- رزي... جون من، جون رضا نرو! وايسا ببين ما چي مي گيم. خيلي چيزا هست که تو نمي دوني. چيزايي که مطمئناً يه روز خيلي علاقه به

شنيدنشون داشتي.

زل زدم توي چشماش، انگار داشت با نگاهش التماس مي کرد که بمونم، بازومو از توي دستش خارج کردم، اخمامو کشيدم توي هم و برگشتم

سر جام. بايد يک بار براي هميشه مي شنيدم و اين قضيه رو تموم مي کردم. برام مهم نبود که چي قراره بشنوم، فقط مي خواستم از شر مرموز

بازي هاي سپيده و آرمين و داريوش خلاص بشم. همين که نشستم روي مبل آقاي آريا نسب که سر جاش نيم خيز شده بود با رنگي پريده گفت:

- رزا جان اگه اينجا خيلي هم بهت بد مي گذره تحمل کن. چون حرف سر زندگي پسرمه. حرف سر اينه که من آرامش ندارم و با گفتن يک سري

حرف ها به تو به آرامش مي رسم.

آرمين هم که بلاتکليف ايستاده بود، گفت:

- علاوه بر عمو خسرو، داريوش هم به آرامش مي رسه.

کاملاً گيج شده بودم. به مريم نگاه کردم و نگاه خيره اونو متوجه خودم ديدم. لبخندي زد و چشماش رو به نشونه تاييد يه بار آروم باز و بسته

کرد. اون لحظه انگار براي بار اول داشتم مريم رو مي ديدم! چقدر خوشگل بود اين دختر!!! صورت گردي داشت با چشماي درشت و مورب

مشکي. مژه هاي بلند و برگشته. ابروهاي کموني و کشيده تا نزديک شقيقه. بيني اش عروسکي، لباش مث يک غنچه گل رز صورتي، پوستش

هم به سفيدي مهتاب بود و خلاصه که از خوشگلي هيچي کم نداشت! آدم دوست نداشت چشم ازش برداره. با اينکه توي ناخود آگاهم اونو به

چشم رقيب خودم مي ديدم ازش خوشم اومد و مهرش به دلم افتاد. زير لب فحشي نثار داريوش کردم که زن به اين خوشگليش رو طلاق داده.

شايد اگه همون موقع که تازه از داريوش جدا شده بودم مريم رو مي ديدم از حسودي دق مي کردم، اما الان برام چندان مهم نبود. مريمو يه بار

هم توي ماه عسلم به اصفهان ديده بودم، ولي اون روز صورتش مشخص نبود. سپيده سر شونه ام زد و گفت:

- آماده اي؟

با حواس پرتي نگاش کردم گفتم:

- براي چي؟

لبخند تلخي زد و گفت:

- براي تموم چيزايي که قراره زندگيت رو از اين رو به اون رو بکنه.

شقيه هامو فشردم و گفتم:

- با اين حرفاتون بيشتر دارين گيجم مي کنين ...

آقاي آريا نسب وارد بحث شد و گفت:

- الان متوجه مي شي. بيشتر از اين منتظرت نمي ذاريم دخترم، آرمين جان پسرم شروع کن.

آرمين نگاهي به من کرد و گفت:

- رزا شايد اين چيزايي که الان مي خوام واست بگم توي ذوقت بزنه و فکر کني همه اش دروغه، ولي به خدا اينطور نيست. من هر چي که مي

گم حقيقت محضه و براي اينکه تو باور کني ...

خم شد و قرآن کوچيکي از روي ميز برداشت و ادامه داد:

- دست روي قرآن مي ذارم که جز واقعيت چيزي رو براي تو نگم.

با پوزخند گفتم:

- مگه اينجا دادگاهه؟

آقاي آريا نسب گفت:

- کم از دادگاه هم نيست!

آرمين بي توجه به حرفاي ما قرآن رو بوسيد و سر جاش گذاشت، بعد از کشيدم نفس عميقي حرفاشو اينطور شروع کرد:

- سال اول راهنمايي بودم که با داريوش آشنا شديم. از همون روز اول ما با هم دوست شديم و اين دوستي چنان ريشه دار شد که قسم خورديم

تا وقتي که زنده ايم با هم باشيم. داريوش همه چيزش خوب بود، جز يه چيزش و اونم حسي بود که نسبت به جنس مخالف داشت. از سال سوم

راهنمايي کثافت کارياش شروع شد.

من خيلي باهاش جر و بحث مي کردم و ازش مي خواستم دست از اين کار برداره، ولي اون مي خنديد و مي گفت:

- دنيا دو روزه. بعدش هم خدا دخترو آفريده واسه اين که ازش لذت ببري و سر کارش بذاري!

خيلي از دستش حرص مي خوردم. حتي يه بار به مدت سه ماه باهاش قطع رابطه کردم، ولي بعد اين من بودم که دوباره به طرفش رفتم.

داريوش مثل برادرم بود نمي تونستم از دوستي باهاش بگذرم. همه چيز به همين سبک پيش مي رفت و مي گذشت. کم کم ما بزرگ شديم. آمار

دوست دختراي داريوش حسابي بالا رفته بود. فقط سه ماه اين کاراشو براي کنکور تعطيل کرد و نشست به درس خوندن. به خاطر اينکه دو

کلاس هم جهشي خونده بود خيلي زودتر از من دانشگاه قبول شد و رفت دانشگاه. اونم رشته دندون پزشکي! هوش فوق العاده اي داشت. در

عرض شش سال دندون پزشک حاذقي شد. هيچ کس باورش نمي شد، ولي داريوش با اراده و پشت کاري که داشت اينکارو کرد. خيلي خنده

داره، ولي اکثر مريضاي جنس مونثش دوست دختراش بودن. البته اين رو هم بايد اضافه کنم که دوستي هاش يه دوستي ساده بود. بدون هيچ

رابطه نامشروعي. من براي همين کنارش دووم آورده بودم. داريوش تو زندگيش هيچ کسي رو دوست نداشت. نه مادرشو، نه پدرشو، نه دوست

دخترهاشو و نه دوست پسرهاشو. دلش نمي خواست به هيچ کس وابسته بشه. حتي گاهي يادش مي رفت يه روز با هم پيمان برادري بستيم و

حس مي کردم بود و نبود منم براش مهم نيست. تا اينکه بالاخره ورق برگشت! خيلي وقت بود که دست به دامن خدا شده بودم تا داريوش دلشو

ببازه و دست از اين کاراش برداره. دوست نداشتم يه روز به خودش بياد ببينه همه چيشو باخته!

حالا که خوب فکر مي کنم مي بينم همه چيز از اون شب شروع شد. شبي که من براي خواب خونه عمو اينا موندم و با داريوش روي تراس

خوابيديم. من خيلي زود خوابم برد، ولي نيمه هاي شب از صداي داد و فرياد داريوش بيدار شدم. خيلي ترسيدم و از خواب پريدم، داشت خواب

مي ديد. سريع بيدارش کردم، همين که دستم بهش خورد سراسيمه از خواب پريد و نشست سر جاش ... عرق کرده بود و نفس نفس مي زد.

چشماش گرد شده بود و معلوم بود حسابي حالش خرابه ... سريع شونه هاشو گرفتم و گفتم:

- چي شده داريوش؟ چت شده؟

سرشو بين دستاش گرفت و بعد از چند لحظه سکوت گفت:

- خواب ديدم.

دستشو گرفتم و گفتم:

- خيره انشالله. چه خوابي ديدي؟

با کلافگي چشماشو بست، سرشو به چپ و راست تکون داد و گفت:

- نمي دونم نمي دونم آرمين. يادم نيست!

- چرا داد کشيدي آخه؟

دستاشو جلوي صورتش باز کرد و گفت:

- نمي دونم ... فقط يه چيز سبز يادم مونده. نمي دونم چي بود؟ فقط يادمه توي خوابم يه چيز سبز وجود داشت.

خنديدم و گفتم:

- لابد امامي چيزي اومده بخوابت ... برادر شفاعت ما رو هم مي کردي ...

داريوش بي توجه به شوخي من مثل بيد مي لرزيد. براش يه ليوان آب ريختم و به دستش دادم. يه کمي آروم تر شد و دراز کشيد. وقتي خوابيد

منم خوابيدم. صبح که بيدار شديم، حالش خيلي بهتر بود. هيچ اشاره هم به شب قبل و حال و هواش نکرد. دوتايي صبحونه مون رو خورديم و

مي خواستيم از خونه خارج بشيم که داريوش گفت:

- ولي خودمونيم آرمين سبز هم رنگ قشنگيه ها!

با تعجب نگاش کردم، داريوش هم فقط خنديد و چيزي نگفت. بعداً تازه دو زاريم اتفاد منظورش به خوابش بوده اما ديگه چيزي به روش نياوردم.

دو روز بعد از ديدن اون خواب داريوش يه دفعه هوس کيش کرد و گفت:

- آرمين مي خوام برم کيش. تو هم مي ياي؟ يا تنها برم؟

با تعجب گفتم:

- کيش؟

- آره. نمي دونم چرا يه دفعه هوس کردم برم اونجا.

- توي اين گرما؟!!!

مثل هميشه بي تفاوت به نظر من گفت:

- خب گرم باشه. من که مي رم. تو هم اگه دوست داري مي توني با من بياي.

چون خيلي وقت بود مي ديدم که داريوش رابطه خوبي با مامانش نداره و هميشه غم بزرگي رو توي چشماي خاله مي ديدم گفتم:

- باهات مي يام، ولي يه خواهشي ازت دارم.

داريوش اخم کرد و گفت:

- هر چي مي خواي بگو. فقط تو رو خدا دوباره مثل پدربزرگا منو نصيحت نکن که دنبال دوست دختر نرم و از اين حرفا.

با اخم گفتم:

- نخير کار شما ديگه از اين حرفا گذشته!

- پس چيه؟

- داريوش مادرتو هم بيار. گناه داره به خدا صبح تا شب توي خونه تنهاس.

با تعجب گفت:

- ديگه چي؟ حالا کارم به جايي رسيده که مثل بچه ها بايد با مامانم برم مسافرت؟

- چه ربطي داره؟ تو پسرشي. براي يه بار هم که شده يه کم عاطفه به خرج بده!

- حالا تو چرا گير دادي به مادر ما؟

بي توجه به لحن پر از تمسخرش گفتم:

- واسه اينکه مثل مامان خودم دوسش دارم و از اينکه تو اينقدر نسبت بهش بي اعتنايي حرصم مي گيره.

- خيلي خب بابا! به اندازه کافي از نصايحتون فيض بردم. حالا بذار ببينم چي کار مي کنم.

فرداي اون روز داريوش سه تا بليط براي کيش گرفت. ما براي دو هفته توي کيش برنامه ريخته بوديم. تا پنج شش شب اول من از دست

داريوش بيچاره شدم، البته تقصيري هم نداشت، اونم که نمي خواست بره سمت دخترا دخترا ولش نمي کردن. هر جه که پا مي ذاشتيم يه عده

بهش نخ مي دادن و داريوش هم نخو مي گرفت ول نمي کرد! تا اينکه شب ششم ورق برگشت ... شب ششمي که اونجا بوديم وقتي داشتيم توي

ساحل با هم پياده روي مي کرديم، يه دفعه صداي جيغ شنيديم. صداي جيغ يه دختر بود. خيلي دور بود، ولي به قدري تکون دهنده بود که مو به

تن من و داريوش سيخ شد. دليل جيغ هر چيزي مي تونست باشه اما ذهن من و داريوش فقط به سمت افکار بد و منفي کشيده شد و يه دفعه

دوتايي شروع کرديم دويدن به اون سمت. وقتي نزديک شديم ديديم بله حدسمون درست از آب دراومده و سه تا پسر تنه لش مزاحم دو تا دختر

شدن. خون جلوي چشممونو گرفت و افتاديم روي سرشون تا مي خوردن زديمشون. اونا هم پا به فرار گذاشتند. تازه متوجه اون دو تا دختر

شديم که نشسته بودن روي زمين و معصومانه اشک مي ريختن. اينقدر از ديدن اين صحنه منقلب شدم که کم مونده بود برم دوباره پسرا رو

بگيرم بزنم. داريوش زودتر از من به خودش اومد و در حالي که کنار اون دو تا دختر زانو مي زد گفت:

- خانوما شما حالتون خوبه؟

و اون لحظه بود که شما دو نفر سرتون رو بالا آوردين. من و داريوش از اين همه جذابيت و گيرايي که تو وجود جفتتون بود مبهوت مونده

بوديم. زيبايي چيزي نبود که براي داريوش عجيب غريب باشه، توي دست و بالش پر بود از دختراي فوق العاده خوشگل! اما معصوميت بچه

گونه اي که کنار خوشگلي شما دو تا بود داريوش رو زمين زد! به خصوص چشماي رزا که شبيه چشماي بچه ها گربه هاي کوچولو بود ...

داريوش زل زده بود به تو ... با خودم گفتم همين الان دست به جيب مي شه، براي شماره. به خصوص با اون علاقه اي که بعد از خوابش به

رنگ سبز پيدا کرده بود. اما بر خلاف تصورم داريوش چيزي نگفت، کمکتون کرديم تا از جا بلند شدين. مي ديدم که داريوش چطور بهت نگاه مي

کنه. باور کن نگاهش خيلي خاص بود! يه جوري که تا به حال به هيچ دختري نگاه نکرده بود و همين باعث تعجبم شده بود. عکس العمل تو هم

برام عجيب بود. اول که با ديدن داريوش حسابي جا خوردي و جا خوردنت طبيعي بود. اصولا همه با ديدن داريوش چند لحظه اي رو ميخش مي

شدن، پس چيز تعجب بر انگيزي نبود اما اينکه بعد از اون بهت اوليه در اومدي و توي پوسته خودت فرو رفتي برام عجيب شدي. نه اثري از ناز

و عشوه دخترونه براي جلب توجه بيشتر بود، نه تمايلي به همراهي بيشتر با داريوش ... وقتي جلوي هتل داريوش بي طاقت شماره شو بهت داد

و تو انداختيش دور هر دومون جا خورديم. به جرئت مي گم اولين کسي بودي که اين کار رو کردي! اصلا اولين دختري بودي که داريوش خودش

اومد سمت تو قبل از اينکه ازت نخ بگيره، و تو دست رد به سينه اش زدي. اون لحظه بود که فهميدم با همه فرق داري. وقتي ازتون جدا شديم

داريوش نفسشو با صدا بيرون داد و گفت:

- اوف ... پسر عجب چيزي بود!

- خجالت بکش داريوش! تو کي مي خواي آدم شي؟

- از اين يکي نمي تونم بگذرم.

- مي تونم بپرسم چرا؟

- رنگ چشماش آدمو ديوونه مي کنه.

- بس کن داريوش. کم دوست دختر چشم رنگي داري؟! اون دختر اهل اين حرفا نيست. ديدي که محلت نذاشت.

لبخند مرموزانه اي زد و گفت:

- ناز مي کنه، ولي بالاخره رامش مي کنم!

- اِ يه طوري حرف مي زني که اگه کسي ندونه فکر مي کنه داري در مورد يه حيوون حرف مي زني.

- خب درست فکر مي کنه، چون اون يه پيشي ملوس بود.

خواستم اعتراض کنم که گفت:

- آرمين غر نزن پسر حوصله ندارم اصلا! بذار به پيشي ملوسم فکر کنم ... دارم تصور مي کنم روزي رو که مي برمش کافي شاپ کارن و بچه

هاي اونجا کيش و مات مي شن!

با پوزخند گفتم:

- همه دختراي اون جا خوشگلن ...

- آره ... اما اين يکي فرق مي کنه.

به نظر منم تو خوشگل بودي اما نه اونقدر که داريوش داشت خودشو به آب و آتيش مي زد. باور کن دختراي کافي شاپ کارن محشرترين

دختراي اصفهان بودن ... اون موقع کم کم به اين نتيجه رسيدم که داريوش کلا چشمش تو رو گرفته! براي همينم به چشمش از همه سرتر مي

يومدي ... با اطمينان بهش گفتم:

- اوني که من ديدم دم لا تله نمي ده.

- مي ده. مطمئن باش که مي ده. غير ممکنه من چيزي رو بخوام و به دستش نيارم. بعدش هم مگه يه دختر چي مي خواد؟ خوشگلي مي خواد

که من دارم. پول مي خواد که من دارم. تيپ مي خواد که من دارم. شخصيت و تحصيلات و خونواده ...

پريدم وسط حرفش و گفتم:

- اوهو... کي مي ره اين همه راهو؟

با اعتماد به نفس سرشو بالا داد و گفت:

- دروغ مي گم؟

- نه دروغ نمي گي، ولي واسه يه خانم نجيب اين چيزايي که تو گفتي اهميتي نداره. چون نجابتش رو بيشتر دوست داره.

- ول کن آرمين تو رو خدا بيخيال شو و با اين حرفات مخمون رو نخور. من چي کار با نجابتش دارم؟! بره دو دستي تقديم شوهرش کنه.

ديگه حرفي نزدم و با هم وارد اتاق شديم. خاله کيميا نبود و فقط يادداشتي گذاشته و نوشته بود که دو تا از دوستاشو پيدا کرده و شب رو توي

اتاق اونا مي خوابه. اون لحظه اين قضيه برامون هيچ اهميتي نداشت در حالي که نمي دونستيم بعداً چقدر اهميت پيدا مي کنه! مي دوني رزا؟!

يه حس اطميناني به من مي گفت تو به درخواست داريوش جواب رد مي دي و به داريوش ثابت مي کني که حرفاي من همه درسته. نسبت به تو

يه حس خاصي داشتم. قبلاً با هر کدوم از دوستاي داريوش که روبرو مي شدم از شخصيتشون منزجر مي شدم ولي تو انگار با همه فرق

داشتي. انگار مطمئن بودم که اومدي تا همه چيز رو تغيير بدي. اونم يه تغيير اساسي. صبح که از خواب بيدار شدم داريوشو نديدم. فکر کردم

پايين رفته تا يه دوري بزنه. از جا بلند شدم و رفتم دستشويي. وقتي از دستشويي خارج شدم ديدم داريوش روي تخت نشسته و يه سيني صبحونه

هم جلوشه. خيلي تعجب کردم، چون اون اصولاً اهل اين کارا نبود. وقتي چشماي پر از سوال منو ديد گفت:

- تعجب نکن. رفته بودم خود شيريني.

- خود شيريني؟

- آره يه سيني صبحونه بردم دم در اتاق رزا اينا. خودش درو باز کرد.

بعد يه دفعه صورتش عين بچه ها شد و هيجان زده گفت:

- آرمين ... اينقدر ناز شده بود که نگو! هميشه فکر مي کردم دخترا رو اول صبح نمي شه نگاه کرد و خيلي ترسناک مي شن، ولي اين با بقيه

فرق داشت. توي لباس راحتي عروسکي با موهاي آشفته که بيشترش توي صورتش ريخته بود. بدون ذره اي رنگ و روغن اينقدر خوشگل شده

بود که نگو!

خنده ام گرفت و گفتم:

- خل شدي؟ قربون غيرتت برم! اينا رو براي من مي گي؟!!! يهو مي رم برش مي زنما ...

اخماشو در هم کشيد و گفت:

- غيرت؟!!! کيلويي چند؟!! برو بابا دلت خوشه ... اگه اينقدر احمقه که منو ول کنه به تو پا بده بذار بده! خلايق هر چه لايق!

به اين حرفاش عادت داشت، داريوش کوه غرور بود براي همينم از دستش ناراحت نشدم. نشستم کنار سيني صبحونه و گفتم:

- فعلا صبحونه آقا داريوشو عشق است ...

همينطور که دوتايي سبحونه مي خورديم حواسم به اونم بود که کلا توي هپروت سير مي کرد و بعضي وقتا لقمه اش يه دقيقه ميون زمين و هوا

مي موند. براي اينکه از فکر خارجش کنم گفتم:

- امروز برنامه چيه؟

- خودمم هنوز نمي دونم. ولي پسر کاش مي دونستيم رزا اينا کجا مي رن ما هم مي رفتيم دنبالشون.

- بي خيال پسر ... از شخصيت من و تو که دکتر مهندس اين مملکتيم بعيده بخوايم بيفتيم دنبال دو تا دختر.

داريوش بازم سکوت کرد و به خوردنش ادامه داد. يا حرف نمي زد يا اگه هم مي زد تو هم توي حرفاش سرک مي کشيدي.

تازه آماده شده بوديم از اتاق خارج بشيم که خاله کيميا زنگ زد و قرار پارک آهوان رو گذاشت. با ديدن شما همراه دوستاي خاله دنيا رو به من

و داريوش دادن. چقدر از اينکه آشنا در اومده و مي تونستيم آزادانه کنار شما باشيم خوشحال شديم. آخه از تو چه پنهان خودمم از سپيده خيلي

خوشم اومده بود. اولين دختري بود که توجه منو به خودش جلب مي کرد. با نمک و خوشگل بود و از چشماش شيطنت مي باريد ... بگذريم. ولي

يه چيزي عوض شده بود. اونم نگاه تو و سپيده به من و داريوش بود. انگار به قاتلاي باباتون نگاه مي کردين. در يه فرصت مناسب داريوش هم

که متوجه اين قضيه شده بود در گوش من گفت:

- غلط نکنم مامان، اينا رو شستشوي مغزي داده.

- اوهوم منم همينطور فکر مي کنم.

- کارم خيلي سخت شد آرمين. حالا ديگه بايد خيلي براي به دست آوردن دلش تلاش کنم.

- داريوش بيخيال رزا شو ... بابا اين آشناست. درستش نيست. بذار همينطور دوست خونوادگي بمونين.

با کلافگي سرشو تکون داد و گفت:

- نمي شه ... يعني نمي تونم.

- دردسر مي شه ها.

- نه نمي ذارم اتفاق بدي بيفته. تو هنوز منو نشناختي؟

- من ديگه نمي دونم بايد بهت چي بگم. ولي مطمئن باش اجازه نمي دم اذيتش کني.

داريوش زمزمه کرد:

- کي دلش مي ياد؟

يه لحظه به گوشام شک کردم و دوباره پرسيدم. ولي هر چي اصرار کردم از گفتن دوباره سرباز زد. منم بيخيال شدم با اينکه مطمئن بودم تغيير

و تحولاتي توي اون در حال شکل گيريه. اولين تغييرش هم اين بود که خيلي سر به زير شده بود و نگاش فقط به تو دوخته مي شد نه به هيچ

کس ديگه. برعکس گذشته اش.

روز بعد داريوش طبق معمول دير از خواب بيدار شد و با هم به محوطه هتل رفتيم تا چرخي بزنيم. از دور شما رو ديدم که روي يه نيمکت

نشستين و صداي خنده تون بلنده. داريوش با خوشحالي دستمو کشيد و گفت:

- به به بيا بريم که امروز انگار شانس با منه.

چون خودمم مشتاق ديدن سپيده بودم، قبول کردم و با هم به سمت شما اومديم. مي ديدم که داريوش چقدر در برابر متلکاي تو جوش مياره و

خوشحال مي شدم از اينکه کسي پيدا شده تا حساب داريوش رو کف دستش بذاره، ولي وقتي گفتي نامزد داري هر دو حسابي جا خورديم. به

خصوص با اون عکس ديگه کم مونده بود پس بيفتيم. چون اون عکس حاکي از صميمت شما بود. وقتي از شما دور شديم داريوش رنگ به

صورتش نداشت. از ديدن اون حالتش وحشت کردم و گفتم:

- داريوش حالت خوبه؟

انگار نمي شنيد و بي روح به روبروش خيره شده بود، دوباره صداش کردم:

- داريوش ...

بازم هيچ عکس العملي نشون نداد. ترسيدم و سرش داد کشيدم:

- داريوش!!

به خودش اومد و تکوني خورد. گفتم:

- معلوم هست حواست کجاس؟

با نگاهي خيره و مسخ شده نگام کرد و گفت:

- فکر مي کني راست گفت؟

از سوالش دلم لرزيد، داريوش رو اينقدر مظلوم نديده بودم تا حالا!!!! کوه غرورش داشت ذوب مي شد، باور کن منم به اندازه داريوش از خبري

که تو دادي ناراحت بودم. چون واقعاً روي رابطه تو و داريوش جور ديگه اي حساب باز کرده بودم و حالا همه تصوراتم خراب شده بود. بايد به

داريوش مي قبولوندم که اين قضيه حقيقت داره تا بيخيال بشه، پس گفتم:

- خب آره چه دليلي داشت که بخواد دروغ بگه؟

- ولي اون که سني نداره!

- ديدي که خودش گفت براي چي.

- من باورم نمي شه.

- اون عکس هم نتونست بهت ثابت کنه.

با کلافگي دست توي موهاش فرو کرد و گفت:

- نمي دونم.

- حالا تو چرا اينقدر کلافه اي؟ مگه واسه تو فرقي هم مي کنه؟

يه لحظه جا خورد. چند لحظه مکث کرد و بعد گفت:

- من ؟ نه ... نه! منو کلافگي؟! اصلاً به من چه؟ گور پدرش! خيلي هم بهش لطف کردم که خواستم باهاش دوست بشم.

با اينکه مطمئن بودم دروغ مي گه، گفتم:

- خب پس ديگه چه مرگته؟

- هيچي ... من چيزيم نيست.

آرزوم اين بود که حرفاش حقيقت باشه اما نبود. چشماش سرخ سرخ شده بود و مثل اين بود که چيزي از درون بهش فشار مياره، با اين حال

ترجيح دادم ديگه حرفي نزنم.

اون روز که جلوي در هتل با داريوش بحثتون شد و شما رفتين رو يادته؟!! جريان سيلي رو مي گم! بعد از رفتنتون با عصبانيت به طرفش رفتم

و گفتم:

- داريوش خيلي بيشعور شدي! مي دونم حتي به اندازه يه يک ريالي براي حرفاي من ارزش قائل نيستي. ولي شازده پسر کاري که کردي

ديوونگي محض بود!

داريوش لب يه سکو نشسته و سرشو بين دستاش گرفته بود. گونه اش سرخ سرخ شده بود و رد انگشتاي تو کاملاً مشخص بود. کنارش نشستم

و گفتم:

- چرا نتونستي جلوي خودتو بگيري؟ تو که تا امروز همچين کاري نکرده بودي.

سرشو که بالا آورد از چيزي که ديدم نزديک بود پس بيفتم! چشماي داريوش لبالب پر از اشک بود و آماده باريدن. با بغض گفت:

- نمي دونم چي شد ... آرمين من ... من چي کار کردم؟

اينقدر از اون حالت داريوش تعجب کرده بود که سرزنش فراموشم شد و گفتم:

- حالا اشکالي نداره، ولي بايد از دلش در بياري.

داريوش براي جلوگيري از ريزش اشکاش سرش رو بالا گرفت و به آسمون نگاه کرد. بعدش چند بار نفس عميق کشيد و گفت:

- من نمي تونم! مي دوني که راهشو بلد نيستم.

خواستم جوابشو بدم که از جا بلند شد و گفت:

- من مي خوام برم يه خورده راه برم.

قبل از اينکه بتونم جلوش رو بگيرم رفت. وقتي چند ساعتي گذشت و خبري ازش نشد خيلي نگرانش شدم. بلند شدم و از هتل زدم بيرون، توي

محوطه هر چي دنبالش گشتم نبود. دور و اطراف هتل هم چرخ زدم، ولي پيداش نکردم. يادم اومد که داريوش به کشتي يوناني علاقه خيلي

زيادي داره.

براي همين هم سريع سوار ماشين شدم و رفتم طرف کشتي يوناني. حدسم درست بود. داريوش خيلي گرفته روي يکي از صندلي ها نشسته بود

و به دريا خيره شده بود. بي سر و صدا بهش نزديک شدم و کنارش نشستم. با ديدنم جا خورد و گفت:

- تو اينجا چي کار مي کني؟

- خودت اينجا چي کار مي کني؟

مثل اينکه هول شد و گفت:

- هيچي هيچي همينطوري اومدم.

با عصبانيت گفتم:

- داريوش تو چه مرگته؟ چرا مخفي مي کني؟ از چي داري فرار مي کني؟

- هيچي بابا هيچي! من چيزيم نيست.

- خودتو رنگ کن.

عصبي شد و گفت:

- يعني من نمي تونم يه روز تنها باشم؟!!!

- چرا مي توني، ولي اگه عاشق شدي مرد باش و بگو عاشق شدم!

چنان زد زير خنده که همه اون دور و اطراف به سمتمون برگشتن. داريوش همينطور که مي خنديد گفت:

- من و عاشقي؟ شوخيت گرفته؟ من حتي کسي رو دوست ندارم، چه برسه به عاشقي!

- آره تو گفتي منم باور کردم. تو داري از خودت هم پنهون مي کني؟ با من که نه ... حداقل با خودت يه رنگ باش.

يه دفعه خنده داريوش قطع شد و به فکر فرو رفت. ديگه موندن رو جايز ندونستم. از جا بلند شدم و همينطور که ازش فاصله مي گرفتم گفتم:

- زود برگرد هتل تا خاله نگرانت نشده.

بعد سريع ازش دور شدم و به هتل برگشتم. داريوش وضعيت اسفباري داشت، اول اينکه تا به حال عاشق نشده بود و اين احساس براش به

شدت عجيب غريب و ترسناک بود!!! من واقعاً درکش مي کردم، کسي که تا اون روز هيچ کس رو حتي دوست نداشت حالا به يه نفر تا حد مرگ

وابسته شده بود و اين مي ترسوندش. از طرفي جريان نامزد داشتن تو هم شده بود قوز بالا قوز و کلي آزارش مي داد. اون روز تا شب ديگه

داريوش رو نديدم. حدود ساعت يک بود که برگشت و خيلي داغون تر از ظهر بود. منم ديگه چيزي نگفتم. نمي خواستم زياد به پر و پاش بپيچم.

روز بعد براي خريدن لباس رفتيم. داريوش خيلي ساکت شده بود. بيشتر توي خودش بود. يه لحظه ديدم داريوش نيست، تو هم نبودي. سراغش

رو از سپيده گرفتم و سپيده در حالي که لبخند مي زد دستش رو روي دماغش گذاشت و گفت:

- هيس! بيا گوش کن.

پيش سپيده ايستادم و هر دو گوش ايستاديم. داريوش از تو عذر خواهي مي کرد و حرفايي به تو مي زد که من تا حالا ازش نشنيده بودم، ولي تو

عذر خواهيش رو قبول نکردي. داريوش زودتر از تو از اتاق خارج شد و

بي توجه به حضور من و سپيده از کنارمون گذشت. بعد از اون نوبت تو بود. من که از ديدن شونه هاي فرو افتاده داريوش و حالتش منقلب شده

بودم بي اراده دنبالش کشيده شدم. با ديدن من ايستاد و با لبخند تلخي گفت:

- نشد.

با لبخند دستم رو سر شونه اش گذاشتم و گفتم:

- باز هم سعيتو بکن.

برخلاف انتظارم گفت:

- حتماً اينکارو مي کنم. فقط اميدوارم تا قبل از رفتنشون قضيه حل بشه.

- مطمئن باش مي بخشتت. هر چي باشه به هر حال اونم دل داره، احساس داره، دلش از سنگ که نيست!

با نااميدي گفت:

- اميدوارم!

فرداي اون روز داريوش خيلي کلافه بود و اصلاً راه به حالش نمي برد. يه لحظه مي رفت بيرون، يه لحظه توي اتاق از اين طرف مي رفت اون

طرف. وقتي براي خداحافظي پيش ما اومدين، داريوش حالش خيلي بد بود و آشفتگيش به اوج رسيده بود! اينو من به خوبي مي فهميدم. به خاطر

دل اون بود که گفتم کاري مي کنم تا بازم همديگر رو ببينيم. البته دل خودم هم بدجوري گير سپيده بود. از من بعيد بود که به اين سرعت عاشق

کسي بشم. اونم سپيده!

دختري که فقط هجده سالش بود، ولي همينطور که داريوش عاشق شده بود و دلش رو از کف داده بود من هم عاشق شده بودم.

به اينجا که رسيد ديگه طاقت نياوردم، مثل بمب منفجر شدم و گفتم:

- بس کن آرمين چرا دروغ مي گي؟ خودت هم خوب مي دوني که اونا همه اش بازي بود. همه اش فيلم بود! فيلمي که براي از بين بردن

احساس پاک يه دختر ...

آرمين دستاش رو به نشونه سکوت بالا آورد و گفت:

- صبر کن ... صبر کن رزا بذار حرفمو تموم کنم. بذار وقتي حرفاي همه رو شنيدي اون وقت قضاوت کن.

به ناچار دوباره ساکت سر جام نشستم و به دهن آرمين چشم دوختم. ميزان کنجکاويم خيلي بيشتر از خشمم بود:

- دو روزي که بعد از رفتن شما ما هنوز توي کيش بوديم، داريوش ديگه داريوش قبل نبود. اصولاً مي رفتيم کنار اسکله و اون ساعت ها به آب

خيره مي شد. بدون اينکه يه کلمه حرف بزنه، دو روز وقتمون هم تموم شد و برگشتيم اصفهان، ولي داريوش ديگه اون داريوش قبل نشد.

گوشيش هميشه خاموش بود و به تلفن کسي جواب نمي داد. مطب رو به زور باز مي کرد و بلافاصله بعد از تموم شدن کارش برمي گشت خونه.

حوصله کسي رو نداشت و حتي حاضر نبود ساعتي از وقتش رو با من باشه. يه شب به زور بردمش کنار رودخونه. گفتم شايد حالش يه کم جا

بياد، ولي تازه بدتر شد. چهره اش اينقدر در هم و گرفته بود که دلم واقعاً براش سوخت. جلوش ايستادم و با تحکم گفتم:

- يا مي گي چه مرگته يا من مي دونم و تو!

اخم کرد و گفت:

- من چيزيم نيست. باز دوباره گير دادي آرمين ؟

- من گير ندادم، ولي اگه لازم بشه گير هم مي دم.

- چرا اصرار داري بدوني من چمه؟

- چون من دوستت هستم.

- دوست؟

- باور نداري؟ پسر من از اول راهنمايي تا حالا با تو هستم. چرا اينجوري شدي؟

چند لحظه توي چشمام زل زد و بعد يه دفعه بغلم کرد. خيلي تعجب کردم تا اون روز اين اولين بار بود که همچين کاري مي کرد. بدون اينکه

حرفي بزنم بغلش کردم. چند لحظه تو سکوت سپري شد تا اينکه با صدايي بغض آلود گفت:

- آرمين من عاشق شدم ... باورت مي شه؟ من! ... داريوش ... همون داريوش مغرور که عشق رو پوچ ترين واژه

مي دونست ... حالا عاشق شده!

مي دونستم پس تعجب نکردم. خودشو که کنار کشيد دستم رو روي شونه اش گذاشتم گفتم:

- چقدر دير فهميدي! من از همون اول متوجه اين احساس توي تو شدم.

با کلافگي دست توي صورتش کشيد، زل زد به خروش آب و گفت:

- نمي خواستم قبول کنم آرمين. آخه منو چه به عاشقي! من ... احساسم برام خيلي عجيبه. هنوزم باورش برام سخته.

- عاشقي که بد نيست داريوش.

بلند شد ايستاد، رفت لب آب و با غيظ گفت:

- بد نيست؟... من قبل از ديدن اون يه عوضي واقعي بودم. بدتر از اون اينکه ...

لگد محکمي به سنگاي جلوي پاش زد و غريد:

- لا مصب اون نامزد داره!

بعد چرخيد به طرفم، هر دو دستش رو فرو کرد توي موهاش و گفت:

- حالا من چه خاکي توي سرم کنم؟!!

دلم براش کباب شد، ولي سعي کردم از در دلداري وارد بشم:

- درسته حق با توئه، ولي همه عشق ها که نبايد به وصال ختم بشه. اگه بهش نرسي عشقت تا ابد پايدار مي مونه.

قيافه شو با نفرت جمع کرد و گفت:

- شعار نده آرمين! من اگه بهش نرسم زنده نمي مونم. من توي اين چند روز به اين نتيجه رسيدم که بدون اون هيچي نيستم. آخ که چشاش...

بغض راه گلوشو بست و ديگه نتونست چيزي بگه. فقط دوباره نشست لب سکو. منم نمي دونستم بايد به اون چي بگم. خب حق داشت. تو نامزد

داشتي و شانس داريوش براي دستيابي به تو خيلي کم بود. حتي در حد صفر. گفتم:

- داريوش جان خودتو ناراحت نکن. هر طور که خدا بخواد همون مي شه. از کجا معلوم؟ شايد رزا قسمت تو باشه. شايد هم قسمتت نباشه. با

قسمت نمي شه جنگيد.

يه دفعه داد کشيد:

- من به اين قسمت لعنتي اعتقاد ندارم! من فقط اينو مي دونم که مي خوامش. ديوونه وار مي خوامش!

بعد از اون ديگه نموند و از جا بلند شد و با سرعت از من دور شد. روي نيمکت ولو شدم و زير لب براش دعا کردم که يا فراموشت کنه و يا

راه براش هموار بشه و موانع از سر راهش کنار برن. رو به آسمون از خدا گله کردم:

- خدايا حالا هم که اين پسر بعد از عمري دلشو باخت بايد اينطور بشه؟ يعني داره تقاص پس مي ده؟ خدايا اگه اين تقاصه خودت بايد صبرشو هم

بهش بدي. داريوش راه و رسم عشق رو نمي شناسه. نمي دونه که در ره منزل ليلي که خطرهاست در آن شرط اول قدم آنست که مجنون باشي!

خدايا معجزه تو هم به چشم ديدم پس خودت کمکش کن. مگه نه اينکه عاشقي داريوش يه معجزه است؟

تو چند روز بعد دلتنگي باعث شده بود که بزنه به سيم آخر. بعضي وقتا چنان سرم داد مي کشيد که گوشم سوت مي کشيد. آخر سرم دلم براش

سوخت و تصميم گرفتم برنامه مسافرت به شمال رو بريزم. البته مطمئن نبودم که شما قبول کنيد. چون هنوز چيزي از مسافرت کيش نگذشته

بود، ولي وقتي خاله گفت که قبول کردين، نزديک بود از خوشحالي پس بيفتم. هم دلم براي سپيده تنگ شده بود و هم از ديدار تو با داريوش

خوشحال بودم. بالاخره روز موعود رسيد. داريوش سر از پا نمي شناخت. اينقدر جلوي آينه ايستاد و به خودش ور رفت که صداي خاله در اومد.

آخرش هم به زور از جلوي آينه کشيدمش اينطرف و راه افتاديم. خدايي بود سالم رسيديم به شما نمي دوني با چه سرعتي رانندگي ميکرد!!

اصفهان تا تهران رو چهار ساعته اومد!!!

آهي کشيد و ادامه داد:

- وقتي رسيديم به شما با چشمش نبال تو مي گشت و وقتي ديدت، فقط ديدم زير لب آروم زمزمه کرد:

- خداي من!

بعدم دستش رو روي قلبش گذاشت ... اينا رو من ديدم، من ديدم و به عمق عشق داريوش پي بردم و بيشتر نگرانش شدم. مي ترسيدم ا زاينکه

داريوش به تو نرسه و نابود بشه، براي برادرم واقعاً نگران بودم! همين که گفتي نامزدت رو مي بينيم دلشوره من صد برابر شد. نمي دونستم

داريوش چطور مي تونه همچين چيزي رو قبول کنه و بپذيره. توي اصفهان بارها و بارها در مورد نامزدت حرف زده بود، اينقدر ديوونه شده بود

که اگه ولش مي کردم باهاش قرار دوئل ميذاشت!!! با اتفاقاتي که توي راه شمال افتاد کاري ندارم، خودت شاهد همه اش بودي و شيدايي

داريوش رو خيلي خوب حس کردي ... من چيزايي رو برات مي گم که تو نديدي!

وقتي به ويلاي رضا و دوستاش رفتيم و تو اونطور رفتي توي بغلش و شروع کردين همديگه رو ببوسين، با نگراني به داريوش نگاه کردم، ولي

داريوش نبود!!!! چرخيدم ديدم با چشماس سرخ شده و اخماي درهم و وضعيت اسفبار پشت فرمون نشسته و قبل از اينکه بتونم جلوشو بگيرم

رفت ... خاله کيميا هم کم کم داشت يه بوهايي مي برد، نگران داريوش و حالات عجيب غريبش بود، علتش رو از من مي پرسيد اما تا وقتي خود

داريوش لب باز نمي کرد منم نمي تونستم حرفي بزنم. وقتي با رضا اومدين سمتم دوست داشتم فحشت بدم رزا! دست خودمم نبود، بدجور نگران

داريوش بودم ... تازه وقتي فهميدم تو دروغ گفتي و رضا برادرته نمي دونستم خوشحال باشم يا ناراحت!!!!

با اومدن خدمتکار آرمين حرفشو نيمه تموم گذاشت. خدمتکار جلوي همه قهوه گرفت. وقتي جلوي من خم شد، مريم گفت:

- اگه مي شه قهوه رزا جون رو تلخ تلخ بيار. بدون شير و شکر.

خدمتکار چشمي گفت و خارج شد. همه با تعجب به مريم نگاه مي کرديم. من زودتر از بقيه به خودم اومدم و گفتم:

- شما از کجا مي دونين که من قهوه رو تلخ مي خورم؟

لبخند ناز اما تلخي زد و گفت:

- برات مي گم عجله نکن.

بعد از خوردن قهوه کنجکاوانه رو به آرمين گفتم:

- خيلي خب بقيه اش.

آرمين سرفه اي کرد و گفت:

- داريوش گم شده بود، من مي خواستم خبر رو بهش بدم تا بيشتر عذاب نکشه! اما جوابمو نمي داد، چند ساعتي طول کشيد تا برگشت ويلا و من

بي صبرانه وايسادم جلوش، تو چشماش خيره شدم و چيزايي که ديده بودم رو گفتم. هر جمله اي که از دهن من خارج مي شد چشماي داريوش

گردتر مي شد و نگاهش مشتاق تر ... هنوز حرفام کامل نشده بود که منو هول داد کنار و با سرعت نور پريد توي ويلا ... مي خواست شاديشو با

تو قسمت کنه نه با من! و من بهش حق مي دادم ...

آهي کشيد و گفت:

- ديگه بقيه اش رو کم و بيش مي دوني ... داريوش روز به روز عاشق تر مي شد. با ديدن تو توي لباس شب مشکي رنگت چنان شيفته شد که

تا ساعت ها مثل افراد احمق راه به حال خودش نمي برد! تو با اون تندي مي کردي، ولي براش مهم نبود. همين که نگاش مي کردي براش به

اندازه دنيا ارزش داشت. وقتي از علاقه من به سپيده مطلع شد و فهميد من با سپيده صحبت کردم و اونم قبول کرده چنان به هم ريخت که مبهوت

موندم و پرسيدم:

- داريوش چته؟ مگه من حرف بدي زدم؟ يعني تو ناراحتي از اينکه من به سپيده علاقمند شدم؟

سعي کرد بخنده و گفت:

- نه ديوونه خيلي هم خوشحالم که به عشقت مي رسي. من از دست خودم کلافه ام. اگه من مثل احمق ها با دست خودم پرونده خودم رو سياه

نکرده بودم حالا با دست پر مي رفتم جلو، ولي چي کار کنم که تا مي يام حرف بزنم رزا گذشته رو پيش مي کشه؟ حق هم داره. منم هيچ وقت

حاضر نمي شم با کسي ازدواج کنم که ...

وسط حرفش رفتم و گفتم:

- خيلي خب بسه ديگه. تو مثلاً مردي ها. اين کارا چيه؟ برو سر عشقت بجنگ و مبارزه کن. مي گن دل به دل راه داره. مطمئن باش اونم تو رو

دوست داره، ولي نمي دونم چرا نمي خواد قبول کنه.

سري تکون داد و گفت:

- هرچند که مطمئن نيستم که به من علاقه داشته باشه، ولي يکي از دلايل مخالفتشو مي دونم.

- دليلش چيه؟

- مشکل سر خونواده هامونه.

گيج و منگ ازش خواستم جريان رو برام بگه و اون جريان عمو خسرو و مامان تو رو برام تعريف کرد ...

به اينجا که رسيد همه مون به آقاي آريانسب خيره شديم، لبخند تلخي زد، آهي کشيد و گفت:

- ادامه بده پسرم ...

آرمين بازم آه کشيد و گفت:

- وقتي جريان رو فهميدم يه جورايي به کل از اين جريان نا اميد شدم! تو که به هيچ عنوان راضي نمي شدي، بعد از تو هم سد عمو خسرو

بزرگتر بود ... اما نمي شد اون لحظه نا اميدش کنم پس فقط دعوتش کردم به صبوري بيشتر ... داريوش مثلاً قبول کرد، ولي کار سختي بود.

صبح روز بعد از اون مهموني، شما دو تا توي ويلا تنها موندين و ما رفتيم بيرون. بعد از ظهر بود که زنگ زدم به گوشي داريوش، ولي جواب

نداد. زنگ زدم به تلفن ويلا، ولي بازم کسي جواب نداد. خيلي ترسيدم و با سپيده برگشتيم ويلا. کسي توي ويلا نبود. دوباره شماره موبايل

داريوشو گرفتم که اينبار يه خانم جواب داد. خيلي تعجب کردم و گفتم با داريوش کار دارم. خانومه گفت اين گوشي متعلق به آقاييه که خانومي

رو رسونده بيمارستان، ولي بعد حال خودش هم بد شده و بستري شده. ديگه نفهميدم چي مي گه، فقط اسم بيمارستان رو پرسيدم و سريع رفتيم

بيمارستان. اونجا بود که توسط يه پرستار فهميديم تو نزديک بوده غرق بشي، ولي داريوش سريع تو رو رسونده بيمارستان. پرستار گفت که

زياد اميدي نيست. وقتي اينو گفت من و سپيده وا رفتيم و سپيده زد زير گريه. چنان اشک مي ريخت که همه متاثر شدن. من فقط تونستم از

همون پرستار بپرسم:

- داريوش چي؟

پرستار گفت:

- منظورتون همون آقاييه که اون خانومو رسوند بيمارستان؟ همون آقايي که چشماشون آبيه؟

- بله بله خودشه.

- اون آقا حالشون به هم خورده و توي اتاق سيصد و سيزده بستري هستن.

بي اراده زمزمه کردم:

- يا ابوالفضل!

و سريع خودم رو به داريوش رسوندم. روي تخت افتاده بود و به دستش سرم وصل بود. وقتي وارد اتاق شدم با ديدنم بغض آلود گفت:

- آرمين تو رو خدا بگو بذارن برم.

- کجا مي خواي بري قربونت برم؟

- مي خوام بميرم. بذار من پيش مرگش بشم آرمين. من طاقت ندارم تو رو خدا.

دستشو گرفتم و گفتم:

- داريوش اين حرفا چيه که مي زني؟

- آرمين آخه تو که نمي دوني چي شد، واي آرمين دلم مي خواد بميرم. مي خوام بميرم!

بعد از اين حرف شروع کرد مشت کوبيدن توي پيشونيش. دستش رو گرفتم و گفتم:

- بس کن داريوش! تو رو خدا آروم باش. با اينکاراي تو که رزا خوب نمي شه.

همين که اسم تو رو آوردم، بغض داريوش ترکيد و در حالي که مثل ابر بهار گريه مي کرد گفت:

- واي رزا الهي قربون اسمت برم. رزاي من، عشق من، تو رو خدا چشماتو باز کن. تو رو خدا منو تنها نذار. رزا نرو! داريوشتو تنها نذار

عزيزم.

بعد به سمت من برگشت و گفت:

- آرمين رزا دوستم داره. خودش گفت که دوستم داره. اون به خاطر من اومد توي دريا. اومد که نذاره بلايي سر من بياد. نگرانم شده بود. اومد

دنبالم نذاشت برم جلوتر. گفت که اونم دوستم داره! مي خواستم دستشو بگيرم، ولي يک دفعه رزاي من رفت زير آب.

به اينجا که رسيد شروع کرد به فرياد زدن. چنان فرياد مي کشيد که شيشه ها مي لرزيد:

- خــــــــدا ... من رزامو از تو مي خــــــــوام ... خـــدا آخه چرا حالا که داشت همه چيز درست مي شـــد؟ چــــــرا؟ خــــــدا ... اي خدا صدامو مي

شنــــــوي؟ خدا...خدا...خدا...

شيشه ها که هيچ، تن منم از فرياد استمداد داريوش به لرزه دراومد. چند تا پرستار دويدن توي اتاق و يکي از اونا به زور سرنگي رو توي

دست داريوش فرو کرد. داريوش هنوزم داد مي کشيد:

- مي خواين منو بخوابونين؟ من نمي خوام بخوابم مي خوام بميرم. مگه مي تونم بمونم و رفتن رزامو به چشم ببينم؟ منو بکشين، اگه من

براتون ارزش دارم بکشينم!

بعد از اون کم کم بي حال شد و خوابش برد. سپيده توي چارچوب در اشک مي ريخت و من در حالي که سرم رو روي دستش گذاشته بودم زار

مي زدم. واقعاً غير قابل تحمل بود. داريوش واقعاً عاشق بود. يه عاشق واقعي!

وقتي خاله ها به بيمارستان اومدن، قضيه پيچيده تر شد. خاله کيميا همه چيز رو فهميد. منظورم قضيه عاشقيه داريوشه. با اينکه قبلاً هم مي

دونست ولي به شدتش پي نبرده بود. من که فکر مي کردم با ديدن حالت داريوش از سختگيريش کم مي کنه کاملاً نااميد شدم. چون خاله چهار

چشمي مراقب داريوش بود که مبادا به سراغ تو بياد. خود خاله هم فقط مواقعي که داريوش به زور داروي آرام بخش مي خوابيد به ملاقات تو

مي اومد. مادرت اما يه شبه پير شد. تصور از دست دادن تو براي همه ما سخت بود چه برسه به خاله شکيلا که مامانت بود و تو نور چشمش

بودي. باورت نمي شه با چه بدبختي وقتايي که مامانت به ملاقات داريوش مي رفت اونو ساکت

مي کردم که حرفي نزنه و طبيعي باشه. اصلاً رفتارش دست خودش نبود. ولي هر طور که بود نذاشتم مامانت چيزي بفهمه که مبادا براي تو

دردسر بشه. درد داريوش توي اون سه روز واقعاً نگفتنيه. ببين چه عذابي مي کشيد که اشکش در اومده بود! اين وسط قضيه تو بغرنج تر از

همه چيز بود. مامانت فهميده بود حال تو خيلي بده و

مي خواست زنگ بزنه به پدر و برادرت که خودشون رو برسونن، ولي درست همون روزي که مي خواست زنگ بزنه تو به هوش اومدي! هيچ

کدوم باورمون نمي شد. درست شبيه يه معجزه بود! اول از همه با خوشحالي رفتم توي اتاق داريوش تا خبرش کنم. دوست داشتم خبر خوش رو

خودم بهش بدم. رزا اگه گفتي چي ديدم؟ داريوش کف اتاق نشسته بود و در حالي که سجاده اي جلوش پهن بود داشت با خدا راز و نياز مي کرد.

پرستاري که براي مواظبت از اون اونجا بود، چشماش از زور گريه باز نمي شد. آروم به سمت من اومد و گفت:

- به خدا تا حالا کسي به عاشقي اون نديدم. اون يه مجنونه معاصره.

بعد از اون به هق هق افتاد و از اتاق خارج شد. داريوش چنان توي مناجاتش غرق شده بود که متوجه حضور من نشد. آروم سر شونه اش زدم

و گفتم:

- دعاهات مستجاب شد.

با چشمايي اشک آلود برگشت و گفت:

- چي گفتي آرمين؟

- رزا بهوش اومده.

يهو از جا پريد و گفت:

- چي مي گي؟

- به خدا بهوش اومده.

دستشو جلوي دهنش گرفت و دوباره روي زمين نشست. اشک مثل بارون از چشماش فرو مي چکيد و دل منو به درد مي آورد. روي زمين

سجده کرد و چند لحظه به همون حالت باقي موند.

بعدش سر از سجده برداشت، هر دو تا دستش رو گرفت رو به آسمون و با صداي لرزونش ناليد:

- خدايا شکرت.

بي طاقت به طرفش رفتم و محکم بغلش کردم، توي بغلم همينطور که هق هق مي کرد گفت:

- چطوره؟ حالش چطوره آرمين؟

پا به پاش اشک مي ريختم، گفتم:

- بس کن داريوش! خودتو مي کشي ها به خدا حالش خوب خوبه.

- مي خوام ببينمش.

بعد قبل از اينکه من حرفي بزنم سرم رو از دستش بيرون کشيد. چنان با شدت اين کارو کرد که خون از جاي سرم بيرون اومد. با عصبانيت

دستشو گرفتم و گفتم:

- چي کار کردي ديوونه؟ اگه لازم بود پرستار سرم رو در آورده بود.

بي توجه به دستش گفت:

- من ديگه طاقت ندارم آرمين. منو ببر پيشش. تو رو خدا منو ببر پيشش.

- مي برمت، ولي شرط داره. شرطش هم اينه که جلوي خاله شکيلا جلوي خودتو بگيري. وگرنه همه متوجه

مي شن. مامانت هم الان رفته دستشويي، برگرده تو رو اينجوري ببينه نمي ذاره بري، مي شناسي که مامانتو.

- نمي تونم آرمين ديگه نمي تونم جلوي خودمو بگيرم. من ديگه طاقت خودداري ندارم.

- پس بايد صبر کني. چند دقيقه ديگه وقت ملاقات تموم مي شه. من خاله ها رو مي برم ويلا و مي يام دنبال تو. اونوقت راحت برو پيشش و

باهاش حرف بزن. مي دوني که خودت هم جلوي مامانت راحت نيستي.

داريوش سرشو بين دستاش گرفت و گفت:

- شونه هاي من ديگه تحمل ناراحتي رو ندارن. مامان برام شده قوز بالا قوز! باشه آرمين برو ولي زود برگرد. دل بيچاره ام ديگه تحمل نداره.

زود بيا تا از تپيدن نايستاده.

حالشو درک مي کردم. براي همين ديگه موندن رو جايز ندونستم و از اتاقش خارج شدم. وقتي داريوش رو بالاي سر تو آوردم و اون اونطوري

با تو صحبت کرد تازه فهميدم عشق يعني چه! از اون به بعد ديگه همه اش عشق بود و عشق. داريوش سر از پا نمي شناخت. فقط منتظر بود تا

برگرديم و از تو خواستگاري کنه. اگه من جلوشو

نمي گرفتم که همون شمال تو رو از مادرت خواستگاري کرده بود. داريوش واقعاً ديگر صبر نداشت و از طرفي دلش بدجوري شور مي زد.

مرتب مي گفت يه حسي به من مي گه اگه نجنبم رزا رو از دست مي دم. عذاب آور ترين چيز براش توي اون دوره سخت گيري هاي خاله کيميا

بود. براي منم ديگه عجيب شده بود. خاله خيلي به داريوش سخت مي گرفت مدام مراقب بود که شما دو نفر جايي با هم تنها نمونين. و وقتي

خودش مجبور مي شد بره اين مسئوليت رو به من واگذار مي کرد. نمي دونست که منم طرفدار شماهام. با اين حال داريوش معتقد بود که اگه

بتونه پدرشو راضي کنه راضي کردن مامانش کاري نداره. مي دوني بزرگ ترين غصه داريوش چي بود؟ البته اون موقع! بزرگ ترين ناراحتيش

اين بود که مي گفت رزا حق داره عروس خانواده اي بشه که خاک پاشو سرمه چشمشون کنن نه خونواده اي که هيچ کدوم چشم ديدنش رو

ندارن! مي گفت اگه بابا و مامان ذره اي بهش

بي احترامي بکنن هيچ وقت خودم رو نمي بخشم. بيچاره خبر نداشت که قراره چه بلاهايي سرش بياد. بلاهايي که باعث شد همه اين غصه هاي

کوچيکشو فراموش کنه.

وقتي شما رفتين، ما هم حرکت کرديم. داريوش اعصاب رانندگي نداشت و خودم پشت فرمون نشستم. داريوش خيلي نگران بود و مدام منتظر

تماس تو بود. وقتي به اصفهان رسيديم خودم هم دلم به شور افتاد. واقعاً چرا اينقدر توي تماس تاخير داشتي؟ جلوي خونه که ايستادم داريوش

سريع از ماشين پياده شد و به سمت خونه رفت. درست نديدم که توي اون شرايط تنهاش بذارم. براي همين ماشين رو پارک کردم و همراه خاله

کيميا که حسابي هم عصبي بود وارد خونه شديم. يکي از خدمتکارا جلو اومد و مشغول صحبت با خاله شد ولي من بي توجه از پله ها بالا رفتم.

داريوش در اتاقش لب تختش نشسته بود. کنارش نشستم و گفتم:

- نگران نباش.. حتماً اتفاقي افتاده که نتونسته تماس بگيره.

سرش رو بالا آورد و لحظاتي بي حرف توي نگاهم خيره موند سپس نفس عميقي کشيد و گفت:

- مثلاً چه اتفاقي؟

- مثلاً خونواده اش دور و برش بودن يا ... يا رفتن بيرون و دسترسي به تلفن نداره.

دستش رو توي موهاي آشفته اش کشيد و گفت:

- اميدوارم همينطور باشه.

- قصدت چيه داريوش؟ مي خواي با خونواده ات صحبت کني؟

سري تکون داد و گفت:

- آره همين کارو مي خوام بکنم. بابا که هنوز از سر کار نيومده. وقتي اومد اول با اون حرف مي زنم بعد هم با مامانم... ولي آرمين من يه کم

نگرانم. به نظرت عکس العمل بابا چيه؟

- به دلت بد راه نده. انشالله که طوري نمي شه.

- راه خيلي سختي پيش رومه. فقط اميدوارم جلوي رزا شرمنده ...

هنوز حرفش کامل نشده بود که در اتاق باز شد و خاله کيميا وارد اتاق شد. داريوش بقيه حرفش رو خورد و دستش رو محکم توي صورتش

کشيد. خاله کيميا با تحکم گفت:

- داريوش اگه خسته اي کمي استراحت کن چون امشب خونه خان عموت دعوت داريم.

داريوش چشماش رو ريز کرد و گفت:

- چي؟

- نشنيدي چي گفتم؟

- مادر من ... ما تازه رسيديم. من خسته ام!

- منم که مي گم استراحت کن.

- چه ساعتي مي خواين برين؟

- ساعت نه.

- خيلي خوب من شما رو مي رسونم خودم بر مي گردم.

خاله کيميا با عصبانيت گفت:

- يعني چي داريوش؟ خان عموت به خاطر تو دعوتمون کرده!

- به خاطر من؟ از کي تا حالا من اينقدر مهم شدم؟

خاله کيميا بدون جواب دادن گفت:

- در هر صورت امشب مي ريم و تو هم مي ياي. بايد بياي!

داريوش دندون قروچه اي کرد و گفت:

- بابا کي مي ياد؟

- بابات نيست.

- مي دونم نيست پرسيدم کي مي ياد؟

- کاراي باباتو نمي دوني؟ بدون اينکه يه خبر به ما بده ديروز رفته امارات معلوم هم نيست کي برگرده ولي گفته زودتر از پنج روز بر نمي

گرده.

داريوش با بهت گفت:

- چي؟

- بله ديگه ... پدر و پسر عين هم مي مونين. هر کاري دوست دارين مي کنين.

داريوش بدون حرف لب تخت نشست. خاله کيميا هم بعد از سفارش دوباره براي اون شب از اتاق خارج شد. داريوش با عجز نگام کرد و گفت:

- آرمين ... با اين يکي ديگه چي کار کنم؟!

با جديت گفتم:

- داريوش اين چه حرفيه؟ حالا چند روز دير و زود که به جايي بر نمي خوره.

- آرمين مي فهمي چي مي گي؟ پنج روز! شايدم بيشتر! با دل تنگيم چه جوري کنار بيام؟ همين الان کلافه ام و حس مي کنم يه چيزي گم کردم.

حس مي کنم نفسم سنگينه.

با خونسردي گفتم:

- رسم عاشقي اينه. عاشقي که زجر نکشه که عاشق نيست.

انگار حرفم تکونش داد. لبخندي گوشه لبش نشست. خودش رو روي تخت انداخت و چشماش رو بست. از جا بلند شدم. ديگه وقت رفتن بود.

گفتم:

- داريوش اگه رزا بهت زنگ زد يه خبر هم به من بده.

همونطور که چشماش بسته بود گفت:

- باشه ... اگه تا يه ساعت ديگه زنگ نزد مي رم تهران.

- چي؟!

جواب نداد. مي دونستم حرفش يه کلامه. با اين حال کنارش نشستم و گفتم:

- خل نشيا! تازه ساعت هفته. صبر کن اگه امشب زنگ نزد فردا صبح با هم مي ريم. امشب برو با مامانت خونه عموت. اگه نري بهونه دست

خاله مي ديا.

- نمي تونم آرمين. نگراني مثل خوره داره وجودم رو مي خوره.

- بهت قول مي دم خودم فردا صبح هر طور که شده ازشون خبر به دست بيارم. انگار يادت رفته که من هم نگران سپيده ام.

- نمي دونم واقعاً نمي دونم چي بگم؟ عقلم کلاً از کار افتاده.

- تو فقط صبر کن.

- کم کم دارم به اين نتيجه مي رسم که صبر و عشق مکمل همديگه هستن ... برو آرمين بذار يه کم تنها باشم و با خيال رزام خوش باشم.

ممنونم که اومدي و با حرفات آرومم کردي ولي الان نياز به تنهايي دارم.

بي حرف سوئيچم رو برداشتم و از اتاق خارج شدم.

بالاخره عمو خسرو بعد از يه هفته از دوبي برگشت. شبي که قرار بود برسه به داريوش زنگ زدم و پرسيدم

مي خواد چي کار کنه و داريوش بعد از لحظه اي تفکر گفت:

- وقتي که رسيد اگه خسته نبود باهاش صحبت مي کنم. آرمين ديگه تحملم تموم شده. مي خوام هر چه زودتر تکليف اين ماجرا رو روشن کنم.

رزا تا وقتي خانوم خونه من نشه من همه اش استرس دارم.

با نگراني گفتم:

- مي خواي منم بيام؟ شايد به کمک هم بهتر بتونيم عمو رو راضي کنيم.

- نه لازم نيست. اگه تنها باشم راحت ترم. مامان رو هم امشب مي فرستم بره خونه يکي از دوستاش.

- خيلي خب پس منو بي خبر نذار.

- باشه هر طور که شد خبرت مي کنم.

- خيلي خب کاري نداري؟

- قربانت.

وقتي گوشي رو قطع کردم بدجوري دلم به شور افتاد. از اين مي ترسيدم که بينشون درگيري به وجود بياد. خاله هم خونه نبود و کسي مطلع نمي

شد. تصميم گرفتم برم اونجا. همين که حاضر شدم پشيمون شدم. داريوش گفته بود مي خواد تنها باشه. رفتن من جز ناراحت کردنش فايده ديگه

اي نداشت. سر جام نشستم و منتظر تلفن داريوش موندم. به سپيده هم گفتم که قراره داريوش با باباش صحبت بکنه، ولي ازش خواستم که

چيزي به تو نگه. تا ساعت دو نصف شب منتظر تماس داريوش نشستم، ولي هر چي منتظر شدم خبري نشد. دلم به شور افتاد و خودم با گوشي

داريوش تماس گرفتم، ولي هر چي بوق خورد کسي جواب نداد. بدجور نگرانش بودم. به ناچار با

خونشون تماس گرفتم که خدمتکارشون برداشت. بيچاره از خواب بيدار شده بود. عذر خواهي کردم و سراغ داريوش رو گرفتم. اونم با صدايي

گرفته و خواب آلود گفت:

- داريوش خان توي اتاقشون خواب هستن. اگه کار واجبي دارين صداشون کنم.

وقتي گفت داريوش خوابه يه کمي آروم گرفتم. چون حتماً خيالش راحت شده بود که خوابيده بود و اتفاق خاصي هم نيفتاده بود. منم با خيالي

آسوده گوشي رو قطع کردم و خوابيدم. صبح وقتي بيدار شدم سريع شماره اش رو گرفتم تا بفهمم چي شده. با صدايي گرفته گوشي رو جواب

داد:

- بله؟

- سلام پسر پس چرا زنگ نزدي خوش قول؟

- آرمين تويي؟

- نه من رزام! خب آرمينم ديگه.

- آرمين...

اينقدر صداش گرفته بود که نگران شدم و گفتم:

- داريوش چي شده؟

- بيا پاتوق.

نزديک خونه شون يه کافي شاپ بود که ما بهش مي گفتيم پاتوق، چون هميشه با داريوش مي رفتيم اونجا. با نگراني گفتم:

- من ده دقيقه ديگه اونجام.

سريع حاضر شدم و رفتم. به ده دقيقه نکشيد که رسيدم. داريوش سر يکي از ميزها نشسته بود و به

گوشه اي زل زده بود. همينطور که بهش نزديک مي شدم گفتم:

- نبينم دوست من اينقدر غم زده باشه.

سرش رو بالا آورد و با ديدن من لبخند غمگيني زد. جلوش نشستم و در حالي که سفارش کاپوچينو مي دادم، گفتم:

- چته پسر؟ چرا اينجوري شدي؟ به بابات گفتي؟ جوابش چي شد؟

دستاشو به صورت قائم روي ميز گذاشت و سرشو به دستاش تکيه داد. از منقبض شدن صورتش فهميدم که اصلاً حال خوشي نداره. با نگراني

دستشو گرفتم و گفتم:

- چي شده؟

سرش رو بالا آورد و گفت:

- به بابا گفتم.

- خب؟

- وقتي اومد توي خونه خيلي سر حال بود. منم گفتم حتماً حالا که سرحاله به حرفم گوش مي کنه. رفتم توي اتاقش و خيلي آروم آروم و با کلي

مقدمه چيني قضيه رو براش گفتم. ولي اون ...

- اه ... داريوش درست تعريف کن ببينم ... بعدش چي شده؟

- چنان فريادهايي کشيد که گفتم الان خونه خراب مي شه! آرمين اون مخالفه! مخالف صد در صد و هيچ راهي هم وجود نداره که بتونم راضيش

کنم.

نفس عميقي کشيدم و گفتم:

- از کجا مي دوني؟

- من بابام رو مي شناسم. وقتي بگه نه يعني نه! به خصوص که ...

- که چي؟

- صبح دوباره باهاش حرف زدم ولي اون تهديدم کرد ... انگار ديشب خوب فکراشو کرده بود و به اين نتيجه رسيده بود که فقط از راه تهديد مي

تونه منو منصرف کنه.

- به چي تهديدت کرد؟

- مامان رو طلاق مي ده.

سرم رو بين دستام گرفتم و ناليدم:

- واي خداي من!

- ديشب اينقدر عصباني شده بود که داشت سکته مي کرد. صبح هم همينطور... مي دونم وقتي يه چيزي بگه روش مي ايسته.

- نه ديگه تا اين حد داريوش ... کدوم مردي حاضر مي شه به اين راحتي همسرشو طلاق بده؟

- باباي من از اول هم علاقه اي به مامانم نداشت.

واقعاً نمي دونستم بايد چي بهش بگم؟ توي اون لحظه خودم نياز به کسي داشتم تا دلداريم بده. دو هفته ديگه هم گذشت و داريوش هنوز هم

درگير با پدرش بود که راضيش کنه. به انواع و اقسام راه ها متوسل شد، ولي افاقه نکرد. دست آخر يه روز به من گفت:

- آرمين تصميم خودم رو گرفتم.

- چه تصميمي؟

- من تا همين جاش هم خيلي با بابا راه اومدم. ديگه خسته شدم. شاهدي که از هر راهي مي تونستم وارد شدم ولي به بن بست خوردم. مي رم

رک و پوست کنده بهش مي گم با رزا ازدواج مي کنم. اونم اگه مي خواد مامانو طلاق بده. مامان بدون اون هم مي تونه زندگي کنه. از لحاظ

مالي هم خودم همه جوره نوکرشم. نيازي به اون نداريم. بره توي تنهايي خودش بسوزه.

- مطمئني داريوش؟

- ديگه راهي جز اين برام باقي نمونده. خدا شاهده که هيچ وقت نمي خواستم تو روي بابا وايسم ولي ديگه

چاره اي ندارم. ديگه نمي تونم کاري بکنم. من نيازي به پدر ندارم.

مي دونستم که واقعا اين راه آخر داريوشه! و اينو هم مي دونستم که به هيچ عنوان نمي تونه بيخيال تو بشه پس گفتم:

- هر طور که خودت مي دوني، ولي با ملايمت حرفتو بزن.

داريوش قبول کرد و از پيش من به شرکت پدرش رفت تا با اون حرف آخرشو بزنه، ولي ...

به اينجا که رسيد آرمين سکوت کرد. با کنجکاوي چشم به دهن اون دوخته بودم، ولي حرفي نمي زد. گفتم:

- خب بعدش؟

آرمين سرش رو بين دستاش گرفت و چيزي نگفت. هر چي منتظر شدم کسي حرفي نزد. سکوت مرگباري بينمون حاکم شده بود. شايد يک ربعي

هر کسي توي سکوت به چيزي فکر مي کرد. دست آخر عصبي شدم و گفت:

- آرمين بقيه اشو بگو!

آقاي آريا نسب با قيافه درهم و ناراحتش گفت:

- از اين جا به بعدش رو من بايد بگم دخترم. من بايد از حماقت خودم واست بگم.

- چي؟!

آهي کشيد و با صدايي گرفته گفت:

- داريوش اون روز اومد شرکت ... من توي اتاقم جلسه داشتم و از منشي خواسته بودم هيچ کسو راه نده، ولي يه دفعه ديدم در باز شد و

داريوش اومد تو. خيلي دوستش داشتم، ولي توي اون لحظه اصلاً حوصله شنيدن حرفاشو نداشتم. چون مي دونستم بازم مي خواد خواهش کنه و

دليل و برهان برام بياره. براي همين با فرياد منشي رو صدا کردم:

- خانم اميني خانم اميني!

بيچاره منشي با رنگي پريده توي اتاق حاضر شد و گفت:

- بله جناب رئيس با من امري داشتين؟

- مگه نگفتم کسي رو توي اتاق راه نده؟

منشي به تته پته افتاده بود:

- بله... ولي خب آقاي آريا نسب ايشون پسرتون ...

- هر کسي که مي خواد باشه باشه! نخست وزيرم که بياد وقتي من جلسه دارم در اين اتاق نبايد باز بشه. شيرفهم شد؟

- بله آقاي رئيس. ديگه تکرار نمي شه.

- بفرما بيرون.

منشي که رفت داريوش جلو اومد و بدون توجه به من رو به دو تا از مهم ترين کارخونه داراي کشور که اون روز مهمون من بودند، گفت:

- خواهش مي کنم منو با بابا تنها بذارين. يه کار خصوصي با ايشون دارم.

تا خواستم اعتراضي بکنم داريوش با خشم نگاهم کرد. تو نگاهش چيزي بود که هفت گوشه بدنم لرزيد. تو نگاهش نفرت موج مي زد و من اينو

نمي خواستم. من اينقدر داريوشو دوست داشتم که براي نگه داشتنش پيش خودم به هر راهي متوسل مي شدم. وقتي آقايون از اتاق من خارج

شدند داريوش با صدايي دورگه گفت:

- بشينين بابا!

رو به روش روي مبلي نشستم و گفتم:

- اميدوارم نيومده باشي حرفاي قبل رو تکرار کني.

داريوش سرشو بالا گرفت و در حالي که خيره به چشمام نگاه مي کرد گفت:

- من اومدم حرف آخرم رو بزنم بابا. من از شما خواهش کردم کينه ها رو کنار بذارين و اجازه بدين پسرتون با کسي که بيشتر از جونش

دوستش داره ازدواج کنه. ازتون خواهش کردم اجازه بديد پسرتون به تنها آرزوش برسه. ازتون خواستم همينطور که تا حالا پشتيبانش بودين و

از تمام جنبه هاي مادي حمايتش کردين از جنبه معنوي هم حمايتش کنين، ولي شما چي کار کردين؟ شما منو خورد کردين. شما عشق منو

خورد کردين. شما در کمال بي رحمي منو تهديد کردين که مامانو طلاق مي ديد. من خوب مي دونم که شما علاقه اي به مامان ندارين، ولي اين

هم رسمش نبود که شما چنين حرفي رو حتي به زبون بيارين. حالا که گفتين ... منم اومدم که حرف آخر رو بزنم بابا ... من رزا رو دوست دارم!

اينقدر دوسش دارم که نمي تونم ...

به اينجا که رسيد بغض گلوشو فشار داد. ليواني آب ريخت و لاجرعه سرکشيد. بعد از کشيدن چند نفس عميق گفت:

- بابا من بدون رزا هيچي نيستم! مي تونم از شما بگذرم، ولي از رزا نه ... نمي تونم ... مي خواستم هر دوتون رو داشته باشم، ولي شما

نخواستين. منم مجبور به انتخاب شدم. من رزا رو انتخاب کردم بابا ... من با رزا ازدواج

مي کنم حتي اگه شما نخواين ... اميدوارم تصميمتون رو در مورد مامان عملي نکنين چون اصلاً عقلاني نيست ولي اگه تصميمتون هنوز هم

جديه ... ما همين امشب از خونه شما مي ريم. براي هميشه!

بعد از زدن اين حرف بلند شد که از اتاق بيرون بره. من که خيلي وقت بود خودمو براي اين روز حاضر کرده بودم اصلاً شوکه نشدم. مي دونستم

اگه داريوش تو عاشقي به پدرش رفته باشه، مطمئناً همين کارو مي کنه. براي همين هم نقشه هاي خودمو کامل از قبل کشيده بودم. صداش

زدم:

- داريوش!

داريوش به گمان اينکه لحن خونسرد من از رضايتم نشات مي گيره، با خوشحالي به جانبم برگشت و گفت:

- بله بابا؟

- بيا بشين منم باهات حرف دارم.

داريوش مطيعانه اومد و سر جاي قبليش نشست. سيگاري براي خودم آتيش زدم و گفتم:

- خب پسرم مي بينم که ... تصميم خودتو گرفتي. پس معلومه خيلي دوسش داري!

لبخند معصومي صورت داريوش رو پوشوند و گفت:

- خيلي زياد ... خيلي!

مثل بچگي هاش شده بود. انگار نه انگار که بيست و هشت سال سن داشت. پک عميقي به سيگارم زدم و در کمال خونسردي گفتم:

- اگه بميره چي کار مي کني؟

رنگ از روي داريوش پريد. حس کردم ضربه خيلي کاري بهش وارد کردم، ولي چاره اي نداشتم. گفت:

- بابا منظورتون چيه؟

در کمال خونسردي سوالم رو تکرار کردم:

- جواب منو بده. پرسيدم اگه بميره چي کار مي کني؟

بدون لحظه اي درنگ گفت:

- مي ميرم.

- اگه همينطوري بميره واست راحت تره يا اينکه بدوني به خاطر تو مرده؟

داريوش فرياد کشيد:

- بابـــــا!!!!

- جواب بده داريوش مي خوام بدونم.

- من راضي نيستم رزا به خاطر من حتي اشک به چشمش بياد، اون وقت شما ...

- خيلي خب! رفتي سر اصل مطلب ... ببين پسر اگه دوسش داري بايد بيخيالش بشي، وگرنه ...

داريوش داشت به وضوح مي لرزيد:

- بابا چي مي خواي بگي؟

- خودت مي دوني وقتي يه حرفي بزنم روش مي ايستم. حتي اگه سرم بره.

طاقتش رو از دست داد و با فرياد گفت:

- که چي؟

- اگه پسر خوبي باشي و خيلي راحت بي خيال اون دختر بشي که هيچي، وگرنه وقتي باهاش ازدواج کردي ترتيبي مي دم که توي بغل خودت

جون بکنه. اونوقت بايد تا آخر عمر حسرت اينو بخوري که اگه بيخيالش شده بودي اونم الان داشت زندگيش رو مي کرد و توي جووني پرپر نمي

شد.

با بيرون اومدن اين حرف از دهن من داريوش ديوونه شد. از جا بلند شد و با فرياد شروع کرد به بهم ريختن اتاق. چنان فرياد مي کشيد که

براي اولين بار ازش ترسيدم. تمام اتاق رو بهم ريخت. همه شيشه ها رو شکست و دست آخر گوشه اتاق چمباتمه زد.

سرش رو روي پاش گذاشت و شروع کرد به گريه کردن! باورم نمي شد که واقعاً گريه کنه، ولي داشت گريه مي کرد. تا اونجايي که يادم بود

داريوش حتي توي بچگي هم خيلي آروم بود و کمتر گريه مي کرد. تنها باري که اونو در حال گريه ديده بودم روز مرگ بابام بود. اونم فقط در حد

جمع شدن اشک تو چشماش و سرازير شدن يه قطره کوچيک. بعد از اون هرگز داريوش رو تو اين حالت نديده بودم. هميشه اونو يه مرد واقعي

مي ديدم، ولي حالا جلوم نشسته بود و زار زار گريه مي کرد! به سمتش رفتم و بازوهاشو گرفتم. با خشونت هر چه تموم تر دستمو پس زد و

فرياد کشيد:

- به من دست نزن. تو آدم نيستي. تو ... تو! چطور دلت مي ياد؟ بي رحم!

حرف زدن رو بيهوده ديدم پس دوباره روي مبل نشستم و اجازه دادم خوب خودشو تخليه کنه. وقتي کمي آروم تر شد گفتم:

- در هر صورت از من گفتن بود. تو هم بهتره عاقل باشي، وگرنه باعث مرگ يه دختر بي گناه مي شي.

داريوش نعره کشيد:

- بس کن ديگه!

از جا بلند شد و با قدماي سريع خودشو به در رسوند. لحظه آخر به سمتم برگشت و گفت:

- تو هيچ کاري نمي توني بکني. من دارم مي رم که براي هميشه با دنياي تجردم خداحافظي کنم.

سيگار ديگه اي آتيش زدم و گفتم:

- امتحانش ضرر نداره.

با غيظ هر چي تموم تر دندان قروچه اي کرد و از اتاق خارج شد. زنگ زدم و دستور دادم بيان و اتاقو تميز و تعمير کنن. خودمم از شرکت

خارج شدم. مطمئن بودم که به کاري که گفتم عمل مي کنم. مي دوني اين نقشه اي بود که خيلي سال بود تو ذهنم داشتم. البته در مورد رضا! من

هيچ وقت دست از سر مامانت و خونواده اش برنداشت. بايد هر طور که بود ازشون انتقام سالاي از دست رفته جوونيم رو مي گرفتم. طعمه من

رضا بود. مي خواستم به شکل کاملاً اتفاقي بکشمش تا مامان و بابات براي هميشه کمرشون بشکنه! حالا پسرم عاشق دختر اون خونواده شده

بود. تو رو هم بارها ديده بودم، شباهتت به شکيلا ديوونه کننده بود. اوايل نقشه هام بيشتر حول تو مي چرخيد. مي گفتم مي يام طرفت، به خودم

ايمان داشتم. با وجود سنم هنوزم جذاب بودم و دختراي جوون بدجور شيفته ام مي شدن. تصميم مي گرفتم بيام از راه به درت کنم و باهات

ازدواج کنم، اونوقت شکيلا و فرهاد يه عمر مجبور بودن منو عين آينه دق تحمل کنن. منم به عشق جوونيم مي رسيدم، اما ديدم در توانم نيست

عاشقي کردن. در توانم نبود ديدن مدام مامان و بابات با همديگه. پس بيخيالش شدم. نقشه م رو بردم حول رضا و نقشه قتلش رو کشيدم، بعضي

وقتا مي زد به سرم داريوش رو هم راضي کنم بياد به سمتت عاشقت کنه و بعد ولت کنه! اينجوري هم رضا هم تو تقاص عمل مامانتون رو پس

مي دادين. قبل از اينکه من فرصت کنم اينو از داريوش بخوام اون خودش عاشق تو شد! عاشقت کرد! اما واقعي! و من اينو نمي خواستم ... با

اتفاقي که افتاد به کل بيخيال رضا شدم. تصميم نهايي رو گرفتم، اگه داريوش رو از دست مي دادم مي کشتمت. اگه هم نه با پس گرفتن داريوش

از تو احساست رو مي کشتم و يه عمر داغدار عشق پسرم مي کردمت. همين برام بس بود! پس مصر بودم داريوش رو از اومدن و موندن پيش

تو منصرف کنم. دو نفر از کارکنان خيلي قلچماقم رو مامور کردم که دنبال داريوش برن و هر کاري که مي کنه به گوش من برسونند.

به اينجا که رسيد آقاي آريا نسب سکوت کرد. باورم نمي شد! اين مرد براي من و خونواده ام چه نقشه هايي که نداشت!!!! از فکر مرگ رضضا

مو به تنم راست شد!!! يه لحظه از ته دل خدا رو شکر کردم که من عاشق شدم، که من شکست خوردم، که من نابود شدم، اما بلايي سر رضا

نيومده! اي خدا حکمتت رو شکر! سکوت خيلي هم دووم نياورد و آرمين گفت:

- اون روز داريوش اومد پيش من. اينقدر به هم ريخته بود که فکر کردم خداي نکرده اتفاقي براي تو افتاده. براش يه ليوان آب قند درست کردم

و به زور به خوردش دادم و پرسيدم قضيه از چه قراره. اولين جمله اي که گفت اين بود:

- بليط بگير.

با تعجب گفتم:

- هان؟!!

- واسه تهران بليط بگير. مي خوام برم.

- داريوش با بابات حرف زدي؟ چي شد؟

سرش رو با عصبانيت تکون داد. انگار افکار عذاب آوري توي ذهنش داشت که مي خواست اونا رو بيرون بريزه. بعد از اون زمزمه کرد:

- حرفاي من و اون مهم نيست. ديگه مهم نيست. کاري رو که گفتم بکن.

بهش گفتم:

- يعني چي؟ مثل آدم بگو بابات چي گفت؟

- يه مشت چرت و پرت. حرفايي که مفت نمي ارزه. من تصميم خودم رو گرفتم آرمين. بليط بگير برم تهران.

مي دونستم که اصرار بي فايده است. از اين رو گفتم:

- باشه پس دوتا مي گيرم منم دلم براي سپيده تنگ شده.

- خيلي خب فقط زود باش در ضمن ...

- چيه؟

- از اختلافهاي من و بابام هيچي به رزا نگو. يعني منظورم اينه که به سپيده نگو که به گوش رزا نرسه. نمي خوام بيخود نگران بشه.

- باشه چيزي نمي گم، ولي داريوش...

- ولي چي؟

- اگه خونواده رزا مخالفت کنن اونوقت چي کار مي کني؟ ديگه راه برگشت هم نداري.

با اخم گفت:

- اينقدر پشت در خونشون مي شينم تا دلشون به حالم بسوزه و قبول کنن. اگر هم که نکردن ...

چند لحظه سکوت کرد و سپس گفت:

- مي دزدمش!

بعد از اين حرف سريع از اتاقم خارج شد و رفت و من مي دونستم که اين کار رو واقعاً مي کنه. واقعاً زده بود به سيم آخر.

دوباره آرمين ساکت شد و آقاي آريا نسب شروع به صحبت کرد:

- دو نفر مامور من خبر اين ملاقاتو به گوش من رسوندن. حتي تاريخ بليطايي که آرمين گرفته بود رو هم فهميدم. منم معطلش نکردم. به يکي

از بچه ها که توي تهران بود گفتم بياد جلوي مدرسه تو و با سرعت با ماشينش طوري بياد طرفت که انگار مي خواد زيرت بگيره، ولي اينکار

رو نکنه. يه نفر ديگرو هم مامور کردم که فيلم بگيره.

به اينجا که رسيد، من که کامل خودم رو باخته بودم و از شنيدن حرفاي جديدي که نمي دونستم بايد باور کنم يا نه سردرد گرفته بودم، با بغض

گفتم:

- پس کار شما بود؟! اون روز نزديک بود من بميرم ... نه به خاطر تصادف، بلکه از ترس ... شما چطور دلتون اومد؟

آقاي آريا نسب با شرمندگي سرش رو زير انداخت و گفت:

- دخترم منو ببخش. من خيلي در حق شما ظلم کردم. هم در حق تو، هم داريوش و هم مريم.

چند لحظه اي سکوت اتاق رو در برگرفت تا اينکه دوباره شروع به تعريف کردن کرد:

- فيلمو دادم به يکي از همون بچه ها که تعقيبش مي کردن تا به دستش برسونن. محمود يعني هموني که فيلمو بهش داده بود تعريف مي کرد که

داريوشو سوار ماشينش مي کنه و مي گه از طرف رزا براش پيغامي داره. داريوش هم از ترس اينکه اتفاقي افتاده باشه سوار مي شه. محمود

فيلمو براش مي ذاره و مي گه اين فيلمو رزا برات فرستاده. داريوش از همه جا بيخبر هم مشغول تماشا مي شه. مي بينه که تو از مدرسه

اومدي بيرون و مي خواي از خيابون رد بشي که يه دفعه يه ماشين با سرعت به طرفت مي آد. محمود مي گفت به اينجا که رسيده داريوش

درست مثل اينکه اون لحظه رو داره به طور زنده جلوش مي بينه، فرياد مي کشه:

- رزا مواظب باش!

و بعد مي بينه که ماشين از کنار تو رد مي شه و تو حالت بد مي شه و دوستات دورت رو مي گيرن. داريوش صورتشو با دست مي پوشونه و

شروع مي کنه به ناله کردن. محمود مي گفت چنان از ته دل گريه مي کرده و

مي ناليده که حتي دل اون غول بي شاخ و دم هم به رحم اومده بود. بعد از آروم تر شدن داريوش، محمود پيغام من رو به گوشش مي رسونه،

که اگه بخواد بره تهران جلوي چشمش اين بلا سر رزا مي ياد. داريوش فقط با نفرت به محمود نگاه مي کنه و مي گه:

- به آقاي آريا نسب بگو تو بردي، ولي ... يه روزي بايد تقاص پس بدي. بهش بگو ديگه ادعاي پدري نداشته باشه. چون يه پدر هيچ وقت نمي

تونه با دستاي خودش بچه اشو به ته يه دره پر از زجر پرت کنه. بهش بگو خوشي واقعي از الان براي پسرت مرد. ديگه هيچ وقت خنده واقعي

اونو نمي بيني.

بعد از اون از ماشين پياده مي شه و مي ره. وقتي محمود پيغام داريوش رو به من گفت در کمال خوش باوري فکر مي کردم وقتي ببينه چه

خوشبختي براش تدارک ديدم، رزا و رزاها از يادش مي ره و مي چسبه به زندگيش. تموم غصه هاش و حرفاش يادش مي ره، ولي اينطور نشد

و داريوش بدتر شد. مجنون تر شد ...

دوباره آرمين کلاف سردرگم اون رازهاي سر به مهر رو به دست گرفت و گفت:

- داريوش فقط يه زنگ به من زد و گفت:

- آرمين تو برو من نمي تونم بيام.

خيلي تعجب کردم و گفتم:

- داريوش زده به سرت؟ اون دختر منتظرته.

چند لحظه ساکت شد و دوباره با صداي لرزون گفت:

- برو آرمين. برو و نپرس چرا نمي تونم بيام.

بعد از اونم ارتباط قطع شد و من هر چي با داريوش تماس گرفتم، گوشيش خاموش بود. من به ناچار به تهران اومدم. وقتي بي قراري تو رو

مي ديدم، بيش از پيش به فکر فرو مي رفتم که يعني چرا داريوش موندن رو به اومدن ترجيح داده و به هيچ نتيجه اي نمي رسيدم. وقتي به

تهران برگشتم رفتم دم خونه شون، ولي نبود. از خاله کيميا که سراغش رو گرفتم گفت دايوش با حالي نزار خداحافظي کرده و رفته شمال. بي

معطلي به سمت محمودآباد رفتم. ماشين داريوش توي محوطه ويلا پارک بود. با خوشحالي به همراه نگراني وارد ويلا شدم و بي درنگ به

سمت طبقه بالا رفتم. مطمئن بودم که تو اتاقشه. همون اتاقي که روزي به تو داده بود. وقتي در اتاقو باز کردم چيزي ديدم که تا آخر عمر از يادم

نمي ره. قبل از هر چيز دودي که تو اتاق پخش بود مانع از ديدن مي شد. اينقدر سيگار کشيده بود که خودش داشت توي دود خودش خفه مي شد.

داريوش تا اون روز حتي دستش سيگار رو لمس نکرده بود چه برسه به اينکه اينطور خودش رو با اون خفه کنه! يه کم که چشمم عادت کرد

اون رو ديدم که دمر روي تخت خواب خوابيده و سيگاري بين انگشتاي دستش خودنمايي مي کرد. کنار پايه تخت سه شيشه خالي ويسکي و يه

شيشه نصفه قرار داشت! اختيارمو از دست دادم، رفتم جلو و با داد گفتم:

- داريوش! احمق ديوونه! مي خواي خودتو بکشي؟

نگاه بي رمقش به سمتم چرخيد. انگار منو نمي شناخت. بدون توجه دوباره نگاهشو از من برگردوند و به روبرو خيره شد. با قدم هايي سريع

خودم رو بهش رسوندم و سيگار رو از بين انگشتاش بيرون کشيدم و توي زير سيگاري له کردم. دستش رو کشيدم و خواستم از روي تخت

بلندش کنم. داريوش که يه روزي هشتاد کيلو وزنش بود، حالا پوست و استخون شده بود. اشک از چشمام جاري شد و گفتم:

- ديوونه چرا با خودت اينکارو کردي؟ داريوش چي شده؟ چرا حرف نمي زني؟

داريوش فقط نگاه مي کرد و هيچ حرفي نمي زد. سريع از اتاق خارجش کردم و لباساشو از تنش بيرون کشيدم. هولش دادم توي حموم، هيچ

تعادلي نداشت و هي توي در و ديوار مي خورد. دوش آب سرد رو باز کردم و گرفتمش زير دوش. اينقدر مست بود که هيچي نمي فهميد! دوش

آب سرد يه کم حالشو جا آورد. حوله اشو تنش کردم و روي کاناپه نشوندمش. هنوز حرفي نزده بودم که دست کرد و از زير ميز وسط پذيرايي يه

سي دي بيرون کشيد و گفت:

- ببين.

گفتم:

- چيه؟

هيچ حرفي نزد. در عوض سرشو به پشتي کاناپه تکيه داد و هق هق گريه اش فضا رو شکافت. با کنجکاوي و ترس سي دي رو توي دستگاه

گذاشتم و مشغول تماشا شدم. با ديدن اون صحنه قلبم تير کشيد. با چشماي گشاد شده گفتم:

- اين چيه پسر؟

داريوش از زورگريه نمي تونست حرف بزنه. کنارش نشستم و گفتم:

- تو رو خدا حرف بزن. حرف بزن داريوش اين فيلم چيه؟ رزا که چيزيش نبود! من تازه از تهران اومدم. نکنه اتفاقي افتاده؟

به زور جلوي ريزش سيل اشکاشو گرفت و گفت:

- يادته اونروز رفتم شرکت بابا که همه چيزو تموم کنم؟... اون لعنتي تهديد دومش رو هم رو کرد ... بهم گفت رزا رو مي کشه! ولي من باورم

نشد. اينقدر عصبي شدم که همه چيزو بهم ريختم. گفتم کار خودم رو مي کنم اونم هيچ کاري نمي تونه بکنه. بعدش به تو گفتم بليط بگيري، ولي

نمي دونم بابا از کجا فهميد من مي خوام برم تهران

که .... آرمين! اونا براي نمايش و ترسوندن من اينکارو با عشقم کردن. اونا رزاي منو تا سر حد مرگ ترسوندن براي اينکه منو بترسونن! بابا

تهديدم کرد که اگه پام به تهران برسه ترتيبي مي ده که اين اتفاق، البته واقعيش جلوي چشماي کور شده من بيفته! آرمين، وقتي دلش اومد که

با گل لطيف من به صورت نمايشي چنين معامله اي بکنه، لابد مي تونه واقعاً اينکارو بکنه. آرمين من طاقتشو ندارم. از رزاي عزيزم مي گذرم،

فقط به خاطر اينکه زندگيشو بکنه و آسيبي بهش نرسه. فقط همين! به خدا فقط همين!

دوباره به گريه افتاد. چنان معصومانه اشک مي ريخت که دلم به حالش کباب مي شد. پا به پاش اشک ريختم.

طاقت اينهمه نامردي رو نداشتم و از طرفي مي دونستم داريوش بدون تو هيچه. وقتي خوب گريه کرديم و تخليه شديم، گفتم:

- ولي داريوش تو که خوب مي دوني رزا به اين راحتي ها کنار نمي کشه. حتي اگه بفهمه جونش در خطره باز هم با تو مي مونه. خودت هم

خوب مي دوني.

با مشت محکم روي ميز کوبيد و گفت:

- مي دونم، مي دونم و براي همينم مجبورم کاري رو بکنم که انجامش برام از جون دادن هم سخت تره.

- چه کاري؟

- بايد جوري باهاش حرف بزنم که راحت تر بتونه فراموشم کنه. چاره اش همينه.

تو اون لحظه دلم براي تو هم کباب بود. گفتم:

- داريوش رزا گناه داره. اون براي خودش يه عشق ساخته. يه عشق بزرگ. اينکارو نکن.

- مي گي چي کار کنم؟ به خاطر خودخواهي خودم اونو به کشتن بدم؟ نه آرمين من اينکارو نمي کنم. حاضرم از دوريش بميرم، ولي اون چيزيش

نشه.

بازم نمي دونستم در جواب اونهمه عشق داريوش چي بايد بگم. سکوت کردم و به آينده اين فکر کردم که تو آينده قراره چي بشه؟!! روز بعد

فکريو که به ذهنم خطور کرده بود رو بيان کردم:

- داريوش تو دلت نمي خواد براي آخرين بار رزا رو ببيني بعد اون کارو بکني؟

چشماي داريوش برقي از خوشحالي داشت:

- مي دوني که ديدن رزا آرزوي بزرگ منه. ولي من زير نظرم به نظر تو چه کاري از دستم بر مي ياد؟

- زنگ بزن رزا بياد اصفهان.

چشماي داريوش گشاد شد و گفت:

- چي؟ رزا بياد اصفهان؟ اونم تنها؟

- آره مطمئن باش اونقدر دوستت داره که به خاطر تو بياد.

- آخه به چه اطميناني بهش بگم پاشه بياد؟ اونم تنها! نه. امنيت نداره. بعدش هم اگه بابا اينجا بلايي سرش بياره چي؟

- خب به بابات بگو. بگو به حرفش گوش مي دي. بگو مي خواي ازش جدا بشي، ولي اجازه بده براي آخرين بار ببينيش.

با نفرت گفت:

- نمي خوام ديگه قيافه اشو ببينم، چطور برم باهاش حرف بزنم؟

- اِ داريوش به خاطر رزا اينکارو بکن.

داريوش سکوت کرد و حرفي نزد. دوباره اصرار کردم:

- خواهش مي کنم داريوش! اگه به فکر خودت نيستي به اون دختر فکر کن. بذار براي آخرين بار تو رو ببينه.

بذار ...

- ولي با وجود حرفايي که مي خوام بهش بزنم اين ديدار خيلي مضحک به نظر مي رسه.

- خيلي خب حالا که خودت نمي خواي ببينيش حرفي نيست. پس زودتر بهش زنگ بزن و لااقل از اون دلواپسي و نگراني درش بيار.

داريوش بي حرف به فکر فرو رفت و بعد از حدود نيم ساعت گفت:

- آرمين بدجوري ذهنمو مشغول کردي ...

- چيه تصميم خودتو گرفتي؟

- آره مي خوام ببينمش. با بابا حرف مي زنم. فقط به خاطر اينکه يه بار ديگه رزا رو ببينم و دستاي نازشو لمس کنم. مي خوام تا آخر عمر

گرماشو توي وجودم حفظ کنم.

از جا بلند شدم و با خوشحالي گفتم:

- خيلي خوبه ولي بايد يه کاري بکني.

- ديگه چيه؟

- بايد يه چند روزي حسابي به خودت برسي. تو اصلاً شبيه اون داريوشي نيستي که رزا مي شناخت. اينقدر لاغر شدي که من اول باورم نمي شد

که خودت باشي.

پوزخندي زد و گفت:

- تو فکر مي کني من خودم دوست دارم عين قحطي زده هاي اتيوپي باشم؟ يا فکر مي کني دارم ادا در مي يارم که مي گم نمي تونم چيزي

بخورم؟ من که با خودم قهر نکردم باور کن چيزي از گلوم پايين نمي ره.

دستي سر شونه اش زدم و گفتم:

- به رزا فکر کن و اينکه به زودي قراره ببينيش. اشتهات باز مي شه.

لبخند تلخي زد و حرفي نزد.

چند روز بعد بالاخره دلش رو راضي کرد و با پدرش تماس گرفت و اونو از کاري که قصد انجامشو داشت آگاه کرد. نمي دونم چرا، ولي عمو به

راحتي قبول کرد که تو توي اصفهان با داريوش ملاقات داشته باشي. اما چند بار اين موضوع رو ذکر کرد که اگه داريوش فکري به سرش بزنه

عمو سريع مطلع مي شه و جلوشو به بدترين شکل

مي گيره. وقتي گوشيو قطع کرد اونو محکم توي ديوار کوبيد که من گفتم به هزار تکه تبديل شد. بعد از اون سرشو بين دستاش گرفت و روي

صندلي ولو شد. براي اينکه خلوتش رو بهم نزنم به آشپزخونه رفتم تا يه ليوان شربت براش ببرم بلکه اعصابش آروم بشه. ليوان شربت رو

برداشتم و از آشپزخونه خارج شدم. طبق معمول اين چند روز سيگاري لاي انگشتاش بود و نگاهش خيره به سقف. با عصبانيت جلو رفتم و

گفتم:

- داريوش!! هر چي من رشته مي کنم تو پنبه کن. پسر خوب چرا مي خواي خودتو با سيگار خفه کني؟

پوزخندي زد و گفت:

- چون ديگه زندگي برام معنا و مفهومي نداره.

- داريوش تا به حال به اين قضيه فکر کردي که مي شه با صبر به خيلي چيزا رسيد.

- منظورت چيه؟

کنارش روي مبلي نشستم و در حالي که سيگار رو از دستش مي گرفتم و ليوان شربت رو ميون انگشتاش جا مي دادم گفتم:

- از کجا معلوم که رزا به اين زودي ها بعد از زدن حرفاي تو بره شوهر کنه؟ شايد اونم به خاطر شکستي که

مي خوره ديگه تن به ازدواج نده.

- خب؟

- اون وقت تو بعد از مدت چند سال شايد بتوني پدرت رو راضي کني و باهاش ازدواج کني.

دوباره پوزخندي زد و گفت:

- روياي خيلي شيرينيه ولي امکان نداره.

- براي چي امکان نداره؟

- براي اينکه با وجود حرفايي که قراره من به رزا بزنم اون ديگه حتي حاضر نمي شه به صورتم نگاه کنه، چه برسه به اينکه يه بار ديگه به

درخواستم جواب مثبت بده.

- حالا حتماً واجبه که تو اينقدر شديد با رزا برخورد کني؟

- مجبورم آرمين ... من نمي خوام اون حتي يه درصد شک بکنه که من دارم اون حرفا رو الکي مي زنم. نمي خوام بفهمه مجبور به زدن اون

حرفا شدم، چون در اين صورت .... نه آرمين نه نمي شه من مجبورم!

- خيلي خب ولي قطعاً رزا اگه يه روزي بفهمه تو براي چي اون حرفا رو بهش زدي به تو حق مي ده و به سمتت برمي گرده.

- يکي از دلايل بابا براي رد رزا، ازدواج من با مريم دختر عموم بوده. حالا مجبورم بعد از جدا شدن از رزا با مريم ازدواج کنم، چون اين

خواست اونه.

کلمه جدايي رو چنان آهسته و با بغض ادا کرد و بعد از گفتن اون نفس عميقي براي فرو دادن بغضش کشيد که دلم ريش شد و به باعث و باني

جدايي اونا لعنت فرستادم. وسايلو جمع کرديم و به سمت اصفهان راه افتاديم. نزديکاي کرج رسيده بوديم که داريوش يهو گفت:

- آرمين بريم تهران.

با تعجب گفتم:

- هان؟!!

- برو اول تهران. خواهش مي کنم برو تهران.

- واسه چي؟ ما که اونجا کاري نداريم.

- تو برو کاريت نباشه.

به ناچار وارد تهران شدم. داريوش تند تند آدرس مي داد و من نمي دونستم چه قصدي داره. توي يکي از محله هاي بالا شهر جلوي خونه اي که

درست شبيه يه قصر بود، گفت:

- وايسا.

ماشينو نگه داشتم و گفتم:

- اينجا کجاس داريوش؟

داريوش چند نفس عميق کشيد و در حالي که هوا رو با تموم وجود مي بلعيد گفت:

- آرمين بو رو حس نمي کني؟

اون روز درست مثل خنگ ها شده بودم. با بي تفاوتي چند بار بو کشيدم و گفتم:

- نه چه بويي؟

- بوي عشقو حس نمي کني؟

يهويي متوجه همه چيز شدم و با چشمايي گشاد شده گفتم:

- داريوش!! تو که نمي خواي بگي اينجا خونه رزا ايناس؟

چشماشو بست و در حالي که بو مي کشيد:

- درسته.

سريع پام رو روي پدال گاز فشار دادم و راه افتادم. داريوش ديگه توي حال خودش نبود. سرشو به گوشه صندلي تکيه داده بود و لباشو لبخند

محوي پوشونده بود. با لحني سرزنش بار گفتم:

- آخه پسر خوب نگفتي کسي ممکنه ما رو اينجا ببينه؟ اونوقت چي مي شد؟ نترسيدي بابات بفهمه ما اومديم اينجا و واسه رزا دردسر درست

کنه؟

داريوش هيچي نمي گفت و فقط توي فکر بود. با سرعت به سمت اصفهان راندم و چند ساعت بعد توي شهر خودمون بوديم. جلوي در آپارتمانش

پياده شد و بي حرف رفت تو. منم به سمت خونه مون رفتم. تو قبول نکردي که به اصفهان بياي و همين باعث شد داريوش که اميد به ديدنت

داشت داغون تر بشه. واقعاً ديگه هيچي به زندگي پيوندش نمي داد. تا اينکه يه روز با هيجان باهام تماس گرفت و گفت تو اصفهاني! اينقدر

هيجان داشت که درست نمي تونست حرف بزنه. حتي نتونست به من بگه که تو با پدرت اومدي. خيلي راحت آدرس هتلت رو پيدا کرد و به طرفت

پر کشيد. سر از پا نمي شناخت و ديوونه وار دور تو مي چرخيد. شب که تو رو به هتل

رسوند تا صبح جلوي در همون هتل کشيکتو کشيد که مبادا کسي آزاري به تو برسونه. از آداماي باباش وحشت داشت. آخرين روزي که اومد

دنبالت و با هم رفتين ناژنون رو حتماً يادته. بعد از رسوندنت دم هتل بهم زنگ زد و دوتايي اومديم فرودگاه و از دور بدرقه ات کرديم. وقتي که

رفتي و داريوش مطمئن شد که هواپيمات بلند شده سرش افتاد روي شونه ام. دستمو دور شونه اش انداختم و زمزمه کردم:

- محکم باش ... اينا همه مشيت الهيه.

همين که اين حرف از دهنم خارج شد بغضش ترکيد. تا ساعت ها توي بغل من هق هق مي کرد. اينقدر اشک ريخت تا رفتنت رو باور کرد. با هم

از سالن فرودگاه خارج شديم. پيش خودم فکر مي کردم شايد اگه براي آخرين بار نديده بودت راحت تر مي تونست فراموشت کنه. يه هفته تموم

حالت افسردگي شديد داشت و به يه گوشه زل مي زد. چقدر براي غذا خوردن التماسش مي کردم. در روز شايد فقط يه لقمه غذا مي خورد. خاله

هم همون زمانها بود که متوجه شد عشق داريوش به تو يه عشق دو روزه نيست. فهميد اين عشق اينقدر تو رگ و پي پسرش ريشه کرده که

هيچ جوري از بين نمي ره. من خودم همه قضيه رو براي اون تعريف کردم. از سير تا پياز. از عاشقي داريوش تا زمان جداييتون رو. رزا تو

نگاه خاله يه چيز عجيب بود. هم خوشحال بود که اين اتفاق افتاده و تو از پسرش دور شدي و هم از ناراحتي داريوش عذاب مي کشيد. واقعاً سر

از احساس عجيب غريب اون در نمي آوردم. سعي مي کرد هر روز به داريوش سر بزنه ولي هر بار که مي ديدش با چشم گريون از پيشش مي

رفت. توي اون گير و دار عمو خسرو هم مرتب پيغوم مي فرستاد که داريوش خودشو براي ازدواج با مريم آماده کنه و داريوش هر بار با

شنيدن اين پيام حالش بدتر مي شد. من تازه فهميده بودم که توي اون دو سه روز شما دو نفر به هم محرم شده بودين و وقتي به داريوش توپيدم

که چرا چنين معامله اي با تو کرده با عجز گفت:

- از زور خودخواهي ... به خدا پشيمونم آرمينم. مي خواستم رزامو حس کنم، مي خواستم گرماي دستشو براي هميشه تو تنم ذخيره کنم و بعد

از اون به هيچ زني دست نزنم. مي خواستم رزا هم منو هميشه به عنوان اولين مردي که نزديکش شده به ياد بياره ... خيلي خودخواهم آرمين

خودم مي دونم ... اما باور کن دست خودم نبود ...

من نگران تو بودم که اين جريان بيشتر باعث آسيبت بشه اما نمي شد هم به داريوش چيزي بگم! توي اون مدت با سپيده در تماس بودم. به

اصرار خود داريوش قضيه اصليو بهش نگفتم. فقط گفتم که داريوش پشيمون شده. سپيده چقدر گريه کرد و از من خواست اگه شده داريوشو

بزنم تا سر عقل بياد، ولي من بهش گفتم که هيچ کاري از دستم برنمي ياد و حقيقت هم همون بود. يه روز که به سپيده تلفن زدم از حرف زدنش

فهميدم که تو اونجايي. داريوش هم پيش من بود. از سپيده خواستم که چيزي به تو نگه تا موقعيتش جور بشه، ولي تو يه دفعه گوشي رو

برداشتي. من اينقدر شوکه شده بودم که نمي دونستم بايد چي بگم. صداي تو پر از نگراني بود. مجبور شدم بگم داريوش سرما خورده و حالش

خوب نيست تا کمي از نگراني تو کم بشه بعد هم از دهنم در رفت و گفتم شب داريوش به تو زنگ مي زنه.

تو هم با خوشحالي قطع کردي. داريوش با حيرت گفت:

- چرا گفتي شب بهش زنگ مي زنم؟

عصباني شدم و گفتم:

- داريوش بس کن ديگه ... خب اگه مي خواي کاري کني ازت متنفر بشه همين امشب اينکارو بکن. اون دختر داره از نگراني پر پر مي زنه. تو

خيلي بي انصافي اگه بخواي اين قضيه رو کشش بدي و اونو توي آب نمک نگهش داري.

داريوش از کوره در رفت و گفت:

- من بي انصافم؟ چون دلم نمي ياد به عشقم بگم بازيچه ام بوده بي انصافم؟ چون زبونم نمي گرده که بگم دوسش ندارم بي انصافم؟ چون دارم

براش مي ميرم بي انصافم؟

از حرف خودم پشيمان شدم و با ملايمت گفتم:

- خيلي خب خيلي خب باشه. آروم باش، ولي داريوش بهتره ديگه تمومش کني. بذار اونم يه فکري به حال خودش بکنه. به خدا گناه داره!

داريوش سرشو محکم بين دستاش فشار داد و گفت:

- خيلي خب تمومش مي کنم ... همين امشب.

سپس از جا برخاست و فرياد کشيد:

- همين امشب!

و بعد به سمت در رفت. گفتم:

- حالا کجا مي ري؟

- بايد اون هم ببينه. بايد ببينه و دست از سر رزاي من برداره.

مي دونستم که منظورش از اون عمو خسروئه. ديگه حرفي نزدم و داريوش از خونه خارج شد.

به اينجا که رسيد بازم آرمين سکوت کرد. از شنيدن اين حرفا احساس مي کردم وزنه اي سنگين روي سينه ام قرار گرفته. باورم نمي شد که

همه اينها حقيقت داشته باشه. يعني من در تموم اين سالا اشتباه مي کردم؟ يعني داريوش هميشه عاشق من بوده؟ به خاطر خودم اون حرفها رو

زده بود؟ داريوش اينقدر عذاب و رنج رو يک تنه تحمل کرده بود؟ با صداي آقاي آريا نسب دوباره حواسم جمع شد:

- داريوش به من زنگ زد و گفت مي خواد همه چيزو تموم کنه. گفت که حتماً بايد تا قبل از ساعت هشت برم خونه. من هم از اينکه مي ديدم

سر عقل اومده خوشحال و راضي قبول کردم و کمي مونده به ساعت هشت به خونه رفتم، ولي با ديدن داريوش حسابي جا خوردم. باورم نمي شد

اين پسر همون پسر خودمه که روزي از ديدن قد و هيکل رعناش کيف مي کردم. اين پسري بود در خود فرو رفته و به شدت لاغر و رنجور.

درست شبيه معتادها! سعي کردم خودمو نبازم و کنارش نشستم. داريوش بدون توجه به من تلفنو از روي دستگاه برداشت و گفت:

- تا چند لحظه ديگه به آرزوتون مي رسين آقاي آريا نسب.

بي توجه به لحن سردش، لبخند زدم و گفتم:

- بالاخره مي فهمي که من صلاح تو رو مي خوام.

داريوش بدون توجه به حرف من در حالي که دستاش واقعاً مي لرزيد شمارتو گرفت. تو گوشيو برداشتي و داريوش مشغول صحبت با تو شد. از

همون لحظه اول صحبت با تو، دستش چنان دسته مبلو فشار مي داد که نزديک بود دسته مبل ميون انگشتاش پودر بشه. با دست ديگه اش هم

گوشي رو فشار مي داد. باورم نمي شد که اين قدر بد با تو صحبت کنه. تصور من اين بود که اون با چندتا جمله عاشقونه رابطه رو تموم

ميکنه، ولي اينطور نبود. داريوش مي خواست تو رو از خودش متنفر کنه. هر چه بيشتر مي گذشت مي ديدم که رنگ داريوش بيشتر مي پره و

لرزش دست و پاش بيشتر مي شه. لباشو چنان روي هم فشار مي داد که من به جاي اون درد رو حس

مي کردم. به آخر که رسيد نمي دونم چي شد که داريوش از جا بلند شد و آروم صدات کرد:

- رزا ...

چند لحظه بعد با صداي بلندتري فرياد کشيد:

- رزا... رزا...

ولي مثل اين که تو جواب نمي دادي و داريوش بيشتر فرياد مي کشيد. تا اينکه کسي گوشي رو برداشت و جواب داريوش رو داد و بعداً فهميدم

که اون شخص همين سپيده خانم بوده.

به اينجا که رسيد آقاي آريا نسب به سپيده نگاه کرد و لبخند تلخي زد.

سپيده در حالي که بازوهاش رو بين پنجه

هاش مي فشرد گفت:

- اون روز وقتي داريوش تماس گرفت از اتاق رفتم بيرون، ولي پشت در اتاق گوش ايستادم، چون آرمين سفارش اکيد کرده بود که حتي يه

لحظه هم تنهات نذارم. علاوه بر اون خودمم نگرانت بودم. پشت در اتاق صداتو

مي شنيدم که به داريوش چي مي گفتي. وقتي گفتي برو بمير، حس کردم مکالمه تموم شده. خواستم در اتاقو باز کنم و بيام تو ولي در قفل بود.

خيلي نگرانت شدم. هر چي به در مي زدم گوش نمي کردي. همون لحظه يکي از مستخدم ها داشت از جلوي در رد مي شد. بهش گفتم درو

بشکنه. اونم وقتي حال منو ديد با يه حرکت در رو شکست. وارد اتاق شدم و ديدم تلفن روي تخت افتاده. تو هم نبودي! هر چي صدات مي زدم

جواب نمي دادي. صداي فرياد داريوش رو مي شنيدم که با التماس از تو مي خواست جواب بدي. هنوز هم عشق رو توي صداش حس مي کردم

و اون لحظه بود که فهميدم داريوش هنوز هم تو رو دوست داره، ولي دليل اينکه مي خواست از تو جدا بشه رو نمي فهميدم. گوشي رو برداشتم

و گفتم:

- بله؟

داريوش با ترس گفت:

- سپيده تويي؟

- آره منم چي شده داريوش؟

- رزا کو؟ کجا رفت سپيده؟ حالش خوبه؟

- هنوز نمي دونم. فکر کنم رفته توي حموم.

- سپيده مواظبش باش.

- تو بهش چي گفتي داريوش؟

- حالا بعداً از آرمين بپرس. فقط نگو من هنوز هم دوسش دارم. نذار بفهمه. تورو خدا ... اين واسه خودش بهتره.

همين طور که داشتم با داريوش حرف مي زدم دنبال تو هم مي گشتم. با ديدن پنجره باز قلبم از حرکت ايستاد. دويدم جلوي پنجره و خم شدم به

سمت پايين. ارتفاع زياد نبود، ولي تو خودتو پرت کرده بودي پايين. ديدمت که افتادي روي چمن ها و باغبون ها دورتو گرفتند. ديگه نفهميدم

دارم چي کار مي کنم. شروع کردم به جيغ کشيدن. داريوش که ترسيده بود مرتب صدام مي زد:

- سپيده چي شده؟

ميون هق هق گريه گفتم:

- رزا رو کشتي کثافت. نمي بخشمت ... نمي بخشمت!

اومدم قطع کنم که صداي فرياد درد آلود داريوش مانعم شد:

- چي شده؟ رزاي من چي شده؟ تو رو خدا سپيده! جون آرمين حرف بزن.

دلم براش سوخت. نمي تونستم بهش بگم چي شده. همينطور که داشتم مي دويدم به سمت باغ، فقط گفتم:

- رزا حالش بهم خورده. ديگه قطع مي کنم تا برسونمش بيمارستان خداحافظ.

وقتي رسيدم توي حياط خاله و رضا هم اومده بودند و آمبولانس هم اومد. همه از من مي پرسيدن چي شده و چرا تو افتادي؟ ولي من واقعاً نمي

دونستم. براي همين هم درجوابشون فقط گريه کردم.

آقاي آريا نسب گفت:

- وقتي گوشي رو قطع کرد نشست روي زمين و سرش رو بين دستاش گرفت. تصميم گرفتم هيچ حرفي نزنم تا خودش به حرف بياد. روي زمين

دراز کشيد و آرنجش رو مقابل صورتش گذاشت. به جرئت مي تونم بگم يه ساعت تموم به همين صورت باقي مونده بود. کم کم نگرانش مي

شدم، چون هيچ صدايي ازش در نمي اومد و همينطور دراز کشيده بود. صداش زدم، ولي جواب نداد. کنارش روي زمين دو زانو نشستم. دستشو

گرفتم تا از روي صورتش بردارم. دستش داغ داغ بود، اينقدر داغ که يه لحظه حس کردم سوختم! چشماش بسته بود. هر چي صداش زدم جواب

نداد. تکونش دادم فايده اي نداشت. داشت توي تب مي سوخت. سريع به آمبولانس زنگ زدم و داريوش به بيمارستان منتقل شد. اينقدر تبش بالا

رفته بود که بيهوش شده بود. سه روز تموم توي بيمارستان بود و تبش حتي ذره اي پايين نيومده بود. دکترها خيلي نگران وضعيتش بودند.

داريوش هذيون

مي گفت و فقط تو رو مي خواست. کيميا چند بار بر خلاف ميل من مي خواست با تو تماس بگيره که هر بار فهميدم و نگذاشتم. ديگه پاي جون

پسرش وسط بود و احساس خودش براش مهم نبود. دکترها هم همه از من

مي خواستند که تو رو خبر کنم. اونا مي گفتن تا وقتي رزا نياد بالاي سرش وضع همينه چون تبش عصبيه. آرمين رو خبر کردم و آرمين سريع

خودشو رسوند. با ديدن آرمين و صحبت هايي که اون آروم آروم در گوشش زمزمه مي کرد کمي بهتر شد و بعد از يک هفته موندن توي

بيمارستان بالاخره تبش پايين اومد و مرخص شد، ولي هنوزم مريض بود و يه کمي تب داشت. هفته دوم که توي خونه بود نه چيزي مي خورد و

نه حرفي مي زد. مريم به اصرار من اونجا اومده بود. مي خواستم داريوش به حضور اون کم کم عادت کنه. الان که فکر مي کنم مي بينم من

واقعاً جهنم رو براي داريوش آورده بودم روي زمين. از تو جداش کرده بودم و تازه کسي رو که توي اون لحظات مطمئناً باعث عذابش بود رو

آورده بودم بالاي سرش براي پرستاريش! داريوش حتي کلمه اي از تو حرف نمي زد و فقط به گوشه اي خيره مي شد.

مريم از اون همه افسردگي کلافه شده بود و از من مي پرسيد:

- عمو اين اون داريوشي نيست که من مي شناختم! چرا اين شکلي شده؟

منم بهونه اي الکي آوردم و گفتم:

- عمو، داريوش از بچگيش هميشه بعد از مريضي هاش افسردگي مي گرفت و فکر مي کرد ديگه دنيا به آخر رسيده. حالا هم واسه همينه، تو

نگران نباش. خودش خوب مي شه.

و مريم اون روزاي سخت از داريوش پرستاري کرد. يه روز گوشي داريوش زنگ خورد. البته بعد از خيلي وقت که خاموش بود و تازه روشنش

کرده بوديم! مريم با ترديد رو به داريوش گفت:

- جواب نمي دي؟

داريوش هيچ عکس العملي نشون نداد. مريم هم خودش به سمت گوشي رفت و جواب داد، ولي هر چي گفت الو کسي جواب نداد. من پرسيدم:

- مريم جون کيه عمو؟

قبل از اينکه مريم جوابي بده شخص پشت خط چيزي گفت و قطع کرد. مريم چند بار الو الو کرد و سپس گوشي رو گذاشت. پرسيدم:

- کي بود؟

مريم که لباشو از تعجب غنچه کرده بود گفت:

- والا نمي دونم ... داريوش اين خانومه کي بود که منو مي شناخت؟

با تعجب پرسيدم:

- تو رو مي شناخت؟ مگه چي گفت؟

داريوش هم بعد از اين همه وقت عکس العمل نشون داد و سرش رو به سمت مريم برگردوند. مريم گفت:

- نمي دونم کي بود، ولي صداش خيلي بغض داشت! بعدش هم گفت هيچ وقت نمي بخشمت مريم خانم ... مگه من چي کارش کردم؟ اين کي بود

داريوش؟

داريوش مثل فنر از جا پريد و گوشي رو از مريم قاپ زد و به شماره خيره شد، ولي لحظه اي بعد صورتش در هم فرو رفت و دوباره روي تخت

افتاد. مريم گفت:

- آخه اين کي بود که منو مي شناخت؟ چرا منو نمي بخشه؟

داريوش بعد از مدت ها لب باز کرد و زمزمه وار گفت:

- به زودي مي فهمي!

مريم هم ديگه اصراري نکرد. اون روز گذشت، آرمين مي خواست بره خواستگاري سپيده و قبلش از داريوش اجازه گرفت. انگار داريوش رو

عزادار مي دونست و حالا مي خواست براي شادي کردنش از اون اجازه بگيره و بهش احترام بذاره. اون روز که آرمين اومد ديدينش داريوش

اومده بود خونه ما براي برداشتن يه سري وسايلش، عادت کرده بود بيشتر وقتش رو توي آپارتمان خودش باشه، وقتي آرمين ازش اجازه

گرفت، داريوش با لبخندي تلخ بهش گفت:

- برو خوشحالم که تو به آرزوت مي رسي. من دارم چوب کارايي که کردم رو مي خورم. آه دخترايي که به من وابسته شدن و من ولشون کردم

منو گرفته. وگرنه منم به عزيز دلم مي رسيدم. نه اينکه دور از اون مثل تشنه اي دور از آب له له بزنم!

آرمين با قيافه اي گرفته از خونه ما خارج شد. داريوش هم پشت سرش سريع رفت خونه خودش، چند روز بعد از طريق کيميا براي داريوش

پيام فرستادم که حاضر باشه ما هم کم کم بريم خواستگاري مريم، ولي داريوش ازم يه کم زمان خواست تا با خودش کنار بياد. چهار ماه از

جدايي شما دو تا مي گذشت، ولي داريوش هيچ فرقي نکرده بود. يه روز من و کيميا رفته بوديم خونه داريوش، هفته اي يه بار مي رفتم اونجا

سرکشي که مزمئن باشم خبري نيست، همون روز آرمين زنگ زد که داريوش رو براي نامزديش دعوت کنه. من که کلا به داريوش شک داشتم

از توي پذيرايي تلفن رو برداشم و يواشکي به حرفاشون گوش کردم. مي خواستم مطمئن بشم تو نيستي ... مکالمه شون خوب يادمه:

- داريوش ديگه سفارش نکنم ها حتماً مي ياين.

- آرمين جان اگه نيومدم از دستم ناراحت نشو.

- بيخود مي کني! از دستت ناراحت که مي شم هيچي، ديگه هيچ وقت اسمتو هم نمي يارم.

داريوش با عجز گفت:

- آرمين من روم نمي شه به چشماي رزا نگاه کنم، اونوقت چطور مي تونم بيام؟ جداي از خجالت آخه مگه دلشو دارم که بيام ببينمش؟ مگه مي

شه رزا رو ديد و نخواستش؟ مگه مي تونم ببينمش و جلوي خودمو بگيرم که نگم عاشقشم؟ آرمين من از روبرو شدن با رزا وحشت دارم. اينو

بفهم!

آرمين لحظاتي سکوت کرد و سپس گفت:

- بالاخره که چي؟ بايد بياي و باهاش روبرو بشي. هر دوتون بايد واقعيت رو قبول کنين.

داريوش با بغض گفت:

- فکر نکنم جرئت اين کارو داشته باشم.

- غلط مي کني!

- خيلي خب ببينم چي مي شه.

- قول بده.

داريوش پوزخندي زد و گفت:

- به قولاي من ديگه اعتباري نيست. يه بار هم به رزا قول دادم که هر طور شده به هم مي رسيم، ولي ديدي که نشد و من بد قول شدم. حالا

چطور مي تونم به تو قول بدم؟

- اين دو تا قضيه هيچ ربطي بهم ندارن. تو مجبور شدي رزا رو ول کني، وگرنه مرض که نداشتي.

- خيلي خب آرمين جان اگه اين تو رو راضي مي کنه، چشم قول مي دم که بيام. خوبه؟

- آفرين پس منتظرتم.

- چشم.

- خداحافظ

- خداحافظ

بعد از قطع مکالمه من هم گوشي رو گذاشتم. دلم به حال داريوش مي سوخت، ولي از طرفي نمي خواستم به هيچ وجه اجازه بدم که اون با

دختر فرهاد ازدواج کنه. اسم فرهاد و شکيلا برام کابوس بود. از خدا که پنهون نيست از تو چه پنهون چندان بدم هم نمي يومد که داريوش

حرفمو جدي نگيره و به طرفت بياد تا داغت رو براي هميشه به دل شکيلا بذارم و کمي آتيش کينه ام رو سرد کنم. واقعاً اون موقع ها چشمام

کور شده بود.

شرم توي چشماش بيداد مي کرد وقتي اينا رو مي گفت! نمي دونم چرا ازش بيزار نبودم، بيشتر دلم براش مي سوخت. وقتي آقاي آريا نسب

سکوت کرد، آرمين ادامه داد:

- روز نامزدي، داريوش با خاله کيميا اومدن. داريوش يه کم بهتر از آخرين روزي شده بود که ديده بودمش و فهميدم که به خودش رسيده تا تو

بويي از قضيه نبري. تو و سپيده رفته بودين آرايشگاه. من اول خبر تصادف الکيم رو به تو دادم و بعد هم به داريوش و ازش خواستم که دنبال

شما بياد. داريوش با حيرت و کمي خشمگين گفت:

- زده به سرت پسر؟ من مي گم روم نمي شه توي چشماش نگاه کنم و مي خوام امشب هر طوري که شده خودمو ازش پنهان کنم. اونوقت تو

مي گي برم دنبالشون آرايشگاه؟

- داريوش جان باور کن مجبور شدم از تو بخوام. همه گرفتارن. خودم هم که اينجوري شدم. تو رو خدا برو ديگه.

براي اينکه فرصت مخالفت پيدا نکنه سريع خداحافظي کردم و گوشي رو قطع کردم. نمي دونم چرا مي خواستم شما دونفر رو بهم نزديک کنم.

شايد به خاطر اصرارهاي سپيده بود. قضيه رو کامل براي سپيده گفته بودم و اون که باورش نمي شد عمو خسرو راست گفته باشه، از من

خواست براي بار آخر شانس خودمون رو امتحان کنيم و با روبرو کردن شما دونفر با هم مهر و عشق رو تو دلتون زنده کنيم تا بلکه دوباره به

هم جذب بشيد و با نيروي عشق عمو خسرو رو کنار بزنين. منم خام شدم و قبول کردم. ولي با اتفاقايي که بعدش افتاد مثل سگ پشيمون شدم...

داريوش دنبال شما اومد و به خونه رسوندتون. وقتي يه کم سرم خلوت تر شد ازش پرسيدم:

- خب چي شد؟ خوردت؟

داريوش با خشم و ناراحتي گفت:

- هيچ وقت نمي بخشمت که منو مجبور به اين کار کردي. زجر آور ترين لحظات عمرم رو سپري کردم!

حقيقت رو از نگاش مي خوندم. فهميدم نقشه من و سپيده نگرفته و برعکس داريوش بدتر شده. از داريوش عذر خواهي کردم و پيش سپيده

برگشتم، ولي همه حواسم پيش داريوش بود. وقتي تو با باربد گرم گرفتي و بعد هم رقصيدي، داريوش حتي لحظه اي سرش رو بالا نياورد. چون

طاقت ديدن اين صحنه رو نداشت. از خودم براي اون همه اصراري که به اون کرده بودم تا بياد متنفر شدم! اون واقعاً داشت زجر مي کشيد. به

تو هم نمي شد خرده بگيريم! آدم بودي تا کي مي تونستي عزادار عشق داريوش بموني؟! بعد اينکه از باربد جدا شدي، ايليا به سمتت اومد و

نفهميدم چي شد که با هم به باغ رفتين. ديدم که داريوش سريع پشت سرتون از در خارج شد. نگران شدم و منم پشت پنجره اومدم تا ببينم چي

شده که ديدم ايليا با لب و لوچه اي آويزون به داخل برگشت و داريوش مشغول صحبت با توئه. خيلي خوشحال شدم. سپيده رو صدا زدم تا اونم

اين صحنه رو ببينه، ولي هنوز سپيده کنار پنجره نيومده بود که تو با صورتي برافروخته برگشتي تو. سپيده با نگراني گفت:

- يعني چي شده؟

خواست کنار تو بياد که نذاشتم و گفتم:

- بذار فعلاً تنها باشه. بعداً ازش بپرس چي شده.

سپيده هم قبول کرد و گفت:

- باشه، ولي اميدوارم به خير گذشته باشه ...

هنوز حرف کامل از دهانش خارج نشده بود که صداي جيغ بلند شد. پريدم پشت پنجره و ...

اين جا خودم به حرف اومدم و گفتم:

- رضا اون شب به من گفت داريوش سرش درد گرفته و بيهوش شده. يعني يه حمله عصبي بوده.

آرمين با صدايي بغض آلود گفت:

- رضا دروغ گفت!

باز چشمام گرد شد و گفتم:

- چي؟!

- ما ازش خواستيم که واقعيت رو نگه چون ... اون شب بعد از حرفاي تو داريوش يه چاقوي بزرگ رو تا دسته توي شکمش فرو مي کنه!

ديگه طاقت نياوردم و با گريه جيغ کشيدم:

- چي؟ دروغ مي گي آرمين! تو رو خدا بگو که دروغ مي گي.

مريم و سپيده درحالي که گريه مي کردند منو محکم گرفتن و دعوت به آرامشم کردن. آرمين در حالي که صداش مي لرزيد گفت:

- اون شب بعد از حرفايي که تو به داريوش مي زني مصمم مي شه تا تصميمش رو عملي کنه. البته اين تصميمو از خيلي وقت قبل گرفته بود.

براي همينم تو ازدواج با مريم تعلل مي کرد تا موقعيتش جور بشه و خودش رو از بين ببره، ولي اون شب ديگه تحمل نکرد. به خصوص که ما

بهش نگفته بوديم بعد از تلفني که به تو زده دقيقاً چه اتفاقي براي تو افتاده. اما تو اون شب همه چيز رو بهش گفتي. خدا رو شکر که به خاطر

لرزش دستش چاقو رو نتونسته بود بکنه توي قلبش! خودش بعداً بهم گفت که قصد داشته قلبشو هدف بگيره. سريع رسونديمش بيمارستان.

حالش خيلي وخيم بود، ولي براي اينکه زود رسونديمش بيمارستان خطر رفع شد و زنده موند. خدا شاهده که چقدر از دست خودم عصباني بودم.

داريوش تو موقعيت خيلي بدي بود. تو رو از دست داده بود. پدرش مدام براي ازدواج اون پافشاري مي کرد. تو رو با کس ديگه ديده بود. اين

همه رنج فيل رو از پا مي انداخت. داريوش باز هم خوب دووم آورده بود. من نبايد يک لحظه هم ازش غفلت مي کردم. بايد بيشتر مراقبش مي

موندم. بعد از يک هفته وقتي تونست حرف بزنه فقط به من گفت:

- کارت بي فايده بود. من بازم شانسمو براي مردن امتحان مي کنم.

از دستش عصباني شدم و با فرياد گفتم:

- تو يه آدم ضعيفي تو يه احمقي ... اگه ... اگه فقط يه ذره جرئت داشتي و آدم بودي دست به اين کار نمي زدي. مي خواي چي رو ثابت کني؟ اين

که خيلي عاشقي؟

داريوش تمام لحظه فقط با فک منقبض شده به روبه رو خيره شده و هيچ حرفي نزد. خاله کيميا که از وقتي داريوش تب کرده بود توي جبهه تو

اومده بود و مي خواست هر طور شده شما رو به هم برسونه اون شب با خيال اينکه وقتي عمو خسرو بفهمه داريوش دست به خودکشي زده از

خر شيطون پياده مي شه و دست از لجاجت بر

مي داره خيلي سريع خبرش کرد. عمو هم فوري خودش رو رسوند و وقتي با چشم خودش وضعيت داريوش رو ديد سکوت کرد و هيچي نگفت.

ما همه فکر مي کرديم سکوت کرده تا وقتي داريوش بهوش اومد به خودش بگه که با ازدواج اون و تو موافقه و از همين لحاظ خيلي خوشحال

بوديم، ولي واقعاً اشتباه فکر مي کرديم.

ميون حرف آرمين پريدم و در حالي که به شدت مي گريستم، گفتم:

- رضا چي؟ اونم فهميد؟

- آره رضا هم اون شب اومد بيمارستان و وقتي وضعيت داريوش رو ديد از من پرسيد که قضيه از چه قراره؟ من هم به شرط اينکه به تو حرفي

نزنه همه چيز رو براش توضيح دادم. رضا اون شب چقدر براي تو و داريوش و عشقي که بينتون بود گريه کرد! اصلاً باورش نمي شد که پدر

داريوش چنين حرف هايي زده باشه، ولي من با شناختي که از عمو خسرو داشتم گفتم که اگه حرفي بزنه تا آخر روش مي ايسته. رضا اون شب

طرفدار پر و پا قرص داريوش شد و گفت تا وقتي آبها از آسياب بيفته به تو اجازه ازدواج نمي ده و تموم خواستگارهات رو يه جوري دست به

سر

مي کنه. اون قسم خورد که تا پاي جونش مي ايسته تا تو و داريوش به هم برسيد، ولي قرار شد که هيچ حرفي به تو نزنه.

تازه رفتاراي رضا برام معني پيدا مي کردن.

سريع پرسيدم:

- خب بعدش چي شد؟

- وقتي داريوش بيدار شد عمو خسرو رفت توي اتاقش. من هم از ترس اينکه اتفاقي بيفته دنبالش رفتم. ديگه برام مهم نبود که عمو از حضور

من ناراحت بشه. فقط داريوش برام مهم بود. عمو هم بي توجه به حضور من گفت:

- ببين آقا داريوش اومدم يه چيزي بگم و برگردم اصفهان. پس خوب گوش بده که حرفم رو دوبار نمي زنم. تو به خاطر اون دختره داشتي خودتو

به کشتن مي دادي؟ آره؟ حالا فکر کردي من اگه پسرم رو به خاطر دختر فرهاد از دست بدم ساکت مي شينم؟ نمي ذارم حتي يه روز دختر اون

بيشتر از تو نفس بکشه. اين ديگه به خاطر سر عقل آوردن تو نيست، به خاطر دل خودمه. اگه تو رو از دست بدم ازشون انتقام مي گيرم!

شيرفهم شد يا نه؟

داريوش با چشماي گشاد شده به عمو نگاه مي کرد. واقعاً نمي دونست بايد چي کار کنه، ولي همين که عمو از اتاق خارج شد، داريوش گلدون

کنار دستش رو برداشت و پرت کرد به سمت در. گلدون محکم خورد به در و هزار تکه شد. داريوش سرش رو رو به آسمون بلند کرد و نعره

کشيد:

- اي خــــــــــدا ...

خواست سرمشو از دستش خارج کنه. در همون حال از روي تخت بلند شد. سريع به طرفش رفتم و در حالي که سعي مي کردم نذارم بلند بشه،

دستش رو هم گرفتم و زنگ پرستار رو به صدا در آوردم. هم زمان با پرستار، رضا و سپيده و خاله کيميا هم داخل شدند. همه سعي مي کرديم

داريوش رو روي تخت نگه داريم، ولي داريوش

بي توجه به ما فقط دست و پا مي زد و تقلا مي کرد که بلند بشه. در همين گير و دار بخيه هاش هم پاره شد و لباسش پر از خون شد. پرستار

ترسيد و سريع از اتاق خارج شد. خاله کيميا هم وحشت زده غش کرد و سپيده به سمت اون رفت. من در حالي که اشک مي ريختم، به داريوش

التماس مي کردم آروم باشه. دکتر به همراه دو پرستار وارد اتاق شدند. سريع سرنگي زير پوستش فرو کرد که باعث شد دست از تلاش برداره

و بي حال روي تخت بيفته. دکتر از ما خواست از اتاق خارج بشيم تا خودش بخيه و پانسمان رو عوض کنه. من و رضا با چشم گريون از اتاق

خارج شديم. سپيده هم خاله کيميا رو آورد. رضا پرسيد:

- مگه باباش چي بهش گفت که اينجوري کرد؟

حرف هاي عمو رو مو به مو براي رضا بازگو کردم. رضا با درد چشماش رو بست و گفت:

- اي خدا! آخه اين همه ظلم؟

- اين پوله که بعضي آدما رو به اين تفکر مي اندازه که هر کاري بخوان مي تونن انجام بدن ... هر چي مي کشيم از اين پول لعنتيه.

- رزا فقط مي تونه با داريوش خوشبخت بشه چون هيچ کس توي اين دنياي کثيف پيدا نمي شه که بتونه کسي رو اين همه دوست داشته باشه!

داريوش از بيمارستان مرخص شد و با خاله کيميا به اصفهان برگشت. منم چند روزي پيش سپيده موندم و بعدش برگشتم. همين که برگشتم اول

از همه با داريوش تماس گرفتم و داريوش خواست که به پاتوق برم. سر همون ميز هميشگي نشسته بود. کنارش نشستم و سلام کردم. سرش

رو بالا آورد و با لبخندي معصومانه سلام کرد. سر شونه اش زدم و گفتم:

- حالت چطوره؟ بخيه هات خوبه؟

- آره ديروز کشيدمشون.

- اون وقت اينقدر زود راه افتادي توي کوچه خيابون؟ خب دو روز توي خونه مي خوابيدي تا کامل خوب بشي.

- خوبم. يعني اگه به ايني که من هستم بشه گفت خوب.

- خيلي خب باز دوباره بقچه غم بغل نکن بگو ببينم چته؟ من براي سنگ صبور شدن آماده ام.

- تو هميشه سنگ صبور خوبي بودي و هستي.

- حرفتو بزن داريوش.

لبخندي زد که از هزار بار گريه بدتر بود و گفت:

- اگه بگم خنده ات مي گيره.

- بگو ديگه ... اَه

- امشب قراره بريم خواستگاري.

چنان از روي صندلي بلند شدم که صندلي پريد عقب:

- چي؟!

- تعجب کردي؟ خودم هم خنده ام مي گيره، ولي مجبورم ... فعلاً که بابا نقطه ضعف گير آورده و هي مي تازونه. باز هم به وسيله رزا تهديدم

کرده. همون حرفاي هميشگي.

- مريم؟

- آره مريم، پس کي؟ رزا؟

- مي خواي بري؟

- مجبورم! فقط به خاطر اينکه بابا کاري به کار رزا نداشته باشه ... من ديگه مهم نيستم ... من مردم. ايني که جلوي روته فقط جسممه بذار

اونم نصيب...

به اينجا که رسيد بغض گلوشو فشار داد و ديگه حرفي نزد. سرم رو بين دستهام گرفتم و گفتم:

- ولي با اينکار تو همه اميدها به آخر مي رسه.

با کلافگي توي موهاش چنگ زد و گفت:

- از اولش هم اميدي نبود. من مي دونستم آخرش هموني مي شه که بابا مي خواد. فقط آرمين تو رو خدايي که

مي پرستي قسمت مي دم حواست به رزا باشه. خيلي هواشو داشته باش. اون امسال کنکور داره....

بي هوا گفتم:

- نگران اون نباش اينطور که رضا مي گفت باربد کمکش مي کنه.

رنگ داريوش سرخ شد و با رگي متورم گفت:

- کي؟!

- چته؟ غيرتي شدي؟ باربد، برادر مهستي، نامزد رضاس.

- همون که شب نامزديت با رزاي من بود؟

- آره همون.

- کثافت! اون لياقت نداره کفشاي رزاي منو واکس بزنه! چه برسه به اينکه توي چشماي نازش نگاه کنه و بخواد بهش درس بده. پسره عوضي!

خنده ام گرفت و گفتم:

- آقا داريوش باربد ايرادي نداره. ايراد از توئه که نمي توني کسي رو کنار رزا تحمل کني ... اگه يه روزي بخواد ازدواج کنه چي کار مي کني؟

رنگش پريد. انگار تا به حال به اين قضيه فکر نکرده بود. زير لب زمزمه کرد:

- ازدواج؟

- خب آره ... مگه اون حق نداره ازدواج کنه؟

آب دهنش رو قورت داد و گفت:

- مگه رز چند سالشه؟ ازدواج واسه اون خيلي زوده. اون بايد دانشگاه بره. مي خواست دکتر بشه. نه ... نه اون حالا حالا ها وقت داره. هيچ

نامردي حق نداره رزا رو ... نه ....

- خيلي خب حالا جو گير نشو. فعلاً که خبري نيست.

چند لحظه سکوت کرد، بعدش يهو به حرف اومد و با نگراني گفت:

- ببينم رضا هم اونجاهايي که رزا با اين پسره کلاس داره مي ره يا نه؟ ولش مي کنه به امان خدا؟

- نمي دونم، ولي فکر کنم مهستي باشه.

داريوش که منطقش به کل از کار افتاده و افکار بچه گانه ذهنش رو مي جويدند گفت:

- يعني اين رضاي بي غيرت خواهرش رو ول مي کنه پيش يه پسر مجرد؟

- اِ بي غيرت يعني چه؟ اونا به رزا اعتماد دارن!

- به اون پسره چي؟

ديگه نتونستم جلوي خودمو بگيرم. با اينکه دلم براي داريوش مي سوخت، زدم زير خنده و گفتم:

- بابا بيخيال! پسره گانگستر که نيست. اتفاقاً پسر خيلي خوبيه. از جون و دل داره براي رزا مايه مي ذاره. با اينکه رشته اش هم با رزا يکي

نبوده، ولي داره کمکش مي کنه.

- چرا سام کمکش نمي کنه؟ سام که رشته اش تجربي بوده.

- واي داريوش بس کن بابا من از کجا بدونم؟

يه دفعه داريوش به خودش اومد و در حالي که دوباره موهاشو با کلافگي چنگ مي زد، لبخند تلخي زد و گفت:

- فکر کنم زده به سرم. يکي بگه آخه به تو چه؟ رزا ديگه زندگيش به من ربطي نداره. اون مختاره هر کاري که

مي خواد انجام بده. اين منم که بايد بسوزم.

- لازم نيست بسوزي، شما ديگه بچسب به زندگي خودت که قراره از امشب نسبت به شخص ديگه اي متعهد بشي.

- آرمين دعا کن مريم بگه نه. اگه اون قبول نکنه، من ديگه زير بار زن گرفتن نمي رم.

- فکر نکنم بگه نه. آخه ديگه چي مي خواد؟ تو هم خوشگلي، هم پولداري، هم دکتري ... راستي گفتم دکتر، مطبو چي کار کردي؟

- هيچي همينطور مونده. خيلي وقته درشو باز نکردم.

گوشيش زنگ خورد. با ديدن شماره ابروهاش در هم گره خورد و جواب داد:

- بله؟

- ...

- باشه مي يام الان.

- ...

- چشم .

- ...

- خداحافظ.

گوشي رو قطع کرد و پرت کرد روي ميز. پرسيدم:

- کي بود داريوش؟

- بابا بود. مي خواست ببينه کت و شلوارها رو از خشک شوئي گرفتم يا نه.

- پاشو برو تو لباسا رو بگير من هم ديگه برم خونه. مامان نگرانم مي شه.

آه سنگيني از سينه بيرون داد و از جا بلند شد. گفتم:

- مواظب خودتم باش.

- ok کاري نداري؟

- نه برو به سلامت.

همينطور که عينک دوديشو به چشم مي زد گفت:

- خداحافظ

- خداحافظ

از پشت سر که نگاهش کردم واقعاً به قدرت خدا پي بردم. قد بلند و خوش هيکل! با اينکه لاغر شده بود، ولي هنوز هم خيلي خوش هيکل بود.

موهاي پريشان طلايي رنگش خودشون رو به رخ خورشيد مي کشيدند. ريش طلايي رنگي هم روي صورتش بود که زيبايي اش رو نه تنها کمتر

نمي کرد، بلکه بيشتر هم مي کرد. منم از جا بلند شدم و به سمت خونه رفتم. در حالي که تو دلم به خاطر عشق با شکوه داريوش و رزا خون

گريه مي کردم.

آرمين سکوت کرد و مريم گفت:

- فکر مي کنم از اينجا به بعدش نوبت من باشه چون ديگه بقيه اش من همراه داريوش بودم...

سپس رو به آقاي آريا نسب کرد و گفت:

- عمو اگه اجازه بدين مي خوام بقيه رو به تنهايي واسه رزا جان تعريف کنم.

- چرا عمو مگه ما غريبه هستيم؟

- نه عمو اين چه حرفيه، ولي من اينطوري راحت تر هستم.

- خيلي خب هر جور راحتي. مي توني رزا خانومو ببري توي يکي از اتاق هاي بالا.

- نه عمو مي ريم توي زير زمين.

- چي؟! زير زمين؟

- آره عمو توي گالري داريوش.

- ولي در اونجا که هميشه بسته است. کليدش هم دست خود داريوشه. من هم تا حالا نتونستم قدم به اونجا بذارم.

- من کليدش رو دارم عمو و خيلي دوست دارم رزا هم اونجا رو ببينه.

- خيلي خب هر طور دوست داري.

مريم از جا بلند شد و دست منو گرفت و گفت:

- با من بيا.

از جا بلند شدم و با ترديد به سپيده نگاه کردم. مريم که متوجه نگاه من شده بود، رو به سپيده گفت:

- تو هم اگه دوست داشته باشي مي توني با ما بياي.

سپيده خنديد و گفت:

- والا دوست که دارم و اگه دکتر راه رفتن و بالا پايين رفتن از پله رو واسم غدقن نکرده بود، حتماً ميومدم. چون فضوليم بدجوري درد گرفته،

ولي شرمنده نمي تونم بيام.

مريم خنده اش گرفت و گفت:

- پس چند دقيقه ما رو ببخشين.

همراه مريم راهي زير زمين شدم. همه بدنم مي لرزيد، چيزايي که شنيده بودم ماواري تصورم بودن و قلبم رو به تلاطم انداخته بودن. راه پله با

فشار دادن يک کليد برق نوراني شد و ما به راحتي پايين رفتيم. مريم دست توي جيبش کرد و دسته کليدش رو خارج کرد. با کليد کوچيکي در

چوبي خوش رنگ زير زمين رو باز کرد. فکر مي کردم الان بوي نا خفه ام مي کنه. اما همين که در باز شد بوي عطرم به شدت توي دماغم

خورد. خيلي تعجب کردم که چرا اين زير زمين بوي منو مي ده! ولي ترجيح دادم هيچي نپرسم! اينقدر چيز عجيب و غريب شنيده بودم که اين توي

اونا گم بود. مريم جلوتر از من وارد شد و کليداي برق رو فشار داد. زير زمين غرق در نور شد کف زمين با سراميک هاي مشکي رنگ فرش

شده بود. ديوارها با کاغذ ديواري برجسته به رنگ سبز زمردي پوشيده شده بود و برق مي زد. از يک راهروي کوچک گذشتيم و به يک سالن

بزرگ رسيديم. هنوز وارد سالن نشده بودم که مريم گفت:

- خودتو آماده کن الان با زيباترين شاهکارهاي خلقت روبرو مي شي.

نفس عميقي کشيدم و با کنجکاوي وارد سالن شدم. باورم نمي شد، ولي حقيقت داشت. حقيقتي شيرين که تاييدکننده تمام حرفايي بود که بالا شنيده

بودم! تمام ديوارا با تابلوهايي از چهره من پر شده بود. مريم به سمتم چرخيد و وقتي چشماي گردم رو ديد گفت:

- نمي دونم مي دونستي يا نه! نقاشي داريوش حرف نداره ... اينا همه اش کار خودشه، الان چند ساله که جز چهره تو هيچي نکشيده!

بهت زده توي سالن راه افتادم و مشغول تماشاي تابلوها شدم! تاريخ هاي متفاوتي زيرش حک شده بود. تمامي صحنه هاي شمال ،کيش و

اصفهان کشيده شده بود. رزا توي هجده سالگي همه جاي اون زير زمين به چشم مي خورد! يکي از تابلوها که بزرگ ترين تابلو هم به حساب

مي يومد نقشي از چشمام بود. يک جفت چشم سبز رنگ که زيرچشمي به جلو نگاه مي کرد. فقط يکي از تابلوها بود که نقشي از من و داريوش

رو در کنار هم داشت. اونم تداعي کننده اون شب مهموني بود. همون شبي که من با آرمين رقصيدم و بعدش داريوش از خود بيخود جلوي پام

زانو زد و ستايشم کرد ... مريمم کنارم ايستاد و به اون تابلو خيره شد. زمزمه کرد:

- وقتي اين تابلو رو ديدم تازه فهميدم که همه چيزم رو به تو باختم. همه چيزم رو...

با چشماني مشتاق براي شنيدن ادامه حرف هاش بهش زل زدم.

مريم روي يه صندلي نشست و در حالي که منو هم به نشستن دعوت مي کرد گفت:

- داريوش اومد خواستگاري من. با يک دست کت و شلوار مشکي، پيراهن مشکي و کروات مشکي! سر تا پا مشکي پوش بود، ولي خوب به

خاطر زيبايي بيش از اندازه اش کسي توي لباس پوشيدن به اون خرده نمي گرفت. حتي اگه گوني هم مي پوشيد بازم شيک پوش و خوشگل بود.

از وقتي که خودم رو مي شناختم اونو دوست داشتم. البته نه فقط من که همه دخترهاي فاميل عاشق و واله اش بودند و من چقدر خوشحال بودم

که اون منو براي ازدواج انتخاب کرده. از اول مراسم خواستگاري تا آخرش سرش پايين بود و با ناخناي دستش بازي مي کرد. همه

مي دونستيم که داريوش پسر دختر بازيه، ولي از طرفي بابا مي گفت ذاتش خراب نيست. اگه کمي هم شيطوني

مي کنه وقتي بره سر خونه و زندگي خودش، پسر سر به راه و آرومي مي شه. بزرگترها حرفاي معمولي رو زدند تا اينکه حرف کشيده شد به

موضوع اصلي. عمو از من و داريوش خواست که به اتاق من بريم و با هم حرفامونو بزنيم. داريوش از جا بلند شد و من هم بلند شدم و راه

افتاديم. توي اتاقم خيلي معذب لب تخت نشست. من هم روي صندلي جلوش نشستم. هر دو سکوت کرده بوديم تا اينکه داريوش به حرف اومد و

گفت:

- تو مي گي يا من بگم؟

از اين همه صميمتش توي حرف زدن خوشحال شدم و گفتم:

- تو بگو.

خيلي جدي، با اخماي درهم و بدون يه ذره انعطاف گفت:

- ببين مريم من يه پسري هستم که تا اين سن کلي دوست دختر داشتم... زندگي گذشته ام چندان تعريفي نداره. بعد نگي نگفتي ... اصلاً آمادگي

ازدواج ندارم، ولي بابا اصرار داره که هر چه زودتر ازدواج کنم. خيلي خب! من هم گفتم چشم. بابا به من اختياري واسه انتخاب همسر نداد و

خودش تو رو برام در نظر گرفت .... من تنها چيزي که مي خوام بهت بگم اينه که من مرد خيلي داغي نيستم. اگه توي زندگي طالب مردي هستي

که هر دم بهت ابراز علاقه کنه، من اون آدم نيستم. ولي اگه مي توني با سردي و بي تفاوتي من بسازي ... خب حرفي نيست.

از اعترافاتش اونم درست شب خواستگاري جا خوردم! هر دختر ديگه اي جاي من بود بلافاصله جواب رد

مي داد و خودشو توي هچل نمي انداخت، ولي من اينقدر دوسش داشتم و از طرفي اينقدر دوست داشتم چشم همه دخترهاي فاميل رو در بيارم که

همه حرفاشو قبول کردم و گفتم هيچ انتظاري ازش ندارم. اون شب همه

قرارها گذاشته شد و حتي مهريه هم تعيين شد. قرار عقد و عروسي هم براي دو هفته بعد گذاشته شد. از فرداش با داريوش رفتيم براي آزمايش

و خريد عقد، ولي داريوش هر روز از روز قبل سردتر مي شد و هيچ ذوقي براي انجام اين مراسم ها نداشت. با خودم مي گفتم حتماً دليلش اينه

که ميل به ازدواج نداشته و دوست داشته آزاد باشه، ولي وقتي وارد زندگي زناشويي بشه و شيرينيشو حس کنه از اين سردي خارج مي شه.

خودمو کشتم تا شب عروسي کت شلوار مشکي نپوشه اما بدون اينکه توجهي به خواسته من بکنه بازم مشکي پوشيد. مشکي رو به هر رنگ

ديگه اي ترجيح مي داد. درست مثل آدماي عزادار! توي تموم کاراي جشن ما آرمين و سپيده هم بودن. تو نگاهاي آرمين و سپيده و خاله کيميا

يه چيز مشترک وجود داشت. چيزي که ازش سر در نمي آوردم و اون لحظه برام مهم هم نبود چون من فقط داريوش رو مي خواستم. فقط و فقط

داريوشو! عروسي ما بزرگ ترين عروسي بود که اصفهان به خودش مي ديد. اون روز توي آرايشگاه فقط خدا مي دونه که من چقدر خوشحال

بودم و ذوق داشتم. وقتي داريوش با کت و شلوار مشکيش وارد آرايشگاه شد، همه خانما انگشت به دهن مونده بودن. منم دقيقاً همينو مي

خواستم! خرامان خرامان و با ناز بهش نزديک شدم. داريوش فقط يه لحظه نگام کرد و سريع سرش رو پايين انداخت. جلوش چرخي زدم و

گفتم:

- داريوش جان مثل اينکه بد شدم؟

با صدايي گرفته، بازم بدون اينکه نگام کنه گفت:

- نه خيلي هم خوب شدي.

کاملاً مشخص بود که بي حوصله است. دسته گل رو به سمتم گرفت. گل رو که گرفتم آماده بودم که دستمو بگيره، ولي داريوش بي توجه به من

از آرايشگاه رفت بيرون. اگه اخطار فيلمبردار نبود خودش تنها سوار ماشين شده بود، ولي با اخطار اون وايساد و در ماشينو برام باز کرد.

خيلي ناراحت شده بودم و بغض گلومو فشار مي داد. واقعاً برام سوال بود که چرا داريوش اونقدر سرد رفتار مي کنه؟ تو تموم طول جشن بيشتر

از اينکه کنار من باشه کنار آرمين بود. چند باري سعي کردم خودمو به سپيده نزديک کنم، بلکه بفهمم اوضاع از چه قراره. ولي سپيده به شدت

از من دوري مي کرد و من علتش رو نمي فهميدم. جشن که تموم شد با داريوش کنار هم ايستاده بوديم و به مهمونا خوش آمد مي گفتيم. وقتي

آرمين و سپيده براي خداحافظي کنارمون اومدن داريوش با صدايي گرفته و جدي گفت:

- ديگه سفارش نکنما!

آرمين دستي به شونه داريوش زد و گفت:

- نترس هواشو داريم. تو هم هواي خودتو داشته باش.

- آرمين ... يه موقع پيش خودتون فکر نکنين که من ...

سرشو تکون داد و ادامه داد:

- باور کن اگه بابا تهديد نکرده بود، من الان...

آرمين سريع وسط حرفش اومد و گفت:

- بس کن داريوش! به نظر من بهترين کار عمو، تو اين مدت، همين تهديدي بود که در اين مورد کرد. برو زندگيتو بکن پسر ديگه هم به گذشته

فکر نکن.

بعد از اون سپيده با داريوش دست داد و گفت:

- اميدوارم لااقل خوشبخت بشي تا يه فکري هم به حال ...

آرمين دوباره پريد وسط حرف و گفت:

- سپيده بهتره ديگه بيشتر از اين مريم خانومو سر پا نگه نداريم! بفرمايين اميدواريم خوشبخت بشين.

دلم مي خواست سر آرمين داد بزنم تو يه دقيقه ساکت شو تا من بفهمم قضيه از چه قراره! ولي زبون به کام گرفتم و با گيجي تشکر کردم. بعد

از رفتن تموم مهمونا با داريوش سوار ماشين شديم و به سمت آپارتمان داريوش راه افتاديم. داريوش از چيزي رنج مي برد. مرتب دستش رو با

کلافگي توي صورتش مي کشيد يا محکم موهاشو با دست عقب مي زد. يه کم از راه رو که رفتيم کلافگي اش بيشتر شد و گره کرواتش رو شل

کرد و يقه پيراهنش رو کامل باز کرد. سکوت رو جايز ندونستم و گفتم:

- داريوش جان چيزي شده؟

- نه چيزي نيست.

- پس چرا اينقدر کلافه اي؟

- من کلافه نيستم!

از خشمي که توي صداش بود تعجب کردم و دوباره سکوت کردم. ماشين رو توي پارکينگ پارک کرد و با هم وارد آپارتمان بزرگش شديم. جهاز

من مرتب چيده شده بود و جلوه بيشتري به فضا مي داد. داريوش وارد اتاق خواب شد و در رو بست. من همون وسط مونده بودم که بايد چي کار

کنم! تجربه اي نداشتم، اصلا بلد نبودم چطور بايد با داريوش حرف بزنم يا چه جوري بايد به سمت خودم جذبش کنم! توي فکراي دخترونه خودم

غرق بودم که در اتاق باز شد و داريوش اومد بيرون، لباساش رو عوض کرده بود، يه تي شرت مشکي با يه شلوار گرم کن مشکي پوشيده بود.

خيلي بي تفاوت از کنار من رد شد و گفت:

- برو لباستو عوض کن ...

حرفشو طور ديگه اي برداشت کردم و سريع رفتم توي اتاق خواب مشترکمون ... مامانم برام يه لباس خواب صورتي خيلي باز گذاشته بود روي

تخت، خجالت مي کشم اونو بپوشم اما با اين فکر که داريوش شوهرمه و اشکالي نداره پوشيدمش. شرم دخترونه اي صورتم رو قرمز کرده

بود. واقعاً که چقدر ساده و احمق بودم! همونجا لب تخت نشستم، ولي هر چي منتظرش شدم، خبري ازش نشد. نگرانش شدم، از جا بلند شدم و

به پذيرايي سرک کشيدم، ولي نبود! نور کمرنگي از آشپزخونه بيرون اومده و توي پذيرايي پخش شده بود. شرم و حيا رو کنار گذاشتم، شايد بايد

همون شب مي گرفتم مي خوابيدم و توجهي هم به داريوش نمي کردم. اما نگراني به غرور و شرمم غلبه کرد و پاورچين پاورچين به سمت

آشپزخونه رفتم. داريوش سر ميز نشسته بود و ليواني قهوه جلوش قرار داشت. اصلاً متوجه من نشد. انگار تو اين دنيا نبود! به جلوش خيره

شده و به فکر فرو رفته بود. زمزمه وار گفتم:

- خوابت نمي ياد؟

يهو از جا پريد، سرش رو بالا آورد و با ديدن من گفت:

- تو هنوز نخوابيدي؟

از حرفش تعجب کردم! چطور انتظار داشت بدون اون بخوابم؟! گفتم:

- نه. خودت چرا نخوابيدي؟

- خوابم نمي ياد.

اصلا به من نگاه هم نمي کرد که لباسم رو ببينه! من الکي داشتم از خجالت آب مي شدم. داريوش حتي اگه نگامم مي کرد منو نمي ديد! براي

اينکه هم خودمو لوس کنم هم وادارش کنم منو ببينه، جلوش روي ميز نشستم و در حالي که ليوان قهوه اش رو بر مي داشتم گفتم:

- من هم اگه اينهمه قهوه مي خوردم ديگه خوابم نمي برد.

کمي از قهوه رو مزمزه کردم، ولي تلخيش توي ذوقم زد. در حالي که چهره در هم مي کشيدم گفتم:

- اه حالم به هم خورد! داريوش اين که خيلي تلخه تو چطور اين زهرمار رو مي خوري؟

يه دفعه داريوش از اين رو به اون رو شد! عصباني و با خشم غريد:

- لطفاً خفه شو!

اينقدر جا خوردم که ليوان از دستم روي زمين افتاد و شکست. اين تغيير حالت ناگهانيش واقعاً منو ترسونده بود! من که حرفي نزده بودم!

داريوش انگار تازه متوجه حرفش شد و گفت:

- اه ... متاسفم ... من ... من عادت ندارم که کسي به علايقم توهين کنه.

بعد هم سرشو زير انداخت و مشغول بازي با ليوان قهوه اش شد ... با بغض گفتم:

- ببخشيد من نمي دونستم.

بعدش هم از روي ميز پايين پريدم و حالي که با احتياط قدم برمي داشتم تا شيشه تو پام نره به سمت اتاق خواب رفتم. با اينکه از دستش دلگير

بودم، ولي همين که کنارم بود و وجودش رو حس مي کردم، همه کدورت ها رو از دلم پاک مي کرد. سرمو روي بالش گذاشتم و خيلي زود

خوابم برد. روز بعد مراسم پاتختي بود. همه خانما جوري نگام مي کردند که دلم مي خواست زمين دهن باز کنه و منو ببلعه. از خودم متنفر بودم

که به خاطر کار نکرده بايد خجالت بکشم! بعد از تموم شدن مراسم دوباره من و داريوش تنها شديم. ازش پرسيدم:

- داريوش جان ما نمي خوايم بريم ماه عسل؟

بدون اينکه نگام کنه، با قاطعيت گفت:

- نه

هنوزم از رفتاراش جا مي خوردم:

- اِ ولي آخه چرا؟

- حوصله اين بچه بازيها رو ندارم.

- يعني ماه عسل بچه بازيه؟

- آره آره.

با التماس گفتم:

- خواهش مي کنم داريوش! ما اگه نريم ماه عسل همه برامون حرف در مي يارن.

واقعاً هم همين بود، من داريوش رو از تصاحب کرده بودم و کل دختراي فاميل چشم دوخته بودن به زندگي من. نمي خواستم بازنده باشم! تحت

هيچ شرايطي، اما داريوش بي توجه به التماسم گفت:

- ما واسه حرف يه مشت آدم خاله زنک زندگي نمي کنيم. ولي اگه خيلي برات مهمه ... خب به همه بگو من کار داشتم.

- يعني چي؟ همه دامادها مرخصي مي گيرن که برن ماه عسل. اونوقت من بگم شوهرم کار داشت؟

داريوش دستش رو بالا آورد و گفت:

- خيلي خب خيلي خب! مي ريم شمال، ولي امروز نه. فردا راه مي افتيم.

خيلي خوشحال شدم و خواستم بپرم توي بغلش که دستشو مثل سدي جلوم قرار داد و گفت:

- باشه ... فهميدم خوشحال شدي. خواهش مي کنم، قابل شما رو نداشت.

بيشتر از اينکه از ممانعتش جا بخورم از حلقه اش جا خوردم! حلقه اي که توي دستش بود، اون حلقه اي نبود که من براش خريده بودم. حلقه

من پلاتين بود، ولي اين حلقه طلاي زرد و سفيد بود، با نگين هاي ريز و مورب آبي رنگ! با کمي دقت متوجه شدم که حلقه من تو دست

راستشه. خيلي بهم برخورد و گفتم:

- اِ داريوش چرا حلقه اتو کردي توي دست راستت؟

نگاهي به حلقه من و بعدش به حلقه دست چپش انداخت و گفت:

- من به اين يکي بيشتر عادت دارم. اين از خيلي وقت پيش توي دست من بوده. نمي تونم جاشو عوض کنم، حالا چه فرقي داره؟

خواستم اعتراض بکنم که بي توجه به من دستش رو برد نزديک لبش، چشماشو بست و با يه لذت عجيبي حلقه دست چپش رو بوسيد! لب

ورچيدم و براي اينکه اشکم جلوش سرازير نشه از جا بلند شدم و به آشپزخونه پناه بردم. اون شب هم هر چه منتظر داريوش شدم، براي خواب

به اتاق نيومد. خيلي به من بر خورده بود. با خودم فکر مي کردم حتماً ايرادي دارم که شوهرم تمايلي به بودن با من نداره، ولي هر چه فکر

مي کردم به نتيجه اي نمي رسيدم. اون شب هم با بغض توي گلو به زور خوابيدم.

صبح روز بعدش با هم عازم شمال شديم. توي راه داريوش اصلاً حرف نمي زد وکاملاً جدي به جاده چشم دوخته بود. چند باري سعي کردم سر

حرفو باز کنم، ولي نشد. به جاده چالوس که رسيديم داريوش کنار يه

قهوه خونه بين راهي نگه داشت. جاي خيلي دنج و با صفايي بود. رودخونه خروشاني هم از کنارش مي گذشت. تو تموم مدت داريوش به فکر

فرو رفته بود و به يه نقطه کنار رودخونه زل زده بود. بعدها فهميدم که توي اون قهوه خونه با تو خاطره داشته. يه کمي که گذشت از جا بلند

شديم و دوباره راه افتاديم. داريوش مرتب آه مي کشيد و دل منو خون مي کرد.

اون لحظه که چشممو به روي همه نشونه ها بسته بودم و هيچي نمي فهميدم با خودم گفتم لابد به فکر روزاي مجرديش افتاده که از اين جاده با

دوستاش گذشته و دلش هواي اون روزا رو کرده. براي همين هم خلوتش رو به هم نزدم. به ويلا که رسيديم هر چي اصرار کردم توي يکي از

اتاقاي بالا ساکن بشيم داريوش قبول نکرد و گفت يکي از اتاقاي پايين رو انتخاب کنم، من هم بي تفاوت يکي از همون اتاقاي طبقه پايين رو

انتخاب کردم. داريوش ولي در کمال خونسردي وسايلشو تو يکي از اتاقاي بالا جا داد و وقتي اعتراض کردم گفت:

- من هميشه توي اون اتاق بودم و حالا هم مي خوام همون جا باشم.

- خب من هم مي يومدم همون جا پيش تو.

باز عصبي شد و گفت:

- لازم نکرده!

بعدش هم بدون اينکه بهم مهلت حرف زدن بده از ويلا خارج شد. ديگه به اين رفتارش عادت کرده بودم، براي همين هم به دل نگرفتم و با

خدمتکار مشغول تدارک شام شديم. اون شب داريوش به زور چند لقمه غذا خورد و براي خواب به اتاق بالا رفت. منم به اتاق خودم رفتم.

تصميم گرفته بودم که اگه تا زماني که خواستيم به اصفهان برگرديم داريوش نزديکم نشد، خودم پيش قدم بشم. واقعاً داشتم اعتماد به نفسم رو

از دست مي دادم. يه هفته اي که شمال بوديم، من براي خودم بودم و داريوش هم براي خودش! خيلي کم پيش مي اومد که با هم بيرون بريم.

مزخرف ترين ماه عسلي بود که تاريخ به خودش ديد. دو نفر که از غريبه هم غريبه تر بودن. بعد از يه هفته وسايل رو جمع کرديم و به

اصفهان برگشتيم. داريوش هيچ تغييري نکرده بود و هنوز هم سرد و خشک بود. من تصميم خودم رو گرفتم، مي خواستم با هر ترفندي که شده

داريوش رو به خودم جذب کنم. خسته شده بودم از دروغ گفتن به مامانم و اطرافيانم. اگه کسي مي فهميد فکر مي کرد من ايرادي دارم. نياز

خودم چندان مهم نبود، مهم اين بود که داريوش رو به دست بيارم و خيالم راحت بشه. همين و بس! اون روز تو خونه موند و سر کار نرفت.

شب که شد موهامو درست کردم و لباس تقريباً بازي به تن کردم. آرايش ملايمي هم کردم و ميز شام رو چيدم. داريوش بدون توجه به تغييرات

من سر ميز نشست و شامش رو خورد. بعد از صرف شام آماده شد تا طبق معمول براي خواب به اتاق خودش بره. من که از قبل خودمو آماده

کرده بودم از جا پريدم و جلوش ايستادم. داريوش با اخم گفت:

- چيزي مي خواي؟

قلبم داشت ديوونه وار توي سينه ام مي کوبيد، آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- آره

- چي مي خواي؟ اگه پول مي خواي بايد بگم که يه حساب به اسم خودت باز کردم و هر ماه ...

شرم و حيا رو کنار گذاشتم و پريدم وسط حرفش:

- پول چيه داريوش؟ حرف من چيز ديگه است ... داريوش ... من مثلاً زن تو هستم! الان يک هفته و دو روزه که ما با هم ازدواج کرديم. ديگه

کسي به چشم قبل به من نگاه نمي کنه، در حالي که من هنوز هم ...

خدا مي دونه که زدن اون حرفا چقدر برام سخت بود، ولي بايد مي گفتم. داريوش با همون اخم توي صورت گفت:

- منظورت چيه؟

بغضم و همراه با شرمم قورت دادم و گفتم:

- تو چرا از من فرار مي کني؟ چرا نمي خواي با من باشي؟

داريوش، کلافه شد، دستي توي موهاش کشيد و گفت:

- من که روز خواستگاري براي تو گفتم نبايد از من انتظاري داشته باشي.

راستشو بخواي توي اون مدت بهش يه کم شک کرده باشم که نکنه مشکلي داشته باشه، براي همينم با شک گفتم:

- ببينم نکنه تو اصلاً ... نکنه مشکلي داري؟

داريوش سريع منظورم رو گرفت، عصباني شد و گفت:

- ساکت باش!

خواست بره سمت اتاق که دوباره پريدم جلوش و گفتم:

- پس اگه اينطور نيست بگو چرا؟

داريوش که از سماجت من کلافه شده بود، روي يه صندلي نشست و گفت:

- ببين مريم من فقط مي تونم با اسم شوهر کنارت زندگي کنم. همين! هيچ کار ديگه اي نمي تونم انجام بدم. تو اگه مي توني اينجوري با من کنار

بياي که هيچي وگرنه مي توني بري.

بهت زده گفتم:

- داريوش!

- چيه؟

- تو مي فهمي داري چي مي گي؟

- آره مي فهمم. اين حرف آخر منه و هيچ وقت هم عوض نمي شه.

- ولي آخه چرا؟

داريوش چند لحظه اي خيره به چشمام نگاه کرد و بعد با بي روح ترين لحني که ازش شنيده بودم، گفت:

- چون جسم و روحم به نام کسي ديگه اس! اول که مي خواستم باهات ازدواج کنم فکر مي کردم که مي تونم جسمم رو به تو بدم و روحم رو

بذارم براي اون. ولي حالا مي بينم که نمي تونم. جسمم هم تا دم مرگ متعلق به اونه.

اينو گفت و به اتاقش رفت. اينکه اون شب به من چي گذشت ... بماند ... کسي که با جون و دل دوست داشتم مال من نبود و کس ديگه اي رو

دوست داشت. من باخته بودم! خيلي ناجوانمردانه هم باخته بودم! تا صبح اشک ريختم و به بخت بد خودم لعنت فرستادم. اين کمال بدبختي يه

دختره که به زندگي کسي تحميل بشه. تا صبح فکر کردم. مطمئناً تصميم عاقلانه اين بود که ازش جدا بشم، ولي نمي تونستم. هم جدايي از اون

برام دشوار بود و هم تحمل ريشخند ديگران رو نداشتم. پس تصميم گرفتم بمونم و تحمل کنم تا وقتي که خودش بخواد. از اون روز به بعد رابطه

من و داريوش کمي عوض شد. من ديگه کاري به کار داريوش نداشتم و مهموني ها رو تا جايي که مي تونستم لغو مي کردم. اگه هم نمي شد با

کمي حرف داريوش رو متقاعد مي کردم که همراهم بياد. اصلاً تحمل گوشه و کنايه هاي اطرافيان رو نداشتم. يکي دوماه از زندگي مشترکمون

مي گذشت که يه روز آرمين با خوشحالي وارد خونه مون شد. داريوش با ديدنش شاد و خندون به سمتش رفت و گفت:

- چي شد؟ آره آرمين؟ آره؟

آرمين قهقهه اي زد و گفت:

- آره داداش من! رتبه دو رقمي باقلوا! پزشکي رو زده تو رگ ...

داريوش دستشو جلوي دهنش گرفت و چند لحظه هيچي نگفت. اما بعدش هيجان زده محکم آرمين رو بغل کرد و گفت:

- خيلي چاکرتم آرمين! نمي دوني چقدر خوشحالم کردي.

آرمين با خنده گفت:

- اوه حالا انگار چي شده! خودت که قبول نشدي.

- به خدا وقتي خودم قبول شدم اينهمه ذوق زده نشدم که امروز شدم.

- مي دونم توي اين حرفت که شکي نيست. فردا شب قراره براش جشن بگيرن.

هنوز آرمين کامل حرفش رو نزده بود که تلفن زنگ خورد. خود داريوش به سمت تلفن رفت و جواب داد. چون حسابي کنجکاو بودم تا ملکه

داريوش رو بشناسم تموم تلفن هاش رو چک مي کردم. براي همين هم سريع خودم رو به تلفني که توي آشپرخونه قرار داده بودم رسوندم و

گوشي رو برداشتم، صداي يه پسر رو شنيدم:

- به به سلام آقا داريوش گل.

- سلام رضا جان خوبي؟

- ممنون با احوالپرسي هاي شما مگه مي شه بد باشيم؟

- شرمنده، ولي من اصلاً نتونستم تماس بگيرم. يعني يه جورايي مي ترسم توي موقعيتي باشي که نتوني جواب بدي.

- آهان خوب راست مي گي. بي خيالش معذرت مي خوام که يادت انداختم.

- نه بابا اين حرفا چيه؟ ايراد از منه. راستي تبريک مي گم!

- اِ خبر به گوش تو هم رسيد؟

- آره آرمين خبرشو همين الان رسوند.

- اي نامرد! مي خواستم خودم زودتر بهت بگم.

- حالا چه فرقي داره؟ مهم اينه که رزاي من قبول شده!

- اصلاً از اين حرفا بگذريم. زنگ زدم واسه فردا شب با خانومت دعوتت کنم.

- واسه چي؟

- جشن رزا ديگه ... بابا براش يه جشن توپ گرفته. تو هم بيا.

- رضا جان اين چه حرفيه؟ تو که خودت از وضعيت من خبر داري.

- اِ يعني چي؟ بايد بياي.

- نمي تونم ... نمي تونم بيام و رزا رو ببينم. باور کن اگه ببينمش جنون مي گيرم.

- حالا ديگه رزا تو رو ديوونه مي کنه؟

- من از همون روز اولي که خواهر تو رو ديدم ديوونه شدم.

- پس ديگه يه چيز قديمي و پيش پا افتاده اس. جديد نيست که تو ازش بترسي.

- نه رضا نمي تونم بيام. باور کن نمي تونم! هر چي کمتر رزا رو ببينم واسه ام بهتره. رزا ... ديگه به من فکر

نمي کنه؟

- چرا هر از گاهي خيلي توي خودش فرو مي ره. البته حالا اين باربد خيلي سرشو گرم کرده، ولي بازم خيلي توي فکرت مي ره. بميرم براش!

- بازم باربد؟!!!

- آره داداش مهستيه ... ازم مطمئنم ... خيالت راحت باشه پسر خوبيه ...

- رضا خيلي هواي رزا رو داشته باش! اون توي سن حساسيه.

- دارم بابا دارم.

- رزا تازه داره بزرگ مي شه. تو رو خدا مواظبش باش!

- اِ انگار داره درباره بچه حرف مي زنه. خب ديگه هواشو دارم. مثل اينکه خواهرمه ها.

- ببخش فکر کنم زيادي حساس شدم.

- مي دونم و درکت مي کنم ... خب ديگه برو تا زنت تيکه تيکه ات نکرده. منم برم به بقيه زنگ بزنم. تو کاري نداري؟

- نه از قول من بهش تبريک بگو.

- چشم کاري نداري؟

- سلام برسون.

- سلامت باشي تو هم همينطور خداحافظ.

- خداحافظ.

گوشي رو که قطع کرد منم به آرومي گوشي رو سر جاش قرار دادم و زمزمه وار گفتم:

- پس اسمش رزاس ... يعني چي بين اون دوتا بوده که برادر دختره اينقدر راحت زنگ مي زنه و با داريوش در مورد خواهرش صحبت مي کنه؟!

براي من که داريوش رو خيلي دوست داشتم فوق العاده سخت بود که اونو با کس ديگه اي شريک بشم. هر چند که به مرور زمان فهميدم من

اونو با کسي شريک نيستم، داريوش به طور کامل به تو تعلق داشت. هم روحاً و هم جسماً! من فقط به عنوان خواهر کنار اون زندگي مي کردم

و از وجودش بهره مند مي شدم، ولي براي من همين هم کافي بود. به مرور زمان عشق آتشيني که نسبت بهش داشتم به مهر و دلسوزي

خواهرانه تبديل شد. به زور اونو کنارم مي نشوندم و مي خواستم که از تو بگه. ساعت ها با هم درد و دل مي کرديم. داريوش فهميده بود ديگه

به چشم شوهر بهش نگاه نمي کنم. براي همينم با من راحت تر بود. ديگه به سردي گذشته رفتار

نمي کرد. بعضي اوقات که دلم براش پر مي کشيد بي اراده محکم بغلش مي کردم. اوايل خيلي تندي مي کرد، ولي کم کم وقتي فهميد با چه نيتي

اين کار رو مي کنم ديگه به من خرده نگرفت. با اينحال خيلي زود خودش رو از توي بغلم بيرون مي کشيد. چند وقت بعد از شنيدن خبر قبولي تو

توي دانشگاه، يه شب بي مقدمه گفتم:

- داريوش من خيلي دلم مي خواد رزا رو ببينم.

داريوش که تو حال و هواي ديگه اي سير مي کرد جا خورد و گفت:

- اين ديگه چه حرفيه؟ تو که خودت مي دوني ديدن رزا امکان نداره.

- حالا حتماً که نبايد از نزديک ببينمش. عکسي چيزي ازش نداري؟

داريوش چند لحظه اي به فکر فرو رفت و سپس گفت:

- واسه چي مي خواي ببينيش؟

- خب کنجکاو شدم اين محبوب تو رو ببينم.

- خيلي خب پس پاشو.

به دنبال اين حرف خودش بلند شد.

با تعجب فنجون چايي ام رو روي ميز گذاشتم و گفتم:

- کجا؟

- مگه نمي خواي رزاي منو ببيني؟

- چرا مي خوام ببينمش.

- پس پاشو حاضر شو بريم.

ديگه چيزي نپرسيدم و سريع لباسامو پوشيدم. داريوش ماشين رو از توي پارکينگ درآورد و به سمت خونه خودشون راه افتاد. وقتي جلوي در

خونه ايستاد و بوق زد با تعجب گفتم:

- داريوش! اينجا اومدي براي چي؟

داريوش فقط انگشت سبابه اش رو به نشانه سکوت روي دماغش گذاشت و چيزي نگفت. دربان در رو باز کرد و وارد شديم. داريوش ماشين

رو پارک کرد و سريع به سمت ورودي زير زمين راه افتاد. منم مثل بره اي مطيع دنبالش راه افتادم. اينقدر تند تند مي رفت که من دنبالش مي

دويدم. در زير زمين رو باز کرد و گفت:

- ببين مريم هيچ کس تا حالا اينجا نيومده. حتي آرمين هم تا به حال پا به اين زير زمين نگذاشته. از تو مي خوام هر چي ديدي پيش خودمون

بمونه خب؟

من که کنجکاو بودم هر چه زودتر اونجا رو ببينم گفتم:

- باشه.

در رو باز کرد و با هم وارد شديم. قبل از هر چيز بوي خوش عطري به مشامم رسيد. با لذت بو کشيدم و گفتم:

- واي داريوش چه بوي خوبي!

بدون توضيح اضافه گفت:

- عطرشه!

- عطر چي؟

- عطر رزا.

با تعجب گفتم:

- مگه رزا تا حالا اومده اينجا که بوي عطرش مونده؟

- من همه جاهايي که يادي از اون داره رو با عطرش پر مي کنم که لااقل بوشو حس کنم.

بغض گلوم رو فشار داد، ولي چيزي نگفتم. وقتي چراغ رو روشن کرد از اون همه نور که يهو همه جا پخش شد چشام درد گرفت و دستم رو

جلوي چشمام گرفتم، ولي وقتي چشمامو باز کردم چيزي ديدم که قدرت تکلم رو هم از من گرفت. تموم ديوارا پر بود از عکس دختري چشم سبز

تو ژستاي مختلف. اونقدر خوشگل بودي که به داريوش حق دادم ديوونه ات باشد. يکي يکي جلوي تابلوها وايميسادم و محو صورت زيبا و

ملوس تو مي شدم. آخرين تابلو، همين تابلوي دونفره تون بود. با ديدنش رنگم پريد. نمي دونم چرا نمي تونستم داريوشو کنار کسي ديگه اونم

اينقدر عاشقانه و پاک باخته تحمل کنم. برام خيلي سخت بود! داريوش وقتي ديد از جلوي اين تابلو تکون نمي خورم کنارش ايستاد و در حالي که

به آرومي روي اون دست مي کشيد گفت:

- مريم ... اون شب رزا فوق العاده شده بود. اينقدر زيبا که به چشمام براي تماشاي چنين تنديسي حسادت

مي کردم. وقتي رفتم خبرش کنم که بياد توي جمع، يک لحظه حس کردم جونم از تنم داره بيرون مي ره و من دارم مي ميرم. داشتم براش مي

مردم. براي اون همه زيبايي و غرورش توي اون لباس مشکي رنگ ... واقعاً نمي تونم بيشتر از اين توضيح بدم. چون رزا اون شب قابل

وصف نبود. وقتي با آرمين هم رقص شد، وقتي ديدم تحمل اينکه دست کسي بهش بخوره رو ندارم و برام از جون دادن سخت تره از هميشه

عاجز تر به دست و پاش افتادم ... هيچ هم ناراحت نشدم که غرورم رو زير پاش انداختم ... اون لايق پرستش من بود! رزا بت من بود! رزا همه

زندگي من بود ... اونشب از ته دل ستايشش کردم ... فقط خدا مي دونه اون شب به من چي گذشت! اميدوارم خدا سر هيچ بنده ايش نياره.

همه اين حرفها رو در حالي مي زد که دستش رو به نرمي روي نقاشي تو مي کشيد. انگار که واقعاً تو جلوش بودي و مثل يک تنديس نوازشت

مي کرد. وقتي حرف هاش به اينجا رسيد ديگه نتونست ادامه بده. سرشو گذاشت روي زانوش و سکوت کرد. ديدن عذابي که مي کشيد برايم

خيلي سخت بود. جلوي پاش نشستم و سرش رو توي بغلم کشيدم، ولي اون به سرعت خودشو از من جدا کرد و گفت:

- خواهش مي کنم مريم ديگه اينکارو نکن. دفعات قبل هم ازت خواهش کردم!

- داريوش چرا فراموشش نمي کني؟

- فراموشش کنم؟ چطور امکان داره کسي رو که با گوشت و پوست و استخونت عجين شده رو فراموش کني؟ نه امکان نداره! رزا با منه، توي

وجود منه، تا وقتي که بميرم.

- داريوش اون بالاخره يه روز ازدواج مي کنه!

داريوش انگار از شنيدن اين واژه هم، رنج مي کشيد، سرش رو محکم توي دستاش فشار داد و گفت:

- مي دونم مي دونم.

دلم رو به دريا زدم و گفتم:

- پس با من باش.

يهو سرشو بالا گرفت، با خشم توي چشمام خيره شد و گفت:

- تو ... تو مگه نگفتي ديگه به چشم شوهر به من نگاه نمي کني؟ هان مگه نگفتي؟ ببينم اينم يه ترفند از طرف بابا بوده؟

گند زدم! سريع سعي کردم جمعش کنم و گفتم:

- نه نه داريوش باور کن هيچ نقشه اي تو کار نيست. من فقط مي گم خودتو فداي اون نکن، تو هم زندگيتو بکن.

- مريم يه چيزي مي خواستم بهت بگم. البته خيلي وقت بود مي خواستم بگم، ولي گفتنش سخت بود برام ...

زنگاي خطر برام به صدا در اومدن، اما همين که بحث رو عوض کرد خودش برام کلي بود! پس گفتم:

- بگو مي شنوم.

چند لحظه خيره نگام کرد، بعدش بدون مقدمه گفت:

- ازت مي خوام فقط دوسال مثل خواهر با من زندگي کني.

گيج شدم ... منظورش رو نفهميدم و پرسيدم:

- دوسال؟ بعدش چي؟ زن و شوهر مي شيم؟

کوبنده گفت:

- نه بعد از دو سال طلاقت مي دم تا بري پي زندگيت. من که به درد تو نمي خورم.

نفسم بند اومد و گفتم:

- چي مي گي؟! داريوش!

از جا بلند شد، پشت به من و رو به تابلوي دوتاييتون ايستاد و گفت:

- همين که شنيدي. مريم من همه فکر و ذکرم رزاس. تو که نباشي خيلي راحت تر مي تونم توي خاطراتم غرق بشم و حداقل توي رويا آزاد

باشم، ولي وقتي تو باشي من همه اش عذاب وجدان دارم. انگار يه چيزي مثل خوره وجودم رو مي خوره.

با عجز ناليدم:

- نه ... نهداريوش من طلاق نمي گيرم! من تو رو دوست دارم. بعدش هم نمي خوام دشمن به شاد بشم!

چرخيد به طرفم و گفت:

- مريم اذيتم نکن. به خدا من به اندازه کافي خورد هستم، تو ديگه بدترم نکن.

رفتم جلو، کنارش ايستادم و تند تند گفتم:

- خب بذار فقط شناسنامه اي زنت باشم و کنار هم باشيم، ولي کاري به کار من نداشته باش. مثل همين چند وقته. براي منم مهم نيست که تو به

کسي ديگه فکر کني. يعني مهم هست، ولي خب ...

- نه مريم. نه! من مي خوام آزاد باشم و مي خوام تو رو هم آزاد کنم.

داريوش تصميم خودش رو گرفته بود و من نمي تونستم کاري بکنم. تا همين حدش هم کلي عذاب وجدان بابت پريشوني داريوش داشتم. اگه من

نبودم شايد عمو براي ازدواج اون اينقدر سخت نمي گرفت و اون به

خواسته اش مي رسيد. با بغض گفتم:

- خيلي خب قبوله.

لبخند تلخي زد گفت:

- ازت ممنونم!

داشت جونم در مي رفت اما نمي خواستم بشکنم! بايد روي پا مي ايستادم، بغض خفه کننده ام باعث شده بود صدام بم بشه، گفتم:

- بعدش مي خواي چي کار کني؟

- وقتي از هم جدا بشيم حداقلش اينه که بابا ديگه گير نمي ده ازدواج کنم و مي تونم تا آخر عمر مجرد بمونم. ولي من يه تصميم بزرگ تر دارم.

مي خوام دوباره شانسمو براي با رزا بودن امتحان مي کنم.

بغضم رو فرو دادم و گفتم:

- اميدوارم خوشبخت بشي.

- ممنونم ... مريم ... تو خيلي خوبي و با اينهمه خوبي حقت اين نبود که ... مي دونم عمرت داره توي خونه من تباه مي شه و از اين بابت خيلي

شرمنده ام. ولي باور کن در مورد تو من مقصر نيستم. مقصر بابائه. اون بود که با يه اصرار بيهوده باعث نابود شدن زندگي جفتمون شد.

نمي خواستم عذاب وجدان بابت من هم دردي به درداش اضافه کنه. از اين رو با لبخندي زورکي گفتم:

- مهم نيست. من هنوز خيلي وقت دارم.

داريوش خيلي خوشحال بود از اينکه پيشنهادشو پذيرفتم، ولي من تا دو روز توي تب سوختم. واقعاً جدا شدن از داريوش برام سخت بود و من

توانش رو نداشتم، ولي بايد خودم رو آماده مي کردم. بايد خودم رو به خاطر اون ناديده مي گرفتم. بعد از اون من و داريوش با هم مشکلي

نداشتيم. به جز وقتايي که دلتنگي بدجوري بهش فشار وارد مي کرد. اون وقتها به من پيله مي کرد و با حرفاش عذابم مي داد. مي گفت که من

مسبب بدبختي هاش هستم و هميشه حس مي کرد که توسط من و عمو زير نظره. هر چي قسم مي خوردم و اشک مي ريختم هم

فايده اي نداشت و اون حرف خودشو مي زد. به جز اون زمان ها بقيه اوقات با هم مشکلي نداشتيم و داريوش واقعاً برادرانه به من محبت مي

کرد. همه چيز همينطور پيش مي رفت تا اينکه با ازدواج تو قضيه صد و هشتاد درجه تغييير کرد.

مريم چند لحظه اي سکوت کرد و با سکوت به در و ديوار خيره شد. سپس آه بلندي کشيد و گفت:

- هنوزم وقتي ياد اون روزا مي افتم حالم بد مي شه ... دو روز قبل از مراسمت آرمين به داريوش خبر داد. البته خودش از خيلي وقت قبل

خبردار شده بود، ولي براي اينکه داريوش کمتر عذاب بکشه خيلي ديرتر به اون خبر داد. هيچ وقت يادم نمي ره ... سپيده تهران بود. آرمين تنها

اومد خونه ما. دايوش هم تازه از سر کار برگشته بود و يه کم سرحال تر از شباي قبل به نظر مي رسيد. آرمين ولي رنگش پريده بود و من حس

کردم وقتي حرف مي زنه صداش هم لرزش محسوسي داره. همون لحظه دلم به شور افتاد و توي سالن نشيمن طوري نشستم که هم بتونم

ببينمشون و هم حرفاشون رو بشنوم. داريوش که از ظاهر آرمين نگران شده بود، با صدايي بم شده پرسيد:

- آرمين طوري شده؟

آرمين هول شد و با تته پته گفت:

- نه... نه مگه بايد طوري شده باشه؟

- پس چرا اينقدر پريشوني؟

آرمين من من کنون گفت:

- داريوش راستش ...

زنگاي خطر براي داريوش به صدا در اومد. ليوان چايي که دستش بود سر خورد و روي زمين افتاد و شکست. آرمين خواست به اون بهونه از

حرف اصلي طفره بره. براي همين خم شد روي زمين و گفت:

- اِاِ ببين چي کار کردي! مواظب باش دست و پات نبره.

داريوش بي توجه به حرفاي آرمين، خم شد اونو نشوند سر جاش و با نگراني و کمي ترس گفت:

- آرمين بگو.

آرمين بيچاره سرش رو زير انداخت. واقعاً نمي دونست بايد حرفشو چطوري بگه! توي سکوت به پايين خيره شد. داريوش با کلافگي به بازوش

چنگ انداخت و گفت:

- دِ حرف بزن لعنتي! بگو چي شده؟

- داريوش رزا ...

همين يه کلمه کافي بود که داريوش رو به مرز نيستي بکشونه! با شنيدن اسمت دستاش شل شد و روي مبل افتاد. ديگه حتي قادر به حرف زدن

هم نبود. فقط به زحمت گفت:

- رزاي من چي؟

آرمين بغض کرد و به زور گفت:

- رزا ديگه رزاي تو نيست... اون دو شب ديگه ... عروس باربد مي شه.

يه دفعه داريوش انگار جنون گرفته باشه از جا بلند شد و با سرعت به طرف اتاقش دويد. آرمين بي حرف چند لحظه اي سر جاش نشست. ولي

بعدش طاقت نياورد از جا بلند شد و پشت در اتاق داريوش رفت. منم که داشتم از نگراني پس مي افتادم، تند تند دنبالش رفتم.

آرمين ضربه اي به در زد و بدون اينکه منتظر جوابي بشه گفت:

- داريوش مي دونم که بهت قول داديم نذاريم ازدواج کنه، ولي باور کن هر کاري از دستمون بر مي يومد انجام داديم. حتي رضا تا مدتها باهاش

قهر بود و کم کم با حرفاي ما آروم گرفت. داريوش رزا خودش خواست. انتخاب خودشو کرده بود و ما کاري از دستمون بر نمي يومد.

صداي عربده داريوش بلند شد:

- لعنتي اون فقط بيست سالشه!

آرمين آهي کشيد و گفت:

- حق با توئه ... ولي ... اون چشماشو روي همه چي بسته. به نظر من که داره از حرص تو اينکارو مي کنه. فهميده که تو ازدواج کردي.

هنوز حرف کامل از دهن آرمين خارج نشده بود که صداي شکستن اشيا داخل اتاق بلند شد. داريوش همينطور که فرياد مي کشيد تموم وسايل

اتاق رو در هم کوبيد. اشک از چشماي من و آرمين جاري بود. داريوش اينقدر وسايل رو شکست تا اينکه بالاخره آروم گرفت، شايدم ديگه

چيزي براي شکستن توي اتاقش نبود. آرمين که ديگه طاقت موندن نداشت از جا بلند شد و به سمت در رفت. قبل از اينکه بيرون بره به طرف

من برگشت و گفت:

- تو دختر خيلي صبوري هستي ... ازت مي خوام باهاش مدارا کني تا اين روزاي سخت رو پشت سر بذاره. بذار خودشو تخليه کنه. من بلافاصله

بعد از عروسي بر مي گردم و مي يام سراغش. تا اون موقع به تو مي سپارمش.

بعد از اين حرف آروم خداحافظي کرد و رفت. بعد از رفتن اون پشت در اتاق داريوش نشستم. دلم خيلي براش

مي سوخت. مطمئناً خيلي زجر مي کشيد، ولي تصميم گرفتم تنهاش بذارم. به خصوص که مي دونستم اگه توي اين لحظات من جلوي چشمش

باشم بيشتر عصباني مي شه و همه چيزو به گردن من مي اندازه. يه کم ديگه اونجا نشستم و وقتي صدايي نيومد خيالم راحت شد که فعلاً

آرومه. زير لب زمزمه کردم:

- خدايا بهش صبر بده.

سپس در حالي که توي دلم دعا مي کردم همه چيز به خوبي و خوشي تموم بشه و فکر تو از ذهن داريوش بيرون بره به اتاقم رفتم. بميرم

واسش! تازه داشت نقشه مي کشيد براي اينکه دوباره به دستت بياره! همه نقشه هاش نقش بر آب شد ... روز بعد داريوش اصلاً از اتاق خارج

نشد و حتي لب به غذا نزد. هر از گاهي که براي رفع نگراني جلوي در اتاقش مي رفتم صداي زمزمه عاشقونه اش رو با تو مي شنيدم. البته

چون صداش باروني بود متوجه نمي شدم که چي مي گه فقط هر از گاهي اسم تو رو ميون حرفاش مي شنيدم. اون روز هم گذشت و روز دوم

رسيد. همون روزي که قرار بود شبش تو عروس بشي. يادآوري اون شب هنوزم برام سخته! ... داريوش هنوزم از اتاقش خارج نشده بود و

التماساي منم توي اون اثري نداشت. ساعت حدود نه بود که از التماس خسته شدم و خودمو روي کاناپه پذيرايي ولو کردم. دراز کشيده بودم و

به تو فکر مي کردم. مطمئن بودم که امشب مثل ستاره اي ميون جمع

مي درخشي. مي دونستم از خوشگلي چشم همه رو خيره کردي. حسابي توي فکر فرو رفته بودم و نفهميدم کي خوابم برد که يهو با صداي بلندي

از خواب پريدم. صدا از اتاق داريوش مي يومد. ساعت يک شب بود. سريع خودمو پشت در اتاق رسوندم. صداي برخورد چيزي محکم با ديوار

مي يومد و به دنبال اون صداي فرياد داريوش که مي گفت:

- نه... تو رو خدا نه! دست به رزاي من نزن کثافت ... رزا نذار بهت نزديک بشه ... نه نذار نذار.

مي فهميدم که با مشت محکم به ديوار مي کوبه و فرياد مي کشه. چنان نعره مي زد که همسايه ها در خونه اومدن. با گريه مي خواستم در رو

باز کنه، ولي گوش نمي کرد. نمي دونستم دست تنها چي کار کنم! يکي از مرداي همسايه با لگد محکمي در رو شکست. وقتي وارد اتاق شدم

نزديک بود غش کنم. صورت داريوش پر از خون بود!! فکر کنم علاوه بر دستش سرش رو هم به ديوار کوبيده بود. مشخص بود که حالش بده

ولي بازم نعره مي زد و خودشو به در و ديوار مي کوبيد. وقتي ديد ما وارد اتاق شديم به سمت پنجره اتاق دويد و با مشت محکم به شيشه کوبيد.

شيشه خورد شد و توي دستاي داريوش فرو رفت. حالا علاوه بر سرش دستش هم زخمي شده بود. قبل از اينکه بتونه از پنجره پايين بپره، با

کمک دو تا از مرداي همسايه به زور نگهش داشتيم و به بيمارستان رسونديمش. حتي اونجا هم فرياد مي کشيد و از باربد مي خواست که به تو

دست نزنه. پرستار بخش مجبور شد داروي خواب آور قوي به اون تزريق کنه تا خوابش ببره و اينقدر نعره نکشه. داشت از زور غيرت مي

مرد!!! از عمد به عمو خبر ندادم. چون به هيچ وجه نمي خواستم داريوش بازم توي دردسر بيفته يا بخواد حرفاي نيش دار و پر از تهديد عمو رو

بشنوه. تا صبح بالاي سرش بيدار موندم و اشک ريختم. سرش هفده تا بخيه خورده و پانسمان شده بود. دستش هم نه تا بخيه خورد. صبح که از

خواب بيدار شد ديگه داريوش اون داريوشي نبود که من مي شناختم. اخماش تو هم فرو رفته بود. فقط يه جمله گفت:

- من مي خوام برم. بگو مرخصم کنن.

- ولي آخه داريوش جان!

با خشم غريد:

- همين که گفتم! دکترو صدا کن خودم باهاش حرف مي زنم.

- نه نه لازم نيست. خودم مي گم. تو فقط يه کم منتظر بمون.

دکترش معتقد بود که داريوش حداقل بايد سه روز توي بيمارستان بمونه، ولي خودش نمي خواست و اصرار داشت هرچه زودتر از بيمارستان

مرخص بشه. دکتر هم به اجبار حکم مرخصيشو با مسئوليت خودش امضا کرد. داريوش بي توجه به من از بيمارستان خارج شد و هرچي

دنبالش دويدم اجازه نداد همراهيش کنم. خيلي نگرانش بودم و نمي تونستم همينطور به امان خدا رهاش کنم. علاوه بر سر و دست زخميش تبش

هم به شدت بالا بود. به ناچار تعقيبش کردم و سايه به سايه همراهش رفتم. داريوش اول رفت خونه و ماشينش رو برداشت. با اون وضعش،

خودش پشت فرمون نشست و حرکت کرد. جلوي يکي از هتلاي معروف ايستاد و داخل شد جلوي در هتل ايستاده بودم و نمي دونستم چي کار بايد

بکنم. چند لحظه بعد از هتل بيرون اومد و سوار ماشينش شد. رفت طرف بيشه ناژوان يا همون ناژنون خودمون و جايي دور افتاده کنار

رودخانه ايستاد. لحظاتي طولاني کنار آب ايستاده بود و خيره به اون نگاه مي کرد. کمي که آروم تر شد سوار ماشينش شد و به سمت خونه

برگشت. منم سريع زودتر از اون خودم رو به خونه رسوندم. داريوش با اينکه متوجه شده بود تموم مدت تعقيبش مي کردم اصلاً به روي خودش

نياورد. به اتاقش رفت و در رو بست. خيلي نگران بودم که بلايي سر خودش بياره! اون ديگه مطمئن بود که تو عروس باربد شدي و مي ترسيدم

با اون تصورات عذاب آورش بزنه بلايي سر خودش بياره. براي همينم تموم طول شب رو پشت در اتاقش نشستم، صداي گريه هاش رو مي

شنيدم و همين بهم نشون مي داد که خوبه! تا صبح اون اشک ريخت و من پا به پاش با گريه براش دعا کردم. روز بعد صبح خيلي زود آرمين به

خونه مون اومد و من همه چيز رو براش گفتم. آرمين هم با کلافگي دستي به سر و صورتش کشيد و گفت:

- حالا چطوره؟

- خوبه يعني اگه بشه به اين وضعيت داريوش گفت خوب! عروسي چه خبر؟

- نمي دونم چي بگم. تو که همه چيزو در مورد رزا مي دوني. آره؟

- آره مي دونم. داريوش واسم گفته.

- رزا و باربد به نظر مي ياد خيلي همديگه رو دوست داشته باشن، رزا ديگه همه چيو فراموش کرده و مي خواد با باربد خوشبختي رو لمس

کنه.

- اميدوارم خوشبخت بشه.

- منم اميدوارم. خب ببينم مي تونم داريوش رو ببينم؟

- فکر نکنم درو روت باز کنه. چون منم چند بار رفتم، ولي محل نذاشت.

- بذار منم شانس خودمو امتحان کنم.

به دنبال اين حرف بلند شد و جلوي در اتاق داريوش ايستاد، ولي همونطور که حدس مي زدم داريوش هيچ عکس العملي نشون نداد و در رو هم

باز نکرد. آرمين نااميد برگشت و گفت:

- من بايد برم. کلي کار دارم، ولي تو رو خدا مريم خانم حواستون به اين باشه. نزنه بلا ملايي سر خودش بياره ها!

- حواسم بهش هست ... فکر نکنم ديگه چنين خيالي داشته باشه.

- چقدر دوست داشتم پريشب رو کنارش باشم! گفتم چقدر دلم شور مي زنه، به خدا همين که مراسم پاتختي تموم شد با وجود دلخوري سپيده راه

افتادم و اومدم. چند ساعت پيش رسيدم اصفهان. رفتم خونه دوش گرفتم و منتظر شدم تا شما هم بيدار بشين. بعد سريع خودمو رسوندم اينجا.

- داريوش بايد قدر دوستي مثل شما رو بدونه.

- نظر لطفتونه. ديگه سفارش نمي کنم مواظبش باشين.

- حتماً!

- فعلاً خداحافظ.

- خداحافظ.

آرمين رفت و منم مشغول انجام کاراي روزمره ام شدم. ظهر هر کاري کردم داريوش لب به غذا نزد. عصر بود که شال و کلاه کرده از اتاق زد

بيرون. سريع پريدم جلوشو گفتم:

- کجا؟

با خشونت گفت:

- به تو مربوط نمي شه.

- چرا به منم مربوط مي شه. تو شوهر مني و من حق دارم بدونم داري کجا مي ري؟ اونم با اين وضعيت سر و دستت.

داريوش بي طاقت و عصبي داد کشيد:

- من شوهر تو نيستم... اينو بکن تو گوشت! حالا هم برو گمشو اونور مي خوام برم بيرون.

با وجود تندي اون من صلاح نمي دونستم که اجازه بدم تنها بره بيرون.

به خاطر همين با سماجت گفتم:

- خيلي خب منم باهات مي يام.

- غلط مي کني.

با التماس گفتم:

- داريوش خواهش مي کنم بذار منم باهات بيام.

انگار ترسو توي چشمام خوند. حتماً فهميده بود از اين مي ترسم که بلايي سر خودش بياره. براي همين گفت:

- خودت خواستي که بياي ... من توي ماشين منتظرم.

سريع پريدم توي اتاقم و لباسامو پوشيدم. از اين مي ترسيدم که داريوش منو به دنبال نخود سياه فرستاده باشه و رفته باشه. براي همين با

عجله بيرون پريدم و روسريمو همينطور که از در بيرون مي رفتم، سرم کردم. داريوش همينطور که سرشو روي فرمون گذاشته بود به فکر

فرو رفته بود. پليور مشکي رنگي پوشيده بود که

فوق العاده خواستنيش کرده بود. همين که سوار شدم پاشو روي پدال گاز فشار داد. عرق روي پيشوني خوش تراشش سر مي خورد. دستمو

جلو بردم و روي دستش که روي دنده بود قرار دادم. داغ داغ بود! داريوش به شدت دستم رو پس زد. گفتم:

- داريوش هوا خيلي سرده! تو هم تب داري عزيز من. حالا کارت اينقدر واجبه که بايد امشب انجامش بدي؟

داريوش هيچي نگفت و سرعتش رو بيشتر کرد. يکي يکي خيابون هاي اصفهان رو طي مي کرد و من

نمي دونستم قصدش از اين کار چيه؟ وقتي خوب چرخيديم حدود ساعت هشت شب، به سمت سي و سه پل رفت. نزديک سي و سه پل که رسيديم

ماشينش رو کنار پارک، پارک کرد و زمزمه وار گفت:

- تو نيا پايين.

به حرفش گوش نکردم و از ماشين خارج شدم. اينقدر حالش بد بود که تو راه رفتن تعادل نداشت. با وجود مخالفتاش زير بازوشو گرفتم و

کمکش کردم. از پله هاي پل بالا رفتيم و تا وسط پل بردمش. باورت نمي شه رزا که چطور به همه جا نگاه مي کرد و حتي دست مي کشيد! اون

شب براي اولين بار باهاش دعوام شد و با قهر ازش فاصله گرفتم، ولي دلم نيومد برم توي ماشين. چون مي ترسيدم خداي نکرده به سرش بزنه

و خودش رو پرت کنه پايين. يه گوشه اي مخفي شدم و زير نظرش گرفتم. ديدم خانمي جوون و خوش لباس بهش نزديک شد. يه لحظه ترسيدم و

خواستم پيشش برم، ولي با کمي دقت متوجه شدم اون زن تويي! هم تعجب کرده بودم هم گريه ام گرفته بود. فکر مي کردم شما دو نفر باهم قرار

داشتين. زندگيم و داريوش رو از دست رفته مي ديدم. بعد از چند لحظه گوش تيز کردم که ببينم شما به هم چي مي گين. از حرفايي که به هم مي

زدين خيالم راحت شد که قرار قبلي تو کار نبوده. تو همراه شوهرت براي ماه عسل اومده بودي. همه اش از اين مي ترسيدم که داريوش نتونه

جلوي خودشو بگيره و حرفي بزنه که باعث بشه زندگي هر دونفرتون خراب بشه، ولي داريوش خودش رو نگه داشت و چيزي نگفت. وقتي تو

رفتي داريوش تقريباً مي شه گفت روي پل ولو شد. توي اون سرما روي زميناي خيس نشسته بود. چند لحظه بعد هم دراز کشيد. دلم براش

سوخت. آروم بهش نزديک شدم و گفتم:

- تبريک مي گم داريوش جان.

جوابي نداد و طبق معمول سکوت کرد. کنارش روي زمين نشستم و گفتم:

- داريوش من ... تو رو خدا اينقدر خودتو اذيت نکن. تو اگه خودتو زجر بدي و شکنجه کني هيچ چيزي عوض

نمي شه. داريوش ...

بازم سکوت کرد.

- امشب چرا اينقدر اصرار داشتي بيرون بياي؟ واسه چي اونقدر تو خيابون دور زدي؟ بعدش هم اومدي اينجا ، نکنه آرمين بهت گفته بود رزا

اينا مي يان اينجا؟

بالاخره به حرف اومد و گفت:

- نه.

- پس چرا؟

- امشب سالگرد يکي از بهترين شبهاي من بود.

- چه شبي؟

- برات تعريف کردم ... همون روزي که رزا اومد اصفهان و من اصفهان رو بهش نشون دادم. دقيقاً توي چنين شبي آوردمش روي همين پل.

- رزا هم به خاطر همين اومده بود اينجا؟

- فکر نمي کنم رزا يادش مونده باشه.

ديگه چيزي نگفتم. نمي خواستم با حرفام بيشتر اذيتش کنم.

شايد يه ساعتي همونطور اونجا مونديم تا اينکه من خسته شدم و گفتم:

- داريوش جان بهتره برگرديم خونه. هوا داره سردتر مي شه.

- تو برو ... با من چي کار داري ؟؟!!

- داريوش خواهش مي کنم لجبازي نکن. تو تب داري. به خدا حالت بدتر ميشه و چند هفته مي افتي توي رخت خواب!

داريوش بر خلاف تصورم از جا بلند شد. کش و قوسي به بدنش داد و گفت:

- تو هم ديديش؟

- آره ديدمش.

- حالا متوجه شدي من عاشق کي شدم؟

- آره حق داري. خيلي نازه!

پوزخندي زد و گفت:

- مي تونم قسم بخورم که رزا اگه خوشگل هم نبود من عاشقش مي شدم. حالا بيشتر از چهره اش درونش واسم قشنگ و دوست داشتنيه.

کودک درونش که هميشه زنده اس منو شيفته مي کنه.

- از يه عاشق مثل تو غير از اين نمي شه انتظار داشت.

ايستاد و گفت:

- من امشب و فردا شب نمي يام خونه. مي رم هتل.

باز بهم شوک وارد کرد، با تعجب گفتم:

- هتل؟! براي چي؟ مگه ما خونه نداريم؟

- مريم به من گير نده. مي خوام اين سه شبو همون جايي بخوابم که رزا دو سال پيش اونجا مي خوابيد. تو هم منو دم هتل پياده کن و برو.

خواهش مي کنم اين دو روز کاري به کار من نداشته باش. نترس بلايي سر خودم

نمي يارم.

- داريوش حالت خوبه؟!!!

- آره خوبم. همين که ديدمش واسم کافيه. مي دونم که ديگه رزاي من خانم کسي ديگه اس، ولي خب هنوز هم با ديدنش همه وجودم اسمشو

فرياد مي کشه.

لجم گرفت! با حرص گفتم:

- ديگه داره حسوديم مي شه.

داريوش ديگه ادامه نداد و به آرومي در حالي که توي راه رفتن کمکش مي کردم به سمت ماشينش رفتيم. نگذاشتم رانندگي کنه و خودم پشت

فرمون نشستم. جلوي در هتل ايستادم و تو پياده شدن کمکش کردم. وارد شديم و کليد اتاق رو گرفتيم. اونجا بود که فهميدم داريوش ديروز با

پول فراووني که داده از مسئول هتل خواسته تا اتاق تو رو براش خالي و آماده کنن و امشب تحويلش بدن. به تو حسادت مي کردم. به زور

همراهش وارد اتاقش شدم و خواستم اجازه بده چند ساعتي پيشش بمونم. به زور اونو به حموم فرستادم تا زير دوش آب گرم سرما رو از

وجودش دور کنه. وقتي از حمام بيرون اومد تازه عطسه هاش شروع شد و بعد از اون هم تبش دوباره بالا رفت. اون دو روز که توي هتل بود

توي تب سوخت و هذيون گفت و من بالاي سرش بودم. ديگه نتونستم تنهاش بذارم و به خونه برم. خودش هم اونقدر حالش بد بود که نمي

تونست مخالفتي بکنه. بعد از اون سه روز با هتل تسويه کرديم و به خونه برگشتيم. آرمين و سپيده هم به خونه اومدن و بهش سر زدن. وقتي

حالش خوب شد دوباره زندگي عادي رو از سر گرفت، ولي ديگه هرگز حتي يه لبخند کوچيک هم روي لباش نديدم. توي عروسي آرمين و سپيده

تا جايي که تونست خودشو از ديد تو مخفي کرد و نذاشت چشم تو چشم بشيد. به خصوص که باربد لحظه اي از کنار تو تکون نمي خورد و همين

بيشتر داريوش رو زجر مي داد. اون که طاقت ديدن تو رو همراه کس ديگه اي نداشت مدام فرار مي کرد و تو جمع نمي موند. منم مدام دنبالش

بودم و براي همين تو اون شبم منو نديدي. بعد از ازدواج سپيده و آرمين، همه چيز تقريباً خوب پيش مي رفت و منم عادي زندگي مي کردم و به

کسي نمي گفتم که با داريوش چقدر مشکل دارم. دو سال وقت من تموم شده بود، ولي از داريوش خواستم يه کم ديگه هم به من فرصت بده.

واقعاً دلم نمي اومد کامل از زندگيش خارج بشم و مي خواستم توي اون مدت خودمو کم کم آماده کنم. داريوش هم مخالفتي نکرد. انگار اونم به

زندگي دو نفرمون عادت کرده بود و منو همونطوري به عنوان شريک تنهايي هاش قبول کرده بود. داريوش شبا توي اتاق خوابمون مي خوابيد

و ديگه جاشو جدا نمي کرد، ولي با فاصله زياد از من دراز مي کشيد و مراقب بود که هيچ تماسي با من نداشته باشه. واقعاً در تعجب بودم که

پسري به سن و سال اون چطور مي تونه جلوي غريزه شو بگيره! ولي داريوش مي تونست و حتي يه بار هم به من نزديک نشد! تا اينکه اون

اتفاق افتاد ... اتفاقي که من و آرمين و سپيده توي حيرت و تعجب محض فرو رفتيم! اينقدر تعجب کرده بوديم که نمي تونستيم حتي حرف بزنيم.

دورادور داريوش توسط سپيده و آرمين از زندگي تو خبر داشت. اينقدر از جزئيات رو مي دونست که شايد باورت نشه! حتي مي دونست که يه

بار باربد تولدت رو فراموش کرده و سر اين ماجرا چقدر حرص خورد! داريوش هر شبِ تولد تو که مي رسيد چنان ضيافتي مي داد که من تعجب

مي کردم!

به کسي نمي گفت مهموني که گرفته چه مناسبتي داره، ولي من، آرمين و سپيده به خوبي دليلش رو مي دونستيم. داريوش هر سال هديه اي

برات گرفته و پنهان کرده تا شايد يه روزي به دست تو برسونه. بگذريم ... اون از زندگي تو به خوبي خبر داشت، ولي مي دونست که از زندگيت

راضي هستي. براي همين اونم آرامش داشت. وقتي باردار شدي به جرئت مي گم بيشتر از هر کسي روي اين کره خاکي داريوش نگرانت بود.

تموم روزاي که نوبت دکتر داشتي رو مي دونست و سپيده رو وادار مي کرد بعدش بهت زنگ بزنه و از وضعيتت سوال کنه! با وجود همه

نگراني هاش يه آرامش عجيبي هم داشت ... رزا! چيزي که بهت مي گم يه کم قبولش سخته اما واقعيت داره. داريوش کل زندگي تو رو حس مي

کرد!!!

با تعجب گفتم:

- يعني چي؟!!!

آهي کشيد و گفت:

- الان برات مي گم ... اين قضيه رو ما از شبي فهميديم که تو از باربد سيلي خوردي ... حتما خودت يادته! اون شب زودتر از حد معمول

خوابيديم. شايد ساعت ده بود که براي خواب رفتيم، چون داريوش خيلي خسته بود و چشماشو به زور باز نگه داشته بود. همون لحظه که

سرشو روي بالش گذاشت خوابش برد، ولي درست راس ساعت دوازده از صداي فريادش از خواب پريدم. داريوش نشسته بود و عرق از سر و

روش مي ريخت. سر جام نشستم و با نگراني گفتم:

- عزيزم چته؟ خواب ديدي؟

با پريشوني گفت:

- تلفن ... تلفن رو بده به من.

- مي خواي به کي زنگ بزني داريوش؟ آخه چي شده؟ خب به من بگو.

- تلفن رو بده فقط همين.

به ناچار از جا بلند شدم و تلفنو دستش دادم. داريوش چنان مي لرزيد که من مي ترسيدم اتفاقي براش بيفته. خوب مي دونستم که هر چي هست

به تو مربوط مي شه. چون داريوش فقط براي تو به اين حالت دچار

مي شد. با دستايي لرزون شماره خونه آرمين رو گرفت و چند لحظه بعد که گوشي رو جواب دادند گفت:

- آرمين، سپيده رو بردار بياين اينجا. همين الان!

- هيچي نپرس ... فقط هر چه سريع تر خودتو برسون اينجا.

بعد از اون گوشي رو قطع کرد و سرش رو روي زانوهاش گذاشت و هر دو دستش رو توي موهاش فرو کرد. براي دلداري دادن به اون هيچي

نمي تونستم بگم. چون اصلا نمي دونستم چرا اينجوري شده؟! نيم ساعت بعد آرمين و سپيده رسيدند. آرمين با ترس گفت:

- چي شده داريوش؟ چته؟

داريوش بي حرف گوشيو به سمت سپيده گرفت و گفت:

- زنگ بزن به رزا!

سپيده که کاملاً گيج شده بود گفت:

- هان؟

- سپيده تورو خدا بگير زنگ بزن به رزا.

- چي شده داريوش؟

- بگير زنگ بزن خودمم نمي دونم.

- خب وقتي خودت هم نمي دوني براي چي اينقدر اصرار داري که زنگ بزنم؟

- سپيده زنگ بزن خودت مي فهمي. تو رو خدا اذيتم نکن!

آرمين دستاي لرزون داريوش رو بين دستاش گرفت و گفت:

- داريوش جان بشين روي اين صندلي و درست بگو چت شده؟ ببينم اتفاقي افتاده که تو اينقدر نگراني؟

- خواب ديدم آرمين.

- چه خوابي؟

دندون قروچه اي کرد و گفت:

- با هم دعواشون شده بود ... توي خواب من اون عوضي رز منو زد.

آرمين با کلافگي دست توي موهاش فرو کرد و گفت:

- داريوش اين به خاطر اينه که زياد فکر مي کني. فکرات هم همه آشفته اس. باور کن باربد همچين پسري نيست! اون عاشق رزاست! باور کن

...

- خيلي خب اگه اينطوره زنگ بزن به رزا و خيال بي صاحب شده منو راحت کن.

- آخه ساعت داره يک مي شه! الان خوابن. درست نيست اين وقت شب. خب صبح زنگ مي زنيم.

سپيده دخالت کرد و گفت:

- نه ... همين الان مي زنم. نمي دونم چرا دل منم به شور افتاد.

- سپيده خوبيت نداره. به خدا باربد شک مي کنه.

- مگه مي خوام چي کار کنم؟ مي خوام حالشو بپرسم. فوقش مي گم خوابتو ديدم.

داريوش با نگاهي پر از قدرداني گوشي تلفنو به سمت سپيده گرفت. سپيده تند تند شماره ها رو پشت سر هم گرفت. بعد از چند بوق، تو گوشيو

برداشتي. تلفن روي آيفون بود. از صداي بغض آلود تو بند دل همه مون پاره شد. وقتي با اصرار سپيده تو شروع به تعريف کردن اتفاقي که

افتاده بود کردي، من از حيرت روي مبل ولو شدم. خود سپيده هم از خشم و تعجب رنگش سرخ شده بود و با کلافگي دکمه هاي مانتوشو مرتب

باز و بسته مي کرد. آرمين هم داريوشو فراموش کرده بود و مرتب زير لب مي گفت:

- واي خدايا!

بعد از چند دقيقه تازه ما متوجه داريوش شديم. به ديوار تکيه داده بود و رنگش چنان کبود شده بود که حس کردم داره خفه مي شه. آرمين

کنارش رفت و گفت:

- داريوش ... داريوش جان! تو رو خدا يه چيزي بگو. داد بکش تا آروم بشي. داريوش با خودت اينطوري نکن. داريوش خواهش مي کنم!

اينقدر خواهش کرد که يهو داريوش از جا کنده شد و فرياد کشيد:

- مي کشمش!

سپيده تلفنو قطع کرده بود و مات مونده بود به ما. من و آرمين سعي داشتيم داريوشو آروم کنيم، ولي اون

بي توجه به ما لباساشو عوض کرد و سوئيچ ماشينشو برداشت. سپيده تند تند داشت به داريوش مي گفت:

- بابا حالا که چيزي نشده. فقط يه سيلي بهش زده. الان هم رزا از خونه رفت بيرون. فرستادمش بره خونه دوستم. الان به دوستم هم خبر مي دم

که رزا رو چند روزي اونجا نگه داره تا باربد آدم بشه.

ولي داريوش گوشش بدهکار نبود و به سرعت به سمت ماشينش مي دويد. وقتي پشت فرمون نشست، آرمين هم در طرف ديگه رو باز کرد و

سپيده هم عقب نشست. منم ديدم بهتره همراهشون برم تا خودم مراقب داريوش باشم. براي همين درو باز کردم و کنار سپيده نشستم. داريوش

پاشو روي پدال گاز فشار داد و ماشين با صداي مهيبي از جا کنده شد. چنان با سرعت مي رفت که همه به صندلي چسبيده بوديم. آرمين سعي

داشت آرامش کنه، ولي گوشش بدهکار نبود. توي اتوبان پيچيد و به سمت تهران راه افتاد. آخر سر آرمين عصباني شد و با فرياد گفت:

- خيلي خب آقاي عاشق غيرتي يه لحظه بزن کنار تا لااقل آروم بشي و بعد دوباره راه بيفت. اين جوري به تهران نرسيده همه مون مي ميريم.

داريوش کمي از سرعتش کم کرد و سپس گفت:

- هر چي زودتر دستم به اون کثافت برسه بهتره.

آرمين کلافه باز داد کشيد:

- داريوش خفه شو و وايسا!

داريوش ماشينو کنار کشيد و بلندتر از آرمين داد زد:

- تو چرا منو درک نمي کني؟ من دارم خفه مي شم! تا وقتي اون کثافت رو نکشم راحت نمي شم. اون روي رزاي من دست بلند کرده! رزايي که

از گل لطيف تره رو زده، اون احمق...

آرمين سعي کرد ملايم تر برخورد کنه، دستاشو بالا آورد و گفت:

- خيلي خب باشه. تو الان عصباني هستي. باربد هم کار درستي نکرده، ولي ديگه مستحق مرگ نيست. تو اگه الان بري اونو بکشي چي بهت

مي دن؟ فعلاً رزا مهم تره. اونه که روحش آزرده شده. مي ريم اصفهان، ولي نه براي انتقام از باربد، براي دلداري رزا!

داريوش کوبيد روي فرمون و گفت:

- من عقلم کار نمي کنه. وقتي ياد خوابم مي افتم ... خداي من وقتي يادم مي ياد اون آشغال ...

به اينجا که رسيد ساکت شد و دوباره با مشت روي فرمون کوبيد.

آرمين گفت:

- بس کن داريوش! با اين حالي که تو داري خودت بيشتر نياز به دلداري داري تا رزا! بين زن و شوهر دعوا هميشه پيش مي ياد.

داريوش سرشو روي فرمان گذاشت و گفت:

- به خدا از تصورش هم مو به تنم سيخ مي شه.

آرمين دستشو سر شونه داريوش گذاشت و گفت:

- حالا که چيزي نشده، فقط يه سيلي بوده. از همونا که يه بار هم خودت بهش زدي.

داريوش مثل برق گرفته ها سرشو از روي فرمون برداشت و گفت:

- چي مي گي آرمين؟ من اون لحظه عاشق رزا بودم. اون سيلي رو از زور عشق زيادي که داشتم بهش زدم. بعدش هم هزار بار خودمو

سرزنش کردم که چرا همچين غلطي کردم! در ضمن اون روز رزا حامله نبود، بود؟ ولي حالا چي؟ زن من نبود، بود؟ به خدا يه مرد بايد خيلي

حيوون باشه که دست روي زنش، اونم زن حامله اش بلند کنه.

- من الان فقط مي تونم بگم حق با توئه. حالا هم بسه ديگه. شما پاشو برو بشين عقب خودم مي شينم پشت فرمون. حداقل خيالمون راحت باشه

که سالم مي رسيم تهران.

داريوش که همه انرژيش رو از دست داده بود، بي حرف پياده شد و به سمت در عقب اومد. سپيده پياده شد و جلو سر جاي آرمين نشست.

داريوش هم روي صندلي عقب ولو شد. همه سکوت کرده بوديم و ماشين پيش مي رفت. فقط هر از گاهي صداي آهسته داريوش بلند مي شد که

با خودش چيزي رو زمزمه مي کرد و بعد دوباره ماشين توي سکوت به پيش مي رفت. حدود ساعت هفت صبح بود که به تهران رسيديم. از

روي آدرسي که سپيده داد، جلوي در خونه اي ايستاديم. داريوش صاف نشست و پرسيد:

- اينجا کجاست؟

- اينجا خونه دوست منه. به رزا گفتم بيادش اينجا.

سپس در ماشين رو باز کرد و پياده شد. آرمين سرشو از شيشه بيرون برد و گفت:

- سپيد.

- بله؟

- مي خواي چي کار کني؟

- خب معلومه! مي خوام برم پيشش.

- ساعت هفته صبحه سپيده زشت نيست؟

- نه بابا زشت چيه؟ من با بيتا اين حرفا رو نداريم.

داريوش با اخمايي در هم گفت:

- سپيده ... ببرش دکتر، خوب؟

- واسه چي دکتر؟

- اول واسه خودش، بعد هم واسه بچه اش.

- هان باشه. مي برمش.

چشماي داريوش اينقدر بي قرار بود که سپيده دو دل شده بود بره يا بمونه. با صداي آرمين به خودش اومد و به سمت در رفت:

- سپيده برو ديگه. چرا وايسادي؟

سپيده زنگو زد و چند لحظه بعد در باز شد. به سمت ما دستي تکون داد و وارد شد. آرمين نفس عميقي کشيد و گفت:

- خب ... فکر کنم بهتره بريم يه هتلي چيزي.

داريوش با صدايي گرفته گفت:

- تو برو مريمو هم ببر من همين جا مي مونم.

آرمين نچي کرد و بعدش گفت:

- آخه پسر خوب معني نداره که تو اينجا بموني! اگه رزا بياد بيرون و ببينتت چي؟

- همين که گفتم! من نمي يام. ولي نيازي نيست شما بمونين.

- يعني تو مي خواي اين چند روز که سپيده پيش رزاس همينجور توي ماشين بشيني؟

- آره.

- زده به سرت؟

- آره.

آرمين با کلافگي نفسشو با صدا از دهن خارج کرد و گفت:

- خيلي خب باشه، قبول. فقط يه دقيقه بيا بريم يه هتل نزديک پيدا کنيم و براي مريم خانوم اتاق بگيريم چون منم پيش تو مي مونم.

مداخله کردم و گفتم:

- نه آقا آرمين اگه قرار باشه شما و داريوش اينجا بمونين منم مي مونم.

- ولي اينجوري خسته مي شين.

- مهم نيست.

- خيلي خب باشه مثل اينکه چاره اي نيست. پس همه اينجا مي مونيم.

در همون حال گوشي آرمين زنگ خورد. آرمين گوشي رو برداشت و گفت:

- جانم بگو ...

- ...

- خب چي شده؟ حالش چطوره؟

- ...

- سپيده عزيزم گريه نکن. حرف بزن بگو ببينم چي شده؟

- ...

لحظاتي طولاني آرمين توي سکوت فقط گوش مي کرد. داريوش با چشمايي خشمگين و پر از نگراني به اون خيره شده بود و منتظر بود تا هر

آن تماسو قطع کنه و بگه چي شده. وقتي مکالمه اش تموم شد گوشي رو پرت کرد روي صندلي خالي کنار دستش و سرشو روي فرمون

گذاشت. داريوش بي طاقت پرسيد:

- آرمين چي شده؟

آرمين که تازه متوجه حضور ما شده بود سرشو بالا آورد و گفت:

- چيزي نشده.

- به من دروغ نگو.

- داريوش باور کن چيزي نشده سپيده خيلي بزرگش مي کنه.

با صدايي که از خشم و ترس دورگه شده بود، گفت:

- بگو سپيده چي گفت.

- فقط گفت رزا خوابه و صورتش هم ورم کرده ... مثل اينکه ديشب آرامبخش خورده. همين.

داريوش ديگه چيزي نپرسيد و سرشو محکم بين دستاش گرفت. حدود ساعت دوازده بود که سپيده زنگ زد و گفت مي خواد تو رو به دکتر ببره و

از ما خواست ماشينو جايي پارک کنيم که تو متوجه نشي.

آرمين سريع ماشينو طرف ديگه کوچه و با فاصله پارک کرد. چند لحظه اي همون جا پشت فرمون نشست، ولي يهو پياده شد و در عقب رو باز

کرد و کنار داريوش نشست. داريوش لبخند تلخي زد و گفت:

- حدست درسته!

وقتي نگاه متعجب منو ديدن آرمين گفت:

- داريوش با ديدن رزا ممکنه نتونه جلوي خودش رو بگيره و بخواد بپره پايين، واسه همين اومدم عقب که جلوشو بگيرم.

حق با اون بود و داريوش توي عشق به جايي رسيده بود که ديگه کاراش از روي اراده نبود. چند لحظه بعد در باز شد و سپيده خارج شد. به

دنبال اون تو بيرون اومدي. فاصله اونقدر زياد نبود که نشه ورم و کبودي صورتتو تشخيص داد. با ديدن تو توي اون وضعيت آه از نهادم بر

اومد. آرمين هم سري به نشانه تاسف تکون داد و سرشو به صندلي جلويي تکيه داد. اينقدر شوکه شده بوديم که ديگه حواسمون به داريوش

نبود. ناگهان با صداي دو رگه شده او به خودمون اومديم:

- نه ... نه!

داريوش دستاش رو تا آرنج روي صورتش قرار داده بود و رنگش از زور خشم کبود شده بود. آرمين ناراحتي خودش رو فراموش کرد.

دستاي داريوش رو محکم توي دستاش گرفت و گفت:

- داريوش ... آروم باش ... رزا که چيزيش نبود. فقط صورتش کبود شده بود، همين. تو مثلاً مردي، بايد محکم تر از اين باشي. بهت که گفتم بين

همه زن و شوهرها ...

داريوش دستاش رو از دستاي آرمين خارج کرد و با صدايي که از زور خشم به شدت لرزش داشت گفت:

- بين همه زن و شوهرا؟ تو رزاي منو با بقيه مقايسه مي کني؟ رزاي من مثل بقيه اس؟ لياقت اون اين بود؟ دِ لعنتي حرف بزن بگو ببينم به

نظر تو لياقت فرشته من اين بود؟ لياقتش اين بود که بره زير دست يه نفهم بيشعور عوضي تا کتکش بزنه؟ رزاي من که آزارش به مورچه هم

نمي رسيد، بايد کتک بخوره؟

رگ گردن داريوش برجسته شده بود و من حس مي کردم هر آن منفجر مي شه. آرمين ديگه نتونست حرفي بزنه و بدون حرف از ماشين پياده

شد. منم سرمو به پشتي صندلي تکيه دادم و چشمامو بستم. صداي نفساي ملتهب داريوش رو مي شنيدم. داريوش از زور خشم حتي نمي تونست

درست نفس بکشه. بعد از دقايقي آرمين برگشت و دوباره کنار داريوش نشست. چند لحظه اي تو سکوت سپري شد تا اينکه آرمين سکوت رو

شکست و گفت:

- ببين داريوش جان با غصه خوردن و عصباني شدن ما که کاري درست نمي شه.

داريوش که هنوز خشمش فروکش نکرده بود مثل ديناميت منفجر شد و گفت:

- تو بگو بايد چه غلطي بکنم؟ بگو چي کار کنم تا همه زندگيم از زير دست اون جاني بياد بيرون؟

- داريوش داريوش ... چته اينقدر تند مي ري؟ بابا باربد اينقدر ها هم بد نيست. من ديدمش باهاش حرف زدم. يه خورده عصبي هست، ولي ديگه

اينجوري هم نيست که تو فکر مي کني.

داريوش پوزخندي زد و گفت:

- يه بار ديگه هم گفتم بازم مي گم. اون آشغال حتي لياقت نداره کفشاي رزاي منو واکس بزنه! چه برسه به اينکه ... لا اله الا الله.

- خيلي خب حق با توئه. ما همه مي گفتيم رزا لياقتش بيشتر از باربده، ولي اين چيزي بود که خودش خواست. حالا هم که نمي شه زرتي بهش

بگيم طلاق بگير. تو انگار زن ايراني رو نمي شناسي؟ تو که خوب مي دوني زن ايراني تا جايي که بتونه با بدترين اخلاقا سر مي کنه و جيکش

در نمي ياد. اون بيدي نيست که با اين بادا بلرزه.

- رزا رو با ديگران مقايسه نکن.

- مي شه بپرسم چه فرقي داره؟

- اون لطيفه، حساسه، از فرشته ها مهربون تر و فرشته تره. اون... اون...

- خيلي خب اينايي که مي گي درست، ولي آيا بقيه زنا اينجوري نيستن؟ داريوش، تنها فرقي که رزا با بقيه داره اينه که يه عاشق مجنون مثل تو

داره. رزا واسه تو تکه، واسه تو منحصر به فرده، ولي براي کسايي که به اون هم به چشم بقيه زن ها نگاه مي کنن هيچ فرقي با ديگران

نداره.

داريوش سرشو تکون داد و ديگه چيزي نگفت. تا وقتي که تو به همراه سپيده برگشتي، همه سکوت کرده بوديم و حتي کلمه اي حرف نمي زديم.

تاکسي زرد رنگي جلوي در خونه آجري ايستاد و شما دونفر پياده شدين. رزا زودتر وارد خونه شد و سپيده به طرف ما نگاه کرد و سرش رو به

نشونه اينکه همه چيز مرتبه تکون داد. آرمين سريع با گوشي او تماس گرفت و گفت:

- سلام سپيد جان چي شد؟

-...

بعد از چند لحظه سکوت، صورت آرمين به خنده باز شد و گفت:

- خوب خدا رو شکر. خيلي هواشو داشته باش.

- قربونت برم. خداحافظ.

بعد از قطع ارتباط با نگاهي به چشماي مشتاق داريوش گفت:

- حالش خوب خوبه. نه سرش چيزي شده و نه اتفاقي براي بچه اش افتاده. فقط صورتش حدود يک هفته طول

مي کشه تا خوب بشه.

داريوش لبخند تلخي زد و گفت:

- کاش من جاي اون بودم.

آرمين به شوخي گفت:

- يعني تو هم دوست داري حامله بشي بعد شوهرت بزنه توي گوشت؟

من خنده ام گرفت، ولي داريوش فقط پوزخند زد. ظهر ناهارو همون جا توي ماشين خورديم، ولي براي شام به اصرار آرمين به رستوراني که

در همون حوالي قرار داشت رفتيم. داريوش چند قاشق به زور فرو داد و ساز برگشتن زد. آرمين خنديد و گفت:

- بابا چه خبرته بذار غذا از گلومون بره پايين بعد.

- خب زود باش ديگه. چقدر آروم مي خوري؟

- حالا مگه قراره اتفاقي بيفته که تو اينقدر عجله داري؟

داريوش دوباره روي صندلي نشست و گفت:

- نه قرار نيست اتفاقي بيفته، ولي من دوست دارم همونجايي باشم که رزام داره نفس مي کشه.

- خب هوا هوائه ديگه.

- بس کن آرمين! تو اصلاً منو درک نمي کني.

آرمين خنديد و رو به من گفت:

- مريم خانم شما غذاتون رو خوردين؟

با اينکه چيز زيادي نخورده بودم، ولي به خاطر داريوش گفتم:

- بله خوردم مي تونيم بريم.

داريوش سريع از جا برخاست و بعد از حساب کردن پول ميز از رستوران خارج شديم و دوباره به محل قبلي برگشتيم. سپيده هر چند ساعت يه

بار زنگ مي زد و ما رو از اوضاع تو آگاه مي کرد و احوالي هم از داريوش

مي پرسيد. ساعت حدود يک بود که خوابيدين. آرمين هم صندلي جلو رو خوابوند و خودش خوابيد. با صداي

آهسته اي گفتم:

- داريوش.

داريوش بي حرف به سمتم چرخيد و نگام کرد. گفتم:

- تو هم برو جلو، اون يکي صندلي رو بخوابون و بخواب.

سري تکون داد و گفت:

- من خوابم نمي ياد.

- آخه اينطور که نمي شه... ديشب هم نخوابيدي.

- مريم خانوم من بچه نيستم هي بهم بگي اينکارو بکن اون کارو نکن.

ترسيدم دوباره عصباني بشه. براي همين گفتم:

- باشه هر طور راحتي.

خودمم همون جا سرمو به پشتي صندلي تکيه دادم و چشمامو بستم، ولي خوابم نمي برد. چون همه حواسم پي داريوش بود که ديوونه وار

سيگار مي کشيد. با ته مونده هر سيگار، سيگار بعدي رو روشن مي کرد و من

نمي دونستم اين همه سيگار رو از کجا مياره! چند باري هم از ماشين پياده شد و کمي تو کوچه ها قدم زد. خيلي نگرانش بودم. کلافگي از سر

تا پاش مي باريد و راه به حال خودش نمي برد. حتي ديدم چند باري به سمت زنگ خونه هم اومد و دستشو پيش برد که زنگو بزنه. اما هر بار

پشيمون شد و برگشت. دلش پيش تو بود و اگه کمي اونو آزاد مي گذاشتن به طرفت پر مي کشيد. تا صبح اوضاع همين بود. صبح با صداي زنگ

گوشي، آرمين از خواب بيدار شد و خواب آلود جواب داد. سپيده بود که خبر داد قراره تو با باربد تماس بگيري. داريوش گفت:

- اين چه معني مي ده؟ يعني رزا مي خواد منت کشي کنه؟

- منت کشي چيه؟ به هر حال اون شوهرشه. درست نيست اين همه مدت از رزا بي خبر باشه. اون فقط

مي خواد بهش بگه که خونه دوستشه که باربد نخواد همه جا رو خبر کنه که رزا گم شده. اين واسه خودش بهتره.

- خب بذار همه جا رو پر کنه که رزا از خونه اش رفته. بذار همه بفهمن چه آدم رذليه.

- بله حق با شماست، ولي رزا هم ديگه بچه نيست. صلاح کار خودشو خوب مي دونه.

به دنبال اين حرف ماشين تو سکوت فرو رفت و آرمين از ماشين پياده شد. حدس زدم براي گرفتن صبحونه رفته. چند لحظه بعد که با پاکت کيک

و آبميوه برگشت حدسم به يقين مبدل شد. هر کاري کرديم داريوش لب به چيزي نزد. درست يادم نيست چه ساعتي بود که سپيده در خونه رو باز

کرد و با چهره اي از خشم برافروخته به سمت ما اومد. آرمين زير لب گفت:

- يا باب الحوائج! نکنه رزا مارو ديده باشه؟

سپيده در جلو رو باز کرد و خودش رو روي صندلي انداخت و گفت:

- راه بيفت آرمين.

آرمين از حالت بهت خارج شد و گفت:

- چي شده سپيد؟

سپيده با خشم فرياد کشيد:

- هيچي نشده. فقط زودتر منو از اينجا ببر وگرنه يا خودمو مي کشم يا اون رزاي احمق رو.

حالا ديگه همه فهميديم موضوع به رزا مربوط مي شه. داريوش پرسيد:

- سپيده مگه چي شده؟ رزا چي کار کرده؟

- هيچ اتفاقي نيفتاده ...

- پس مي شه بگي دليل اين همه عصبانيتت چيه؟

سپيده ديگه طاقت نياورد و با فرياد گفت:

- به اين رزاي ديوونه مي گم فقط زنگ بزن به اين مرتيکه و بگو من خونه دوستم هستم، به اين زودي ها هم برنمي گردم تا يه کم بترسه و به

غلط کردن بيفته، ولي زنگ زده به باربد مي گه من فردا مي يام خونه.

داريوش لب پايينش رو مکيد و سرش رو بالا برد. سپيده ادامه داد:

- با دوتا دوستت دارم و دلم برات تنگ شده خر شد. اصلاً هم به علامت هايي که من بهش مي دادم توجه

نمي کرد. بعد هم که بهش مي گم چرا اينجوري کردي، مي گه بالاخره اون شوهرمه و من بايد يه روز بر مي گشتم خونه. مي گه باربد تقصيري

نداشته، اون لحظه توي شرايط خوبي نبوده!

داريوش محکم دستي به سر و صورتش کشيد و گفت:

- حالا تو چرا اومدي پايين؟

- من چرا اومدم؟ داشتم ديوونه مي شدم! اگه نمي اومدم ممکن بود يه چيزي بهش بگم و لو بدم که شما اينجاييد.

داريوش با لحني پر از تمنا گفت:

- سپيده، رزا به تو احتياج داره!

سپيده دوباره گلوله ي آتيش شد و گفت:

- غلط کرده ... اون به هيچ کس احتياج نداره. حتي به خودش زحمت نداد يه مشورت کوچولو با من بکنه!

- به قول آرمين رزا دختر عاقليه. حتماً صلاح رو توي اين ديده که برگرده خونه.

- بس کن داريوش! اون اصلاً هم عاقل نيست. اگه آرمين يه روزي دست روي من بلند کنه، ديگه نگاش هم

نمي کنم.

قبل از اينکه آرمين فرصت کنه حرفي بزنه، داريوش گفت:

- غم هاي زندگي باعث شده رزاي من صبور بشه. صبور و خانوم!

- در هر صورت من پيش اون برنمي گردم.

بغض صداي داريوشو لرزون کرد و گفت:

- تو که رزا رو خيلي دوست داشتي ... اون که مثل خواهر تو بود، حالا چي شده؟

- هنوز هم دوسش دارم، ولي برنمي گردم. بايد تنبيه بشه.

يهو داريوش از ماشين پياده شد و در جلو رو باز کرد. روبروي پاي سپيده زانو زد و در حالي که دستاشو توي دستاش مي گرفت، با بغض

محسوسش گفت:

- سپيده التماست مي کنم رزاي منو تنها نذاري! ... سپيده رزا الان فقط تو رو داره. کسي که از دل اون خبر نداره. فقط تويي که مي دوني چه

اتفاقي افتاده. اگه تو اينجوري ترکش کني، رزاي من دق مي کنه.

بغض مجال ادامه حرفو از او گرفتو صورتش رو برگدوند. با ديدن وضعيت داريوش، سپيده و من و آرمين هر سه بغض کرديم و سپيده به گريه

افتاد. آرمين گفت:

- عزيزم حرف داريوش رو زمين ننداز.

سپيده دوباره به داريوش و چشماي سرخش نگاه کرد. داريوش آب دهنشو قورت داد و گفت:

- سپيده تو مثل خواهر من مي موني. من فقط مي تونم از تو خواهش کنم ... سپيده التماست ...

سپيده حرف داريوشو قطع کرد و با گريه گفت:

- بس کن ... لازم نيست بيشتر از اين به خاطر اون زبون نفهم غرورت رو له کني. باشه قبوله. من مي رم پيشش.

داريوش با خوشحالي کودکانه مخصوص خودش گفت:

- آه سپيده ازت ممنونم. تو بهترين خواهر دنيايي! من اين لطف تو رو هيچ وقت فراموش نمي کنم. به خدا جبران مي کنم.

سپيده دستشو روي موهاي طلايي داريوش کشيد و گفت:

- به خدا قسم که هيچ کس نمي تونه به اندازه تو اون موجود سرکش رو دوست داشته باشه.

داريوش لبخندي به روي سپيده پاشيد و گفت:

- اون موجود سرکش شيشه عمر منه سپيده، مگه کسي مي تونه شيشه عمرشو دوست نداشته باشه؟

سپيده داريوشو از روي پاهاش بلند کرد و گفت:

- تو ديوونه اي ... حالا جسم گنده اتو از روي پاهام بکش اونطرف تا برگردم کنار شيشه عمر جنابعالي.

داريوش خنديد و از جا بلند شد و گفت:

- حالا نرو. صبر کن يه خورده چيز بخرم براش ببري.

- چي مي خواي بخري؟

- يه سري مواد غذايي که براش لازمه.

سپيده خنده اش گرفت و گفت:

- چشم آقاي دکتر!

واقعاً داشتم حسادت مي کردم. داريوش طوري به تو مي رسيد که انگار بچه خودشو تو شکم داشتي. اين بار خودش پشت فرمون نشست و بعد

از چند دور توي خيابون ها گشتن، مقدار زيادي مرغ و گوشت و ميوه و لبنيات و تنقلات خريد. اينقدر زياد بود که صداي سپيده در اومد:

- اي بابا حالا کي قراره اينارو بکشه تا توي خونه؟ حالا که خريدي خودت هم زحمتشو بکش و بيارشون تو.

داريوش لبخند تلخي زد و گفت:

- اگه بگم حاضرم همه چيزم رو بدم، ولي بتونم يه لحظه بيام توي اون خونه و رزا رو ببينم غلو نکردم. اما حيف

که ...

سپيده وسط حرفش پريد و در حالي که وسايلو از ماشين بيرون مي برد، گفت:

- خيلي خب آقاي عاشق! مي دونم داري پرپر مي زني که ببينيش، ولي اينو بدون که همچين تحفه اي هم نيست.

- هي هي سپيده حواست باشه ها! درمورد رزاي من اين طور حرف نزن.

سپيده صاف ايستاد و بدون توجه به اصل حرف داريوش گفت:

- تو هنوز هم مي گي رزاي من؟ بابا قبول کن که اون شوهر داره.

داريوش سرشو زير انداخت و گفت:

- مي دونم، ولي دست خودم نيست. من رزا رو هميشه واسه خودم مي دونستم. بعضي وقتها از اينکه هنوز هم بهش فکر مي کنم ... از اينکه

هنوز هم با خاطراتم زندگي مي کنم، احساس عذاب وجدان مي کنم. به خودم روزي هزار بار مي گم که اون شوهر داره. ديگه به کسي ديگه

تعلق داره، ولي دست خودم که نيست .. از نظر من رزا تا ابد مال منه!

سپيده که دوباره بغض کرده بود بي حرف پلاستيکا رو برداشت و وارد خونه شد.

شب آخر آرمين که خيلي خسته بود به هتل رفت تا يه کم استراحت کنه. داريوش تا صبح پلک نزد، ولي من که خيلي خسته بودم، خوابم برد.

صبح که بيدار شدم متوجه شدم که هنوز بيداره. پرسيدم:

- هنوز نيومده بيرون؟

- نه.

ديگه چيزي نگفتم و سرجام صاف نشستم. آه هايي که داريوش از ته دل مي کشيد دلمو ريش مي کرد. ساعت نه و نيم بود که ماشيني جلوي در

خونه ايستاد و بوق زد. زمزمه وار گفتم:

- فکر کنم زنگ زدن به آژانس.

داريوش بدون اينکه حرفي بزنه سيخ نشست و همه وجودش چشم شد. چند دقيقه اي طول کشيد تا در خونه باز شد و تو خارج شدي. دستاي

داريوشو ديدم که چطور دور فرمون محکم شد. تو به درو ديوار خونه نگاه

مي کردي و سپيده سر به سرت مي گذاشت. وقتي با اونا خداحافظي کردي و خواستي سوار آژانس بشي نگام به داريوش افتاد.

چنان فرمون رو توي مشت هاش فشار مي داد که بندهاي انگشتاش سفيد شده بود. آروم صداش زدم، ولي اون نفهميد و هيچ عکس العملي

نشون نداد. همين که سوار آژانس شدي و در رو بستي ناگهان دست داريوش به سمت دستگيره در رفت. فهميدم که ديگه نمي تونه جلوي

خودشو بگيره. براي همين هم سريع دستگيره رو گرفتم و گفتم:

- ديوونه شدي! کجا مي خواي بري؟

داريوش محکم هلم داد و در رو باز کرد، و پياده شد. ولي خدا رو شکر که تو رفته بودي. سپيده و دوستش با چشمايي متعجب به داريوش نگاه

مي کردند. داريوش با پاش محکم سنگريزه هاي کف کوچه رو شوت کرد. سريع کنارش رفتم و گفتم:

- داريوش ... اون رفت سر خونه زندگيش، تو بايد از اين قضيه خوشحال باشي... اگه تو رو ديده بود همه چيز خراب مي شد.

داريوش بي توجه به حرفاي من برگشت سمت ماشين، کف دستاشو روي صندوق عقب قرار داد و سرشو زير انداخت، نفس هاش عميق و تند

بود. دوست سپيده که بعداً فهميدم اسمش بيتاست سريع وارد خونه شد و لحظه اي بعد با ليواني آب قند برگشت و زمزمه وار گفت:

- صبح که سپيده برام ماجرا رو تعريف کرد باورم نشد، ولي حالا ...

ليوان آب قند رو به سمت من گرفت که به داريوش بدم و خودش در حالي که بغض کرده بود به خونه رفت. سپيده هم لب پله ها نشسته بود و

گريه مي کرد. در همون موقع آرمين رسيد و با ديدن وضعيت ما هول شد و مرتب مي پرسيد:

- چي شده؟ داريوش چته؟ سپيده جان چرا گريه مي کني؟ رزا چيزي شده؟

سپيده ميون هق هق گريه قضيه رو براش تعريف کرد. آرمين در حالي که صورتش از غم تيره شده بود، زير بازوي داريوش رو گرفت و اونو

به زور سوار ماشين کرد. سپيده هم بالا رفت و لحظه اي بعد با کيف و وسايلش برگشت. بيتا هم براي خداحافظي اومده بود. همه مون از زير

قرآني که آورده بود رد شديم و سوار ماشين شديم. بيتا رو به سپيده گفت:

- فقط اميدوارم صبح رزا حرفاي مارو نشنيده باشه.

- نه نشنيده. ديدي که من چطوري ماست مالي اش کردم.

بيتا با چهره اي گرفته گفت:

- اميدوارم هر دو خوشبخت بشن.

- واسه اين دو نفر جداي از هم خوشبختي وجود نداره.

ديگه کسي چيزي نگفت. بيتا سپيده رو بغل کرد و با هم خداحافظي کردند. وقتي ماشين به راه افتاد، بيتا پشت سرمون ظرفي پر از آب خالي کرد

و دستشو به نشونه خداحافظي تکون داد. داريوش هنوزم آشفته بود. پس از چند دقيقه گفت:

- نمي دونم چرا يه حسي به من مي گه رزا الان ناراحته.

حالا همه مي دونستيم که حس داريوش بهش دروغ نمي گه، ولي دليل ناراحتي تو رو نمي فهميديم! سپيده با نگراني گفت:

- نکنه باربد باز دوباره چيزي بهش گفته؟

خواست باهات تماس بگيره که آرمين مانعش شد و گفت:

- سپيده اگه اتفاقي بيفته مطمئن باش رزا به اولين کسي که خبر مي ده خود تويي.

سپيده با اين حرف آروم گرفت و گوشيشو سرجاش گذاشت. به اصفهان که رسيديم اينقدر خسته بودم که چشمام ديگه جايي رو نمي ديد. جلوي

در خونه پياده شديم و با خداحافظي کوتاهي داخل خونه رفتيم. بي حرف لباس هامو عوض کردم و خوابيدم.

به اينجاي حرفاش که رسيد صداي کسي هر دونفرمان رو متوجه خودش کرد. سپيده بود که هن هن کنون به طرفمون مي يومد. بلند شدم و در

حالي که صورتم از اشک خيس بود، گفتم:

- سپيده، مريم راست مي گه؟

سپيده در حالي که نفس نفس مي زد و با تعجب و حيرت در و ديوار و تابلو ها رو نگاه مي کرد، گفت:

- چيو؟

مريم پيش دستي کرد و گفت:

- قضيه رفتن به تهرانو!

- آهان آره راست مي گه. نمي توني حتي فکرش رو بکني که اون چند روز داريوش چي کشيد!

بعد سوتي زد و گفت:

- دمش گرم! چه نقاشي هاي قشنگي کشيده ... باورم نمي شه که اينقدر نقاشيش خوب باشه.

روي مبل نشستم و گريه رو از سر گرفتم. خداي من داريوش مهربون من چي کشيده بود؟ داريوش عزيزم چهار سال تموم وقتي من غرق

خوشبختي بودم، زجر کشيده بود و من چقدر احمق بودم که تموم تهمت هاي عالم رو بهش نسبت مي دادم! چطور تونستم يه روز ازش متنفر

بشم؟ چرا عشق رو تو نگاهش با ديده ترديد نگاه مي کردم؟ مريم ادامه داد:

- داريوش از اون ماجرا به بعد از قبلش هم بدتر شده بود. بدخلق تر و منزوي تر شده بود و حتي سپيده و آرمين هم نمي تونستند اونو از اون

حال و هوا خارج کنند. يکي دوبار در لفافه حرف طلاق رو پيش کشيده بود، ولي هر بار من طفره مي رفتم. جدايي ازش واقعاً برام سخت بود. هر

چند که خوشبختيش رو مي خواستم، ولي حالا که تو نبودي دلم نمي خواست به اين راحتي ها از زندگيش بيرون برم. باز داشتم به زندگي

عاديمون خو مي گرفتم که يه روز دوباره داريوش ديوونه شد. از شانس خوبم همون روز عصر آرمين و سپيده هم اونجا بودن. جلوي تلويزيون

نشسته بوديم و در حالي که قهوه مي خورديم از هر دري حرف مي زديم. اين طور که سپيده تعريف مي کرد تو ديگه مشکلي با شوهرت نداشتي

و همين داريوش رو راضي مي کرد. اون شب آرمين جوکي تعريف کرد و همه به خنده افتاديم، وسط خنده هامون و قهقهه هاي بامزه خود

آرمين يهو داريوش سرشو چسبيد و چشماشو بست، من با نگراني صداش کردم:

- داريوش جان ... خوبي عزيزم؟!

هنوز حرفم تموم نشده بود که يهويي از جا بلند شد و شروع کرد به داد کشيدن. چنان اسم تو رو صدا مي زد که ما سه نفر سر جا خشک شده

بوديم. دستاشو روي گوشاش گذاشته بود و نعره مي زد. آرمين زودتر از ما به خودش اومد و سريع به طرفش رفت و سعي کرد آرومش کنه،

ولي داريوش فقط تو رو صدا مي زد. با هزار مصيبت روي صندلي نشونديمش و دستاشو هم محکم گرفتيم. داريوش مي لرزيد و بازم داد مي

کشيد. من که به گريه افتاده بودم سرش داد کشيدم:

- باز دوباره چي شده؟ حالا هم که اون خوشبخت داره زندگيش رو مي کنه و پا به ماهه تو نمي توني ببيني؟ حسوديت مي شه؟ چت شده باز؟

داريوش بي توجه به حرفاي من فقط داد مي کشيد و تو رو صدا مي زد. اينقدر داد کشيد که صداش گرفت. سپيده که خيلي ترسيده بود، پايين پاي

داريوش روي زمين نشست و گفت:

- داريوش بگو چي شده؟ چرا يه دفعه ياد رزا افتادي؟ مرگ رزا بگو چي شده!!!

داريوش که نيم ساعتي فقط فرياد کشيده بود، حالا به گريه افتاد و با هق هق گفت:

- رزا داره مي ميره!

سپيده تقريبا روي زمين ولو شد و با صدايي که از زور نگراني گرفته بود، گفت:

- چي داري مي گي؟ حالت خوبه؟

داريوش سرشو محکم ميون دستاي لرزونش گرفت و گفت:

- به خدا دارم صداي ناله هاشو مي شنوم ... اي خدا! ... رزا داره ...

ديگه نتونست ادامه بده و هق هق زد. سپيده که کمي از اون حالت بهت خارج شده بود، سريع از جا بلند شد و به طرف تلفن يورش برد. همه

مي دونستيم احساس داريوش هرگز به اون دروغ نمي گه. سپيده تند تند شماره مي گرفت، ولي بعد از چند لحظه با خشم گوشي رو قطع کرد و

گفت:

- لعنتي کسي برنمي داره!

آرمين گفت:

- باز هم بگير.

سپيده دوباره مشغول شماره گيري شد. ولي کسي جواب نداد. داريوش گوشي رو گرفت و خودش شماره رو گرفت، ولي بازم بي فايده بود. با اين

حال نااميد نمي شدن و پشت سر هم شماره مي گرفتن. شايد سه ربع تموم زنگ زدن، ولي کسي گوشي رو برنداشت. صداي گرفته داريوش هر

لحظه اوج مي گرفت:

- رزاي من داره درد مي کشه. به خدا داره درد مي کشه!

فکري مثل جرقه به ذهنم اومد. از سپيده شنيده بودم که اين روزاي آخر بارداري، مهستي تقريباً هر روز پيش توئه. براي همين گفتم:

- به گوشي مهستي زنگ بزن. اون هر جا که باشه از رزا خبر داره.

چشماي سپيده برقي زد و سريع شماره مهستي رو گرفت. آرمين گوشي رو روي آيفون زد و هر سه با تموم وجود گوش شديم. بعد از چند بوق

آزاد صداي مهستي تو گوشي پيچيد:

- الو...

- سلام مهستي جان من سپيده ام.

- به به سلام سپيده جون خوبي؟ آرمين خان خوب هستن؟

- ممنونم اونم خوبه. خودت خوبي؟

- خيلي ممنون. چه عجب يادي از ما کردي؟

- راستش مهستي مي خواستم ببينم تو پيش رزا هستي؟

- رزا؟ نه من تا ساعت پنج عصر پيشش بودم، ولي بعد کاري برام پيش اومدم نتونستم پيشش بمونم.

دوباره تب نگراني به جونمون افتاد. سپيده گفت:

- نمي دوني رزا کجاس؟

- چرا توي خونه اس.

سپيده بي حال شد و روي مبل افتاد:

- نه مهستي جان خونه نيست. هر چي زنگ مي زنم کسي گوشي رو برنمي داره.

مهستي هم تعجب کرد و گفت:

- مگه ممکنه؟

- باور کن! راستش خيلي دلم شور مي زنه.

- شايد با باربد رفتن بيرون به گوشي اون زنگ زدي؟

- نه نزدم، شمارشو نداشتم. ولي به گوشي خود رزا زنگ زدم کسي جواب نداد.

- خيلي خب من الان زنگ مي زنم به باربد. اگه اون هم جواب نداد مي رم خونشون. دل منم شور افتاد. انشالله که با هم رفتن واسه خريدي

چيزي ...

- ممنونت مي شم مهستي جون. فقط هر طور که شده بود سريع به من خبر بده.

- باشه عزيزم همين الان پي گير مي شم.

بعد از قطع گوشي آرمين زمزمه وار گفت:

- خدايا خودت به خير بگذرون.

سپيده در حالي که رنگش از زور نگراني پريده بود گفت:

- خدا کنه اين بار حدس داريوش غلط باشه.

داريوش در حالي که با عصبانيت قدم مي زد گفت:

- اميدوارم اشتباه کرده باشم، ولي من صداي رزا رو مي شنيدم که کمک مي خواست.

ناگهان ايستاد و گفت:

- چرا اينجوري داريم بال بال مي زنيم؟ من خودم الان راه مي افتم مي رم تهران ... نمي خوام دير بشه، نمي خوام بلايي سر رزام بياد. من رفتم

آرمين.

به دنبال اين حرف خواست از خونه خارج بشه که آرمين سريع بازوشو گرفت و گفت:

- وايسا ببينم ... کجا شال و کلاه کردي؟ تو رو خدا يه کم ديگه صبر کن تا ببينيم چه خبري از مهستي مي رسه؟ بعدش مي ريم. تا ما برسيم کلي

طول مي کشه، مهستي زودتر از ما به رزا مي رسه.

داريوش با صدايي که کمي بلند شده بود گفت:

- آرمين من مي ترسم. به خدا مي ترسم! نمي خوام طوريش بشه. نمي خوام يه ثانيه بدون رزا رو حس کنم.

- خيلي خب بابا يه کم ديگه صبر کن اگه تا يه ساعت ديگه خبري نشد خودم راه مي افتم.

داريوش که عقلش به کل از کار افتاده بود و نمي دونست چه کاري درسته و چه کاري غلط سرجاش نشست و ساکت شد. هر چهار نفر سکوت

کرده بوديم و با دلهره زير لب دعا مي خونديم که بلايي سر تو نيومده باشه. وقتي يه ساعت گذشت و خبري از مهستي نشد سپيده با کلافگي

دوباره شماره اش رو گرفت. ولي اينبار جز بوق آزاد چيزي نشنيديم. داريوش از جا پريد و گفت:

- مي دونم يه چيزي شده ... من رفتم آرمين.

آرمين که خودش هم نگران بود گفت:

- بذار با هواپيما بريم. زودتر مي رسيم.

داريوش با کلافگي گفت:

- از کجا معلوم که اين ساعت پرواز به تهران باشه؟

آرمين گوشي رو برداشت و گفت:

- پرسيدنش ضرري نداره.

تند تند چند تا شماره گرفت و بالاخره موفق شد سه تا بليط به مقصد تهران تهيه کنه. وقتي قطع کرد داريوش گفت:

- پرواز کيه؟

- چهل و پنج دقيقه ديگه.

- پس بجنب پسر.

قرار بود سپيده هم بره ولي من خودم تمايلي به رفتن نداشتم. خيلي سريع سوار ماشين شدند و منم با اونا رفتم که ماشين رو برگردونم. هر سه

رو به فرودگاه رسوندم و خودم برگشتم خونه. اون هم با حالي نزار! اون لحظه بود که تصميم گرفتم خودم براي طلاق اقدام کنم. وقتي حال

داريوش رو مي ديدم مي فهميدم که هيچ اميدي براي اينکه بتونم جايي توي خونه کوچيک قلبش براي خودم باز کنم وجود نداره. پس بهتر بود که

من از بازي خارج بشم. حداقلش اين بود که ديگه نمک روي زخمش نبودم. اگه من از زندگيش خارج مي شدم اون کمتر زجر مي کشيد. اون

روز ديگه تصميم نهاييم رو گرفتم.

بعد از اين حرف به سپيده نگاه کرد. سپيده درست شبيه کسايي که قصد سخنراني دارن سرفه اي کرد و گفت:

- هر سه اومديم تهران. نمي دونستيم بايد بيايم دم خونه تون يا جاي ديگه دنبالت بگرديم. ولي عقل حکم مي کرد که از خونه تون شروع کنيم.

همين که رسيديم سر کوچه تون از صحنه اي که ديديم تن هر سه مون لرزيد. جلوي در ساختمونتون خيلي شلوغ بود و و يه آمبولانس هم

ايستاده بود که آرم پزشک قانوني رو داشت. داريوش با ديدن اين صحنه فقط گفت:

- يا ابوالفضل...

و خودش رو تقريباً از تاکسي انداخت بيرون. راننده تاکسي سريع ترمز کرد و گفت:

- هوي آقا چته؟

آرمين که داريوش رو درک مي کرد سريع دستي سر شونه راننده گذاشت و گفت:

- مرسي آقا ما هم پياده مي شيم.

بعد از دادن کرايه ما هم پياده شديم. داريوش انگار پاش پيش نمي رفت. کمي مونده به جمعيت ايستاده بود. آرمين دستش رو سر شونه داريوش

گذاشت و از کنارش گذشت. انگار اونم حال درستي نداشت. با ديدن مهستي که کنار در ساختمون روي زمين نشسته و خودش رو مي زد و

شيون مي کرد قلبم از کار ايستاد. ديگه مطمئن بودم که تو مُردي. سرم رو بالا گرفتم و از ته دل ضجه زدم:

- خدا ...

رضا هم کنار مهستي بود و بي توجه به مهستي فقط اشک مي ريخت. آرمين زانو هاش تا خورد و کنار ديوار نشست. خدايا چي شده بود؟ يعني

ما تورو از دست داده بوديم؟ يعني من ديگه دختر خاله نداشتم؟ يعني ديگه رزايي نبود که داريوش به خاطرش ديوونگي کنه؟ صورتم از سيلاب

اشکام خيس شد. اصلاً حواسم به داريوش نبود، ولي توي يک لحظه متوجهش شدم که با زانوهايي لرزون ولي استوار به سمت برانکاردي رفت

که جسد روش خوابونده شده بود و نزديک در آمبولانس قرار داشت. پليس هايي که اون اطراف چرخ مي زدن نشون مي دادن که قضيه هر

چيزي که هست طبيعي نيست! داريوش به نزديک تخت که رسيد ماموري جلوشو گرفت و اجازه نداد نزديک بشه. داريوش که معلوم بود توي

حالت عادي نيست دست مامور رو با خشونت پس زد و اونو به سمتي هل داد. اينبار دو مامور به طرفش اومدن. منم سريع بلند شدم و کنارش

رفتم. مامور با خشونت گفت:

- آقا اينجا منطقه ممنوعه اس! مي فهمي يا حاليت کنم؟

و به دنبال اين حرف اسلحه اش رو بالا آورد. داريوش که حال خوبي نداشت و هر آن ممکن بود با مامور گلاويز بشه باعث ترسم شد. بايد يه

کاري مي کردم، خودم داشتم مي مردم اما مهم تر از من داريوش بود. نگاهي به دور و برم انداختم، باور کن همه جا رو مات مي ديدم. باز نگام

روي رضا قفل شد، همينطور که هق هق مي کردم فرياد کشيدم:

- رضا ...

رضا سرش رو بالا آورد و ما رو ديد. سريع اشکاشو پاک کرد و به سمت ما اومد. داريوش دوباره داشت به سمت تخت مي رفت و زير لب

چيزي مي گفت که نمي شنيدم. رضا که رسيد بي حرف گفتم:

- بهشون بگو بذارن داريوش بره جلو ...

رضا مردونه هق هق کرد و ناليد:

- چيو مي خواد ببينه؟ بدبختي خواهرمو؟

ناگهان صداي فرياد مامور بلند شد:

- برو اونور ديگه يارو! من حکم تير دارم مي زنم داغونت مي کنما! دور اين جنازه ...

داريوش نعره زد:

- جنازه هفت جد و آبادته ... اون جنازه نيست ... شيشه عمر منه! بايد مطمئن بشم شکسته تا ...

به اينجا که رسيد صداش ضعيف شد و ناليد:

- تا بميرم.

رضا سريع جلو پريد و رو به مامور گفت:

- بذارين ببينتش.

رضا فهميد داريوش اشتباه کرده، ولي خواست خودش متوجه بشه. مامور کنار کشيد و داريوش لرزون جلو رفت. چند بار دستش رو بالا آورد تا

ملافه خوني رو پس بزنه ولي هر بار دستش مي افتاد و انگار که قدرت نداشت. دستش رو توي موهاي پريشونش فرو کرد و عربده کشيد:

- يا امام غريب .... تو قدرتشو بهم بده.

اون لحظه اونجا براي من شده بود صحراي کربلا! نمي دوني چي کشيديم رزا! منم عين داريوش فکر ميکردم تو زير اون ملافه خوابيدي. مي

دونستم اگه چشمم به جسم بي جونت بيفته همراه داريوش مي ميرم. وقتي ياد اون روز مي افتم بدنم مي لرزه!

سپيده پوفي کرد و بعد از چند ثانيه سکوت ادامه داد:

- به دنبال اين حرف دست لرزونش رو جلو برد و آهسته ملافه رو پس زد. با ديدن باربد با شقيقه سوراخ شده لحظاتي ميخکوب شديم. هم من و

هم داريوش. صداي گريه رضا بلندتر شد و داريوش با بهت به اون خيره شد. رضا ميون گريه گفت:

- اشتباه نمي بيني .... اين باربده شوهر خواهرم. ولي ببين نامردا چه بلايي سرش آوردن. هم باربدو کشتن هم بچه اشو.

داريوش که ديگه طاقت اين شوک هايي که بهش وارد مي شد رو نداشت اشک از چشماي خونبارش چکيد و پرسيد:

- رزا ...

گريه رضا شدت گرفت و گفت:

- اينقدر از مرگ باربد گيج بودم که نفهميدم بردنش کدوم بيمارستان ...

داريوش به زحمت پرسيد:

- زنده اس؟

رضا سري تکون داد و گفت:

- و خدا کنه زنده بمونه ... آش و لاش بود. خدايا اين چه بلايي بود که سرمون اومد؟ مگه رزاي من چقدر تحمل داره؟!

هر دو نگامون رفت سمت آسمون، همين که زنده بود جاي شکر داشت! بعدش من با گريه گفتم:

- کدوم نامردي ...

گريه امونم نداد و رضا گفت:

- اگه مي دونستم که زنده نمي ذاشتمش ... ولي معلوم نيست کار کيه؟! اونا نه دشمن داشتن نه خصومتي با کسي. من نمي دونم کدوم حيووني

دلش اومد .... آخ رزاي کوچولوي من. فنچ کوچولوي منو زير پا له کردن.

داريوش به بدنه آمبولانس تکيه داد و با صدايي که به زور از حنجره اش خارج مي شد گفت:

- بپرس بردنش کدوم بيمارستان؟

رضا سري تکون داد و از ما فاصله گرفت. لحظاتي بعد هر پنج نفر سوار بر ماشين رضا به سمت بيمارستان

مي رفتيم. مهستي اينقدر تو بغلم ضجه زد که از حال رفت و حالا رضا مثل جت مي رفت که هم از حال خواهرش خبر بگيره و هم زنشو به

بيمارستان برسونه. وقتي فکر مي کردم مي ديدم مهستي حق داره اينجوري بيتابي کنه. از فکر اينکه روزي بلايي سر سام بياد ... چنان زبونم

رو گاز گرفتم که دهنم پر خون شد. چشمام رو بستم و زير لب شروع به خوندن دعا کردم.

سکوت ماشين رو صداي آرمين شکست:

- تير خورده؟

رضا که هنوز هم گريه اش بند نيومده بود ميون گريه پوزخند زد و گفت:

- نه چوب خورده ...

- چوب؟

- آره ... دکتري که ديدش مي گفت با يه چوب کلفت زدنش. اونقدر که بچه اش سقط بشه. انگار قصدشون فقط کشتن بچه بوده. چون بيشتر

ضربه ها توي ناحيه شکم و پهلو بوده.

داريوش آهي کشيد و لب بالاش رو محکم به داخل دهانش کشيد و با مشت گره شده اش چند بار به بالاي لبش کوبيد. رضا پرسيد:

- شما از کجا خبر دار شدين؟

داريوش تو موقعيتي نبود که جواب بده از اين رو آرمين گفت:

- داريوش يهو نگران رزا شد ما زنگ زديم به مهستي که اون خبري بگيره به ما هم بگه ولي وقتي خبري نشد خودمون اومديم.

براي راضا هم اين حالت داريوش طبيعي بود. فقط گفت:

- کاش رزا چيزيش نشه. به خدا از فکر اينکه ممکنه ...

دوباره بغض کرد و بقيه حرفش رو خورد. داريوش سکوتش رو شکست و گفت:

- رزا چيزيش نمي شه. من مطمئنم!

با بغض گفتم:

- از کجا اينقدر مطمئني. يه زن حامله رو با چوب زدن! مگه چقدر طاقت داره؟ چه جوري بايد دووم بياره؟ شوهرشو جلوي چشماش کشتن! واي

خدا ... از تصورش مو به تنم راست مي شه ... رزا که ديده چطور بايد ...

داريوش لبخند تلخي زد که توي اون موقعيت عجيب بود. سپس آهسته گفت:

- نگران دختر خاله تي؟ نگران نباش اگه رفت مي رم دنبالش. تنهاش نمي ذارم.

بغضم دوباره به هق هق تبديل شد و گفتم:

- داريوش ...

ولي داريوش بي حرف به مناظر بيرون خيره شد. آرامشش يه کم برام عجيب بود! انگار از آينده خبر داشت. شنيده بودم بعضي اوقات عشق زياد

آدم رو به درجه اي از معرفت مي رسونه که براي آدماي عادي امکانش نيست. طوري که از همه رفتاراي معشوقه ات با خبري و اونو کامل

حس مي کني. شايد داريوش به اونجا رسيده بود! شايد که نه، حتما رسيده بود! رضا ماشين رو جلوي بيمارستان پارک کرد و سريع براي آوردن

برانکاردي رفت تا مهستي رو ببره. منم موندم تا اون بياد ولي آرمين و داريوش سريع وارد بيمارستان شدند. بعد از بستري شدن مهستي سريع

خودم رو به اونا رسوندم و پرسيدم:

- چي شد؟ حالش چطوره؟

داريوش بي حرف از جا بلند شد و به سمت در رفت. آرمين از پشت دستش رو گرفت و گفت:

- کجا مي ري؟

در يک کلام گفت:

- امام زاده صالح ...

دست آرمين از دستش سر خورد و داريوش مثل مه ناپديد شد. چقدر صوفي مسلک شده بود! چقدر کاراش شبيه دراويش بود. به خصوص که

موها و ريش هاش هم بلند شده بود. دقيقاً از وقتي که تو رو از دست داد ديگه نه صورت بدون ريششو کسي ديد و نه موهاي کوتاه و مرتبش

رو. از اون موقع ديگه بيشتر لباساش مشکي شدن .... بگذريم. دوباره آستين آرمين رو چنگ زدم و گفتم:

- حالش چطور بود آرمين ... رزا رو مي گم.

- بد ...

بغضم ترکيد و با هق هق روي نيمکت نشستم. آرمين هم کنارم نشست و گفت:

- با گريه کاري درست نمي شه. بايد دعا کنيم. بايد از ته دل براي بهبودش دعا کنيم.

فقط تونستم سرم رو تکون دادم، چون کار ديگه اي از دستم بر نمي يومد. خبر خيلي زودتر از اونچه که فکر مي کرديم پخش شد و همه به

بيمارستان اومدن.

همه زار مي زدن براي تو .. براي باربد ... براي بچه تون ... براي خوشبختيتون! اينکه اون چند وقت چي به ما گذشت گفتن نداره. قضيه

جاسوسي باربد که لو رفت همه شوکه شده بوديم! اصلاً بهش نمي اومد همچين آدمي باشه. ولي خوب بيچاره عاشقي براش شد داس مرگ.

داريوش تموم مدت بيهوشي تو رو توي امامزاده صالح موند. خاله و مامان اينقدر گريه کرده بودن که نا نداشتن. چيزي نبود که نذر نکرده باشيم

و دعايي نبود که نخونده باشيم. اگه بلايي سر تو مي يومد منم مي مردم. آرمين هر از گاهي پيش داريوش مي رفت. منم يه بار رفتم ولي

داريوش تو قسمت مردونه بود و نتونستم ببينمش. فقط رفتم زيارت کردم و کلي دعات کردم. هر روز که مي گذشت تعدادي به موهاي سفيد

داريوش اضافه مي شد. اين رو آرمين بهم گفت. جرئت اينکه با اون روبرو بشم رو نداشتم. چون مي دونستم واقعاً شکسته. روز آخر بيهوشي

تو حال داريوش بهم خورد و اونو به بيمارستان منتقل کردن. وقتي با گوشي آرمين تماس گرفتن و خبر رو دادند آرمين سريع پيشش رفت. تموم

اون شبا و روزا رو برات گوشه نشيني کرده و به درگاه خدا زار زده بود. من بودم زودتر کله پا مي شدم. به خصوص که آرمين مي گفت غذا هم

درست نمي خوره حرف هم نمي زنه. فقط سرش به سجده و دعاست! وقتي تو بهوش اومدي، قبل از اينکه فرصت کنم خوشحالي کنم، آرمين رو

فرستادم سراغش که خبر بده تو بهوش اومدي و حالت هم خوبه. آرمين رفت و سريع برگشت و با خنده گفت:

- تا شنيد سرمو از دستش کشيد بيرون و رفت امامزاده.

- دوباره واسه چي؟

- گفت نذر کردم وقتي رزا به هوش اومد برم به همه زوار غذا بدم. حالا مي رم نذرمو ادا کنم.

- اي بسوزه پدر عشق! آرمين من مطمئنم که خدا رزا رو فقط به خاطر دل عاشق داريوش برگردوند. رزا با اون همه جراحت ... کي باورش مي

شد؟ برگشتش بيشتر به معجزه شبيهه!

با آرمين اومديم بالاي سر تو. گيج و مات بودي و حالت اصلاً خوب نبود. وقتي ساعت ملاقات تموم شد و ما از اتاق خارج شديم آرمين زمزمه

وار گفت:

- اين رزا ديگه اون رزاي گذشته نمي شه سپيده.

و واقعاً هم که حق با آرمين بود. تو ديگه مثل گذشته نشدي. با جزئيات زياد کاري نداريم. فقط اينو بدون که من هميشه تو رو براي داريوش مي

دونستم. وقتي اشک توي چشماي داريوش حلقه مي زد انگار توي چشماش اسم تو نوشته مي شد. لب که باز مي کرد، اول از هر چيز اسم تو

رو مي آورد. وقتي تو مرخص شدي داريوش هم به اصرار آرمين برگشت اصفهان. چون موندنش ديگه دليلي نداشت. بعد از يکي دو هفته خبر

داد که از مريم جدا شده و مي خواد بره شمال. از اين واقعه نه ناراحت شديم و نه خوشحال. هر چند که حالا داريوش آزاد بود که دوباره به

سمت تو برگرده، ولي تو ديگه اون رزاي قبل نبودي و ممکن بود ديگه اونو قبول نکني. قضيه سام گفتن نداره خودت همه رو مي دوني. فقط من

خبر نداشتم که قضيه رو آرمين براي داريوش گفته. چون فکر مي کرد قضيه تموم شده اس مي خواست بهش بگه که يه موقع دل خوش نکنه.

من نمي دونم چرا اينکارو کرد؟ کلي هم سر اين قضيه باهاش بحث کردم. ولي خب اونا مردن همديگرو بهتر مي شناسن شايد آرمين کار درستي

کرده. من که از کاراشون سر در نمي يارم. در هر صورت بعد از اينکه ماجراي سام ختم به خير شد و مراسم هاي باربد هم تموم شد چون مي

دونستم که داريوش شماله، براي همين هم با خاله صحبت کردم که براي عوض شدن حال و هواي تو، تو رو به شمال ببرند. اونا هم قبول

کردند، ولي به داريوش خبر نداديم تا سورپرايز بشه و واقعاً هم شد! اينقدر به آرمين اصرار کردم که راضي شد علي رغم باردار بودنم منو بياره

پيش شما. چون دلم اونجا بود. توي راه از آرمين خواستم که با داريوش صحبت کنه تا واقعيت رو به تو بگه و دوباره با هم باشيد. داريوش هم

به شدت افسرده شده بود و من

مي دونستم فقط با پيوند دوباره و روييدن عشق توي زندگيتون از افسردگي خارج مي شين. قضيه سام رو از زبون خودت شنيد و من که نبودم

ببينمش ولي مطمئنم دنيا دوباره براش رنگ گرفت. آرمين هم با من موافق بود که شما دو تا بايد دوباره با هم باشين. اين بود که وقتي رسيديم

آرمين و داريوش براي پياده روي رفتن کنار دريا. وقتي برگشتن داريوش سريع رفت توي اتاقش. من هم توي يه فرصت مناسب آرمين رو

کشيدم کنار و پرسيدم:

- آرمين چي شد؟ چرا داريوش اينجوري کرد؟ بحثتون شده؟

آرمين دستي توي موهاش کشيد و گفت:

- بابا اين پسره پاک خل شده.

- چرا؟

- بهش مي گم حالا بهترين موقعيته که همه چيزو به رزا بگي و ازش خواستگاري کني، وگرنه از دستت مي ره ها. مي گه نه اينکارو نمي کنم.

با تعجب گفتم:

- اِ چرا؟

- مي گه رزا خيلي حساس و شکننده شده. مي گه با اينکارم بيشتر باعث آزارش مي شم. دلم نمي خواد فکر کنه دلم براش سوخته.

- يعني چي؟ خب اگه همه چيزو واسه اش تعريف کنه ديگه رزا براي چي بايد فکر کنه که داريوش دلش براش سوخته؟

- چه مي دونم! دوساعته دارم سرش داد مي کشم، ولي زير بار نمي ره که نمي ره! مي گه رزاي من اينجوري راحت تره، منم فقط راحتي اون

واسم مهمه، نه راحتي خودم.

- عجب گيري کرديما!

- حتي الکي بهش گفتم يکي از همکاراي سپيده خواستگار رزاس و خيلي هم گير داده، اگه نجنبي رزا پريده.

- خب خب چي شد؟

- هيچي فقط بيشتر بهم ريخت. درست مثل قضيه سام.

اون روز من و آرمين هر چي فکر کرديم عقلمون به جايي قد نداد. نگاهاي داريوش به تو گوياي همه چيز بود. اون نگاها هنوزم فرياد مي

کشيدن که برات مي ميرن، ولي تو ديگه اون رزا نبودي. از همه جا بي خبر بودي و کاري به اطرافت نداشتي. نمي دوني اون شب که حاضر

شدي ويلاي خاله اينا بموني داريوش چقدر خوشحال شد! تا وقتي تو اونجا بودي شادي رو مي شد توي چشماي داريوش خوند. اون با ديدنت هم

شاد و راضي بود. ديگه نسبت به تو حريص نبود. همين که مي دونست تو ديگه به کسي تعلق نداري و خودش هم نسبت به کسي متعهد نيست،

آرومش مي کرد. ولي هر بار که حرف رفتن تو پيش مي يومد به هم مي ريخت. قبل از تولدش از من خواهش کرده بود که تو رو همراه خودم

ببرم. چون مي دونست تو ديگه حاضر نيستي پاتو بذاري اونجا و من به قولم عمل کردم و تو رو بردم. خدايا ... چي مي تونم بگم از لحظه اي که

داريوش نگاهش به تو افتاد ... رزا تو خيلي احمق بودي که شعله هاي عشقو توي نگاش نمي ديدي ... تو بي احساس بودي که نتونستي شعله

هاي وحشيانه حسادت رو توي نگاش تشخيص بدي، اون زماني که داشتي با دوستش حرف مي زدي ...

به اينجا که رسيد سپيده ديگه نتونست ادامه بده و اشک تموم صورتشو پوشوند. مريم کنارش نشست و شروع به مالش شونه هاش کرد. من

روي صندلي وا رفته بودم و قدرت هيچ حرکتي نداشتم. عقل و احساس حکم

مي کرد به سوي داريوش پرواز کنم و اونو از اين شکنجه خارج کنم، ولي نمي تونستم. من خودم هم تحت شکنجه بودم. اگه به سمت داريوش

مي رفتم، درست عين اين بود که به باربد خيانت کنم. باربد قبل از مرگش به قضيه داريوش پي برده بود .... من نمي خواستم روحش ازم برنجه

.... اصلاً مردم چي مي گفتن؟

انگار سپيده ذهنم رو خوند که لبخندي زد و گفت:

- داري به باربد فکر مي کني، نه؟

سرم رو به نشونه مثبت تکون دادم و سپيده ادامه داد:

- من همه چيزو براي مهستي گفتم. چون مي دونستم اون از علاقه تو به داريوش خبر داشته. بهش گفتم که داريوش هنوز هم تو رو مي پرسته

و ذره اي از محبتش نسبت به تو کم نشده، ولي اينو هم گفتم که تو از اون متنفري و تا حقايق برات روشن نشه حتي حاضر نيستي توي صورتش

نگاه کني. مهستي بيچاره هم خيلي ناراحت شد ولي چون متعلق به باربد بودي کاري از دست کسي بر نمي يومد. از ما خواست تا چيزي به تو

نگيم، تا زندگي برادرش خراب نشه. ما هم قبول کرديم و تا الان لب از لب باز نکرديم. ولي بعد از اون اتفاق شوم ... مهستي بعد از چهلم باربد

دفتر خاطراتشو توي خونه تون پيدا کرد. همون موقعي که براي نظافت رفته بود اونجا تا يه سري از وسايل باربد رو هم برداره. دفتر باربد رو

بعد از خوندنش به دست پليس داد تا شايد فرجي بشه و قاتلش دستگير بشه ولي يه چيز جالبي که توي اون دفتر بود رو قبلش به من نشون داد.

باربد آخراي دفترش نوشته بود که مرگو حس مي کنه و فقط از بابت تنهايي تو و بچه اش و خطراتي که ممکنه تهديدتون کنه نگرانه. توي اون

دفتر از تو خواسته بود که اگه يه روزي بيوه شدي تنها نموني و حتماً ازدواج کني. هر چند که اون قضيه داريوش رو

نمي دونست ولي نوشته بود که مي دونه قبل از ازدواج با اون عاشقاي زيادي داشتي و ازت خواسته بود که اگه روزي يکي از اونا که واقعاً

دوستت داره و قدرتو مي دونه ازت خواستگاري کرد بهش جواب مثبت بدي. نوشته بود اين تنها خواسته اشه. اون دفتر دست پليسه اگه روزي

بهمون پسش دادن حتماً نشونت مي دم. حالا که باربد خودش اينو ازت خواسته به نظر من واجد شرايط ترين فرد براي تو داريوشه چون هيچ

کس به اندازه اون تو رو دوست نداره. يعني نمي تونه دوست داشته باشه. اون که ناخواسته همه اعمال تو بهش الهام مي شد. داريوش با همه

فرق داره.

سرم رو زير انداختم و گذاشتم قطره هاي اشک راه خودشون رو طي کنند. سپيده جلوي پام نشست و گفت:

- عزيزم گريه نکن. فقط برو پيشش. داريوش به تو احتياج داره. از روزي که برگشتي دوباره از خواب و خوراک افتاده. داره خودشو نابود مي

کنه. تو رو خدا برو پيشش. عمو چند وقت پيش که رفته بود ديدنش مي دوني چه طوري بوده؟

فين فين کردم و گفتم:

- چه طوري؟

- عمو مي گفت در اتاق رو بسته بوده و هر چه با خاله ازش خواستن درو باز کنه گوش نمي کرده، تا اينکه عمو درو مي شکنه و مي رن تو،

ولي عمو مي گفت داريوش توي دود سيگار داشته خفه مي شده و نفسش بالا نمي اومده. درست مثل اون دفعه اي که آرمين داريوشو توي

شمال پيدا کرده بود. ولي اين بار خيلي شديد تر بوده. به زور

مي رسوننش بيمارستان و دو روز تموم مي ره زير چادر اکسيژن. عمو وقتي وضعشو مي بينه، اول از همه به ياد تو مي افته و بعد از چند

هفته کلنجار رفتن با خودش عاقبت تصميم مي گيره به خاطر پسرش کينه ها رو کنار بذاره.

به خصوص که عمو چند وقته پيش سکته هم کرده و حالا مي ترسه بميره و پسرش رو به تنها آرزوش نرسونده باشه. انگار سن آدم که مي ره

بالا کينه ها کم کم رنگ مي بازن. براي همين هم من و آرمين رو اول خبر کرد و باهامون مشورت کرد. ما اينقدر خوشحال شديم که حد نداشت.

بعدش هم که تو رو خبر کرد و تو اومدي اينجا.

سرم رو بالا آوردم و گفتم:

- حالا بايد چي کار کنم سپيد؟

- بايد به طرفش پرواز کني.

سرمو به پشتي صندلي تکون دادم و گفتم:

- فعلاً نمي تونم ... الان ... نمي دونم ... حس مي کنم ذهنم قفله ... من يه روز از داريوش متنفر شده بودم ... عشق من باربد بود ... من با اون

زندگي کردم ... هشت ساله که داريوشي وجود نداره ... چطور مي تونم؟! حتي ... حتي از خود داريوش هم خجالت مي کشم ...

سپيده باز خواست چيزي بگه که از جا بلند شدم و گفتم:

- مي خوام برگردم خونه ... مي خوام تنها باشم ...

مريم دست سر شونه م گذاشت و گفت:

- حق داري که توي تنهاييت فکر کني ... اما با انصاف باش ... داريوش خيلي زجر کشيده خيلي ... به خاطر تو ... به خاطر عشق تو ... اونو

درياب ...

بعد لبخندي زد و گفت:

- از خدماه روي سرتون به عنوان خواهر داماد قند بسابم ... پس برو و خودت رو براي ازدواج با داداش من اماده کن ...

خدايا مريم فرشته بود؟!!! اين همه گذشت؟!!! اون خونواده انگار همه پاکباز بودن ... خسرو ... داريوش ... مريم ... جواب حرفاش فقط يه لبخند

تلخ بود ...

***

دو هفته اي گذشته بود ... برگشته بودم تهران فکرم توي شمال بودم، جسمم تهران و وجدانم درگير باربد ... توي اين دو هفته رو هر شب رفتم

سر خاکش ... سنگ قبرش رو شستم ... گريه کردم ... ناليدم و براش گفتم ... مي خواستم باور کنه که توي سالهايي که با اون زندگي کردم با

همه وجودم کنارش بودم ... نمي خواستم بهم شک کنه ... نمي خواستم روحش آزار ببينه و تصور کنه هيچ وقت عاشقش نبودم و با فکر يه نفر

ديگه کنارش موندم. اينقدر ضجه مي زدم روي سنگ قبرش که بي حال مي شدم و بعد به زور خودمو مي رسوندم خونه ... بعد از گذشت دو هفته

سپيده بهم زنگ زد گريه مي کرد ... حالش بد بود ... مي گفت دکتر سيگار رو براي داريوش قدغن کرده اما داريوش بي تفاوت روزي دو تا پاکت

مي کشه ... گفت اگه به دادش نرسم مي ميره ... وقتش بود که ديگه تصميم درست رو بگيرم ... ياد حرفاي باربد توي دفتر خاطراتش افتادم و

بعدش براي آخرين بار رفتم سر خاکش ... رفتم تا هم ازش اجازه بگيرم و هم وداع کنم ... اون روز گريه نکردم ... فقط حرف زدم ... از اون و

از داريوش ... اينقدر گفتم تا دلم آروم شد و حس کردم باربد هم راضيه ... بعدش لبخندي به عکسش زدم و از جا بلند شدم ... برگشتم خونه ...

بايد اماده مي شدم و مي رفتم سر وقت داريوش ... مي خواستم يه زندگي ديگه داشته باشم ... يه زندگي جديد با عشق اولم ... با کسي که اين

همه عذاب حقش نبود! حقش نبود ... به ولله حقش نبود ... همين که رسيدم به خونه دم در با پستچي مواجه شدم ... يه بسته پستي به نام من

آورده بود ... با تعجب دفترش رو امضا کردم و بسته رو گرفتم و رفتم تو ... وقتي بازش کردم با يه دفتر خاطرات روبرو شدم و يه نامه کوتاه ...

دفتر رو آرمين فرستاده بود توي نامه برام نوشته بود که دفتر خاطرت داريوشه ... فرستاده بود تا بلکه راحت تر بتونم تصميم بگيرم ... بنده خدا

خبر نداشت من ديگه تصميمم رو گرفتم ... بايد قبل از اينکه يم رفتم شمال با مامان حرف مي زدم و همه چيز رو براش مي گفتم ...

تا وقتي هواپيما تو آسمون به پرواز درنيومده بود، باور نمي کردم که همه چيز واقعيت باشد، ولي با اوج گرفتن هواپيما دستم رو روي قلبم

گذاشتم و گفتم:

- آره تندتر بزن ... اينقدر تند بزن که از کار بيفتي ... خيلي مونده تا به پاي عشق داريوش برسي ...

ديروز بعد از گرفتن دفتر با مامان حرف زدم و همه چيو براش گفتم ... مامان پا به پاي من اشک ريخت. باورش نمي شد دخترش چنين روزايي

رو از سر گذاشته باشه و باورش نمي شد سرنوشت يه بار ديگه از سر نوشته شده باشه ... نگراني رو توي نگاهش مي ديدم ... بابت روبرو

شدنش با خسرو ... اما خوشبختي من بيشتر براش اهميت داشت ... وقتي گفتم مي خوام برم پيش داريوش مخالفتي نکرد ... از چشماش مي

خوندم که بزرگترين آرزوش سر و سامون گرفتن منه ... منم معطل نکردم و سريع بليط هواپيام گرفتم براي رامسر و تا به خودم اومدم خودمو

توي هواپيما ديدم ...

چند دقيقه اي از اوج گيري هواپيما گذشته بود که ياد دفترچه افتادم. هنوز وقت نکرده بودم حتي ورقش بزنم. از توي کيفم بيرون آوردمش، جلد

سبز رنگي داشت که وسطش قلب حنايي رنگي قرار داشت و درون آن به انگليسي نوشته شده بود " راز من " با هيجان بازش کردم ...

چند صفحه اول خالي بود، ولي تو صفحه چهارم به بعد جملات کوتاهي به چشم مي خورد که با خوندنشون اشک از چشمام سرازير شد:

- اي کاش خوابم رو به ياد مي آوردم. اي کاش اون شي زمردي رو به خاطر مي آوردم ...

- خداي من يعني واقعيت داشت؟ يعني واقعاً تو چنين موجودي رو آفريدي؟

- خيلي سرسخته، ولي من رامش مي کنم!

- امروز خبر بدي رو شنيدم ... اون نامزد داره.

- چرا نمي تونم نسبت به هيچ دختري مشتاق باشم؟ من چه مرگم شده؟!!!

- من چه کردم؟ دستم رو روي اون بلند کردم؟ يعني واقعاً من بودم که اين کارو کردم؟ کاش دستم مي شکست.

- به خودم نمي تونم دروغ بگم ... اون دختر داره بدجوري منو از راه به در مي کنه... يا شايدم نه. تازه داره منو به راه مي ياره. معصوميتش ...

چشماي پاک و بچه گونه اش ...

- رزا ... آخ رزا يعني خودت خبر داري که با دل من چي کار کردي؟

- امروز از پشت پنجره ساعت ها تماشاش کردم. توي محوطه مثل نسيم مي دويد و بازي مي کرد. بعضي وقتا فکر مي کنم اون توي زمان بچگي

خودش مونده. شايد علت معصوميت و پاکي نگاهش همينه. نگاه همه بچه ها پاک و معصومه. مثل رزا کوچولوي من ... رزاي من؟!! چه واژه

غريبي! حالا ديگه مطمئنم که ... عاشق شدم!

- زمان جدايي فرا رسيده ... ولي... من اگه ديگه نبينمش دووم نمي يارم!

- دارم دور از آب حياتم له له مي زنم.

- آرمين ... داداش عزيزم، دلش برام سوخت و ترتيب يه مسافرت به شمال رو داد. حتي از تصور اينکه قراره دوباره ببينمش ضربان قلبم تند مي

شه ... ولي اون ... نامزد داره.

- امروز قراره ببينمش ... هنوزم باورم نمي شه.

- اسم نامزد لعنتي اش رضاس ... من نمي ذارم رزا رو از من بگيره. به هر قيمتي که شده جلوشو مي گيرم. مي خوام سر رزام بجنگم. اون

ارزش اينو داره که به خاطرش حتي دوئل کنم.

- خداي من ... خداي من چطور مي تونم ازت تشکر کنم؟ چطور مي تونم احساسم رو روي اين کاغذ سفيد بنويسم؟ همين چند لحظه قبل فهميدم

رضا برادرشه نه نامزدش ... واي که رزاي شيطون و کوچولوي من داشت منو مي کشت. چقدر راحت گول خوردم. گول چشماي پاکشو ...

- رزا خسته بود، رفته بخوابه ... توي اتاق بغلي منه ... وقتي از اينجا رفت هرگز نمي ذارم کسي توي اون اتاق قدم بذاره.

- دارم مي رم ... با بال و پر شکسته ... اون از من نفرت داره ... بهش گفتم که چقدر برام عزيزه ... ولي رزا ....

- ديگه تحمل ندارم. شايد هفت ساعت نشده که نديدمش ولي بايد برگردم، بايد ببينمش ... دلم براش تنگ شده انگار به اندازه همه عمرم ازش

دور بودم.

- هرگز فکرشو نمي کردم که گريه رزا اينقدر برام دردناک و غير قابل تحمل باشه ... ولي بود!

- خدايا رزا امشب ملکه شده بود ... زيبا ... خوش هيکل ... پر از ناز ... طاقتمو زياد کن خدا ... نمي خوام پاکيشو از بين ببرم ...

- ديگه طاقت ندارم، کاش بميرم و از اين عذاب خارج بشم ... چرا نمي تونه منو دوست داشته باشه؟

به اينجا که رسيدم، چند صفحه اي سفيد رها شده بود و دوباره نوشته شده بود:

- خدا به اين عاشق ديوونه رحم کرد و معشوقه اش رو به اون برگردوند ... به خصوص که حالا اونم دوستم داره ... خدايا شکرت!

- هرگز از نگاه کردنش سير نمي شم. دوست دارم ساعت ها فقط نگاهش کنم.

- بالاخره روز جدايي فرا رسيد ... هنوز اشک هاي رزا رو مثل يه خنجر روي قلبم حس مي کنم. اي کاش مي فهميد با هر قطره اشکي که مي

ريزه اين عاشق ديوونه رو قدمي به سوي جنون هل مي ده.

- من مي خوامش و هر کاري که بتونم مي کنم تا بهش برسم.

- امروز به طور جدي با بابا حرف مي زنم.

باز چند صفحه سفيد رها شده بود و در آخر دفتر نوشته شده بود:

- افسوس که عاشقي بايد تا آخر عمر به دور از معشوقش بمونه ... دعا مي کنم هر چه زودتر عمر کوتاهم تموم بشه. چون بدون رزا احتياجي

بهش ندارم.

دفتر رو که بستم هق هق گريه ام شدت گرفت. مهماندار ليواني آب به دستم داد و با مهربوني گفت:

- خانم کمکي از دست من برمي ياد؟ حال شما خوب نيست؟

ليوان آبو گرفتم و جرعه اي نوشيدم. سپس به زحمت لب باز کرده و پرسيدم:

- کي مي رسيم؟

لبخندي زد و گفت:

- تا ده دقيقه ديگه هواپيما مي شينه.

لبخندش رو پاسخ دادم و سکوت کردم. ياد روزي افتادم که به اصفهان رفتم. توي اون دو سه روز داريوش هميشه ناراحت بود و چشماش پر از

اشک ... لحظه خداحافظي داريوش از من خواست که از کسي متنفر نشم ... با اينکه قصد داشت با حرفاش تخم نفرت رو توي دل من بکاره،

ولي بازم طاقت نداشت که ازش متنفر بشم ... لحظه آخر داريوش گفت خداحافظ عشق من ... واي خداي من داريوش با ، عشقش خداحافظي کرد

... چرا اينقدر احمق بودم؟ چرا زودتر نفهميدم؟

با صداي خلبان که از مسافران مي خواست کمربنداي خودشون رو ببندن، کمربندم رو بستم. دقايقي بعد توي فرودگاه رامسر به زمين نشستيم.

سريع کيف دستيم رو برداشتم و پياده شدم. هوا باروني و خيلي سرد بود. سعي کردم اين روز رو توي ذهنم ثبت کنم. چون حتم داشتم که بهترين

روز زندگيمه است. ساعت هشت شب – دوازدهم دي ماه – با هوايي پر از سوز و سرما. پالتوم رو به خودم پيچيدم و سريع تاکسي به مقصد

محمود آباد کرايه کردم. به علت هواي باروني کمي کند پيش مي رفت. نيمه شب بود که به محمود آباد و جلوي ويلاي خاله رسيديم. کرايه رو

حساب کردم و پياده شدم. جلوي در ويلا چند لحظه اي مکث کردم و چند نفس عميق کشيدم. دستم رو بالا بردم و روي زنگ قرار دادم، ولي جوني

براي فشردن زنگ نداشتم. نمي دونستم چه کاري صحيحه؟ يعني داريوش هنوز هم منو دوست داره؟ دستمو از روي زنگ برداشتم. زمزمه وار

گفتم:

- من اينجا چي کار مي کنم؟ داريوش اگه منو مي خواست خودش قدم جلو مي ذاشت.

چند قدم از ويلا فاصله گرفتم. چي کار مي خواي بکني رزا؟ مي خواي بري خواستگاري داريوش؟ نمي گي خاله کيميا تو رو اينجا ببينه چي مي

گه؟ شايد هنوز هم مخالف باشه! از کجا معلوم که تو رو قبول کنه. شايد بازم خون داريوشو تو شيشه کنه. شايد بعداً هي بهت سرکوفت بزنه که

تو اومدي خواستگاري پسر من! وگرنه داريوش که داشت زندگيشو مي کرد. تصميم گرفتم برگردم و منتظر بشينم تا ببينم تقدير چه خوابي برام

ديده. چقدر احمق بودم که بدون فکر تا اونجا اومده بودم! داريوش بايد خودش بر مي گشت. به سرعت قدم هام اضافه کردم که ناگهان صداي

داريوش توي گوشم پيچيد:

- رز ... دوستت دارم. رز... بي تو هيچم. رز ... تنهام نذار خيلي تنهام رز. رز من ... عاشقتم!

احساس بر عقلم پيروز شد به سمت در ويلا دويدم و بي درنگ زنگ رو فشردم. لحظه اي بعد صداي خاله تو آيفون پيچيد:

- کيه؟

نفس عميقي کشيدم و سعي کردم صدام اونقدر بلند باشه که خاله بشنوه:

- منم خاله جان اگه مي شه درو باز کنين.

- شما؟

- خاله من رزام.

چند لحظه اي سکوت حکم فرما شد تا اينکه صداي پر هيجان خاله از جا پراندم:

- واي رزا خاله تويي؟ بيا تو عزيزم.

در ويلا باز شد و من وارد شدم. مسير تا ساختمون ويلا طولاني بود. من ديگه حوصله صبر کردن نداشتم. شروع کردم به دويدن. جلوي در ويلا،

خاله در حالي که شال بلندي روي شونه هاش انداخته بود، منتظرم ايستاده بود. کمي مکث کردم تا از نگاش به احساسش پي ببرم. چشماش مي

درخشيد و معلوم بود از ديدنم خوشحاله. احساسم برانگيخته شد. بي اراده به آغوشش پناه بردم و گفتم:

- سلام خاله.

خاله منو محکم به سينه اش فشرد و گفت:

- سلام عزيز دلم ... تو کجا، اينجا کجا؟ تنها اومدي؟

- آره خاله تنهام ... اومدم ... اومدم...

نمي دونستم چي بگم. ولي بالاخره دلمو به دريا زدم و گفتم:

- داريوش هست خاله؟ اومدم ... ببينمش.

خاله با تعجب و حيرت گفت:

- داريوش؟!!

سر به زير شدم و گفتم:

- آره خاله من همه چيزو مي دونم. اومدم که واسه هميشه پيشش بمونم ... البته اگه ...

حرفم رو نيمه تموم ول کردم. خاله منو از خودش جدا کرد و گفت:

- خداي من چي مي شنوم؟ مي دوني اگه داريوش بفهمه از خوشحالي دور از جونش سکته مي کنه!

با شرم خواستم خودمو شيرين کنم، براي همين گفتم:

- خاله اگه شما مخالف باشين ... يعني ...

خاله دستمو کشيد و گفت:

- بيا تو ببينم دختر ... مگه مي تونم مخالف باشم؟ يه عمره دارم نذر و نياز مي کنم که اين روزو ببينم. شادي پسرمو ببينم. حالا بگم مخالفم؟ بيا

بريم تو تا پشيمون نشدي.

گل لبخند روي لبهام شکفت و نگراني هام پر پر شد. زمزمه وار گفتم:

- کجاست خاله؟

- خوابه خاله جان ... از عصر سر درد گرفت. براي همين قرصش دادم و فرستادمش استراحت کنه.

- مي تونم برم پيشش؟

- آره عزيزم توي همون اتاق قبلي خودته.

ديگه منتظر بقيه حرفاي خاله نشدم و به سرعت از پله ها بالا دويدم. ولي صداي خاله رو از پشت سرم شنيدم:

- خدايا شکرت که بچمو به آرزوش رسوندي. خدايا ممنونتم که جواب دعاهامو دادي. ممنونم که منو بخشيدي!

و به دنبال اين حرف صداي گريه اش بلند شد. جلوي در اتاق که رسيدم نفسم بالا نمي يومد. قلبم اونقدر تند

مي تپيد که حس کردم الان به دهنم مي پره. دستم رو روي دستگيره در گذاشتم. زير لب اسم خدا رو صدا زدم و در رو باز کردم. اتاق تاريک

تاريک بود و طبق معمول مملو از بوي من ... روي تخت خوابي که روزي به من تعلق داشت موجودي دراز کشيده بود که حالا حاضر بودم جونم

رو فداش کنم. فداي صبوري و وفاش. کنار تخت روي زمين زانو زدم. داريوش عزيزم با آرامش خوابيده بود. مژه هاي بلندش روي صورتش

سايه انداخته بود. بي اراده دستم رو بلند کردم تا روي موهاي بلندش بکشم. ولي لحظه آخر پشيمون شدم. هنوزم نمي خواستم اجازه بدم عشقم

رنگ گناه به خودش بگيره و کدر بشه. همونطور با عشق بهش زل زده بودم که يهو از خواب پريد و چشماش رو باز کرد. با ديدن من توي اون

حالت روي تخت سيخ نشست و با چشمايي گشاد شده به من خيره شد. بدون هيچ حرفي نگاش کردم و لبخند زدم. داريوش چند لحظه توي سکوت

خيره نگام کرد و بعد آروم و زمزمه وار گفت:

- مي دونم که تو روياي مني ... طبق معمول هر شب! رزاي من ... من ديگه خسته شدم ... چرا نمي ياي پيشم بموني ... مگه نمي دوني

داريوشت بي تو هر لحظه آرزوي مرگ مي کنه؟ يعني تنهايي منو حس نمي کني؟ خيلي تنهام ... بيشتر از اونچه که فکرشو بکني.

اشکام شدت گرفتن. اخماش در هم شد و گفت:

- چند بار بايد بگم پيش من گريه نکن؟ مي خواي منو دق بدي؟ بس کن ديگه! ... رزا ... عزيزم چرا حرف نمي زني؟ چرا نمي ذاري صداي

قشنگت رو بشنوم؟

سکوتم رو شکستم با هق هق گريه گفتم:

- داريوش ...

خودشو کشيد لب تخت، صورتش رو به صورتم نزديک کرد و گفت:

- جان داريوش ... الهي داريوش روزي هزار بار فدات بشه. الهي داريوش دورت بگرده که هر وقت صدام مي کني گردش خونم از زور لذت

برعکس مي شه. ببين رز من... موهاي تنم سيخ شده.

دستش رو به سمتم گرفت و من ديدم که راست مي گه. هق هق کردم و گفتم:

- داريوش من ... من خواب نيستم ... واقعيت دارم.

داريوش از تخت پايين اومد و جلوي پام روي زمين زانو زد و گفت:

- هر شب همينو بهم مي گي نفسم، ولي تا صبح مي شه غيبت مي زنه ... تو مي خواي داريوش رو ذره ذره نابود کني. بکن عزيزم نابودم کن به

آتيشم بکش و بعد خاکسترمو به باد بده. به خدا اعتراض نمي کنم. به خدا هيچي نمي گم. در برابر تو فقط بايد سر تسليم فرود بيارم. من هميشه

نابود تو بودم هستم و خواهم بود.

سرم رو لب تخت گذاشتم و با بغض گفتم:

- به خدا من واقعيت دارم داريوش. من اومدم اينجا که بهت بگم هنوز دوستت دارم ... داريوش من با بابات و مريم و آرمين و سپيده حرف زدم

اونا همه چيزو برام گفتن ... اونا بهم گفتن چقدر در حق تو ظلم شده. اومدم ازت بخوام منو ببخشي. ببخش که اينقدر ساده و احمق بودم که

عشق پاک و وسيع تو رو با نفرت کدر کردم ...

هنوز حرفم تموم نشده بود که داريوش مثل برق گرفته ها ازم فاصله گرفت و برگشت روي تخت. انگار تازه داشت مرز بين واقعيت و روياشو

تشخيص مي داد. ميون گريه گفتم:

- به خدا ايني که جلوي روي تو نشسته، رزاي واقعيه ... نه توهم ... من رزام. رزاي عاشق ... عاشق تو ...

داريوش از هيجان نفس نفس مي زد و قدرت بيان هيچ حرفي رو نداشت. گفتم:

- آره داريوش من اومدم که تا آخر عمر کنار تو و براي تو باشم. همونطور که از اول هم براي تو بودم. ديگه

نمي خوام آزارت بدم. نمي خوام زجرت بدم. داريوش من اومدم اينجا چون مي خوامت. تو رو براي خودم مي خوام.

چند لحظه طول کشيد تا داريوش تونست خودش رو پيدا کنه. دستشو به سمتم دراز کرد، فکر کدم مي خواد بغلم کنه، اما اينکار نکرد، لب شالم

رو گرفت و به صورتش چسبوند ... بعدش شونه هاش لرزيد و هق هقش اتاق رو پر کرد. هر دو داشتيم اشک مي ريختيم، بعد از چند دقيقه

سکوت به حرف اومدم و گفتم:

- داريوش چرا چيزي نمي گي؟ چرا نمي گي دوستم داري؟

داريوش بازم چيزي نگفت. چند دقيقه ديگه هم توي سکوت سپري شد. تا اينکه دوباره خودم به حرف اومدم و گفتم:

- داريوش نکنه ديگه دوستم نداري؟ هان؟

داريوش با هق هق گفت:

- مي ترسم حرف بزنم رزا ... مي ترسم يه دفعه به خودم بيام و ببينم بازم داشتم خواب مي ديدم ... ولي اين بار از هميشه باورش خيلي سخت

تره ... آخه تو خيلي واقعي هستي ... مگه مي شه خواب باشي؟

منم هق زدم و گفتم:

- داريوش چند بار بگم که من واقعاً وجود دارم؟ مي خوام از زبونت بشنوم که هنوزم منو مي خواي ....

- عشق من خيلي بيشتر از اينيه که بخوام توي واژه هاي ناچيز بگنجونمش ... اينقدر وسيعه که توي اين واژه هاي خاکي و زميني جا نمي شه.

- ولي تو بايد بگي دوستم داري ... به جبران تموم اين سالهايي که نگفتي ... به جبران تموم اون حرفهايي که بهم زدي. بايد بگي که دروغ

گفتي. مي خوام از زبون خودت بشنوم داريوش. مي خوام همه حرفايي که بقيه بهم زدنو خودت بهم بگي.

شالم رو از روي سرم کشيد، توي دستاش مشتش کرد، گذاشت روي چشماش و گفت:

- اگه بخواي حاضرم از الان تا آخر عمر فقط بگم دوستت دارم ... به خدا هر چي گفتم دروغ محض بود. رزا من که ديوونه توئم مگه مي تونم

بازيت بدم؟ من که محتاجتم مگه مي تونم ازت سو استفاده کنم؟ رزا منو ببخش. منو ببخش عزيز دلم.

- ببخشمت؟ تو بايد منو ببخشي داريوش ... براي اين همه ندونستن!

شال رو از رويي چشماش برداشت و گفت:

- آه عزيزم اين حرفو نزن. من خودم نخواستم چيزي بدوني. رز کوچولوي من طاقت ناراحتي بيشتر رو نداشت. هنوزم نداره ... همه چيزو براش

جبران مي کنم. همه چيزو ...

اون شب هر دو ساعت ها اشک ريختيم و از روزها و لحظه هاي بي هم بودن گفتيم. غم هاي داريوش هزار برابر غمهاي من بود. داريوش از

اونچه که آرمين و مريم و عمو خسرو و سپيده تعريف مي کردن، عاشق تر بود ... بارها عاشق تر. سرم رو لب تخت تکيه داده بودم و داريوش

همينطور که با پايين موهام بازي مي کرد برام شعر مي خوند، همون شعرهايي که عمري محتاج شنيدنشون بودم. هيچ کدوم خوشبختيمون رو

باور نداشتيم. حتي منم فکر مي کردم که خوابم، ولي خواب نبود. من و داريوش تو دنياي واقعي بار ديگه شيرين وار و فرهاد وار در مقابل هم

قرار گرفته بوديم.

براي طلوع خورشيد هر دو به دريا رفتيم و روي ماسه ها به صورت دراز کش طلوع زيباي خورشيد رو تماشا کرديم. داريوش حتي يک لحظه

هم حاضر نبود چشم از من برداره. بعد از اينکه توي ويلا صبحونه رو با خاله که از خوشحالي روي پاش بند نبود خورديم، داريوش گفت:

- عزيزم همين امشب مي يايم خواستگاريت.

- همين امشب داريوش؟!

- آره عزيزم من ديگه نمي تونم صبر کنم. به خصوص که کلي براي داشتنت بي قرار شدم ...

بعد از اين حرف چشمکي زد که گونه ام گل انداخت،

داريوش با خنده به سمت خاله چرخيد و گفت:

- مامان جان شما هم زود وسايل رو جمع کنين که بايد بريم تهران براي خواستگاري عروس نازتون.

خاله از ته دل خنديد و گفت:

- ولي بايد خسرو هم باشه. من مي رم اول به اون زنگ بزنم.

همين حرف کافي بود تا داريوش رو از اين رو به اون رو بکنه. با خشم روي ميز کوبيد و گفت:

- نه مامان ... نمي خوام اون باشه.

- ولي...

- ولي بي ولي! فکر مي کنين يادم مي ره عمري رو که از من و رزم تباه کرده؟ من پدر ندارم. خواهش مي کنم اصرار بيجا هم نکنين.

به نرمي گفتم:

- داريوش جان پدرت فهميده که اشتباه کرده. تو هم بهتره که ببخشيشون. من هميشه تو زندگيم خدا رو شکر کردم که آدم کينه اي نيستم. شايد

هر کسي ديگه اي جاي من بود هيچ وقت نمي تونست باباتو ببخشه ولي من هيچ کينه اي ازش به دل ندارم. دوست دارم تو هم نشون بدي که

مي توني ببخشي نشون بده که دلت مثل چشمات، درياست.

داريوش با لبخندي مهربون گفت:

- رز ... باباي من باعث شد تموم اين بلاها سر تو بياد. خودم به درک! ولي به خاطر تو نمي تونم ببخشمش.

- داريوش اصلاً به خاطر من بايد ببخشيشون. چون من از روزي که بابات رو ديدم بدجوري بهشون علاقمند شدم. آخه خيلي به تو شبيه هستن.

- رز من ... عشق من ... تو اون موجود رو نمي شناسي. حتماً اينم يه نقشه اس!

- بس کن داريوش! تو داري از پدرت يه ديو مي سازي. من که چيز بدي جز مهربوني نديدم.

- ولي با همه اين حرفا من نمي خوام ديگه چشمم تو چشمش بيفته.

نمي خواستم به هيچ عنوان ديگه حرف از طرد شدن و دوري باشه ... مي خواستم اينبار ديگه همه چي سر جاي خودش باشه ... براي همينم

گفتم:

- داريوش تو اگه حالا منو داري به خاطر باباته. اين بابات بود که منو دعوت کرد و همه چيزو برام تعريف کرد. بابات بود که از من خواهش

کرد بيام پيشت ... در ضمن مثل همون چند سال پيش هنوز هم شرط من حضور پدرته.

- رزا!!

- داريوش خيلي برام عزيزي اينو از ته دل مي گم، ولي دوست ندارم به خاطر من دل کسي رو بشکني.

- ولي من به خاطر تو ...

- خيلي خب اگه به خاطر منه با پدرت آشتي کن.

- يعني همه اين سالها رو فراموش کنم؟

- مهم الآنه که من پيش توام. ازت خواهش مي کنم داريوش ...

انگشت سبابه اش رو به نشونه سکوت جلوي لبهام گرفت و گفت:

- عزيزم ... عمر من، اينو بدون از الآن تا روزي که داريوش زنده اس براي هر چيزي که مي خواي نيازي به خواهش کردن نيست. حتي اگه

جونم رو بخواي، فقط کافيه بگي مي خوام. همين!

بعد رو به مادرش کرد و گفت:

- مامان زنگ بزنين و بگين براي امشب حاضر باشه و خودش رو برسونه تهران.

خاله با شادي از جا برخاست و گونه منو بوسيد و گفت:

- قربون عروس گلم برم که اينقدر مهربونه ...

لبخندي به خاله زدم و اون با خوشحالي به سمت تلفن رفت. داريوش خم شد توي صورتم و با لبخند گفت:

- تو هم خوب بلدي از عشق من سو استفاده کني ها! اگه تو نبودي حتي اگه نعوذبالله خدا هم مي يومد و مي گفت بابات رو ببخش محال بود قبول

کنم.

با ناز گفتم:

- يعني مي خواي بگي خيلي دوستم داري؟

داريوش هم با صدايي تحليل رفته گفت:

- ديوونتم ... ديوونه.

داشت سرشو مي اورد نزديک، مي دونستم ديگه براش خيلي سخته جلوي خودش رو بگيره براي همينم من خودمو يه کم کشيدم عقب. داريوش

هم سريع صاف نشست و زير لب چيزي گفت که نشنيدم. خاله که برگشت داريوش از جا بلند شد و گفت:

- من مي رم دوش بگيرم. مامان هواي رزا رو داشته باش نذاري بره ها.

- وا مادر اين چه حرفيه؟

خنديدم و گفتم:

- نترس بابا من ديگه بيخ ريشتم.

اونم با خنده به سمت حموم رفت. خاله دو استکان چايي ريخت و کنارم نشست. از حالتش حس کردم مي خواد چيزي بگه ولي نمي تونه. دستم

رو روي دست خاله گذاشتم و گفتم:

- خاله جون با عمو حرف زدين؟

خاله از فکر خارج شد و با لبخند گفت:

- آره خاله ... خودش منتظر بود و مي گفت آماده بودم.

بعد از اين حرف دوباره سکوت کرد. خاله درست شبيه بار اولي شده بود که اونو ديدم. هم نگران و ناراحت بود و هم خوشحال. هنوز هم علت

مخالف بودن خاله رو با شخص خودم نمي دونستم. چقدر دلم مي خواست ازش بپرسم چرا دوست نداشت من عروسش بشم؟ نکنه هنوز هم

دوستم نداشت؟ به خاطر داريوش رضايت داده بود؟ با صداي خاله به خودم اومدم:

- بخور عزيزم سرد شد.

چايي رو برداشتم و يه نفس سر کشيدم. بعد هم بي مقدمه رو به خاله گفتم:

- خاله شما ... شما دوست ندارين من ...

سکوت کردم. خجالت مي کشيدم حرفم رو تموم کنم ولي خاله خودش فهميد منظورم چيه. چون دستمو گرفت و گفت:

- هفت هشت سال پيش که فهميدم داريوش عاشق شده وحشت کردم. اولش فکر مي کردم يه حس ساده زودگذره مثل حسي که به بقيه دوست

دختراش داشته براي همين هم سعي مي کردم هر طور که شده اونو از تو دور کنم. از جذابيت هاي تو مي ترسيدم. مي ترسيدم اينقدر داريوشو

غرق کنه که ديگه نتونم بکشمش بيرون. تو براي من و موقعيتم تهديد بودي. مي دونم اون موقع پي به مخالفت من بردي که حالا مدام نگراني

بازم مخالف باشم. ولي من براي مخالفتم دليل داشتم وگرنه تو دختري هستي که هر کسي آرزو داره عروسش باشي...

لبم رو جويدم و بعد از کمي سکوت گفتم:

- مي شه دليلشو بدونم؟

خاله هم به تقليد از من پوست لبش رو جويد و گفت:

- وقتي فکر مي کنم مي بينم توي تموم اين سالها توي وحشت زندگي مي کردم. خيلي سخته رزا که بدوني شوهرت مدام تو فکر يه زن ديگه

است. تو اين دردو نچشيدي ولي من .... هميشه فکر مي کردم که سايه شکيلا افتاده روي زندگيم. خوشحال بودم که تهران نيستم تا خسرو يه

موقع چشمش به شکيلا بيفته ولي هر بار هم که براي کار مي يومد تهران من هزار بار مي مردم و زنده مي شدم. با اينکه مي دونستم شکيلا

سر زندگي خودشه با اينحال باز هم وحشت مي کردم. تو فکر مي کني من نمي تونستم به سمت دوستاي صميميم برگردم؟ چرا خيلي راحت مي

تونستم آدرسشون رو پيدا کنم و دوستيمون رو از سر بگيرم ولي نمي خواستم. نمي خواستم هيچ وقت اسمي از اونها توي خونه ام برده بشه

که خدايي نکرده خسرو رو هوايي کنه. نمي خواستم حتي يک بار هم خسرو با شکيلا رو برو بشه. نمي خواستم ... نمي خواستم ... و اين

نخواستن اينقدر خودخواهم کرده بود که از خواسته پسرم گذشتم. مدام تو گوشش مي خوندم که نامزد داره و نبايد به تو فکر کنه. زجر کشيدن

داريوشو مي ديدم ولي باز هم به خودم فکر مي کردم. شايد اگه داريوش لااقل حمايت منو داشت کمي آروم مي گرفت ولي وقتي مي ديد هر

دومون با خواسته اش مخالفيم بيشتر عذاب مي کشيد. به خصوص که من خسرو رو هم پر مي کردم. نمي دونم خسرو بهت گفته يا نه ولي من

خودم به خسرو گفتم داريوشو تهديد کنه که منو طلاق مي ده. مي خواستم هر طور که شده داريوش رو از خونواده تو دور کنم. تونستم ولي به

چه قيمتي؟ به قيمت شکوندن دل تنها پسرم ... نابودي داريوش. ذره ذره جون دادن داريوش. خيلي وقته که فهميدم اشتباه کردم. من مادر خوبي

نبودم وگرنه از خودم و دلم مي گذشتم براي اينکه بچه ام به خواسته اش برسه. بايد همه جوره کمکش مي کردم. مطمئنم اگه مي خواستم مي

تونستم خسرو رو راضي کنم. ولي ... وقتي که خواستم ديگه خيلي دير شده بود. خيلي دير! چند سالي هست که بزرگترين آرزوم رسيدن داريوش

به بزرگترين آرزوشه. حالا که دعاهام مستجاب شده و به آرزوم رسيدم ديگه هيچي از خدا نمي خوام جز خوشبختي شما دو تا که برام خيلي

عزيزين.

انگار تازه داشتم خاله رو مي شناختم. نبايد از دستش ناراحت مي شدم. شايد هر کس ديگه اي هم که به جاي اون بود همين کار رو مي کرد.

دلم براش سوخت. واقعاً شريک بودن شوهر با يه زن ديگه که از قضا بدوني اون از تو قدر تره خيلي دشواره. بدون حرف به سمت خاله متمايل

شدم و محکم بغلش کردم. خاله هم در حالي که اشک مي ريخت محکم منو به خودش چسبوند. با صداي سرخوش داريوش به خودمون اومديم:

- مامان! اينجوري زنمو برام نگه مي داري. گفتم حواست باشه در نره نگفتم که آب لمبوش کني. اينجوري ديگه چيزيش به من نمي رسه!

از شرم گونه هام رنگ گرفت و گرمم شد. خاله هم با خنده گفت:

- حيا کن پسر!

- حسادت منو تحريک نکنين که اون وقت بد مي شه.

با خنده نگاش کردم که ديدم با لبخندي عاشقونه به من زل زده. از موهاي طلاييش که حالا به خاطر خيسي تيره تر شده بود و زيتوني مي زد آب

مي چکيد. با محبت گفتم:

- عزيزم برو خودتو خشک کن. يه وقت سرما مي خوري!

- نترس عشق من! من بعد از داشتن تو ايمني بدنم خيلي بالا رفته اگه يه شب تا صبح هم توي برف بخوابم هيچيم نمي شه.

- داريوش!

- جان دلم ...

- برو خودتو خشک کن.

- اي به چشم. شما هم حاضر شو بريم يه کم قدم بزنيم. کارت دارم.

- چشم.

با داريوش براي پياده روي به باغ ويلا رفتيم. وسطاي باغ رسيده بوديم که داريوش جلوي پام زانو زد. با تعجب بهش خيره شدم و نمي دونستم

چه قصدي داره. انتظارم زياد طول نکشيد. دست چپش رو بالا آورد و باز کرد. کف دستش يه غنچه زيباي رز آتشين قرار داشت. با خنده گلو

برداشتم و خواستم تشکر بکنم، که در کمال حيرت ديدم زيرش يک حلقه خيلي خوشگل قرار داره. حلقه ظريفي بود و دور تا دورش پر از الماس

سفيد و زمردهاي ريز بود. چشمام پر از اشک شد و گفتم:

- داريوش اين چيه؟

داريوش سرش رو زير انداخت و گفت:

- اين حلقه رو همون سال اولي که ديدمت برات خريدم. نگهش داشته بودم که به وقتش بهت بدم. حالا فکر کنم زمانش رسيده باشه که اونو بدم

دست صاحبش ... عزيزم ... خودت خوب مي دوني که هزار بار بيشتر از خودم دوستت دارم. حالا آيا حاضري با اين مرد عاشق ازدواج کني؟

حلقه رو از کف دستش برداشتم و همينطور که دستم مي کردم، گفتم:

- با کمال ميل سرورم!

همون روز به تهران برگشتيم و من فهميدم مامان همه چيز رو براي بابا هم تعريف کرده. کلي ممنونش شدم که باري از روي دوش من

برداشته. بابا خودش باهام خصوصي حرف زد و وقتي خيالش راحت شد که داريوش انتخاب واقعي منه فقط گفت انشالله خوشبخت بشي ...

داريوش اينقدر عجله داشت که قرار شد همون شب ساعت هشت به خونه مون بيان.

اولين کاري که کردم دستور دادم تا دوباره تابلوي داريوش رو بيارن و بالاي تختم نصب کنن. وقتي پليس اعلام کرد که ديگه نيازي به خونه و

وسايلش براي تحقيق نداره همه وسايل رو به خونه بابا منتقل کرديم و خود خونه رو هم فروختيم. نمي خواستم هيچ چيزي منو به ياد اون روز

شوم بندازه. تابلوي داريوش هم جزوي از وسايلم بود. چقدر دلم براش تنگ شده بود. دستي به تابلو کشيدم و زمزمه کردم:

- عشق واهي من، تو واقعاً يه تابلوي جادويي هستي!

دومين کاري که کردم رفتم سر خاک باربد. يک ساعت تموم باهاش حرف زدم. حس مي کردم اونم با من هم عقيده است چون اگه نبود مطمئناً

دلخوريش رو حس مي کردم. شايد از عکسش که بالاي سر قبرش بود. هميشه تا موضوعي پيش مي يومد که ناراحت مي شدم حس مي کردم

عکس باربد هم اخم کرده. ولي اون روز فقط مي خنديد. شاد و سرخوش! بعد از درد دل با باربد به خونه برگشتم و به حموم رفتم. موهام رو

همونطور خيس خيس ژل زدم تا کمي فر بخوره. سپس کت و دامن قرمز رنگم رو پوشيدم و هماهنگ با رنگش آرايش کردم. تصورش رو هم

نمي کردم که يه روزي دوباره با اين علاقه به خودم برسم. کفش هاي پاشنه بلند مشکي رنگم رو هم پوشيدم و براي اخرين بار خودمو جلوي

آينه چک کردم.

وقتي کارام تموم شد ساعت هفت و نيم بود، دقيقا همون موقع گوشيم زنگ خورد. همينطور که گوشواره مشکي و قرمزم رو توي گوشم مي

کردم، جواب دادم:

- بله بفرماييد.

صداي داريوش توي گوشي پيچيد و قلبم رو به لرزه انداخت:

- سلام الهه خوشبختي من ... عزيز دل من ...

خنديدم و گفتم:

- تو با اين حرفات داري منو لوس مي کني!

- بهت که گفته بودم، لوس شدنت هم عالمي داره.

- داريوش تو که قراره نيم ساعت ديگه بياي اينجا ديگه چرا زنگ زدي؟

- خوب شد يادم انداختي، وگرنه باور کن يادم رفته بود براي چي زنگ زدم ... آخه حواس که براي آدم نمي ذاري.

- داريوش!! بس کن حرفتو بزن.

- هيچي عزيزم مي خواستم ببينم کروات چه رنگي بزنم؟

خنديدم و گفتم:

- از من مي پرسي؟

- خب مي خوام با تو ست بشم عزيز دلم.

- خودت چي فکر مي کني؟

داريوش بدون لحظه اي درنگ گفت:

- قرمز؟

چشمام گرد شد و گفتم:

- باز کي به تو خبر رسونده؟

- باور کن اين بار قلبم بهم خبر داد.

- تو خيلي بدجنسي!

- براي اينکه عاشقتم ... آدماي عاشق اصولاً بدجنس مي شن.

- خيلي خب آقاي عاشق بدجنس، زود بيا که دلم برات تنگ شده.

به دنبال اين حرف ارتباط رو قطع کردم. قلبم از خوشحالي در حال پرواز بود. گوشي رو روي قلبم فشار دادم که در با شدت باز شد و مهستي

جيغ کشون وارد اتاق شد و قبل از اينکه مهلت پيدا بکنم حرفي بزنم، منو توي بغلش کشيد و پشت سر هم مي گفت:

- عزيزم ... الهي قربونت برم ... نمي دوني وقتي شنيدم چقدر خوشحال شدم ... الهي خوشبخت بشي!

نمي دونستم بخندم يا گريه کنم! چند لحظه بعد رضا هم وارد شد و بعد از مهستي بغلم کرد. سرم رو روي شونه هاي پهن مردونه اش گذاشتم و

گفتم:

- داداشي اينبار راضي هستي؟

- الهي داداش قربونت بره. اگه يه کار درست و حسابي توي طول عمرت کرده باشي همين کاره ... داريوش لياقت تو رو داره و خوشبختت مي

کنه.

- خيلي دوستت دارم رضا!

- منم دوستت دارم خواهر عزيزم. خودت خوب مي دوني که قد دنيا برام عزيزي.

از بغل رضا که بيرون اومدم، ديدم سپيده و سام و آرمين هم جلوي در ايستادن و با چشمايي اشک بار به من نگاه مي کنن. خنديدم و به شوخي

گفتم:

- اي بابا گمونم فقط خواجه حافظ شيرازي نفهميده من دارم شوهر مي کنم!

سپيده با خنده گفت:

- چرا اتفاقا اونم همين چند دقيقه پيش خبردار شد، چون من برات فال گرفتم.

با خنده دست سامو گرفتم و گفتم:

- خواهرت ديگه داره خوشبخت مي شه سام، برام دعا کن!

- دعاي يه برادر هميشه بدرقه راه خواهرشه ... رزاي عزيزم داريوش همون کسيه که لياقت تو رو داره. ديگه از بابت تو نگران نيستم.

با لبخند دستشو رها کردم و سپيده رو بغل کردم، با آرمين هم دست دادم. همون لحظه مژگان دنبالمون اومد و گفت:

- رزا خانم مادرتون گفتن مهمونها رسيدن.

با عجله همه با هم به سالن رفتيم. هنوز نيومده بودن داخل. جلوي در به انتظارشون ايستاديم. قلبم تند تند توي سينه ام مي کوبيد، يه بار ديگه

احساس رزاي هجده ساله رو داشتم. چند لحظه بعد عمو خسرو با قامتي استوار و بسيار خوش تيپ در حالي که کت و شلوار مشکي رنگي

پوشيده بود و کروات نباتي رنگي زده بود وارد شد. بي اراده با همه وجودم چشم شدم و به اون و مامان نگاه کردم. نه تنها من که هر کس

جريان قديم رو مي دونست خيره مونده بود به اون دو نفر ... رنگ مامان پريده بود و تقريباً کنار بابا پناه گرفته بود. بابا به حرمت مهمونا بود که

مامان رو نمي کشيد توي بغلش، اينو از نگاه نگرانش حس مي کردم. خسرو خونسرد و عادي با همه دست داد و به مامان که رسيد چند لحظه

مکث کرد، لبخندي سرد زد و گفت:

- خوشحالم که دوباره مي بينمتون.

مامان سرشو آورد بالا، عزيزم! همين که ديدمش احساس کردم اونم يه دختر هجده ساله اس، رنگش پريده بود ولي گونه هاش گل انداخته بود و

اين نشون از حال خرابش داشت. سرشو بالا آورد و بدون اينکه مستقيم به خسرو نگاه کنه گفت:

- خيلي خوش اومدين ...

يه لحظه از خودم بدم اومد ... همه شون رو توي بد موقعيتي قرار داده بودم. چشمم رفت سمت خاله کيميا اونم وضعش بهتر از مامان نبود!

رنگ پريده و مستاصل! اي خدا بگم چي کار کنه من و داريوشو!!! خسرو رفت سمت بابا، همه تن چشم شدم!!! چند لحظه خيره به هم نگاه

کردن، درست عين دونفر که مي خوان با هم دوئل کنن ... آخر سر اين خسرو بود که دستش رو بالا آورد ... بعد از اون دست بابا هم بالا اومد و

با هم دست دادن ... بازم خسرو بود که خم شد و گونه بابا رو بوسيد ... بابا هم جوابش رو داد ... تعارفشون در حد دو جمله بود:

- خوشبختم آقاي سلطاني ...

- خوش اومدين آقاي آريا نسب ...

تموم شد! خسرو گذشت و رفت سر وقت بقيه ... به عينه ديدم که نفس حبس شده توي سينه همه خارج شد. چه وضعيت نفس گيري بود! ولي

خوشحال بودم! خيلي هم خوشحال بودم که کينه ها پر زده و به جاش مهربوني به قلبامون لبخند مي زنه. واقعاً که چرا ما آدما دوست داريم با

کينه قلب سرخمون رو سياه کنيم؟ قلب فقط جاي عشقه نه جاي نفرت و دو رنگي... کاش مي فهميديم! خاله کيميا زودتر از بقيه به خودش اومد،

اومد سمت من و همينطور که با لبخند گونه م رو مي بوسيد کنار گوشم گفت:

- هميشه نگران اين ملاقات بودم، ولي حالا مي بينم که به راحتي تموم شد و هيچ اتفاقي هم نيفتاده. انشالله تا آخرش هم همينطور خوب باشه ...

همه اينا به خاطر توئه عروس قشنگم.

لبخندي زدم و ضمن تشکر گفتم:

- خاله اين خودمون هستيم که همه کارا رو واسه خودمون سخت مي کنيم.

بعد از خاله کيميا، چشمم به داريوش افتاد که درست پشت سر مامانش ايستاده بود ... دلم براش ضعف رفت. کت و شلوار مشکي پوشيده بود، با

پيراهن مشکي و کروات قرمز... درست شبيه اون شب! اما جا افتاده تر و خوشگل تر از اون شب مهموني ... موهاش رو کوتاه کرده و

ريشاشو هم سه تيغه کرده بود. صورتش برق مي زد و دوباره زيباييش نفس گير شده بود. سبد گل بزرگي دستش بود که پر از رزاي آتشين و

نرگس بود. خيلي خوشحال بودم که از ياد نبرده من چه گلايي رو دوست دارم. دسته گل رو گرفتم و آروم گفتم:

- خيلي ممنون. تو خودت گل بودي چرا زحمت کشيدي؟

- مي دونم گل واسه گل بردن صفايي نداره، ولي ...

وسط حرفش رفتم و گفتم:

- بهتره بريم تو، چون همه رفتن نشستن و منتظر ما هستن.

داريوش ريز ريز خنديد و گفت:

- پس آبرومون رفته.

هر دو با خنده وارد سالن شديم. حرفا خيلي زود به مسير اصلي هدايت شد. هر دو خونواده راضي بودن و بحثي وجود نداشت. وقتي صحبت از

مهريه شد، داريوش بي معطلي گفت:

- همه دارايي من به اضافه شاهرگ گردنم.

همه با چشمايي گرد شده به داريوش نگاه کرديم. انگار همه لال شده بوديم چون کسي حرفي نمي زد. داريوش همينطور که توي چشماي من زل

زده بود، گفت:

- چرا اينجوري نگام مي کنين؟ خب من اونقدر عاشقم که اگه رزا يه روز تصميم بگيره ازم جدا بشه بهتره زنده نباشم. همه زندگيم رو به اضافه

جونم برداره و بره هر جايي که دلش مي ره.

احساست همه به غليان در اومد و اشک از چشماي همه جاري شد. عمو خسرو اول از همه از جا بلند شد و داريوش رو با مهر سرشار پدري

در آغوش کشيد و گفت:

- عزيزم من بهت افتخار مي کنم!

بابا هم که ديگه يخش حسابي باز شده بود، دستي سر شونه داريوش زد و گفت:

- من هم به داشتن چنين دامادي افتخار مي کنم. تو کسي هستي که من راحت مي تونم دست دردونه ام رو بذارم توي دستش.

به نوبت همه من و داريوش رو بغل کردن و تبريک گفتن. وقتي نوبت به دادن حلقه رسيد، بابا خواست حلقه خودش رو به داريوش بده که

داريوش دستش رو بالا آورد و حلقه اي که سالها پيش بهش هديه داده بودم رو به همه نشون داد و گفت:

- رزاي من سالها پيش وجودم رو به نام خودش کرده.

من خجالت کشيدم، ولي هيچ کس سرزنشم نکرد و همه با لبخندي مهربون نگام کردن. وقتي خاله خواست حلقه خودش رو توي دست من بکنه،

منم دستم رو بالا آوردم و در حالي که حلقه داريوش رو نشون مي دادم، گفتم:

- منم ...

خجالت کشيدم ادامه بدم و سکوت کردم. کسي هم منتظر ادامه حرف من نبود چون صداي دست بلند شد و داريوش با علاقه چشمکي بهم زد که

باعث شد تپش قلبم چندين برابر بشه. نمي دونم چرا در برابر چشمکاي داريوش اينطور از خود بيخود مي شدم و قلبم به تقلا مي افتاد. تاريخ

مراسم عقد و عروسي براي يک ماه بعد، قرار داده شد. خوشبختيم رو بعد از اون حادثه سهمگين باور نداشتم و مي ترسيدم يه دفعه از خواب

بيدار بشم. وقتي همه حرفا زده شد و خيال همه از بابت اين قضيه راحت شد عمو خسرو سرفه اي کرد و گفت:

- خوب ... همه چيز که تا اينجا به خوبي و خوشي سپري شده و من دينم رو نسبت به پسر خودم و رزاي گلم ادا کردم ... حالا مي مونه يه چيزي

...

همه با کنجکاوي نگاش کرديم ... نگاه خسرو از روي تک تک ما رد شد و بعد روي مامان متوقف شد ... باز رنگ مامان پريد ... مشغول بازي

با گوشه روسريش شد و سرشو زير انداخت ... اخماي بابا هم در هم شد ... عمو خسرو آهي کشيد و گفت:

- مي خوام با اجازه فرهاد خان ... خصوصي صحبتي با شکيلا خانوم داشته باشم ...

قيافه همه ما توي اون لحظه ديدني بود ... اصلاً فکرش رو هم نمي کردم که عمو خسرو همچين حرفي بزنه. اون لحظه من و داريوش بيشتر

نگران مراسم خودمون بوديم. اما مامان و بابا و خاله کيميا لب مرز سکته بودن چون نمي دونستن هدف خسرو چيه! عمو خسرو از جا بلند شد

و گفت:

- فکر کنم بعد از نزديک چهل سال اين حق رو داشته باشم که مستقيم از خود شکيلا يه سري چيزا رو بپرسم ... اون موقع نشد! اما تا وقتي که

ندونم آروم نمي گيرم ... اين دينيه که شکيلا به گردن من داره و بايد اداش کنه ...

بعد از اين حرف زل زد به مامان و گفت:

- غير از اينه؟!!!

مامان آب دهنش رو قورت داد و سرشو به نشونه نفي تکون داد ... لرزيدن چونه مامانو حس مي کردم ... بابا بين دو راهي بدي گير افتاده بود

هم حق رو به خسرو يم داد هم غيرتش چنين اجازه اي رو بهش نمي داد ... همه مونده بوديم توي يه حالت سردرگمي که رضا از جا بلند شد و

گفت:

- ببخشيد بابا ... ببخشيد مامان ... اما حق با آقاي آريا نسبه! من هربار اون جريان رو براي خودم ترسيم کردم باز به اين نتيجه رسيدم که شما

مقصر بودين ... حرفي که مي زنن هم کاملاً منطقيه!

بابا غريد:

- رضا!

- چيه بابا؟ حرف بدي زدم؟!! مگه غير از اينه؟!! مامان بايد با آقاي آريا نسب حرف بزنه و دليل کارش رو توضيح بده ... بايد اين کار رو بکنه

...

باز جمع توي سکوت فرو رفت ... عمو خسرو يه قدم به مامان نزديک شد و گفت:

- لازمه که خواهش کنم؟

بابا آهي کشيد، دستشو سر شونه مامان گذاشت و گفت:

- برو شکيلا ... مي توني راهنماييشون کني توي باغ ...

مامان با ترس به بابا خيره شد و بابا پلک زد ... مامان ناچاراً بلند شد و بعد از نگاهي شرمسار به خاله کيميا که انگار روح از بدنش پرواز

کرده بود رفت سمت در ورودي و عمو خسرو هم همراهش رفت ... جمع توي سکوت بدي فرو رفته بود و هيچ کس هم سعي نمي کرد اون

سکوت رو بشکنه! داريوش که کنار من نشسته بود سرشو نزديک گوشم آورد و گفت:

- عزيزم ...

برگشتم به سمتش و گفتم:

- جونم؟

- استرس داري؟!! حس مي کنم رنگت پريده!

- نه ... فقط يه کم مي ترسم ...

- ترس براي چي؟!

- نکنه همه چي خراب بشه؟

لبخند زد و گفت:

- ديگه قرار نيست چيزي خراب بشه ... چون مرگ هم فکر نکنم بتونه من و تورو از هم جدا کنه ... هر اتفاقي مي خواد بيفته بيفته!

- يعني بابات با مامان چي کار داره؟!

- مطمئناً نمي خواد مامانتو آزار بده ... فقط مي خواد دليل رفتار مامانت رو بدونه ... ميخواد از زبون خودش بشنوه و فکر مي کنم حق داره ...

آهي کشيدم و گفتم:

- اميدوارم همين باشه ... من مي رم براي مامانت يه ليوان آب قند بيارم ... بنده خدا رنگ به روش نمونده ...

داريوش لبخندي زد و من از جا بلند شدم ...

حرف زدن مامان و عمو خسرو يه ساعت طول کشيد اما وقتي برگشتن تو هر دو لبخند به لب داشتن و همين باعث شد خيال همه راحت بشه ...

به خصوص من و داريوش ... البته بابا و خاله کيميا هنوزم نگاشون نگران بود و مطمئن بودم تا وقتي که همسراشون رو توي خلوت گير

نيارن و باهاشون حرف نزنن آروم نمي شن ... منم تصميم داشتم بعدا از جزئيات اين ديدار کامل با خبر بشم ... ساعت از دوازده رد شده بود که

مهمونا تصميم گرفتن خونه رو ترک کنن ... همون لحظه که همه مشغول خداحافظي بوديم يهو سپيده فريادي از درد کشيد و روي مبل پشت

سرش ولو شد. از رنگ و روش مشخص بود وقت زايمانش رسيده به خصوص که وارد ماه نهم هم شده بود ... آرمين هول کرده بود. نمي

دونست بايد چي کار کنه. مامان سريع حاضر شد و همراه با آرمين و خاله کيميا سپيده رو به بيمارستان رسوندند. من و داريوش هم

همراهيشون کرديم. برعکس من که دلم شور مي زد، داريوش لبخندي زد و گفت:

- بچه سپيده و آرمين خيلي خوش قدمه. دقيقاً شبي که من رسماً تو رو خواستگاري کردم به دنيا اومد. اينجوري باعث شد که من هيچ وقت

تولدش يادم نره.

منم باهاش موافق بودم. سپيده رو منتقل کرده بودن اتاق عمل و ساعتاي بدي رو همه مون داشتيم سپري مي کرديم ... براي اينکه وقت کشي

کنم رفتم کنار مامان نشستم و صداش کردم:

- مامان ...

مامان که مشغول صلوات فرستادن بود نگام کرد و گفت:

- جونم؟

- مامان گلم ... برام مي گي عمو خسرو بهت چي گفت؟!!

مامان خنده اش گرفت و گفت:

- تو اين شرايط هم دست بر نمي داري؟!

- نه ... مي دوني که چقدر کنجکاوم ... بگو مامان ...

مامان لبخندي زد و گفت:

- وقتي رفتيم بيرون من داشتم از ترس مي مردم ... جالبيش اينجاست که خودمم نمي دونستم از چي مي ترسم!!! چند لحظه اي سکوت کرد و

هيچي نگفت تا من آروم تر بشم ...

وقتي يه کم ريلکس تر شدم گفت:

- مي دوني اولين بار کي ديدمت؟ يادمه لاي در باغمون باز بود و تو داشتي توي باغ سرک مي کشيدي ... من بين بوته هاي گل بودم و تو منو

نديدي ... سرتو يواشکي از لاي در آوردي و تو و خوب خونه مون رو ديد زدي ... چشماي درشت سبزتو گرد کرده بودي و مشتاقانه همه جا رو

نگاه مي کردي ... من بيچاره به گمون اينکه حوري اي چيزي وارد باغ شده بين گلا خشک شده بود و مبهوت تو مونده بودم ... خوب که

نگاهاتو کردي سرتو عقب کشيدي و رفتي ... نفهميدم با چه سرعتي خودمو به در رسوندم و پريدم بيرون ... دقيقا وقتي از در خارج شدم که تو

و يه دختر ديگه همزمان وارد باغ سر کوچه شدين ... از اون روز من رسماً ديوونه شدم ... دقيقا بلايي که دخترت با يه نگاه سر پسرم آورد ...

فقط دعا مي کردم ساکن همون خونه باشين و براي اينکه مطمئن بشم مدام کشيک مي کشيدم تا ببينمتون ... يکي دوبار که اونجا ديدمتون

مطمئن شدم که متعلق به همون خونه اين ... ديگه سر از پا نمي شناختم ... فهميده بودم دختر کي هستي ... اون دختري که باهات بود خواهرته

... يه برادر بزرگتر دارين ... کلي چيز در موردتون فهميده بودم ... يه روز که يواشکي داشتم تعقيبتون مي کردم شنيدم که به خواهرت گفتي

محبوبه شب دوست داري و همون روز يه شاخه محبوبه شب دم خونه تون گذاشتم ... وقتي تو برش داشتي داشتم روي ابرا سير مي کردم ...

خيلي طول کشيد تا متوجه من شدي و فهميدي منم وجود دارم ... من روز و شبم شده بود چشماي تو و تو اصلا منو نمي ديدي! تصميم داشتم کم

کم مامانو بفرستم خونه تون که ماجراي فرهاد و کتک کاريمون پيش اومد ... هيچ وقت فکر نمي کردم دختري که عاشقش شده باشم براي

خودش معشوقه داشته باشه! فرهاد خيلي زرنگ تر از من بود که تونسته بود خيلي زودتر از من قاپ تو رو بدزده ...

به اينجا که رسيد دادم در اومد ...

- اين چه حرفيه؟ منم عين شما فرهاد رو اون روز براي بار اول ديدم ...

پيچيد جلوم و گفت:

- و براي پسري که يه بار ديديش مراسم عقدت رو با من به هم زدي؟!!! چرا انتظار داري باور کنم؟!!

نمي دونستم بهش چي بگم! واقعاً خطار کار بودم ... من نامزد اون بودم اما مدام فرهاد رو مي ديدم ... درسته که با يه نگاه دلم براش لرزيده بود

اما ديداراي بعديمون باعث شده بود که عاشقش بشم ... وقتي سکوتم رو ديد گفت:

- من و تو کم با هم تنها مي شديم؟ چرا يه بار! فقط يه بار به من نگفتي منو نميخواي؟ چرا بي آبروم کردي؟!! چرا نگفتي دلت جاي ديگه است؟

اگه به خودم مي گفتي فقط دل خودم مي شکست ... اما تو آبروي منو بردي ... بعد از تو مجبور بودم با کيميا ازدواج کنم چون مي دونستم تنها

دختريه که بيخيال اتفاق افتاده با من ازدواج مي کنه ... مادرم داشت سکته مي کرد ...فقط با ازدواجم مي تونستم آرومش کنم ... اما ديگه دست

رو هيچ دختري نمي تونستم بذارم چون کسي به من زن نمي داد! همه مي گفتن ببين پسره چيه که ختره مراسم عقدشو باهاش به هم زد ...

حق داشت ... هر چي که مي گفت حق داشت ... يهو بغضم ترکيد ... نشستم روي يه نيمکت و گفتم:

- تو هر چي مي گي حق با توئه ... من گناهکارم ... خدا هم سالاي اول زندگيم خوب تنبيهم کرد و بهم بچه نداد ... پدر مادرامون رو خيلي زود

ازمون گرفت ... منم تقاصش رو پس دادم ...

- فقط بگو چرا ...

با حال خرابم گفتم:

- چون دوستت نداشتم ...

آهي کشيد ... نشست کنارم و گفت:

- يه عمر اين فکر مثل خوره به جونم افتاده بود که من چيزي براي تو کم گذاشتم که تو چسبيدي به فرهاد؟!! هان؟

با هق هق گفتم:

- نه ... معلومه که نه ...

- چيزي کم داشتم؟

- نه ...

- احساسم کم بود؟

- نه ...

- پس چرا دوستم نداشتي؟ يه دليل بيار ... قانعم کن!

صورتمو بين دستام گرفتم و گفتم ... بايد مي دونست ... از ملاقاتام با فرهاد ... از حرفاش ... از دل خودم ... از عشقمون ... وقتي حرفام تموم

شد هر دو سکوت کرديم ... شايد ده دقيقه اي هيچي نمي گفتيم ... آخر سر اون بود که سکوت رو شکست و گفت:

- خيلي بد کردي ...

با بغض نگاش کردم ... بد کرده بودم اما دوست داشتم ازش بخوام حلالم کنه ...

هنوز حرفي نزده بودم که با لبخند تلخي گفت:

- اما متاسفانه تقاصش رو بچه هامون پس دادن ...

بهت زده نگاش کردم ... رزا تو خيلي چيزا رو راجع به خودت و داريوش به من نگفته بودي و من از زبون خسرو شنيدم! خدا شاهده چقدر به

خاطر دل تو و داريوش ... به خصوص داريوش دلم خون شد! وقتي حرفاش تموم شد گفت:

- منم بد کردم ... باعث شدم دختر تو توي جووني بيوه بشه ... پسر خودمم مطلقه ... اما حالا بايد هر دو جبران کنيم ... ازت يه قول مي خوام ...

بيا هر دو از جونمون مايه بذاريم تا بچه هامون خوشبخت بشن ...نه به خاطر خودشون ... شايد خودخواهي باشه! اما من به خاطر حسرت دل

خودم مي خوام داريوش با رزا خوشبخت باشه ... مي گن هر پدر مادري حسرتاي خودشون رو به بچه هاشون تحميل مي کنن ... من به تو

نرسيدم و اين برام شد يه حسرت ... يه عقده! يه درد ... حالا با ديدن اين دو نفر کنار هم به آرامش مي رسم ... انگار که خودم جوون شدم ...

سرمو تکون دادم و گفتم:

- من جلوي تو احساس دين مي کنم... پس هر چي که ميگي قبوله ... فقط ... تکليف کيميا چيه؟ تاوان چيو پس داد؟

- تاوان؟ من براي کيميا کم نذاشتم....

- از لحاظ مالي شايد ... اما عاطفه چي؟

- خيلي ها توي اين رزوگار کثيف طعمه مي شن ... کيميا هم طعمه شد ... بي گناه اسير يه مرد دل سنگي مثل من شد ... اما من قدر همه خوبي

هاش رو مي دونم ... هيچ وقت بهش خيانت نکردم و تصميم دارم توي اين سالاي باقي مونده عمرم باهاش طور ديگه اي زندگي کنم ... براي

اونم برنامه هاي جديدي دارم ...

خوشحال شدم و گفتم:

- خيلي خوشحالم ...

از جا بلند شد و گفت:

- با اينکه حرفات بيشتر آتيشم زد ... اما بالاخره جوابم رو گرفتم ... حالا مي تونيم بريم تو ...

بعدش هم که هر دو اومديم تو ...

آهي کشيد و گفت:

- طفلک عمو خسرو ... مامان خيلي بدي به خدا!

مامان چپ چپي نگام کرد و خواست جوابمو بده که در اتاق عمل باز شد و پرستار خبر زايمان سپيده رو بهمون داد. همه خوشحال شديم و خدا

رو شکر کرديم ... بچه شون يه پسر ناز ملوس بود که با به دنيا اومدنش قلب باباش رو لبريز از شادي و حس پدرونه کرد. دو روزي که سپيده

تو بيمارستان بود منم پيشش بودم، ولي بعد از اون همه به خونه رفتيم و من درگير مراسم ازدواج خودم شدم. عمو خسرو برام سنگ تمام مي

ذاشت. من و داريوش رو به خريد مي فرستاد و اجازه نمي داد هيچ کس همراهمون بياد. جريان خريد لباس عروسم خاطره اي شد برام ... يه

مزون جديد به تازگي توي تهران باز شده بود که لباساي عروسش فوق العاده بودن. از داريوش خواستم که به اونجا بريم و داريوش بي هيچ

حرفي قبول کرد. وقتي وارد مزون شديم، فهميدم که تعريف هايي که در مورد اون شنيده ام بيخود نبوده و واقعاً لباس هاش محشره. چند تايي رو

پسنديدم و به اتاق پرو رفتم. نذاشتم داريوش منو توي لباس عروس ببينه و خودم به تنهايي لباس ها رو پرو کردم. همه شون خوشگل بودند و

انتخاب برام سخت بود. اما يه چيزي مانع از انتخابم مي شد. اونم يه چيز خيلي مسخره و لوس! دلم مي خواست برم کيش و همون لباس عروس

محشري که يه روزي اونجا ديده بودم رو بخرم، ولي خجالت مي کشيدم چنين درخواستي از داريوش بکنم. چون مطمئن بودم بهم مي خنده. سالها

از اون روز گذشته بود و قطعاً اون لباس فروخته شده بود. وقتي از اتاق پرو بيرون اومدم، تحت تاثير تفکراتي که در مورد اون لباس توي سرم

چرخ مي زد، چهره ام گرفته شده بود. داريوش که پشت در ايستاده بود بهم نزديک شد و آروم پرسيد:

- چي شد محبوب من؟

لبخندي زدم و گفتم:

- همه اشون قشنگن، ولي ...

- ولي چي معبود من؟

به اينطور حرف زدن داريوش عادت کرده بودم و برام چيز عجيب و تازه اي نبود. لبخندي به روش پاشيدم و گفتم:

- هيچي ... هرکدوم رو که تو انتخاب کني برمي دارم.

داريوش هم لبخندي زد و گفت:

- يه خبرايي توي اون سر خوشگل تو هست ... نمي خواي به عاشقت بگي چيه؟

از اينکه هميشه فکرم رو مي خواند خنده ام گرفت و گفتم:

- داريوش من چيزيم نيست.

داريوش با اخم ظريفي گفت:

- چرا! خودت هم مي دوني که يه چيزيت هست ... رزا اگه نگي کتک مي خوري ها!

- آخه وقتي چيزي نيست چي بايد بهت بگم؟

داريوش آستين مانتومو گرفت و بعد از تشکر و عذر خواهي از فروشنده از فروشگاه خارج شد و منو هم همراهش کشيد. بي حرف دنبالش مي

رفتم. اخم صورت داريوش رو گرفته کرده بود. حالا نوبت من بود که پيله کنم:

- چيزي شده داريوش؟

- نه

- پس چرا اخم کردي؟

- يه کم دلخورم.

- بابت چي؟

- بابت اينکه خانومم منو لايق اين نمي دونه که حرف دلشو بهم بزنه. لابد من هنوز اونقدر در نظرش ...

پريدم وسط حرفش و گفتم:

- نه داريوش باور کن اينطور نيست.

با همون اخم که غليظ تر هم شده بود گفت:

- باشه قبول مي کنم.

غر غر کردم:

- آره پيداست چقدر قبول کردي. با اون اخمت که با يه من عسلم نمي شه بازش کرد. هميشه همينطوري تا يه کاري بر خلاف ميلت بکنم بد

اخلاق مي شي. خب شايد يه حرفايي رو نشه زد. چقدر تو پيله اي پسر! منو باش

مي خوام زن کي بشم!

داريوش که از غرغر هاي من خنده اش گرفته بود در ماشين رو باز کرد و خنديد. از خنده اش شاد شدم و منم خنديدم. وقتي سوار ماشين شديم،

هر چه منتظر شدم داريوش ماشين رو روشن نکرد. پرسيدم:

- چرا راه نمي افتي؟

خيلي جدي گفت:

- منتظرم.

با تعجب نگاهي به اطراف انداختم و گفتم:

- منتظر کي؟

- منتظر کي نه، منتظر اينم که تو حرف دلت رو بهم بزني و بگي چته؟

از سماجتش خنده ام گرفت. هيچ چيز رو نمي شد ازش پنهان کرد. زير لب گفتم:

- جهنم بذار فکر کنه زنش ديوونه اس. وقتي خودش مي خواد ديگه به من ربطي نداره.

به دنبال اين حرف گفتم:

- هيچي بابا ... راستش يک دفعه ياد لباس عروسي که توي کيش ديدم افتادم ... وقتي ياد اون افتادم، اين لباسا جلوه اشون رو برام از دست

دادن، ولي ديگه فايده اي نداره و من مجبورم يکي از همينارو انتخاب کنم. البته اگه اون لباسه رو يادت باشه!

داريوش با خنده جذابي کاملاً به سمتم چرخيد و گفت:

- معلومه که يادمه ... ولي مي تونم بپرسم چرا؟

- چي چرا؟

- چرا بايد يکي از همينا رو انتخاب کني و مي خواي قيد اون لباس رو بزني؟

- خب براي اينکه کلي از اون سال گذشته و من مطمئنم اون لباس رو فروخته.

- خب بله فروخته.

- پس بايد بريم يکي از همون لباسا رو انتخاب کنيم... حالا که اومديم بيرون، باشه براي يه روز ديگه.

- لازم نيست عمر من.

- چي لازم نيست؟ منو گيج کردي داريوش. اصلاً چطوره من لباس عروس نپوشم؟

داريوش باز لبخند زد و دل منو لرزوند. گفت:

- چرا، ولي همون لباسي رو مي پوشي که دوستش داري.

- چي داري مي گي داريوش؟ من فکر کردم خودم خل شدم که هوس اون لباس به سرم زده. ولي حالا مي بينم وضع تو از من اسفبار تره! ... تو

خودت هم گفتي اون لباس فروخته شده. اون وقت مي گي من همونو بپوشم؟

- بابا يه دقيقه زبون به کام بگير بذار منم حرف بزنم آخه.

- خب بگو .... آخه حرف که نمي زني فقط منو گيج مي کني.

خنديد و گفت:

- خانومي من گفتم اون لباس فروخته شده ولي تو مهلت ندادي که بگم .... به من فروخته شده.

با حيرت از جا پريدم و گفتم:

- چي؟!

با عشق به چشماي متعجبم خيره شد و گفت:

- همين که شنيدي.

- ولي آخه ... چطوري؟ کي خريديش؟

- همون روزي که تو ازش خوشت اومد.

- هشت سال پيش؟

- بله.

- داريوش پس چرا چيزي نگفتي؟

داريوش که از نگاهش مشخص بود از هيجان زده شدن من لذت مي بره، گفت:

- عزيزم من پيش خودم فکر کردم شايد تو لباس ديگه اي ديدي و از اون بيشتر خوشت اومده، اين بود که بهت نگفتم يه لباس ديگه هم داري.

دستمو جلوي دهنم گرفتم و گفتم:

- واي داريوش ... داريوش تو محشري!

- آدماي محشر همه رو محشر مي بينن.

اون روز با هم رفتيم توي سوئيتي که داريوش براي خودش اجاره کرده بود و داريوش لباس رو که توي جعبه چوبي قهوه اي رنگي قرار داشت

به دستم داد. با اينکه هشت سال گذشته بود، ولي هنوز هم تک بود و مدلش رو هيچ جايي نديده بودم. هر چه اصرار کرد لباس رو تنم کنم تا

ببينه، قبول نکردم. چون مي خواستم روز عروسي غافلگيرش کنم. لباس رو توي جعبه اش برگردوندم کنارش روي مبل نشستم و سوالي که به

ذهنم رسيد رو پرسيدم:

- داريوش تو براي چي اين لباسو خريدي؟

بي معطلي گفت:

- خب معلومه! چون تو ازش خوشت اومده بود.

- ولي اون زمان که تو اينجوري عاشق من نبودي ... نمي خواستي با من ازدواج کني، در ضمن من به تو گفته بودم نامزد دارم. روي چه

حسابي لباس به اين گروني رو خريدي؟

موهام رو از روي صورتم کنار زد و گفت:

- رزا من از همون لحظه اولي که ديدمت عاشقت شدم. اوايل باور نداشتم، ولي کم کم باورم شد. البته زياد هم طول نکشيد، دو روز بعد از اينکه

ديدمت مطمئن شدم که به شدت مي خوامت و تنها قصدم هم ازدواج با توئه. به کسي نگفتم توي سرم چي مي گذره، ولي خودم که مي دونستم چه

مرگمه ... وقتي گفتي نامزد داري دنيا رو دو دستي کوبيدي توي مغز من ... با اين حال يه حسي بهم مي گفت اول آخرش مال خودمي. قضيه

جلوي در هتل که اتفاق افتاد، ديگه مطمئن شدم که يه لحظه هم بدون تو دووم نميارم ... اون روز توي اون فروشگاه وقتي ديدم از اين لباس

خوشت اومده با اين فکر که شايد يه روز عروس قشنگ خودم بشي خريدمش. آرمين بعدها که فهميد اين لباس رو براي چي خريدم بهم مي گفت

اگه يه روز تو با کسي ديگه ازدواج بکني لباس رو چي کار مي کنم؟ من هم گفتم برات پستش مي کنم. چون اون لحظه يه حس عجيبي بهم مي

گفت تو زن خودم مي شي، ولي بعد ...

وقتي سکوت کرد، گفتم:

- پس چرا وقتي ازدواج کردم برام پستش نکردي؟

آهي کشيد و گفت:

- براي اينکه اولاً من دو روز قبل از مراسمت خبر دار شدم. دوماً اينقدر حالم خراب بود که خودم رو هم فراموش کرده بودم، چه برسه به اين

لباس.

بعد از اين حرف کمي بهم نزديک تر شد. آب دهانش رو قورت داد و گفت:

- داشتم مي مردم رزا، مي فهمي؟ داشتم مي مردم. از فکر اينکه داري مي ري تو بغل ...

تو يه لحظه نگاش پر از تمنا و خواهش شد. سريع از کنارش بلند شدم و در حالي که جعبه لباس رو برمي داشتم، گفتم:

- خب داريوش من ديگه مي رم خونه. کلي کار دارم که بايد انجام بدم خداحافظ.

منتظر جوابش نشدم و سريع از آپارتمانش خارج شدم. اصلاً دوست نداشتم توي اين يه هفته آخر مرتکب خطايي بشيم. داريوش براي راحت تر

بودن خودش توي تهران اين سوئيت رو اجاره کرده بود. اما محل اصلي زندگيمون يه آپارتمان بزرگ سه خوابه بود که عمو خسرو خريده و به

نام جفتمون زده بود. براي مراسم عقد تالار يکي از بزرگ ترين هتل هاي تهران در نظر گرفته شد و براي عروسي هم باغ خونه خودمون. من

خواهان اين همه بريز بپاش نبودم. به هر حال من يه بار ديگه هم عروس شده بودم، ولي داريوش با پافشاري مي گفت:

- اون جشني که من و تو داشتيم هيچ کدوم لذت بخش نبود. يعني براي من که جهنم بود! حالا مي خوام پيوندم رو با عزيزترين کسم به همه دنيا

اعلام کنم و جشنمون رو هم تا اونجايي که در توانم باشه باشکوه مي گيرم.

و من مثل هميشه در برابر نگاهش کم آوردم و قبول کردم.

***

روز جمعه بود. هيچ وقت اون روز رو فراموش نمي کنم. روز عقد ما ... عقد من و داريوش ... از صبح به همراهي سپيده و مهستي و مريم

رفتم آرايشگاه. باز دوباره قرار بود عروس بشم. لباسم رو هنوز هيچ کس نديده بود. از همون اول به اتاقي رفتم و زير دست آرايشگر ساکت

نشستم. از ساعت هفت صبح تا ساعت دو بعد از ظهر کارم طول کشيد. با ديدن خودم تو آينه لبخند زدم ... از قيافه خودم با اون آرايش مليح

خوشم اومد ... با اينکه آرايشم زياد نبود اما خيلي عوض شده بود و گمونم يه جورايي گريمم کرده بود! لباس پر چين و سنگينم رو جمع کردم و

به آرومي و خرامان خرامان از اتاق خارج شدم. سپيده و مهستي و مريم با ديدنم سر جاشون ولو شدن و هيچ کدوم نتونستن حرفي بزنن.

چرخي زدم و گفتم:

- بچه ها چرا ماتتون برده؟ بد شدم؟

سپيده اولين کسي بود که به خودش اومد. از جا بلند شد و در حالي که اشک از چشماي قهوه ايش جاري بود منو محکم بغل کرد و گفت:

- رزا ... تو فرشته اي!

صداي يکي از آرايشگارها در اومد:

- خانم شما که آرايشتون خراب شد! بيا بشين اينجا تا ريملت رو دوباره بزنم، در ضمن عروس به اين خوشگلي رو اگه دوبار ديگه اينطوري

فشار بدين همه پرستيژش بهم مي ريزه.

سپيده رو به زور از من جدا کردن و بعد از اون نوبت مهستي و مريم بود. مريم با بغض گفت:

- واقعاً تو نيمه گمشده داريوش هستي ... تو و اون هر دو فوق العاده اين!

با محبت به مريم نگاه کردم. حق اين دختر اين نبود! واقعا لياقت خوشبختي واقعي رو داشت. اون لحظه به خودم عهد کردم که هر طور شده تا

پاي جونم بايستم تا مريم هم مثل من طعم خوشبختي رو بچشه!

مهستي جلوم ايستاد و با بغض گفت:

- خوشحالم رزا... خوشحالم که زن داداش خوشگلم دوباره داره خوشبختي رو لمس مي کنه. وقتي مي بينم داريوش چطور دور و بر تو مثل

پروانه مي چرخه مي فهمم که واقعاً لياقت تو رو داره.

هر دو رو به آرومي طوري که آرايشم خراب نشه بوسيدم و تشکر کردم. سپيده هم دوباره به جمعمون پيوست و گفت:

- رزا وقتي داريوش اومد اجازه بده من برم اول آماده اش کنم بعد تو بيا جلو. چون اينجوري يک دفعه تو رو ببينه ديوونه ميشه و به جاي سفره

عقد بايد ببريمش خُلستان.

خنديدم و گفتم:

- باشه فقط يکي هم بايد منو آماده کنه که با ديدن اون خل نشم.

همون لحظه يکي از کارکنان اونجا گفت:

- خانم آريا نسب؟

من و مريم همزمان گفتيم:

- بله.

و بعد به روي هم لبخند زديم. دختر هم خنديد و گفت:

- آقاي داماد و فيلمبردار دارن مي يان بالا.

بعد رو به بقيه مشتري ها بلند اعلام کرد:

- خانمها يکي از دامادها داره مياد بالا لطفاً روسريهاتون رو سر کنين.

همه به تکاپو افتادن ... سپيده با زور منو داخل يکي از اتاق ها هل داد و گفت:

- تو بمون تا صدات کنم.

قلبم مثل قلب گنجشک مي زد و هر آن منتظر صداي سپيده بودم که صدام کنه. صداي زنگ در بلند شد و در رو به روي پرنس من باز کردن.

مطمئن بودم که زيبايي منحصر به فرد داريوش همه رو ميخکوب مي کنه توي افکار خوشايند خودم بودم که صداي داريوش بلند شد:

- سپيده جون من خودم رو براي تلف شدن حاضر کردم. صداش کن بياد تا زودتر از موعد تلف نشدم!

صداي خنده مهستي و مريم و سپيده بلند شد و به دنبال اون سپيده صدام زد:

- رزا بيا. توصيه من توي اين داماد اثر نداره.

ضربان قلبم شديدتر شد. نفس عميقي کشيدم و آروم آروم وارد سالن شدم. سرم رو زير انداخته بودم و به هيچ کس نگاه نمي کردم. جلوي

داريوش که رسيدم فقط کفش هاي واکس خورده مشکي رنگش رو مي ديدم که برق مي زد. صداي آروم داريوش بلند شد:

- سرتو بيار بالا رز من ... سرتو بيار بالا بذار ببينمت.

آروم سرم رو بالا آوردم و جنگل چشمام رو توي آسمان نگاهش قفل کردم. اينقدر جذاب شده بود که ديگه نمي تونستم چشم ازش بردارم. کت و

شلوار سفيد رنگ پوشيده بود با پيراهن سفيد و کروات نقره اي. بازم با من ست شده بود چون لباس منم مخلوطي از سفيد و نقره اي بود. درست

شبيه مانکن هاي ايتاليايي شده بود. داريوش با ديدن من خيره به چشمام موند و توي سکوت فقط آب دهنش رو قورت داد. هيچ کدوم حال خوبي

نداشتيم، دستم رو جلو بردم تا دسته گلم رو از دستش بگيرم ... پر بود از گلاي ياس ... همين که نوک انگشتام اشاره شد به دستش دسته گل از

دستش افتاد روي زمين ... همزمان با هم خواستيم براي برداشتن گل خم بشيم که دستشو جلوي من نگه داشت يعني تو نه ... من صاف ايستادم

و داريوش جلوي پام خم شد ... هنوزم چشم ازم بر نمي داشت. دسته گلم رو برداشت و گرفت به طرفم ... داشت اشکم در مي يومد. احساساتش

رو حتي توي سکوت هم حس مي کردم. با بغض گفتم:

- خوبي داريوش؟

لبخند تلخي روي صورت داريوش نشست که از مظلوميتش دلم لرزيد ... بلند شد ايستاد ... سرشو جلو آورد و آروم طوري که فقط خودم بشنوم

گفت:

- هيچ وقت خودمو اينقدر بي جنبه باور نداشتم! رز ... باورت مي شه الان توي قلبم زلزله است؟ کار من ديگه از لرزيدن قلب گذشته ... رزا به

خدا خيلي دوستت دارم. هنوزم باور نمي شه که ديگه مال مني.

چونه ام لرزيد و گفتم:

- از امشب تو همه کاره من مي شي. اگه مي دوني دارم اذيتت مي کنم، سرمو ببر و خودتو راحت کن.

داريوش اخم کرد و گفت:

- من وقتي راحت مي شم که بدونم تو مال خودمي ... ديگه نشنوم از اين حرفا بزني!

صداي فيلمبردار ما رو از اون حال و هوا خارج کرد:

- شما دونفر که ماشالله خودتون بازيگراي هاليوود هستين! ديگه نيازي نيست من بگم چي کار بکنين. فکر کنم بهترين فيلم طول عمرم رو

امروز گرفتم.

همه حرفش رو تاييد کردن و صداي دست و سوت بلند شد. داريوش لبخندي به من زد و بعد از دادن انعام کارکنان آرايشگاه در رو برام باز کرد

تا برم بيرون. قرار بود سپيده و مهستي و مريم با آرمين و رضا برگردن. برام جالب که داريوش هنوزم روي عقيده خودش هست و دستمون مي

گيره ... و چقدر ممنونش بودم! دوتايي به سمت پله ها رفتيم. دو طبقه بود که فيلمبردار گفت با پله برويم. داريوش مدام نگران بود که بيفتم و

همه اش مواظب من بود. خنده ام گرفته بود و به کارهاش مي خنديدم. حتي فيلمبردار هم خنده اش گرفته بود و سر به سر داريوش مي گذاشت.

وقتي سوار ماشين شديم دسته گل رو بوييدم و گفتم:

- داريوش توي بهمن گل ياس از کجا آوردي؟

- عزيزم تو ارزش اينو داري که من واست ماه و خورشيد رو هم بيارم، اين که چيزي نيست!

بعدش خنديد و گفت:

- رزا يکي بزن توي گوش من تا مطمئن بشم که خواب نيستم و توي بيداري به بزرگترين آرزوي زندگيم رسيدم.

با شوق خنديدم و گفتم:

- نيازي نيست بزنمت. دو روز ديگه که مجبورت کردم توي کوچه بخوابي، اون وقت باورت مي شه که بيداري و بزرگترين حماقت عمرت رو

مرتکب شدي.

- الهي قربونت برم رزا! الهي من فدات بشم! به خدا اگه يه لحظه فقط يه لحظه بعد از اين ازت جدا بشم ...

وسط حرفش پريدم و گفتم:

- داريوش حيف نيست توي روز به اين قشنگي حرف از جدايي بزنيم؟

داريوش لبخندي بهم زد و گفت:

- بله عزيزم حق با توئه. فعلاً بايد بخونم:

امشب چه شبي است؟ شب مراد است امشب

قهقهه مستانه ام فضاي ماشين رو شکافت و گفتم:

- آقا شعرتون از رده خارجه.

همينطور که ماشين رو روشن مي کرد گفت:

- الهي قربون خنده هات برم من فقط از همينا بلدم.

بعدش هم پاش رو روي پدال گاز فشرد و ماشين از جا کنده شد. سي دي فوق العاده شادي توي ضبط مي خوند. منم اينقدر شاد بودم که باهاش

مي خوندم. داريوش به جاي اينکه جلوش رو نگاه کنه، همه حواسش به من بود. گفتم:

- داريوش جان تو که قصد نداري امشب منو بفرستي اون دنيا؟ بابا جلوتو نگاه کن تو رو خدا.

با خنده سرشو تکون داد و گفت:

- آخه لامصب يه دقيقه خودتو بذار جاي من. مگه مي تونم اينهمه خوشگلي رو ببينم و نگاه نکنم؟

- کلي وقت داري که به من نگاه کني. فعلاً حواست به جلوت باشه.

- چشم عزيزم امر امر شماست.

اما همون لحظه ماشين رو کنار خيابون کشيد و توقف کرد. وقتي نگاه متعجبم رو ديد، گفت:

- خوب حالا اگه گفتي نوبت چيه؟

با حواس پرتي شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

- نمي دونم ... چرا وايسادي؟

به پشت سرمون که نگاه کردم، ديدم ماشين فيلمبردار هم پشت سرمون ايستاده و فيلمبردار پياده شده داره از همه زواياي ماشين فيلم مي گيره

... دوباره به داريوش نگاه کردم و گفتم:

- چي شده؟

داريوش به سمتم چرخيد و گفت:

- امروز چه روزيه؟

خنديدم و گفتم:

- خوب معلومه، روز عقدکنون ما!

در حالي که به خوبي متوجه منظورش شده بودم و از شادي توي پوست خودم نمي گنجيدم. اون روز بيست و هشتم بهمن ماه و روز تولدم هم

بود. داريوش گفت:

- عزيزم ... عشق من ... بيست و شش سال پيش توي چنين روزي خدا يه فرشته واسه من آفريده که بيست و شش سال بعد، يعني امروز اونو

به من تحويل بده و منو توي اقيانوس خوشبختي غرق کنه.

لبخندي زدم و گفتم:

- ممنونم داريوش. ممنونم از اينکه يادت نرفته.

اخمي ظريف ابروهاش رو به هم نزديک کرد و گفت:

- مگه مي شه يادم بره؟ تولدت مبارک همه کس من!

بعد از اين حرف دست توي جيب شلوارش کرد و گفت:

- هر چي فکر کردم عقلم به جايي نرسيد که برات چي بخرم. براي همين هم مجبور شدم اينو بگيرم. در ضمن هفت تا کادوي ديگه هم پيش من

داري که مال از هشت سال پيش تا حالاست. بعداً بهت مي دم.

واقعاً نمي دونستم با چه زبوني اول از خدا و بعدا از داريوش تشکر کنم! بغض آلود نگاش مي کردم، جعبه نقره اي رنگي از جيبش خارج کرد و

گرفت جلوم. با حالتي پر از ذوق و شوق و بغض جعبه رو گرفتم و درش رو باز کردم. ساعت طلايي رنگي توي جعبه به من چشمک مي زد.

ساعت گردي که زنجير طلايي بلندي داشت. با ذوق

بچه گونه اي ساعت رو برداشتم و به آرومي در اون رو باز کردم. از چيزي که ديدم فرياد پر ذوقم بلند شد. هديه اش ساعت نبود، بلکه چيزي

شبيه قاب عکس بود. يک طرفش عکسي از چهره خود داريوش بود که به من لبخند مي زد و طرف ديگه اش عکس خودم. با يه دنيا احساس

توي چشماش خيره شدم و گفتم:

- داريوش خيلي قشنگه! ازت ممنونم.

- خواهش مي کنم عزيزم، قابل تو رو نداره. خيلي خوشحالم که خوشحال شدي.

فيلمبردار جلوي ماشين ايستاده بود و از همه حالتاي من و داريوش فيلم مي گرفت. مي دونستم که فيلم عروسيمون محشر مي شه! همينطور

که زنجير رو به گردنم مي انداختم، گفتم:

- خيلي خوب بهتره ديگه راه بيفتي. الآن همه نگرانمون مي شن.

در حالي که نگران نگراني بقيه نبودم، نگران اين بودم که آويزون داريوش بشم و سر و صورتشو غرق بوسه کنم. داريوش هم اعتراضي

نکرد، دستي براي فيلمبردار تکون داد که اون سريع به ماشين خودشون برگشت و بعد راه افتاد. وقتي جلوي در هتل رسيديم، داريوش به سمتم

چرخيد و گفت:

- رز ...

با علاقه بيش از اندازه اي گفتم:

- جانم؟

- بگو دوستم داري.

خنده ام گرفت و گفتم:

- ديوونه! بيا درو باز کن مي خوام پياده بشم همه منتظرن.

با چشماي پر تمناش خيره نگام کرد و گفت:

- بگو رزا. تصور اينکه تو ديگه دوستم نداشته باشي و بهم ترحم بکني عذابم مي ده.

با ناراحتي گفتم:

- داريوش يعني چه؟ به خدا من دوستت دارم! خيلي هم بيشتر از قبل، ولي خب...

- ولي چي؟

براي اينکه سر به سرش بذارم، چشمکي زدم و گفتم:

- به خاطر حرفايي که اون روز بهم زدي منتظر انتقام من باش.

داريوش لبخند زد و گفت:

- منتظرم ... حتي براي مردن ... جون من مهريه توئه ... اين يادت باشه!

از تصور نبودن داريوش رعشه به بدنم افتاد. من يه بار عشقم رو از دست داده بودم نمي خواستم دوباره اين بلا سرم بياد. وقتي در ماشين باز

شد از فکر خارج شدم و به کمک داريوش پياده شدم ...

جلوي در بابا با چشماني پر از اشک نگام مي کرد. محبت توي چشماش بيداد مي کرد. خدايا چقدر دوستش داشتم نمي دونم! گاوي جلومون سر

بريدن و بابا صورت هردومون رو بوسيد. از خود بيخود شدم و دست بابا رو بوسيدم. بابا سريع دستش رو عقب کشيد. سرم رو روي سينه اش

فشرد و در گوشم زمزمه کرد:

- تو همه چيز مني بابا! سعي کن خوشبخت بشي که جز خوشبختيت هيچ آرزويي ندارم.

داريوش هم خواست دست بابا رو ببوسه که بابا نذاشت و پيشونيش رو بوسيد. سپس ما رو به داخل هتل راهنمايي کرد ... جلوي در سالن مامان

و خاله کيميا و سپيده و مريم و مهستي ايستاده بودن. با اينکه يکي از قوانين هتل اين بود که مراسم مختلط نباشه اما عمو خسرو و آرمين و

سام و رضا هم پشت سرشون ايستاده بودن. فکر کنم براي مراسم عقد اجازه داده بودن فاميل نزديک داخل بشن. لباسم آستين سه ربع داشت و

جلوشون راحت بودم... اينقدر کل و جيغ کشيدن و دست و سورت زدن که حس مي کردم مغزم الان از هم مي پاشه. من و داريوش فقط از کارا

و هيجاناشون مي خنديدم. عمو خسرو قبل از داريوش منو بغل کرد و در گوشم حرفاي محبت آميز زد که به خاطر صداي بقيه يک در ميون مي

شنيدم. بعد از اون مامان و خاله کيميا و به ترتيب بقيه جلو اومدن ... بابا از پشت کمرم رو فشار داد و گفت:

- برو دخترم ... عاقد منتظره ...

منتظر تر از عاقد من و داريوش بوديم ... همراه هم به سمت جايگاه عروس و داماد که وسط سالن بود رفتيم. همه مهمون ها جلوي پامون مي

ايستادن و با تحسين نگامون مي کردن. جايگاه عروس و داماد به قدري قشنگ درست شده بود که دلم نمي يومد نزديکش بشم. اينم يکي از

سورپريز هاي داريوش بود. جايگاه کامل، غرق توي گلاي نرگس بود. از کف زمين گرفته تا روي سفره عقد. جايگاهي هم که قرار بود روش

بشينيم مثل کالسکه اي بود که کامل با گلاي رز آتشين تزئين شده بود. دستم رو جلوي دهنم گرفتم و با صدايي تحليل رفته گفتم:

- خداي من چقدر قشنگه!

داريوش سر در گوشم فرو برد و گفت:

- قشنگ بود، ولي حالا که تو اومدي ديگه هيچ شکوهي نداره.

با چشمايي لبريز از تشکر نگاهش کردم. داريوش لباسم رو جمع کرد و کمک کرد روي صندلي بشينم. بعد از اينکه من نشستم خودش هم

نشست کنارم و گفت:

- فقط توي آينه به من نگاه مي کني. دوست دارم وقتي نگات مي کنم نگام کني!

با اخم براش ناز کردم و گفتم:

- چه انتظارايي داري داريوش! اون وقت همه مي گن چه عروس پروئيه.

اونم اخم کرد و گفت:

- بذار هر چي مي خوان بگن. من به خاطر تو زندگي مي کنم و تو به خاطر من ...غير از اينه؟

سرم رو به نشونه منفي تکون دادم. ادامه داد:

- پس نتيجه مي گيريم که حرف ديگران اصلاً مهم نيست.

در جوابش فقط لبخند زدم. جمعيت دور تا دور جايگاه رو گرفته بود. داريوش خم شد و زير گوشم گفت:

- دارم از زور غرور خفه مي شم!

- نکنه مي خواي خودتو بگيري؟

- هر کس جاي من بود و صاحب چنين دختري مي شد خودشو مي گرفت.

وقتي صندلي عاقد رو نزديک صندلي من و داريوش قرار دادن و همه سکوت کردن من و داريوش هم هر دو صاف نشستيم و پچ پچامون رو

براي بعد گذاشتيم. توي آينه زل زده بودم به نگاه مشتاق داريوش ... عاقد خطبه رو مي خوند، ولي من ديگه اونجا نبودم. نمي دونم چرا ياد

حرفاي مامان و خاطره اش افتاده بودم. ياد اون روزي که با اجبار سر سفره عقد با پدر داريوش نشسته بود. اون روزي که هيچ علاقه اي

نسبت به مردي که کنارش نشسته بود نداشت و در عوض قلبش براي مردي مي تپيد که پشت در با چشماي گريون ازش خواسته بود مراسم رو

به هم بريزه. صداي عاقد مثل پتک توي سرم فرود مي اومد که مي گفت:

- خانم رزا سلطاني، فرزند فرهاد سلطاني، آيا بنده وکيلم شما را به عقد دائم آقاي داريوش آريا نسب فرزند خسرو آريا نسب دربياورم؟

حس مي کردم مي گه:

- خانم شکيلا ارحامي فرزند باقر ارحامي آيا بنده وکيلم شما را به عقد دائم آقاي خسرو آريا نسب فرزند امير بهادر آريا نسب در بياورم؟

درست ياد اون لحظه اي افتادم که مامان با شنيدن اين حرف از جا بلند شده و گفته بود حاضر نيست همسر خسرو شه. هنوزم توي آينه خيره

چشماي داريوش بودم ... چشمامو بستم و وقتي باز کردم جاي چشماي داريوش چشماي منتظر باربد رو ديدم با يه لبخند مظلوم گوشه لبش ...

سريع چشمامو بستم ... مامان رو ديدم که جلوي سفره عقد ايستاده و نفس نفس مي زنه ... يه وقت به خودم اومد که ديدم منم ايستاده ام! همه

با تعجب به من نگاه مي کردن. رنگ مامان پريده بود سپيده با چشمايي گشاد شده نگام مي کرد و با تکون دادن سرش از من مي پرسيد چه

مرگم شده. به پشت سرم که نگاه کردم ديدم داريوش رنگش مثل گچ شده و انگار روح از بدنش پرواز کرده. دست لرزونش رو به سمتم دراز

کرد و گفت:

- رزا نکنه مي خواي اينطوري ازم انتقام بگيري؟ ... نه رزا! خواهش مي کنم اينکارو با من نکن ... من طاقتش رو ندارم رزا ...

لعنتي! چه مرگم شده بود؟!!! چرا داشتم همه رو قبضه روح مي کردم؟!!! سريع حرفش رو قطع کردم و با صداي بلند گفتم:

- با اجازه پدر و مادر و برادرم بله.

همه نفس عميق کشيدن و بعد يه دفعه صداي دست و سوت و کل بلند شد. انگار يه وزنه سنگين از روي قلبم برداشته شد، با خيال راحت کنار

داريوش نشستم و نفس راحتي کشيدم. صداي نفس هاي بلند داريوش رو هم شنيدم. قبل از اينکه داريوش فرصت کنه حرفي بزنه، سپيده از پهلوم

نشگوني گرفت و گفت:

- مرض گرفته فقط مي خواستي پسره رو زهره ترک کني؟ شايد هم مي خواستي گربه رو دم حجله بکشي.

مريم از طرف ديگه خم شد و گفت:

- شايد هم مي خواست خودشو عزيزتر کنه.

داريوش با صدايي که هنوز هم لرز داشت گفت:

- وقتي اينقدر عزيزه ديگه چه نيازي هست که بخواد اينکارو بکنه؟

مامان هم به جمعمون پيوست و گفت:

- رزا ... چرا يهو ايستادي؟ تو که وايسادي قلب منم وايساد! اين چه کاري بود دختر؟

با خنده گفتم:

- خدا نکنه مامان! ببخشيد يهو جو زده شدم ... خودمم نفهميدم چي شد که ايستادم. باور دوباره خوشبخت شدنم برام سخت بود ...

مامان لبخند تلخي زد و گفت:

- انشالله هميشه خوشبخت باشي مامان ...

بعدش گونه ام رو بوسيد و گفت:

- مبارکتون باشه ...

با رفتن مامان و سپيده و مريم، داريوش با اخم به سمتم برگشت و گفت:

- مي خواستي منو بکشي؟

با شيطنت گفتم:

- تو خودت گفتي هر وقت خواستم مي تونم جونت رو بگيرم.

- بله، ولي نه اينجوري!

- پس چه جوري؟

با صداي دوباره مامان که گفت:

- بچه ها وقت گرفتن کادوهاست.

بحثمون نيمه تموم موند. اون روز اينقدر طلا و جواهر گرفتم که تبديل به تنديسي از طلا شده بودم. همه رو داخل يه جعبه خيلي بزرگ قرار دادم.

چون اصلاً نمي دونستم بايد با اونا چي کار کنم. وقتي که دور و برمون يه کم خلوت شد داريوش دستشو جلو آورد و بعد از مدت ها دست يخ

کرده ام رو گرفت توي دستش ... با لذت چشمامو بستم. سرشو نزديک آورد و گفت:

- وقتي لمست مي کنم ... دنيا رو توي دستام حس مي کنم! اينو باور کن رز ... غرق آرامش مي شم.

چشمامو باز کردم، لبخندي به روش زدم و گفتم:

- مطمئن باش هر حسي که داري دو طرفه است ...

چند لحظه نگام کرد و بعد گفت:

- قبول نيست!

با تعجب گفتم:

- چي قبول نيست؟!

- چرا کسي نگفت داماد عروسو ببوس؟!

خنده ام گرفت و از ته دل قهقهه زدم ... داريوش هم بي پروا خم شد و با عطش گونه م رو بوسيد و چند لحظه سرشو همونجا نگه داشت ...

شرمزده خودمو عقب کشيدم و گفتم:

- اِ داريوش ... من و تو وسط سالن نشستيما! همه دارن نگامون مي کنن ... زشته به خدا!

- ديگه طاقت ندارم رز ...

همون لحظه رضا بهمون نزديک شد و گفت:

- داريوش ... اين خانوم فيلمبرداره مي گه نوبت آتليه گرفتي ... آره؟!!

داريوش از جا بلند شد و گفت:

- آره! نوبت رو گرفتم براي بين مراسم عقد و عروسي ...

- پس پاشين برين ... انشالله بعدش هم مي ياين خونه بابا اينا ...

داريوش سري براي رضا تکون داد و چرخيد سمت من ... همونطور که نشسته بودم دستم رو به سمتش دراز کردم. دستم رو محکم گرفت و

کشيدم به سمت بالا ... با عذر خواهي از مهمونا از مجلس خارج شديم. دستم توي دست داريوش قفل شده و بود و يه لحظه هم ولم نمي کرد ...

در حين رانندگي هم هر از گاهي دستمو به لبش نزديک مي کرد و مي بوسيد ...

- رزا ...

- جان رزا؟!

- جانت بي بلا ... باورت مي شه دلم مي خواد الان برم بالاي يه کوه از زور خوشي اينقدر داد بکشم که حنجره ام پاره بشه؟

با اخم گفتم:

- خدا نکنه ... من حالا حالاها به صداي عشقم نياز دارم ...

- الهي عشقت فدات بشه ...

- بهم نگفته بودي قراره بريم عکس بگيرم زرنگ خان!

- اين يکي رو استثنائاً يادم نبود ...

جلوي در آتليه که رسيديم باز خودش در رو برام باز کرد و کمک کرد پياده بشم. بازوشو محکم بين دستام گرفتم و به نگاه عاشقش لبخند زدم.

عکاسمون يه خانوم جا افتاده حدودا چهل ساله بود که خيلي هم باهامون صميمي برخورد مي کرد و همين جو خوبي ساخته بود. اسمش هم مينا

بود و به درخواست خودش ما هم مينا صداش مي کرديم. ژست هايي که مينا مي گفت باعث شرمنده شدن من و شيطنت بي اندازه داريوش مي

شد. اولش خوب بود، فقط در حد تکيه دادن به هم و نشستن داريوش روي دنباله لباس من و گل رد و بدل کردن و اينجور کارا ... اما کم کم

اوضاع قرمز شد ...

- رزا ... از پشت تکيه بده به سينه داريوش ... داريوش جان دستاتو از روي سينه اش رد کن و محکم بچسبونش به خودش ... رزاجون سرتو

بده عقب و تکيه اش بده به شونه چپ داريوش ... داريوش سرتو ببر توي گردن رزا ... چشاتو ببند ... آهان!

مينا شروع کرد به عکس گرفتن ... توي هر ژستي شش هفت تا عکس از زاويه هاي مختلف مي گرفت و براي همين داريوش فرصت پيدا مي

کرد که شيطنت کنه ... اونم داريوشي که تا اين سن هيچ زني رو لمس نکرده بود و حالا پر بود از نياز و خواهش ... من خيس عرق و شرم شده

بودم و نمي دونستم چه خاکي تو سرم کنه که لباي داغ داريوش رو توي گردنم حس کردم. شوک زده از جا پريدم که دستاي داريوش روي سينه

و کمرم محکم شد و کنار گوشم زمزمه کرد:

- هيش!!! آروم باش عشق من ...

بعدش آروم گردنم رو بوييد و بوسيد ... با صداي مينا از خدا خواسته از داريوش فاصله گرفتم ...

- خيلي خوب عالي بود! داريوش حالا دستتو بنداز دور کمر رزا ... رزا جان از پشت کامل خم شو روي دست داريوش ... انعطاف بدنت که خوبه

ايشالله؟ پاي چپتو مي خوام بياري بالا و دور پاي داريوش بپيچوني ... مي توني؟

خنده ام گرفت! چيزي که من زياد داشتم انعطاف بود! پامو دور پاي داريوش پيچيدم ... باز صداي مينا بلند شد:

- خوبه رزا، حالا کروات داريوش رو بگير توي دستت و محکم بکشش سمت خودت ... داريوش اون يکي دستت رو ببر پشت سر رزا ... تور

پشت سرش رو مشت کن توي دستت ... حالا سرتو ببر پايين و رزا رو ببوس ...

جانم؟!!!!!! اين ديگه نوبرش بود ... خيره مونده بودم توي چشماي خمار شده داريوش ... آب دهنم رو قورت دادم و سرمو به طرفيين تکون دادم

يعني اينکار رو نکن ... خودمم مي خواستم ... منم تشنه داريوش بودم اما الان توي اين وضعيت به شدت ازش خجالت مي کشيدم. فشار دست

داريوش دور کمرم زياد شد ... زياد و زياد تر و سرش اومد پايين ... هر چي صورتش به من نزديک مي شد چشماي من بسته تر مي شد. همين

که چشمام کامل بسته شد، لباي داغ داريوش رو روي لبام حس کردم ... صداي چيک چيک عکس گرفتن مينا مي يومد ... با دست آزادم بازوي

داريوش رو چنگ زدم ... لباس روي لبام تکوني خوردن و صداي آه کشيدنش رو شنيدم. نمي تونست ازم جدا بشه منم از اون بدتر ... مينا هم

نمي خواست کات بده و تند تند داشت عکس مي گرفت ... داريوش از خود بيخود کمرم رو صاف کرد و هر دو ايستاديم روبروي هم ... منو کشيد

توي بغلش و دوباره بوسيد ... مينا هم عکس مي گرفت ... انگار ديدن اين صحنه ها براش عادي بود ... نفس بريده خودمو کنار کشيدم و با گونه

هاي سرخ شده نگاش کردم ... دستشو جلو آورد ... گونه مو نوازش کرد و گفت:

- رزا ... کاش بريم خونه ....

لبخند نشست روي لبم ... مينا بي توجه به وضع ما گفت ...

- عالي بود بچه ها ... حالا رزا دراز بکش روي اون کاناپه ... داريوش يکي از زانوهات رو بذار روي کاناپه ... اونطرف پاهاي رزا ... خم شو

روي صورتش ... رزا کف هر دو دستت رو بگير سمت داريوش که يعني مي خواي جلوشو بگيري که بهت نزديک نشه ... آهان خوبه ...

داريوش بهم لبخند مي زد ... حرارت تنش رو حس مي کردم ... دستشو جلو آورد و يکي از دستاي بازم رو گرفت توي دستش و فشار داد ... خم

شد روي صورتم و پيشونيم رو نرم بوسيد ... بالاخره عکساي مينا تموم شد و قرار شد من و داريوش بريم باغ خونه مون براي مراسم عروسي

... نمي تونستم تو چشماي داريوش نگاه کنم و خدا رو شکر مي کردم که اونم سکوت کرده ... اگه مي خواست به روم بياره آب مي شدم مي

رفتم توي زمين ...

جايگاه عروس داماد اونجا هم دست کمي از هتل نداشت و پر از گل بود. همه مشغول پايکوبي بودن و زن و مرد هم جدا نشده بودن. سپيده و

مهستي و مريم و سام و آرمين و رضا و بقيه جووناي فاميل همه وسط داشتن مي رقصيدن. نگام به مريم خورد، عين يه خواهر واقعي داشت

شادي مي کرد. يهو نگام ميخ شد روي سام ... به به! چه کشفي کردم ... البته نه مريم حواسش به سام بود و نه سام به مريم ... اما چرا که

نه؟!!! حسابي محو افکار خوشايند و خبيثانه ام شده بودم که داريوش دستش رو روي دستم گذاشت و گفت:

- تو فکري خانومي؟

هنوز ازش خجالت مي کشيدم، بدون اينکه نگاش کنم گفتم:

- فکر؟ نه ...

خنديد و گفت:

- آره معلومه ...

قبل از اينکه بتونم جوابشو بدم صداي هيجان زده آرمين کنارمون بلند شد:

- داريوش بجنب! آماده است ...

داريوش سري براي آرمان تکون داد و در جواب نگاه متعجب من لبخند زد و گفت:

- با من که مي رقصي خانومي؟!!

رقص؟ با داريوش؟! براي اولين بار! از خدام بود ... خجالت رو کنار گذاشتم و گفتم:

- حتما ...

سپيده هيجان زده اومد کنارم، نشست روبروي پام و گفت:

- رزا پاشو ... بايد فنر زير لباستو در بيارم ...

با تعجب گفتم:

- وا چرا؟!! همينطوري مي تونم!

- نمي توني پاشو بهت مي گم ...

مونده بودم اونا چشون شده ، ايستادم و سپيده بدون اينکه دامن لباسم بالا بره فنر زير لباس رو در اورد ... داريوش جلوم ايستاد و گفت:

- حالا بريم خانومم ...

- اينجا چه خبره داريوش؟

داريوش دستمو گرفت و گفت:

- يه رقص به من بدهکاري ... يه سالساي شيک!

تازه يادم افتاد ... داريوش حسرت داشت که با من سالسا برقصه ... بي اختيار خنديدم ... باز هجده ساله شدم و سراسر شور و هيجان ... دست

تو دست هم رفتيم وسط ... هيچ کس وسط سالن نبود و همه کنار ايستاده بودن تا رقص عروس و داماد رو تماشا کنن ... فيلمبردار هم با هيجان

مشغول فيلمبرداري بود ... آهنگ پلي شد و من و داريوش شروع کرديم ... اين رقص کجا و اون رقصي که با آرمين انجام دادم کجا؟!! اين

رقص پر از حس بود ... وقت دست داريوش روي بدنم کشيده مي شد و من توي بغلش ولو مي شد همه اش واقعي بود نه براي قشنگ تر شدن

رقص ... وقتي شيرجه مي رفتم توي بغل داريوش و پاهامو دور کمرش حلقه مي کردم و داريوش مي چرخوندم مي فهميدم که دستاش با همه

قدرتش منو گرفته که مبادا بيفتم و اتفاقي برام بيفته ... وقتي سرشو توي گردنم فرو مي کرد، وقتي اداي بوسيدنم رو در مي آورد وقتي دستمو

مي گرفت و مي چرخوندم وقتي منو به خودش مي چسبوند وقتي وقتي وقتي ... همه حرکات واقعي بود و همين باعث شده بود همه بهمون خيره

بمونن و حتي پلک هم نزن ... وقتي رقص تموم شد توي آغوش داريوش فرو رفتم و صداي سوت و جيغ کر کننده بلند شد ... حس مي کردم دنيا

مال منه. چشماي هردومون برق خاصي داشت. هر دو نفس نفس مي زديم، اما چشم از هم بر نمي داشتيم.

بعد از چند ثانيه مکث از هم جدا شديم دستمو گرفت و برگشتيم سمت جايگاهمون. همين که نشستيم، داريوش با نگاهي پر از خواهش گفت:

- رز...

- جانم؟

- مي خوام ببوسمت.

دوباره خجالت کشيدم و گفتم:

- اِ داريوش!

- تو زن مني و من مي خوام همين الآن بوست کنم.

داريوش پر از شيطنت شده بود و من شرمنده. همون موقع سپيده و مريم اومدن سراغم که دوباره براي رقص بلندم کنن و من براي فرار از

دست داريوش به درخواستشون جواب مثبت دادم. هر چه داريوش بيشتر شيطنت مي کرد من بيشتر شرمنده باربد مي شدم. گاهي فکر مي کردم

اون راضيه و به من و خوشبختيم لبخند مي زنه. گاهي هم فکر مي کردم نه! نه اون خوشحاله و نه خونواده اش که توي مراسم بودن. حتي فکر

مي کردم بقيه اعضاي فاميل هم ريشخندم مي کنن. شايد اگه بار اولم بود که ازدواج مي کردم و قبلاً يه بار عروس نشده بودم به اندازه داريوش

شيطنت مي کردم. ولي موقعيتم طوري بود که از خودمم خجالت مي کشيدم. چه برسه به ديگران! تا آخر مجلس سعي کردم کمتر کنارش قرار

بگيرم و بيشتر بين سپيده اينا بودم. دلخوري از نگاه داريوش مشخص بود، ولي من مجبور بودم ازش دوري کنم. دست خودم نبود، حس خوبي

نداشتم! بعد از خوردن شام که با همه تلاشم مريم رو کنار خودم نگه داشتم که با داريوش و دلخوري هاش تنها نشم، همه سوار ماشيناشون

شدن و ما رو تا دم آپارتمانمون بدرقه کردن. بابا دست منو توي دست داريوش گذاشت و منو به اون سپرد. خانواده ها هم خيلي زود علي رغم

ميل من با آرزوي خوشبختي برامون و ريختن چند قطره اشک شادي ترکمون کردن. وقتي همه رفتن داريوش بدون هيچ حرفي دستمو گرفت و

کشيدم داخل ساختمون. منتظر بودم حرف بزنه اما هيچي نمي گفت ... هر دو سوار آسانسور شديم. اون هيچي نمي گفتم منم حواسم رو داده بودم

به دکمه هاي آسانسور که يعني حواسم نيست! از وقتي که از خونه مون بيرون اومده بوديم يه کلمه هم حرف نزده بود. نمي دونستم از دستم

ناراحته يا تو فکر نقشه اي براي اذيت کردن منه. هر چي که بود منم ترجيح دادم سکوت کنم و حرفي نزنم. آپارتمانمون توي طبقه چهارم قرار

داشت. وقتي جلوي در آپارتمان رسيديم، داريوش کليد انداخت و در رو باز کرد. قبل از اينکه وارد آپارتمان بشيم، دستش رو جلوي در گذاشت. با

تعجب نگاش کردم، سرشو پايين انداخته بود و لباش رو کشيده بود توي دهنش ... مجبور شدم سکوت رو خودم بشکنم ...

- مي شه برم تو؟!

سرشو بالا آورد ... غم توي نگاهش بيداد مي کرد ... بدون اينکه دستشو برداره با صداي گرفته گفت:

- چته رز؟ پشيموني از ازدواج با من؟!

چشمامو گرد کردم و گفتم:

- چي؟!!! معلومه که نه!

- پس دليل فرارت چيه؟! ازم ترسيدي؟ يا ازم بدت اومده؟! تصورت از من چيز ديگه اي بوده؟ از من خوشت نيومد؟! از وقتي بوسيدمت و بعد هم

رقصيديم عوض شدي ... دائم فرار مي کني ... نگاتو مي دزدي ... چرا؟!!! تو که منو خوب مي شناسي! مي دوني طاقت ناراحتيتو ندارم ... پس

چته؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- مي شه بريم تو؟!! حرف مي زنيم با هم ...

چند لحظه نگام کرد و بعد دستش رو برداشت. بدون اينکه نگاش کنم رفتم تو ... اينبار کل وسايل خونه رو خود داريوش خريده بود و چيزي به

عنوان جهيزيه با خودم نياورده بودم ... با اينکه بابا خيلي اصرار کرد اما داريوش زير بار نرفت ... در ازاش بابا هم توي ساختموني که جديدا با

يکي از شرکاش ساخته بودن و تجاري بود يکي از واحداشو به نام من زد که داريوش مطبش رو اونجا بزنه چون داريوش به ميل خودش منتقل

شده بود به تهران. مستقيم رفتم سمت مبل هاي چرمي قهوه اي رنگ و نشستم ... داريوش هم با قدماي آروم بهم نزديک شد، همين که بهم

رسيد مسيرش رو تغيير داد و رفت سمت آشپزخونه ... با تعجب نگاش کردم. توي آشپزخونه مشغول قهوه درست کردن شد و چند دقيقه بعد با دو

فنجون قهوه تلخ برگشت و نشست روبروي من ... زل زدم بهش ... مي خواستم حرف بزنه اما اونم منتظر حرفاي من بود ... دل به دريا زدم و

گفتم:

- تو که ... انتظار نداري ... باربد رو فراموش کنم...

بدون لحظه اي مکث گفت:

- ابداً

- پس ... خوب ... ببين داريوش يه کم برام سخته! نگاه فاميل ... نگاه خونواده باربد ... اين که همه در مورد من امشب چه فکرايي مي کنن ...

دردناکه برام! از فکرشم گر مي گيرم ... از طرفي ... باربد ... خوب درسته که خطار کار بود و به سزاي عملش رسيد ... اما ... خوب مي ترسم

از دستم دلگير باشه ...

داريوش چند لحظه نگام کرد و گفت:

- عاشقت بود؟!

- باربد؟!

- آره ... عاشقت بود؟!!!

آهي کشيدم و گفتم:

- خيلي ...

- پس مطمئن باش خوشحاله! من اگه يه روزي بميرم ...

پريدم وسط حرفش و با داد گفتم:

- دور از جون ...

دستشو بالا آورد و با جديت ادامه داد:

- اگه من بميرم از خدامه که تو بعد از من با کسي باشي که برات بميره و خوشبختت کنه ... شک نکن!

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- مردم چي ...

- رزا! تو يه تصميمي گرفتي ... به من جواب مثبت دادي ... وقتي اين کار رو کردي به حرف مردم بها نمي دادي! من اون رزا رو مي خوام ...

زا اين به بعدم به حرف مردم بها نده چون هر کاري که بکني باز يه عده پشت سرت حرف مي زنن ... خلاف شرع کاري نکن، اما براي دل

خودت زندگي کن! باشه؟!

حرفاش آرومم کرد ... خيلي زياد ... آهي کشيدم و گفتم:

- باشه ...

از جاش بلند شد، فنجون قهوه منو برداشت اومد نشست کنارم فجون رو گرفت جلوم ... وقتي گرفتم بهم لبخندي زد و گفت:

- حالا نگام کن ...

نگاش کردم ... وقتي ديدم هيچي نگفت و توي سکوت مشغول خوردن قهوه اش شد با تعجب گفتم:

- خوب نگات کردم ديگه! چي مي خواي بگي؟!

خونسرد گفت:

- هيچي نمي خوام بگم ... به خاطر اون لحظه هايي که امشب نگاتو دزديدي مي خوام نگام کني ...

با لبخند به سختي پاهامو زير لباس جمع کردم چهار زانو نشستم، فنجون قهوه خودمو يه نفس تا ته خوردم و گذاشتمش روي ميز، بعدش دستمو

زدم زير چونه م و مشغول تماشاش شدم ... ديدن اون همه جذابيت برام پر از لذت بود ... با اينکه حسابي لاغر شده بود اما هنوزم خواستني و

تو اوج بود ... سعي مي کرد خونسرد قهوه اشو بخوره ... اما مشخص بود که خونسرد نداره ... يکي دوبار از گوشه چشم نگام کرد ... تصميم

گرفتم اذيتش کنم ... دستمو گذاشتم روي پاش و همين که نگاش چرخيد سمتم يه خميازه مصلحتي کشيد ... فنجون توي دستش خشک شد و بهم

خيره موند ... يکي دوبار پلک زدم و به در اتاق خواب اشاره کردم ... آروم خودشو کشيد سمت من ... منم نامردي نکردم رفتم عقب ... باز اومد

جلو ... از جا بلند شدم ... اونم بلند شد ... يه قدم رفتم عقب ... اونم به دنبالم ...

وارد اتاق خواب که شدم بي اراده لبخند روي لبام نشست. تموم سطح تخت خواب روياييمون پر از گلبرگهاي گل رز و مريم بود و کف اتاق شمع

هاي کوتاه و بلند روشن شده بود. باورم نمي شد براي اولين شب با هم بودنمون چنين بزمي چيده باشه. مطمئن بودم که از قبل يه نفر رو

فرستاده تا شمع ها رو روشن کنن! لابد آرمين! لب تخت نشستم، داريوش لبخند بهم زد و رفت سمت استريوي کنار اتاق و گفت:

- عشق من ... اجازه مي ده يه آهنگ بذارم؟!!

فقط سرمو تکون دادم و داريوش ضبط رو روشن کرد ... خواب خيلي زود مهمون چشمام شده بود. داريوش کنارم نشست و گفت:

- رزا مي دوني چقدر براي رسيدن به اين شب صبر کرده بودم؟

سرم رو زير انداختم و چيزي نگفتم. نور شمع ها روي صورتم افتاده بود و مي دونستم چهره ام رو خاص کرده.

- چي سرت آوردند که انقد بيقراري

حالت خرابه ديگه طاقت نداري

چقدر پير شدي اينجا

چقدر اينجا غريبي

چي شد غرورت

به چه روزي رسيدي

دوباره گفت:

- اين روزاي آخري که داشتم تو تب داشتن و نداشتنت مي سوختم، اين آهنگ رو دائم گوش مي کردم. همه اش حي مي کردم اين آهنگ رو تو

داري براي من مي خوني و بيچاره تر مي شدم ...

شايد تقاص گناهت همينه

که اين غم به قلب تو بايد بشينه

اون روز که رفتي من اين حالو داشتم

مني که به جز تو کسي رو نداشتم

آهي کشيد و گفت:

- هميشه فکر مي کردم ديگه هرگز چنين شبي توي زندگيم به وجود نمي ياد. فکر مي کردم حتي توي خواب هم نمي تونم ...

به اينجا که رسيد نفس عميقي کشيد و سکوت کرد و چيزي نگفت. سرمو بالا آوردم و نگاش کردم ... دو تا دستاشو گذاشت پشت سرش وزن

بدنش رو روي دستاش انداخت و گفت:

- مي دوني؟!! هميشه آرزو داشتم توي اين شب تو کرواتم رو باز کني ... بازش مي کني؟!!!

بگو قسمتم اين بود

که اينجوري بمونه

مقصر تو بودي بريدي بي بهونه

بزار نگات کنم تا يکم آروم بگيرم

منم وقتي تو رفتي

دلم ميخواست بميرم

لبخندي زدم و خودمو کشيدم به طرفش ... آروم گره کرواتش رو شل کردم و بعد از توي سرش درش آوردم ... به اين کار عادت داشتم ... براي

باربد هم زياد اين کار رو مي کردم ... درست به عادت همون موقع ها تند تند دکمه هاي پيرهنش رو هم باز کردم به وسط که رسيد از داغي

نگاش تازه متوجه کارم شدم و سريع دستمو عقب کشيدم که دستمو از مچ گرفت و خودشو کشيد به سمتم ... شرم صورتمو داغ کرده بود ...

ناليدم:

- داريوش ...

سرشو جلو آورد و زير گوشم گفت:

- از من خجالت مي کشي؟!!! از مــــن؟! از عشقت؟!!!

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- اوهوم ..

لبخندي زد و گفت:

- بيا موهاتو باز کنم ...

شايد تقاص گناهت همينه

که اين غم به قلب تو بايد بشينه

اون روز که رفتي من اين حالو داشتم

مني که به جز تو کسي رو نداشتم

ياد باربد افتادم ... اونم همينقدر مهربون بود ... قلبم آروم شد ... سرمو نزديک بردم و داريوش آروم آروم گيره هاي سرم رو باز کرد ...

همينطور که موهامو باز يم کرد هي خم مي شد و روي سرم رو مي بوسيد ... همين کاراش داشت ديوونه م مي کردم ... بي اختيار بغلش کردم

... دستش از توي موهام بيرون اومد و دور کمرم حلقه شد ... سرم رو به شونه اش تکيه دادم و بي اراده دقيقاً همون سوالي که توي چنين

شبي از باربد پرسيده بودم رو پرسيدم:

- داريوش ... مي شه امشب بيخيالش بشي؟

خودش رو يه کم عقب کشيد، صورتم رو گرفت بين دستاي داغش و با چشماي ريز شده گفت:

- اينطور مي خواي؟!

فقط سرمو به نشونه مثبت تکون دادم. لبخند زد، خم شد روي صورتم پيشونيمو بوسيد و بعد که عقب رفت از جا بلند شد و گفت:

- از الآن تا وقتي که تو آمادگيشو نداشته باشي، من توي اون اتاق مي خوابم عزيزم. چون فقط حضورت برام مهمه و هيچ چيز ديگه ...

باورم نمي شد! از خودم حرصم گرفت که باربد رو با داريوش مقايسه مي کردم. واقعاً که بي وفا بودم. سعي کردم با تکون دادن سرم افکار

مسخره رو بيرون بريزم و شبي رويايي رو به داريوش هديه کنم. به خاطر همينم از جا بلند شدم جلوش ايستادم، مچ هر دو دستش رو گرفتم و

گفتم:

- کجاي دنيا ديدي که داماد شب عروسي جدا از عروس بخوابه؟

لبخند شيريني نشست کنج لبش رو زير لب گفت:

- ديوونه ...

سرم رو نزديک صورتش بردم و گفتم:

- حالا مونده تا اين ديوونه رو بشناسي ...

صبح خيلي زودتر از هميشه بيدار شدم. درست نمي دونستم کجا هستم. کمي به در و ديوار قرمز و مشکي رنگ اتاق نگاه کردم و يهويي به ياد

آوردم که توي خونه داريوش هستم. سرم رو به سمت داريوش برگردوندم و ديدم مثل يه بچه معصوم کنارم خوابيده و دستم هنوز توي دستشه. با

يادآوري ديشب لبخندي صورتم رو پوشوند. همينطور که دستم توي دستش بود، سر جام نشستم و با دست ديگه ام که آزاد بود چشمام رو ماليدم.

بعدش آروم دستم رو از دست داريوش بيرون آوردم که بلند شم، هنوز دستم از دستش بيرون نيومده بود که چشماش باز شدن دستم رو محکم

گرفت. با خنده گفتم:

- سلام عزيزم صبح به خير.

داريوش همينطور که دستم رو محکم گرفته بود گفت:

- صبح تو هم به خير عزيزم.

سعي کردم دستم رو از دستش خارج کنم و گفتم:

- داريوش دستم رو ول کن. مي خوام برم.

سر جاش نشست و بدون اينکه دستم رو ول کنه گفت:

- کجا؟

- برم صبحونه درست کنم بابا! چرا ترسيدي؟

لبخند زد و گفت:

- ترس از دست دادنت هميشه با منه.

خنديدم و گفتم:

- مگه زده به سرم که تو رو ترک کنم؟

بعدش آروم دستم رو از دستش در آوردم و گفتم:

- من تا وقتي که نفس مي کشم پيش تو مي مونم و با تو هستم. حالا هم فقط مي خوام برم صبحونه ات رو درست کنم.

بازم نذاشت از جا بلند شم و يهويي بغلم کرد. من که تعادلم رو از دست دادم چپه شدم روي تخت و داريوش هم همونطور که منو توي بغلش نگه

داشته بود دراز کشيد کنارم و تو همون حال زمزمه وار گفت:

- عشق من ... بهتره صبحانه رو بذاري واسه بعد، فعلاً من کارت دارم.

خنديدم و گفتم:

- خوش اشتهاي ديوونه!

با صداي زنگ از جا پريدم و خواستم به سمت در بدوم که داريوش اجازه نداد و گفت:

- تو بمون خودم مي رم.

سرم رو به نشونه موافقت تکون دادم و داريوش براي گشودن در از اتاق خاج شد. از جا بلند شدم و ربدوشامبرم رو پوشيدم و جلوي ميز توالت

از اول شروع به آرايش کردم. صداي سلام تعارف که بلند شد فهميدم مامان اينها اومدن و بازم برامون صبحونه آوردند. سريع لباس مناسبي

پوشيدم و از اتاق خارج شدم. مامان و خاله کيميا و مهستي و سپيده و مريم بودن. با همه سلام احوالپرسي کردم و همه رو بوسيدم. مامان مثل

دفعه قبل صبحونه مفصلي برام آورده بود که با کلي خنده و شوخي همراه داريوش خورديم. داريوش اينقدر قربون صدقه من مي رفت که مامان

عصباني شد و گفت:

- اِ خاله جان مگه تو جونت رو از سر راه آوردي که هي فداي اين دختر من مي کني؟

داريوش از ته دل گفت:

- خاله آخه هيچي با ارزش تر از جونم ندارم که فداش کنم.

خاله و مهستي خنديدن و مامان پشت چشمي نازک کرد. پشت دستش زدم و گفتم:

- داريوش قرار نبود اينقدر بي پروا باشي.

داريوش بي توجه به حضور بقيه خم شد و قبل از اينکه بتونم خودم رو عقب بکشم با بي پروايي تموم منو بوسيد. سريع خودمو عقب کشيدم و

چشام گرد شدن. خاله روي دستش زد و گفت:

- داريوش!

داريوش همينطور که ليوان آب پرتغالش رو سر مي کشيد، شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

- همينه که هست. من اين همه سال از داشتن رزاي عزيزم محروم بودم. حالا بهم حق بدين که نتونم جلوي خودم رو بگيرم. زنمه ... دوسش

دارم ... مي خوام ببوسمش.

خاله و مامان و مهستي با لبخند از آشپزخونه خارج شدن و من با قهر روم رو برگردوندم. داريوش با يه حرکت سرم رو به سمت خودش

برگردوند و گفت:

- اگه يه بار، فقط يه بار روتو از من برگردوني اينو بدون که بدون اينکه بخواي منو کشتي.

با دلخوري گفتم:

- آخه ببين چي کار مي کني! آبروم جلوي مامان اينا رفت.

- رزا جان اونا بايد عادت کن. من نمي خوام به خودم رياضت بدم، براي همين هم هر وقت که خواستم ...

وسط حرفش پريدم و گفتم:

- خيلي خب خيلي خب فهميدم.

- پس ديگه به من خرده نگير عزيزم.

- خيلي خب شما راحت باش و آبروي منو همه جا ببر.

داريوش با عشق صورتم رو نوازش کرد و گفت:

- از يه عاشق ديوونه انتظاري نبايد داشته باشي خانومم.

خنديدم و از سر ميز بلند شدم. اون روز همه خانماي فاميل به خونه خودمون اومدن و مراسم اونجا برگزار شد. عصر وقتي همه مهمون ها

رفتن داريوش دستم رو گرفت و رو به همه گفت:

- من و رزا مي خوايم بريم ماه عسل.

با تعجب به داريوش نگاه کردم و گفتم:

- کجا؟

داريوش دوتا بليط هواپيما جلوم گذاشت و گفت:

- اول ونيز، بعد هم محمود آباد.

چشمام گشاد شد و گفتم:

- ونيز؟

- آره عزيزم، چون فکر مي کنم جاي قشنگي باشه. هميشه دوست داشتم برم و حالا مي خوام براي اولين بار با محبوبم برم موافقي؟

جيغي از زور خوشحالي کشيدم و در حالي که دستام رو دور گردنش مي انداختم، گفتم:

- واي داريوش تو معرکه اي! من ونيزو خيلي دوست دارم، از روي عکساش مي دونم که خيلي روياييه!

- نه بيشتر از تو عزيزم ... حالا هم سريع حاضر شو بريم فرودگاه که پرواز براي سه ساعت ديگه اس.

- ولي من که چمدونم رو نبستم!!!

- من اينکارو کردم عشق من. تو فقط کافيه حاضر بشي.

اينقدر خوشحال بودم که حد نداشت. تند تند با همه خداحافظي کردم و با داريوش راهي فرودگاه شديم. به درخواست داريوش هيچ کس

همراهمون به فرودگاه نيامد. کم کم داشتم مي فهميدم که زندگي با داريوش پر از سورپرايز و اتفاقاي عجيبه!!!

دو هفته اي که توي ونيز بوديم بهترين روزاي عمر من محسوب مي شه. داريوش روز به روز عاشق تر مي شد و منو هم عاشق تر مي کرد.

اينقدر محبت به پام مي ريخت که بعضي اوقات خجالت مي کشيدم. کلي عکس از شهر توريستي و ديدني ونيز گرفتيم. بعد از دو هفته به تهران

برگشتيم. مامان، بابا، رضا، مهستي، مادر جون و پدر جون، سام و خاله شيلا و حتي خاله کيميا و عمو خسرو و آرمين و سپيده به پيشوازمون

اومده بودن. اينقدر حرف براي زدن داشتم که حد نداشت. پسر کوچولوي سپيده که اسمش رو آرش گذاشته بود، توي بغل آرمين خوابيده بود.

سپيده وقتي نگاه پر لذتم رو روي صورت پسرش ديد با لبخند گفت:

- من بي صبرانه منتظرم دخترت به دنيا بياد تا پسرم رو سر و سامون بدم و براش زن بگيرم.

همه خنديدند. از فرودگاه به خونه مامان اينها رفتيم. هر بار که نگام به سام مي افتاد بيشتر مصر مي شدم که با مريم آشناش کنم. اما از

اونجايي که مريم يه بار شکست خورده بود و سام هم پسري نبود که زير بار هر کسي بره دوست داشتم خودشون از هم خوششون بياد. در کل

آينده روشني رو براشون آرزو مي کردم. خيلي زود از خونه مامان اينا رفتيم چون فرداي اون روز قرار بود بريم شمال و نياز داشتيم که حسابي

استراحت کنيم ...

قبل از راه افتادن به سمت محمود آباد به بهشت زهرا رفتيم و من جلوي روي داريوش حسابي با باربد درد دل کردم و از خوشبختيم براش گفتم.

داريوش هم سنگ قبر رو با گل و گلاب شستشو داد و به باربد قول داد که خوشبختم کنه. بعد از اون به طرف محمود آباد راه افتاديم. ويلاي خاله

اينا که به تازگي عمو خسرو به نام داريوش کرده بود، هنوز هم سراسر خاطره بود براي من و داريوش. وقتي وارد ويلا شديم با ياد خاطراتي که

با داريوش داشتيم نا خودآگاه از گردن داريوش آويزون شدم و صورتش رو غرق بوسه کردم. داريوش با خنده بغلم کرد و گفت:

- عزيزم بذار بريم تو، بعد ...

خيلي آروم زدم توي صورتش و گفتم:

- اِ داريوش بي ادب نشو! ياد خاطراتمون افتادم دلم برات ضعف رفت. واسه همين بوست کردم.

- آخ عزيزم حرف اونروزا رو که مي زني قلبم تند تر مي زنه. توي همين ويلا بهم گفتي که دوسم داري عشق من ...

- الهي من دورت بگردم!

- خدا نکنه!

لبخندي به هم زديم و دست تو دست هم وارد ويلا شديم. يه هفته هم اونجا مونديم و واقعاً خوش گذشت. تموم خاطراتمون رو زنده مي کرديم و

لذت ماه عسل رو براي خودمون چندين برابر مي کرديم. وقتي که برگشتيم زندگي روي روال عاديش افتاد. مرخصي تحصيلي من تموم شده بود و

من دوباره به دانشگاه مي رفتم. داريوش هم مطبش رو راه انداخته بود و از صبح تا ظهر و از عصر تا شب مشغول بود.

زندگي واقعاً داشت بهمون لبخند ميزد. سال بعد وقتي درسم تموم شد با داريوش واحدي با دو اتاق خريديم و من به عنوان پزشک عمومي و

اطفال مشغول کار کنار داريوش شدم. من و داريوش کنار هم هيچي کم نداشتيم، دعواهامون کوتاه بود و لذت آشتي حتي همون قهر و دعواها

رو هم شيرين مي کرد. کم کم توي زندگي با هم عشقمون پخته شد و از اون شور و هيجان آتشين به يه لذت گرما بخش ملايم تبديل شد که به

هر دومون آرامش مي بخشيد. وقتي دوسال از زندگيمون گذشت، هوس بچه به سرم زد. با وجود تجربه تلخ سري قبلم دوست داشتم اين ريسک

رو به جون بخرم و بچه داريوش رو داشته باشم. پس تصميم گرفتم تصميمم رو با داريوش در ميون بذارم. اما يه کم هم استرس داشتم. مي

ترسيدم داريوش بازم مثل قديما دوست نداشته باشه من باردار بشم. با اين وجود قصد داشتم راضيش کنم. براي همين يک شب بهترين لباسم رو

که داريوش عاشقش بود و رنگ سبز تندي داشت به تن کردم و مطابق ميل اون آرايش کردم. غذا رو خودم درست کردم و به سليقه خودم ميز

رو چيدم. درست ساعت نه بود که داريوش وارد شد. زودتر از هميشه اومده بود، چون معمولاً نه تازه از مطب خارج مي شد و نيم ساعتي طول

مي کشيد تا به خونه برسد. وقتي به پيشوازش رفتم با عشق نگام کرد و چشماش برق زد. کيفش رو به گوشه اي پرت کرد و آغوشش رو به

روم باز کرد. با ميل به آغوشش پناه بردم و در حالي که خودم رو لوس مي کردم گفتم:

- خسته نباشي عزيز دلم.

پيشونيم رو بوسيد و گفت:

- درمانده نباشي قربونت برم!

کتش رو از تنش خارج کردم و گفتم:

- بدو بيا سر ميز که شام داره صدات مي زنه.

- آخ اگه بدوني چقدر گرسنه امه.

با خنده به سمت ميز غذا رفتم و گفتم:

- پس بجنب تا سرد نشده.

تا وقتي که رفت دست و صورتش رو بشوره و لباسش رو عوض کنه، غذا رو کشيدم. سر ميز نشست و همينطور که دستانش رو با دستمال

خشک مي کرد گفت:

- عزيزم پس کوکب خانم کجاست؟

چند وقتي بود که زن مسني رو استخدام کرده بود تا کاراي خونه رو بکنه. چون منم شاغل شده بودم وقت نمي کردم به همه کارا برسم. اما اون

شب خودم کوکب خانوم رو مرخص کرده بودم که تنها باشيم. در حالي که از ظرف سوپ برايش سوپ مي ريختم گفتم:

- فرستادمش مرخصي.

قاشقي از سوپ رو چشيد و گفت:

- از کي؟

- ظهر که مي رفتيم بهش گفتم بره.

با تعجب پرسيد:

- پس کي اين غذاهاي خوشمزه رو درست کرده؟

چشمکي زدم و گفتم:

- مگه به من نمي ياد غذاي خوشمزه درست کنم؟

داريوش دست از خوردن کشيد و با تعجب گفت:

- تنهايي؟

- آره خوب مگه چيه؟ قبل از اومدن کوکب هم من خودم برات غذا درست مي کردم.

- رزا ... عزيزم ... تو توي مطب خسته مي شي. دوست ندارم با اين کارا خودتو خسته تر بکني. براي چي گفتي بره؟!!

- اينقدر لوسم نکن ... منم نياز دارم بعضي از شبا با شوهرم تنها باشم ...

دستم رو بوسيد و گفت:

- ديوونه من! يه کاري کنم از تنهايي با من پشيمون بشي ...

اينو گفت و با شيطنت چشمک زد. خنديدم و براش غذا کشيدم. وقتي غذا تموم شد با کمک هم ميز رو جمع کرديم و پاي تلويزيون نشستيم.

داريوش نشسته بود و پاهاش رو دراز کرده لب ميز گذاشته بود. منم دراز کشيده بودم و سرم روي پاهاي داريوش بود. يکي از کانال ها فيلم

سينمايي پر هيجاني نشون مي داد و داريوش محو فيلم شده بود. با صدايي آهسته گفتم:

- داريوش...

داريوش خم شد و پيشونيم رو بوسيد. سپس به همون آهستگي گفت:

- جانم؟

يه کمي خودم رو بالا کشيدم و سرم رو روي سينه اش گذاشتم. همينطور که با دکمه پيراهنش بازي مي کردم گفتم:

- مي خوام باهات حرف بزنم.

بي توجه به فيلم، تلويزيون رو خاموش کرد و گفت:

- بفرماييد.

- داريوش من و تو خيلي خوشبختيم. اينو که قبول داري؟

داريوش منو بالاتر کشيد و روي پاهاش نشوند و گفت:

- معلومه عزيزم. مگه شک داري؟

در حالي که از نگاه کردن به چشماي خوش رنگش پرهيز مي کردم، گفتم:

- نه شک ندارم، ولي ...

يک تاي ابروي داريوش بالا پريد و گفت:

- ولي چي؟

- داريوش ازت يه خواهشي ...

سريع انگشتش رو روي لبام گذاشت و گفت:

- خواهش نه عزيزم، فقط دستور!

دلم رو به دريا زدم و گفتم:

- داريوش من دلم يه بچه مي خواد.

چند لحظه هيچ حرفي نزد. به خودم جرئت دادم و سرم رو بالا آوردم. هيچ چيزي رو نمي شد از چشماش خوند، نه تعجب، نه خشم، نه ترديد، نه

شادي!

- چرا چيزي نمي گي؟

- نمي دونم بايد چي بگم.

- تو موافقي؟

خيلي بي روح گفت:

- نه.

با اينکه براي اين جواب آماده بودم اما بازم جا خوردم و گفتم:

- اِ چرا؟ داريوش باور کن يه بچه زندگي مارو از ايني که هست شيرين تر مي کنه.

- مي دونم عزيزم منم بچه دوست دارم، ولي نمي تونم اجازه بدم ... رزا هنوز يادم نرفته سر بچه قبليت ... داشتم از دست مي دادمت!!! ترس من

بي دليل نبود. نمي تونم بذارم تو درد زايمان رو تحمل کني. رزا مطمئن باش ما بدون بچه هم خوشبخيتم و هيچ چيزي کم نداريم.

با سماجت گفتم:

- ولي من بچه مي خوام داريوش. تو مگه نگفتي دستور بده؟ خب منم بهت دستور مي دم.

- چرا من اينو گفتم، ولي نمي تونم با حرفي موافقت کنم که به ضرر تو باشه.

- چه ضرري؟ من يه بار ديگه هم اين درد رو تحمل کردم. پس باز هم مي تونم.

از جا بلند شد و غضبناک گفت:

- همون يه بار براي هفتاد پشت من بسه!!! بچه يکي ديگه بود و من پا به پاي تو زجر کشيدم ... نمي ذارم رزا! نمي ذارم!

بعد از اين حرف راه افتاد سمت اتاق ... سريع دنبالش راه افتادم و گفتم:

- داريوش اذيت نکن ديگه! تو بايد به نظر من هم توجه کني.

ولي حرف داريوش يک کلام بود و هيچ توجهي به حرف من نمي کرد. منم باهاش سر سنگين شدم! يک هفته تموم محل بهشش نمي ذاشتم.

داريوش خيلي سعي مي کرد خودش رو به من نزديک کنه، ولي من کاري به کارش نداشتم و به محبت هاش بي اعتنايي مي کردم. بعد از يک

هفته داريوش جلوي پام نشست و گفت:

- رزا نگام کن ...

بدون اينکه توجهي به خواهشش بکنم، روم رو برگردوندم. داريوش دستش رو زير چونه ام گذاشت و صورتم رو به سمت خودش برگردوند. با

ديدن چشماي پر از اشکش قلبم فشرده شد و خودم رو نفرين کردم که چرا اذيتش

مي کنم. داريوش دستم رو گرفت و گفت:

- رزا ... جرم من چيه که اينطور مجازاتم مي کني؟ يه بار بهت گفتم اگه نگاتو از من بگيري بدون اينکه خودت خواسته باشي منو مي کشي ...

رزا باور کن ديگه تحمل ندارم ... تو رو خدا بس کن ...

بي اراده دستم رو دراز کردم و روي گونه اش کشيدم. سرش رو بالا آورد و همينطور که توي چشمام خيره شده بود دستم رو گرفت و هزاران

بوسه نثار انگشتام کرد. از اين همه محبت دلم به درد اومد و چشمام پر از اشک شد. داريوش طاقت از کف داد و به سمتم خم شد. صورتم رو

محکم بين دستاش گرفت و چشمام رو بوسه بارون کرد.

بعد از اون ديگه نتونستم به قهرم ادامه بدم. با اينحال هنوزم توي تب داشتن بچه مي سوختم، ولي داريوش به هيچ نحوي زير بار نمي رفت. سه

سال از زندگيمون گذشت و من کم کم به اين نتيجه تلخ رسيده بودم که بايد براي هميشه قيد بچه رو بزنم و همين باعث شد به افسردگي شديد

دچار شم. ديگه نمي تونستم سر کار برم. از صبح تا شب و گاهي شب تا صبح گوشه اي مي نشستم و به در و ديوار زل مي زدم. بعضي اوقات

هم بي دليل زير گريه مي زدم. داريوش پا به پاي من آب مي شد. با من حرف مي زد. مهموني مي داد و منو به زور مهموني مي برد. هر شب

منو به رستوران مي برد. کادوهاي رنگارنگ برام مي خريد، ولي هيچ کدوم افاقه نکرد. به ناچار دست به دامن بابا شد و بابا هم با کامران

تماس گرفت ... کامران با چند جلسه صحبت فهميد من از چي رنج مي کشم و به داريوش گوشزد کرد که به خواسته ام توجه کنه. روز آخر

وقتي کامران رفت، داريوش پيشم اومد. بي حرف بغلم کرد و ساعت ها توي بغلم موند. من هيچ عکس العملي نشون نمي دادم. دست خودم نبود،

ولي ديگه هيچي برام مهم نبود.

داريوش وقتي منو به خودش فشرد با بغض شديد تو گلو گفت:

- هميشه از خودم مي پرسيدم تو چته؟ مگه چي کم داري که اينجوري شدي؟ هر چي به دور و برم نگاه مي کردم هيچ کمبودي نمي ديدم، ولي

امشب فهميدم ايراد از من بوده ... تو به خاطر من به اين روز افتادي. خدا منو بکشه که هر دو راحت بشيم ... باشه عزيزم هر چي تو بگي. هر

چي تو بخواي. من فقط نمي خواستم تو اذيت بشي، ولي اگه قراره بدون بچه هم اذيت بشي پس بهتره بچه دار بشيم. لااقل من بازم خنده تو رو

مي بينم و اين براي من از هر چيزي توي اين دنيا زيباتره.

از همون وقتي که فهميدم حامله ام افسردگي ام برطرف شد و دوباره شاد و سرحال شدم، ولي مي ترسيدم به داريوش بگم حامله ام. با اينکه

اون موافقت کرده بود، ولي مي ترسيدم خوشحال نشه. برعکس حاملگي قبليم که به شدت بد ويار بودم و مرتب حالم به هم مي خورد، اين بار

اصلاً دل بهم خوردگي نداشتم و دلم چيزاي عجيب، غريب مي خواست. توي ارديبهشت ماه بوديم، ولي من دلم زردآلو مي خواست و به هيچ

صراطي هم مستقيم نبودم. بيشتر از اين ويارهاي عجيب پنهون کاري از داريوش برام عذاب آور بود. تا اينکه يه روز همه چيز برملا شد. توي

مطب مشغول کار بودم که حالم به هم خورد. مريضي که توي اتاق بود هول شد و سريع منشي رو خبر کرد. منشي که زني جا افتاده بود هم با

ديدن من با اون رنگ پريدگي و بي حالي ترسيد و داريوش رو با فرياد صدا زد. داريوش سريع به اتاقم اومد و وقتي ديد من اونطور روي صندلي

ولو شدم، بدون هيچ حرف و سوال و جوابي بغلم کرد و از پله ها به پايين سرازير شد. طبقه همکف مطب يکي از دوستاش بود که دکتر فوق

العاده حاذقي هم بود. دوست داريوش با ديدن اون بدون نوبت منو پذيرفت و با يه معالجه سطحي پي به بارداريم برد و چون نمي دونست داريوش

از چيزي خبر نداره، گفت:

- درايوش جان تو که ماشالله خودت بايد بدوني يه زن باردار کار کردن براش خطرناکه. اونم توي ماه هاي اوليه بارداري ...

رنگ داريوش پريد و گفت:

- باردار؟!

چشماي دوستش گشاد شد و گفت:

- نکنه شماها خبر نداشتين؟ بدون ترديد مي تونم بگم خانم شما الان سه ماه رو داره.

داريوش بي حال شد و روي صندلي افتاد. دوستش بي توجه به اون از من پرسيد:

- شما مي دونستين؟

سرم رو زير انداختم و زمزمه وار گفتم:

- بله...

داريوش باز از جا پريد و گفت:

- تو مي دونستي و به من نگفتي؟ چطور دلت اومد به من نگي؟ آخه چرا رزا؟

همين طور که مراقب بودم سرم از دستم خارج نشه سر جام نيم خيز شدم و گفتم:

- چون از عکس العملت وحشت داشتم!

دوست داريوش بي حرف اتاق رو ترک کرد که ما راحت تر باشيم. داريوش موهام رو که از زير روسري بيرون زده بود کشيد و با غيظ گفت:

- حقته حالا يه شکم سير کتکت بزنم؟

- داريوش يه خورده به من حق بده.

- تو چطور تونستي در حق خودت اينقدر ظلم بکني؟ سه ماهته، ولي اينقدر از خودت کار مي کشي؟ اه لعنت به من که نفهميدم.

- ببخشيد داريوش. من نمي خواستم ناراحتت کنم.

- سرمت که تموم شد مي برمت خونه. ديگه حق نداري کار بکني.

نتونستم مخالفتي بکنم. وقتي سرم تموم شد همراه داريوش به خونه رفتيم. به زور منو روي تخت خوابوند و شروع کرد به آوردن انواع و اقسام

غذاهاي تقويتي. براي اينکه عصبيش نکنم همه رو خوردم. دست آخر گونه ام رو بوسيد و گفت:

- رزا به خدا من هنوز هم مي گم واسه تو زوده. آخه عزيزم چرا اينقدر خودتو اذيت مي کني؟

بدون اينکه جوابي بدم چشمامو بستم و داريوش هم بي هيچ حرفي از اتاق خارج شد. يک هفته بعد که براي سونوگرافي رفتيم وقتي شنيديم بچه

ها دوقلو هستن، چنان هردو متعجب شديم که کم مونده بود شاخ در بياريم. داريوش که از زور عصبانيت مي خواست دکتر رو بزنه، ولي من هم

متعجب بودم و هم خوشحال! چقدر دوست داشتم بچه هام يکي دختر باشن و يکي پسر. من اونا رو مي پرستيدم! توجه داريوش به من چندين

برابر شد. برام پرستار گرفت که توي مواقعي که خونه نيست اون مراقب من باشه. هميشه گوش به زنگ بود که ببينه من چي هوس کردم،

برام بخره. مامان و خاله کيميا و بقيه هم مطلع شدن، ولي به هيچ کس نگفتيم بچه ها دوقلو هستن.

يک روز که به شدت هوس زردآلو کرده بودم خودداري ام رو از دست دادم و به داريوش گفتم. سريع از خونه خارج شد و چند ساعت بعد با

پلاستيکي پر از زرد آلو برگشت و من فهميدم از سرد خونه برام گرفته. واقعاً که داريوش کوهي از محبت بود. هيچ علاقه اي به تکون هاي

بچه ها نداشت و مثل من با اشتياق برخورد نمي کرد. فقط نگران خودم بود و بس. آرمين مسخره اش مي کرد و مي خنديد. رضا هم که به تازگي

دخترش به دنيا اومده بود دلداريش مي داد، ولي داريوش مدام نگران بود. وقتي وارد نه ماهگي شدم از تلفناي دقيقه به دقيه اش ديوونه مي

شدم. تموم تايم کاريش بعد از اينکه هر بيمار رو ويزيت مي کرد يه رنگ هم به من مي زد. شبا هم تا بيست بار مي پريد و وضعيتم رو چک مي

کرد. خاطره بارداري قبليم خيلي ترسونده بودش! به شدت مي ترسيد که منو از دست بده! بالاخره روز موعود فرا رسيد. از سر شب درد داشتم،

ولي براي اينکه نخوام به زور داريوش بيمارستان برم بروز ندادم. حس مي کردم چيز مهمي نيست، ولي بود ... درست ساعت سه شب بود که

دردم شدت گرفت. اونقدر که بي اختيار دادم بلند شد. داريوش که کنارم دراز کشيده بود و تازه چشم روي هم گذاشته بود، سراسيمه نشست. با

ديدن رنگ و روي من و عرقي که از صورتم مي ريخت، خودش رو باخت و فقط زمزمه وار در حالي که دستم رو فشار مي داد پرسيد:

- وقتشه عزيزم؟

با درد سرم رو تکون دادم. با سرعت نور حاضر شد و لباس پوشيد. با اينکه خيلي خيلي سنگين شده بودم، بغلم کرد و با دست ديگه اش ساک

بچه ها رو برداشت. منو توي ماشين گذاشت و خودش پشت فرمون نشست. اونقدر با سرعت مي رفت که وحشت کردم و چشمام رو بستم. دردم

شدت گرفته بود و ناله هام تبديل به فرياد شده بود. وقتي به بيمارستان رسيديم نگام به داريوش افتاد که صورتش از اشکاش برق مي زد! با

ديدن چشماي باز من با خشونت گفت:

- من که گفته بودم نمي خوام حامله بشي. گفته بودم طاقت درد کشيدن تو رو ندارم. حالا ديدي؟

نتونستم جوابش رو بدم چون داشتم از زور درد مي مردم! پرستاري منو از اون تحويل گرفت و سريع براي اتاق عمل حاضرم کرد. چنان فرياد

مي کشيدم که همه بيمارا بيدار شده بودن. جلوي در اتاق عمل که رسيديم از پرستار خواستم چند لحظه صبر کنه. دست داريوش رو گرفتم و با

زحمت بوسيدم. سپس توي چشماي غرق اشکش زل زدم و گفتم:

- دار...يوش اگه من... برنگشتم تو... موظفي بچه... هامو بزرگ کني ... نذار... درد بي مادري رو... حس کنن.

داريوش که تا اون لحظه به سختي خونسردي خودش رو حفظ کرده بود به شدت عصبي شد و فرياد کشيد:

- خفه شو رزا ... خفه شو ... تو بايد برگردي! وگرنه منم دنبالت مي يام. اصلاً بچه ها برام مهم نيستن. فقط تو مهمي! بايد برگردي. فهميدي چي

گفتم؟ بايد برگردي!

دردم شدت گرفت. خواستم دوباره ازش خواهش کنم که پرستار مهلت نداد و منو داخل اتاق عمل برد.

اصلاً نمي دونم چقدر اونجا موندم. فقط مي دونم همون لحظات اول آمپولي بيهوشي به من تزريق کردن و براي سزارين آماده ام کردن. بعد از

اون ديگه هيچي نفهميدم. وقتي چشمام رو باز کردم حس کردم کسي دستم رو توي دستش گرفته و محکم فشار مي ده. چشمام رو که باز کردم

داريوش رو کنار تختم ديدم. شکمم بدجور مي سوخت ... با درد زمزمه کردم:

- داريوش بچه ... هام!

داريوش پيشونيم رو بوسيد و گفت:

- تا وقتي خوب نشي اجازه نمي دم رنگ بچه ها رو ببيني.

از درد به گريه افتادم و التماس کردم کمکم کنن. داريوش هم با فرياد از پرستار خواست تا آرام بخش به من تزريق کنه. دوباره به عالم بي

خبري فرو رفتم. اينبار وقتي چشم باز کردم علاوه بر داريوش بقيه خونواده ام هم حضور داشتن و همه لبخند به لب داشتن. حتي مريم هم بود!

دردم هم خيلي کمتر شده بود. با سر به همه سلام کردم و رو به داريوش که از همه به من نزديک تر بود گفتم:

- پس بچه ها؟

سپيده پسرش رو در آغوش گرفته بود و مي خنديد. از ديدن خنده اش منم خنده ام گرفت، بيحال گفتم:

- زهر مار چرا مي خندي؟

- آخه بچه ام علاوه بر زن، يه برادر زن اخمو هم پيدا کرده.

لبخندي دلنشين چهره ام رو پوشوند و رو به داريوش گفتم:

- مي خوام ببينمشون.

داريوش چشمام رو بوسيد و گفت:

- باورت مي شه منم هنوز اونارو نديدم؟

- ولي من مي خوام ببينمشون.

- بايد خوب بشي.

- من خوبم خواهش مي کنم داريوش.

داريوش ديگه مخالفتي نکرد و رو به پرستار گفت بچه ها رو بياوره. مامان با خنده دستمو گرفت و گفت:

- رزا به خدا اگه ببينيشون دهنت باز مي مونه.

با اين حرف مامان بيشتر مشتاق ديدنشون شدم. پرستار بچه هاي عزيزم رو در حالي که توي دو پتوي صورتي و بنفش پيچيده شده بودن به

دستم داد. با اينکه بخيه هام خيلي مي سوخت، ولي توجهي نکردم و با تموم وجود عزيزام رو توي بغلم فشردم. چشماي هر دو بسته بود، ولي

پرزهاي طلايي رنگ روي سرشون اين نويد رو به من مي داد که هر دو شبيه داريوش شدن. داريوش با ديدن اون صحنه لبخندي زد و در حالي

که لبش رو به دندون گرفته بود از اتاق خارج شد. با تعجب نگاش کردم که رضا با خنده گفت:

- تعجب نکن مامان کوچولو! منم وقتي ديدم مهستي بچه مو توي بغلش گرفته از شوق گريه ام گرفت. آخه

نمي دوني چه صحنه قشنگيه!

خنديدم و گفتم:

- پس لطفاً برين از اتاق بيرون. مي خوام به بچه هام شير بدم.

همه بدون مخالفت به سمت در رفتن. مريم و سام همزمان به در رسيدن و سام با احترام عقب کشيد تا اول مرييم بره ... باز لبخند نشست روي

لبم ...

فقط مامان توي اتاق مونده بود تا کمکم کنه به بچه ها شير بدم. هر دو حسابي مشغول بوديم که سنگيني نگاهي رو روي خودم حس کردم. سرم

رو که بالا آوردم ديدم داريوش توي چارچوب در اتاق ايستاده و با لذت مشغول تماشاي منه. لبخندي نثارش کردم و گفت:

- داريوش بيا جلو ببينشون ... بيا ببين چقدر قشنگ شير مي خورن.

مامان از کنارم بلند شد و جاش رو به داريوش که آروم آروم جلو ميومد، داد. داريوش کنارم لب تخت نشست و محو تماشاي بچه هاش شد. به

شوخي دستم رو جلوي صورتاي کوچيکشون گرفتم و گفتم:

- نخير اصلاً تو حق نداري نگاهشون کني. تو که دوسشون نداشتي.

داريوش با ملايمت دستم رو کنار زد و گفت:

- تو فکر مي کني مردي روي کره زمين وجود داشته باشه که دوست نداشته باشه بابا بشه؟ نه رزا اشتباه نکن! من هم از خدام بود کسي بهم

بگه بابا، ولي تو رو خيلي بيشتر از اون لذت دوست داشتم. حاضر بودم تا آخر عمرم خودم رو از اين لذت محروم کنم، ولي تو درد نکشي. يا

خداي نکرده تو رو از دست ندم!

بعدش از جا بلند شد و از کشوي ميز کوچکي که کنار تخت خوابم بود دو تا جعبه خارج کرد و به دستم داد. با ترديد به جعبه ها نگاه کردم و

پرسيدم:

- اينا چين؟

- بگير ببين عشق من.

بچه ها رو که خوابشون برده بود، به دستاي مشتاقش سپردم و جعبه ها رو گرفتم. در اولي رو که باز کردم چشمام برق زد. سرويس طلاي زرد

رنگ که با فيروزه آبي تزئين شده بود. اينقدر قشنگ بود که نمي تونستم چشم ازش بردارم. زمزمه وار گفتم:

- داريوش چقدر قشنگه!

داريوش که از به ذوق اومدن من خوشحال شده بود، گفت:

- اميدوارم از اون يکي هم خوشت بياد.

تازه ياد جعبه دومي افتادم و با ذوق درش رو باز کردم. اينبار ديگه نتونستم جلوي فرياد خوشحاليم رو بگيرم. سرويس طلاي سفيد پر از

زمردهاي سبز رنگ. دستم رو جلوي صورتم گرفتم و گفتم:

- واي خداي من!

داريوش بچه ها رو به مامان و مهستي سپرد و دستاي منو گرفت. با لبخند گفت:

- خوشت اومد عزيزم؟

دستام رو دور گردن اون حلقه کردم و گفتم:

- داريوش باز هم مي گم تو محشري!

خنديد و گفت:

- خوشحالم که خوشحالي.

- حالا چرا دو تا؟

- چون تو هم دو تا دسته گل به من دادي. دو تا موجود کوچولو که از يه عشق به وجود اومدن. رزا اونا جوانه هاي عشق من و تو هستن.

در برابر محبت هاي اون طبق معمول فقط تونستم لبخندي نثارش بکنم. در اتاق باز شد و گلنوش جون و پدر جون با سبد بزرگي از گل هاي رز و

ميخک وارد شدن. با ديدن ما لبخند زدند و اشک از چشماي گلنوش جون جاري شد. خودمم گريه ام گرفت. گلنوش جون بغلم کرد و هر دو از ته

دل زار زديم. نبود باربد بدجور آزاردهنده بود. پدرجون که کلافگي داريوش رو ديد گلنوش جون رو از من جدا کرد و در حالي که بغضش رو

قورت مي داد گفت:

- اي بابا خانوم! حالا که وقت گريه نيست حالا وقت شاديه. ما اومديم بچه هاي دسته گلشونو ببينم نه اينکه اشکشو در بياريم. يالا بخنديدن ببينم.

زودباشين...

از لحن پدرجون هر دو لبخند زديم و اشکامون رو پاک کرديم. داريوش هم بچه ها رو توي تخت مخصوصشون گذاشت. کنارم ايستاد و اخم آلود

دستمو گرفت. به روش خنديدم تا ناراحتيش رو فراموش کنه. همون لحظه در اتاق باز شد و سام و مريم همزمان اومدن تو ... معلوم نبود اين

زرنگا کجا رفته بودن!!! همينطور که نگاشون مي کردم سقلمه اي به داريوش زدم و وقتي داريوش متوجه م شد اشاره به اون دو تا کردم و

انگشت حلقه م رو يواشکي نشون دادم ... داريوش با ديدن شيطنت من خنديد و چشمک زد ... مطمئن بودم که اونم فکرم رو پسنديده ... مي

خواستم به محض مرخص شدن با خاله در اين مورد حرف بزن ... مريم بهترين عروس دنيا مي شد ...

اسم بچه ها رو با توافق داريوش و بقيه رهام و رها گذاشتيم. داريوش ديوونه هر سه ما بود و بدون ما حتي آبم از گلوش پايين نمي رفت.

ساعت ها مي نشست و شير خوردنشون رو تماشا مي کرد. بعد که خوابشون مي برد توي تخت خوابشون مي خوابوند و به سراغ من مي اومد.

اون عشقش رو بين هر سه ما تقسيم کرده بود و من از اين بابت خوشحال و راضي بودم و هستم. سالي سه الي چهار بار ما رو به مسافرت

هاي جور واجور مي برد و محبتش رو مثل بارون روي سر ما مي ريخت. هيچ وقت نذاشت من کمبود باربد رو توي زندگيم حس کنم و با کمال

بزرگواري بهم اجازه مي داد که هر سال مراسم سال براش برگزار کنم و خودش توي تموم مراسم کمکم مي کرد. با کمک هم يه موسسه خيره

هم به اسم باربد داير کرديم که سرمايه اوليش پول همون آپارتمان مشترک من و باربده. دوست دارم هميشه روحش قرين شادي و رحمت

باشه. داريوش براي بچه ها پرستار گرفت که من دست تنها نباشم. مطبمون رو عوض کرديم و يک واحد سه اتاقه خريديم که يکي از اتاق ها

در اختيار بچه ها باشه. تا وقتي که ما توي مطب مشغول کار هستيم، پرستار بچه ها توي اون اتاق که پر از وسايل بازي هم هست از بچه ها

مواظبت کنه. توي زندگيم هيچي کم نداشتم و با جرئت مي گم خوشبخت ترين زن ايران زمين هستم. تنها دعايي هم که هر شب مي کنم اينه که

خدا شوهر و بچه هامو برام نگه داره و خوشبختي منو ازم نگيره فقط همين ...

کلام آخر ... خدايا! ما بنده هاي نا چيز از تو سپاسگذاريم که قشنگ ترين حس رو که همون عشق و دوست داشتنه در وجود ما قرار دادي. ما

انسان ها با هم اين حس رو مي شناسيم و اين همون دليل زيبايي هست که وقتي به هم نگاه مي کنيم، حس مي کنيم در حال پرواز توي آسمان

هفتم تو هستيم. وقتي با هم صحبت مي کنيم آرامشي توي وجود ما سرازير مي شه که ناگفتنيه! اين آرامش از همون عشق سرشاري که توي

وجود ماست نشات مي گيره و به ما احساس امنيت رو هديه مي کنه. خداوندا التماس مي کنم اين آرامش و امنيت را هميشه براي ما زنده نگه

داري و تا ابد آن را از ما دريغ نکني. آمين يا رب العالمين ...

پايان واقعي

10/5 /87

"مرداد ماه"

نود و هشتيا

92/10/7

"پـــــايــــان"

×××××××

http://goldjar.blogfa.com

آدرس وبلاگ دانلود زیباترین کتابهای رمان ایرانی و خارجی برای انواع گوشیهای موبایل و کمپیوتر

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

================

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز nimbuzz ميباشد که حتما نصب کنيد طريق نصبش را توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو Get Now )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود و بروي گزينه

دانلود downlodکليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username    : goldjar.blogfa.com

password:      goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزشی که در قسمت ( سازنده کتاب ) قرار داده شده تنظیمات را دریافت نمایید انجام دهيد

******

شاد..زی..مهـر .افزوووون

******

با سپاس فراوان / فرید 1392/5/26 FARID.S

 با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم ...احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمـــان ( تــقــاص)  نوشته:   همـا پور 

اصفهــاني -  را با فرمت وگوشيهاي موبايل با سيستم  آيپوب -( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )- ساخته شده است را به 

همه  علاقه مندان به کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ ( گولدجار - بلاگفا ) و 

دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم 

برداشته باشم..../ با سپـاس - فريـــد سقراطـي...

شـــــاد  زي ... مهــــر.. افــــــزووون

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

================

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز nimbuzz ميباشد که حتما نصب کنيد  طريق 

نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو Get Now )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود  

و بروي گزينه 

دانلود downlodکليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر 

نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه  ..

اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username: goldjar.blogfa.com

password: goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

 اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن  اينترنتgprs  و mms  براي سيمکارت ايرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6# CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون CALL  فشار دهيد

بعد از چند لحظه .{ SMS } از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي تنظيمات اينترنتGPRS بزودي 

برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  

بروي OK/YES فشار دهيد سپس 

تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي YES يا OK فشار دهيد  و با اين 

پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگي www.google.com  برويد تا ببينيد به 

صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و 

مدل گوشي خودتان را بصورت زير 

شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک ( S) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي 

را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia 76

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد 

يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 6600

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  K بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد 

مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا ميکنن و براحتي  اين برنامه و 

نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن MMS -irancell  سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل ميکنيم با اين تفاوت که کدي 

را که باشد شماره گبري کنيد  بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن نوشته تنظيمات MMS -irancell 

را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا mms  گوشي ايرانسل شما هم نصب 

بشه براي دريافت تنظيمات MMS 

*130*3*5# CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون CALL  فشار دهيد

پـــايان تنظيماتGPRS اينترنت وMMS براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  GPRS و MMS فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي MCI.IR

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  { SMS} يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيماتgprs +wap+internet  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و 

بعد از چند لحظه يک اس ام اس ديگر 

از شبکه رسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش کنيم و يا روي  يا  فشار بديم تا تنظيمات 

ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت 

سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 7610

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد 

درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا اول شما فعال ميشه و براي 

امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از 

فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي هست

مثـــال :

Nokia 6600

در ضمن  نحوه  فعال کردن{ mms} در سيمکارت  همراه اول و دائمي mci-ir .بايد يه پيام بدون متن و يه sms خالي به شماره 8081 

ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيماتmms  ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت تنظيمات GPRS هست که در بالا 

توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات MMS برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييدok  و ذخيره save  کنيد و سپس از شما تقاضاي وارد کردن 

پين کدpin code ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با 

اينکه تنظيماتmms  ارسال و نصب ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه 

تماس بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود

خوب اکنون اينترنت گوشي ما فعال است  و نخست احتاج به نصب يه مرور گر داريم که در واقع فيلتر شکن هم هست .براي گوشيهاي جاوا يک 

مرورگر عالي و پر سرعت بنام ميني اپرا که  زبان فارسي هم پشتيباني ميکند را براي دانلود قرار ميدهم اگر نتوانستد از لينک زير دانلود کنيد 

به شماره بالا پيام بديد تا لينک رو اس ام اس کنم 

لينک دانلود مرورگر جديد و عالي mini opera با سرور سالم

http://goldjar5.persiangig.com/Opera%20Mini%207%207.1%20%20java%20%20farsi.jar

 و اما يک مرور ديگر و قدرتمند بتام يوسي بروشر هم وجود دارد که طرفداران زيادي در بين کاربران دارد .شما براي دريافت آخرين نسخه اين 

مرورگر و فيلتر شکن براي گوشيهاي جاوا-اندرويد-ايفون و ساير گوشيها .بايد از طريق گوشي موبايل خودتون وارد آدرس زير شويد سپس 

بطور خودکار مدل گوشيتون رو تشخيص ميده و متناسب با اون دانلود ميشه

( صفحه دانلود مرورگر موبايل UC browser )

http://www.ucweb.com

يا اين..

http://www.ucweb.com/English/UCbrowser/product_choose_browser.html

*****

اکنون نياز به دو مسنجر معروف و پر طرفدار بنامNimbuzz  نيمباز و Sh messenger ميباشد که حتما بايد هر گوشي موبايلي اين 

برنامه را داشته باشد زيرا با نيمباز ميتوانيد بطور رايگان با دوستانتان مکالمه کنيد و پيام ارسال کنيد و شارژتان مصرف نميشود پس نصبش 

لازم هست  و sh-messenger ش/مسنجر نيز پر سرعترين مسنجر براي چت درyahoo  ياهو -جيميل -هاتميل ميباشد   که اموزش کامل 

انرا در اخر همين صفحه توضيح ميدم

براي دانلود و دريافت مسنجر نيمباز ابتدا گوشي موبايلتان را برداشته و با آن به ادرس زير برويد  

http://get.nimbuzz.com

بعد باز شدن لينک بالا اول بروي گزينه Get now کليک کنيد و سپس بر روي گزينه Download دانلود کليک نماييد و منتظر بمانيد تا 

دانلود شود  .اين سايت بطور خودکار مدل و نوع گوشي شما را تشخيص ميده و ميدونه چه نسخه اس رو بايد بهتون پيشنهاد کنه تا دانلود کنيد . 

براي استفاده از اين مسنجر نياز به ساخت اکانت و ايدي هست که  بايد انرا بسازيد .اگر مشکلي داشتين پيام بفرستيد به شماره 

09391315486

بعد از نصب نيمباز بايد در آدرس زير براي آن اکانت و ايديID  مخصوص بسازيد ...

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

...

 نکته: دارندگان گوشيهايي که مموري حافظه ضعيفي دارند مانند سوني اريکسون سري(K) اگر با نصب نيمباز از سايت بالا مشکل داشتن يا 

بعد از نصب گوشي انا راستارت و خاموش و روشن ميشد .نگران نباشند و نسخه زير را دانلود و نصب کنند و بعد از نصب يادشون باشه اگر 

ازشون پرسيده شد ايا نسخه جديد اپديت Update و جايگزين اين نسخه قبلي بشه ؟ شما بروي خير و NO کليک کنيد و آپديتupdate  

نکنيد چون همين نسخه فقط مناسب گوشيتون هست

نسخه نيمباز مخصوص گوشي اريکسون با مموري ضعيف Low Memory 

http://goldjar5.persiangig.com/Nimbuzz%201.7.2%20good%20for%20ericsson%20seri%20K.jar

====

 يه ياهو مسنجر جديد هم  هست که خودم بر روي گوشي جاوا امتحان کردم و کار ميکنه  و خوبه حتما دانلود کنيد از لينک زير 

(دانلود ياهو مسنجر جديد براي  گوشيهاي جاوا)

http://goldjar5.persiangig.com/java%20mobile/YMessenger.jad

====

و اما  نوبت ميرسه به بهترين مسنجر براي چت در ياهو و غيره...

دانلود مسنجر پر طرفدار و کم هزينهsh-messenger  ( براي استفاده اول بايد ايديID  مخصوص خودش رو بسازيد و بعد بايد از خودتون 

يه ايدي ياهو داشته باشيد تا اون رو در مسنجر 

وارد کنيد و در واقع ايدي ياهوي خوتون را با استفاده از ش/مسنجرر انلاين کنيد.اين مسنجر هزينه بسيار کمي داره  شارژتون خيلي کم مصرف 

ميشه) .همراه با آموزش تصويري 

-استفاده از آن که بصورت کتابچه  که خودم تهيه   و ساختم 

اگر هنوز ايدي براي نداريد موقتا ازين نام کاربري و رمز عبور استفاده کنيد

ID: goldjar.blogfa.com

Password= goldjar

---

 لينک دانلود آخرين نسخه  Sh-messenger 

http://www.shmessenger.org/files/v3.3.2/signed/generic/shMessenger.jar

لينک پاييني هم آموزش کامل نصب و استفاده  shmessenger که بصورت کتابچه و تصويري ساختم

( لينک آموزش تصويري و کامل (ش/مسنجر)-جاوا-کتابچه -ساخت فريد)

http://goldjar5.persiangig.com/Amozesh-Sh%2CMessenger_by%28farid.soghrati%29.jar

البته آموزشsh-messenger  را هم بطور کامل در زير همين صفحه هم يبار ديگه توضيح ميدم 

===

و در اين مرحله آ؛موزش ساخت اکانت و ايدي براي و نحوه تنظيم پروکسي و طريقه استفاده از آن را بطور کامل توضيح ميدهم  و اگر 

دوستداشتيد ميتوانيد همراه با تصوير اموزش را در اين آدرس دنبال کنيد

http://goldjar.blogfa.com/post/352

خوب آموزش رو پي ميگيريم ابتدا اگر هنوز مسنجرshmessenger  را دانلودنکرديد از لينک زير آنرا دريافت و نصب کنيد  تا ساخت ايدي 

و اکانت را انجام دهيم

 http://www.shmessenger.org/files/v3.3.2/signed/generic/shMessenger.jar

آموزش ش مسنجر  Sh Messenger و استفاده  و تنظيمان  آن

بايدقبل از استفاده از اين مسنجر نخست براي آن ID  ايدي مخصوص ساخته شود که اگر 

شما قبلا اقدام به ساخت ان نموده ايد  ديگر نيازي به اينکار نيست..واگر هنوز ID ايدي نداريد اموزش زير را بخوانيد و براي خودتان ايدي 

مخصوص براي ش/مسنجر بسازيد

نکته : من يک ID ش/مسنجر  Shmessenger براي شما درست کردم که ميتونين موقتا ازين هم استفاده کنيد 

ID = goldjar.blogfa.com

password = goldjar