شقــــــــایــــق

نوشتــــه :Khaled10

منبع : انجمن نود و هشتيا

epub ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

Farid Soghrati   ساخت کتاب : فريد سقراطي

تهيه شده در وبلاگ:

گولدجــــــــار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

سازنده کتاب

شقــــــــایــــق

خلاصه داستان:

شقایق: دختری17 ساله که وقایع دوسال از زندگیشو در قالب دو فصل از زبان خودش تعریف میکنم

ایلیا سمایی: دبیر ریاضی، که شقایق سر یه لج ولجبازی دلباخته اون میشه

حمیدرضا: پسریه که توی یه خانواده مذهبی بزرگ شده واز فصل دوم وارد داستان میشه

*********

شقــــــــایــــق

نوشتــــه :Khaled10

منبع : انجمن نود و هشتيا

epub ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

Farid Soghrati   ساخت کتاب : فريد سقراطي

تهيه شده در وبلاگ:

گولدجــــــــار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش 14

بخش 15

بخش 16

بخش 17

بخش 18

بخش 19

بخش 20

بخش 21

بخش 22

بخش 23

بخش END 24

"شقــــــــایــــق "

نوشتــــه :Khaled10

منبع : انجمن نود و هشتيا

epub ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

Farid Soghrati   ساخت کتاب : فريد سقراطي

تهيه شده در وبلاگ:

گولدجــــــــار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

خلاصه داستان:

شقایق: دختری17 ساله که وقایع دوسال از زندگیشو در قالب دو فصل از زبان خودش تعریف میکنم

ایلیا سمایی: دبیر ریاضی، که شقایق سر یه لج ولجبازی دلباخته اون میشه

حمیدرضا: پسریه که توی یه خانواده مذهبی بزرگ شده واز فصل دوم وارد داستان میشه

"شقــــــــایــــق "

" فصل اول: شکل گیری احساسم "

بچه ها همه پشت پنجره رو به حیاط جمع شده بودن ومن طبق معمول داشتم شقیقه هامو میمالیدم بس که این مردک علوی دبیر شیمی فک زد مخم سوت کشید.یهو صدای جیغ

همشون بلند شد:وای چه خوشتیپه!!....چه جیگریه!!!....چه تیکه ایه!!!

کاره سختی نیست که بفهمی دارن در مورد چی حرف میزنن.ریحانه با هیجان جیغ کشید: خدا کنه دبیر جایگزین خانوم اَمانی باشه. همه بچه ها با هم گفتن الهی آمین

گاهی اوقات اینقدر از بعضی حرکات دخترها لجم میگیره که حد نداره.باز جیغشون هوا رفت..اِی درد!!مغزمو خوردین!

زهره به سمتم برگشت:بیا شقایق اگه ببینیش!!

قیافه امو ترش کردم:بی خودی نقشه نکشین.مرد مجرد تو مدرسه نمیاد اگرم بیاد از اوناییه که از دیدن قیافه اش باید کفاره داد.

الهه با عشوه گفت:نگو توروبخدا.این به این ماهییی.

لب و لوچه ام رو کج کردم:پس حتماً متاهله.

بین حرفامون صدای زنگ کلاس اومد.ریحانه در حالی که دستهاشو به هم میمالید واز پنجره فاصله میگرفت گفت: فعلاً که با خانوم رفعتی رفت دفتر.تا چند دقیقه دیگه همه چیز

معلوم میشه.

بقیه بچه ها هم از پنجره فاصله گرفتن وسرجاهاشون نشستن دیگر دانش آموزها هم یکی یکی اومدن سرکلاس. و از اونجایی که خانوم اَمانی دبیر ریاضی مرخصی زایمان بود

ودو هفته ای بود که دبیر نداشتیم،زنگ تفریح ما تازه به معنای واقعی شروع شد وکلاس رو گرفتیم روی سرمون.البته به استثنای من.نه که کُلاً ساکت بودم!!شوخی کردم من خودم

پای ثابت شرارت های مدرسه بودم اما امروز سرم درد میکرد ومثل بچه آدم سرجام نشسته بودم آخه ناسلامتی سال سومی گفتن شاگرد ممتازی گفتن...دیگه ما اینیم دیگه.!! در

همین حین که کم مونده بود بچه ها از پنکه آویزون بشن در یهو چارتاق باز شد وخانوم رفعتی مثل توپ از تانک دررفته وارد کلاس شد وکم مونده بود چشاش از حدقه تالاپی بزنه

بیرون

یه چشم قره به همه رفت وبعد سریع رفت تو اون جلد مهربونش ورو به بیرون تعارف زد: بفرمایین آقای سمایی

وِزوِز بچه ها شروع شد وبه محض اینکه ایشون پاشونو تو کلاس گذاشتن بچه ها هماهنگ از جا بلند شدن منم که مات مونده بودم.البته نه به خاطر آقای سمایی ها!! به خاطر این

حرکت غیرمنتظره ی بچه ها.آخه کلاس 302 به بی ادب ترین دانش آموزاش معروف بود.در واقع من بعد از چند ثانیه تازه متوجه صورت بهشتی آقای سمایی شدم.چشم های سبز

درشت و موهای پرپشت ولخت خرمایی وپوست سبزه روشن.قد وهیکلم که نگوووو.خاک تو سر هیضم کنن! همین که خانوم رفعتی وآقای سمایی باهم به من نگاه کردن تازه

متوجه شدم که از جام بلند نشدم.دست پاچه از جام بلند شدم که چون اولاً پاهام رو هم بود ودوماً دسته صندلیمو بلند نکرده بودم به سرپا شدن نرسیده دوباره عین چی پخش شدم

روصندلی وباعث شد بچه ها ریز ریز بخندن والبته آقای سمایی هم یه لبخند ژکوند رو لبش بشینه.خب اینم از شروع یه آشنایی موفق.

آقای سمایی. آقای سمایی . سمایی.سمایی.سمایی.... خدااااااااا!

با مشتم محکم کوبیدم روی میز.کامران روی تختش بدون اینکه چشاشو باز کنه نشست:چی شده!

ونفس نفس میزد.دندونامو به هم فشردم: چیزی نیست بگیر بخواب

بادست چشماشو مالید وبه سختی یکیشو باز کرد:شقایق، جون من برو تو اتاق خودت بگیر بخواب صبح زود کلاس دارم

بدون اینکه حرفی بزنم دفتر کتابمو جمع کردم واز پشت سیستمش بلند شدم ودر حالی که از اتاقش خارج میشدم با غیض گفتم:خسیس.

و در رو به هم کوبیدم. روز اول ورود آقای سمایی روز خوبی نبود وروز های بعدش هم به همون گندی گذشت. من که همیشه توی ریاضی حرف اول رو میزدم وحتی رو دست

شاگرداولا بلند میشدم سر کلاس این هر سری یه گندی بالا میاوردم و مورد تمسخرش واقع میشدم.حالا سه هفته گذشته بود ومن جز ضایع شدن هیچ نتیجه دیگه ای دریافت نکرده

بودم.تازه یه چیز مهم دیگه ای هم کشف کردم که اصلاً هم قشنگ نیست.پسره ی ماست..خب یه خورده زیاده روی کردم اون زشت نیست.با مزه یا یه کوچولو جذاب یا شایدم خیلی

جذاب و...بسه بسه خیلی ازش خوشم هم میاد!!!

بذار یه کم در مورد خودم بگم.من شقایق 17 سال دارمj کامران که الان منو محترمانه انداخت از اتاقش بیرون برادرمه که دو سال ازم بزرگتره و دانشجوی ترم دو رشته برق

وقدرته.یه داداش دیگه هم دارم که لیسانس تربیت بدنی داره و6 سال ازم بزرگتره والان سربازه تازه آموزشیش تموم شده. البته دست قدرتمندی توی نواختن گیتار داره از اونا که

دهن همه باز میمونه اسمش هم کیوانه. پدرم کارمند آموزش وپرورشه و مرد سرشناسی که اگه به خاطر اون نبود من وکامران بارها وبارها از مدرسه اخراج میشدیم وکامران

همین رشته کاردانی دانشگاه فنی آزادش رو هم نداشت.مادرم هم آرایشگره. وخود گل گلابم هم سال سوم رشته علوم تجربی هستم.شاگرد ممتاز نیستم اما زرنگم.یعنی حفضیاتم در

حد نهایتاً 25 کلمه اما ریاضی ،فیزیک ،شیمی ،یکم آمار... حالا زیستم بگی نگی در حد نمرات خوب از 16-17 به بالا میگیریم دیگه.. گفتم ریاضی داغ دلم تازه شد پسره ی...بی

خیال میگن قبل از خواب باید با خدا راز ونیاز کرد:خدایا خودت یه قدرتی بهم بده بزنم فک این سمایی رو داغون کنم..این که باز همون شد که!! خدایا ببخشید نمیخوام بهش فکر کنم

ولی بد رفته رو نِروم اصلاً نخواستم فکر کنم شب بخیر.

-بهادری.

-....

-شقایق بهادری

-آییییی آخخخ

-بله؟!

سرمو از روی میز بلند کردم و رو به ریحانه زمزمه کردم:بمیری پهلوم خورد شد.

ریحانه در حالی که رو به زردی میزد به روبرو اشاره کرد.سرمو که به جهت نگاهش برگردوندم...وای دَدَم! این چرا اینجوری نگاه میکنه؟

سمایی: خواب بودی؟

یه لبخند گیج زدم وهیچ صدایی ازم تراوش نکرد.با صدای آرومی گفت:پاشو برو بیرون

من که هنوز منگ خوابم بودم: هوم؟

نگاهشو ازم گرفت: برو بیرون.هر وقت یاد گرفتی اینجا جای خوابیدن نیست اون موقع میتونی بیای سر کلاس من بشینی

احساس کردم ضایع شدم.مخصوصاً وقتی نیشخند امیدی بچه از خودراضی کلاس رو لبش نشست.دلم میخواست بزنم سمایی رو با دیوار یکی کنم.صدای بلندش منو از فکر

درآورد:نشنیدی چی گفتم؟...بیرون

موندن رو جایز ندونستم وبا غیظ کلاس رو ترک کردم.پشت در کلاس ایستادم.نخیر من هرجور شده باید حال این بچه ژیگول رو بگیرم اینطوری نمیشه.آهسته به سمت خروجی

سالن رفتم وبا دیدن ماشینش توی حیاط نقشه شیطانی به مغزم هجوم آورد.اول اطراف رو وارسی کردم.تنها قسمتی که به پراید فکستنیش دید داشت آزمایشگاه بود که الان کسی

اونجا نبود.به سمت آبدارخونه رفتم ویه چاقوی بزرگ برداشتم.تابحال امتحان نکرده بودم،خدا کنه که جواب بده.به سمت ماشینش رفتم...

-میخوای باور کنم که کار تو نبوده؟

-حقش بود

چشای ریحانه چهارتا شد: پس قبول میکنی که تو زدی چرخهای عقب ماشینشو پنچر کردی؟

انگشت اشارمو جلوی بینیم گرفتم:هیسس.میخوای بچه ها بفهمن برن خبر بدن بعد این رفعتی پوست از کلم بکنه!

قیافه اش عبوس شد:گناه داشت.آخه ماشینش پراید بود.میزدی زانتیای علوی رو پنچر میکردی حداقل دل چهار نفر خنک میشد!

خنده ام گرفت:دفعه بعد اونم توی لیستم میذارم.

رفعتی خیر ندیده: خب بچه ها من لیست کارهایی رو که قبول کردین رو به خانوم مدیر میدم امیدوارم هرکس وظیفه اش رو به خوبی انجام بده.

بعد با یه نگاه ملتمسانه رو به همه گفت:خواهش میکنم برای یک بارم که شده بذارین بقیه ی بچه ها بدون استرس از شما حرف بزنن

وکلاس رو ترک کرد.امیدی پاچه خوار نزدیکم شد: چطوری بهادری؟

خودش باعث میشد که باهاش مثل بقیه صمیمی نشم اگه کرم نداشت به اسم صدام میکرد،منم لبخندی تحویلش دادم:به کوری چشم بعضیا خوبببب

ابروهای پاچه بزیشو بالا اندخات:امیدوارم منظور خانوم رفعتی رو گرفته باشی.

در مقابل سکوت من ادامه داد: که ایندفعه دیگه خرابکاری نکنی وبذاری همه چیز طبق برنامه پیش بره

قبل از اینکه من جواب بدم الهه بهش پرید: برو پی کارت بچه پررو

رزا هم پشت بندش ادامه داد:اگه خود شیرینی های شما نباشه همه چی درست پیش میره

خنده ام گرفت.بابا طرفدار...ریحانه هم قری به گردنش اومد:راتو بکش برو دیگه هم مزه پرونی نکن.هرکس میتونه منظورش رو برسونه لازم نکرده بشی زبون بقیه

امیدی ضایع شده قیافه اش رو ترش کرد ورفت پیش دوستهای زشت تَر از خودش.این برنامه ریزی که درموردش صحبت شد مربوط به پخت آش بود که این ماه نوبت کلاس ما بود

که وسایلشو تهیه کنه و وظیفه تقسیم کردنش هم به عهده ما بود.یعنی فقط پختش رو آشپز گردن میگرفت.این چندروز گذشت و شد روز موعود... بچه ها هرکس مشغول کاری

بود.زنگ تفریح بود وهمه دبیرها توی دفتر جمع بودن.خانوم رفعتی که دید بیکارم صدام زد.نزدیکش شدم:بیا بهادری اینا رو ببر دفتر آقایون

کور از خدا چی میخواد؟ یه جفت چشم بینا. من از خدا چی میخواستم؟ گرفتن حال سمایی..چی از این بهتر که من آش ببرم براشون؟ چشمام برقی زد وسینی آش رو گرفتم،به

ریحانه گفتم فلفل قرمز رو بیاره.اونم بی چون وچرا آورد.خوشم میاد اینقدر استرسیه اما همچنان با برنامه های من پیش میره. درحالی که یه قاشق چای خوری ریختم توی یکی از

ظرفها وهمش میزدم با صدایی لرزان گفت:چرا قرمز خب؟ این طوری که جوون مردم به فنا میره!

خندیدم:خب همین قصدو دارم دیگه.بعدش هم فلفل سیاه دیده میشه

یه قاشق دیگه توی یکی دیگه از ظرفها ریخت.با تعجب گفتم: اِ چرا ریختی؟

یه لبخند کج وکوله زد: بده به علوی

دوتایی با هم خندیدیم.در دفترو زد و من وارد صحنه نبرد شدم،سلام کردم ودر یه وارسی سطحی یافتم که علوی و سمایی به فاصله یک نفر یعنی آقای یغمایی کنار هم اند.یعنی

چیدمان ظرفها مناسبه،5 نفرن ومن 6 ظرف در سینی دارم.اولین نفر آقای صفایی بود خم شدم بشقاب اول رو برداشت،نفسمو بیرون دادم خب اولی که به خیر گذشت،بعدی آقای

کیانی بود که برداشت خب اینم گذشت،حالا باید احتیاط کرد این وسط یغمایی تلف نشه، جلوی علوی دبیر شیمی نگه داشتم با سردی گفت: تمیز پخته شده؟

اَ ی شیطونه میگه بزنم سینی رو تو سرش مرتیکه خپل.لبخند شلی زدم: دوست ندارین نخورین

وجلوی یغمایی نگه داشتم،بشقاب پاک رو برداشت،در همین حین آقای شفیعی وارد دفتر شد و به سمت سینی اومد:بَه آش رشته..

علوی هم که دیدمن ناراحت شدم سریع دست انداخت یکی از آشهای مسموم رو برداشت،همین که سمایی دستش به سمت اونیکی آش مسموم رفت شفیعی دست انداخت وبرداشت

وسمایی مجبور شد اون یکی رو برداره، آقای شفیعی نه نه..اما دیگه دیر شده و...حیف شد! از اون دبیر دبش ها بود که دوستش داشتم اما تا لحظاتی بعد دچار سوختگی حاد میشه.

صدای شفیعی وسپس علوی بلند شد: اوه اوه..سوختم

سینی به دست وسط اتاق سیخ واستادم: چی شد؟

شفیعی با دوتا دست دهنشو باد میزد و علوی هم سریع خم شد برای خودش آب ریخت.صفایی در حالی که برای شفیعی آب میریخت: چی شد جناب؟ داغ بود؟!

علوی: تند بود..فلفلِ خالی

هرچند سمایی قِصِر در رفته بود اما سوختن علوی باعث شد خنده به لبهام بیاد که یهو دیدم سمایی داره موشکافانه نگام میکنه.یعنی فهمید؟ موندن رو جایز ندونستم وجیم زدم.

کنار ریحانه که قرار گرفتم قضیه رو تعریف کردم.از خنده روده بر شد،اما خودم خالی نشده بودم وباید حال سمایی رو میگرفتم،یک ماه از اومدن سمایی گذشته بود،آذر ماه بود ومن

بجای اینکه خودم رو برای امتحانات ترم آماده کنم سرگرم نقشه کشی واسه جوون مردم بودم.

ساعت کلاس علوی تموم شده بود ودر زمان زنگ تفریح گروه منافق یعنی دار ودسته امیدی بیرون بودن،بقیه بچه ها هم که یگن خودمن ولی خب احتیاط شرط عقله. جلوی صندلی

مخصوص دبیر خم شدم.با تیغ یه طرفش رو برش عمودی دادم وبا مهارت کامل چند تا پونز خوشگل رو فرستادم داخل اونم به صورت سربالا...یه خنده خبیث داخلی میکنیم. برش رو

طوری دادم که به چشم نمیاد چون از پهلوئه.زنگ کلاس خورد: ریحانه جون بریم بشینیم که ماموریت انجام شد.دوتایی مثل این بچه مظلوما نشستیم ومنتظر دبیر محترم،بچه ها

داشتن وارد میشدن ریحانه آروم در گوشم گفت: فقط خدا کنه اگه قرار نیست به خود خرشانسش بخوره..به علوی بخوره نه به یکی مثل شفیعی بخت برگشته.

دوتایی با هم خندیدم.سمایی وارد کلاس شد،همه سرپا ایستادیم،از هفته پیش که تو دفتر آقایون کباب پزون راه انداخته بودم دیگه ندیده بودمش،به همه با علامت سر سلام داد اما

روی من یه مکث کوتاهی کرد،که معنیشو خودم خوب فهمیدم:کجایی سمایی که ببینی امروز چه آشی برات پختم!!!ها ها ها

نشستن سمایی همانا و...آخ وسرپاشدن در جا همانا..آخِی.. سوراخ سوراخ شدی؟ اِی جاانم گناه داشتی. اِوا چرا اینجوری نگام میکنه؟خاک تو سرم کی لبخند نشست روی لبم؟ آب

دهنمو قورت دادم،ضایع کردم ناجور. خب شقایق خانوم خونت حلاله.. نزدیکم شد وبا یه لحنی گفت: برو یه صندلی دیگه از دفتر بیار.

چشمی گفتم وسریع خارج شدم فکر کنم معنی حرفش این بود:برو یه ساتور بیار سرتو ببُرم.

صندلی به دست برگشتم توی کلاس و بعد از مقرر کردنش نشستم سرجام تا آخر که درس میداد هیچی از درس نفهمیدم، سمایی هم همین که مسئله ای میداد وبچه ها مشغول

میشدن زل میزد به من،خدایا نکنه قصد تلافی کنه منو سال آخری بندازه! ترم اولو رد کنم ترم بعد نهاییه..خدایا خودمو به خودت سپردم.

****

رزا با مداد فشاری زیر ناخنشو تمیز میکرد و فکر میکرد الان این حرکتش اِند کلاس وتمیز بازیه.الهه رو به من گفت: به نظر میاد آدم عقده ای و سرتقی باشه

رزا در حالی که چشم از عمل چندش آورش بر نمیداشت: کی؟

الهه: سمایی دیگه

رزا سرشو بالا آورد: کی گفته؟ این به این خوبی! اگر آدم عقده ای بود یه جوری کارای شقایق رو تلافی میکرد.

الهه با یه لبخند شیطانی گفت: از کجا معلوم که الان تلافی نمیکنه!

ریحانه رو به رزا کرد: نکن این کارو ایشششش. و بعد رو به الهه گفت: یعنی فکر میکنی سر نمره مستمر و ترم اول حالگیری کنه؟

الهه با خونسردی گفت: کلاً آی کیو تون پایینه ها!! منظورم کاریه که الان سمایی میکنه.

ریحانه ورزا بهم دیگه گیج نگاه کردن بعد رزا گفت: اون که کاری نمیکنه!

الهه لبهاشو جمع کرد: تو اون وامونده رو بذار کنار تا بهت بگم.

رزا شونه هاشو بالا انداخت: آخراشه

والهه ادامه داد: خب همین دیگه کاری نمیکنه.

هرچند ریحانه ورزا هنوز گیج میزدن اما من منظور الهه رو فهمیدم.اول مداد رو از دست رزا گرفتم وگذاشتم روی میز تا رفت دوباره برداره دست گذاشتم روی مداد: بخدا به کارت

ادامه بدی مدادو میکنم تو چشمت

اونم بیخیال شد،رو به الهه گفتم: منظورت اینه که من قصد جلب توجه دارم وچون سمایی بهم بی محلی میکنه به کارم ادامه میدم.درسته؟

الهه خودشو جمع کرد: البته من منظورم این نبود ولی وقتی اینو میگی یعنی خودتم مثل من فکر میکنی دیگه!

اگه جاش بود میزدم شَل وپلش میکردم.لبامو جمع کردم وگفتم: فکر میکنی من به توجه اون احتیاجی دارم!!

قبل از اینکه الهه جواب بده ریحانه پرید وسط: تو کافیه فقط نگاش کنی.از اون نگاه معروفات اون موقع ببین خودش چجوری بهت نخ که هیچ طناب میده..

الهه که فکر کرد من ناراحت شدم سریع گفت: شقایق جون این یه فرض بود، یه وقت جدی نگیری ناراحت بشیا،اگه بازم بخوای حالشو بگیری من باهاتم.

یه لبخند شیطانی زدم و رفتم حرف بزنم که رزا مثل قاشق ناشور خودشو انداخت وسط: ولی سمایی سفت تر از این حرفاس که به یه نگاه دختربچه 16-17 ساله خودشو ببازه

این حرفش گرون واسم تموم شد مخصوصاً که ریحانه والهه هم تایید کردن.بنابراین توی گفتن حرفم مصمم تر شدم وگفتم: گول زدن سمایی واسه من مثل آب خوردنه

الهه یه لبخند کج زد.سریع گفتم: نخند جدی گفتم.

هرسه شون با دهن باز به من زل زدن.الهه که لبخندش خشک شده بود گفت: من غلط کردم.جون شقایق کوتاه بیا..

اما دیگه دیر شده بود ومن تصمیمم رو گرفته بودم..

برای آخرین بار خودمو تو آینه وارسی کردم،یه قدم عقب_نمای دور_ ویه قدم جلو واسه نمای نزدیک؛همه چیز مرتبه..بذار یه خورده از قیافه ام بگم:قدم 160 سفید پوست هستم

ولی نه شیربرنجی یه جورایی انگاری ترکیب رنگ دیگه ای هم هست ولی قرمز نیستم،چشمای قهوه ای تیره ودرشت(البته نه زیاد)وتیزی گوشه چشمم به شکلی بود که بگی نگی

طوری دیده میشد که انگاری با مداد چشم کمی دنباله داده بودمش,ابروهای خوشحالتی داشتم که بدون شک زیبا ترین عضو صورتم بود؛پرپشت وبلند بود اما دنباله ابروم کنار

چشمم نخوابیده بود بلکه کمی به سمت بالا بود وعلاوه بر اون مرتبِ خدایی بود.سایز بینیم طبیعی بود نه بزرگ نه کوچیک البته خودم عشق عمل کردنشو داشتم ولی هیچکی حمایتم

نمیکرد؛لبهام هم با سایز معمولی ولی خوشحالت که البته قسمتی از صورتم بود که توی ذوق میزد چون تقریباً همرنگ پوستم بود یه خورده هم که فشارم میافتاد پایین کلاً سفید

میشد وقیافه ام میشد عینهو میت؛اندامم هم مناسب بود نه زیاد لاغر نه چاق,البته بیشتر لاغر میزدم تا مناسب؛حالا تغییری که امروز روی صورتم انجام داده بودم این بود که یه

کوچولو لبهامو صورتی کرده بودم وداخل چشمهامو هم مداد مشکی کشیده بودم.مقنعه طوسی هم سرم کردم که قیافه ام بیشتر تو چشم بیاد.از این بیشتر نمیتونستم تغییر بدم چون

مدرسه گیر میدادن. مادرم با عصبانیت داد زد: هنوز نرفتی شقایق!! بابا این دختر یه ساعته دم در منتظرته

بی توجه به انتظار ریحانه یه بار دیگه خودمو نگاه کردم،اَه لعنتی مانتوم خیلی گشاد بود..حق داره سمایی رغبت نکنه نگام کنه..نه ! باید بتونم مُخشو بزنم.عجب کاری کردما!! آخه

منو چه به شرط بندی؟

-بیا برو هر چقدر نگاه کنی قیافه ات به همین بیریختی هست تغییری نمیکنه

با عصبانیت به کامران که داشت دستهاشو با شلوارش خشک میکرد نگاه کردم: کسی از تو بُزمَجه نظر نخواست

دستشو که هنوز نم داشت کشید به صورتم: هوی! بزمجه خودتی

از خیسی دستش چندشم شد وجیغ کشیدم: نکن عوضی...اَه

با کف دست زدم به بازوش.اونم یکی زد پشت شونه ام.باز جیغ زدم،ایندفعه بلند تر؛مامان سراسیمه از آشپزخونه دویید بیرون: چی شده؟

در حالی که لبامو جمع کرده بودم گفتم: مامان کامران دست خیسشو مالید به صورتم..

صدای زنگ آیفون وپشتش صدای داد ریحانه اومد: شقایق....

مامان به سمتم هجوم آورد: تو هنوز نرفتی ذلیل مرده

کیفمو از جلوی آینه برداشتم وبه سمت در هال دوییدم.کامران هم مامانو تشویق میکرد: بگیرش مامان.بزنش..ایول ایول

مامان دمپاییشو از پاش درآورد ودرست چند قدم مونده به در هال بهم رسید وبا دمپایی محکم زد رو باسنم.شلیک خنده کامران به هوا رفت.از در پریدم بیرون ودر حالی که به سمت

پله ها میرفتم با صدای بلند گفتم: باش آقا کامران تا برگردم، به حسابت میرسم

در جوابم داد زد: ببینیمو تعریف کنیم جوجـــــه

رزا از ردیف پشتی سرشو آورد نزدیک گوشم:پسره ی تخس میگی کوره.روزای قبل حداقل یه نگاه این سمت میکرد،فکر کنم دستتو خونده که از موقع ورود اصلاً نگات نکرده.

بلافاصله گفتم:هیسس.ساکت میشنوه.

سمایی : بهادری بیا پا تخته

با حرص برگشتم وبه رزا نگاه کردم.شونه هاشو بالا انداخت که یعنی به من چه.سمایی سرشو از رو دفترنمره بلند کرد وبه من برای اولین بار در امروز نگاه کرد،کوچک ترین

تغییری تو اجزای صورتش ندیدم تا بتونم یه امتیاز مثبت بگیرم.از جام بلند شدم وبه سمت تخته رفتم،از اونجایی که واسه امروز برنامه ها داشتم کاملاً برای درس آماده بودم وخیلی

سریع به تمرینها جواب دادم طوری که خودم کیف کردم،تازه توضیح هم میدادم.وقتی به پایان مثال سوم رسیدم با افتخار به شاهکارم که کل تخته رو پر کرده بود نگاه کردمو بعد به

سمایی نگاه کردم،لبخندی گوشه لبش نشسته بود، منتظر بودم الان تشویقم کنه اما با خونسردی گفت:بیا حالا اینو حل کن.به سمت نمونه سوالای روی میزش رفتم ودر حالی که

چشمامو کمی نازک کردم گفتم: کدومو؟

با خودکارش زد روی قسمتی از برگه وگفت: این دوتارو

در حالی که حس کردم از بی تفاوتیش ضایع شدم برگه رو برداشتم وبه سمت تخته رفتم.وقتی سوال اولی رو حل کردم تازه متوجه شدم زیرش چیزی نوشته.خوندمش: از این به بعد

بازم به خودت برس تا همیشه حواست به خودت باشه نه به معلمت

منو میگی! آتیش گرفتم میخواستم برگه رو بجوئَم.با چشمهای گرد شده از عصبانیت برگشتم وبه سمایی نگاه کردم، درحالی که دست به سینه به صندلیش لم داده بود ویه لبخند کذایی

هم روی لبش بود گفت: چیه نمیتونی بعدیو حل کنی؟ اونکه از این هم راحت تره!

به سمتش رفتم وبرگه رو روی میز گذاشتمو گفتم: نه نمیتونم.

وبه سمت در رفتم واز کلاس خارج شدم.البته فکر نکنین قهر کردما! چون اکثر بچه ها بعد از حل تمرین میرفتن دستهاشونو بشورن دیگه احتیاجی به اجازه گرفتن نبود.اِی کاش به

لج حرف الهه چنین قُپی نمیومدم.حالا ضایع میشم تا دیگه از این غلطا نکنم.طوری با حرص دستامو میشستمو به هم میسابیدم که کم مونده بود پوست دستم کنده بشه همینطورم

زیر لب با خودم غُر میزدم: اشکال نداره.نهایتش اینه که ضایع میشم.ولی یه بلایی بعدش سرت میارم که آخر به پام بیوفتی که دیگه اذیتت نکنم.پسره ازخودراضی فکر کرده دل

آسمون پاره شده تِلِپی افتاده پایین

اونقدر لفت دادم که زنگ تفریح خورد بعد برگشتم سرکلاس.پوزخند رزا والهه کفرمو درمیآورد.بدون اینکه حرفی بزنم با اخم کنار ریحانه نشستم.یه هزاری از کیفم درآوردم ودادم

به ریحانه: رفتی بیرون واسه منم کیک وآبمیوه بگیر

پولو از دستم گرفت و گفت: دفترتو آقای سمایی برد گفت آخر ساعت بعد بری ازش بگیری

برق گرفتتم وبا صدایی شبیه جیغ گفتم: چـــــــی!!!!

از ترس تکون خورد.الهه و رزا هم.الهه با لحن طلبکارانه ای گفت: چته شقایق زَهره ام ترکید.

با عصبانیت به ریحانه گفتم: واسه چی بهش دادی؟

جواب داد: خب خودش گفت دفترتو بدم منم دادم.حالا مگه چی شده؟

زدم به پیشونیم: خاک تو سرم شد

از جام بلند شدم.ریحانه با تعجب گفت: حالا کجا میری؟گفت آخر ساعت بعد!

در حالی که خودم هم نمیدونستم حالا باید چیکار کنم با درموندگی گفتم: برم دفترو ازش بگیرم تا آبروم نرفته

به سمت دفتر آقایون رفتم.در نیم لا باز بود.سرک کشیدم؛دبیرای مرد هرچندتا باهم مشغول صحبت بودن ولی سمایی جدا از بقیه نشسته بود ودر حالی که با یه دستش لیوان چای رو

نگه داشته بود به دفترم با یه اخم عمیقی چشم دوخته بود وهر چند ثانیه لیوانو میذاشت روی میزو چندتا ورق میزد بعد یهو نگه میداشت وباز چشم میدوخت به دفترم. حدسم درست

بود اون به حل مسائلم نگاه نمیکرد بلکه داشت به فحش ونفرینهایی نگاه میکرد که نثار خودش کرده بودم تازه ساعت پیش یه سری جملات عاشقانه هم ریحانه تنگش زده بود.

پاهام سست ودستهام یخ کرده بود.اونقدر درگیر استرسم بودم که اصلاً متوجه نشدم علوی داره نگاهم میکنه.با صدای آقای علوی به خودم اومدم: چیه بهادری با کی کار داری؟

سمایی سرشو با سرعت بالا آورد وبا اخم بهم نگاه کرد.بقیه دبیرها هم.منم هول کردم وگفتم: با آقای سمایی

آقای شفیعی مهربون گفت: بیا داخل دخترم.

ولی من سر جام ایستادم وبا یه لبخند (از اونهایی که دم مرگ میزنن) گفتم: اگه میشه آقای سمایی بیاین بیرون

دفترو با یه دستش گرفت در حالی که انگشتش لای دفتر بود از جاش بلند شد وبا گفتن یه ببخشید رو به بقیه به سمت من اومد. قلبم مثل یه بچه گنجشک میزد.گفتم الانه که یه کشیده

آبدار بخوابونه تو صورتم.اومد ودرست جلوم وایستاد وبا تحکم گفت: بگو

لبهامو چند بار تر کردم وبه دفترم چشم دوختم.دفترو بالا آرود و گفت: بدمش به خانوم رفعتی؟

بغض کردم واینبار به چشمهاش خیره شدم(باید آخرین تیرو میزدم واز این سلاح کشنده زنونه ام یعنی اشکم استفاده میکردم،حالا که ضایع شده بودم دیگه یه ذره دو ذره فرق

نمیکرد)چشمام پر اشک شد اما بیرون نریخت،همینطور نگاهش کردم وهیچی نگفتم؛یهو اخمش محو شد وبا یه لبخند کج گفت: نکن دختر که اصلاً مظلومیت بهت نمیاد( بیا! سلاح

زنونه امون هم نقصی داشت)دفترو به سمتم گرفت وبا صدای آرومی گفت: نمیدونم چه هیزم تری بهت فروختم که اینطور قصد جونمو کردی!

دستمو بالا آوردم ودر همین حین هم گفتم: هیچ کاری نکردی

تا خواستم دفترو بگیرم دستشو عقب کشید وگفت: منظورت چیه؟

فکر کنم اونم برداشت الهه رو از حرفام کرد.با صدای آرومی گفتم: هیچی.ودفترو گرفتم،هرچند کمی محکم چسبیده بود اما من بازور کشیدمشو راه افتادم.بذار تو بهت بمونه.

ایــــــــنه!!

وقتی برگشتم سر کلاس جواب اون سه تا رو درست درمون ندادم وموقع برگشت به خونه برای ریحانه تا حدی تعریف کردم وبین راه از لوازم التحریر هم یه دفتر خوشکل خریدم

برای ریاضی.از اون روز به بعد همین که ازسر کلاس برمیگشتم مینشستم پای ریاضی ومطالب رو از دفتر قبلی تو این یکی پاکنویس میکردم.همه تعجب کرده بودن منو درس

خوندن!!!گذشت ودوشنبه بعد رسید که درست همون روز هم امتحان میانترم ریاضی داشتیم.نمیدونم بقیه هم همینطورن یا فقط اخلاق منه که وقتی روی دور درس خوندن میفتم

ناخواسته به بقیه درسهام هم نگاهی میندازم.سر شیمی وفیزیک هم دوسه بار رو دست امیدی در اومدم وتحسین دبیرا رو برانگیختم وکفر بچه ها رو درآوردم.ساعت اول که با

علوی شیمی داشتیم حس کردم به اندازه یک سال گذشت.دوست داشتم ساعت بعد برسه وتو امتحان میانترم ریاضی که جز آخرین امتحانای میانترم بود گُل بکارم.توی زنگ تفریح

هم برای ریحانه رفع اشکال کردم وبه محض اینکه زنگ کلاس خورد تپش قلبم شروع شد.چند دقیقه ای گذشت تا بچه ها توی کلاس جمع شدن،طفلک خانوم رفعتی گلوش پاره شد

بس که جیغ زد بچه ها بیاین کلاس..خانوم شهیدی فر(معاون تربیتیمون)با سمایی با هم وارد شدن،شهیدی فر بچه ها رو بلند کرد: پاشین صندلی هارو درست کنین.بچه ها از

جاشون بلند شدن وجابجایی وقیژ قیژ شروع شد.سمایی هم هی می رفت بیرون وبرگه به دست برمیگشت.(این بلوَشو واسه همه امتحانا بود)سرجاهامون که نشستیم سمایی رو به

شهیدی فر گفت: یکی از بچه ها قرآن بخونه.ریحانه با صدای آروم نزدیک گوشم گفت:بابا اعتقاد!!

ریز خندیدمو گفتم: اگه چک کنی میبینی از اول کلاسا با وضو میومده.

ودوتایی خندیدیم.شهیدی فر رو به اَمینه که یکی از قاری های قرآن بود که مقام های استانی داشت گفت: بخوان امینه جان

امینه چند تا سرفه پُرمَلات زد وبا صدایی گرفته گفت: خانوم صدامون درنمیاد

یهو شهیدی فر رو به من گفت:تو بخون شقایق جان

با دهن باز گفتم: من!!

سمایی سرشو بالا آورد وبا لبخند وتعجب نگام کرد.شهیدی فر گفت: پاشو اینقد لفت نده.اخم هامو ریختم واز جام بلند شدم(من صوت خیلی قشنگی داشتم ولی چون تنِ مسابقات

شرکت کردنو نداشتم پس از مقام ولوح تقدیر هم خبری نبود،این که لحن عرب یاد داشتم هم به زور مامان بود که منو میبرد کلاس قرآن واِلا خودم با عرض معذرت از لحاظ

اعتقادی ضعیف که نه تنبل بودم)به سمت میز معلم رفتم وبی توجه به صورت سمایی که نزدیک به انفجار از خنده بود نشستم؛کمی از میز فاصله گرفت وبهم خیره شد انگار نه

انگار که معاون وبچه ها سر کلاسن.یه خورده همهمه بود.من بی اعتنا صلوات اولیه ام رو با صوت فرستادم؛به محض پایان صلوات سکوت مطلق کلاسو فرا گرفت،مثل

همیشه...چون از حفظ میخواستم بخونم باید به سمایی فکر نمیکردم تا حواسم متمرکز بشه.نفس گرفتم وادامه دادم:اَعوذُ بالله مِنَ الشیطان الرجیم،( کمی سریع)بسم الله الرحمن

الرحیم(با لحنی کشیده وصدایی رسا.) وسپس سوره ضحی رو به بهترین شکل ممکن حتی قشنگ تر از دفعات قبلی که خونده بودمش خودنم.احساس میکردم از یه فضای ناشناخته

ای اکسیژن مضاعف دریافت میکردم.وقتی به پایان سوره رسیدم چشمهامو که اصلاً نفهمیدم کی بسته بودم رو باز کردم واولین چیزی که دیدم دوتا چشم سبز روشن بود که تحسین

آمیز بهم زل زده بود وبعدش صدای صلوات یک دست بچه ها.از جام بلند شدم وسرجام نشستم.برگه ها رو که توزیع کردن.خانوم شهیدی فر رفت بیرون وسمایی هم به دیوار رو به

کُل کلاس تکیه زد وبه بچه ها چشم دوخت وبچه ها مشغول شدن،زود تر از اونچه که فکرشو بکنم به سوالات جواب دادم وبیکار سرجام نشستم وتازه فرصت کردم به سمایی نگاه

کنم.تا سرمو آوردم بالا دیدم زل زده بهم،منم همینطور بهش خیره شدم چند ثانیه گذشت بعد یه لبخند مهمون لبهاش شد،مسلماً انتظار داشت من هم بهش لبخند بزنم وحتماً هم لبخند

زدنم به اجرای نقشه ام کمک میکرد اما از اونجا که من یک کِرم خالصم اخم کردم وسرم رو انداختم پایین به برگه ام چشم دوختم.چند ثانیه بعد آروم سرمو بالا آوردمو زیر چشمی

نگاهش کردم.به کفشاش خیره بود و لبخندش غلیظ تر شده بود.به خودم خنده ام گرفت:اینهمه آزار دادیمش،خودمونو خوشکل کردیم براش،واسش بغض کردیم تاثیری نداشت با یه

سوره خوندن جاده صاف شد.. چند دقیقه بعد که حسابی غرق در افکارم بودم سایه اش افتاد رو برگه ام وبعد صدای بم ولحن دوستانه اش: اگه تموم کردی چرا برگه ات رو نمیدی؟

وآروم برگه رو از زیر دستم کشید وبه سمت میزش رفت،چند دقیقه بعد اشاره کرد بهم که برم طرفش، از جام بلند شدم وروبروش اینوَرِ میز قرار گرفتم.با سر اشاره زد به پهلوش:

بیا اینور

منم از خدا خواسته رفتم اونطرف.آروم صورتشو به طرفم بالا آورد:باور کنم که تقلب نکردی؟

با اینکه داشتم جوش میاوردم اما خودمو خونسرد نشون دادمو گفتم:هر چند تا سوال که بدین جلو چشم خودتون حل میکنم

لبخند زد وگفت: باشه بابا،فهمیدیم خونده بودی.تو که خوب بلدی چرا اینقدر منو جز میدادی؟

ناخودآگاه از دهنم پرید:علتش شخصیه؟

لبامو به دندون گرفتم وبه میز چشم دوختم.کامل به سمتم برگشت ویه ابروشو بالا داد: چه علتی اونوقت؟

هول کردمو گفتم: آخه باحال اخم میکنین.

ابروهاش به حالت تعجب هردو بالا رفت: جانم!!

سرمو خاروندم: آقای سمایی نمره امو نمیدین؟!

خنده اش گرفت.با خودکار قرمز دستش یه بیست خوشکل توی برگه ام کاشت وبهم گفت: برو بشین تا جون از پاهات در نیومده

تشکر کردمو نشستم.از خجالت روم نمیشد بهش نگاه کنم...زنگ تفریح شد وساعت بعد هم گذشت وموقعی که زنگ خونه خورد ریحانه در حالی که کیفش رو روی دوشش جابجا

میکرد گفت: شقایق جونم امروز باهات نمیام،میرم خونه مامان بزرگم

لب ولوچه ام آویزون شد: باشه خودم تنها میرم.اونقدر لفت دادم که نصف بیشتر بچه ها از مدرسه خارج شده بودن،

وقتی وارد حیاط شدم در حیاط چهار تاق باز بود وماشین علوی در حال خارج شدن بود بچه ها هم از کنارش مثل سوسک وول میخوردن و رد میشدن.ماشین یغمایی پشتش بود

وسمایی هم بعد از اون.آهسته راه افتادم وهمزمان با خروج ماشین یغمایی از در مدرسه خارج شدم وسر به زیر راهمو پیش گرفتم وکه صدایی تو جام متوقفم کرد: نبینم مظلوم

باشی آتیش پاره!

سرمو بالا آوردم وبا هیجان دنبال صدا گشتم.حدسم درست بود کیوانِ کله کچلِ خودم بود که به موتورش تکیه داده بود وداشت با لبخند بهم نگاه میکرد.دستاشو از هم باز کردو کلاه

لبه دارشو برداشت وگفت: بدو بیا بغل داداشی که دلم یه ذزه شده. به دو از جام کنده شدم وبا سه تا قدم بزرگ بهش رسیدمو خودمو پرت کردم تو بغلش.به نظرم لاغر شده بود

وسیاه.منو محکم فشار داد: شقایق از امشب واسه ضایع کردن کامران برنامه ها دارم

تا رفتم جوابشو بدم صدایی مثل وِز وِز مگس اختلاطمونو به هم زد: ببینم کیوان خودتی؟

هردومون به سمت صدا برگشتیم،جل الخالق سمایی بود که!! این کیوانو از کجا میشناخت؟گاومون زایید.آشنا دراومدیم. کیوان آروم منو رها کرد: ایلیا؟

پس اسمش ایلیا بود..سمایی از پرایدش پیاده شد،کیوان هم کاملاً از من جدا شد وبه سمت هم به حرکت در اومدن،اینجا رو صحنه آهسته تصور کنید...همدیگه رو در آغوش کشیدن

وبعد از چند تا فشار که حسابی ویغِشون دراومد همدیگه رو ول کردن،من کنار موتور کیوان ایستاده بودم وداشتم نگاهشون میکردم.تقریباً هردو هم قد بودن ولی سمایی درشت تر

بود که البته شاید تا قبل از سربازی کیوان هم هیکل بودن.کیوان دستشو بین موهای بلند سمایی کرد واونها رو به هم ریخت وبا خنده گفت: هنوزم میزنی؟

سمایی با یه لبخند کمیاب وبه حالت سوالی گفت: ساز؟!

بچه ها که رد میشدن همه چشمشون به این دوتا ندید بدید بود.کیوان با قهقهه گفت: نه پس تور.(با صدایی آ روم گفت):اونم واسه ی(بعد در گوش سمایی چیزی گفت که هر دو

قهقهه زدن)

با چشم به کیوان بچه ها رو اشاره زدم.از هم جدا شدن وبعد از کلی تعارف تیکه وپاره کردن به هم دیگه شماره دادن واز هم خدا حافظی کردن.وقتی پشت کیوان رو موتور نشستم

وسمایی دل کند ورفت، از کیوان پرسیدم: اینو از کجا میشناسیش؟

موتورو روشن کرد وجواب داد: با هم تو کلاس گیتار آشنا شدیم،دبیرته؟

لبامو جمع کردم: اوهوم

به حرکت در اومدیم.در حالی که صداش از خنده مرتعش بود پرسید:توی کلاس هم مسخره بازی در میاره؟یه دلقکیه که نگو

به زور از لای لبهام گفتم: نچ

قبل از اینکه حرف بزنه پرسیدم: نمیخوره با هم همسن باشین!!

-من گفتم همسنیم؟! ازم چهار سال بزرگتره؛متولد پنجاه ونُهه

نا خود آگاه از دهنم پرید: اوه! چه خَرسنه!

با دلخوری گفت: مودب باش شقایق.

البته سنش زیاد نبود تازه 27 سالش بود،اتفاقاً خیلی هم خوب بودولی نسبت به من بزرگ بود،همه اش 10 سال؛پس اونقدرها هم بزرگ نیست.منم با خودم درگیری دارما!!!

به خونه رسیدیم درحالی که پیاده میشدم گفتم: یه وقت جو زده نشی دعوتش کنی!

ابروهاشو بالا انداخت: اتفاقاً قول یه شب شامو تو این یه هفته ای که اینجام گرفتم.حالا بیاد تورو چی میشه؟

لُچه ام آویزون شد وبدون اینکه وایسم راه افتادم وزیر لب گفتم: مار از پونه بدش میاد در لونه اش هم سبز میشه!

... با اتفاقی که غروب افتاد خوشی ناشی از اومدن کیوان دو چندان شد.وقتی از حموم در اومدم دیدم که هنگامه اومده خونه ما.به محض اینکه وارد هال شدم با دیدنش از ذوق بالا

وپایین پریدم وهمدیگه رو بغل زدیم،هنگامه خاله منه وته تغاری خونواده اشه و همسن کامرانه، وکیوان همیشه بهش میگه زنگوله پای تابوت چون با اختلاف سنی ده سال بعد از

بچه قبل از خودش یعنی داییم بدنیا اومده و23 سال از مامانم کوچیکتره. دانشجوی ترم اول دانشگاه آزادِ بجنورده.یه جورایی بیشتر از اینکه خاله بدونمش واسم حکم آبجیِ نداشتمو

داره.شب موقع خواب براش جریانات رو تعریف کردم، میخواست تا شروع امتحانات گرگان بمونه وگفت میخواد پیش من بمونه چون جَو خونه ما واسه درس خوندن مناسبه..سه

شنبه وچهار شنبه وپنج شنبه هم مدرسه رفتیم،موقع ما پنجشنبه ها تعطیل نبود،احساس میکردم دوست دارم همه روزای هفته دوشنبه باشه وهمه ساعتها ریاضی.. شاید یه علتش

این بود که دوست داشتم هرچه سریعتر به دام بندازمش تا جلوی دوستام کم نیارم.اما مسلماً علت اصلیتر این میتونست باشه که من یه وابستگی پنهان بهش داشتم که فکر میکنم

سنم این رو ایجاد میکرد،فکر میکنم حق با الهه بود شاید اولش فقط میخواستم ضایع کنمش اما دفعات بعد اون ته مهای دلم دوست داشتم بفهمه که کارمن بوده وعکس العملش رو

ببینم. بگذریم؛کیوان به مامان گفت که پنجشنبه شب یعنی شب جمعه جمعی از دوستاش رو واسه شام دعوت کرده، از تصور اینکه باز قراره دوستای لوس وبی معنی کیوان رو

ببینم حالم بد میشد اما مجبور بودم به مامان واسه شب کمک کنم.البته هنگامه هم تا شب کمک میکرد،غروبی که بالاخره مامان دست از سرمون برداشت یه دوش کوتاه گرفتم

وآماده شدم،یه تونیک صورتی چپ وراست کوتاه تنم کردم که حاشیه آستینش ولبه یقه اش یراقی به رنگ صورتی روشن تر داشت وشلوار کتان سفید هم پام کردم.موهام رو اتو

کردم ودم اسبی بستم،نهایت آرایش همیشگیم که شامل مداد چشم ورژ لب صورتی و برق لب بود رو انجام دادم.صندل های سفیدم رو هم پام کردم وبه احترام ایلیا سمایی که دبیرم

بود یه شال سفید حریر هم انداختم وبه قول هنگامه شدم عروس خانوم؛

وقتی کیوان توی هال اومد ورو به مامان گفت که اومدن یه ذوقی کردم که نگو! چند تا نفس عمیق کشیدم، در حالی که منتظر بودم الان باز رفقای کج وکوله کیوان هم باشن اما

دیدم به به! آدمای جدید...اول سمایی وارد شد،دوست ندارم بگم سمایی اسمش قشنگ تره ..اول ایلیا وارد شد ؛من وهنگامه توی آشپز خونه ایستاده بودیم طوری که دیده نمی شدیم؛

بابام رفته بود دعوتی یکی از دوستاش که از حج اومده بود،بنا براین نبود؛ایلیا یه سوشرت اندامی به دورنگ سبز روشن وتیره یقه هفت به همراه شلوار جین آبی تیره پوشیده بود

یقه پیراهن مردانه شیری رنگش هم دیده میشد. مامان و کامران توی هال ایستاده بودن وسلام واحوال پرسی میکردن.پشت ایلیا یه جوون قد بلند تر وارد شد،پوستش سبزه بود

وموهای مشکی پر پشت پیشونیشو احاطه کرده بود در کل بانمک وجذاب بود بعدش پسری تقریباً هم هیکل الانِ کیوان وارد شد پوستش سرخ وسفید بود و موهای خرمایی روشن

داشت. سه تایی اومدن و روی مبل نشستن.کامران هم کنارشون نشست وکیوان با مامان اومدن توی آشپزخونه. همین که وارد شدن رو به کیوان گفتم: دوستای جدید پیدا کردی!

کیوان: داداشای ایلیان،همه با هم بودیم

هنگامه با تعجب گفت: اینا که کوچیکترین شباهتی به هم ندارن!

تا کیوان خواست چیزی بگه مامان گفت: خب مادر اگه کاری با من نداری من برم پایین پیش زکیه(منظورش مستاجرمون بود که طبقه پایین مینشست) شما جوونا هم راحت باشین

هنگامه گفت: کیوان جون میخواین ما هم بریم راحت تر باشین؟

کیوان با خنده گفت: آخه مثلاً ما قراره چی کار کنیم که هی میگین راحت باشین!

با خونسردی گفتم: آدمیه دیگه بادی! برودی!

کیوان زد به شونه ام: شقایق داشتیم؟!

مامان چادرش رو روی سرش مرتب کرد وبعد از یه چشم غره به من آشپزخونه رو ترک کرد.چند دقیقه بعد یه سینی چای ریختم و وارد هال شدم،یه نیمچه سرفه کردم که توجه

همه به من جلب شد،اون دوتا تو جاشون نیم خیز شدن اما ایلیا کامل از جاش بلند شدو با متانت سلام کرد،تعارف زدم: بفرمایین راحت باشین.خودمو به زور نگه داشتم تا از

شکلک های کامران نخندم.جلوشون خم شدم و چای نگه داشتم،مدام هم دسته شالم سُر میخورد میرفت رو اعصابم، به ایلیا که رسیدم سینی رو از دستم گرفت: شما زحمت

نکشین،خودمون برمیداریم.

به ناچار سینی رو دادم تا خواستم برگردم به آشپزخونه کیوان گفت: بگو هنگامه هم بیاد بیاین اینجا بشینین.

با سر باشه ای گفتم وبه راهم ادامه دادم.هنگامه با ظرف کیکی که غروب مامان پخته بود تو آشپزخونه ایستاده بود وبه محض ورودم داد به دستم: بدو بریم

از این هول بودنش خنده ام گرفت.دوتایی با هم خارج شدیم.هنگامه به همه سلام کرد ومنم سریع کیک رو روی میز گذاشتم و کنار کیوان جا گرفتم.هنگامه هم روی مبل کناریِ ما

کنار کامران نشست. کیوان رو به ایلیا گفت: خب پسر تعریف کن ببینم کجا غِیبت زد یهویی؟

ایلیا ابروهاشو تو هم کشید: کجاش یهویی بود!تو که میدونستی ارشد قبول شدم!

کیوان با قیافه ِ حق به جانبی گفت: خب برادرِ من،دوسالش اونشکلی رد شد سه سال بعدش چی؟ یه تماس که میتونستی بگیری!

ایلیا ابروهاشو بالا انداخت: با کدوم شمارتون! آدرسی هم که ازت نداشتم!

کیوان با لحن با مزه ای گفت: من موبایل نداشتم اونموقع. تو که داشتی یه زنگ میزدی!

ایلیا با خنده سرشو تکون داد وزیر لب گفت:امون از دست تو کیوان

بعد با آرامش ادامه داد: فوقمو که گرفتم استخدامی آموزش وپرورش شرکت کردم و رفتم علی آباد سه ساله که اونجا متوسطه ریاضی تدریس میکنم

کیوان با قیافه ی شیطونی گفت: دخترونه یا پسرونه

ایلیا: امسال اولین سالیه که بهم دخترونه دادن،اونم چون معلم جایگزین نبود.و الا میدونی که به پسر مجرد سخت کلاس دخترونه میدن

کیوان با خنده گفت: کار درستی نکردن.مطمئناً امسال آخرین سالیه که بهت دخترونه دادن.

ایلیا لبشو گاز گرفت ومنو اشاره کرد.همزمان کیوان ودوتا داداشای ایلیا زدن زیر خنده.هنگامه با پررویی رو به ایلیا گفت: آقای سمایی نمیخواین داداشاتونو معرفی کنین؟

ایلیا بدون اینکه مستقیم به چشمهای هنگامه نگاه کنه جواب داد:شرمنده باید اول این کارو میکردم

وای من چه از این حرکت خوشم اومد،حتی اگه نیتش جلب توجه هم بود.با دست به اون غوله اشاره کرد: عادل، ارشد ادبیات اینگلیسی ومدرس دانشگاه.

بعد به اونیکی قرمز لبوئه اشاره کرد:پرهام، که دو سال از ما کوچیکتره ،دانشجوی سال آخر لیسانس الهیات

من و هنگامه همزمان با هم گفتیم: شما دوقلوئین(وبه عادل وایلیا اشاره کردیم)

کامران چپ چپ به من وهنگامه نگاه کرد وایلیا با لبخندی جواب مارو نداد.یعنی تا خواست بگه کیوان رو به عادل گفت: حالا این(ایلیا) ارشد قبول شد رفت،شما دو تا کجا غیبتون

زد؟

عادل با لبخند جذابی گفت: مگه نمیدونی! ما سه تا به هم وصلیم

دیگه هر چی بود چونه هاشون گرم شد وکیوان شروع کرد به تعریف از خاطرات این دو ماه خدمتش،برام جالب بود که هر سه تا داداشها رفته بودن سربازی !می خواستم بپرسم

چطوره که یکیشون معافی نگرفته؟ تا گفتم: چرا هرسه رفتین؟

اونها که چونه هاشون گرم بود انگار متوجه سوالم نشدن،چون پرهام پرسید: چی فرمودین؟

کیوان که انگار شصتش خبردار شد چی میخواستم بپرسم از رونم نیشگون گرفت وحرفمو تو دهنم خوردم.

یک ساعتی گذشته بود که کامران دستشو روی شکمش کشید: آقایون من دارم ضعف میکنم،هر کی با شام موافقه دستش بالا

هر چهارتاشون دستشونو بالا بردن و من وهنگامه از جا بلند شدیم.بماند که هنگامه چقدر به این طفلکیا متلک انداخت، وارد آشپزخونه که شدیم شلوارمو تا حدی پایین کشیدم

ودیدم بـَــله جای نیشگون آقا کیوان کبود شده. هنگامه تا پامو دید گفت: وااای،پات چی شده؟

در حالی که شلوارمو بالا میکشیدم گفتم: شاهکار خواهرزاده گرامیتون،آقا کیوانه.میخواست با این کارش دهن منو ببنده

لباشو جمع کرد: غلط کرده. بذار؛ ادبش میکنم.

شاید لازم باشه یه توضیحاتی در مورد وضع خانوادگیمون بدم: وضع مالی ما تقریباً متوسط بود شاید از نظر بعضیا از متوسط هم پایین تر،تنها دارایی ما همین خونه دوطبقه بود،که

یه طبقه اش رو مستاجر داده بودیم،ماشین هم نداشتیم ویک موتور هوندا داشتیم که همیشه سرش کیوان وکامران درگیری داشتن ولی در کل قانع بار اومده بودیم و هیچ وقت

چیزی به دلمون نمونده بود،هم خوب پوشیده بودیم هم خوراکمون خوب بود، ولی اهل خرج اضافه وبریز وبپاش نبودیم؛ خب حالا ادامه سفره چیدن: هنگامه سفره رو برداشت وبا

فاصله از راحتی ها رو زمین پهن کرد من هم ظرفها رو که از قبل آماده کرده بودیم رو برداشتم ودنبالش رفتم ودوتایی در عرض چند دقیقه سفره رو پهن کردیم، موقع شام خوردن

بحث افتاد از کلاس نوازندگی این داداش ها وداداشِ ما و بعد هنگامه شروع کرد اصرار به کیوان که باید بعد از شام بزنی وعادل وپرهام وکامران هم هم نوا شدن،منم که حتی از

کوچک ترین فرصت غافل نمیشدم فقط ایلیا رو زیر نظر داشتم که اون هم ساکت بود وفقط لبخند میزد،آخِی چه جوونِ محجوبی!

بعد از شام با هنگامه سفره رو جمع کردیم و ظرفها رو بدون اینکه بشوریم توی آشپزخونه گذاشتیم. کیوان گیتارشو آورد وتا ما بساط میوه رو آماده کنیم اون هم شروع به نواختن

کرد،تا آهنگشو شروع کرد هنگامه بی حرکت ایستاد وبا هیجان گفت: واااای من عاشق این آهنگم و رفت توی حس وشروع کرد به تکون دادن سرشو من رو وِل کرد ورفت توی

هال،منم دیگه بهش گیر ندادم و از همونجا توی آشپزخونه به ترانه ای که کیوان حالا خوندنشو شروع کرده بود گوش سپردم: منی که با شبنم نگات،میگرفتم وضو

دوباره دیدنِ تو واسم شده یه آرزو

میخوام واسه آخرین بار بگیرمت در آغوش

شاید که این بار غمِت بشه واسم فراموش

پیشدستی ها رو برداشتم وبردم توی هال وجلوشون روی میز قرار دادم...

واست نوشتم نامه ای،شاید دلت بسوزه

نیستی اما دوستت دارم هنوزم که هنوزه

واست نوشتم نامه ای........

....غمِ غربت چشات،مثل غروبِ دریاست

نشسته در نگاهِ من یه دنیا عشق والتماس

غمِ غربت چشات.......

برگشتم و میوه خوری رو برداشتم واین بار بدون اینکه تعارف کنم روی میز گذاشتم وکنار کیوان نشستم

بدجور دلم تنگه واست، میخوام که باز ببینمت

ستاره ی سهیلمی ،از آسمون بچینمت

سرمو که بلند کردم نگاهم با نگاه ایلیا گره خورد،سریع نگاهشو گرفت توی نگاهش غم عمیقی بود که درک نمیکردم

واست نوشتم نامه ای،شاید دلت بسوزه

نیستی اما دوستت دارم هنوزم که هنوزه

نفس عمیقی کشیدم ونگاهمو از ایلیا گرفتم،همین که رومو به طرف کامران گرفتم از دیدن قیافه ی تو حس رفتهء کامران پقی زدم زیر خنده

کیوان دستشو توی هوا نگه داشت وهمه به من خیره شدن،هنگامه با خنده سردرگمی گفت: چرا میخندی شقایق جونم

به صورت کامران اشاره کردم ودر حالی که از شدت خنده نفسم بالا نمی اومد بریده بریده گفتم: کامران شبیه گلابی شده بودی...

چشمای کامران گرد شد تا به طرفم خیز برداشت،کیوان به حالت تهاجمی همراه با خنده گفت: بادِ دستت به شقایق بخوره مُردی

کامران تو جاش نشست.هنگامه زد پس کله ی کیوان: تو یکی حرف نزن که بعداً باید بزنم کبودت کنم

کیوان دستشو گذاشت پشت سرش: چرا میزنی زنگوله؟

جمع از این نزاع ما به خنده افتاده بود،پرهام یهو گفت: غمگین بسه بریم تو فاز شاد

عادل روی میز ضرب گرفت و همزمان شروع کرد به خوندن: کی بیشتر از من برات میمیره؟

بقیه هم باهاش همصدا شدن: کی مثل ِ من به دامِ تو اسیره؟

تو حریمِ عاشقی تو برام یه همنفس

با همون یه خاطره عمریه شادمو بس

اینجاشو کامران با دهن رینگ زد،پرهام که ازشدت خنده یه وری رو مبل افتاد

زیر زیر زیرو رو بشه دنیا من دوستت دارم

هرکس دلبری اگه داره من تورو دارم

دوستِ دارم دوسِت دارم دوسِت دارم

بعدش همه زدیم زیر خنده،حتی ایلیا هم میخندید،باید اعتراف کنم که خندونشو بیشتر دوست دارم،بذار خوشحال باشه من اذیتش کنم دلم خنک بشه،به خودم گفتم واستا ببینم! اومدو

بهم پا داد! اونوقت چی؟ اگه باهاش دوست بشم که خونم حلاله،یعنی هیچ کس هم که بهم کار نداشته باشه مامانم وکامران میکُشنم اگر هم بهش بگم دروغ بود که باهام لج میفته

ونمره پَر، اگر هم باهاش تصنعی دوست بشم وبعد به هم بزنیم که خدایی نکرده شکست عشقی میخوره! ولی با همه این اتفاقا فعلاً مهم اینه که به بچه ها ثابت کنم من با هرکی که

دلم بخواد میتونم باشم!(یعنی خدای اعتماد به نفس بودم!)

اونشب با همه غریبگی که بینمون بود به جرات میتونم بگم در زمره خاطرات خوشم جا گرفت،که با هر بار مرور کردنش هم لبخند به لبم میاد وهم به دلخوشی های کوچک این سه

برادر غبطه میخورم،

... وقتی دوشنبه وزنگ ریاضی داشتیم توقع داشتم به خاطر شب مهمونی ایلیا یه خورده تحویلم بگیره،همین هم کافی بود تا دست از سرش بردارم،فقط یه حرکتش کافی بود که بچه

ها بفهمن من یه فرقی با بقیه ی شاگرداش واسش دارم،اما اون سرد وشاید سرد تر از همیشه برخورد کرد،انگار منو نمیشناسه یا منو ندیده ومن به حساب اینکه نمیخواد وجهه

کاریش جلوی شاگرداش خراب بشه گذاشتم،البته حدسم هم درست بود چون وقتی مدرسه داشت تعطیل میشد و مثل هر روز این یه هفته کیوان اومده بود دنبالم جلوی کیوان ازم

عذرخواهی کرد که مجبور بوده باهام سرد برخورد کنه.شب دوشنبه حدود ساعت نه کیوان ازمون خداحافظی کرد وکامران بردتش ترمینال،به محض رفتنش خونه شد ماتمکده،حتی

هنگامه هم قیافه اش آویزون شد، مامان که به محض خروج کیوان نوحه سرایی رو شروع کرد: مادر به قربون قد وبالات بره،این دفعه بری وبرگردی لاغر تر از قبل میشی.....

صبح روز بعد که یه خورده جو آروم شد با یه برنامه ریزی درست وحسابی درس خوندنمونو شروع کردیم،من توی اتاق خودم،هنگامه توی اتاق باباو مامان،کامران هم که توی

اتاق خودشو کیوان.فقط موقع وعده های غذایی همدیگه رو میدیدیم،اول دی ماه هنگامه هم خونه مارو ترک کرد ورفت بجنورد و من اولین نفری بودم که امتحانش شروع

شد،اولین امتحانم هم دین وزندگی بود...به محض اینکه وارد سالن شدم و به سمت خانوم رفعتی رفتم تا جامو بپرسم تا منو دید برق خوشحالی به چشماش دوید: بیا بهادری قربونت

برم

منو میگی کم مونده بود شاخ در بیارم،منو در آغوش کشید: بیا قرآن بخون،از طرف اداره بی خبر اومدن بازدید،هر کاری میکنم فلانی وفلانی وفلانی(جای فلانی ها فامیل تصور

کنید) بخونن، ذلیل مرده ها نمیخونن،بدو دختر که آبرومون داره میره،بخونی انضباطتو بیست میدم

ابروهام رفت بالا: مگه قرار بود بیست ندین!!

لبخند به لب در حالی که داشت منو به زور مینشوند روی صندلی گفت: اگه نخونی نه

لبامو جمع کردمو همینجور نگاهش کردم.میکروفن رو روی میز تنظیم کرد،وآروم گفت: بعد از خوندن برو کلاس صدو یک،صندلیت اونجاست.و میکروفن رو روشن کرد وخودش

چادرش رو روی سرش درس کرد و رو گرفت.صلوات که فرستادم سکوت سالن وکلاسها رو در بر گرفت؛ خودم از شنیدن صدام از بلند گو وپخش شدنش از چند جهت داشتم ذوق

مرگ میشدم.با صدای رسا شروع کردم به قرائت اولیه ؛چندتا آقا وارد سالن شدن وبعد از نگاهی اجمالی به من راه سالن رو در پیش گرفتن؛نفس عمیقی کشیدم و از روی قرآن

سوره ی نباء رو شروع کردم به خوندن.همینطوری چشمم رو هم هرازگاهی توی سالن میچرخوندم.میدیدم که حین خوندن مراقب هر کلاس میومدن جلوی در کلاسها وبه من خیره

میشدن،چه زن چه مرد. .. یهو صوتم از دستم در اومد و صدام موج دار شد ودلیلش چیزی نبود جز اینکه دیدم سمایی هم جز مراقب هاست که جلوی در کلاس انتهای سالن ایستاده

بود ویه لبخند گرم وتحسین آمیز روی لبش بود. برای جلو گیری از ضایع بازی چشمامو به صفحه قرآن دوختم ودوباره صوتم رو به دست آوردم وتا پایان خوندنم که نصف سوره

بود سرمو بلند نکردم،نمیدونم واقعیت داشت یا تصورِ من بود که واسه یه لحظه از همون فاصله دور حس کردم چشمای ایلیا اشکیه!

وقتی به پایان سوره رسیدم ،میکروفن رو خاموش کردم وداشتم قرآن رو میبستم که آقایی از همون جمعِ مهمان نزدیکم شد وبا صدای آرومی گفت: اسمت چیه دخترم؟

جواب دادم: شقایق بهادری

با تعجب گفت: با آقای بهادری اداره نسبتی داری!

سرمو خم کردم: پدرم هستن

لبخند رضایت بخشی زد: احسنت احسنت.سلام منو به پدر برسون، انشاء الله موفقیتت رو در زمینه های قرآنی ودرسی در آینده شاهد باشیم.با لبخندی تشکر کردمو به سمت کلاس

صد و یک 101 به راه افتادم.درست در لحظات آخر که داشتم وارد کلاس میشدم سر برگردوندمو به کلاس انتهای سالن نگاه کردم،سمایی جلوی در ایستاده بود و به کفشهاش خیره

شده بود حسابی دمق بود.نفسمو فوت کردمو وارد کلاس شدم.

ریحانه: شقایق این که ناراحت شدن نداره! از اولش هم اشتباه کردی بیخودی سر لج افتادی

تو جام ایستادم وبا عصبانیت به ریحانه نگاه کردم

صورتشو عقب کشید وبا تعجب گفت: چیه؟ چرا اینطوری نگام میکنی؟ مگه بد میگم

نفسمو بیرون فرستادم وبه راه افتادم ودر همین حین گفتم: تو راست میگی، من یه آدم احمقم

ریحانه به دنبالم میومد: من کی چنین حرفی زدم!من میگم بیا بشین سر درست وبه این بازی بچگونه خاتمه بده؛آخه تو رو چه به سمایی؟

گوشه چشم نگاش کردم: واسه چی میگی من وسمایی به هم نمیخوریم؟

ریحانه: کلی گفتم، میگم بشین سر درست،الان وقت دوست بازی وازدواج نیست.

سرمو به چپ وراست تکون دادم: تو چی میفهمی ریحانه!من ضایع میشم

پاشو کوبید به زمین: به جهنم،مهم افکار خودته که نباید درگیر بشه،ببین این ترم چه با خیال آسوده امتحان میدی! من مطمئنم اگه به این کار بچگونه ات ادامه بدی چه نقشه ات

عملی بشه چه نشه ترم بعد گند میزنی

و زیر لب ادامه داد: که چشمم هم آب نمیخوره عملی بشه

برگشتم وبهش نگاه کردم: یعنی تو م فکر میکنی من نمیتونم سمایی رو خام خودم کنم!

سرشو به چپ وراست تکون داد: چی بگم؟ از دست تو

واز من جلو زد....

****

آخرین امتحان ریاضی بود،اونقدر توی جو امتحان بودم که اصلاً متوجه نشدم سمایی کی اومده تو کلاس وبه بچه ها سر زده ورفته،بعد از امتحان تا آخر شب حرص خوردم که

ندیدمش.

به مدت یک هفته رفتن به مدرسه دل بخواهی بود که من هم از خدا خواسته نرفتم.بیشتر از یک ماه گذشته بود ومن نتونسته بودم خودمو به دوستام ثابت کنم.دفتر چک نویسم رو

در آوردم و شروع کردم به نوشتن،همیشه انشام لنگ میزد.دقیقا تا صبح درگیر نوشتن یه نامه مثلاً عاشقانه بودم ودست آخر تنها چیزی که از مغزم تراووش کرد این بود:

سلام. تمام شب نشستم وبه مغزم فشار آوردم تا چیزی بنویسم که وصف احساسم باشه.اما دیدم چه کاریه وقتی شما میدونی من چه روحیه ای دارم! نه زبونِ گرم وچربی دارم نه

بلدم عشوه بریزم که بتونم توی حرکاتم احساسم رو بیان کنم.شاید از نظر شما کارم بچگونه باشه،راستش من همه سعی ام رو کردم که شما متوجه بشین نمیدونم شاید هم شده

باشین وبه روی خودتون نمیارین؛در هر حال این آخرین اقدام منه،فقط دوست دارم جوابتون هر چی که هست بین خودمون بمونه،...

صبح روز دوشنبه رسید ومن با کلی استرس نامه ام رو تا زدم وتوی پاکت خوشگل گذاشتم وبه سمت مدرسه راه افتادم،

..زنگ تفریح اول به صدا در اومد. ریحانه در حالی که دفتر شیمیشو تو کیفش میذاشت: شقایق یه خبر توپ دارم برات،اون پسره کیف وکفش فروشیه بود..

من جوابی ندادم.سرشو بالا آورد: شقایق خوبی؟ چرا لبهات سفید شده؟

نفس عمیقی کشیدم: استرس دارم ریحانه

ریحانه با نگرانی: چی شده شقایق جونم، به من بگو

در حالی که دستمو توی کیفم فرو بردم گفتم: اتفاقاً تنها کسی که میتونه کمکم کنه تویی

ریحانه قیافه خواهر مهربونا رو گرفت: بگو عزیزم هر کاری ازم بربیاد میکنم

طوری که کسی نامه رو توی دستم نبینه از زیر میز توی دستای ریحانه گذاشتم،با تعجب بهم نگاه کرد ومن آهسته در حالی که مظلوم نگاهش میکردم گفتم: اینو بده به سمایی

نامه رو با غیظ کوبوند کف دستم: سمایی وکوفت، سمایی ودرد، الهی تو وسمایی سَقَط شین از شرتون راحت شم،من میگم فراموشش کن اونوقت خودم هم بیام کمکت کنم!

لبامو جمع کردم: قسم میخورم اگه نشد، دیگه هیچ کاری نکنم میرم پیش الهه ورزا هم رسماً اعتراف میکنم کم آوردم، قول میدم،

همینطور داشت چپ چپ نگام میکرد،گردنمو کج کردم: ریحانه جونم!

سرشو تکون داد قیافه اش حالت گریه گرفت: آخه من از دست تو چیکار کنم؟

خم شدم وبوسش کردم: قربونت برم،تو خیلی خوبی

نامه رو از دستم گرفت وانگشت اشاره شو به نشونه تهدید گرفت به سمتم: به جون مامانم شقایق وای بحالت اگه فردا باز با یه بامبول جدید بیای بگی...

دوباره بوسش کردم: اول برو این کارو انجام بده بعد بیا تهدید کن،بدو بدو

از جاش بلند شد و پاکتو گذاشت توجیب مانتوش(که یه آدم با وسایلش تو جیبای مانتوهامون جا میشد) وزیر لب غر میزد: آخه من چجوری بهش بدم؟

واز کلاس بیرون رفت، یه دقیقه نشد دوباره برگشت و از کیفش دفتر ریاضیشو برداشت ودر حالی که باز به من چشم غره میرفت از کلاس خارج شد وبا خوردن زنگ کلاس برگشت

وکنارم نشست، من با هیجان : چی شد؟

دستشو آورد بالا وبه من نشون داد: میبینی؟

دستاش کمی میلرزید،ادامه داد: این اعصاب منه؛ مرده شور اون چشماتو ببره که سر یه دقیقه آدمو خر میکنی.

وبا غضب به روبرو خیره شد،لبهام به لبخند باز شد: نامه رو گذاشتی لای دفترت و دادی به سمایی آره؟

با حرص: آره

چند دقیقه بعد بچه ها کامل وارد شدند وپشت سرشون سمایی وارد شد ودر رو بست، آهسته به سمت میز ما اومد ودفتر ریحانه رو جلوی ریحانه گذاشت وبدون کوچکترین توجهی

رفت وپشت میرزش نشست، ریحانه آروم دفترشو وارسی کرد وبا یه لبخند کم جون گفت: برداشته

آروم نزدیک گوشم گفت: راستی چرا روش نوشته بودی تقدیم به آقای سمایی،این چه مدل نامه عاشقونست؟

بعد صداشو کلفت کرد و ادا درآورد: آقای سمایی..

ایلیا: بله؟

ریحانه که فکر نمیکرد ایلیا صداشو بشنوه مثل یخ وا رفت ومِن ومِن کرد ومن برای جلوگیری از ضایع شدن سریع یه سوال پرسیدم و بعد از اینکه چپ چپ به ریحانه نگاه کرد

جواب منو داد،

ایلیا سخت مشغول درس دادن بود ومنم حواسم به درس بود، ریحانه آروم در گوشم گفت: ایشالله تو نامه ات اسم خودتو نوشتی دیگه؟

با بهت به ریحانه نگاه کردم : نه

ریحانه زد به پیشونیش: نه و....

لبشو جویید: میکشمت شقایق اگه فکر کنه نامه از طرف من بوده

خودمم حسابی حرصم گرفته بود اما دیگه کاریش نمیشد کرد. من با حرص گفتم: میکشمت ریحانه اگه سمایی عاشقت بشه.

در حال تلفن صحبت کردن با الهه بودم که داشت واسم یه مسئله زیست رو توضیح میداد: رنگ قهوه ای چشم میشه صفت غالب؛یعنی اگر هر دو ژن رنگ چشم تو قهوه ای باشن

وبا یه شوهر چشم رنگی ازدواج کنی همه بچه هات رنگ چشمشون قهوه ای میشه،

من: وای چه بد

الهه: این یه مثاله شقایق، بعدش هم شاید ژن رنگ چشمت خالص نباشه،یعنی هم قهوه ای داشته باشی هم آبی

با ذوق گفتم: اگه اینجوری باشه چی؟

الهه با حرص: شقایق اصلاً گوش نمیکنی،

سریع رفتم میون کلامش: خب اینطوری بهتر یاد میگیرم

الهه در حالی که رگه های خنده تو صداش بود: اگه از هر دو داشته بای وبا سمایی ازدواج کنی بچه هاتون یکی در میون چشم رنگی میشن

وبا صدای بلند خندید،تا خواستم جوابشو بدم دیدم پشت خطی دارم، در جواب الهه گفتم: فردا تو مدرسه جواب تو رو میدم؛خداتو شکر کن پشت خطی داریم،

قبل از اینکه جوابی ازش بشنوم دستم رو روی دکمه قطع نگه داشتم،صدای زنگ تلفن بلند شد،جواب دادم: بله؟

صدای کیوان پیچید تو گوشی: سلام، گوگولی

از خوشحالی جیغ کشیدم: سلام کیوون کچل

کیوان با صدای بلند خندید: ای وروجک،چطوری؟

-خوبم، کی میای پس؟ یک ماهه رفتی، تو گفتی بعد از آموزشیت زود زود میای که!

کیوان با مهربونی گفت: میام عزیز،از فردا تا سه روز مرخصی گرفتم،

لبام آویزون شد: فقط سه روز؟

کیوان: سه روز کلیه،قول میدم به اندازه یه هفته دورت بدم

با غرغر گفتم: آره، همون دفعه پیش دورم دادی بسه، یه هفته اینجا بودی همه اش چسبیدی به رفیقات، نه که کم بودن ایلیا سمایی وداداش هاش هم بهشون اضافه شدن

کیوان: پس کاری که میخواستم انجام بدی رو نمیگم، برو موبایلمو از تو کشوی میزم در بیار

-چی میخواستی بگی؟ بعدشم مگه از کجا زنگ میزنی؟

-از خدمات ارتباطی ، برو اول گوشیمو بیار بهت میگم، چند دقیقه دیگه زنگ میزنم، نزدیک تلفن باش

قطع کردم ورفتم توی اتاقش وگوشیشو برداشتم وکنار تلفن نشستم، چند دقیقه بعد دوباره زنگ زد: خب آوردم بگو

-روشنش کن، رمزش سال تولدمه

... خب روشن شد، کیوان: از تو مخاطب هام شماره ایلیا رو برام بخون،

وقتی براش خوندم پرسیدم: خب حالا نمیخواستی بگی چیکارم داشتی؟

کیوان خندید: میخواستم یه چیزی به ایلیا بگی که دیگه الان خودم بهش زنگ میزنم، تو به بقیه سلام برسون،کاری نداری

با لب ولوچه آویزون جواب دادم: نه،مواظب خودت باش،خدافظ

از عصبانیت میخواستم سرمو بکوبم به دیوار،اَه میخواستم با ایلیا سر یه بهونه غیر درسی صحبت کنم،

***

به صورتم باد ناملایم وخنکی میخورد،آروم چشممو باز کردم،کیوان نزدیک صورتم خم شده بود وداشت به صورتم فوت میکرد، تو همون حالت پریدم وبغلش کردم، وبا هیجان گفتم:

فکر میکردم نزدیکای غروب بیای نه صبح زود،خیلی سوپرایز شدم

یه نگاهی به ساعت انداخت ویه نگاه عاقل اندر سفیه هم به من: ساعت یازده صبح زوده؟

از تعجب دهنم وا موند؛ خیلی خوابیده بودم،کیوان زد به بازوم: حالا نمیخواد قیافه بچه سحر خیزا رو به خودت بگیری، پاشو بیا یه چیزی بخور یه برنامه ریزی توپ واسه شنبه

ویکشنبه ات بکنیم،

در حالی که تختمو مرتب میکردم با تعجب گفتم: چرا فقط شنبه ویکشنبه!

لباشو یه کم کج کرد: آخ واسه امشب وفردا یعنی جمعه با دوستام برنامه ریختم

ابروهامو دادم بالا : چه برنامه ای؟

لبخندی زد: میخوام با کامران وایلیا اینا بریم شب جنگل تا پس فردا صبح

یه نگاه نفرت انگیز بهش انداختم واز اتاق اومدم بیرون،پشت سرم اومد بیرون: چی شدی گوگولی؟

یهو به طرفش برگشتم: من گوگولی نیستم

لبخندش از بین رفت: شقایق لوس نشو، سه روزه یه روزش با اونام دو روزش هم با تو

شونه هامو بالا انداختم: دو روز بعد هم با دوستات باش، واسه منم اینطوری بهتره

دلخور نگاهم کرد،من به طرف سرویس بهداشتی رفتم،منو بچه گیر آورده بود، اعصابم رو الکی ریخت به هم،اصلاً چرا اومدی خونه؟ میرفتی خونه ایلیا اینا ومیشدی بچه مامان

وباباش،

وقتی اومدم بیرون دیدم روی سنگ اُپن برام صبحونه آماده کرده،با دیدنم لبخندی زد: بیا یه چیزی بخور ضعف نکنی

بدون اینکه بهش نگاه کنم ،مشغول خوردن شدم؛نشست روبروم اونور سنگ: قهری؟

نگاهش نکردم،دوباره خودش ادامه داد: نمیدونی چه حالی میده وقتی به لب ایلیا اینا خنده بیاری

با تعجب نگاش کردم وبا پوزخند گفتم: احتمالاً این ایلیاتون قصد ازدواج ندارن؟

یه ابروشو داد بالا: چطور؟

قربون غیرتی شدنش برم، با خونسردی بهش گفتم: برو عقدش کن ومدام بخندونش

ودوباره مشغول خوردن شدم،دیدم حرفی نمیزنه،بهش نگاه کردم، هنوز با اخم داشت بهم نگاه میکرد، با تعجب گفتم: چیه؟ چرا اینطوری نگام میکنی؟

سرشو تکون داد: خیلی بچه ای شقایق

از جاش بلند شد،نا کس میدونست من بدم میاد کسی بهم بگه بچه از لج من این جمله رو گفت، بدون هیچ حرفی آماده شدم وساعت ده دقیقه به دوازده که ریحانه اومد دنبالم باهم به

سمت مدرسه راه افتادیم

با ریحانه توی مسیر برگشت بودیم، حسابی توی فکر بودم، ریحانه زد به بازوم: چت شده شقایق؟ امروز کفرمو درآوردی از بس تو فکر بودی

لبامو دادم جلو: کیوان، سمایی رو بیشتر از من دوست داره

چشمای ریحانه گرد شد: ها!

به صورتش نگاه کردم: میخواد امشب با اونا بره جنگل تا پس فردا صبح

ریحانه خندید، با حرص گفتم: نخند ریحانه، من دارم دق میکنم

ریحانه: حالا کدوم جنگل میخوان برن؟

من: نمیدونم کدوم گور میخوان برن

ریحانه در حال خنده: تو داری به سمایی حسادت میکنی!

دستمو آوردم بالا: بیخیال، بیا در موردش حرف نزنیم، آخه سمایی کج وکوله حسادت کردن داره!

طوری نگام کرد که یعنی خر خودتی،بعد به روبرو نگاه کرد: باشه در موردش حرفی نمیزنیم،

ولی من دوست داشتم بازم در موردش حرف بزنیم،سر کوچمون ازش خداحافظی کردم وجداشدم، دستمو گذاشتم روی زنگ ویکسره اش کردم،صدای داد کامران از آیفون بلند شد

که با عصبانیت گفت: کیه؟

با خونسردی گفتم: باز کن

در رو باز کرد، از پله ها بالا رفتم وبه محض بستن در کامران محکم زد پشت گردنم: توله سگ مگه مریضی زنگو یکسره میکنی؟

گردنم درد گرفته بود،دلم هم که از صبح پر بود یهو چشام پر اشک شد ،به کامران نگاه کردم ودر حالی که سعی داشتم بغضمو قورت بدم گفتم: بار آخرت باشه دست رو من بلند

کردی

خود کامران هم تعجب کرد، کیوان از اتاقشون خارج شد و قبل از اینکه صورت من رو ببینه گفت: بالاخره اومدی؟ یکساعته منتظرتم

رومو به سمتش کردم وبا اخم بهش نگاه کردم

کیوان با تعجب: چی شده شقایق؟

و رو به کامران با عصبانیت: باز دستتو هرزه کردی؟

قبل از اینکه کامران جواب بده رو به کیوان با حرص گفتم: به تو ربطی نداره

و به سمت اتاقم دوییدم، رو تختم دراز کشیدم وبغضمو با چندتا نفس عمیق برطرف کردم، کلاً آدم مغروری بودم و دوست نداشتم کسی گریه کردنمو ببینه،حتی تو خلوت هم زیاد گریه

نمیکردم،مامان درو باز کرد ووارد اتاقم شد وبا ناراحتی گفت: این چه برخوردی بود شقایق؟

لبامو دادم جلو و رومو کردم سمت دیگه: حقشونه،جفتشون نامردن،

مامانم لبخندی زد وگفت: پاشو برو از کیوان معذرت خواهی کن، گناه داره این دوسه روزی که اینجاست ناراحتش نکن،بچه ام از کی منتظر توئه

با حرص گفتم: چیه میخواسته خداحافظی پر سوز وگداز بکنه؟ باشه الان میرم ازش خداحافظی میکنم،

تو جام نیم خیز شدم که برم مامان با جمله اش متوقفم کرد: چی چیو خداحافظی کنه! منتظر بود که بیای تو روهم با خودشون ببره

با تعجب بهش نگاه کردم،دوباره لبخند زد: میدونستم دیر میای،وسایلتو جمع کردم،اجازتو از بابات هم گرفتیم، وای به حالت شقایق اگه کیوان بیاد بگه به حرفش گوش نکردی یا

اذیتش کردی

برای هضم حرف مامانم چندبار پلک زدم،مامان لبخندش پررنگ تر شد،کیوان وارد اتاق شد و با مهربونی نگام کرد: آماده نمیشی؟

قیافه ناراحتمو حفظ کردم: من واسه چی بیام!؟چند تا پسرین، اگه من بیام نه به شما خوش میگذره نه به من تازه اش هم جا نمیشیم که،حتماً هم با ماشین ایلیا میرین!

کیوان پوزخند زد: حالا نمیخواد ناز کنی، کامران نمیاد جا میشیم،

دستشو رو دستگیره در گذاشت: تا 5 دقیقه دیگه حاضر وآماده بیرون نباشی من رفتم،

تا من آماده بشم مامان هم یکسره نصیحتم میکرد، و کلی لباس گرم هم تنم کرد،مانتو کوتاه مشکیمو تنم کردم ،البته زیرش یه بلوز کاموایی لیمویی تنم کردم،شلوار جین

مشکیم،زیرش هم ساپورت؛ روی مانتوم هم کاپشن قرمز وکلاه دارم رو؛ یه شال پشمی مشکی هم سرم انداختم، به معنای واقعی چند طبقه شده بودم،پاهامو از زانو و دستهام هم

از آرنج به سختی خم میشد،کیفم رو هم که مامان از قبل آماده کرده بود رو برداشتم واز اتاق اومدم بیرون، بابا بیرون بود،با دیدنم لبخندی زد: خوب کولی بازی در میاری وحرفتو

به کرسی میشونیا!!

خودمو لوس کردم: ما اینیم دیگه

دستاشو باز کرد: قربون دختر بابایی

خودمو انداختم تو بغلش،پیشونیمو بوسید: چون با کیوانی خیالم راحته،اذیتش نکن وبه حرفش گوش کن

کلاً مامان وبابا تصورشون از کیوان یه هرکول به تمام معنا بود وبه حرف کیوان احترام میذاشتن.بعد هم به طرف در هدایتم کرد: برو کیوان پایین منتظرته،کامران دم در اتاقش

واستاده بود وبهم اخم کرده بود،از جلوش که رد میشدم زبونم رو واسش در آوردم،تا به سمتم خیز برداشت بابا با تحکم گفت: کامران

کامران تو جاش خشک شد وبا چشماش واسم خط ونشون کشید،از پله ها اومدم پایین، کیوان جلوی در بود، کوله ام رو از دستم گرفت: چطوری اِسکیمو؟ آشتی؟

شونه هامو بالا انداختم: تا ببینم چی میشه

سرشو تکون داد وبا خنده گفت: باش.

تا رسیدیم سر کوچه پراید ایلیا هم رسید ،ایلیا و عادل که جلو نشسته بودن پیاده شدن،من که تصور میکردم با دیدن من ناراحت بشن ومن رو مزاحم میدونن سرمو پایین انداختم، با

صدای عادل سرمو بالا آوردم: خوبی آبجی شقایق؟

کُپ کردم،به من گفت آبجی شقایق؟ پرهام هم پیاده شد: به! آبجه شقایق با اومدنتون جمعمونو نورانی میکنید.

اینم گفت آبجی شقایق؟ وای من چه حالی کردم! نیشم تا بناگوشم باز شد ورو به هردو گفتم: ممنون شما لطف دارین،

اونقدر با آبجی شقایق این دوتا حس گرفته بودم که کلاً از ایلیا غافل شده بودم: سلام، شاگرد تنبل خودم،

هان! این چرا یهویی صمیمی شد با حرص بهش نگاه کردم: منظورت کی بود؟

ایلیا با صدای بلند خندید، کیوان زد پشتش: هوی خواهر منو اذیت نکن، هرمعلم دیگه اش این حرفو میزد باور میکردم، اما شقایق تو ریاضی حرف اولو میزنه،

کلی ذوق مرگ شدم،سرمو بالا آوردم وبا غرور به ایلیا نگاه کردم،بازم ایلیا با صدای بلند خندید: بشین استاد تا سرما نخوردی

خنده ام گرفت،ایلیا هرچی به کیوان گفت بشینه پشت فرمون کیوان قبول نکرد،ایلیا وعادل جلو نشستن،پشت هم کیوان وسط نشست ومن وپرهام هم طرفینش،مسیر روستای زیارت

بود،هوا فوق العاده سرد بود وروستای زیارت تو این موقع از سال یعنی بهمن ماه بی شباهت به قطب نیست،

تا خود روستا از دستشون یه ریز خندیدم،من موندم کیوان واسه چی میگفت از خندوندن اینا لذت میبره ! اینا که خودشون کرکر خنده بودن، اون پرهام که اونقدر میخندید که کبود

میشد، عادل وایلیا هم که دنبال بهونه بودن واسه خندیدن، وقتی رسیدیم عادل سریع پیاده شد و ماهم یه ربعی رو تو ماشین بودیم، وقتی برگشت رو به ایلیا گفت: همون خونه قبلیو

گرفتم پیاده شین،وقتی همه داشتیم پیاده میشدیم آروم طوری که فقط کیوان بشنوه گفتم: واجب بود هوای به این سردی بیاین اینجا که حالا مجبور شین خونه بگیرین؟

کیوان جواب داد: مهم دور هم بودنه

با خونسردی گفتم: خب چه کاری بود! تو خونه خودمون دور هم جمع میشدین!

کیوان با کلافگی رو بهم گفت: شقایق اگه میخوای از همین الان غرغراتو شروع کنی میبرمت خونه.

قیافه امو ترش کردم: بی اعصابِ بی ادب

به سمت ماشین ایلیا رفتم وکوله ام رو برداشتم،ایلیا با خنده گفت: استاد شما زحمت نکشین بچه ها براتون میارن

رو بهش جواب دادم: شما از خودتون مایه بذارین نه از بچه ها

ایلیا لبخندش پررنگ تر شد اما کیوان گلوشو صاف کرد که یعنی رعایت کن، شونه ها مو بالا انداختم وپشت سر عادل به طرف خونه حرکت کردم،یه حیاط کوچک بود که

دستشوییش هم تو حیاط بود، داخل خونه هم دو تا اتاق تو در تو داشت با یه مطبخ کوچیک متصل بهش،عادل کلید انداخت وبرق رو روشن کرد ورو به من گفت: آبجی وسایلاتو بذار

تواین اتاق، به اتاق سمت چپیه اشاره کرد، وادامه داد: گوشه اش هم رخت خواب هست،برو استراحت کن،

تشکری کردم ورفتم تو اتاق،هردو اتاق به ایوان راه داشتند واز طریق یه در هم از داخل به هم وصل بودند، یه حس قشنگی داشتم با داداشای ایلیا، مثل حسی که به کیوان داشتم,

کیفم رو گذاشتم گوشه اتاق ویه بالش برداشتم وبا همون لباسها دراز کشیدم، چند دقیقه بعد کیوان هم اومد تو،کاپشنشو داشت در میاورد وقتی دید چشمام بازه با صدای آرومی

گفت: شقایق طوری برخورد نکن که من بعداً روم نشه تو چشمای رفیقام نگاه کنم

همینطور نگاش کردم و فقط سرمو تکون دادم،در حالی که شلوارشو عوض میکرد گفت: پاشو لباساتو عوض کن بریم یه

چیز بخوریم،چیزی که نخوردی؟

سرمو انداختم بالا، با حرص گفت: واسه من مثل بُز اَخوَج سرتو تکون نده؛ خدا بهت زبون داده، پاشو

و از در وسط وارد اتاق بغلی شد؛از جام بلند شدم وکاپشن وشلوار جینم رو در آوردم وشلوار راحتی پام کردم،اما مانتوم رو در نیاوردم چون اتاقها هنوز سرد بود،شال پشمیم رو

هم درآوردم ویه شال نخی سرم کردم

رفتم وپیش کیوان وایلیا وپرهام نشستم،عادل نبود،چند دقیقه بعد در حالی که توی دستش یه والُر سبز رنگ قدیمی بود وارد شد،با کمی ور رفتن روشنش کرد ورو به کیوان گفت:

شب یه خورده لای درو باز بذاری اونجا گرم میشه،

پرهام کتری رو پر از آب کرد وگذاشت رو والُر چند دقیقه بعد کسی در رو زد عادل رفت بیرون وبا یه ظرف غذا و یه مقدار نون برگشت،رو به بقیه گفت: اینم از غذای امشب،

سفره رو پهن کرد، توی ظرف یه مقدار شامی بود،با این که غذا کم بود اما خیلی چسبید،نمیدونم چرا همه اش با ایلیا چشم تو چشم میشدم،دوست داشتم ازم در مورد نامه بپرسه

اما از طرفی هم حدس میزدم چون فکر میکنه از طرف ریحانه بوده چیزی نمیگه، جدا از همه اینها هنوز موقعیتی جور نشده بود که بتونیم با هم حرف بزنیم،بعد از شام کیوان طبق

معمول گیتارشو آورد وشروع به نواختن کرد این بار عادل هم با گیتارش کیوان رو همراهی کرد،با هم آهنگ ای عشثق داریوش رو نواختن وخوندن، یه مقدارشو کیوان یه

مقدارشو عادل، الحق عادل هم صدای قشنگی داشت اما صدای کیوان یه چیز دیگه بود،وقتی تموم شد نا خودآگاه شروع کردم به دست زدن ومثل ندید بدیدا تند تند گفتم: آفرین آفرین

کیوان لبخند زد،عادل دستشو گذاشت روی سینه اش وخم شد: ما مخلصیم، ..

رومو به سمت ایلیا کردم ، دیدم دستشو گذاشته زیر چونه اش وداره با لبخند نگام میکنه،چون اتاق نیمه تاریک بود، چشماش یه حالت قشنگی دیده میشد، ناخواسته آدم توی

چشماش غرق میشد، مثل اونروزی که برای اولین بار جلوش قرآن خوندم، یهو یاد حرف الهه افتادم که گفت اگه با سمایی ازدواج کنی بچه هاتون یکی در میون چشم رنگی میشن.

نمیدونم چقدر گذشته بود که من همچنان توی فکر بودم،که دیدم پرهام داره با یه خنده مرموز به من وایلیا که رو هم زوم کرده بودیم نگاه میکنه، من سریع تر به خودم اومدم

ونگاهمو به سمت کیوان سوق دادم که حالا داشتن با عادل در مورد درس وکار واینجور مسائل صحبت میکردن، پرهام گفت: آبجی اگه خوابت میاد برو بخواب

همچین بهش چشم غره رفتم که سریع حرفشو پس گرفت: میگم میخوای تو بیدار باشی من بخوابم؟

ایلیا آهسته خندید،رو به پرهام گفتم: نکنه مزاحمم؟

پرهام سریع جواب داد: نه به خدا! من حس کردم خسته ای ، نه که شیفتت بعد از ظهری بود.

خوشم میاد آمار شیفت مدرسه منم دارن.ایلیا با دست کنارشو نشون داد: استاد بیا اینجا بشین حرف بزنیم

رفتم وکنار ایلیا وپرهام نشستم، دیدم پرهام لب ولوچه اش آویزونه، نمیدونم چرا از دیدن ناراحتیش دلم به درد اومد، با لبخندی رو بهش گفتم:نمیخوای به ما چایی بدی؟

نیشش تا بنا گوش باز شد: ما نوکر آبجی شقایقمون هم هستیم، از جاش بلند شد وبه سمت وسایلش رفت وشروع به جست وجو کرد، دیدم کیوان وعادل مشغول صحبت کردن

هستند، موقعیت رو مناسب دیدم ورو به ایلیا گفتم: نامه ای که ریحانه بهتون داد رو خوندین؟

با تعجب بهم نگاه کرد: تو در جریانی؟

سرمو به معنی آره تکون دادم،دو طرف لبشو پایین داد: من از نامه اش چیزی متوجه نشدم

با تعجب گفتم: چطور؟

شونه هاشو بالا انداخت:آخه نامه اش ابهام داشت،معلوم نبود داره در مورد چی حرف میزنه، من چیو باید میفهمیدم که نفهمیدم، یا اون چه جور برخوردی با من داشته!

سرشو تکون داد وهیچی نگفت،احساس میکردم گند زدم شدیداً، با اعتماد به نفس گفتم: نامه عاشقانه بود

چشماش از تعجب گرد شد وبه من نگاه کرد: عاشقانه! همون چهار تا خط مجهول؟

پرهام به سمت کتری اومد در حالی که ظرف چای خشک تو دستش بود،رو به ایلیا گفتم: یعنی الان حسی نسبت بهش نداری؟

ایلیا پخی زد زیر خنده: آخه نه که نامه خیلی تاثیر گذاری بود!! تو اصلاً خودت اونو خوندی

وهمچنان با خنده به من نگاه میکرد، نفسمو جمع کردم وبا لحن محکمی گفتم: من نوشتمش

یهو خنده اش قطع شد وبعد از چند ثانیه با لبخند گیجی گفت: تو براش نوشتی؟

با کلافگی سرمو تکون دادم، لجم میگیره خودشو میزنه به خنگی. لبامو به دندون گرفتم و بدون اینکه به چشماش نگاه کنم گفتم: نامه از طرف من بود

پرهام قوری رو گذاشت روی کتری واومد کنارمون نشست: چای من آماده شد مخصوص آبجی خودم

یه لبخند بیجون تحویلش دادمو چشم دوختم به والر، پرهام که تازه نگاهش به ایلیا افتاده بود با دست زد به بازوش وبا صدای آرومی گفت: چی شده ایلیا، چی بهش گفتی؟

گوشه چشم به ایلیا نگاه کردم که با اخم غلیظی بهم خیره شده بود که به محض اینکه دید دارم نگاه میکنم نگاهشو گرفت ورو به پرهام گفت: خسته ام، زود تر بده چاییتو بخوریم،

سرم درد میکنه

پرهام که چیزی دستگیرش نشده بود گفت: دو دقیقه صبر کنی دم میکشه

ایلیا هم ساکت شد، پرهام رو به من گفت: شنیدم صوت قشنگی داری!

آخ قربونت برم که قشنگ ترین حرف ممکن رو زدی، این نشون دهنده اینه که ایلیا در مورد من باهاش صحبت میکنه، نیشم تا بناگوش باز شد: دوستان زیادی لطف دارن

وگوشه چشم به ایلیا نگاه کردم که همچنان با اخم به زمین خیره بود،پرهام ایلیا رو اشاره کرد وبه حالت سوالی سرشو تکون داد، شونه هامو انداختم بالا که یعنی نمیدونم،پرهام

به بحثش ادامه داد: مسابقات هم شرکت کردی؟

من: نچ

پرهام: چرا؟

قبل از اینکه جواب بدم عادل در حالی که تو صداش موج خنده بود وسعی داشت جدی صحبت کنه گفت: بد میگم پرهام؟

پرهام با تعجب گفت: چیو؟

کیوان آهسته میخندید،عادل ادامه داد: من میگم بیا یه گروه موسیقی تشکیل بدیم، ما بزنیم ایلیا هم تکخوانی کنه

با گفتن این حرف عادل وکیوان که از خنده ترکیدن پرهام هم بیصدا شروع کرد به خندیدن،فکر کنم اوج خنده پرهام بود، چون کبود شده بود وبا دست مدام میزد روی پاش من هم با

لبخند گیجی نگاهشون میکردم، ایلیا خنده اشو به زور نگه داشت ویه پس گردنی محکم زد به پرهام وگفت: این سهم تو

بعد از جاش بلند شد وبه سمت عادل رفت: منو مسخره میکنی؟ از تو که عرعر میکنی بهترم که

عادل از جاش بلند شد ودر حالی که فاصله اش رو با ایلیا زیاد میکرد گفت: جون من، یه دهن از شجریان بیا،بذار فیض ببریم

پرهام که دیگه به سرفه افتاده بود، کیوان هم از خنده رو زمین ولو شد.

ایلیا با خنده وحرص: چشم داداشم، الان کاری میکنم که تا صبح تو رینگشو بزنی من بخونم

دو دور دورِ اتاق چرخیدن و رفتن اتاق بغلی ، ایلیا اونجا عادل رو گیرآورد وافتاد به جونش من دیگه رومو کردم اینور، صدای خنده اشون به گوش میرسید، بعد از چند دقیقه اومدن

تو هال در حالی که صورت هردوشون از شدت خنده قرمز بود، پرهام شروع به ریختن چای کرد،برای همه ریخت جز من! با تعجب ویه ناراحتی ظاهری گفتم: به من نمیدی؟

یه لبخند مرموز زد: چرا آبجی، اما نه تو این لیوانا

عادل وکیوان وایلیا داشتن با تعجب به کارهای پرهام نگاه میکردن،پرهام از توی کوله اش یه لیوان سفالی به رنگ سفید که روش خطاطی زیبایی شده بود در آورد وداخلش تا نیمه

چای ریخت وبه سمتم گرفت،عادل با تعجب گفت: خدایا دارم خواب میبینم؟! پرهام تو اجازه میدی یکی دیگه از لیوانت استفاده کنه؟

پرهام سینه سپر کرد: نه به هر کس فقط به آبجی شقایقم، شما فرض کن داری خواب میبینی،

با خودم گفتم الانه که کیوان بزنه منو پرهام وآش ولاش کنه، اما دیدم با خونسردی داره چای میخوره ولبخند میزنه، ایلیا هم همین وضعیتو داشت،بعد از خوردن چای رو به همه

شب بخیر گفتم واومدم داخل اتاق، واسم جالب بود که اینقدر زود باهام صمیمی شدن، یه جورایی حس کردم پرهام قصد بدی نداره واسه همین از کارهاش ناراحت نمیشدم،جامو پهن

کردم از اونجایی که باید لای دروباز میذاشتیم نمیشد که روسریمو دربیارم، البته از نظر خودم مشکلی نبود، بلکه به خاطر حضور کیوان والبته ایلیا باید رعایت میکردم،از توی

کوله ام کلاهی رو که پارسال مامان رزا برام بافته بود رو در آوردم وکشیدم روی سرم، مانتوم رو هم درآوردم وخزیدم زیر پتو، چند دقیقه بعد کیوان هم وارد اتاق شد وجاش رو

کیپ من انداخت،تاق باز دراز کشیده بود وساعدش رو روی پیشونیش قرار داده بود،من هم به پهلوی راست چرخیده بودم وداشتم نگاهش میکردم، هنوز صدای وز وز اون سه تا

برادر از بیرون میومد،رو به کیوان با صدایی که خودم به زور میشنیدم گفتم: کیوان یه سوال بپرسم؟

به سمتم چرخید: بپرس

-واسه چی سمایی رو مسخره میکردین؟

لبخندی زد: آخه صدای خوندنش افتضاحه، بلد هم نیست گیتار بزنه

با تعجب گفتم: مگه نگفتی باهاش تو کلاس گیتارت آشنا شدی؟

سرشو تکون داد: چرا گفتم؛ اما اون بیشتر همراه داداش هاش میومد همونجا هم میومد واسه مسخره بازی وخنده،

تا خواست چشماشو ببنده دوباره صداش کردم، چشماش که از خستگی خمار شده بود رو به من دوخت: باز چیه؟

حرفمو تو دهنم مزه مزه کردم وبدون مقدمه پرسیدم: خونشون کجاست؟

چشماشو تنگ کرد: تو چیکار داری؟

با خونسردی گفتم: همینجوری گفتم، میخواستم بدونم وضع مالیشون چجوریه!

-خونه ندارن، مستاجرن توی خیابون....

چشماشو بست، بازوشو تکون دادم: باباشون چیکارست؟

یهو چشماشو باز کرد: این سوالو از خودشون نپرسیا!

من که از این عکس العمل یهویی کیوان جا خوردم،خودمو عقب کشیدم و با صدای آرومی گفتم: چرا؟

در همون حالت دراز کشیده کمی گردنشو بلند کرد دید سه تایی دارن باهم حرف میزنن، بعد رو به من با صدای فوق العاده آرومی گفت: اونا برادر اصل نیستن وپدر ومادر ندارن،

هرسه تو دارالایتام بزرگ شدن، ایلیا که اصلاً نمیدونه مادر وپدرش کی هستن!

قلبم فشرده شد،حالا معنی حرفهای کیوان وحرکات پرهام وآبجی گفتن عادل و همچنین صمیمیت بینشون رودرک میکنم،کیوان شونمو تکون داد: شقایق اینو گفتم که حواست به

حرف زدن ومزه پرونیهات باشه، افتاد؟

سرمو به معنی تایید حرفش تکون دادم، کیوان قیافه مظلومی به خودش گرفت: شقایق بین خودمون بمونه باشه؟ به دوستات نگیا! یا بروی ایلیا اینا نیاری!

نفسمو بیرون فوت کردم: تو نمیگفتی هم قصد چنین کاری رو نداشتم،

سرشو تکون داد وزیر لب گفت: امیدوارم

دوباره تاق باز دراز کشید وبعد از چند دقیقه چشماشو بست وبه خواب رفت، خدایا یعنی من اینقدر پست بودم که میخواستم با احساس ایلیا سر یه لج بازی بچگانه بازی کنم! من

چیکار کردم؟ اَه.. ایکاش اون نامه رو نمیدادم اونوقت میرفتم وپیش الهه و رزا اعتراف میکردم کم آوردم،ای مرده شور غرورمو ببرن که باعث شد چنین کاری بکنم. ناخودآگاه

چشمام پر از اشک شد،نفس عمیقی کشیدم، چشمامو بستم و توی دلم گفتم: خدایا چی میشه صبح که از خواب بیدار شدم ببینم چند روز به عقب برگشتمو اون نامه رو به ایلیا ندادم!

..

من همون پرنده ی مسافرم

توی آسمون آفتابیِ تو

اومدم راه درازی واسه ی

من با چشمای بسته وصدای دورگه: کیوان

دیدنِ اون شب مهتابیِ تو

تو برام مثل یه رویا میمونی

تو بزرگی مثل دریا میمونی

این دفعه با صدای بلند تر: کیوان

توی آسمون تاریک دلم

مثل خورشید واسه فردا میمونی

چشمامو به سختی باز کردم,تازه یادم اومد که دیشب کجا خوابیدم،

من یه خوابم تویه رویا

من کویرم تو یه دریا

تو مثل نم نم بارون

من مثل خشکی صحرا

یه خورده که دقت کردم دیدم صدای کیوان نیست! صدا از اتاق بغلی بود وجای کیوان هم خالی، شالم رو از روی کلاه انداختم رو سرم وآروم به طرف در رفتم

من یه خوابم تویه رویا

من کویرم تو یه دریا

تو مثل نم نم بارون

من مثل خشکی صحرا

در کمال ناباوری دیدم این صدای زیبا متعلق به ایلیاست که با چشمهای بسته داره گیتار میزنه ومیخونه

بی تو من مثل حباب روی آبم میدونی

بی تو من تشنه ی عشقت تو سرابم میدونی

بی تو آسمون نداره واسه من ستاره ای

بی تو من مثل یه غنچه توی خوابم میدونی

چشماشو باز کرد وبه محض دیدنم ساکت شد،من همین طور چهار دست وپا از لای در داشتم نگاهش میکردم واون هم با اخم به من خیره شده بود، در رو کمی باز کردم ودوزانو

نشستم، برای جلوگیری از ضایع شدن بیش از حد پرسیدم: کیوان اینا کجان؟

نگاهشو ازم گرفت وبا سردی گفت: رفتن آب گرم

گیتارو گذاشت کنارش وبه سفره ای که وسط پهن بود اشاره کرد: بیا صبحونه بخور

مانتومو تنم کردم وبدون اینکه دکمه هاشو ببندم رفتم از اتاق بیرون وکنار سفره نشستم،دستمو به طرف نون بردم،داغ بود وبه ظاهرش میخورد محلی باشه، اما قبل از اینکه تکه

ای ازش جدا کنم زیر لب گفتم: آقای سمایی؟

با یه ابرو بالا داده بهم نگاه کرد،ادامه دادم: من بابت قضیه نامه معذرت میخوام

اون یکی ابروش هم رفت بالا: چرا؟

-راستش...من... (نفسمو جمع کردم وسریع گفتم) میخواستم با دوست شدن با شما فقط دوستامو ضایع کنم

چشماشو نازک کرد: کل مدرسه از اون نامه خبر دارن نه؟

سریع دستامو آوردم بالا: نه نه! هیچکی خبر نداره،...(با لحن آرومتری ادامه دادم)توی نامه هم که گفتم این آخرین اقدام منه، والان هم حرفمو پس میگیرم،شما هم منو به خاطر

این شوخی مسخره ببخشید

دستشو گذاشت زیر چونه اش وبا کلافگی زل زد بهم: اگه من قبل از این که تو این حرفو بزنی میرفتم ونامه رو به مدیر نشون میدادم چی؟میدونی چقدر واسه دوستت بد میشد؟

حتی فکر به چنین اتفاقی اعصابمو به هم میریخت،با شرمندگی نگاهش کردم،سرشو تکون داد وزیر لب گفت: امون از دست تو دختر

بعد با خنده بهم نگاه کرد: نه به وقتی که آدمو سوراخ سوراخ میکنی ، نه به دیشب که میگی نامه عاشقانه از طرف تو بوده، نه به حالا که اینقدر مظلوم نشستی واعتراف میکنی

که میخواستی اذیت کنی!

بدون اینکه سرمو بالا بیارم با همون لحن مظلومانه ادامه دادم: تازه یه چیز دیگه هم هست

با تعجب گفت: چی؟

با انگشت اشاره ام سرمو خاروندم وگفتم: لاستیک ماشینتونم من پنچر کردم

با صدای بلند شروع کرد به خندیدن: قیافت دیدن داره شقایق

بغد لباشو به دندون گرفت وخنده اش رو فرو خورد: از همون اول فهمیدم، آخه جز تو کی بیرون بود که از من هم کینه به دل گرفته باشه!

در حالی که سعی میکردم خندم رو پشت چهره ی شرمگینم پنهون کنم بهش نگاه کردم،با مهربونی نگاهم کرد: پاشو لباس گرم بپوش بریم آبشار

با تعجب گفتم: من وشما؟

چشماشو درشت کرد و با لبخند گفت: کیوان هم گذاشت که ما تنها بریم!

ابروهامو بالا بردم: چطور الان منو شما خونه تنهاییم؟!

به صبحونه اشاره کرد وگفت: صبحونه رو بخور زیاد به خودت فشار نیار

از جاش بلند شد وآهسته گفت: اینجا داخل روستاست، اما آبشار نه

مشغول خوردن شدم یهو یاد خوندنش افتادم وبا تعجب گفتم: راستی صدات خیلی قشنگه که!

ایلیا که داشت کاپشنش رو میپوشید در حالی که هنوز یه آستینش رو کامل دستش نکرده بود به سمتم برگشت: هوم؟

لقمه رو گذاشتم تو دهنم وبا دهن پر ادامه دادم: صدای خوندنتو میگم،تو از کیوان هم قشنگ تر میخونی، پس چرا دیشب مسخره ات میکردن!

قیافه ایلیا شبیه به علامت تعجب شده بود،به آرامی اون یکی آستینش رو هم دستش کرد وهمچنان با تعجب به من خیره بود؛اخماش تو هم رفت: داری مسخره ام میکنی؟

سریع سرمو تکون دادم: نه، به خدا جدی میگم!

لبهاشو جمع کرد وبدون اینکه جواب منو بده از خونه خارج شد، وا!! این چرا اینجوری کرد؟ شونه هامو انداختم بالا،ولش کن انگار حالش خوب نبود!و به خوردنم ادامه دادم

جوراب کلفت وسفید ساق بلندم رو روی شلوار راحتیم کشیدم وبه سختی شلوار لیم رو روش پام کردم، کیوان داشت کلاهشو روی سرش میذاشت ودر عین حال به تیپ من هم

میخندید،رو بهش گفتم: باید هم بخندی! چرا منو نبردین آب گرم!

خندشو جمع کرد: شقایق جان الان داریم میریم آبشار برگشتیم برو ، اگه صبح میرفتی حتماً سرما میخوردی

- چطور شما رفتین؟

پوفی کرد وگفت: باز گیر بده، هی گیر بده

با عصبانیت گفتم: خیلی لوس شدیا !جدیداً هی غُر میزنی!

خنده اش گرفت: من غر میزنم یا تو؟

با خونسردی گفتم: معلومه، تو

کیوان با خنده سرشو تکون داد: باشه، من غر میزنم،

بعد از اینکه آماده شدم با کیوان به جمع پیوستیم وبه راه افتادیم، تا یه قسمتی رو با ماشین ایلیا رفتیم ولی بقیه مسیر رو باید پیاده میرفتیم به همین خاطر با برداشتن وسایل لازم از

ماشین پیاده شدیم،

الحق که هوا خیلی سرد بود یعنی هر بار که سوز سردی میوزید،سرما تا مغز استخوان آدم رسوخ میکرد،توی مسیر یک نفس غُر میزدم: از ماآدم خل وضع تر پیدا نمیشه!.. یکی

نیست به من بگه اینا دیوونن،شقایق تو چرا عقلتو میدی دست اینا!...آخه کی سر سیاه زمستون میره دیدن آبشار؟

ومدام جملاتی مشابه همینا رو تکرار میکردم،کیوان حرص میخورد ولی اون سه تا با خونسردی میخندیدن،یکجا هم کیوان مثلاً میخواست منو بترسونه که ساکت بشم، به طرفم

خیز برداشت و پاش سُر خورد نزدیک بود بیفته،کلی از دستش خندیدم،بعد از مسافتی به فضایی بین دوکوه رسیدیم، یه راه باریک بود که عرضش به زور به دومتر میرسید، البته

متغیر بود بعضی جاها گشاد تر بعضی جاها باریک تر؛ایلیا اول وارد شد وکیوان هم پشت سرش،بعد عادل رفت وبعد من، پرهام هم پشت سر من بود، عادل وایلیا وکیوان خیلی فرز

بودن وسریع قدم برمیداشتن، اما من با ترس ولرز پام رو از سنگی به روی سنگ دیگه میذاشتم، از اونجایی که روز قبل برف اومده بود وآب هم از بین سنگ ها میگذشت باعث

شده بود سنگ ها بیش از حد لیز شده باشن، پرهام طفلک هم به پای من مجبور بود آهسته بیاد، فاصله منو عادل که زیاد شد،پرهام بی مقدمه گفت: یه سوال بپرسم؟

در حالی که نفس نفس میزدم: بپرس

- تو از ایلیا خوشت میاد؟

جفت پا روی یک سنگ بزرگ ایستادمو به سمتش برگشتم، با تعجب پرسیدم: چطور؟!

اون هم ایستاد وبه چشمهام نگاه کرد: میخوام بدونم

و همین طور منتظر جوابم شد، من مونده بودم جوابشو چی بدم، اصلاً از چه نظر پرسید؟ هر چی که بود میدونستم بدم نمیاد حالا از هر منظوری باشه،

وقتی دید جوابی نمیدم با لحن آروم وصمیمی گفت: من از جریان صحبت دیشب وهمچنین بلاهایی که سرش آوردی و جمله های توی دفتر ریاضیت باخبرم.

صورتم گر گرفت؛ تا حالا اینقدر خجالت نکشیده بودم،سرمو انداختم پایین و زمزمه وار گفتم: من به خاطر کارهام امروز صبح ازش معذرت خواهی کردم، حرفای توی نامه رو هم

پس گرفتم.

با شک پرسید: چرا؟ دیگه دوستش نداری؟

سرمو آوردم بالا وتو چشمای معصوم پرهام نگاه کردم:من.. نه اینکه ازش بدم بیاد، ولی اونطور که فکر میکنی هم دوستش ندارم

ابروهاش تو هم رفت وبا اخم غلیظی گفت: میخواستی سرکارش بذاری؟

با درموندگی گفتم: ببین پرهام

با عصبانیت میون کلامم اومد: گوش کن شقایق، نگاه نکن من اینقدر مهربونم، علت اینکه بهت میگم آبجی فقط وفقط به خاطر اینه که حس کردم ایلیا بهت علاقه داره، ولی اگر

بدونم، ذره ای ..حتی ذره ای قصد آزارش یا شکستن دلش رو داری به وَلای مولام علی نمیذارم آب خوش از گلوت بره پایین، اشک به چشم داداشم بیاری یا از سینه اش آه بیرون

بیاد من میدونم وتو.

حس کردم یکی با چماق زده درب وداغونم کرده،حتی یک کلمه از حرفاشو نفهمیدم ومثل منگ ها بهش نگاه میکردم

این بار باتحکم گفت: یک کلمه بگو آره یا نه؟ دوستش داری؟ به همون منظوری که من میگم؟ آره یا نه؟

این قسمت آخری رو خوب فهمیدم ودر عین حال هم از پرهام کمی ترسیده بودم، وقتی دید جواب نمیدم صداشو بالا برد: با توام؟

یهو هول کردمو سرمو چند بار به معنی آره بالا وپایین حرکت دادم،اخمش برطرف شد وبه حالت سوالی گفت: این الان آره بود؟ ببین شقایق دوست ندارم به خاطر لحن من این

جوابو داده باشی، خواسته خودتو بگو

میخواستم بگم ارواح رفتگانت ما رسماً غلط کردیم، بیا رضایت بده،اما از طرفی هم یه حس خوب به ایلیا داشتم، یه حسی که شاید همه ی هم کلاسی هام و یا دختر های هم سن

من به دبیرهای جوان ومجردشون دارن وحتی توی ذهنشون تا پای عروسی وبچه دار شدن رو هم میسازن وخیلی هم تبشون تنده،دستمو در حالی که دستکش روشو پوشونده بود

به سمت صورتم آوردم و انگشت اشاره ام رو به دندون گرفتم وبدون اینکه به پرهام نگاه کنم گفتم: فکر میکنم،خواسته قلبی خودم رو گفتم

لبخند به لبهای پرهام اومد؛ اما قبل از اینکه جوابی بده با هول پرسیدم: خودش گفته دوستم داره؟

پرهام لبخندش پررنگ تر شد: به وقتش میگه

با یک قدم بلند از سنگی که من روش ایستاده بودم گذشت ودستشو به سمت من دراز کرد: آبجی بریم که الان داداشت وایلیا زمین وآسمونو به هم میدوزن،

پسره ی نمیدونم چی چی منو زَهره ترک کرد حالا میگه آبجی ،دستشو پس زدم وتا خواستم با قدم بلندتری ازش رد بشم پام روی سنگ سر خورد و افتادم بین سنگ ها توی همون

جوب آب یخی که از بین سنگ ها میگذشت،هر چند پرهام سریع عمل کرد ومنو از کمر گرفت اما یه پام تا زانو خیس شده بود وخیسیش تا شلوار زیریم هم رسید، همینطور که

میخندید غر هم میزد، کلا اون سه تا ازمون جلو زده بودن ودیده نمیشدن، همینطور که این راه باریک رو میرفتیم، یهو بعد از یه پیچ نصفه راه باریک تموم شد ویه محوطه بسته

وخیلی زیبا نمایان شد،یه آبشار متوسط وکنارش هم یه آبراه باریک تر ویه فضایی که دورتادورش بسته بود، انگار ما تو دره ایستادیم؛ هر چقدر از زیباییش وصف کنم کم

گفتم،همینطور با دهن باز به این طبیعت زیبا نگاه میکردم که دیدم کیوان با اخم رو به پرهام گفت: واسه چی دیر کردین، شما که پشت سرما بودین!

پرهام به پای خیس من اشاره کرد: شقایق پاش سُر خورد

هر چند دروغ گفت وما به خاطر عرایض ایشون معطل شدیم نه به خاطر افتادن من ولی چون دروغ مصلحتی بود در جا بخشیدمش، کیوان با حرص به من نگاه کرد: خاک تو سرت

که بلد نیستی راه بری؛

با لبهای جمع شده به شلوارم نگاه کرد: اگه پا درد کنی چی؟

در حالی که انگشتهای شصتم رو از طرفین زیر بند کوله پشتیم قرار داد بودم از جلوی کیوان رد شدم ونگاهی به منظره انداختم وبعد رو به کیوان کردم وگفتم: اینجا خیلی قشنگه

اما... هیچ دقت کردی چقدر شبیه به فریزر میمونه؟

پرهام با خنده از کنارم رد شد وگفت: و ما هم تا ساعتی بعد میشیم گوشت یخی

چون من لرزم گرفته بود زود راه افتادیم،این بار اون سه تا بردار جلو حرکت کردن ومن وکیوان آخر بودیم، توی راه رو به کیوان با صدای آرومی گفتم: تو تا بحال خوندن ایلیا رو

دیدی؟

سرشو تکون داد: آره، یه بار ، خیلی خارج میزنه وهمش ریتمو از دست میده، چطور!

لبامو جمع کردم: امروز صبح میخوند تو خونه، به نظر من که صداش محشر بود،

کیوان با تعجب نگاهم کرد: چی میخوند؟

شونه هامو بالا انداختم : یادم نمیاد

پسره ی بی عقل یهو ایلیا رو که کمی از ما جلو تر بود رو صدا زد،هر سه ایستادن وبه ما نگاه کردن، ایلیا: جانم؟

من هی آستین کیوانو میکشیدم که چیزی نگه ولی انگار حس لامسه اشو از دست داده بود، پرسید: ایلیا صبح چی میخوندی خواهر ما شیفته صدات شده؟

نیش پرهام تا بناگوش باز شد، ایلیا اول به من چپ چپ نگاه کرد وبعد رو به کیوان گفت: پرنده ی مسافرِ لیلا رو

وباز دوباره به من نگاه کرد، کیوان بیت اول آهنگ رو با خودش زمزمه کرد، بدون توجه به ایلیا گفتم: کیوان تو داری بد میخونی، آقای سمایی قشنگ خوند

پرهام که حالا پوست صورتش از شدت سرما شبیه به لبو پخته شده بود با خنده گفت: مردم چه هوای دبیرشونو دارن!

سینه سپر کردم: پس چی؟

کیوان که حالا ساکت شده بود سرشو از روی تاسف تکون داد: همه خواهر دارن ما هم دلمون خوشه خواهر داریم

با این حرفش عادل وپرهام خندیدن، اما ایلیا هنوز عصبی به من نگاه میکرد، کیوان طاقت نیاورد ورو به ایلیا گفت: داداش...

ایلیا به صورت کیوان نگاه کرد: چیه؟

کیوان با اخمی تصنعی گفت: خوبه من اینجا واستادم کنار خواهرم، واِلا الان میومدی میزدیش که ازت تعریف کرده نه!؟

ایلیا لبخند کمرنگی زد: شرمنده فکرم جای دیگه بود، اما در جواب شما من فکر میکنم خواهر گرامیت قصد مسخره کردن منو داره

قبل از اینکه کیوان جوابی بده از اونجایی که من زود مهربونیمو از دست میدم با اخم گفتم: درست فکر کردین، چون واقعاً صدای افتضاحی دارین

وبا قدرتی که نمیدونم چطور با اون همه خستگی بهم وارد شد حرکت کردم واز مقابل همه اشون که با بهت نگاهم میکردن گذشتم،حتی نگاه متعجب پرهام هم مهم نبود؛ تند تند

سنگها رو یکی پس از دیگری طی کردم واز راه باریک بیرون اومدم ومسیر روستا رو درپیش گرفتم،میدونستم که تا پای ماشین باید پیاده میرفتم، بعد از گذشت چند دقیقه کیوان

خودشو بهم رسوند: شقایق کله خراب این چه برخوردی بود؟

من بدون توجه به کیوان تند قدم برمیداشتم، بازومو گرفت وفشار محکمی داد که آه از نهادم براومد ، از لای دندونای کلید شده اش گفت: با تو ام؟ واسه چی این حرفو زدی؟

با حرص بازومو از دستش بیرون کشیدم: توی بی مغز واسه چی زرتی بهش گفتی من ازش تعریف کردم؟

در حالی که سعی میکرد صداش بالا نره گفت: من از کجا میدونستم که تو اینقدر بیشعوری!

بدون اینکه فکر کنم با عصبانیت گفتم: فکر کنم آخر هم همونی میشه که دیروز گفتم

با تعجب گفت: چی!

و من با همون لحن ادامه دادم: حالا که اینقدر برات مهمه وحتی مهم تر از خواهرته برو عقدش کن وبچسب ور دلش

یهو کیوان نامرد با تمام قدرت زد توی صورتم که چون دستکش هم دستش نبود دردش تا مغز سرم رسید، اصلاً نفهمیدیم که ایلیا و داداشهاش به نزدیکی ما رسیدن، حس کردم

خیلی ضایع شدم، عادل با عصبانیت رو به کیوان گفت: پسره ی لندهور خجالت نمیکشی دست رو خواهرت بلند میکنی؟

وبه سمت من اومد: آبجی برو توی ماشین بشین

در حالی که صدام میلرزید ودستم رو روی گونه ام گذاشته بودم با فریاد رو به عادل گفتم: هیچم آبجیت نیستم، این آشغالی که آبجیش بودم چه گلی به سرم زده که تو بزنی؟

کیوان به سمتم جهش کرد سیلی بعدی رو بزنه که ایلیا پرید وجلوی کیوانو گرفت وبا عصبانیت فریاد کشید: کیوان مسخره بازیتو تمومش کن

پرهام سرزنش بار به کیوان نگاه میکرد، من با قدمهای بلند به سمت روستا دوییدم، ماشین ایلیا رو دیدم که گوشه جاده پارک شده،داشتم از ماشین هم میگذشتم که دستی محکم

بازومو چسبید ومانعم شد، فکر میکردم پرهامه به سمتش چرخیدم تا شکایتی بکنم که دیدم ایلیاست، بدون اینکه نگاهم کنه در طرف شاگرد رو باز کرد ومنو با تحکم نشوند روی

صندلی، تا خواستم پیاده شم با صدای عصبی ولی آرومی گفت: از جات تکون بخوری جفت قلم پاتو شکستم

سرجام نشستم وچند ثانیه بعد اون سه تا هم اومدن وپشت نشستن، ایلیا هم ماشینو روشن کرد وحرکت کرد، تا روستا هیچ حرفی نزدیم، به وسطهای روستا که رسیدیم عادل پیاده

شد وبه زور کیوان رو هم پیاده کرد، جلوی خونه ای که اجاره کردیم، پرهام هم با اشاره ای به ایلیا از ما جدا شد ورو به من گفت: من میرم امامزاده ، تو هم بعد از عوض کردن

لباست حتماً یه سربرو

با سر باشه ای گفتم و با ایلیا وارد خونه شدیم،به محض اینکه در حیاط بسته شد ایلیا با صدای آرومی گفت: شقایق من معذرت میخوام

با حرص رو به سمتش کردم: نه.. من معذرت میخوام، وقول میدم از این به بعد در مورد مسائلی که به من ربطی ندارن نظر ندم

و بدون اینکه منتظر جوابش بشم در مقابل چشمای بهت زده اش وارد خونه شدم

دلم گرفته بود؛هیچ فکر نمیکردم که یه روز کیوان بخواد منو بزنه! یعنی اینقدر ایلیا وداداشهاش برای اون مهم بودن! لباسهامو عوض کرده بودم وکنار در ورودی در حالی که

لحاف بزرگی رو دورم پیچیده بودم گوشه دیوار کز کرده وبه اتفاقات این چند مدت فکر میکردم، جدا از رفتار کیوان که واقعاً نمیتونم ببخشمش اما از برخورد عادل وایلیا خیلی

خوشم اومد. ضربه ای به در خورد میدونستم ایلیاست، جواب ندادم

دوباره به در ضربه زد وپشت بندش صدام کرد: شقایق؟

جوابی ندادم وسرمو روی زانوهام گذاشتم، بازم صداش اومد: میخوام دروباز کنم

شالم رو مرتب کردم،آهسته دروباز کرد: یالله

وسرشو آهسته آورد داخل وقتی دید من حجاب دارم با آسودگی در رو کامل باز کرد وتمام قد تو چهارچوب در ایستاد وبا شرمندگی بهم نگاه کرد: از دستم ناراحتی؟

من فقط نگاهش کردم، نه اخم داشتم نه توی چشمام شیطنتی بود، سرشو انداخت پایین: آخه من فکر کردم مسخره میکنی!

آهسته گفتم: خدا رو قبول ندارین؟

با تعجب بهم نگاه کرد: معلومه که قبولش دارم

ادامه دادم: من صبح به خدا قسم خوردم که مسخره اتون نکردم

سرشو با شرمندگی انداخت پایین، ادامه دادم: حالا که کشیده خوردم خیالتون راحت شد؟!حتماً باید چنین اتفاقی میافتاد؟

نگاهمو ازش گرفتم و به بیرون خیره شدم،کمی نزدیکم شد وبه فاصله ی یک متری ازمن روی زمین نشست: چکار کنم که منو ببخشی؟

جوابشو ندادم،با لحن شوخی گفت: نمره میانترمتو بیست بدم آشتی میکنی؟

با اخم بهش نگاه کردم: مگه ترم اول شما کمکم کردین؟

با کلافگی گفت: شقایق جز من کس دیگه ای تو اتاقه؟

منظورشو نفهمیدم، به همین خاطر گفتم: چطور؟

بهم نگاه کرد: من یه نفرم، پس هی به من نگو شما

تا خواستم حرفی بزنم گفت: من از اینکه منو غریبه فرض کنی عصبی میشم

دهن باز کردم که چیزی بگم که بازم اومد تو دهنم: برم کیوانو بزنم منو میبخشی؟

انگشت اشاره ام رو آوردم به نشونه تهدید بالا: تو جرات داری دست رو کیوان بلند کن

لبخند روی لباش نشست: ممنون

ابروهام به نشونه تعجب بالا رفت،از جاش بلند شد: اگه خواستی بری آب گرم همین توی روستا کنار امام زادست من دم در منتظر کیوان وعادلم اگه خواستی خودم میبرمت تا

اونجا

واز خونه خارج شد، گمون کنم یه جور خود درگیری مزمن داره!!!

حس میکردم روحم از تماس بدنم با آب گرم جلا پیدا کرده، به سمت امامزاده رفتم ؛نمیدونم چرا به محض ورودم واسه یه لحظه خودم وایلیا رو عاشق همدیگه تصورکردم!،بعد از

زیارت کوتاهی به سمت خونه به راه اتفادم، با این که خوب خودمو پوشونده بودم اما از برخورد باد به صورتم مورمورم میشد،وقتی جلوی در خونه رسیدم کیوانو دیدم که توی

درگاه ایستاده و با اخم بهم خیره شده، بدون توجه بهش از جلوش عبور کردمو وارد حیاط شدم،پشت سرم وارد شدو در حیاط رو بست و بدون هیچ حرفی همپای من شد وبا من اومد

توی اتاق، به محض ورودم خزیدم زیرلحاف وپاهامو تو شکمم جمع کرمو سرم رو هم بردم زیر ،چند ثانیه بعد گوشه لحاف بلند شد وکیوان هم اومد زیر واز پشت بغلم کردو چونه

اش رو روی شونه ام قرار داد،چشمامو بستم،آروم گونه امو بوسید همونجایی که سیلی زده بود وحالا جاش قرمز شده بود، زمزمه وار درگوشم گفت: آبجی ببخشید، دستم بشکنه

که اینطور صورت خوشکلت قرمز شده

سرمو به چپ وراست تکون دادمو از صورتش دور کردم وآروم گفتم: ببخشید که تفریحتونو خراب کردم

لحاف رو از روی سرمون برداشت وبه صورتم نگاه کرد: شقایق خواهش میکنم این طوری حرف نزن،وقتی مظلوم میشی میخوام خودمو بکشم

جوابشو ندادم،صورتشو آورد بازم نزدیک گوشم: رفتی امامزاده؟

با لحن محزونی گفتم: آره

ادامه داد: تا بحال اینجا اومده بودی؟

مامان وبابا زیاد اومده بودن ولی من اولین بارم بود،جواب دادم: نه

با لحن خندونی ادامه داد: شنیدم هر کی برای اولین بار امامزاده ای رو زیارت میکنه اولین حاجتی که با دیدن آرامگاهش میکنه برآورده میشه

پوزخندی زدم: خرافاتی!

تو جاش نشست: شقایق میشه چشماتو وا کنی؟ خواهش میکنم

چشمامو باز کردمو بهش نگاه کردم؛ گردنشو کج کرد: جون مامان آشتی؟ من معذرت میخوام

دیدم که دیگه خیلی اصرار میکنه اخمی کردمو گفتم: به خاطر مامان، اما کیوان اگه یه بار دیگه دست روم بلند کنی اونم تو موردی که من مقصر نباشم یا به خاطر این ایلیای

چلغوز دیگه روتو نگاه نمیکنم

خم شد ورومو بوسید: باشه قربونت برم

صدای خندون ایلیا از توی اتاق بغل اومد: حالا که آشتی کردین من شدم چلغوز؟

وپشت سرش صدای خنده عادل وپرهام، من هم که کمی از خجالت سرخ شه بودم با کیوان خندیدیم.

کیوان از اتاق بیرون رفت اما من به خاطر این که سردم شده بود دوباره زیر لحاف مچاله شدم، هر چند که فکر میکردم حرف کیوان خرافات بود اما بازم ذهنم درگیرش شد و هر

چی فکر کردم یادم نیومد چه حاجتی با دیدن امامزاده مد نظرم اومده.

لباسی که تنم بود سفید بود،باهاش احساس خوبی داشتم، اونقدر دلم شاد بود که لبخندم روی لبهام جا خوش کرده بود، با همون لبخند عریض به ایلیا که کنارم بود نگاه کردم: لباسم

قشنگه؟

به صورتم نگاهی انداخت وبعد مضطرب به روبرو خیره شد،تعجب کردم، خودم دوباره به لباسم نگاه کردم، حالا که دقت میکنم لباس عروس تنمه، پف داره ودکلته خیلی قشنگه ، در

عین سادگی قشنگه، پایین دامنم لکه شده بود، خم شدم که از نزدیک ببینم وقتی از نزدیک دیدمش متوجه شدم که لکه خونه و هی بیشتر وبیشتر میشه با استرس به ایلیا نگاه

کردم: ایلیا لباسم خونی شده حالا چیکارش کنم؟!

بازم به روبرو نگاه میکرد،دلیل ناراحتیشو نمیتونستم بفهمم، با ناراحتی به لباسم خیره شدم: ایلیابا تو ام میگم لباسم خونیه

وقتی دیدم جوابی نمیده دوباره بهش نگاه کردم، اما به جای ایلیا یه نفر دیگه بود، یه پسر لاغر اندام و آراسته که ته ریش داشت،اون هم به روبرو نگاه میکرد، با تعجب گفتم: ایلیا

کجاست؟

به من نگاه کرد وبعد به لباسم که حالا غرق به خون بود، به سمت لباسم خم شد که بهش دست بزنه، شاید قصدش کمک بود!

چشمامو بستم وبا گریه گفتم: به من دست نزن

وقتی چشمامو باز کردم با یه جفت چشم سبز رنگ روبرو شدم که با نگرانی به من نگاه میکرد، فقط چشم بود، به سختی گفتم: ایلیا تویی؟

چشمهای سبز به من زل زدن: خوبی شقایق؟

صدای خودش بود،صدای ایلیای من! اما یه نفر دیگه دستشو دور بازوم حلقه کرده بود وشاید بغلم کرده بود،انگار زیر مژه هام آتیش گرفته بود، به هق هق افتادم وبا التماس گفتم:

ایلیا؟

چشمامو بستم،ایلیا به سمتم اومد: جانم؟

چشمامو به سختی باز کردم ودوباره فقط دوتا چشم،با گریه گفتم: بگو به لباسم دست نزنه

دوباره چشمامو بستم،گرمم بود، انگار هنوز تو آب گرم بودم، ولی دیگه اون آب گرمو دوست نداشتم، گرماش عذاب آور بود! سوزشی رو توی دستم حس کردم،و دیگه هیچی

نبود...

هوا خنک شده بود،چشمامو آهسته باز کردم، سفیدی فضای بیرون به زور خودشو توی نگاهم جا کرد،وقتی با دقت به دور وبرم نگاه کردم، متوجه شدم روی تخت سفید دراز

کشیدم، با یه نگاه ساده میشد فهمید اینجا بیمارستانه،سرم رو برگردوندم،مامانم روی صندلی کنارم نشسته بود ودر حالی که سرش روی لبه تختم بود خوابش برده بود، از تعجب

داشتم شاخ درمیاوردم؛من توی روستا بودم چرا الان بیمارستانم؟ دستمو روی دست مامان گذاشتم که بیدارش کنم که متوجه شدم پشت دستم چسب زده شده،دست مامانمو تکون

دادم،سریع سرشو بلند کرد وبا دیدن من نفس عمیقی کشید: دختر تو که منو نصفه جون کردی!

من که هنوز گنگ بودم با تعجب گفتم: مامان من اینجا چیکار میکنم؟

مامانم که انگار تازه موقعیتم رو یادش اومده باشه اخماش تو هم رفت وبا حرص گفت: مگه کلی سفارشت نکردم که خوب لباس بپوش؟ رفتی سرماخوردگیتو واسم آوردی؟

آه از نهادم براومد: وای؟ الان کیوان اینا کجان؟

مامان با غضب نگاهم کرد: تا صبح کیوان که هیچ ، اون سه تا بد بخت هم تو حیاط بیمارستان نگران توی بیفکر بودن، اون بچم کیوان که فکر کنم از بس نگران بود چند کیلو

دیگه هم لاغر کرد،

قربون مادرم برم که تحت هر شرایطی نگران لاغر شدن کیوانه،با شرمندگی سرمو پایین انداختم: به خاطر من تفریحشون خراب شد.

مامان بغلم کرد: فدای سرت دختر نازم، اونا هم قصد داشتن آخر شب برگردن ولی به خاطر تو چند ساعتی زود تر برگشتن.

بابا کارای ترخیصم رو انجام داد وبه خونه برگشتیم، شدیداً سرما خورده بودم ونفسم در نمیومد، دکتر دو روز برام مرخصی نوشته بود که به مدرسه نرم، نمیدونم چرا این دو روز

باقیمونده مرخصی کیوان باهام سنگین بود، یکشنبه ساعت ده شب بلیط اتوبوس داشت واسه برگشت،ساعت تقریباً هشت بود که با سینی حاوی داروهام وارد اتاقم شد، کنارم روی

تخت نشست، قرصهام رو در آورد وبا لیوان آب پرتغال داد دستم،همونطور هم اخم مهمون صورتش بود،وقتی داشتم آب پرتغال رو سرمیکشیدم بالاخره صداش در اومد: شقایق یه

سوال بپرسم قول میدی راستشو بگی؟

متعجب بهش نگاه کردم: من تابحال به تو دروغ گفتم؟

به صورتم نگاه کرد وبدون مقدمه پرسید: تو نسبت به ایلیا حسی داری؟

آب پرتغال تو گلوم پرید، با چندتا سرفه مهارش کردم وبهت زده به چشمای کیوان خیره شدم، ناخواسته اخم کردم: چی شد که چنین فکر مسخره ای کردی؟

دندوناشو به هم فشار داد ودر حالی که سعی میکرد صداش بالانره گفت: قرار شد دروغ نگی! من بچه نیستم شقایق اینو عادل وپرهام هم فهمیدن، توی ماشین تو بغل من بودی ولی

از ایلیا که پشت فرمون بود کمک میخواستی، اونقدر راحت صداش میکردی که یه غریبه هم میتونست به راحتی متوجه جریان بشه

از تعجب دهنم وا موند: کیوان، چی میگی؟

با همون عصبانیت ادامه داد: کی به لباست دست زده بود؟ منظورت چی بود؟

از تعجب اخمام تو هم رفت: لباسِ من؟!کدوم لباسم؟

با اخم غلیظی واسه چند ثانیه بهم زل زد وبعد با چند تا نفس عمیق عصبانیتش رو کنترل کرد بعد که آرامشی نسبی پیدا کرد رو به من گفت: شقایق جواب منو درست بده،ایلیا رو

دوست داری؟

رو به ریحانه با صدای تو دماغی گفتم: تو ندیدی سمایی بیاد؟

شونه ها شو بالا انداخت: فکر کنم امروز نیومده

دلشوره عجیبی داشتم و از روی استرس پنجه پام رو یک ضرب روی زمین میکوبیدم،زنگ کلاس خورد، هر لحظه منتظر بودم ایلیا وارد کلاس بشه بعد از گذشت دوروز احساس

میکردم یک قرنه که ندیدمش،دوست داشتم بیاد وحالم رو بپرسه اما خبرمو فقط تلفنی از کیوان گرفت حتی به اندازه پرهام هم نشد که دیشب زنگ زد خونمون وحالم رو

پرسید،تصمیم گرفته بودم با نگاهم سرزنشش کنم اما حالا حمه تصمیماتم دود شده ورفته بود هوا وفقط دوست داشتم بیاد که ببینمش،خانم رفعتی وارد کلاس شد: بچه ها آقای

سمایی براشون مشکلی پیش اومده نمیتونن امروز بیان،

بعد رو کرد به دوتا ازبچه ها وگفت: برین قرآن ها رو از نمازخونه بیارین این ساعت رو قرآن میخونیم.

خودش هم نشست پشت میز،دلم ناجور آشوب شد،چه مشکلی براش پیش اومده؟ نکنه واسه داداش هاش اتفاقی افتاده؟،نماینده ها قرآن ها رو توزیع کردن وخانم رفعتی خودش

شروع کرد یک صفحه خوند وبعدش از همون ردیف اول بچه ها نفری یک صفحه خوندن، آخرین نفر من میشدم چون من گوشه سمت راست اولین میز مینشستم،ریحانه که خوند تا

رفتم به صورت ساده شروع کنم خانم رفعتی گفت: شقایق جان با صوت بخون

جواب دادم: نمیتونیم خانم

خودش از صدای تو دماغی من تشخیص داد که چرا نمیتونم!هنوز یک آیه هم نخونده بودم که در کلاس زده شد وقامت ایلیا توی در جا گرفت ، با لبخند عریضی رو به خانم رفعتی

سلام کرد وگفت: شرمنده وسط راه ماشینم گیرم انداخت

بعد دستای سیاهش رو نشون داد ووارد کلاس شد.بچه ها از جا بلند شدن وصلوات فرستادن،کیفشو گذاشت روی میز وقتی داشت دوباره از کلاس خارج میشد رو به من با صمیمیت

گفت: خوبی؟

هنگ کردم،بدون اینکه منتظر جواب من بشه از کلاس خارج شد،به وضوح از گوشه چشمم میتونستم بال بال زدن امیدی و وول خوردن بچه ها رو ببینم،رزا از پشت سرم با بهت

گفت: شقایق!

با لبخند گیجی سرجام نشستم، خانم رفعتی خیلی عادی برخورد کرد ورو به بچه ها گفت: ساکت بشینید تا آقای سمایی برگرده، حالا خوبه نیم ساعت بیشتر به پایان کلاس نمونده بود!

ریحانه به من نگاه کرد وبا لبخند مرموزی رو به الهه و رزا چشمک زد

در عرض اون نیم ساعت فقط مسئله وتمرین حل کرد وچند باری هم با لبخند به من نگاه کرد،خیلی با انرژی بود،بعد از اینکه از تو شوک دراومدم باز اخمام رفت تو هم که چرا

خبرمو نگرفته!بعد از کلاس ما ایلیا با سال اولی ها هم کلاس داشت.

زنگ خونه خورد،از قصد اونقدر لفت دادم که آخرین نفر از مدرسه خارج شم،وقتی با ریحانه وارد حیاط شدیم دیدم بــــله جا تره وبچه نیست، نه در واقع جاشم نیست! ماشین سمایی

نبود، ریحانه از من عصبانی تر بود وغر میزد: اَه. الکی الکی یه فیلم هندی توپو از دست دادیما!

ناگفته نماند که برای ریحانه تعریف کردم که چه اتفاقاتی افتاد.همینطور با قیافه آویزون از مدرسه خارج شدیم، کلاً شدیم ردیف آخر بچه ها،سرم پایین بود ریحانه هم مدام زر

میزد،صدای بوق ماشینی باعث شد ریحانه واسه لحظاتی دهنش بسته بشه، یهو مثل برق گرفته ها با آرنج زد به پهلوم وبا صدای ریز: شقایق سماییه، شقایق..وای خدا جونم

سماییه!

میخواستم برگردم، اما گفتم بذار یه کم غرور به خرج بدم فکر نکنه الکیه! با صدای آرومی با حرص گفتم: خیلی خب،خفه باش

اما ریحانه اونقدر ذوق زده شده بود که حد نداشت،همینطور رو پهلوی من ضرب گرفته بود: شقایق داره لبخند میزنه، داره اشاره میکنه بریم بشینیم،

از لای دندونام با حرص گفتم: ریحانه آبرومو بردی!

وصدای سمایی: بفرمایین سوار شید

دیگه ضایع بود کلاس بذارم! به سمتش برگشتم وبا اکراه به همراه ریحانه رفتیم وصندلی عقب نشستیم،از آینه جلو چشمهاشو میدیدم،با صمیمیت پرسید: بهتری ؟

چون داشت از آینه نگاهم میکرد به تکون دادن سرم اکتفا کردم،میتونستم از چشماش بخونم که داره حرص میخوره اما سعی داشت خودشو کنترل کنه با لبخندی گفت: نگرانت

بودم،خیلی تب داشتی

با خونسردی گفتم: معلوم بود که نگرانمی!

اشاره ای به ریحانه کرد که یعنی جلو این زشته،شونه هامو انداختم بالا وبه بیرون خیره شدم،ریحانه خیلی جدی رو به ایلیاگفت: آقای سمایی اگه میشه همین کنارها نگه دارین،

من داخل شهرکار دارم.

میدونستم داره دروغ میگه، به سمتش برگشتم وگفتم: بذار من هم باهات میام

چنان نیشگونی از پهلوم گرفت که ضعف کردم،وبا لبخندی مصنوعی گفت: نه شقایق جان خودم باید تنها برم

سمایی هم توقف کرد وریحانه از ماشین پیاده شد، همین که ریحانه چند قدم دور شد،ایلیا با حرص گفت: شقایق پاشو بیا جلو بشین.

با کلافگی گفتم: اگر میخواین دعوام کنین، پیاده میشم وخودم میرم.

به سمتم چرخید و زل زد تو چشمام، دلم لرزید: بچه بازیتو بذار کنار میخوام باهم صحبت کنیم،جدیه جدی

از اینکه بهم گفت بچه لجم گرفت از ماشین پیاده شدم وجلو نشستم وبا حرص در رو کوبیدم،یهو یاد تاخیرش افتادم بدون اینکه اخمم رو از دست بدم رو بهش گفتم: مگه نگفتی

ماشینت خراب شده!

ماشینو روشن کرد وبه حرکت دراومد ودر همون حال جواب داد: تو راه خاموش شد،یه خورده دست کاریش کردم تا روشن شد

آهسته ومتلک وار گفتم: منظورت از یه خُرده یک ساعته دیگه!

لبخندی زد: آره یک ساعت دست کاریش کردم، خوب شد! از کیوان چه خبر؟

نفسمو داخل کشیدم: دیشب رفت،ساعت ده

-میدونم،میگم زنگ نزدی بهش؟

با استرس نگاهش کردم: اتفاقی افتاده ؟کیوان طوریش شده؟

فرواً سرشو تکون داد: نه، همینطوری گفتم!

با نگرانی گفتم: باور کنم؟

با لبخند آرامش بخشی سرشو تکون داد،به روبرو خیره شدم با صدایی آهسته گفت: پرهام یه چیزایی میگفت!

نفسمو حبس کردم،یعنی ایلیا اینقدربیشعوره که اعتراف به علاقه ام جلوی پرهام رو به روم بیاره؟ نگاهش نکردم وسعی کردم خونسردیمو حفظ کنم: چی میگفت؟

از گوشه چشم متوجه شدم که داره نگاهم میکنه،ادامه داد: این که تو راه آبشار با هم صحبت کردین.

صدای تپش قلبم رو به وضوح میشنیدم،شرمسار سرم رو پایین انداختم، دوست داشتم یه چیزی بگه واز خجالتم کم کنه، وارد یکی از خیابونهای خلوت شدو گوشه ای پارک کرد.

گلوشو صاف کرد: اهم ، به من نگاه کن

به ناچار سرمو بالا آوردم ودر همین حال هم بینیمو بالا کشیدم،به چشمهاش نگاه کردم،توی چشمهاش التماسی موج میزد که معنیشو نمیفهمیدم، لبهاشو باز کرد: تو خیلی

معصومی شقایق... من .. ده سال ازت بزرگترم،تو یکی یدونه ی باباتی، ...من حتی نمیدونم بابام کیه وتابحال ندیدمش،..تو.. موقعیت های زیاد وخوبی سر راهته والان یه جایی

ایستادی که میتونی واسه یه عمربرنامه بریزی اما من.. باید واسه فردام استرس داشته باشم. شقایق... من وتو به درد هم نمیخوریم. متوجهی؟

نمیدونم کی چشمهاش پر از اشک شد،دلم میخواست بغلش کنم وبگم من همه اینا رو میدونم وخیلی چیزای دیگه که تو بهشون فکر نمیکنی،اما الان توی این لحظه حس میکنم ده

سال بزرگتر شدم وشاید بزرگتر از اون،هیچ وقت اینطور بی مهابا به چشمهاش خیره نشده بودم،چه لذتی بالاترازنگاه کردن به چشمهای سبز وگیرای ایلیا بود که حالا شده کاسه ی

خون!

نفس عمیقی کشید وازسرخی چشمهاش کم کرد: دوست ندارم کیوان در موردم فکر بد کنه که به خواهرش نظر داشتم.

میخواستم بگم کیوان میدونه که من به تو نظر دارم اما منصرف شدم،لب باز کردم: دلایلت قانع کننده نیست

اخمهاش تو هم رفت، چشمهاش مشکوک بود: احساس تو فقط یه حس بچگونه وزود گذره

با داد گفتم: نیست

ساکت شد،..من هم.... به بیرون نگاه کرد و بعدش سرشو پایین انداخت: من کس دیگه ای رو دوست دارم،اینو که میتونی درک کنی!

بهت زده بهش نگاه کردم، پس حرفهای پرهام چی؟در ماشین رو باز کردم وپیاده شدم وشروع کردم به دوییدن،بغضم داشت خفه ام میکرد، اون دروغ میگه کس دیگه ای رو دوست

نداره، اون فقط میخواست منو از سرش باز کنه،با قدمهای بلند میدویدم،برام مهم نبود که داره صدام میکنه، وقتی رسیدم نفسم بالا نمیومد،زنگ درو زدم کسی جواب نداد، بازم زنگ

زدم،این بار لگد زدم،در باز شد، زکیه خانوم در حالی که بچه اش بغلش بود اومد روی ایوون: سلام شقایق جان مامانت خونه نیست بیا اینم کلیداتون

از دستش گرفتم،جوابشو ندادم واز پله ها اومدم بالا به محض اینکه در هالو بستم بغضم شکست،با صدای بلند گریه کردم، مدام با خودم تکرار میکردم:اون یکی دیگه رو دوست

نداره، اون میخواست من وابسته اش نشم، اصلاً واسم مهم نیست منکه عاشقش نیستم!

سرمو بین دستام گرفتم،آب بینیم اعصابمو به هم ریخته بود،صدای تلفن هال بلند شد،اونقدر زنگ خورد تا قطع شد،با خودم گفتم حتماً زکیه خانومه،دوباره شروع کرد به زنگ

خوردن باز هم قطع شد ،مهم نیست کیه،غرورم خورد شد،منکه عاشقش نبودم، همه اش مقابل کار انجام شده قرار میگرفتم،من عاشقش نیستم،نیستم،نیستم.برای سومین بار

صدای تلفن دراومد،یه حسی از درون بهم گفت میدونم پشت خط کیه و دوبار قبلی هم همون بود به سمت تلفن جهش کردم وگوشیو گرفتم در حالی که صدام از شدت گریه میلرزید:

بله؟

صدای اون هم میلرزید: جانم شقایق گریه کردی؟

مثل توی خواب گرم وصمیمی بود،گریه ام شدت گرفت: دروغ گفتی مگه نه!

-آره گلم دروغ گفتم،

-ایلیا؟

-جان ایلیا

-دیگه از این دورغا نگو

وباز با صدای بلند گریه کردم،با هق هق گفتم: من بچه نیستم

ایلیا با صدای گرمش: میدونم

-عشق من زودگذر نیست

-هرچی توبگی

شدت گریه نمیذاشت درست وحسابی حرف بزنم آب بینیم هم که راه گرفته بود؛حالا تو این هاگیر واگیر عشق وعاشقی دستمال از کجا بیابم، باآستینم محکم کشیدم روی بینیم،خودم

چندشم شد،

ساکت شده بودم اما هنوز هق هق میکردم،با شک پرسیدم: ایلیا؟

ایلیا: جانم شقایق؟

دوستم داری؟

-عاشقتم شقایق

انگار زمان متوقف شد،نفسمو نگه داشتم: بازم بگو

ایلیا صداش میلرزید: دیوونم کردی شقایق! بگو چیکارکنم؟

با التماس: بازم بگو دوستم داری

ایلیا با بغض گفت: من واست میمیرم شقایق، دوستت دارم...،خیلی

ساکت شدم،اون هم ساکت شد،صدای نفسهاشو میشنیدم،تند ونامنظم؛ با تک تک سلول هام صداقت کلامشو درک میکردم،آهسته پرسید: کیوانو چیکار کنم؟

با آسودگی نفسمو بیرون دادم: اون با من

-به خونوادت چی میخوای بگی؟

-اون هم با من

بغضش شکست: شقایق تو مال من باش ...

دیگه نتونست بقیه حرفشو بزنه،با خواهش گفتم: ایلیا گریه نکن ،حرفتو بزن

سعی کرد لابلای گریه اش حرفشو بزنه: تو مال من باش، عشق من باش ...من خودم نوکریتو میکنم

اشکهام سرازیر شد: من نمیخوام نوکرم باشی،کنار من باش،تکیه گاهم همه کسم باش

نفسشو داخل کشید: تو خودت همه کسِ من شدی،از روز اول گرفتارم کردی..

صدای بسته شدن در حیاط اومد،اما دوست نداشتم قطع کنم، میخواستم به اعتراف کردن ایلیا گوش بدم،اما از ترس کامران مجبوری گفتم: ایلیا یکی داره میاد

ایلیا : باشه گلم، قطع کن

من: باشه مواظب خودت باش،خدافظ

-خداحافظ

اما قطع نکرد،صدای پله ها اومد: قطع کن دیگه!

ایلیا: اول تو

من: نه اول تو

صدای پله ها هر لحظه نزدیک تر میشد،ایلیا: شقایق قطع کن

من با خنده: نه خیرم اول تو قطع کن

ایلیا هم خنده اش گرفت: زود باش بذار گوشیو

با صدای چرخش کلید تو در سریع گوشیو گذاشتمو کیفمو گرفتم وپریدم تو اتاق، چند ثانیه بعد صدای مامان توی هال پیچید: شقایق اومدی؟ بیا سفره رو پهن کن

کیفمو روی دوشم جابجا کردم،ریحانه با دودلی: حالا میخوای به کیوانتون بگی؟

سرمو بالا وپایین بردم ومحکم گفتم: یس

عوض اینکه من ترس داشته باشم ریحانه طفلک میترسید: شقایق داداشت چیکار میکنه؟

شونه هامو بالا انداختم: نمیدونم،ولی فکر نکنم برخورد بدی کنه! من بیشتر از واکنش مامان وبابا وفامیلا میترسم

به نشونه تایید حرفام سرشو تکون داد: حالا چه جوری میخواین با هم در تماس باشین؟ فقط دوشنبه ها!

با درموندگی گفتم: ریحانه به خدا نمیدونم؟ اینقدر به من استرس وارد نکن.

از همدیگه جدا شدیم وراهم روبه سمت خونه کج کردم، تو دلم گفتم: خدایا کمکم کن

بعد خودم جواب خودم رو دادم: نه که خیلی نماز میخونی که حالا توقع کمک داری!

انگار که بخوام خودمو توجیه کنم گفتم: قول میدم ازاین به بعد نمازمو بخونم فقط مشکلی برای من وایلیا پیش نیاد!

دوباره یه صدایی از داخل جوابمو داد: تا بحال چند بار از این قول ها دادی وعمل نکردی؟

جلوی در رسیده بودم، زنگ رو زدم وبا باز شدن در رفتم داخل خونه

بعد از خوردن ناهار رفتم توی اتاقم تا یه کم استراحت کنم،اونقدر خسته بودم که نفهمیدم کی به خواب رفتم: آتیش همه جارو گرفته بود ویه نفر کمک میخواست، باز هم همون

لباس های خونی تنم بود وایلیا که حواسش به جای اینکه به لباس من باشه به آتیش بود

با صدای مامان چشمهامو باز کردم،اتاق نیمه تاریک بود،گلوم به شدت درد میکرد ومامانم از توی هال صدا میکرد: شقایق کاری نداری؟

به سختی از جام بلند شدم ودر اتاق رو باز کردم ورو به مامان وبابا که هر دوآماده بودن گفتم: کجا به سلامتی؟

مامان چادرش رو روی سرش مرتب کرد: میریم خونه مامان بزرگ، هنگامه اومده، تو که نمیای؟

(این تو که نمیای! به نظر شما یعنی چی؟) لبخندی زدم: ممنون نه،برین به سلامت: فقط هنگامه رو هم با خودتون بیارین

مامان: اگه مامانبزرگ اجازه داد باشه

همچین میگه اگه اجازه داد که انگار هنگامه بچه دوسه سالست! به محض خروجشون چشمم خورد به تلفن، اول واسه مطمئن شدن رفتم به اتاق کامران سر زدم و وقتی خیالم

راحت شد که نیست شماره پادگان رو اززیر فرش درآوردم وشروع کردم به گرفتن،بماند که بعد ده بارگرفتن بالاخره بوق آزاد خورد،وقتی بوق هارو میشمردم احساس میکردم قلبم

هم داره میاد تو دهنم،خلاصه بعد از جواب دادن به چندتا تلفن که وصل کن فلان گردان وفلان رسته و کیوان بهادری لطفاً! بالاخره صدای کیوان توی گوشی پیچید،یعنی نیم ساعت از

وقت مفیدم پرپر شد،مبخواستم ذوق کنم اما از شدت استرس داشتم میمردم: سلام کچل

کیوان با خنده: کوفتِ کچل، خوبی ؟

-ممنون، چیکارا؟ چی خبرا؟

-هی هستیم دیگه،مامان اینا کجان! تنهایی؟

دوباره تپش قلبم از حرفهایی که میخواستم به زبون بیارم بالا رفت:رفتن خونه مامان بزرگ، خاله هنگامه اومده

کیوان با خنده : حالا اون زنگوله پا تابوت شد خاله! نگفتی! نهایی؟

-آره

یهو لحنش یه جور خاصی شد: چه خبر از ایلیا، حرفی نزد؟

نفسمو حبس کردم: اتفاقاً به همین خاطر زنگ زدم

با نگرانی گفت: چیزی شده؟

نفسمو رها کردم: بهم ابراز علاقه کرد

کیوان فوراً گفت: تو چی جوابشو دادی؟

ساکت شدم، این بار باعصبانیت گفت: شقایق مُردی؟ میگم چی جوابشو دادی

صدام از ترس میلرزید: من ... منم موافقت کردم

یهو داد کشید: تو غلط کردی

ساکت شد،با صدای آرومی گفتم: داداشی؟

با حرص گفت: داداشیو درد!

با ناراحتی گفتم: کار بدی کردم؟ میخوای برم حرفامو پس بگیرم؟

با خشکی گفت: لازم نکرده،..آخ شقایق اگه اونجا بودم میدونستم چیکارت کنم،یعنی اینقدر خودسرشدی؟ مگه من نگفتم قبل از هرکاری به من همه چیو بگو

با بغض گفتم: معذرت میخوام، آخه همه چی یهویی شد، حالا چیکار کنم؟

نفسشو با حرص بیرون داد: بذار با ایلیا صحبت کنم.بعدش اگه شد که مرخصی میگیرم، اگر هم نشد زنگ میزنم به بابا

فوراً گفتم: وای! میخوای به بابا چی بگی؟

با همون خشکی گفت: نترس کتکت نمیندازم،هرچند که حقته! به ایلیا که نگفتی من خبر دارم؟

سریع جواب دادم: نه نگفتم

ادامه داد: از این به بعد هم نگو بذار یه کم براش خط ونشون بکشم

یه خورده دیگه هم با هم صحبت کردیم وبعد ازش خداحافظی کردم ومنتظر مامان وبابا نشستم تا هنگامه رو بیارن.

به محض شنیدن صدای در حیاط با همون لباس تو خونه پریدم روی ایوون ودر همون حال هم با جیغ گفتم: هنگامه جونــــم

اما بر خلاف تصورم این کامران بود که اومده بود که با دیدنم اخماش رفت تو هم منم سریع برگشتم داخل، به محض اینکه کامران پاشو گذاشت داخل هال دهن نحسشو باز کرد:

احمق بیشعور نمیبینی ایوون دید داره همینجوری میپری بیرون؟

با بی حوصلگی گفتم: فکر کردم هنگامَس!

با اخم گفت: هنگامه باشه یا هر خر دیگه ای، تو جرات داری یک بار دیگه اینطوری بیا بیرون

انگار تنش میخارید من یه چیز بگم واونم کنه سر چوب و تا یه ساعت زر بزنه،جوابشو ندادم وخودمو با تلویزیون سرگرم کردم، دیدم زیر لب یه فوحشی داد ورفت تو اتاقش،آخ

چقدر دلم میخواست کیوان اینجا بود! آخه خیلی از کیوان حساب میبره، چند دقیقه نگذشته بود که مجدداً صدای در حیاط اومد،بدون توجه به عرایض کامران باز به همون شدت به

سمت در هال دوییدم،دروباز کردم هنوز پامو رو ایوون نذاشته موهام کشیده شد وبه داخل خونه برگشتم، کامران دستشو از لای موهام درآورد وبا حرص گفت: از کِی دارم یاسین

تو گوش خر میخونم؟

با دستم سرمو مالیدم وبا داد گفتم: چه خبرته وحشی؟

تا خواست جواب بده صدای خندون هنگامه مانع شد: باز این دو تا مثل سگ وگربه به هم میپرن که!

هردو به سمتش برگشتیم ولبخند به لبمون اومد، اما باز به هم نگاه کردیم ، به من اخم کرد ومنم درحالی که قیافه ام رو ترش میکردم گفتم: گمشو

پریدم تو بغل هنگامه و با هم اومدیم توی خونه،کامران وهنگامه هم روبوسی کردن وباز کامران رفت تو اتاقش؛ مامان هم رفت تو آشپزخونه که شام درست کنه باباهم طبق

معمول تلویزیون رو روشن کرد وبا صدای بلند اخبار گوش میداد، با هنگامه رفتیم توی اتاقم، روی تخت نشستم وهنگامه هم داشت لباساش رو عوض میکرد از روی عادت

پرسیدم: خوب بگو چه خبر از دانشگاه؟کیس خوب یافت میشه یا نه فقط چپیدی تو درس؟

هنگامه خندید: مرده شور اون قیافتو ببره که همه اش به فکر کیسی!

یهو با هیجان گفت: چه خبر از اون دبیر خوشکلت؟

لبخندمو به زور مهار کردم: خوبه

شلوار لیشو از پاش در آورده بود وداشت از کیفش شلوار راحتیشو درمیاورد،دست از کارش کشید وبی حرکت ایستاد: یه چیزی بگم قول میدی بین خودمون بمونه؟

با ذوق گفتم: بگو قول میدم،نکنه دلت جایی گیر کرده!

سرشو انداخت پایین: راستش از اونشب که داداشت مهمونی داشت هرکاری کردم نتونستم به ایلیا فکر نکنم.

بقیه حرفاشو نشنیدم؛ایلیا سهم من بود ومن عادت به از خود گذشتگی ندارم،آب دهنم رو قورت دادم و در حالی که سعی میکردم خونسرد باشم با خنده گفتم: خاله کوچولو سعی کن

دست بذاری رو یکی دیگه نه ناموس مردم

شلوارشو پاش کرد: همچین میگه ناموس مردم که انگار پسره رو تور کرده!

من که دیدم داره مسیر صحبت به سمت دلخواهم میره ادامه دادم: از کجا میدونی موفق نشدم؟!

خشکش زد: داری شوخی میکنی شقایق؟

سرمو به معنی نه تکون دادم،لبخند گیجی زد: تعریف کن ببینم

منم کل ماجرا رو تعریف کردم و وقتی به انتها رسیدم دیدم هنگامه با لبخند بغلم کرد: قربونت برم که نذاشتی بیشتر از این با فکرش غرق بشم

با تعجب نگاهش کردم: یعنی از دستم ناراحت نشدی؟

سرشو به چپ وراست تکون داد: نه گلم، فقط لطف کن حرفی که زدم رو فراموش کن

کنارم نشست:میدونی چیه شقایق؟ ایلیا هم ظاهرش هم حجب وحیاش باعث میشه هر دختری تو برخورد اول جذبش بشه، شاید اگه من جای تو بودم، وقتی میفهمیدم که ایلیا پدر

ومادرشو نمیشناسه سعی میکردم رو عشقم سرپوش بذارم اما تو به کیوان گفتی واین نشون دهنده ی اینه که تو خیلی از من که از تو بزرگترم جلوتری.

با لخند خودمو انداختم تو بغلش: مرسی خاله جون

با بدجنسی گفت: خوبه باز تحت فشار احساسی میشم خاله!

ودوتایی با هم خندیدیم؛

ذوق گوشی نوکیا1100 رو که ایلیا برام گرفته رو توی دستم گرفتم، ایلیا در حالی که سعی میکرد شرم صداشو توی لبخندش مخفی کنه گفت: به محض اینکه دانشگاه پرهام وقسط

ماشینم تموم بشه واسط یدونه خوشکلشو میخرم

گوشی رو گذاشتم توی کیفمو با ذوق گفتم: واسم فرقی نمیکنه گوشیم چه مدلی باشه مهم اینه که باهاش فقط با تو صحبت کنم

لبخند قشنگی صورتشو پوشوند: شقایق تو خیلی خوبی

خودم از جمله ای که به کار برده بودم خرکیف شده بودم،یهو لبام آویزون شد: ایلیا؟

درحالی که به روبرو خیره بود: جان ایلیا؟

- میگم من که با کسی مسیج بازی نمیکنم،پیام قشنگ از کجا بیارم واست بفرستم؟

با صدای بلند خندید: قربونت برم تو پیام خالی هم بفرستی من باهاش خوشم

خودمو لوس کردم: جدی؟

سرشو تکون داد: جدیه جدی

در حالی که لبخند مجددا رو لبم اومده بود به بیرون زل زدم، ایلیا گفت:شماره پرهام وعادل رو هم تو سیمت سیو کردم شاید یه وقتی لازمت شد، هرچند که پرهام به زور شمارتو

گرفت؛

خندیدم: داداشای خوبی داری

لبخند محزونی زد: قبل از تو اونا تنها کسای من بودن. عادل مادر داره اما شوهر کرده ورفته و پرهام هم خواهرش رو توی بچگی به فرزندی گرفته بودن، اونها هم جز من کسی

رو ندارن، البته الان جفتشون تو رو به عنوان خواهر قبول دارن

از ذوقم دستامو به هم کوبیدم: قربونشون برم

با شوخی چشماشو گرد کرد: چی؟

با صدای بلند خندیدم،نزدیکیای کوچمون نگه داشت: خب قربونت برم از اینجا به بعدشو با عرض شرمندگی خودت برو

رو بهش گفتم: اشکالی نداره، خودم میرم

با مهربونی گفت: مواظب خودت باش، به هنگامه هم سلام گرم منو برسون

از ماشین پیاد شدم وبا شیطنت گفتم: تو از کجا میدونی که من یه راست میرم خونه؟

ابروهاشو داد بالا: برو بچه پررو!

چشمکی براش زدم وبه سمت خونه راه افتادم؛ وقتی جلوی در خونه رسیدم سرمو برگردوندم وسر کوچه رونگاه کردم، ماشین ایلیا سرکوچه بود وداشت نگاهم میکرد، وقتی در

حیاط باز شد ونیم تنه رفتم داخل اون هم حرکت کرد ورفت.

خنده ام گرفت براش فرستادم: چیه فکر کردی جدی جدی نمیخوام برم خونه؟

البته چون تابحال گوشی نداشتم یه خورده دستم کند بود، همین حدش هم از بس باگوشی کیوان وهنگامه ور رفتم یاد گرفته بودم، جواب داد: نخیر عزیزم، اگه اونطور بود که تیکه

بزرگت گوشت بود!

سریع گوشی رو گذاشتم رو سایلنت ورفتم از پله ها بالا نباید کسی متوجه موبایلم میشد،به مامان سلام گفتم ورفتم داخل اتاقم، هنگامه روی تختم خوابیده بود بدجنسیم گل کرد،

کیفمو گذاشتم گوشه ای ونزدیک تخت رفتم، یهو با تمام قدرت پریدم روی تخت وشروع کردم به ورجه وورجه کردن، هنگامه با ترس تو جاش نشست ووقتی دید منم افتاد به جون

موهام: ذلیل مرده مردم از ترس، مگه آزار داری؟

بعد که دست از زدنم برداشت، همینطوری روی تخت ولو شدم و همچنان میخندیدم، هنگامه روم خم شد: راستشو بگو زلزله، چی شده که اینقدر شارژی!

از رو تخت بلند شدم وگوشی رو از تو کیفم درآوردم وبهش نشون دادم: ایلیا داده

لبخندی زد: چه کارا!

خندیدم ودوباره روی تخت نشستم،گوشی رو از دستم گرفت وسریع به خودش تک زد وبعد با صدای آرومی گفت: مامانت اینا که قرار نیست خبردار بشن؟

سریع گفتم: نه، تازه به کیوان هم نمیگم

گوشی رو بهم داد: باشه؛عوضش من که فهمیدم برات پیام های خوشکل مشکل میفرستم بدی به ایلیا

بوسیدمش وگفتم: راستی ایلیا گفت بهت سلام گرمشو برسونم

هنگامه منو از خودش جدا کرد وجواب داد: سلامت باشه

از هر سری یه صدایی در میومد وهرکی یه اعتراضی میکرد ورفعتی هرجور میخواست بچه ها رو ساکت کنه نمیتونست،یهو از ته گلو جیغ کشید: ســـاکت

همه ساکت شدن، رفعتی باغرغر ادامه داد: مثلاً دخترای بزرگین وسال آخرین، این چه رفتار زشتیه؟

امیدی برای اولین بار داشت حرفهای قشنگ میزد گفت: آخه خانوم دارین حرف زور میزنین، به قول خودتون ما سال آخریم

رفعتی با کلافگی گفت: میگین چیکار کنم؟ بابا خانوم امانی مرخصیش تا آخر اسفنده وبعد از عید برمیگرده کلاس؛ شما هم سعی کنین که تصور کنید بعد از عید سال جدیده ودبیر

جدید دارین

رکسانا که تنها دانش آموز کلاس بود که نامزد داشت گفت: آخه خانوم ماتدریس خانوم امانی رو پارسال دیدیم تدریس آقای سمایی یه چیز دیگه اس

بچه ها هم که دیدن دلیل رکسانا قانع کننده تره باز صداشون بالا رفت وهمهمه کلاسو در برگرفت، خانوم رفعتی یه بار دیگه هم بچه ها رو ساکت کرد و وقتی دید حریف بچه ها

نمیشه گفت:من نمیدونم اداره تصمیم میگیره فعلاً هم ساکت دبیرتونو نیم ساعته توی دفتر معطل نگه داشتم،

بعد رفت و خانوم والا دبیر دین وزندگیمون وارد کلاس شد وبچه ها بلند شدند وصلوات فرستادن، در تمام مدت درس دادنش توی فکر بودم؛ دو هفته به پایان سال نمونده بود واز

دوستی من وایلیا دو هفته میگذشت، کیوان هم نتونسته بود مرخصی بگیره ولی حسابی همون تلفنی هم که شده گوش ایلیا طفلک رو تاب داده بود، اما به بابا چیزی نگفته بود

ومیخواست حضوری بگه ایلیا هم مدام مضطرب بود وحرفها وعشق بروز دادن های منم تاثیری روی بیتابیش نداشت، همه اش استرس داشت که بابام چه جوری برخورد میکنه! یه

جا از صحبت های خانوم والا باعث شد گوشام تیز بشه حرف از رویای صادقه میزد: گاهی اوقات میشه یک صحنه هایی رو ببینی وبا خودت بگی که من این صحنه رو قبلاً یه جایی

دیدم

یه سری از بچه ها با هیجان حرفشو تایید کردن واسه خودمم چند بار این اتفاق افتاده بود، یکی از بچه ها پرسید: اگه یه خوابی رو چند بار ببینی چی؟

خانوم والا: یه خوابی رو ممکنه یه بار ببینی وتعبیر پیدا کنه ویکی دیگه رو چند بار ببینی ولی تعبیر نشه، یه سری چیزا مثل اینکه قبل از خواب به چی فکر کردی وگرسنگی

وسیری هم تاثیر داره

از صحبتهاشون به نتیجه ای نرسیدم، شاید دوست داشتم یکی مستقیماً بگه تعبیر اون خوابی رو که دوبار دیده بودم چیه اما با خودم گفتم: خانوم والا یه دبیر ساده اس، معبر که

نیست!

خنده ام گرفت،با خودم گفتم: چرا ایلیا بهم چیزی درمورد اینکه قراره خانوم امانی برگرده نگفته؟ یعنی خبرنداره؟ تو همین فکرا بودم که زنگ خونه خورد، وسایلم رو جابجا کردم

وباز هم منتظر موندم تا آخرین نفر از مدرسه خارج بشم میدونستم ایلیا میاد دنبالم خودش صبح بهم گفته بود،ریحانه هم کیفش رو مرتب کرد ورو بهم گفت: من هم حتماً باید بیام؟

بهش گفتم: مگه به مامانت نگفتی با من میای؟

سرشو تکون داد: چرا گفتم، اما میگم زشت نیست؟

لبخندی زدم: نه بابا زشته چی؟ من به مامانم گفتم با تو میخوام برم بیرون تو نیای ضایع میشم

آخرین نفری بودیم که از مدرسه خارج میشد، گوشیمو درآوردم صفحه اش روشن خاموش میشد، ایلیا بود جواب دادم: بله؟

- سلام گلم، بیا خیابون پشتی من منتظرتم،

قطع کردم وبا ریحانه رفتیم خیابون پشتی، به محض اینکه از دور دیدمش لبخند روی لبهام اومد، اون هم واسم لبخندی زد واز ماشین پیاده شد ورو به من وریحانه سلام کرد، من

جلو نشستم وریحانه هم رفت عقب،حرکت که کرد رو به من گفت: خب کجا بریم؟

قبل از اینکه من جواب بدم ریحانه بین صندلی منو ایلیا جهش کرد: بریم کافی شاپ ...

خوبه این بچه خجالت میکشید!! ایلیا با لبخند رو به من گفت: بریم؟

لبامو جمع کردم: ولی من بیشتر دوست دارم بریم خونتون

ایلیا متعجب بهم نگاه کرد: چرا؟

ریحانه لب ولوچه اش آویزون شد وتوی صندلیش فرو رفت، گفتم: دوست دارم اتافتو ببینم

خندید وبه ریحانه اشاره کرد: واسه اون وقت زیاد، اما فکر نمیکنی باید به دوستت هم خوش بگذره

برگشتم عقب وملتمسانه به ریحانه نگاه کردم،خنده اش گرفت وزیر لب گفت: کوفت

با ذوق به سمت ایلیا برگشتم وگفتم: میگه موافقه

ایلیا خندید: معنی کوفت یعنی موافقم!

من وریحانه هم خندیدیم، به سمت خونه تغییر مسیر داد ویک ربع بعد جلوی یه ساختمون دوطبقه توقف کرد، از ماشین پیاده شد ودر حیاط رو باز کرد وماشین رو داخل حیاط پارک

کرد، من وریحانه هم پیاده شدیم، با صدای آرومی گفتم: با صاحبخونه زندگی میکنید

رو بهم جواب داد: نه،طبقه بالایی هم مستاجره راهمون هم جداست

وبا دست به من وریحانه راهو نشون داد: بفرمایید وبا گفتن ببخشید از ماجلو زد ودر خونه رو باز کرد ومن وریحانه وارد شدیم،دوتایی توی هال کوچکشون نشستیم، یه خونه سه

خوابه بود ویه هال کوچک با آشپزخونه طرح اُپن،یک سمتش هم سرویس بهداشتی بود، ویکی از اتاقها به وسیله چند تا پله بالاتر از سطح خونه قرار گرفته بود، رو به ایلیا گفتم:

اتاق تو کدومه؟

با دستش یکی از اتاقهایی که پایین بود رو اشاره کرد: اونه، فقط یه خورده شبیه بازار شامه، وحشت نکنی!

کیفمو کنار ریحانه گذاشتم واز جام بلند شدم،ایلیا هم داشت بساط چای رو روبراه میکرد،در اتاقش رو باز کردم، اتاق ساده ای داشت، یک سمتش تختش بود که خیلی هم نامرتب بود

و کلی هم روش لباس پهن بود، یه دست رخت خواب هم روی زمین پهن بود، بالای تختش یه تابلوی "وان یکاد" به دیوار نصب بود، سمت دیگه اش هم میز کامپیوترش بود، دو

سه تا تابلوی خیلی زیبا از رنگ وروغن هم قاب نکرده به دیوار اتاقش نصب بود، البته هرچی بود از اتاق من بیشتر وسایل داشت، تفاوت اتاق من این بود که اولاً کامپیوتر نداشتم،

دوماً دیواراش پر از عروسک بودن. جلوی تابلو ها ایستادم ومحو تماشاشون شدم، ایلیا در زد وسرشو آورد داخل: گم نشدی؟

خندیدم وبه رخت خوابی که رو زمین پهن بود اشاره کردم: کی اینجا خوابیده بوده؟

به رخت خوابش نگاه کرد وخنده اش گرفت: این مال خودمه آخه تختم شلوغ بود حوصله مرتب کردنش رو نداشتم

ابروهامو بالا بردم: تو دیگه چقدرتنبلی!

خم شد وشروع کرد به مرتب کردن اتاقش بدون اینکه جلوشو بگیرم دوباره به تابلوها زل زدم وگفتم: باید اتاق منو ببینی تا معنی تمیزی رو درک کنی

زیر لب گفت: ایشالله

من هم آهسته گفتم: ایشالله

در همون حالت که داشت اتاقو مرتب میکرد گفت: امروز کیوان زنگ زد؛

به سمتش برگشتم: خب؟

تو جاش ایستاد: بازم کلی سفارش کرد وهی ته دلمو خالی کرد

نفسمو فوت کردم: از روبرو شدن باهاش خجالت میکشم

سرشو انداخت پایین: میگفت هفته دوم عید میاد واز من هم خواست خودمو آماده کنم

قلبم شروع کرد به تپیدن با صدای لرزونی گفتم: وای حالا چی میشه؟

لبخند گرمی زد وکمی نزدیکم شد: مهم نیست که چی میشه، مهم اینه که من تا آخرش باهاتم

همونطور تو چشاش زل زدم، دلم میخواست دستش صورتمو نوازش کنه اما حریم ایلیا محکم تر از این حرفها بود اونقدر عشقش تو این مدت کوتاه ریشه دوونده بود که به خودش

اجازه نمیداد قبل از محرم شدنمون بهم دست بزنه، وکرم ریختنای من هم تاثیری نداشت.واسه عوض کردن جو تابلوی روبرو رو اشاره کرد وگفت: کار عادله

به سمت تابلو برگشتم وبا تعجب گفتم: جدی؟

- آره، عادل نقاش ماهریه، اما چون وقتش بهش اجازه نمیده کم کار میکنه

با بهت به تابلوها نگاه میکردم: واقعا قشنگن!

سرشو نزدیک گوشم آورد: یه چیزی بهت نشون بدم قول میدی به روش نیاری؟

با هیجان به سمتش برگشتم: آره قول میدم

با هم از اتاقش بیرون رفتیم، دیدم سینی چای وظرف میوه جلوی ریحانه است، لیوانش خالی وداره واسه خودش پرتغال پوست میگیره، خنده ام گرفت: به خودت برس عزیزم

با بدجنسی لبخندی زد وگفت: به کوری چشم تو میرسم

ایلیا اتاق بالایی رو اشاره کرد وگفت: اینه

وبعد رو به ریحانه گفت: شما هم میتونین بیاین، البته اگه دوست داشتین

ریحانه هم از خدا خواسته از جاش بلند شد وبا ما اومد، اول ایلیا وارد اتاق شد رو به من گفت: چشماتو ببند

چشمامو بستم، ریحانه دستمو گرفت، ایلیا گفت: آروم بیا داخل

هنوز چشمام بسته بود که ریحانه جیغ خفیفی کشید: وای خدای من محشره

قبل از اینکه ایلیا بگه چشماتو باز کن وا کردم واز دیدن اونچه که روبروم بود دهنم واموند، یه شمایل از صورت من با مقنعه مدرسه ام، حتی نوار طوسی رنگ روی مقنعه ام رو

هم کشیده بود،ناخودآگاه اشک تو چشام حلقه زد، میدونستم این تصویر از روی عکسیه که ایلیا ده دوازده روز پیش ازم توی ماشین با گوشیش گرفت، نزدیک تابلو شدم دوست

داشتم روش دست بکشم اما معلوم بود هنوز خیسه، ایلیا با صدای آرومی گفت: دیشب تمومش کرد، بهش چیزی نگو میخواد سوپرایزت کنه

در همین حین صدای بسته شدن در هال اومد به سمت ایلیا برگشتم، ایلیا با نگرانی گفت: حتماً عادله

عادل وارد اتاق شد وبه محض ورود رو به ایلیا اخم کرد اما قبل از اینکه چیزی بگه من رو بهش گفتم: داداشم یه دنیا ممنون

عادل هم لبخند عریضی زد وبه کل ایلیا رو فراموش کرد وگفت: قابل آبجی خوشکلمو نداره

ایلیا نفسشو فوت کرد: خدارو شکر به خیر گذشت

عادل در حالی که هنوز نگاه مهربونش به من بود در جواب ایلیا زیر لب گفت: بعداً حساب تو یکیو میرسم

با خوردن زنگ خونه بچه ها یک صدا جیغ کشیدن، خانوم سالاریان لبخندی زد و رو به بچه ها گفت: دخترهای گلم ایشالله همیشه شاد باشید سال نوتون هم پیشاپیش مبارک

اونهایی که صداش رو شنیده بودن مثل ما که ردیف اول بودیم جوابشو دادیم وخانوم سالاریان از کلاس خارج شد، همه همدیگه رو میبوسیدم، البته نه مثل بچه آدم همه اش مسخره

بازی در میاوردیم،اون رزای کثافت که وقتی میخواست بوسم کنه زبونشو درآورد وصورتمو لیس زد، چندشم شد وتا درسالن دنبالش کردم اما چون جمعیت زیاد بود بیخیالش شدم

ورفتم پای شیر آب وصورتم رو شستم، از بقیه هم خداحافظی کردیم و با ریحانه خارج شدیم،25 اسفند بود ومن تنها خریدی که هنوز انجامش نداده بودم یکی کفشم بود واون یکی

هم یه هدیه واسه ایلیا بود، از بابا یه مقدار پول گرفته بودم، حاضر بودم از کفش خریدن بگذرم اما یه هدیه خوب واسه ایلیا بخرم،اگه هنگامه بود مشکلاتم هم کمتر بود حداقلش

این بود که میتونستم ازش پول قرض بگیرم ولی خیرندیده مونده بود بجنورد وخریداشو از اونجا میکرد میخواست روز آخر بیاد؛ با ریحانه به سمت کفش فروشی راه افتادیم، این

کفش فروشیه جریانات داشت ودرست از سال اول دبیرستان ریحانه تو کف این دوتاپسرعمو بود؛ اونها هم دختری توی مدرسه نمونده بود که بهش چراغ نداده باشن، از پشت

ویترین به کفشها نگاه میکردیم؛البته من فقط به قیمتها نگاه میکردم ومدام باقیمونده پولم رو حساب میکردم، ریحانه کفشهای خوشکلی رو نشونم میداد ومن دلم میخواست

همشونو بخرم؛متوجه شدم یکی از داخل داره بال بال میزنه، توی کفش فروشی هم از بس شلوغ بود جای سوزن انداختن نبود، یهو خنده ام گرفت وآهسته به ریحانه گفتم: جون من

این پسره رو نگاه جلوش اون همه مشتری ایستاده اما بازم دهنش بازه

ریحانه آروم خندید وزیر لب گفت: جون من شقایق بیا تورش کنیم بدجور احساس ضایع شدن میکنم، میخوام جلو الهه که با پسرعموش دوست شده کلاس بذارم

یه ابرومو دادم بالا: کی بود میگفت به جهنم که ضایع شدی و نمیدونم تو رو چه به لجبازی واز این حرفها

پسره هنوز از تو مغازه اشاره میزد که بریم داخل، ریحانه ریز خندید: خیلی خب تو هم، حالا وقت ضایع کردن من نیست

با هم وارد شدیم،به جز اون دوتاپسر عمو که همیشه با هم تو مغازه بودن حالا دونفر دیگه هم بودن که انگار نیرو کمکی گرفته بودن،پسری که به ما اشاره زده بود وظاهراً

اسمش طاها بود رو به یکی از اون پسر غریبه ها اشاره کرد که حواسش به مشتریهای روبروش باشه و رو به من لبخندی زد واز مشتریهاش فاصله گرفت: در خدمتم خانوما

ناخواسته لبخندی عریض روی لبم نشسته بود که قابل جمع کردن نبود،ریحانه زد به پهلوم ودر جواب طاها گفت: دوستم یه جفت کفش میخواد

طاها با همون لبخند چندشش بدون اینکه به ریحانه نگاه کنه گفت: شماره پاتون؟

کمی از گشادی لبخندم جمع کردم وجواب دادم: 37

بدون اینکه چشمای هیزشو جمع کنه با دستش کفشها رو نشون میداد: اینا طرح جدیده، بیشترین فروشو داشته،

و هزار جوربازار گرمیه دیگه،ریحانه لباش آویزون شد چون پسره فقط به من نگاه میکرد، اون کفشهایی که طاها نشون میداد همش گرون بودن، با دست یکی از کفشهای اسپرت

رو نشون دادم: میشه اونو امتحان کنم؟

با تعجب به کفش نگاه کردو گفت: البته اون از خرید قبلیمونه

با اعتماد به نفس گفتم: واسم فرقی نمیکنه، مهم اینه که خودم خوشم بیاد

طاها که ضایع شده بود کفش رو گرفت وشمارشو نگاه کرد وزیر لب گفت: فکرکنم داشته باشیم

بعد رو به پسرعموش یعنی دوست پسر الهه گفت: آرمین سی وهفتِ اینو بیار

آرمین که مارو شناخته بود با لبخندی سرشو تکون داد واز پله ها رفت بالا؛طاها هنوز نگاهش روی من بود. رو به ریحانه درحالی که سعی داشتم طاها بشنوه گفتم: به نظرت ایلیا

میپسنده؟

ریحانه که منظورمو فهمیده بود با خنده گفت: اون نامزد زن ذلیل تو هرچی که تو بِپسندی میپسنده

ودوتایی خندیدیم، دیدم طاها لباشو جمع کرده وداره بهم نگاه میکنه، تامتوجه شد دارم نگاهش میکنم رو به ریحانه گفت: شما چیزی نمیخواین؟

خنده امو به زور کنترل میکردم، آرمین با یه جعبه اومد وکفش ها رو به دستم داد، خداروشکر اندازه ام بود، قیمتش هم مناسب بود، تو این مدت ریحانه هم کلی به طاها چراغ

داد،پول کفشو حساب کردم وبا هم اومدیم بیرون فقط من نفهمیدم ریحانه کی شماره پسره رو گرفت،به محض خروجمون گفتم: ریحانه واقعاً از این داغون تر پیدا نکردی؟

ریحانه کارت رو توی کیفش گذاشت وگفت: خوشکله که!

سرمو تکون دادم: خوشکلیش بخوره تو سرش پسره ی چشم دراومده!

تو جام ایستادم، به سمتم برگشت: چرا واستادی؟

قیافه ی غم زده به خودم گرفتم: کادوی ایلیا رو چیکار کنم؟

ریحانه: میخوای واسش پیراهن بگیر، یا بلوز اسپرت

لبخندی زدم: آره فکر خوبیه؛ فکر کنم پولم برسه

ریحانه لبخند مهربونی زد: من هم یه مقدار همراهم هست، اگه کم اومد بهت میدم

با لبخند تشکری کردم وبا هم راه افتادیم، رفتیم بوتیک یکی از آشناهاشون وبعد از اینکه کل قفسه ها رو واسمون پایین ریخت یه بلوز اسپرت سبز یشمی یقه هفت انتخاب کردم،

احساس میکردم رنگ سبز بیشتر ازبقیه رنگها بهش میاد با کلی ذوق وشوق واسم کادوش هم کرد، سر راه یه شاخه گل رز قرمز مصنوعی هم خریدم و جفتش رو تویه پاکت

قشنگ گذاشتم وجا دادم توی کیفم وبا ریحانه به سمت خونه راه افتادیم

صدای شلیک توپ پیچید وبعد صدای گوینده تلویزیون: یا مقلب القلوب والابصار...یامدبرالیل والنهار... یا محول الحول والاحوال.. حول حالنا الی احسن الحال.. آغاز سال یکهزار

وسیصد وهشتاد وشش هجری شمسی بر ملت مسلمان ایران مبارک

و آهنگ شادی شروع به نواختن کرد جمع چهارنفره ی ما با هم روبوسی کردیم،بابا از یک ساعت قبل مشغول گرفتن شماره ی پادگان بود، مامان هم داشت گریه میکرد، درحالی

که بغلش میکردم گفتم : مامان جونم واسه چی گریه میکنی هفته دیگه میاد

با دست سفره رو نشون داد: الان اگه بود هیچی از سفره باقی نمیذاشت

کامران با صدای بلند خندید: خوبه قبول دارین که کیوان چقدر شکم پرسته

مامان هم خنده اش گرفت.یهو بابا با ذوق گفت: خانوم بوق آزاد میزنه

مامان از جاش بلند شد وبه سمت تلفن رفت، کامران داشت از ظرف آجیل پسته هارو جمع میکرد، زدم پشت دستش: کارمران گند بازیتو بذار کنار

فوراً زد رو دستم: به تو چه!

زدم پس کله اش: شکم پرست تویی نه کیوان

دست انداخت تو موهام واونها رو کشید: بازم به تو ربطی نداره

با دست هولش دادم : فعلاً گمشو اون ور میخوام فاز ملکوتی بگیرم

خنده اش گرفت: فاز ملکوتیت منو کشته، نماز نمیخونه واسه ما فاز ملکوتی میاد

بهش چپ چپ نگاه کردمو قرآن رو از توی سفره برداشتم ودر جوابش گفتم: هروقت خودت خوندی بعد به من متلک بنداز

سرشو تکون داد: زیاد حرف نزن قرآنتو بخون

چشمامو بستمو نیت کردم ،نیتم این بود: خدایا عشق منو ایلیا رو محکم تر کن

وآهسته قرآنو باز کردم، آیه نود وشش سوره اعراف اول صفحه بود، چون عثمان طه بود معنی نداشت،فقط از روش روخونی کردم، چون حسم گرفته بود با صوت وصدای بلند

خوندم؛وقتی سرمو برگردوندم دیدم کامران داره با دهن باز نگاهم میکنه، با لبخند گفتم: جمع کن دهنتو مگس نره توش!

با تعجب گفت: این صدا از کجات دراومد؟

خندیدم؛خودش هم به جمله خودش خندید؛ اما از اونجایی که عادت نداشت ازم تعریف کنه از جاش بلند شد وکنار مامان وبابا ایستاد، من هم به جمعشون پیوستم وبه محض اینکه

کیوان جواب داد یکی یکی باهاش صحبت کردیم وبعد آماده شدیم ورفتیم خونه بابابزرگ، اونجا به هنگامه گفتم که قراره کیوان هفته دوم عید با بابا صحبت کنه.اون هم مثل من

استرس گرفت.

از استرس ناخن هامو میجوییدم،هنگامه دستشو گذاشت روی دستهام: به خدا توکل کن شقایق

خدا! چطور روم میشه؟ چشمامو بستم وتوی دلم گفتم: خدایا قول میدم از امشب نمازمو بخونم،بابا قبول کنه ایلیا بیاد

یهو صدای عصبانی کیوان باعث شد تنم بلرزه: پدر من متوجه هستی که چی میگی؟ حتی فکر کردن به این موضوع گناه داره

به هنگامه نگاه کردم: منظورشون چیه؟

هنگامه شونه هاشو بالا انداخت: نمیدونم

بابا در جواب کیوان گفت: میگی چیکار کنم،یدونه دخترمو با دستای خودم بدبخت کنم؟

دوباره صداشون پایین رفت،دیگه از شدت ترس لرزم گرفته بود، چند دقیقه بعد کیوان اومد توی اتاقم وبا عصبانیت نشست روی تخت، جرات نمیکردم چیزی بگم، هنگامه پرسید:

کیوان بابات چی میگه؟

در حالی که سعی میکرد عصبانیتش رو کنترل کنه گفت: هیچی؟

فهمیدیم که قصد نداره بگه، باز هنگامه پرسید: نتیجه چی شد؟ اجازه خواستگاری نداد؟

به صورت هنگامه نگاه کرد: میگه اول با عمو حسن مشورت کنه ودر مورد ایلیا تحقیق کنن بعد اجازه میده بیاد اما فعلاً هیچ جوابی نمیده تا شقایق دیپلمش رو بگیره

سرمو پایین انداختم، کیوان دستشو روی موهام کشید: شقایق خیالت تخت، ایلیا هیچ خطایی ازش سر نزده خود بابا هم میدونه که پرونده اش پیش گزینش اداره پاک پاکه

بهش نگاه کردم، لبخندی زد وگفت: خدا بزرگه

از حمایت کیوان حس میکردم خدا دنیا رو بهم داده،با ذوق بغلش کردم وگفتم: دوستت دارم داداشم

کیوان هم خندید وگفت: الحمدلله کلاً حیا رو گذاشتی کنار دیگه نه!

هنگامه هم خندید...

...غروب بابا وعمو حسن داشتن توی اتاق جلویی یعنی اتاق کیوان اینا با هم صحبت میکردن، کیوان وکامران هم رفته بودن بیرون ،میخواستن برن خونه ایلیا هرچی به کیوان

اصرار کردم منو هم با خودتون ببرین گفت چون کامران هست نمیشه، کادوی ایلیا هم رو دستم باد کرده بود، مامان وهنگامه هم رفته بودن پایین پیش زکیه خانوم، البته من هم

باهاشون رفته بودم پایین ولی یواشکی جیم زدم واومدم بالا تا ببینم بابا وعمو حسن چی به هم میگن، گوشمو چسبوندم به در، یه جمله مربوط به من میگفتن پنجاه تا جمله راجع

به موضوع های دیگه یه خورده سکوت کردن که عمو حسن با صدای آرومی گفت: از کجا معلوم حرومی نباشه!

تنم یخ کرد منظورشون چی بود؟

بابا جواب داد: من هم از همین میترسم، والا که همه تاییدش کردن،گزینش هم تاییدش کرد

عمو حسن با غضب گفت: این دختر هنوز بچه اس! مسلماً موقعیت های بهتری براش پیش میاد حالا چه عجله ای؟

دلم میخواست کله عمو حسن رو بکنم؛بابا در جوابش گفت: کیوان رفیقشه اصرار داره یه جلسه واسه خواستگاری بذارم

عمو حسن: به کیوان چه! شوخی که نیست! پسره معلوم نیست ننه باباش کی ان، بلند شه بیاد خواستگاری فردا روز هر ننه قمری به خودش اجازه میده در مورد دخترت حرف بزنه

اشک تو چشام جمع شد: ایلیای من حروم نیست! اون نباید در مورد ایلیا اینشکلی حرف بزنه.

نفس هام با لرزش از هنجره ام خارج میشد، بابام با لحن خسته ای گفت: نظرت چیه با سیدرضا مشورت کنم؟

سید رضا امام جماعت مجسد محل بود که هم تحصیل کرده بود وهم مورد اعتماد اهل محل، عمو حسن با کمی مکث جواب داد: باشه فکرخوبیه

بابا موبایلشو گذاشته بود رو اسپیکر ومن اینور باشنیدن صدای هر بوقی قلبم پر پر میزد، صدای سید رضا تو پیچید: بفرمایید

بابا: سلام سید، بهادری ام، حسین

سید: بــه جناب بهدری عزیز، چه طوری حاجی

کلی با هم چرت وپرت گفتن تا بالاخره بابا موضوع من بدبختو مطرح کرد

بابا:سید غرض از مزاحمت برای دختر ما خواستگار قراره بیاد

سید رضا:به میمنت ومبارکی انشاءالله،چه کمکی از من برمیاد؟

بابا با کمی مِن ومن گفت:راستش سید،این آقا پسر پدر ومادر نداره،در واقع هیچ نشونی هم نداره

سید اومد میون کلام بابا:میدونم دردت چیه حاجی نمیخواد ادامه بدی

پاهام شل شد وروی زمین نشستم،سید رضا گفت:کسی نمازخوندنشو دیده؟

بابا: پسرم دیده

سید رضا:کارش چیه؟

بابا:معلمه

سید رضا: پس بسم الله،کسی که نماز میخونه درآمدش حلاله تو اصلاً نباید به بافی مسائل فکر کنی

بابا:آخه سید!

سید رضا:حتی به زبون آوردنش معصیته،اجازه بده بیاد بعد بقیه جوانب به غیر از این یه مورد رو بسنج،این که تو نمیخوای دخترتو شوهر بدی اون بحثش جداست

دیگه بقیه حرفاش مهم نبود با شادی به سمت اتاقم دوییدم؛سید رضا دورت بگردم

دستامو از دور کمر کیوان باز کردم واز پشت موتورش پیاده شدم، داشتم شالم رو مرتب میکردم، با لبخند بدجنسی گفت: وای به حالت اگه بیشتر از پنج دقیقه بشه!

لبامو جمع کردم: پنج دقیقه که یعنی برم سُک سُک کنم!

خندید: تا فردا شب طاقت بیار، تا اینجاش که به خیر گذشته ایشالله بقیه اش هم درست میشه

سرمو تکون دادم: ایشالله

با کف دست زد تو سرم: یعنی خاک بر سرت شقایق که آبرومو بردی

با دلخوری گفتم: گمشو شالمو تازه درست کرده بودم

سرشو به چپ وراست تکون داد وبا گوشیش شماره ایلیا رو گرفت و بعد از چند ثانیه در جواب تلفنش گفت: باز کن درو زِیدِتو آوردم

تلفن رو قطع کرد وبه من اشاره کرد که برو،به دقیقه نکشید که در توسط ایلیا باز شد، ایلیا اومد توی کوچه وبا کیوان دست داد وبهش تعارف زد که بیاد داخل، کیوان در حالی که

میخندید گفت: کاری نکن پاشم بیام تو از کنارتون جم نخورما!

ایلیا با صدای بلند خندید و آهسته در گوش کیوان چیزی گفت که کیوان در حالی که سعی داشت خنده اشو کنترل کنه به ایلیا هم چپ چپ نگاه میکرد، ایلیا به سمت من اومد وتعارفم

کرد برم داخل، وقتی وارد حیاط شدیم صدای خندون کیوان از بیرون اومد: در حیاطو باز بذار

ایلیا هم با خنده سرشو تکون داد ودر رو باز گذاشت ودوتایی وارد خونه شدیم، ایلیا سرشو نزدیک گوشم آورد: ما رو نمیبینی خوشی؟

با دلخوری به سمتش برگشتم: واقعاً فکر میکنی خوش بودم؟

به سمت اتاقش رفتیم، رو به ایلیا گفتم: عادل وپرهام نیستن؟!

خندید: فرستادمشون دنبال نخود سیاه ، البته شما قرار بود یه ساعت پیش بیاین، اونها هم الاناست که پیداشون بشه

پاکت هدیه اشو به سمتش گرفتم: قابل ایلیای منو نداره، هرچند که یه خورده دیر هم شده

لبخندی زد وبا ذوق پاکت رو ازم گرفت وبازش کرد در همین حال هم گفت: اونقدر ها هم دیر نیست همه اش هشت، نه روزه

کادوشو در آورد وبا ظرافت خاصی که سعی داشت کاغذ کادوش پاره نشه بازش کرد، به پیراهن نگاه کرد ولبخندی صورتشو پوشوند: دستت درد نکنه عزیزم

کرمم گرفت: بپوشش

گل رو هم از پاکت درآورد و توی قاب وان یکاد بالای تختش جا کرد وگفت: ایشالله فردا شب میپوشمش

خودمو لوس کردم: الان بپوش

یه طرف لبش به لبخند بالا رفت: شیطون نشو شقایق

از کمد میز کامپیوترش جعبه کادویی زیبایی رو در آورد و رو به من گرفت: تقدیم به عشق خودم

جعبه رو از دستش گرفتم ،توی نگاهش اضطرابو دیدم، با خودم گفتم اگه خوشم نیومد هم نشون میدم که خیلی ذوق دارم، بازش کردم، توی جعبه کتاب مورد علاقه ام یعنی فال حافظ

بود به همراه یه شال سفید با طرح های خاکستری وسبز روشن، ودور تا دور این دوتا پر از گلبرگهای رز بود که به خاطر اینکه به شال رنگ پس نده شال رو توی پلاستیک

گذاشته بود، بوی گل محمدی اتاق رو گرفته بود، البته رنگ گل ها به قهوه ای میزد، سرشو خم کرد: قصد داشتم گلبرگ ها رو عوض کنم اما دیدم صفاش به اینه که همونی رو که

از اول گذاشتم بهت بدم، تا جایی که لبهام کش میومد لبخند زدم رو بهش گفتم: اجازه میدی یه کاری کنم؟

به حالت سوالی نگاهم کرد وبا گیجی گفت: چی کار؟

بهش فرصت عکس العمل ندادم، با دوتا دستام دوطرف صورتشو گرفتم وسریع گونه اش رو بوسیدم وازش فاصله گرفتم وگفتم: ممنون

اول متعجب با لبهای نیمه باز نگاهم کرد وبعد لبخندی زد وگفت: قرار بود شیطون نشیا!

چهارزانو روی تخت نشستم وگفتم: حالا که شدم، میخوای چیکار کنی؟

فهمید دارم کرم میریزم، به سمتم خم شد ، کمی خودمو عقب کشیدم، با صدای آرومی گفت: من آتیش زیر خاکسترم، به وقتش خیلی از تو شیطون ترم

دوباره قامتشو راست کرد وگفت: در ضمن الان فکر کنم برادر محترمت تو کوچه زایمان کرد به خاطر تاخیرمون

بعد که حس کرد ناراحت شدم، با دستهاش صورتمو چسبید وپیشونیمو بوسید: قربون اخمت برم، دلم روشنه که فردا شب مشکلی پیش نمیاد ومیتونم محبت خونوادتو جلب کنم

من توی شوک بوسه اش بودم، حس میکردم پیشونیم گر گرفته،لبامو گزیدم ولبخندی زدم و با استرس پرسیدم: فردا شب کیا میاین؟تو وپرهام وعادل؟

سرشو تکون داد: ومامان عادل وپدر ناتنیش

با تعجب گفتم: مگه با مادرش ارتباط داره

جواب داد: آره، چهار پنج سالی هست که باهاشون رفت وآمد داره، وضع مالیشون خوب نیست واِلا آدمهای مهربونی هستن

حالا که خیالم تا حدی راحت شده بود نفسمو بیرون فرستادم: خدارو شکر

صدای گوشیش بلند شد به صفحه نگاه کرد ورو به من با خنده گفت: نگفتم داداشت الان زایمان میکنه! پاشو بریم

با خنده از جام بلند شدم وبا هم به سمت در حیاط راه افتادیم، پرهام وعادل هم کنار موتور کیوان ایستاده بودن ؛سلام واحوال پرسی کردیم و بعد با کیوان ازشون جدا شدیم

هنگامه دستهاشو زیر چونه اش گذاشته بود و در حالی که به یه نقطه نامعلوم خیره شده بود الکی با خودش لبخند میزد، شالی که ایلیا برام خریده بود رو از سرم درآوردم وبا خنده

گفتم: هنگامه فکر کنم خل شدی رفت!

نگاهشو به من دوخت: الان یه حسی دارم که نمیدونم گریه کنم یا بخندم.

مستاصل روی تخت نشستم: خودم هم همینطورم، دیدیش چقدر ناز شده بود!چقدر بلوزی که واسش خریدم بهش میومد!

هنگامه متفکرانه سرشو تکون داد وگفت: بیشتر از ظاهرش ذوق توی چشمهای خودش وداداش هاشو دیدم.

یهو انگار چیزی یادش اومده باشه با مشت کوبید روی زانوش: آخ که دلم میخواست عمو حسنتو بکشم

من هم مثل شریک جرم ها سرمو تکون داد وگفتم: باهات موافقم، آدم دوتا عمو اینشکلی داشته باشه دیگه احتیاجی به دشمن نداره که!

سرشو تکون داد و در حالی که ابروهاشو بالا میداد گفت: ولی جیگرم حال اومد وقتی هرچی میپرسید ایلیا کم نمیآورد، شقایق باید بعداً حسابی از خجالت کیوان در بیای که اینشکلی

هواتونو داشت

سرمو به معنی تایید تکون دادم: نوکر داداشم هم هستم.

در باز شدو کیوان وارد شد: بیام تو؟

هنگامه در حالی که پشت چشمشو نازک میکرد گفت: تو که دیگه اومدی! اجازه گرفتنت چیه؟

به گردنم تابی دادم ورو به هنگامه گفتم: داداشمو اذیت نکنا! گفته باشم

کیوان بادی به غبغب انداخت ورو به هنگامه گفت: شنیدی زنگوله!

هنگامه پخی زد زیر خنده: کیوان خودت هم خوب میدونی خَرِ شقایق از پل بگذره دیگه تحویلت نمیگیره پس جو نگیرَتت.

کیوان خندید ودر حالی که حالت گریه میگرفت گفت: هـــِی .. خودم هم میدونم عمر این تحویل گرفتنا کوتاهه ولی چه کنیم؟ دلخوشیم به همین محبت های زود گذر

از جام بلند شدمو دستامو دور کمرش حلقه کردم: قربونت برم داداشی تو همیشه تاج سر منی

رو به هنگامه زبونشو درآورد: چشات درآد زنگوله

دوباره روی تخت نشستم وبا استرس گفتم: کیوان نتیجه؟

کیوان نگاهی عاقل اندر سفیه بهم انداخت: نیم ساعت نیست که رفتن آخه چه نتیجه ای؟

لبامو جمع کردم: یعنی هیچی از قیافه بابا اینا معلوم نیست؟

دستشو به صورتش کشید وآهسته گفت: گمون نمیکنم بدشون اومده باشه، عمو حسن موقع رفتن آهسته به بابا میگفت به نظر میاد پسره خوبی باشه بیشتر روش فکر کن

هنگامه با ذوق گفت: پس یه جورایی قضیه حله درسته؟

کیوان سرشو تکون داد وبا خنده ی تلخی رو به من گفت : یه چیزی بگم قول میدی به ایلیا نگی؟

سرمو تکون دادم و گفتم: قول میدم

کیوان گفت: شنیدم که بابا به مامان وعمو میگفت میترسم جواب نه بدم آهش مارو بگیره

نمیدونستم با این حرف کیوان ذوق کنم یا ناراحت بشم در حالی که نگاهم به فرش بود زمزمه وار گفتم: حتی اگه به همین دلیل هم با ازدواج من وایلیا موافقت کنن بازم جای

شکرش باقیه

کیوان هم متفکرانه سرشو تکون داد وبا گفتن شب بخیری از اتاق خارج شد،هنگامه هم از جاش بلند شد و درحالی که لباسهاشو عوض میکرد گفت: پاشو شقایق جونم لباساتو

عوض کن که دارم از خستگی میمیرم، تو هم زیاد فکرتو مشغول نکن ایشالله همه چی درست میشه

آهی کشیدم: خدا کنه

از جام بلند شدم وبعد از اینکه لباسمو عوض کردم رو تخت خوابم مستقر شدم وبعد از کمی فکر کردن به خواب عمیقی فرو رفتم...

.....به سختی توی جام نشستم، فضای اتاق نا آشنا بود اما یه حسی باعث میشد توی اتاق احساس غریبی نکنم، روی یه تخت دونفره خوابیده بودم، هرچی فکر میکردم نمیتونستم

چیزی به یاد بیارم، پتو رو از روم کنار زدم ودر کمال ناباوری دیدم تمام تشکِ روی تخت زیر خونه، وحشت همه وجودمو گرفت، میخواستم یکیو صدا بزنم، اما حس میکردم هیچ

کس منو نمیشناسه وصدامو نمیشنوه، فقط اسم خدا رو به زبون آوردم هرچی صدا میزدم صدایی از هنجره ام خارج نمیشد حتی نمیتونستم از روی تخت بلند بشم انگار به تخت وصل

بودم، دوباره صدا زدم: خداااا اما تلاشم بیفایده بود دیگه بیخیال نشدم ومکرراً خدا رو صدا میزدم با تکون های دستی چشمامو باز کردم با دیدن قیافه وحشت زده هنگامه حس کردم

همه خوشبختیهای دنیا مال منه! خودمو توی بغلش انداختم وبا چند تا نفس عمیق تپش قلبم رو منظم کردم، منو از خودش جدا کرد طفلک رنگش سفید شده بود با ترس گفت: خواب

بد میدیدی؟

سرمو تکون دادمو گفتم: خواب میدیدم، روی یه تختمو یه عالمه ازم خون رفته

نفس عمیقی کشید: خون خوابو باطل میکنه، زیاد بهش فکر نکن

آروم تو جاش دراز کشید وگفت: تو هم بگیر بخواب.

با علامت سر گفتم باشه، به محض اینکه هنگامه خوابید دوباره وحشت خوابم به سراغم اومد،تخت دونفره! تشک خونی؟ سرمو تکون دادم: نه نباید بهش فکر کنم دیدی که هنگامه

گفت باطله

تو جام دراز کشیدم وبا هزار فکر وخیال مختلف خوابم برد.

کامران با کنایه رو به من گفت: چیه دیرت شده؟

کیوان با حرص گفت: این ... خوریا به تو نمونده

کامران با غضب به کیوان خیره شد، بابا دستشو آورد بالا: بچه ها ساکت باشین

کامران ابروهاشو تو هم کشید وبه کیوان زل زد، کیوان هم بعد از چشم غره رفتن به کامران دوباره روشو به سمت بابا کرد وگفت: بابا دوست ندارم دو روز دیگه بگی کیوان به

حرف تو دخترمو شوهر دادما!

بابا ابرو بالا داده به کیوان نگاه کرد وگفت: مطمئن باش هیچ وقت به حرف تو شقایقو شوهر نمیدم

کیوان لبخندی زد وگفت: ممنون از اینکه منو تحویل میگیرین.

من از فشار استرس با انگشتهام بازی میکردم، مامان کنارم نشسته بود، تو دلم گفت: کاش هنگامه صبح نمیرفت خونشون والان اینجا بود

بابا رو به من گفت: خودت چی میگی شقایق؟

سرمو آوردم بالا نگاهم با نگاه کامران تلاقی کرد، زود تر از من جواب داد: پدر من این جِغِله بچه چه میفهمه که تو ازش نظر میخوای؟

کیوان با غضب گفت: کامران تا بلند نشدم فکتو نیاوردم پایین ببند دهنتو

کامران در حالی که صداش بالا رفته بود گفت: اگه دوست من بود بازم مثل سیب زمینی بی رگ مینشستی اونجا و بشی کاسه داغ تر از آش؟

کیوان تو جاش نیم خیز شد که به سمت کامران بره، کامران هم حالت فرار رو به خودش گرفت که با فریاد بابا نشستن سرجاشون، مامان رو به کامران با اخم گفت: کامران

احترام داداش بزرگتو داشته باش.

کامران هم خفه شد وبا اخم به جلوی پاش خیره شد، کیوان هم رو به بابا ومامان گفت: بس که بهش میدون دادین!

بابا بی توجه به اونها دوباره رو به من گفت: نظرت چیه شقایق؟

به کیوان نگاهی انداختم وبعد رو به بابا گفتم: هرچی شما بگین.

بابا گفت: این که ایلیا رفیق کیوانه رو در نظر نگیر، نظر خودتو بگو

باید شرم رو میذاشتم کنار تا ایلیا رو به دست بیارم، نفسمو جمع کردمو با صدایی آهسته گفتم: خیالتون راحت باشه بابا هر تصمیمی که بگیرین باهاتون موافقم اما دوستی کیوان

وایلیا نقشی توی تصمیم من نداره، قبل از اینکه بفهمم ایلیا رفیق کیوانه ، اون دبیر من بود.

بابام لبخندی زد و توی فکر فرو رفت، کیوان در حالی که سعی میکرد خنده اش رو کنترل کنه گفت: فقط مراسم بعله برون رو تا من هستم بگیرین. که معلوم نیست برم کی دوباره

بتونم مرخصی بگیرم.

ازشدت خجالت از جام بلند شدم وبه سمت اتاقم رفتم، بابا با صدای آهسته ای در جواب کیوان گفت: میدونستی خیلی رسوایی؟

صدای خنده ی مامان رو شنیدم، اما کامران همچنان ساکت بود، با خودم گفتم: اشکالی نداره اون هم به مرور زمان از ایلیا خوشش میاد، کیه که ایلیا رو ببینه واز اون بدش بیاد!

هرچقدر راجع به این سه ماه بگم کم گفتم، روزهای خوشی که نصیب من وایلیای عزیزم شده بود، با اینکه ازش ده سال کوچکتربودم اما ابراز احساسات ایلیا باعث میشد که من

یه جور حس بزرگتر بودن یا شاید خنده دار باشه ولی حس مادری نسبت بهش داشته باشم، وقتی لبخند به لبش میومد حس میکردم بهترین خوشبختی دنیا نصیبم شده البته تو این سه

ماه ناراحتی به وجود نیومد که من بفهمم وقتی ناراحت میشه چه حسی پیدا میکنم، دوازده فروردین ماه برام انگشتر خرید ودر منظر فامیلام دستم کردم وبه اصطلاح نشونش شدم

وقرار عقد موند به بعد از امتحاناتم، بعد از عید هم خانوم امانی برگشت سر کلاس، بچه ها که خبر نداشتن ناراحت بودن اما برای من فرقی نمیکرد چون من دبیر ریاضی خودمو

برای خودم داشتم، به قول الهه حالا که شوهر پیدا کرده بودم دیگه گور بابای بقیه! ایام امتحاناتم به نکبتی میگذشت، نه اینکه درسام سخت باشه بیشتر از این بابت بهم سخت

میگذشت که قرار بود بیست روز بعد از امتحانات مراسم جشن عقدمون باشه،رابطه من وایلیا صمیمی شده بود اما نه از اون نظرها.... هر بار میخواستیم همو ببینیم، کامران مثل

خل میچسبید بهمون، وقتی هم به کیوان میگفتم، اون نامرد هم بهم تشر میزد که مثلاً میخواین چیکار کنین که کامران مزاحمه! تازه اگر هم یه فرصتی پیدا میشد وخدا بهمون

رحمش میومد خود ایلیا مثبت بازیش گل میکرد. شاید بعضیا بهم بگن بی جنبه ولی من حسابی تو کف بودم، مخصوصاً وقتی دخترهای نامزد دار فامیل از روابط صمیمی دوران

نامزدیشون میگفتن من حسابی حالم گرفته میشد،حالا هم که داشتم به مراسمی که این همه واسش له له زده بودم نزدیک میشدم، انگار روزها کش میومدن.از همه بدتر اینکه بابا

به ایلیا گفته بود تو ایام امتحاناتم کمتر باهام ارتباط داشته باشه.

آخرین امتحانم زبان فارسی بود وقتی از مدرسه بیرون اومدم ایلیا رو اون سر خیابون توی ماشینش دیدم، با ذوق به سمتش رفتم ودروباز کردمو نشستم؛به هم دست دادیم وضمن

اینکه ماشین رو روشن میکرد گفت: امتحان چطور بود خوشکلم؟

سرمو به سمت راست خم کردم وگفتم: بد نبود.

لبخندی زد وگفت: فقط خداکنه بابات کارنامه اتو دید از دست من شاکی نشه

دیدم داره از راه فرعی به سمت خونه میره با تعجب گفتم: راستی ایلیا یه هفته اس میخوام بپرسم حرف تو حرف میاد یادم میره، چرا از فرعی میری؟

جواب داد: اعتبار گواهی نامه ام تموم شده میترسم پلیس گیر بده

با اخم گفتم: زود تر اقدام کن خب!

لبخندی زد: امروزا سرم شلوغه ، ایشالله چند روز دیگه اقدام میکنم.

بعد از چند دقیقه رو بهش گفتم: راستی فردا میخوام برم نوبت آرایشگاه بزنم ولباس کرایه کنم

سرشو تکون داد: با کی میخوای بری؟

-هنگامه باهام میاد، تو میبریمون دیگه؟

با لبخندی گفت: نوکر عزیز خودم هم هستم.

سرکوچه نگه داشت، وقتی داشتم پیاده میشدم رو بهش گفتم: فردا ساعت یازده بیا دنبالمون

با لبخند گرمی گفت: بروی چشم

از ماشین پیاده شدم وخداحافظی کردم،هنگامه جلوی آینه قدی هال ایستاده بود: بالاخره تشریف میارین عروس خانوم؟

شالم رو مرتب کردم واز اتاق بیرون اومدم: هنگامه جون کفش پاشنه بلندم رو بردارم؟

هنگامه با لبخند: نه گلم، تو آرایشگاه دارن؛

صبح رفته بودم حموم و حسابی به خودم رسیده بودم، یه استرس خیلی شیرینی داشتم اما از طرفی هم از وقتی بیدار شده بودم یه حس بدی نسبت به خواب دیشبم داشتم که هر چی

هم فکر میکردم یادم نمی اومد که چه خوابی دیدم.با هنگامه از خونه خارج شدیم، ایلیا سر کوچه تو ماشین نشسته بود، به طرف ماشین رفتیم وسوار شدیم، ایلیا به هنگامه از

قصد میگفت خاله خانوم وهنگامه هم کلی حرص میخورد، وقتی نشستیم ایلیا رو به هنگامه گفت: خب خاله خانوم کجا بریم؟

هنگامه در حالی که سعی میکرد لبخندشو پشت اخمش مخفی کنه گفت: حساب شما رو به وقتش میگم خواهر زداه گلم بذاره کف دستتون، فعلاً برو به خیابون...

رو به هنگامه گفتم: خودت لباساشو دیدی؟

هنگامه سرشو تکون داد: آره عزیز هم لباس های شیک وبه روزی داره هم کارش خوبه، تازه دوستم هم هست ومیتونم یه تخفیف تپل ازش بگیرم.

ایلیا جلوی آرایشگاه سرعتشو کم کرد که هنگامه مانع شد: نه برین داخل کوچه از در پشتی میریم تو که شما هم راحت تو کوچه بتونین پارک کنین

ایلیا هم پیچید داخل کوچه، پیاده شدیم،هنگامه زنگ زد وبعد از چند ثانیه در باز شد، وارد شدیم،یه حیاط معمولی بود که دوطرفش پر از گل بود وچند پله بالاتر از سطح زمین خانوم

جوونی روی پله ها ایستاده بود که با دیدن ما به سمتمون اومد وخیلی گرم باما احوال پرسی کرد وبه داخل دعوتمون کرد،به سمت لباس ها هدایتمون کرد، هنگامه یکی از لباس ها

که به رنگ یاسی بود رو نشونم داد، واقعاً زیبا بود وخیلی هم پرکار، وقتی تنم کردم همه با تحسین نگاهم میکردن، خودم که کف بُر شدم! خانومه یه سری پیشنهاد راجع به آرایشم

داد وقرار شد دوروز قبل از مراسم برم تا آرایشم رو روی صورتم بهم نشون بده وکلی با هنگامه حرف زدن، وهنگامه هم بیعانه داد، من در تموم این مدت همه حواسم به لباس

عروس سفید رنگی بود که توی مزون خود نمایی میکرد، به سمتش رفتم واز نزدیک بهش نگاه کردم، ترکیب دامنِ پف دارش از حریر وتور ارگانزا بود، تاپش هم دکلته بود وبا چند

تا گل ساتن تزیین شده بود، فوق العاده کم کار وشیک، چنان با حسرت نگاهش میکردم که انگار هیچ وقت قرار نیست لباس عروس تنم کنم، خانومه به سمتم اومد: عزیزم دوست

داری بپوشیش؟

از ته قلبم دوست داشتم بپوشم.به حالت سوالی به هنگامه نگاه کردم، اونم لبخندی زد: اگه دوست داری بپوشش. ولی واسه مراسمت این یاسیه رو میگیریما!

خانومه لباسو از تن مانکن درآورد وبه دستم داد، سریع رفتم اتاق پرو ولباسمو در آوردم ولباس عروسو تنم کردم؛ یه خورده به تنم گشاد بود اما زیاد خودشو نشون نمیداد، خیلی

ناز بود؛وقتی از اتاق پرو بیرون اومدم خانومه به سمتم اومد ومنو بوسید وگفت: خیلی خوشکلی عزیزم، حیفم اومد نبوسمت

جلوی آینه ایستادم وبا دستم دسته ای از موهام رو که روی پیشونیم ریخته بود رو کنار زدم؛ یهو یه فکری به ذهنم رسید، برگشتم وبه هنگامه ملتمسانه نگاه کردم، هنگامه

لبخندشو جمع کرد وبا اخم گفت: باز چه افکار خبیثی تو ذهنت میگذره

با نگاه مظلومی گفتم: میشه ایلیا منو ببینه؟

هنگامه چشماش گرد شد: اگه مامانت بفهمه کلمو میکنه ؛نه نمیخواد

لبامو جمع کردمو گفتم: اون از کجا میخواد بفهمه اگه تو بهش نگی؟

خودش گوشیشو در آورد ودر حالی که به من چشم غره میرفت شماره ایلیا رو گرفت وگفت: اگه میشه بیا داخل شقایقو ببین.

خانومه سریع یه تاج بدون تور گذاشت روی سرم شالمو روی دوشم انداختمو پشت در ایستادم تا ایلیا وارد حیاط شد، هنگامه روی ایوون ایستاده بود وخانومه هم کنار من،ایلیا

توی حیاط ایستاد و هنگامه به من اشاره کرد برم روی ایوون ، وقتی اومدم بیرون، ایلیا اولش هاج وواج نگاهم کرد بعد لبخند گرمی زد وسرشو انداخت پایین، هنگامه وخانومه

خندیدن وهنگامه گفت: آخی بچمون خجالتیه!

ایلیا از حواس پرتی هنگامه ودوستش استفاده کرد وسریع دستشو بوسید وبه سمتم فوت کرد، دوست هنگامه دست اونو گرفت وبردتش تو، به سمت ایلیا رفتم، با لبخند بهم خیره

شده بود، نزدیکش که شدم مچ دستمو گرفت: هیجان دوست داری؟

برق شیطنت رو توی چشماش دیدم، من هم که عاشق هیجان! سرمو سریع تکون دادمو در یک چشم به هم زدن دوتایی از حیاط خارج شدیم وسوار ماشین شدیم وماشین به سرعت

به پرواز دراومد.

--------

"فصل دوم: "حتی اگر نباشی

---------

-ایلیا، دیوونه چرا میری جاده اصلی؟

همینطور هم با صدای بلند میخندیدم، زیگ زاک میرفت واز یبن ماشینا لایی میکشید وبا هیجان داد میزد: خدا یا ممنونتم

حالا خارج از شهر بودیم ومن از این بی قیدی لذت میبردم، ایلیا هم دست کمی از من نداشت، خوشبختی یعنی چی؟

در حالی که لبخند واسه لحظه ای از لبهام نمیرفت دوباره گفتم: ایلیا پلیس ببینه گیر میده میبینه اعتبارت تموم شده ها!

ایلیا میخندید: پلیس کجا بوده عشقم؟

سر یکی از بریدگی ها با سرعت رفت تو لاین خلاف، یه خورده دلم شور افتاد ولی همچنان ذوق داشتم، با خنده به لباسم نگاه کردم وگفتم: برگردیم هنگامه منو میکشه!

ایلیا با همون هیجان که سرعتش زیاد وزیاد تر میشد: کسی جرات نداره به شقایق من چپ نگاه کنه!

تریلی با سرعت به سمتمون میومد، دستمو گذاشتم رو فرمون: ایلیا تریلی!

ایلیا با خنده به من نگاه کرد: به همین زودی جازدی!

سرمو تکون دادم: نه آقای خودم.

یه خورده مونده بود با تریلی شاخ به شاخ بشیم فرمونو به سمت چپ چرخوند ودر همین حال هم با خنده گفت: حال کردی دست فرمونو!

یهو یه آیه آشنا تو ذهنم مرور شد:وَ لَواَنَ اهلَ القُری ....یه 405 به رنگ بژ از پشت تریلی اومد جلو: ایلیا ماشین، ایلیا واسه ثانیه ای توی شوک بود وقتی فرمونو به سمت چپ

گرفت، متوجه شدم که 405 هم به سمت چپ پیچید و واسه هر عکس العمل دیگه ای دیر شده بود، هردو دستمو روی چشمام گذاشتمو نفسمو حبس کردم؛چرخش ماشینو حس

میکردم وصدای وحشتناکی وبعدش سرم که کوبیده شد به جایی، و متوقف شدن ماشین، دستامو از روی چشمم برداشتم، کمی بالاتر از خط ابروم میسوخت وخون از روی پیشونیم

راه گرفته بود ومیریخت جلوی لباسم البته خیلی شدتش کم بود، به سمت چپم نگاه کردم، ایلیا به روبرو خیره شده بود وتوی شوک بود، دستمو روی شونه اش گذاشتم وتکونش

دادم: ایلیا خوبی؟

ایلیا به من نگاه کرد ودستشو روی صورتم گذاشت: تو خوبی شقایقم؟

اما قبل از اینکه جواب بدم توجه هردومون به روبرو جلب شد، پژو405 تقریباً تو دویست متری ما متوقف شده بود ومعلوم بود یه دور چرخیده چون سقفش رفته بود داخل، ایلیا

سریع پیاده شد وبه سمت ماشین رفت، من هم پیاده شدم واز دور نگاه میکردم،یه زن ومرد جوون توی ماشین بودن که صورت هردوشون غرق خون بود،ایلیا در طرف راننده رو

باز کرد ومرد رو کشید بیرون وکنار من روی زمین درازش کرد، من این صحنه ها رو قبلاً دیدم، نگاهی به لباسم انداختم که حالا تاپم و مقداری از دامنم هم خونی شده بود، به

صورت مرد جوان که با بهت به من خیره شده بود نگاه کردم، سرش شکسته بود ودستش هم از ساعد خم شده وشکسته بود با دیدن دستش مو به تنم سیخ شد، رو به اون گفتم: آقا

حالتون خوبه؟

گردنش شل شد واز حال رفت، حدسم درست بود، خواب که به حقیقت پیوسته بود این مرد رو توی خواب دیدم؛ حتی ته ریشش رو به یادم میاد، ایلیا به سمتم اومد ودستم رو گرفت:

بیا بریم شقایق

با تعجب گفتم: پس خانومه چی!

ایلیا که معلوم بود خودشو به زور نگه داشته: گیر کرده نمیتونم در بیارمش،

هاج و واج نگاهش میکردم، دستمو باز هم کشید، دیدم مردمی که اطراف جاده مغازه داشتن، آروم به سمت ما سرازیر شده واز مغازه ها خارج شده بودن،ایلیا داد کشید: شقایق

بشین

و درو باز کرد ومنو پرت کرد روی صندلی ودر روبست، دامن لباسم موند لای در، درو باز کردم ولباسمو داخل کشیدم وایلیا به محض سوار شدن باز هم به سرعت به حرکت در

اومد.هنوز فاصله چندانی نگرفته بودیم که صدای انفجار به گوش رسید،هر دو به پشت سر نگاه کردیم، پژو آتش گرفته بود ومردم با دهانی باز نظاره گر ماشین وفرار ما بودند،

تنها صدایی که از هنجره ام خارج شد یه ایلیای نامفهوم بود که باعث شد ایلیا پاشو محکمتر روی پدال گاز فشار بده.

یک راست به سمت خونه روند، چنان سرعتمون زیاد بود که حتی نفس کشیدنمو یادم رفته بود،حالم از خودم به هم میخورد.از ماشین پیاده شد ودر حیاط رو باز کرد ودوباره توی

ماشین نشست وقتی میخواست در ماشین رو ببنده نمیدونم چجوری شد که دستش لای در موند، دلم براش ضعف کرد،وقتی ماشینو توی حیاط پارک کرد و رفت که در حیاط رو ببنده

من هم آهسته از ماشین پیاده شدم، اونقدر خودم توی بهت وناباوری بودم که دیگه توانی برای دلداری دادنش نداشتم؛ کنار ماشین ایستادم وبهش نگاه میکردم، در حیاط رو که بست

همونجا پشت به در تکیه داد وسُر خورد و روی زمین نشست وسرشو بین دستهاش گرفت و واسه چند ثانیه به همین حالت موند،آهسته به سمتش رفتم وکنارش نشستم ودستمو

روی سرش کشیدم: ایلیا؟

سرشو بلند کرد، چشماش خیس اشک بود، چشمهاش شبیه به گُل شده بود: یک گل سبز رنگ که برگهاش به رنگ قرمز بودن وگل رو احاطه کرده بودن، بغضم شکست وزدم زیر

گریه وسرش رو بغل کردم، اون هم حالا با صدای بلند گریه میکرد: من چیکار کردم شقایق؟ من آدم کشتم!

سرمو تکون دادم: نه ایلیا! تو از قصد این کارو نکردی. تو فقط هول کردی

صدای بسته شدن در داخلی خونه اومد ولحظاتی بعد پرهام با شلوار ورزشی مشکی و تیشرتی گشاد به رنگ کرم با موهای ژولیده سراسیمه اومد بیرون وبا دیدن من وایلیا با اون

وضعیت کم مونده بود سکته کنه، در حالی که توی ادا کردن جمله اش چند بار زبونش گرفت جویای ماجرا شد؛ایلیا که اصلاً قادر به صحبت کردن نبود! من ماجرا رو توضیح دادم،

وقتی حرفام تموم شد پرهام با حرص رو به ایلیا گفت: الاغ تور واسه چی فرار کردی؟

ایلیا: گواهی نامه نداشتم قتل عمد محسوب میشه، ترسیدم پرهام

پرهام لباشو به دندون گرفت: آخه یه آدم بی سواد اگه اینو بگه یه چیزی! مردک تو اعتبار گواهی نامه ات تموم شده نه اینکه نداشته باشی.

ایلیا که حالا انگار فکرش تازه به جریان افتاده باشه با دست محکم به پیشونیش کوبید: حالا چیکار کنم؟

پرهام در حالی که به سمت خونه میرفت گفت: وایستا بیام بریم کلانتری.

ایلیا از جاش بلند شد: نه پرهام، نمیام

پرهام تو جاش چرخید: یعنی چی که نمیای؟ خراب تر از اینش نکن ایلیا!

ایلیا کلافه سرشو تکون داد: الان نمیتونم؛ حالم سرجاش نیست.

پرهام دستشو جلوی دهنش نگه داشت وبه ایلیا خیره شد؛بعد نگاهش رو من چرخید ودوباره به ایلیا نگاه کرد: اینو که بایدببریم بیمارستان!

ایلیا که انگار تازه متوجه پیشونی من شده بود به سمت من چرخید: قربونت برم؛ سرت شکسته؟

من که هنوز بی صدا اشکهام سرازیر بود سرمو به چپ وراست تکون دادم وگفتم: فکر کنم فقط خراش سطحی باشه

دستهاشو آروم روی اشکهام کشید ودر حالی که باز اشک توی چشمهاش حلقه میزد گفت: شرمنده گلم که ترسوندمت

دلم داشت آتیش میگرفت اما دیگه نمیخواستم بیشتر از این عذابش بدم، سعی کردم خودمو خونسرد نشون بدم رو به پرهام گفت: داداشی میشه یه دست لباس به من بدی!

پرهام سرشو تکون داد وگفت: دنبالم بیا

وخودش زودتر به سمت خونه به راه افتاد.ایلیا گوشیشو از جیبش درآورد وباکلافگی زیر لب زمزمه کرد: وای هنگامه ده بار زنگ زده!

سریع شروع کرد به تماس گرفتن، با پرهام وارد خونه شدم، یه تیشرت ویه شلوار بهم داد ورو بهم گفت: اینا تنگ ترین لباسامه

وخودش دوباره رفت توی حیاط، رفتم توی حموم ولباس عروسی رو که با هزار ذوق وشوق پوشیده بودمش رو درآوردم و وان رو پر از آب سرد کردمو لباس رو انداختم توی آب،

با شامپویی که توی حموم بود لکه ها رو گرفتم،آب داخل وان به رنگ قرمز دراومد، حالا مجال پیدا کرده بودم که با خیال راحت گریه کنم،بعد که حسابی سبک شدم لباس عروسمو

آب کشیدمو صورتم رو هم شستم ولباس های پرهام رو تنم کردم هرچند که واسم گشاد بودواومدم بیرون، ژیپون لباس رو توی هم بردم وگذاشتم تو هال ولباس عروسو توی دستم

گرفتم واومد روی ایوون، هنگامه روی پله ها نشسته بود وسرشو توی دستهاش گرفته بود، روم نمیشد توی چشمهاش نگاه کنم،لباس ها رو روی بند پهن کردم، متوجه شدم داره

زیر چشمی نگاهم میکنه، به محض اینکه دیدم نگاهش رنگ ترحم گرفته به طرفش رفتم ودر مقابل نگاه نگران پرهام وچشمهای معصوم وگریون ایلیا خودمو توی بغلش انداختم

بابا دستمو که توی دستش بود به گرمی فشرد، چشمهای متورمم رو که به سختی باز میشدن رو به چشمهای بابا دوختم، با صدای لرزون ناشی از بغضش آهسته گفت: اگه

پشیمون شدی هنوزم دیر نشده بیا برگردیم.

سعی کردم خودمو خونسرد نشون بدم، لبخندی زدم وگفتم: هیچ وقت توی زندگیم اینقدر مصمم نبودم،به صندلی های خالی روبرو چشم دوختم وفکرم به 4 ماه قبل پرکشید،به دوروز

بعد از تصادف که پرهام باهام تماس گرفت وگفت از آگاهی رفتن درخونشون وایلیا رو با خودشون بردن؛ اتفاق عجیبی نبود دیر یا زود میومدن دنبالش، اون همه آدم دیده بودنمون؛

روز هایی که از ایلیای عزیزم دور بودم، روز هایی که محتاج شنیدن هر لحظه ی صداش بودم ونمیتونستم هروقت که اراده کنم باهاش در تماس باشم، روزهایی که به صفحه

گوشیم خیره میشدم و هیچ چیز جز نا امیدی نصیبم نمیشد، صدای منشی محضر منو از فکرام بیرون کشید: خانوم؛ آقا دوماد قصد ندارن تشریف بیارن؟

با شرمندگی سرم رو پایین انداختم وگفتم: میاد؛ شاید با تاخیر!

این سهم من نیست؛ من این شروع رو واسه زندگیم نمیخواستم، من خوشبختی رو توی چیزهای دیگه ای میدیدم؛ بعد از چند جلسه دادگاه، ایلیا مقصر شناخته شد وچون فرارش

منجر به کشته شدن یه آدم شده بود موقتاً به زندان افتاد تا جلسه نهایی بیشتر از این دلم میسوخت که فهمیدم ایلیا میتونسته خانومه رونجات بده اما چون میخواسته زود تر ازصحنه

دوربشه وفکر نمیکرده که ماشین آتیش بگیره این کارو نکرده وحالا بیشتر ازهر چیز دیگه ای عذاب وجدان داشت .من جزو کسانی بودم که اجازه ملاقاتش رو نداشتم وحرفهام رو

با نامه به وکیلش که پسردایی مادرم بود میدادم، جالب بود که توی این مدت شاعر هم شده بودم،همه افکارم تو غالب چند بیت شعرمیومد ودلتنگیهامو بیان میکردم، دانیال، وکیل

ایلیا هربار که نامه ای از من میبرد وقتی برمیگشت منو دعوا میکرد و میگفت دیگه نامه هامو نمیبره اما باز سری بعد اونقدر التماس میکردم تا راضی میشد؛به کیوان خبرنداده

بودیم، اولین مرخصی که اومد دوروز قبل از تاریخ تعیین شده واسه جشن عقدمون بود که به جای دیدن دوماد در کنارمن اونو پشت میله های زندون دید ودفعه بعدش هم یک ماه

پیش چند روز قبل از جلسه نهایی دادگاه اومد؛هنگامه پا به پای من تموم این تابستون نفرین شده رو اشک ریخت؛روز آخر که جلسه نهایی دادگاه بود بابا اجازه نداد که باهاشون

برم، توی خونه مثل دیوونه ها قدم میزدم، به غیر از وکیل ایلیا، بابا و کیوان وعادل وپرهام هم رفته بودن، بماند که توی این مدت عادل وپرهام وکامران وآقا دانیال چقدر رفتن

مشهد تا از اولیا دم رضایت بگیرن اما ...بی تاثیربود..

اون روز مثل مرغ سرکنده توی حیاط قدم میزدم، مامانم که یه چشمش اشک بود ویه چشمش خون با هنگامه وزکیه خانوم ومامانبزرگ ویه سری دیگه که یادم نمیاد رو ایوون

زکیه خانوم نشسته بودن؛دلم گواهی بد میداد وحس میکردم قراره سالهای زیادی رو از ایلیام دور باشم، هر جور چیزی رو حس میکردم جز اینکه ... بابا اینا وارد خونه شدن،

صورت عادل کبود بود وخون روی لب وبینیش خشک شده بود؛ با بهت بهشون نگاه میکردم، کیوان وپرهام هم پشت سرشون وارد شدن، به سمت بابا رفتم وبه سختی صدام از

هنجره ام خارج شد: چی شد بابا؟

بابا با صدای بلند زد زیر گریه. کیوان و پرهام هم همدیگه رو بغل کردن وگریه میکردن، عادل شروع کرد به فحش دادن: نامرداخون بهاشو دادن...

من که چیزی از حرفاشون سر درنیاورده بودم به سمت پرهام رفتم وبا گریه گفتم: مگه چند سال براش بریدن؟

پرهام سرشو به چپ وراست تکون داد ولابلای گریه گفت: میخوان... میخوان..داداشمو ..میخوان داداشمو..اعدامش کنن.

دنیا دور سرم چرخید، کجای دنیا به خاطر تصادف یکیو اعدام میکنن؟ چشمام سیاهی رفت ووسط حیاط ولو شدم.

بابا دوباره آروم صدام زد: شقایق حتماً نمیخوان بیان، بیا بریم لابد قسمت نیست

به صورتش نگاه کردم وقطرات سوزان اشکم روی گونه ام چکید: بابای گلم خواهش میکنم یه خُرده دیگه هم صبر کنیم.

دانیال درخواست تجدید نظر داد وماه بعدش یعنی ده روز پیش دوباره جلسه دادگاه تشکیل شد وبازهم همون نتیجه؛دانیال میگفت همینطوریش هم جای اعتراض نداشت چه برسه به

اینکه اونها خون بهاش رو هم پرداختن،با دیدن بینی شکسته عادل خجالت زده میشدم چرا که کیوان گفت وقتی رای نهایی دادگاه صادر شد عادل صورتش رو به تیغه دیوار کوبیده

بود.یک روز بعد از رای نهایی جلسه تجدید نظر وقتی دانیال داشت میرفت دیدن ایلیا براش شعری گفتم وفرستادم، هنوز تک تک اون بیت ها توی ذهنم میچرخن:

ترکم نکن ای مونس شبهای تنهایی

با من بمان شهزاده ی دنیای رویایی

من بی کَس وبی یاورم با من مدارا کن

باید کجا پیدا کنم همچون تو همتایی؟

ترکم نکن محکم بگیر دستان سردم را

سر روی پایت میگذارم تا تو اینجایی

با من بمان زیبا بخوان تا چشم میبندم

با آن صدای دلنشینت صوت لالایی

ترکم نکن اینجاکسی جز تو نمی جوید

حال مرا ای اسوه ی یکتای زیبایی

با من بمان اندیشه ات را در سرت بشکن

اندیشه مرگ وشروع سردِ تنهایی

با من بمان یادآور لحظات پرنورم

اینجا نباشی میزنندم طبل رسوایی

من بی تو بی یاور ترین معشوقه دنیام

ترکم نکن ای مونس شبهای تنهایی....

بی تابی من وایلیا باعث شد دانیال مصمم تر بشه تا یه جلسه ملاقات واسمون جور کنه هرچند که خیلی دیر شده بود؛شش روز پیش به ملاقات عشقم رفتم، قیافه اش راحت چند سال

پیر شده بود، دستمو روی ته ریشش کشیدمو در حالی که گلوم از شدت بغض داشت میترکید گفتم: چقدر ریش بهت میاد!

دستمو بوسید وسرشو بلند نکرد و دستمو روی چشماش گذاشت وزمزمه وار گفت: نتونستم خوشبختت کنم، شرمندتم شقایق؛ همه اش تقصیر من بود؛ اگه من این دیوونگی رو در

نمیآوردم...

بغلش کردم وبغضم ترکید: ایلیا من بدون تو میمیرم..ایلیا آدم به بدقولی تو ندیدم.. من بعد از تو چیکار کنم؟

ایلیا دستهاشو بی توجه به حضور سرباز توی اتاق دور کمرم حلقه زد: شقایق من حالم بد تر از توئه... شقایقم تو بگو من چیکار کنم؟..شقایق من نمیخوام بمیرم

نفسش بالا نمیومد با این حال هنوز میخواست حرفاشو بزنه، هق هق میکرد: شقایق من تازه داشتم رنگ خوشبختی رو میدیدم...

بابا تکونم داد: شقایق حواست کجاست اشکاتو پاک کن بریم تو، اومدن.

به همراه بابا از جامون بلند شدیم ورفتیم داخل دفتر محضر دار.

کنار بابا نشستم، عاقد رو به من به حالت سوالی گفت: عروس خانوم شمایید؟

بدون این که سرمو بلند کنم گفتم: بله

-دخترم چادر رنگی به همراهت نداری؟

سرمو به معنی نه تکون دادم وگفتم: نه نیاوردم

-روسری رنگی چی؟ آخه وجهه خوبی نداره

با کلافگی گفتم: چرا آوردم؛ به صورت بابام نگاه کردم وگفتم: من برم شالم رو سرم کنم

و بدون اینکه به جمع سه نفره ی اونها نگاه کنم از اتاق خارج شدم وبه سرویس بهداشتی رفتم؛ بعد از اینکه از ملاقات ایلیا برگشتم رفتم یکراست بیمارستان دیدن پرهام که از

سه روز پیش زیر سرُم بود. احساس میکردم دنیا به آخررسیده واز این که میدیدم کاری از دستم برنمیاد تا برای نجات ایلیای عزیزم انجام بدم حس یه موجود بی ارزش رو پیدا

میکردم،وقتی پرهام داشت واسم دردِ دل میگفت ناخودآگاه به ذهنم رسید که من هم سعیمو برای گرفتن رضایت از اولیاء دم بکنم، از پرهام شماره مردی رو که اونروز توی ماشین

بود یعنی همسر مرحوم رو گرفتم؛ بعد از خروجم از بیمارستان از گوشی خودم باهاش تماس گرفتم، خدا میدونه چقدر برام سخت بود غرورم رو کنار بذارم والتماس به مردی کنم

که بویی از انسانیت نبرده،حاضرم قصم بخورم که اون کوچک ترین علاقه ای به زنش نداشته بعد با پررویی تمام به من میگه: تو یه مرد نیستی، والا درد منو میفهمیدی وقتی

عروس یکروزه ات رو داری میبری ماه عسل و هنوز بهش دست نزدی بعد جلوی چشمات از دستت بره.

سرمو تکون دادم وبا خودم گفتم: آب که از سر گذشت، چه یک وجب چه صد وجب!

شالم رو سرم کردم ودوباره به سمت اتاق رفتم وکنار بابا نشستم، زیر نگاه های سنگین پسر جوونی که کنارش نشسته بود معذب بودم، نگاهش هر چی که بود دوستانه نبود بلکه

خصمانه بود،عاقد رو به پدرم گفت مهریه رو چقدر بنویسم؟

بابا با خشم سرشو انداخت پایین وسکوت کرد، من به جاش جواب دادم: یک سکه

عاقد لبخند سردرگمی زد وگفت: احسنت.

احسنت! یاد حرف بازرس اداره افتادم که وقتی قرآن خوندم بعدش واسم آرزوی موفقیت میکرد.عجب موفق شدم ! هم تو مراحل درسی وهم قرآنی! دو هفته از شروع سال تحصیلی

گذشته ومن هنوز به مدرسه نرفتم، بدون ایلیا درس خوندن چه معنی میده؟،ناخودآگاه سرمو بالا میارم ونگاهم به چشمهای مشکی وخشمگینش میفته وسریع نگاهشو ازم میگیره،

بعد از اون همه التماسم بهم گفت که روز بعد باهاش تماس بگیرم چون حس میکنه که عموش یا همون پدرزنش هم زیاد راضی به قصاص نیست اما مادرزنش به این امر مُصره،

چراکه میخواد درس عبرتی بشه واسه بقیه...

روز بعدش باهاش تماس گرفتم وگفت فقط در یه حالت رضایت میدن، من که فقط وفقط به فکر نجات ایلیا بودم گفتم: هر شرطی بگین قبول میکنیم.

و اون در کمال پررویی به من گفت که به عقدش در بیام...

عاقد : دخترم بیا اینجا رو امضاء کن.

از جام بلند شدم وجلوی میز ایستادم، چند قسمت رو گفت وامضاء کردم، یادمه یه امضای خیلی خوشکل رو یه مدت بود که تمرین میکردم تا سر عقدم با ایلیا ازش استفاده کنم ولی

امروز فقط از سرم رد کردم،تا خواستم سرجام بشینم،عاقد مانع شد وبا دست دو صندلی روبرو رو که کنار هم بودن رو اشاره کرد وگفت: اونجا بشین

بالاجبار روی اون صندلی ها نشستم. ..در جواب این پیشنهادش که اونهم با لحنی گفت که انگار مجبورش کرده باشن تنها جوابی که لایقش دونستم این بود که به تماس پایان بدم،

من چرا اینجام؟ توی محضر! درام به عقدش درمیام! برای نجات جان ایلیا! آیا واقعاً ایلیا از کارم راضیه؟ نه... اون مرگ رو ترجیح میده به این کار من.سه روز پیش دوباره باهاش

تماس گرفتم وگفتم: این آخرین راهه؟

اون که حالا زبونش بلند تر هم شده بود،با اکراه گفت: مجبور نیستی قبول کنی.. فکر نکن من خیلی به این کار اصرار دارم، فقط دلم به حالت سوخت واگرنه به این راحتی خونواده

ها رو راضی نکردم!

ازش مهلت خواستم واون فقط تا دیروز ظهر بهم مهلت داد تا جوابش رو بدم، همین حالا هم حس میکنم حتماً ایلیا داغون تر از اون موقع شده،از حالا که توی محضر نشستم تا

روز اعدامش فقط ده روز مونده.کنارم نشست وحتی نگاهی هم بهم ننداخت، شاهد ها رفتن وامضاهاشون رو کردن، هنوز هم بازوم درد میکنه دیشب بابا عصبانیتش رو روی

بازوی من خالی کرد، وقتی از توی اتاقش پرتم کرد بیرون،عاقد: النکاح سنتی.... دوشیزه شقایق بهادری فرزند حسین آیا بنده وکیلم شما را به عقد دائم حمید رضا مرادی به مهریه

یک جلد کلام الله مجید ویک جفت آینه وشمعدان ویک سکه تمام بهار آزادی در بیاورم؟

یعنی ایلیا رودر هر دوصورت از دست دادم؟ یعنی خوشبختی پر! به چشمهای بابا نگاه نمیکنم.. مطمئنم جا میزنم.. با صدایی که از ته چاه در میومد: بله.

عاقد : به میمنت ومبارکی انشاءالله

یه صلوات ناهماهنگ هم شد ضمیمه پیوندمون.نفسم توی سینه ام گیر کرده بود، دستش رو جلو آوردو دست چپم رو گرفت توی دستش وحلقه طلایی رنگی رو توی دستم کرد

ودوباره به حالت اول برگشت،....

به محض اینکه حس کردم دیگه حضورم کنارش الزامی نیست، از جام بلند شدم وبه سمت سرویس بهداشتی دوییدم، با معده خالی اوغ میزدم، چی رو میخواستم بالا بیارم! این همه

فشار عصبی رو! فکر از دست دادن ایلیا رو! فکر دور شدن از خونواده ام رو؟ نمیدونم چقدر اون تو بودم که بابام به در زد: شقایق جان؟ نمیای بریم؟

آبی به صورتم زدم وصورتم رو باشالم خشک کردم ومقنعه ام رو سرم کردم واومدم بیرون، بابا ماتمزده کنار میز منشی نشسته بود، لبخندی مصنوعی به لب نشوندم وبه سمتش

رفتم وگفتم: بابا بریم؟

به صورتم نگاهی کرد واز جاش بلند شد با صدای آرومی شروع کرد به حرف زدن: شناسنامه اش رو به عنوان وثیقه داد دستم تا ایلیا به طور کامل آزاد بشه، امروز غروب ساعت

پنج میان دنبالت ومیری مشهد

به ساعت گوشیم نگاهی انداختم وگفتم: یعنی فقط پنج ساعت وقت دارم

بابا تو جاش وایستاد وبه سمتم برگشت ، اشک توی چشماش حلقه زد: شقایق؟

نذاشتم گریه کنه هر چند دل خودم هوای گریه داشت: بابا دوشبه دارم التماست میکنم ، این یعنی خودم قلباً راضی ام پس اینقدر خودتونو عذاب ندین.

بابا با نفسی عمیق اشکاشو پس زد ودوباره به راه افتاد، جلوی یه تاکسی رو نگه داشت ودربست به سمت خونه گرفت، وقتی موضوع رو به بابا گفتم اولین چیزی که نصیبم شد یه

توگوشی محکم بود؛ اما من آدمی نیستم که به این زودی جا بزنه بازم رفتم توی اتاقش با گریه، با داد، دست آخر به پاش افتادم، گفتم اگه موافقت نکنه خودمو میکشم.... حتی

دیشب باز قاطی کرد ودستم رو گرفت واز اتاقش پرتم کرد بیرون،غافل از اینکه من دیروز ظهر با حمید رضا تماس گرفته وموافقتم رو اعلام کرده بودم...

بابا: دخترم پیاده شو رسیدیم

مقنعه ام رو کمی جلو کشیدم وپیاده شدم، یکی از زنهای همسایه تو کوچه بود به محض دیدنم با ترحم گفت: دخترم از نامزدت چه خبر؟

پوزخندی روی لبم نشست: به زودی آزاد میشه.طرف رضایت داد

دستاشو به سمت آسمون گرفت: خدارو شکر.

بابا با تاسف نگاهی بهم انداخت وبازم سکوت..در حیاط رو باز کرد؛ عادل با چشمهای به خون نشسته روی ایوون زکیه خانوم نشسته بود، واسه یه لحظه ترسیدم،با خودم گفتم:

کسی خبر نداره، بابا ومامان قول دادن. بابا با عادل دست دادن وبابا رو به من گفت: شقایق جان من جایی کار دارم زود برمیگردم،

و از خونه خارج شد، با لبخند رومو به سمت عادل کردم وگفتم: چه خبر؟

جوابمو نداد وفقط نگاهم کرد، لبخندم محو شد: عادل چی شده؟ چرا اینشکل...

میون حرفم اومد با حرص گفت: چیه؟ شارژی!

تنم یخ کرد: چی میگی عادل؟

از جاش بلند شد وبا قدمی بلند فاصله بینمون رو پرکرد: چیکار کردی شقایق؟

شصتم خبردار شد مامان طاقت نیاورده وهمه چیو گفته، سرمو به چپ وراست تکون دادمو گفتم: عادل این تنها کاری بود که از دستم برمیومد.

لبهاشو به هم فشار داد وچشماش پر از اشک شد یهو سرم فریاد کشید: میخوای با این حماقتت چیو ثابت کنی؟ این که عاشق ایلیایی؟... نه به خدا عاشقش نیستی.

بغضی که از صبح سعی درمهار کردنش داشتم ترکید: تو چی میفهمی عادل؟ تو از احساس من نسبت به ایلیا چی میدونی! هر ثانیه منتظر این بودم که جا بزنه، بگه رضایت میدم

بگه از پیشنهادم منصرف شدم، لحظه ای که خواستم امضا کنم، لحظه ای که میخواستم بله بگم...

دیگه گریه امونم نمیداد، روی زمین نشستم، متوجه میشدم که یه سری از خونمون خارج میشن، اما بی توجه به همه روی زمین نشسستم: فکر کردی خودم خیلی خوشحالم

با چشمهایی که حالا از شدت گریه تار میدیدن به عادل نگاه کردم: فکر کردی من اینقدر ضعف دارم که ایلیا نشد یکی دیگه!

دستمو جلوی صورتم گذاشتم وبا صدای بلند گریه کردم، دستی دور شونه ام حلقه شد وصدای گریه مردونه ای همراهیم کرد، چشمهامو باز کردم کامران بود که معصومانه ومثل

بچه ها منو درآغوش گرفته بود وزار میزد: آبجی من این چه کاری بود؟ ...

حالا عادل هم جلوی پای من نشسته بود وگریه میکرد: شقایق داداشم هیچکیو نداره.. شقایق داداشم یتیمه.. اون دق میکنه اگه بیاد وتو نباشی.

میخواستم حرفی بزنم که حس کردم زبونم شل شد وچشمام سیاهی رفت.وقتی چشمامو باز کردم دیدم مامانبزرگ داره بالای سرم گریه میکنه، به سختی تو جام نشستم مامانم دوتا

چمدون بزرگ جلوش گذاشته بد وداشت پرش میکرد وبا خودش هم نوحه سرایی میکرد:

گلم را میبرن چاره ندارم

اگر دستم رسد کِی میگذارم؟

گلم را میبرن در خونه بخت

گلم را با خدایش میسپارم

از روی تخت پایین اومدم ومامان رو در آغوش کشیدم: مامان منو ببخش...شاید دیر ولی قول میدم خوشبخت بشم

مامان شماتت بار نگاهم کرد ودوباره به کارش مشغول شد.

به چمدون های بسته شده کنار اتاقم نگاه میکردم، تنها باری رو که خودم بهش اضافه کردم فال حافظی بود که ایلیا برام خریده بود؛البته مامان قرآنی رو که سر خریدم با ایلیا خریده

بودم رو هم با قاب شیشه ای قشنگش توی وسایلهام گذاشته بود. کامران وارد اتاقم شد وبه در تکیه داد، توی صورتش نه اخم داشت ، نه هیچ حس دیگه ای! لبخند گیجی زدم: من

که رفتم، وسایلاتو بیار اینجا. با کیوان به هم نپرین، نه که همه اش با دوستات باشی ومامان تنها بمونه!

لبهاشو به هم فشار داد: اگه کیوان اینجا بود بازم جرات میکردی این کارو بکنی؟

نفسمو فوت کردم: کامران خواهش میکنم! این کاریه که شده.

با عصبانیت در حالی که سعی میکرد صداش بالانره گفت: من باید بمیرم..منِ بی غیرت باید بمیرم که نتونستم جلوی تو رو بگیرم؛ یعنی خاک بر سرمن که توی این خونه زندگی

میکنم خواهرم عقد میکنه وخبردار نشدم.

سرمو با کلافگی تکون دادم: ازت خواهش کردم کامران، دم آخری هم دست از اذیت کردن من برنمیداری؟

سرشو انداخت پایین؛ با صدایی لرزون گفت: بیا ناهار آماده اس.

خم شد وچمدون ها رو برداشت واز اتاق بیرون رفت،به ساعت نگاهی انداختم، دو ونیم رو نشون میداد.احساس میکردم تا ساعت پنج عمر من هم تموم میشه.به تابلوی روبروم که

هدیه عادل بود نگاه کردم، شمایل خودم، نه نه نباید با این افکار خودمو آزار بدم.

از اتاق بیرون اومدم، سفره پهن بود وعادل ومامان وبابا وکامران، مامان بزرگ وبابا بزرگ، زندایی و خاله اشرف و دایی خسرو و... جمعاً بیست نفری بودن، همه بشقاب هاشون

دست نخورده جلوشون بود وتنها صدایی که به گوش میرسید صدای بازیگوشی اشکان پسر دایی خسرو بود که داشت با برنج های داخل بشقابش بازی میکرد، آروم کنار بابا

وکامران نشستم وبشقابم رو به سمت مامان گرفتم وبا لبخندی گفتم: مامان پُرش کن که خیلی گشنمه

مامان بشقابم رو از دستم گرفت وقطره اشکی رو که تا نیمه ی صورتش اومده بود رو با دسته روسریش پاک کرد.رو به دایی خسرو با خنده گفتم: چه عجب سفره پهنه وتو مثل

قحطی زده ها تو سفره دست نمیندازی. دایی خسرو لبخندی روی لبش نشست: منتظره اجازه تو جغله بچه بودم.

قری به گردنم دادم و گفتم: اجازه شما از همین لحظه صادر شد.

دایی با خنده ای مصنوعی تکه رانی رو از توی ظرف مرغ برداشت وبه دندون کشید وبا دهن پر گفت: خوب شد تو اومدیا! واِلا داشتم از گرسنگی میمردم

با بازوم به کامران که حسابی توی فکر بود زدم، به سمتم برگشت، با اخم گفتم: باز داری به چه نقشه شومی فکر میکنی که توی فکری؟

کامران چشماش پر ازاشک شد، التماسم رو توی نگاهم ریختم وطوری که بابا ومامان متوجه نشن اونها رو اشاره کردم، کامران نفسشو داخل کشید وبا لبخندی گفت: داشتم با

خودم فکر میکردم کِی وسایلهامو بیارم تو اتاقت. گفته باشم چهارماه دیگه با این شوهر کج وکوله ات برگشتی وگفتی اتاقم رو میخوام بهت نمیدما!

دایی به بابا بزرگم اشاره ای زد واون هم سری از روی تاسف تکون داد ورو به من گفت: شقایق رفتی اونجا تنه لش بازی در نمیاری، دیگه خوردن وخوابیدن تو خونه بابا تموم

شد کاری نکن که پشت سرت حرفی باشه.

بعد با خنده ادامه داد: رو دست نبرنت رو همون دست هم سر هفته برت گردونن.

زندایی وخاله هم الکی خندیدن. ولی مامان وبابا ساکت بودن، ناخودآگاه نگاهم رو عادل ثابت موند که با ناباوری داشت به جمع الکی خوش ما نگاه میکرد واشک توی چشماش

غلت میزد.تا دید دارم نگاهش میکنم اشک از هر دو چشمش چکید وسُر خورد وزیر چونه اش به هم پیوست.سرشو تکون داد واز سر سفره بلند شد، مامان بغضش شکست ورو به

بابا گفت: حسین یه کاری کن دارم دیوونه میشم.

بابا دستای مهربونشو روی ریشش کشید وهیچ حرفی نزد.قاشقم رو پر کردمو گذاشتم توی دهنم وبه سختی فرو دادم.یه خورده که بغضم رو فرو دادم رو به مامان گفتم: خیرسرم

عروس شدما! گریه نکن مامی.. شگون نداره

مامان با غضب بهم نگاه کرد: عروس شدنت بخوره توی سرت.

از جاش بلند شد وبه سمت اتاق خوابش رفت.

بابا هم پشت سرش رفت بقیه جمع هم که تا الان وانمود میکردن که هیچ اتفاقی نیافتاده سکوت کردن وبی حرکت ایستادن، اما من با خیرگی تمام در حالی که داشتم از شدت بغض

خفه میشدم به خوردنم ادامه دادم، دایی خسرو کامران رفتن بیرون پیش عادل؛به ساعت دیواری نگاه کردم سه وربع بود به سمت تلفن هال رفتم به گوشی پرهام زنگ زدم وحالش

رو پرسیدم.فهمیدم خبر نداره ولی برای اینکه خوشحالش کنم گفتم که حمیدرضا اینا رضایت دادن و ایلیا امروز وفردا آزاد میشه اما نگفتم به چه قیمتی وقتی به تماس پایان دادم سه

ونیم بود،نمازمو خوندم وبعد رفتم توی اتاق بابا ومامان، روی تختشون نشسته بودن ومامان سرش رو گذاشته بود روی سینه بابا وبی صدا هردو اشک میریختن. بابا لبخندی زد

وگفت: عروس شدی اما یاد نگرفتی قبل از داخل شدنت در بزنی!

لبخندی زدم ورو به مامان با دلخوری گفتم: معلوم نیست برم کی بتونم ببینمت، اونوقت تو اومدی توی اتاق خوابت وخودت رو از من پنهون میکنی؟

مامانم توی جاش نسشت ودستهاشو برای من باز کرد، خودمو توی بغلش انداختم و اون باز هم گریه کرد ولی من به سختی جلوی خودمو گرفتم احساس میکردم از بس به گلوم

فشار آوردم داره منفجر میشه، مامانم شونه ای از توی دراور بغل تختش درآورد وشروع کرد به بافتن موهام، بابا هم با لبخند معصومی به ما نگاه میکرد.کسی به در زد ...زندایی

سرشو داخل آورد وگوشیمو بهم نشون داد: داره زنگ میخوره.

دستمو دراز کردم ، داد به دستم، شماره حمید رضا بود، اخمام ناخودآگاه رفت تو هم، جواب دادم: بله؟

-سلام .تا نیم ساعت دیگه بیا سرکوچه.وسایل هم زیاد نیار ماشین جا نداره

-باشه

-خداحافظ

ومنتظر جواب من نشد وقطع کرد هر چند که قصد جواب دادن هم نداشتم.

از اتاق بیرون اومدم و دوباره نگاهی به فضای خونه انداختم، مامان اومد ویه عالمه خوراکی داخل کیف دستیم جا کرد وبا بغض جمله هاشو ادا میکرد: میدونم که گشنه ات بشه

شعورت نمیکشه به خودت برسی، شقایق مدیونی اگه به خودت فشار بیاری، شقایق اونجا من نیستم نازتو بکشم با کسی بحث نکن اگه حرفی زدن که باعث ناراحتیت شد جوابشونو

نده، گریه نکن.بغلم کرد وآروم در گوشم گفت: اگه دوست داری ازت راضی باشم نمازتو بخون.

سرمو تکون دادمو گفتم: مامان یه هفته اس که دارم میخونم

لبخند گرمی زد: خدا پشت وپناهت

با همه یکی یکی خدا حافظی کردم، گوشیم زنگ خورد دوباره حمید رضا بود که با سردی گفت برم سرکوچه. آخرین نفر عادل بود با التماس نگاهش کردم وگفتم: ایلیا رو تنهاش

نذارین، مواظبش باش

عادل سرشو تکون داد وزیر لب گفت: خوشبخت باشی

با قدمهایی سست رفتم سرکوچه، کامران و دایی خسرو هم چمدون به دست پا به پام میومدن، یه کمری سفید ویه rd یشمی پشت سر هم توقف کرده بودن، در حالی که کمری بدون

سرنشین بود وحمید رضا جلو rd طرف راننده خم شده بود وداشت با همون پسر عصبیه توی محضر که حالا پشت فرمون بود صحبت میکرد.نزدیک شدم حمید رضا در صندوق عقب

rd رو باز کرد وچمدون هامو گذاشت پشت. من دوباره با کامران ودایی خسرو که حالا هردو سعی میکردن غرورشون رو توی اخمشون حفظ کنن خدا حافظ کردم ونشستم، راننده

همون پسر عصبیه بود وکنارش هم یه جوون دیگه که توی محضر هم به عنوان شاهد بود وسناً میخورد همسن حمیدرضا باشه نشسته بود، وقتی نشستم سلام کردم، بزرگتره

جوابمو داد اما اون یکی حتی نگاهم هم نکردم، حمیدرضا دوباره سرشو آورد داخل ورو به راننده گفت:حامد جان من وعمو اگه تا فردا کارمون تموم شد میایم، رسیدی یکراست

برو خونه خودمون؛

حامد سرشو تکون داد وبا کنایه گفت: بروی چشم،امر دیگه ای باشه؟

حمید رضا لباشو جمع کرد وهیچی نگفت قامتشو راست کرد واز ماشین فاصله گرفت، حامد هم پاشو روی گاز گذاشت وماشین از جاش کنده شد، به پشت سر نگاه کردم وقامت

کامران ودایی خسرو که هر لحظه کوچک وکوچکتر میشد، اشکهای مزاحمم رو پس زدمو سرم رو به شیشه تکیه دادمو چشمهامو بستم،در حالی که چهره ایلیا جلویچشمام مجسم

شد شعر فروغ رو ناخودآگاه توی ذهنم مرور کردم:

رفتم، مرا ببخش ومگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه وجنونم کشانده بود

رفتم، که داغ بوسه پر حسرت تورا

با اشک های دیده زلب شست وشو دهم

رفتم، که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم، که با نگفته به خودآبرو دهم

رفتم، مگو، مگو که چرا رفت، ننگ بود

عشق من ونیاز تو وسوز و ساز ما

از پرده ی خموشی وظلمت ،چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم ، که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم زکشمکش وجنگ زندگی

من از دوچشم روشن وگریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله ی آتش زمن مگیر

میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته واسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان زکرده ها وپشیمان زگفته ها

دیدم که لایق تو وعشق تو نیستم

اون قدر غم توی دلم سنگین بود که حتی حس نفس کشیدن هم نداشتم، جوونی که ظاهرش آرومتر بود به سمتم چرخید: زنداداش چیزی میخورین نگه دارم؟

دلم میخواست کفشمو در بیارم بچپونم تو حلقش، قبل از اینکه چیزی بگم حامد با حرص گفت: پژمان!

پژمان به سمتش برگشت: ها؟ باز چیه!

حامد: زنداداش من تو اون تصادف لعنتی مرد.

تا پژمان خواست چیزی بگه حامد نذاشت وبا عصبانیت گفت: به خدا اگه یه کلمه دیگه چرت وپرت بگی ماشینو نگه میدارم وسط بیابونی پیاده ات میکنم.

پژمان ابروهاشو بالا برد: جان!!! میشه بپرسم الان تو ماشین کی نشستیم؟

حامد اخماش باز شد وخنده اش گرفت، پژمان با عصبانیتی ساختگی ادامه داد: اگه میدونستم قراره تو پشت فرمون بشینی عمراً میدادم،ما مثل شما نیستیم که بابامون واسمون

هدیه تولد ماشین بگیره وسر هفته بکوبونیم تو درخت، ما همینشم دست دو خریدیم وروی چشمامون میذاریم.

حالا حامد دیگه علناً میخندید؛به نظرم بی مزه ترین شوخی های دنیا رو میکردن، سرمو چرخوندم ودوباره به بیرون زل زدم،گوشیم زنگ خورد، دستمو توی کیفم بردم ودنبالش

میگشتم، حامد ماشین رو گوشه ای متوقف کرد، گوشی رو از لابلای وسایل هام پیدا کردم شماره پرهام بود، حامد دستشو به طرفم دراز کرد: بده به من

میخواستم اتصال رو برقرار کنم،این بار با تحکم داد کشید: گفتم بدش به من.

گوشی رو به دستش دادم و اون آشغال درکمال ناباوری گوشیو پرت کرد وسط جاده، پژمان با عصبانیت گفت: حامد چی کار کردی؟

من با حیرت به گوشیم که وسط جاده افتاده بود نگاه میکردم که در همین حین یه نیسان آبی از روش رد شد وخوردش کرد حس کردم یکی دست انداخت توی سینه ام وقلبم رو

فشرد،هدیه ایلیای من بود! یک ماه تموم توی کیفم قایمش کرده بودم تا کسی نبینَدش،تنها دلخوشیم این بود که هر از گاهی به پیام هاش نگاه کنم؛ماشین به حرکت دراومد اما من

حتی دلم نمیومد نگاهم رو از تکه های خُرد شده گوشی از روی آسفالت بردارم،گریه ام گرفته بود توی دلم گفتم: دستت بشکنه

یاد حرف مامان افتادم که میگفت جوابشون رو ندم، حدس میزنم استقبال چندان خوشایندی در انتظارم نباشه، وقتی از بجنورد رد میشدیم یاد هنگامه افتادم که حتی نتونستم ازش

خداحافظی کنم،اون، کیوان وایلیا کسانی بودند که من توان خداحافظی باهاشون رو نداشتم؛سرمو به شیشه تکیه دادم وبا تکون های ماشین به خواب رفتم.

-زنداداش.بیدار شو رسیدیم

میدونستم پژمانه چشمامو باز کردم، هوا تاریک بودو ماشین توی یه کوچه عریض متوقف شده بود، مقنعه ام رو مرتب کردم وپیاده شدم، حامد با چمدون هام وارد خونه شد؛ پژمان

آهسته صدام کرد: زنداداش

با غیض به سمتش برگشتم: میشه اینقدر منو با این اصطلاح مسخره صدا نکنی؟

چشماش کمی حالت متعجب به خودش گرفت وبی صدا موند، با خودم گفتم این بیچاره چه گناهی داره!، سرمو تکون دادم وگفتم: چی میخواستین بگین؟

نگاهش دلخور بود اما بازم حرفشو زد: آدمای این خونه به جز حمیرا خانوم وحاج اسد زیاد مهربون نیستن، انتظار هر نوع برخوردی رو داشته باشین

سرمو به معنی ندونستن تکون دادم، صورتشو کمی نزدیک آورد وبا صدایی آهسته تر گفت: بیشتر منظورم حاج خانوم مادر حمید رضا وهمین حامد که دیدینشه. هنوز با مرگ

عروسشون کنار نیومدن.

صدای حامد مانع از ادامه ی حرفش شد: چی داری واسه خودت بلغور میکنی پژمان؟

پژمان با لبخند گفت: هیچی داشتم تبریک میگفتم و همچنین تسلیت بابت تحمل رفیقم؛ که در هر دو صورت به تو مربوط نمیشد

حامد با حرص به سمت پژمان دویید، پژمان پرید پشت فرمون حامد تو جاش واستاد واز دور خط ونشون کشید، وپژمان به حرکت دراومد،حامد رو به من بدون اینکه به صورتم

نگاه کنه گفت: برو تو.

آهسته مثل یه بچه مطیع وارد خونه شدم، یه حیاط بزرگ بود که دو طرف تا دوسوم حیاط پر از درخت وگل وگیاه بود وتوی یک سوم باقی مونده یه حوض نسبتاً بزرگ کم عمق بود،

اینکه تو اون تاریکی عمقش رو چجوری تشخیص دادم رو بذارید به حساب اینکه بعدها متوجه شدم،همینطوری جلو رفتم تا رسیدم به ابتدای پله ها، چهار پنج تا پله میخورد تا

ایوون، حامد ازم جلو زد و وارد شد، من هم به آرومی پشت سرش وارد شدم،چمدونام از داخل، کنار در هال بودن؛حامد رو به من با صدای فوق العاده آرومی گفت: بی صدا برو تو

اتاقت، من جای تو باشم الان حتی نفس نمیکشم.

با تعجب بهش نگاه کردم، با دست یکی از اتاق ها که در دولته سفید داشت رو نشون داد: اون اتاقته و روبروش هم سرویس بهداشتیه.

به سمت یکی از اتاق ها رفت وداخل شد ودر رو پشت سرش بست،یکی از چمدون هامو برداشتم وبه سمت اتاقی که بهم نشون داد رفتم،وقتی درو باز کردم دلم میخواست از شدت

پشیمونی نسبت به کار احمقانه ای که کرده بودم سرمو بکوبم تو دیوار، با دیدن تخت دو نفره گوشه اتاق مثل یخ وا رفتم، فکر اینجاشو نکرده بودم! با پاهای سست وارد اتاق شدم

وچمدونم رو کنار در گذاشتم، کیف دستیم رو هم روی تخت گذاشتم ودوباره داخل هال برگشتم واون یکی چمدونم رو برداشتم؛ وقتی در اتاق رو بستم بی اختیار بغضم شکست

واشکام سرازیر شد، روی تخت دراز کشیدم، نفسهام یاری نمیکرد، از جام بلند شدم ومقنعه ام رو با یه روسری نخی تعویض کردم وبعد از دستشویی رفتن به خواب عمیقی فرو

رفتم.

با صدای شیون زنی از خواب بیدار شدم: کو؟کجاست؟

ولحظاتی بعد در اتاق به شدت باز شد، سریع کنار تخت سرپا ایستادم، هول کرده بودم، چه اتفاقی میخواست بیافته!

زنی با هیکل متوسط بود که سرتاپا لباس سیاه پوشیده بود وچشماش گود افتاده وابروهاش کلفت ودست نخورده بود،با عصبانیت به سمتم حمله ور شد وشروع کرد به صورتم سیلی

زدن وموهام رو کشیدن، من که حسابی هول کرده بودم وتوقع چنین برخوردی رو نداشتم دوسه تای اول رو فقط نوش جان کردم اما به خودم جنبیدم ومچ دوتا دستشو گرفتم یه

خورده تقلا که کرد زن دیگه ای که درشت تر از اون بود وارد شد وبه یاری اون شروع به زدن من کرد ودست انداخت توی موهام وپشت سر هم حرفای رکیک میزدن، نمیتونستم

از خودم دفاع کنم یه دست این زن اولیه رو ول کردم که از خودم در برابر این یکی دفاع کنم که چون اون هم آزاد شده بود شروع کرد با همون دست آزادش دست درازی کردن وبا

مشتی که دومیه به شکمم زد روی زمین نشستم وآماج مشت ها ولگد هاشون به سمتم اومد،یهو صدای عصبی دختر جوونی به گوشم رسید: دارین چیکار میکنین؟

از شدت ضربه ها کم شد ودوتا دست به دورم حلقه شد، رو به اون دونفر گفت: به این چه ربطی داره،؟ از خدا بترسین.

سرمو بالا آرودم؛زنی که اول وارد شده بود لبهاش لرزید وبا گریه اتاق رو ترک کرد اما این یکی ول کن ماجرا نبود وتازه چسبید به دختره: چی میگی ذلیل مرده تو با مایی یا با

این! مثل اینکه یادت رفته نامزد همین پتیاره زن داداشت رو به کشتن داد

دختره هم با صدای عصبی ولی آرومی گفت: مادر من خودت هم داری میگی نامزدش! نه خودش

زنه کمرشو صاف کرد ودر حالی که از اتاق خارج میشد رو به دختره گفت: بعداً به حسابت میرسم

واز اتاق خارج شد ودر رو به شدت به هم کوبید، از جام بلندشدم وروی تخت نشستم ومشغول بستن موهام شد، از شدت عصبانیت دستهام میلرزید، دختره با لبخند غمگینی گفت:

من حمیرام، خواهر حمید رضا.هر چند شروع خوبی نداشتیم! اما از آشناییت خوشبختم

ودستشو به طرفم دراز کرد، به دستش نگاهی انداختم وبا اخم به صورتش زل زدم وزیر لب زمزمه کردم: خوش به حالت که با این چیز به این کوچیکی خوشبخت میشی!

دستشو مشت کرد و جمع کرد، درحالی که توی نگاهش شرم داشت سرشو انداخت پایین وگفت: من جای تو نیستم، اما میدونم که توی چه شرایط سختی هستی، بخدا من همه

سعیمو واسه راضی کردن حمید رضا کردم، اما مرغش یه پا داشت وهمه اش میگفت قصاص.

حالا با دقت بهش نگاه کردم، صورت لاغر وسبزه ای داشت، چشمهای عسلی با ابروهای نازک ونامرتب اما بلند وبینی کشیده ولبهای خوشحالت در کل بانمک بود، تونیک تریکو

آبی با شلوارش تنش بود به همراه شال نخی طرحدار سفید.دوباره به روم لبخند زد: دوست دارم منو دوست خودت بدونی وباهام احساس راحتی کنی، هرکاری داشتی فقط به خودم

بگو

وقتی ازجاش بلند شد با صدایی آهسته پرسیدم: اون اولیه زنعموت بود نه!

به سمتم برگشت و سرشو تکون داد وگفت: آره، یه کوچولو بهش حق بده، آخه اون فقط همون یه دونه دخترو داشت. دومیه هم مامانم بود

کمی به سمتم خم شد: توقع رفتار دوستانه ای رو از مادرم نداشته باش

سرمو تکون دادمو اون هم با لبخندی از اتاق خارج شد، دوباره درو باز کرد وسرشو آورد داخل: راستی یه جنجال هم تو راه داریم

با تعجب نگاهش کردم، داخل شد وگفت: بابام کربلاست وفردا برمیگرده، خبرنداره که تو وحمیدرضا عقد کردین

نمیدونم خودش از حرف خودش خوشحال بود یا ناراحت، هر چی که بود باز هم با لبخند از اتاق خارج شد، دلم درد گرفته بود دستمو روی جایی که مادر حمیدرضا زده بود کشیدمو با

خودم زمزمه کردم: کجایی مامان که عزیزدُردونه ات رو زدن، کجایی بابا که خودت به دخترت از گل نازک تر نگفتی ولی این نامردا دست روی یک یکدونه ات بلند کردن، چهره ی

ایلیا وقتی روز حادثه سوار ماشین بودیم جلوم نقش بست که با شیطنت گفت: کسی جرات نداره به شقایق من چپ نگاه کنه!

کجایی ایلیا؟ الان داری چیکار میکنی؟ الان آزاد شدی؟ خبر داری که با شقایقت چیکار کردن! خبر داری که شقایق برات چیکار کرد؟ نه! حتماً خبر نداری..حتماً خبر نداری که من

اینجا کتک خوردم وتو ازم دفاع نکردی، حتماً خبرنداری که حالا اینجا نیستی! حتماً خبرنداری که آسمون وزمین به هم دوخته نشدن...

اونقدر با خودم مویه کردم که اشکهام سرازیر شدن.سرمو روی بالش گذاشتم وبه اشکهام اجازه فرو ریختن دادم.حمیرا برام ناهار آورد ولی من لب به غذا نزدم، بعد از اینکه از

اتاق خارج شد یکی از بیسکوییت هایی که مامان برام گذاشته بود رو باز کردمو خوردم.اما بدجور حس میکردم ضعف دارم وفشارم پایینه؛ نزدیکهای غروب بود که خوابم برد. با

صدیی تق وتوق وخش خش از خواب بیدار شدم،اتاق تاریک بود ونور ضعیفی از پنجره رو به حیاط به داخل میزد. کسی توی اتاق در حال تعویض لباس بود کار سختی نبود که حدس

بزنم کیه.با صداش به خودم اومدم: بیداری؟

صدای منحوس خودش بود، جوابشو ندادم.کلید برقو زد؛ نور چشممو زد ،دستمو روی چشمام گذاشتم. بعد از چند ثانیه به آرومی چشمهام باز کردم، پشت میز مطالعه اش نشسته

بود.بهش نگاه کردم.با صدای آرومی بدون اینکه نگاهم کنه گفت: شام خوردی؟

باز هم جوابش رو ندادم، با کنایه گفت: الحمدلله لال هم که شدی!

میخواستم بگم لال جد وآبادته. نگاه گذرایی بهم انداخت وگفت: پس قصد صحبت کردن نداری نه!حیف شد.

از جاش بلند شد وبه طرف در رفت، تو جام نشستم وبا صدای آرومی گفتم: رضایت دادی؟

ایستاد اما به سمتم برنگشت، جواب داد: آره

پرسیدم: یعنی آزاد شد؟

سرشو تکون داد: وقتی رضایت دادم یعنی آزاد شد، مریض که نیستن بیخودی نگهش دارن!

تا خواست قدم دیگه ای برداره با لحن غمگینی گفتم: حالش خوب بود؟

به سمتم برگشت وبا لحن خشکی گفت: فکر نمیکنم دیگه به تو ربطی داشته باشه

دستشو جلوی من نگه داشت: گوشیتو بده

ابروهامو تو هم کشیدم: داداشت انداخت تو جاده

اول نگاهش متعجب شد وبعد اخم کرد: باز این دخالت کرد!

نگاهمو ازش گرفتم وبه سمت دیگه ای رو کردم، با صدای آرومی گفت: مامانمو دیدی؟

بدون اینکه بهش نگاه کنم جواب دادم: آره

انگار خودش خبر داشت واز ادامه بحث لذت چندانی نمیبرد، قدمی ازم دور شد ودوباره به سمتم برگشت وگوشیش رو از جیبش درآورد وبه سمتم گرفت: بیا به بابات زنگ بزن

وبگو صحیح وسالم رسیدی

گوشی رو ازش گرفتم وشروع به شماره گرفتن کردم، خودش هم جلوم سرپا ایستاده بود.بعد از چندتا بوق صدای مضطرب بابا تو گوشی پیچید: بله؟

سعی کردم بغضمو کنترل کنم ولحنم محکم باشه با لبخندی گفتم: سلام بابا.

بابام صداش لرزید: جانِ بابا ...خوبی؟

با خونسردی جواب دادم: خوبم بابا.شما خوبی؟ مامان وکامران خوبن؟

بابا انگار فهمید نمیتونم راحت حرف بزنم؛ جواب داد: ما خوبیم، باز صداش لرزید: ایلیا هم خوبه

قلبم به درد اومد، حالا صدام به لرزش افتاد: فهمید؟!

قبل از اینکه جواب بده حمید رضا گوشی رو به زور از دستم گرفت وجواب داد: خب آقای بهادری! خیالتون از بابت دخترتون راحت شد؟

-خواهش میکنم. خدا نگهدار

وسریع گوشی رو قطع کرد وبدون کلمه ای از اتاق خارج شد.از جام بلند شدم وبه سمت دستشویی رفتم؛ بعد از اینکه روی تخت دراز کشیدم تازه یادم افتاد از دیشب همه نمازهام

به گردنمه! واقعاً زورم اومد، حال خرابم رو دلیل نماز نخوندنم کردمو به این شکل خودمو توجیه کردم، حالا فرصت کردم نگاهی به اتاق بندازم، اتاق درازی بود که فکر کنم

عرضش به سه متر وطولش به هفت هشت مترمیرسید ویک طرفش پنجره بزرگ وچوبی رو به حیاط داشت، و تخت دونفره در انتهای دیگر اتاق قرار داشت، با یاد آوری تخت

دوباره ترس برم داشت، خودمو کنج دیوار جمع کردمو پتو رو هم دورم پیچیدم، از بس امروز خوابیده بودم دیگه خوابم نمیومد، نیم ساعتی گذشته بود که حمیدرضا وارد اتاق شد،

خودمو به خواب زدم، حس کردم لامپ خاموش شد، چشمامو آهسته باز کردم، پشت میز مطالعه اش نشست وچراغ مطالعه اش رو روشن کرد وشروع کرد به ور رفتن با یه سری

دفتر.یه خُرده به چهره اش دقت کردم، بیست وپنج سال سن داشت اینو از تو شناسنامه اش فهمیده بودم؛ یعنی کامران بهم گفت. قدش حدودآ 175- 180 تو همین مایه ها بود، رنگ

پوستش سبزه کمی روشن بود، ته ریش روز تصادفش حالا به ریش تبدیل شده بود، لاغر اندام بود وموهاش هم خیلی کوتاه بود، تنها توصیفی که میشه تویه جمله ازش کرد این

بود: خیلی ساده بود.

صورتش یه جذبه خاصی داشت که آدم ناخودآگاه ازش میترسید.سرمو زیر پتو بردم وبا خودم گفتم: اون خستگی نداره! این همه توی راه بوده وباز داره خودشو با چیزی سرگرم

میکنه، یه حسی از داخل باعث شد ناخواسته یه ذوقی بکنم: اون داره خودشو خسته میکنه تا به محض اینکه وارد تخت شد خوابش ببره و به حضور من درکنارش فکر نکنه.

از این فکر لبخندی به روی لبم نشست. نمیدونم چقدرتوی اون حالت بودم که کم کم پلکام گرم شد وبه خواب رفتم...

... توی خونه ایلیا بودم، به محض اینکه موقعیت رو درک کردم به سمت اتاقش دوییدم، درو باز کردم.ایلیا روی تختش خوابیده بود.به سمتش هجوم بردم وخودمو توی بغلش

انداختم: ایلیا

از خواب بیدار شد وبا دیدنم منو درآغوش کشید: شقایق من تو اینجایی!

با گریه سرمو تکون دادم: آره ایلیا من اینجام. توی بغل تو...

یهو سرشو آورد جلو ولبهاشو روی لبهام قرار داد وبا شهوت شروع به خوردن لبهام کرد ومن هم متقابلاً جوابشو میدادم، روی تخت نشست وتی شرتش رو درآورد ودوباره لبهاشو

روی لبم قرار داد.دستشو دور کمرم حلقه کرد ودر یک حرکت سریع من رو روی تخت دراز کرد ودوباره شروع کرد به بوسیدن لبم، من غرق در این حس لذت بخش بودم واون

دستشو روی بدنم با آهنگ قشنگی به حرکت درآورده بود.دستمو روی بدن ستبرش میکشیدم ومدام از سینه ام آه بیرون میومد واون هم در جوابم به آرامی میگفت: جانم

سرشو آورد نزدیک گوشم: تو بغل کی هستی؟

با صدای آرومی گفتم : توی بغل عشق خودم

بوسه ای به گردنم زد: کی؟

-ایلیای من

حالا به نفس نفس افتاده بودم.حس میکردم تمام بدنم نبض داره، نبضی که هر لحظه تند تر میشد ویهو خاموش شدم. اونقدر تبم تند بود وتحت فشار بودم که همین یه تلنگر کافی بود

تا سبک بشم.چشمهامو باز کردم، باز هم توی این اتاق لعنتی ..، اون سر دیگه تخت حمیدرضا پشت به من به پهلو خوابیده بود، روسریم رو دوباره سرم کردم وبه آرامی از پایین

تخت بیرون اومدم، از روی میز یه کاغذ سفید و یه خودکار برداشتم و شروع به نوشتن کردم:

دوباره شب رسید وچشمهای من،پر از هوای خواب مرگ میشود

دوباره روشنایی نگاه ِ من،زشهر چشمهای من، به سوی مرگ میدود

میان خانه ی خموش خواب را، دوباره از سر فضولی ام نگاه میکنم

ونور میدَود میان خواب من، دوباره فکر صد گناه میکنم

دوباره بانگ عاشقانه ی قدیم، میان خواب من به گوش میرسد

دوباره جام باده ومن ورقیب! دوباره تعارف بنوش میرسد

و من میان دستهای گرم او،دوباره هست ومست نماز میشوم

دوباره پرده ها کنار میروند، دوباره گرم وغرق راز میشوم

دوباره آب پوستم از سر عرق، به روی پیکرم خروج میکند

دوباره روحم از میان جسم سرد، به سوی شوق او عروج میکند

دوباره بوسه از سرگناه، به روی گونه اش نثار میکنم

هوای خانه ی خموش خواب را پر از طراوت بهار میکنم

وآسمان بروی ما زِروی خشم، دوباره بارور تگرگ میشود

دوباره شب رسید وچشمهای من ، پر از هوای خواب مرگ میشود

خودکار رو روی میز قرار دادم و با یادآوری اون حس قشنگ لبخندی روی لبم نشست، باید میرفتم حموم...

اونقدر از لای در اتاق کشیک دادم که بالاخره حمیرا ساعت شش از اتاقش خارج شد وبه سمت دستشویی حرکت کرد، رفتم تو راهرو ، با دیدنم تو جاش ایستاد ولبخندی زد وگفت:

صبحت بخیر عزیزم، چرا اینقدر زود بیدار شدی؟

نزدیکش شدم: سلام، میخواستم برم حموم

دستشو زد به شونه ام وبا خنده گفت: برو لباساتو بگیر بیا

برگشتم داخل ودر چمدونم رو باز کردمو آروم یک دست لباس برداشتم واز اتاق خارج شدم، حمیرا تکیه داده بود به دیوار وداشت چرت میزد،به سمتش رفتم وگفتم: بریم

جلو راه افتاد.سمت دیگه هال که من متوجهش نشده بودم چند تا پله به سمت پایین میرفت وبعد از یه راهروی باریک یک متری در چوبی قرار داشت وبعد از اون حموم بود. وقتی

داشتم داخل حموم میرفتم با خنده گفت: بابا بدش میاد حموم ودستشویی توی یه محدوده باشن.

ازش تشکر کردم ودر رو بستم.باید حواسم به آمار حموم رفتنام باشه، مرتیکه بیفکر آخه چه کاریه! یک ساعته من با این وضع تو اتاقم که بدونم حموم کجاس!

شیر آب گرم رو باز کردم و مشغول درآوردن لباسهام شدم؛ رفتم زیر دوش از تماس آب گرم با بدنم حس خوشایندی بهم دست میداد، نمیدونم چرا جدیداً کور شده بودم ونمیتونستم تو

نگاه اول همه چیو وارسی کنم، هرچند واسه چی وارسی کنم! بدون حضور ایلیا دیدن دنیای اطرافم چه معنی میده؟ دیدم سمت دیگه حموم آینه قرار داره، طبق عادتم که همیشه جلو

آینه وامیستادم که موهامو بشورم رفتم وجلوش ایستادم که سرم رو شامپو بزنم،از دیدن قیافه ام وحشت کردم،با خنده زیر لب گفتم: شقایق اون حمیدرضای بدبخت دیشب رغبت

نمیکرده بیاد پیشت واسه همین خودشو سرگرم میکرده که با دیدنت وحشت نکنه.دور چشمام گود افتاده بود وسبیلامم دراومده بود، هرچند زیاد پرپشت نبود.لبهام هم که کلاً بی

رنگ.با پوزخند گفتم: ایلیا جان خداروشکر نیستی که ببینی چه قیافه ای برای خودم درست کردم.

خودمو شستم ومشغول پوشیدن لباسم شدم، موهامو از یه طرف آوردم جلومو با حوله خشکش کردم؛خیلی بلند شده بودن، باید کوتاهشون میکردم، چون اینطور که بوش میاد قرار

نیست روسریمو هرگز درآرم. لباسم رو که شامل یه شلوار تیار مشکی ویه تونیک بنفش وصورتی تا زیر باسنم بود رو پوشیدم موهام رو هم با کش چند دور تو هم پیچیدم

وروسریم رو هم سرم کردم ،لباس هام رو هم که شسته بودم داخل کاسه ی توی حموم گذاشته وبدست گرفتم واومدم بیرون.صدای صحبت ریز ریز از تو آشپز خونه میومد،

حمیدرضا با حرص : یه امروز رو هم میخوای بری یللی تللی!

حامد: حمید رضا، جون آقا جون ول کن؛ بذار بیاد خودش به اندازه کافی گیر میده.

جلوی در اتاق رسیدم،میخواستم از حمیرا بپرسم لباسامو کجا پهن کنم.اما به خاطر حضور حمیدرضا وحامد مجبور بودم فعلاً بیخیال بشم.در اتاق رو باز کردم، صداشون قطع شد.

حمید رضا سرشو از داخل آشپزخونه بیرون آورد و به من نگاه کرد، سریع داخل اتاق شدم.کاسه رو گذاشتم پشت در.با خودم گفتم بذار اول بره بعد موهامو سشوار میکشم.ساعت

حدوداً هفت بود البته چند دقیقه ای مونده بود.حمیدرضا داخل شد وزیر لب سلامی گفت ومشغول عوض کردن لباساش شد.پشت بهش روی تخت دراز کشیدم.با صدای آروم ولی تند

تند شروع کرد به صحبت کردن: من میرم حجره رو باز میکنم. میسپارم به پژمان وبرمیگردم، بابا امروز میاد، کمک دست مادرم باش وسعی کن متلک هاشو نشنیده بگیری.خب؟

جوابی ندادم، تخت تکون خورد وسایه اش رو سرم افتاد، اولش ترسیدم ولی خودمو کنترل کردم،با تعجب واخم گفت: وقتی بیداری چرا جوابم رو نمیدی؟

از اینکه فاصله ام اینقدر باهاش کم بود حالم بد میشد، سریع جواب دادم: باشه

چند ثانیه ای به همون حالت بود وبعد دوباره بلند شد، لحظات آخر که داشت از اتاق خارج میشد گفت: لباسات رو هم با حمیرا ببر رو پشت بوم پهن کن.

وبا گفتن خداحافظ از اتاق خارج شد.من به چی فکر میکنم این چی میگه! کمک کنم به مادر وحشیت! سشوارم رو از توی چمدون برداشتم وزدم به پریز، اونقدر بدم میاد با موهای

خیس روسری سرم باشه،کش رو از موهام درآوردم وبه حالت رکوع شدم وچندبار سرم رو تکون دادم،همین که سشوار رو روشن کردم،حمیدرضا با شدت وارد اتاق شد و با دیدن

من توجاش ثابت موند، سریع روسری رو برداشتم وروی سرم انداختم، ولی چه فایده روسری به اون کوچیکی کجای موهای من رو که حالا باز هم هست رو میپوشونه!

بیصدا به طرف میزش رفت ودسته کلیدی رو برداشت واز اتاق خارج شد.با غیظ سشوار رو از پریز کشیدم: خشک کردنم بخوره تو سرم،همینم مونده بود موهامو ببینه، پسره ی

لندهور همینطوری مثل گاو سرشو میندازه میاد داخل!

باز موهامو با کش پیچیدمو روسریمو سرم کردم وبا بغض نشستم روی تخت: ایلیا هنوز موهای منو واضح ندیده بود، حرومت باشه...

دلم داشت از گشنگی ضعف میکرد که حمیرا با زدن ضربه ای به در مثل فرشته ی نجات وارد اتاق شد وبا لبخندی گفت: بیا بریم صبحونه بخوریم.

از جام بلند شدم وباهاش رفتم،پشت میز نشستم وبا همدیگه مشغول صبحونه خوردن شدیم.در همین حین حامد هم با خنده وارد شد وبا دیدن من لبخندش رو فرو خورد وبا خشکی

رو به حمیرا گفت: من میرم کلاس، بعدش با دوستام میرم بیرون، آقا جون اومد خبرم کن.

حمیرا با دهن پر وبا اخم گفت: حسنی به مکتب نمیرفت؛وقتی هم میرفت جمعه میرفت!

حامد با انگشت اشاره اش به سر حمیرا زد: به تو ربطی نداره بچه پررو

واز آشپزخونه خارج شد.نه اینکه به چیز خاصی فکر کنم البته مغزم هم دیگه درست وحسابی کار نمیکرد اما در سکوت مطلق صبحونه ام رو میخوردم، حمیرا سکوت رو

شکست: ما چهارتابچه ایم، سه تامونو که دیدی. بچه بزرگه آبجیمه که تربت حیدریه عروسه. حمیدرضا لیسانس علوم اجتماعیه، هرچند رشته اش با کارش جور نیست والان

وردست بابام تو حجره فرش فروشی کار میکنه. حامدمون هم دانشجوئه معماریه. منم که سوم دبیرستانم ورشته ام انسانیه.

قصد داشتم بگم خب به من چه! اما دیدم همین یه نفر هم که باهام خوبه رو نپرونم با لبخند مصنوعی گفتم: روانشناسی یا وکالت؟

خندید وگفت: وکالت رو عشقه.

بعد با خنده ادامه داد: خودت چی؟

-تجربی میخوندم.

با شیطنت گفت: دندون پزشکی یا پزشکی وپرستاری؟

لبخندم خشک شد، پوزخندی زدم: هه. از خونواده دور شدنو عشقه، شوهر کردنو عشقه. ترک تحصیل کردنو عشقه

لبخندش خشک شد وچشماش پر از اشک شد: معذرت میخوام شقایق.نمیخواستم ناراحتت کنم.

سرمو تکون دادم: بی خیال.امروز بابات میاد؟

لبخند خبیثی زد وبا تکون سرش گفت: آری.. امروز می آید.

ابروهامو تو هم کشیدم: جریان چیه که تو این طور مرموز میخندی؟

ریز خندید: من حال میکنم که همه کسایی که در نبودش بال در میارن وقتی که هست موش میشن

من که از حرفاش چیزی سر درنیاوردم!صدای در یکی از اتاق ها اومد،انگشت اشاره اش رو جلوی بینیش گرفت: هیس.صاحابش اومد

مادرش وارد آشپزخونه شد وبا خشکی به من نگاه کرد، با اینکه دل خوشی ازش نداشتم اما همراه حمیرا بهش سلام دادم، البته من صدای خودمو به زور شنیدم، بدون اینکه

جواب هیچکدومو بده رو به من گفت: هیچ خوشم نمیاد امروز دور وبر من باشی.

زیر چشمی به حمیرا که با اخم به مادرش چشم دوخته بود نگاهی انداختم.ادامه داد: همینم مونده جلو همه بگم رفتم نامزد قاتل عروسمو واسه پسرم گرفتم!

از جام بلند شدم ورو به حمیرا گفتم: دست درد نکنه.

از آشپزخونه خارج شدم، صداش رو میشنیدم البته انگار همین قصد رو داشت که من بشنوم: حمید رضا خیر نبینی که این نون رو گذاشتی تو دامن ما!

رفتم تو اتاق و باز بی هدف روی تخت نشستم، چند دقیقه بعد حمیرا اومد داخل و با شرمندگی گفت: شقایق جون از مامانم ناراحت نشیا! تحت تاثیر شرایط جویه.

آهسته پلک زدم وگفتم: مهم نیست. راستی لباسامو کجا پهن کنم

وبه لباسهای خیس درون کاسه اشاره کردم، رو به من جواب داد: لباس زیراتو همینجا تو اتاق فعلاً پهن کن، رو پشت بوم بده دید داره، یه وقت دیدی بچه ها امروز رفتن بالا بازی

کنن، بقیه رو هم میبرم حیاط پشتی پهن میکنم.

پرسیدم: حیاط دارین بازم؟

سرشو تکون داد وگفت: آره به همین اندازه که جلوی ساختمونه همین قدر هم اونوره وبه کوچه بغل راه داره.

سرمو تکون دادم در حالی که خم شده بود و داشت کاسه رو برمیداشت خطاب به من گفت: راستی چمدون هات رو هم توی کمد دیواری خالی کن.

لباس زیرام رو به دستم داد و از اتاق خارج شد.

نگاهی به کمد دیواری انداختم ودرش رو باز کردم، یک طبقه اش خالی بود.در چندون هام روباز کردم وراحتی ها رو تاکرده تو قفسه گذاشتم، بیرونی هام رو هم از جالباسیش

آویزون کردم، با این کار تقریباً دوسه ساعتی خودم رو سرگرم کردم. با صدای در به خودم اومدم.جواب دادم: بله؟

در باز شد وزن جوونی وارد شد وپشت سرش هم حمیرا اومد داخل، حمیرا با خنده خانومه رو اشاره کرد: آبجیمه.راضیه وبرای اینکه آهنگش با ما جور بشه بهش میگیم حاضیه

خنده ام گرفت.از جام بلند شدم ودستم رو به سمتش دراز کردم، نمیدونم چی توی نگاهش بود که من برای اولین بار پیش قدم شدم، دستم رو به آرامی فشرد، هر چند لبخند نزد اما

اخم هم نکرد: نمیدونم بهت تبریک بگم یا نه! ولی امیدوارم خوشبخت بشی.

سرمو به معنی ادب تکون دادمو زیر لب گفتم: ممنون.

نگاهی به تخت دونفره انداخت واشک به چشم هاش دویید: طفلک فرشته، به خاطر کله خرابیه یکی دیگه...

ادامه حرفشو خورد، با فکر اینکه منظورش از یکی دیگه ایلیا بوده با صدای آرامی گفتم: مقصر ایلیا نبود، من حواسشو پرت کردم

اول با تعجب بهم نگاه کرد، اما بعد لبخند گیجی زد وگفت: نه منظورم شما نبودید.

وادامه داد: ایلیا نامزد سابقته؟

میخواستم بگم شوهرمه، من وایلیا قلباً زن وشوهریم واون کس که به من حرامه حمید رضاست. نمیدونم چقدر سکوت کردم که با دست با آرامی به شونه ام زد: خودتو با فکر

کردن بهش عذاب نده، توصیه میکنم با اعصاب حمیدرضا بازی نکنی چون خیلی زود از کوره در میره.

فقط نگاهش کردم واون هم با لبخندی در حالی که از اتاق خارج میشد گفت: بعد از مهمونی بیشتر با هم آشنا میشیم.

واز اتاق خارج شد، حمیرا با ذوق گفت: حال کردی چه خواهر روشن فکر ی دارم؟

لبخند زدم: آره معلومه زن خوبیه.

دوباره خودمو به کارم مشغول کردم،حمیرا بالای سرم ایستاد: بابا الاناست که پیداش بشه، یه سری از فامیلامون میان واسه ناهار، مجبور نیستی باهاشون روبرو بشی، ناهارتو

میارم اینجا بخور.

سرمو به معنی تایید حرفاش تکون دادم واون هم از اتاق بیرون رفت.چشمم به شالی که ایلیا برام گرفته بود افتاد.برداشتمش وجلوی صورتم گرفتم ، چشمهامو بستم وبوییدمش،

حس میکردم هنوز بوی گل محمدی میده، یعنی خیال من به اون روز پرکشید وبو رو توی خیالم استشمام کردم، و اِلا که اون شال بویی نداشت! چقدر چشمهای سبز ایلیای من ذوق

داشت، راستی الان داره چیکارمیکنه؟ حالش خوبه؟

اشک از چشمام سرازیر شد، یاد یکی از دوبیتی هایی که مامان موقع غذا درست کردن با خودش میخوند افتادم، با همون آهنگ غم انگیز با خودم زمزمه کردم:

جدایی جانم از جانم جدا کرد

جدایی نرخ بر ملک وفا کرد

بسوزد دین ومذهب را جدایی

جدایی گوشتو از ناخن جدا کرد

آهسته توی دلم خدارو ازبابت رفتار حمیرا وراضیه شکر کردم.مابقی وسایل هام رو هم داخل کمد جا دادمو روی تخت دراز کشیدم، از این همه بیکاری متنفرم، ماهیت شقایق

بهادری این نیست که بی حرکت یه جا بشینه، من بچه شر مدرسه بودم، حالا نوعروس زندونی تو یه اتاق تو شهر غریب.

یاد سفارش زکیه خانوم افتادم موقع خداحافظی که در گوشم گفت: خدا حاجت دلهای شکسته رو زودتر میده وقتی رفتی حرم واسه سلامتی شوهرم دعا کن.

یادمه چند سال پیش اومده بودیم مشهد اما چون عذر شرعی داشتم ونمیتونستم داخل حرم بشم کلاً نرفتم، یعنی میشه گفت تابحال نرفتم. ساعتی بعد صدای همهمه توی حیاط پیچید.از

جام بلند شدم و رفتم پشت پنجره ایستادم، گوشه پرده رو کمی بلند کردم وبه بیرون چشم دوختم.در حیاط چهارتاق باز بود و کسی داشت گوسفندی رو سرمیبرید. میتونستم تشخیص

بدم حاج اسد پدر حمید رضا کیه. مردی بود که کامل موها وریشش سفید بود ومعلوم بود خیلی سنش از مادر حمیدرضا بیشتره.یه کلاه سفید مخصوص حاجیا سرش بود.قد بلندی

داشت وبرخلاف بچه هاش رنگ پوستش روشن بود.شکم بزرگی داشت و اَبای قهوه ای رنگی رو روی دوشش انداخته بود.حمید رضا پاهای گوسفند رو نگه داشته بود ولباسهای

سیاهش هنوز تنش بود....

ناهار رو توی اتاقم خوردم.بعد از ظهر نزدیکای ساعت سه چهار بود که کم کم سر وصداها خوابید.از بیکاری جلوی آینه نخ به پام بستم وخودم سبیلامو بند انداختم.روی تخت دراز

کشیده بودم وداشتم چرت میزدم،که در اتاق باز شد وحمید رضا داخل شد، کتش رو درآورد واز جالباسی آویزون کرد وزیر لب سلام داد، جوابش رو با صدایی آرومتر از صدای

خودش دادم. از گوشه چشم نگاهی بهم انداخت ودر حالی که از اتاقش خارج میشد گفت: بیا آقام میخواد ببیندت.

واز اتاق بیرون رفت.باید میرفتم؟ یاد پژمان افتادم اون میگفت که حاج اسد آدم خوبیه.از جام بلند شدم وروسریمو مرتب کردم واز اتاق خارج شدم.حمید رضا جلوی در منتظرم

بود.به محض دیدنم بهم اخمی کرد: شوهر خواهرم تو هاله برو چادرت رو سرت کن.

نگاهی به لباسم انداختم وگفتم: لباسم خوبه که!

با اخم بهم خیره شد.حوصله بحث کردنو نداشتم، وارد اتاق شدم واز لابلای لباسام چادررنگیم رو برداشتم وسرم کردم. چقدر هم که من بلدم چادر سرم کنم!

از اتاق خارج شدم.با دیدنم باز با همون اخم گفت: یا رو بگیر یا گره روسریتو محکم کن گردنت دیده میشه.

با تعجب وحرص گفتم: ببخشید میشه بپرسم دقیقاً درجه هیضی شوهر خواهرت چقدره؟

ابروهاش بیشتر تو هم فرو رفت: ببند دهنتو.

با اخم به هم خیره شدیم.صدای حمیرا از اون حالت خارجمون کرد: حمیدرضا آقاجون منتظره ها!

حمیدرضا نگاهی به حمیرا انداخت وگفت: باش

به سمتم برگشت ویهویی دستاشو بالا آورد وبا حرص گره ی روسریمو محکم کرد.چنان کشید که گلوم درد گرفت . خودش جلوتر راه افتاد به سمت هال.سریع گره روسریمو شل

کردم، پسره ی روانی!

پشت سرش به راه افتادم. با وارد شدنمون به هال، حاج اسد ومرد جوانی که صددرصد شوهر راضیه بود از جاشون بلند شدن، حاج اسد اخم غلیظی توی صورتش بود و به من نگاه

نمیکرد، اما شوهر راضیه نگاه گذرایی بهم انداخت وسلام کرد. سلام کردمو در حالی که سعی میکردم محکم صحبت کنم رو به حاج اسد گفتم: زیارتتون قبول

لبخندی روی لبش نشست: قبول حق

توی جاشون نشستن، حمید رضا روی مبلی نزدیک پدرش نشست وبه من هم اشاره کرد کنارش بشینم. من هم کنارش بافاصله نشستم.راضیه کنار شوهرش نشسته بودو هربار که

سرمو بلند کردم داشت با ترحم بهم نگاه میکرد.حمیرا هم که همه اش به همه گیرمیداد وبا عث خنده جمع میشد، حاج خانوم یا همون مادر فولاد زره هم که طوری وانمود میکرد که

اصلاً انگار من تو جمع نیستم، هر بار کسی من رو مورد خطاب قرار میداد حاج خانوم اونو به حرف میگرفت که کسی با من صحبت نکنه.مطمئنم حمیرا وراضیه هم متوجه میشدن

چون همه اش به من لبخند مصنوعی میزدن.من خیلی احساس معذب بودن میکردم،در همین حین حامد هم اومد؛ از لحظه ای که گوشیمو پرت کرد وسط جاده حس میکردم دشمن

خونیمه.وارد شد وبه سمت پدرش رفت که روبوسی کنه، حاج اسد با خشکی گفت: حالا هم نمیومدی

حامد درحالی که با پررویی لبخند میزد گفت: کار واجبی واسم پیش اومد آقا جون

حمید رضا با کنایه زیر لب گفت : آره جون خودت!

حامد با غضب به حمید رضا نگاه کرد وبا حاج اسد روبوسی کرد.صدای جیغ وخنده دوتا بچه هم از تو حیاط میومدن.راضیه از جاش بلند شد وبه طرف در رفت وبچه هارو صدا زد:

مریم..محمد بیاین آماده شین بریم خونه.

حاج خانوم رو به راضیه: کجا میرین؟ حالا هستین دیگه

راضیه روبه مادرش: نه مادر دست شما درد نکنه، آقاجون خسته اس میخواد استراحت کنه، بچه ها هم صبحی ان

بچه ها وارد خونه شدن، بهشون میخورد دوقلو باشن.مریم به من نگاهی کرد و روبه راضیه گفت: مامان اون کیه؟

راضیه با لبخندی گفت: زنِ دایی حمیده.سلام کردی؟

مریم ومحمد باهم به سمتم اومدن وهمزمان گفتن: سلام زندایی

میخواستم فریاد بکشم: من زندایی شما نیستم.ناخواسته اخمی رو صورتم نشست وبا خشکی گفتم: سلام

بچه ها انگار از من وحشت کردن به سمت مادرشون رفتن. جمع به یه حالتی به من نگاه کردن، نفسهام رو با حرص از بینیم خارج کردم،حمید رضا فقط یه نگاه گذرا بهم انداختو

دوباره پدرشو به حرف گرفت.متوجه شدم که حاج خانوم نزدیک راضیه با کنایه گفت: واسه چی بچه ها رو فرستادی به دختره وحشی سلام بدن؟

راضیه بعد از آماده کردن بچه ها از جمع خداحافظی کرد ورفتن.دوست داشتم برگردم به سلولم.حس بدی داشتم، با رفتن اونها و ساکت شدن خونه، حاج اسد رو به من کرد وگفت:

چه خبر دخترم؟ خوبی؟

بهش نگاه کردم توی نگاه خسته اش یه دنیا محبت بود.زیر لب گفتم: الحمدلله، یه نفسی میاد ومیره

متوجه میشدم که حمیدرضا اخمش هرلحظه غلیظ تر میشه.حاج اسد سرشو از روی تاسف تکون داد: من اگه بودم نمیذاشتم این وصلت سر بگیره.

با صدای آروم ولحن غمگینی گفتم: اون وقت نامزدم رو اعدام میکردن

حامد با کنایه گفت: منظورت نامزد سابقته دیگه!

چون میخواستم به حرف مامان گوش کنم جوابشو ندادمو خشمم رو کنترل کردم.حاج اسد پس از چشم غره به حامد رو به من گفت: درس میخونی؟

حمیدرضا جواب داد: احتیاجی نیست

حاج اسد گفت: حالا کاریه که شده ونمیشه کاریش کرد، امیدوارم از زندگی جدیدت راضی باشی

قبل از اینکه جواب بدم حامد با عصبانیت گفت: خیلی هم دلش بخواد، یعنی اگه با اون پسره گدا صفت ازدواج میکرد خوشبخت تر میشد؟

پسره گدا صفت!!!! ایلیا؟ مامان جونم شرمنده، پوزخند حاج خانومو دیدم.تعداد نفسهام توی ثانیه بالا رفت وبا جیغ گفتم: خفه شو آشغال.گدا صفت تویی نه ایلیا

فقط یه لحظه احساس کردم لبهام داغ شد.دستمو جلوی صورتم گرفتم وبه حمیدرضا نگاه کردم، از جاش بلند شد وبا عصبانیت فریاد زد: گمشو تو اتاق

از جام بلند شدم وبه سمت اتاق دوییدم.چادرم نرسیده به در از سرم افتاد، بی توجه بهش وارد اتاقم شدم،حمیدرضا زد تو دهنم؟ جلوی جمع؟ صدای حاج اسد میومد که داشت

پسراشو با عصبانیت سرزنش میکرد وبیشتر خطاب به حامد حرف میزد. وحاج خانوم که قصد داشت کار پسراشو توجیه کنه. پشت در نشستم ومدام این جمله رو با خودم تکرار

میکردم: ایلیا گدا صفت نیست. ایلیای من گدا صفت نیست..

دیگه گریه نمیکنم، وقتی حتی گریه هم دیگه آرومم نمیکنه!میجنگم..شاید سنم کم باشه وهیکلم کوچیک باشه اما به خاطر عشق بزرگی که توی دلم نسبت به ایلیا دارم میجنگم،با

خودم این شعر اقبال روزمزمه کردم:

عشق را از تیغ و خنجر باک نیست

اصل عشق از آب و باد و خاک نیست

اما هرکاری میکردم نمیتونستم توهین حامد رو ندیده بگیرم، گدا صفت هفت جد وآبادشه.هفت جد وآباد گذشته وآینده اش.بد جور دلم هوای ایلیامو کرده بود، در باز شد وحمیرا وارد

اتاق شد، توی چشماش یه دنیا شرمساری بود، چادر رو به سمتم گرفت و با صدایی که از ته چاه درمیومد گفت: چادرت از سرت افتاد

چادر رو از دستش چنگ زدم وبدون اینکه نگاهش کنم گفتم: تنهام بذار

بدون حرفی ازاتاق رفت بیرون،تو هم از قماش همونایی، دیدی و شنیدی وچیزی نگفتی، پدرت هم همونطور؛ من نه توقع محبت دارم نه دوستی!از جام بلند شدم ولگد محکمی به

پایه تخت زدم، درد وحشتناکی تو پام پیچید پامو چسبیدم وروی تخت نشستم وبه زمین وزمان فحش دادم...

رابطه من وشوهر شناسنامه ایم محدود شد به شب کنار هم با فاصله خوابیدن وسلام و خداحافظ گفتن ویه سری گیر دادنهای اعصاب خورد کن مثل: لباست تنگه، گردنت دیده

میشه، موهات دیده میشه، حامد پسر جوونه جلوش زیاد راحت نباش و رنگ لباست جلفه و...

نه اینکه بخوام به حرفش گوش کنم ولی چون از قیافه حامد حالم به هم میخورد جلوش رعایت میکردم وقشنگ چند طبقه رو هم لباس میپوشیدم، ساپورت، روش دامن ماکسی،

بلوز های گشاد وروسری وگاهی اوقات جو میگرفت باز روی همین ها هم چادر سرم میکردم، خودم رغبت نمیکردم به خودم نگاه کنم اون که جای خودش رو داشت؛ دو هفته از

اون روز میگذشت، نه اینکه همه چیز مرتب باشه اما با کسی هم جر وبحث شدید نداشتم، با حمیرا بازم رابطه ام خوب شده بود، البته حالا بهتر شده بود وجواب حامد رو میداد؛تنها

مزیتی که اینجا برام داشت این بود که مجبور نبودم کار کنم فقط از سر بیکاری وقتی میدیدم لباسهای تو سبد حموم زیاد شدن همه رو میریختم تو ماشین لباس شویی و بعد که در

میاوردم حمیرا پهنشون میکرد وخیلی هم دیگه از بیکاری حوصله ام سر میرفت یه دستمال برمیداشتم واتاق رو گردگیری میکردم حتی تو پریزای برق رو. همه اینا یه طرف من

روز به روز تنش عصبیم بیشتر میشدو دلم برای ایلیا پرپر میزد واز همه بدتر که من تو این دوهفته از خونه درنیومده بودم وتلفن هم تو اتاق حاج خانوم بود ومن اجازه نداشتم

ازش استفاده کنم.

اوضاع آروم بود تا اینکه یه روز صبح بعد از این دوهفته حمیرا که شیفتش بعد از ظهری بود با هزار زبون ریختن از حمیدرضا اجازه گرفت که منو ببره بیرون. بعد از رفتن

حمیدرضا اینا رفتم تو اتاق وآماده شدم، وقتی از در اتاق بیرون اومدم دیدم حاج خانوم هم حاضر وآماده تو هال ایستاده.تا منو دید با تعجب گفت: شال وکلاه کردی کجا؟

قبل از اینکه جواب بدم حمیرا گفت: از حمیدرضا اجازشو گرفتم میخوایم بریم بیرون.

حاج خانوم هم نه گذاشت ونه برداشت با خشونت به حمیرا گفت: حمیدرضا بیجا کرده.لازم نکرده با این بری تو خیابون

حمیرا با عصبانیت گفت: مامان!

حاج خانوم: مامان وکوفت.

به سر وضع من نگاهی انداخت ورو به حمیرا گفت: وقتی تو خونه است که یادش میره شونه به سرش بزنه بچه ام میلش نمیکشه نگاهش کنه حالا چه تیپی زده

بعد رو کرد به من وبا حرص گفت: ورپریده میخوای بری عروسی؟

حوصله بحث نداشتم روبه حمیرا با کلافگی گفتم: عزیزم من نمیام

به سمت اتاقم برگشتم.حمیرا با دلخوری رو به مامانش گفت: مامان این چه کاری بود؟

حاج خانوم: تو هم لازم نکرده طرف اونو بگیری، بیا با من بریم خرید

وارد اتاق شدم ودر رو بستم.همچین تیپ اونجوری هم نزده بودم.یه مانتو کوتاه مشکی با روکار کرم رنگ تنم بود با شلوار کتان کرم. یه آرایش معمولی هم داشتم. لباسامو عوض

کردمو بعد از شنیدن صدای در حیاط از اتاق بیرون اومدم، رفتم به سمت تلویزیونو روشنش کردم که سرگرم بشم، نیم ساعتی گذشته بود که صدای زنگ تلفن حواسمو مشغول کرد،

اونقدر زنگ خورد تا قطع شد یه حسی از داخل به طرز وحشتناکی قلقلکم میداد که به سمت اتاق حاج خانوم برم، از جام بلند شدم، هنوز کاری نکرده استرس داشتم؛ با ناامیدی

دستگیره رو به سمت پایین کشیدم که با تعجب دیدم در بازه، به چپ وراستم نگاه کردم وبا احتیاط داخل شدم، قلبم تپش شدیدی داشت.کنار میز تلفن نشستم؛ بهش مثل یه شیء گرون

بها نگاه میکردم، در که انگار چارچوبش شیب داربود خود به خود بسته شد.تلفن رو برداشتم، اول خواستم به ایلیا زنگ بزنم اما با خودم گفتم بیش از این هواییش نکنم هرچند به

سختی خودمو قانع کردم..شماره خونه رو گرفتم، اولین بوق.. دلم پیچ میخورد...دومین بوق... نفسهام تند شد...سومین بوق... صدای خواب آلود کامران توی تلفن پیچید: بله؟

حس کردم قلبم به سمت خونه پرکشید، اشک تو چشمام جمع شد.دوباره صداش اومد که حالا یکم عصبی بود وبا کلافگی گفت: بله؟

با صدای لرزونی گفتم: کامران خوبی؟

چند ثانیه سکوت... یهو با هیجان گفت: شقایق تویی؟

-آره قربونت برم.

توصداش موج خنده واسترس با هم یکی شد: چطوری شقایق؟ کجایی؟ چرا زنگ نمیزنی؟ حالت خوبه؟ ما که نصف جون شدیم!

خندم گرفت: کامران یه لحظه صبر کن یکی یکی سوال بپرس. من خوبم، شما چطورین مامان خوبه؟

کامران نفسشو فوت کرد: مامانم میتونه خوب باشه.. منم خوبم..باباهم هست.

با شک پرسیدم: کیوان اومده؟

-آره. یه هفته ای مرخصی داشت.

ترس برم داشت: باخبر شد؟

کامران با کمی مکث: نباید میشد؟!

اشک به چشمام هجوم آورد: ایلیا چی؟

کامران ساکت شد. یه حس بدی به دلم چنگ انداخت: کامران میگم ایلیا چطوره؟

با صدای آرومی گفت: اونم خوبه.

با شک گفتم: خوبه؟

-هه! تا خوبی رو تو چی ببینیم!

با کلافگی گفتم: کامران نصفه جون شدم، خودت قشنگ همه چیو بگو

کامران: بعد از اینکه آزاد شد تا الان نوبتی پیشش وامیستادیم تا کار احمقانه ای نکنه، دیروز هم یک ساعت به خیال اینکه خوابه رفتم از یکی ازدوستام جزوه بگیرم وقتی برگشتم

دیدم خونه نیست، تا الان هم خبری ازش نداریم

قلبم به درد اومد: یعنی چی؟

کامران که لحنش حالت دلجویی داشت گفت: فکر کنم اومده باشه دنبالت. کیوان هم دیشب راه افتاد به سمت مشهد.جات خالی چند تا کشیده آبدار از کیوان به خاطر بی غیرتیم نوش

جان کردم. بعدش هم که دلش از زدن من خالی نشد رفت با تبر موتورمون رو تیکه تیکه کرد.

انتهای صحبتش هم آه کشید، صدای باز شدن در هال وصحبت توی خونه پیچید، هول هولکی گفتم: کامران من باید برم کاری نداری؟

کامران با لحنی متعجب: چی شد شقایق؟

صدامو آروم کردم: انگار یکی اومد، به مامان اینا سلام برسون اما بهشون بگو یه وقت اینجا زنگ نزنن! من دزدکی زنگ زدم.

کامران که حالا غمگین میزد گفت: باشه گلم.مواظب خودت باش

تلفن رو قطع کردم ورفتم پشت در صدای چند مرد بود، صدای حمیدرضا وحامد دربدر رو تشخیص دادم، وصدای یکی دیگه، آهسته لای در رو باز کردمو نگاه کردم، فقط پژمان تو

دیدم بود، حمید رضا با عصبانیت گفت: تو اونجا چه غلطی میکردی؟

حامد: به من چه؟ من تاحواسم به اونیکی پرت شد ، اون داداش وحشیش پرید رو سرم.

پژمان در حالی که سعی داشت لحنش آرام باشه گفت: حمید جان حرص نخور حالاکه چیزی نشده!

حمدرضا با حرص گفت: چیو چیزی نشده! دیگه چی میخواست بشه؟ آبروم تو پاساژ رفت.

حامد هم دهن نحسشو باز کرد: حقته، همون وقتی که این .. میخوردی باید به اینجاشم فکر میکردی.

حمید رضا باحرص گفت: خفه شو حامد تا خودم خفه ات نکردم، زورم به تو یکی میرسه.

حمید رضا با بیتابی راه میرفت، وقتی به سمت در میرفت توی دید من میومد، اما به خاطر فاصله زیادم با در نمیتونست منو ببینه. پژمان گفت: بازم خدارو شکر حاج آقا نبود.

حمد رضا: آره واقعاً خدا روشکر.

حامد با صدای آرومی به کنایه گفت: پسره ی پررو اومده دنبال جنده اش

جهش حمید رضا رو به سمت دیگه خونه دیدم وبعد صدای ناله حامد: آخخخ

مغزم یه تکونی خورد: داداش وحشیش؟ و جمله حامد! اینا منظورشون ایلیا وکیوان نیست! پژمان از جاش پرید وبه سمت دیگه رفت حالا فقط صداشون میومد که پژمان گفت: حمید

این چه کاری بود؟

حمیدرضا با فریاد گفت: هی من هیچی نمیگم از دهنش ... پاش میخوره

حامد با عصبانیت گفت: به خاطر اون زدی تو دهنم؟

حمید رضا از عمق دلش فریاد زد: احمق اون زنِ منه..

حدسم درست بود منظورشون ایلیای من بود، مثل اسفند روی آتیش بالا وپایین میپریدم.سرمو آوردم داخل وبه دیوار تکیه دادم. یعنی زدنش؟ نکنه جلوی این نامسلمونا گریه کرده!

یعنی کیوان حامدو زده؟ اگه زده دستش درد نکنه مثل حمیدرضا که واقعاً دلمو خنک کرد.ازاسترس تو جای نشسته جلو عقب میرفتم، صدای عصبی حمیدرضا: گمشو برو بیرون.. منتظرم باش.

صدای در هال اومد. وبعد صدای در اتاق خودمون.از اتاق بیرون اومدم، پژمان روی راحتی نشسته بود وتوی فکر بود، با قدم های شل ناخواسته به سمتش رفتم،اول گوشه چشم

وبعد با تعجب به صورت تمام رخ به سمتم برگشت: سلام زنداداش.

با خستگی نگاهش کردم. توی جاش سروپا ایستاد، معلوم بود حسابی هول کرده: خوب هستین؟

صدای حمیدرضا: پژمان با کی..

بعد صدای عصبیش: تو کی اومدی؟

به پشت سرم نگاه کردم، در حالی که توی دستش چند بسته پول وبرگه بود جلوی دراتاق ایستاده بود. بغضم رو قورت دادم ودوباره به پژمان نگاه کردم: داداشم اومده بود؟

پژمان یه نگاه به من انداخت وبعد نگاهش روی حمیدرضا ثابت موند، با درموندگی به حمیدرضا نگاه کردم: داداشم اومده بود?

حمیدرضا اشاره ای به پژمان زد واون از خونه خارج شد.وسایل توی دستشو رو عسلی کنار مبل گذاشت و قدمی نزدیکم شد: چرا با حمیرا نرفتی؟

صدام لرزید: چرا جوابمو نمیدی؟ میگم دادشم اومده بود؟

سرشو تکون داد: آره

اشک به چشمهام دویید، نزدیکش شدم: چی شد؟

با همون اخم همیشگیش فقط بهم نگاه کرد.وقتی نگاه منتظر منو دید: اومده بود واسه دعوا، فکر میکرد به زور آوردیمت. با اون پسره ی عوضی ریخته بودن سر حامد.

به سرعت گفتم: عوضی خودتی وحامد

فاصله بینمون رو به سرعت طی کرد وبا یه دستش گلومو چسبید: چی گفتی؟

همه جسارتمو جمع کردم: عوضی تویی واون داداش آشغالت

به گلوم فشار بیشتری آورد: یادت نره خانوم کوچولو من به زور نیاوردمت، مجبور نبودی قبول کنی! حالا هم حواست به زبونت باشه من همیشه مهربون نیستم

وقتی گلومو ول کرد به سرفه افتادم

ازم گذشت . روی زمین نشستم؛ جلوی در ورودی هال ایستاد: مجبور شدم به پلیس زنگ بزنم، الان هم حجره رو بستم و دارم میرم کلانتری

از در خارج شد، سریع از جام بلند شدم ودنبالش دوییدم؛ داشت روی ایوون کفش پاش میکرد، همین خواست به سمت پله بره بازوشو گرفتم، با تعجب به سمتم برگشت. اول یه نگاه

به بازوش کرد وبعد یه نگاه به من

دستمو کشیدم: میخوای چیکار کنی؟

ابروهاش تو هم رفت: برم ببینم چی میشه

قدم بعدیشو برداشت. میخواستم اسمشو صدا کنم اما تو دهنم نچرخید. فقط گفتم: میشه بذاری برن؟

تو جاش ایستاد: که بازم واسم شاخ بشن؟

بغض به گلوم نشست: شاخ شدنشون چه فایده! وقتی من از خونه درنمیام!

قدم بعدیشو برداشت: حالا ببینم

وبه سرعت خارج شد.تا خارج شدنش از حیاط نگاهش کردمو برگشتم داخل، بغضم شکست وبا صدای بلند گریه کردم.

تا شب مثل مرغ سرکنده بال بال میزدم، بی تاب بودم؛ وقتی دوباره با هم تو اتاق تنها شدیم ووقت خواب رسید،تازه فهمیدم که با همه شیطنتم یه ترسی باعث میشه نتونم سر حرفو

باز کنم، دامنم رو از پام درآوردم ورفتم زیر پتو، بازم نشسته بود پشت میز مطالعه اش و یه سری دفتر و ماشین حیاب جلوش بود، دستمو گذاشتم زیر سرم وبهش خیره شدم،

حسابی گرم کارش بود. کلی حرف تو دهنم مزه کردم، با صدایی که از ته چاه در میومد گفتم: چه خبر؟

بدون اینکه دست از کارش برداره گفت: از چی؟

ادامه دادم: از داداشم اینا

نفسشو فوت کرد وبازهم بدون نگاه کردنم گفت: یه امشب رو آب خنک بخورن حالشون جا میاد

تو جام نشستم و با تعجب گفتم: رضایت ندادی!

به سمتم برگشت ونگاهم کرد. اونقدر نگاهم کرد که از رو رفتم ودوباره تو جام دراز کشیدم.به کارش مشغول شد وزیر لب گفت: رضایت دادم،

تا خواستم حرفی بزنم، اومد میون کلامم وبا تحکم گفت: دیگه دوست ندارم چیزی بشنوم.

ساکت شدم. فقط زیر لب گفتم: ممنون

رومو به سمت دیوار کردم وچشمهامو بستم، خدایا بهشون چی گذشته! به ایلیا وداداشم چی گذشته! ....

یه مدت گذشته بود حدود ده پونزده روز هر دوسه روز یه بار جنای حمیدرضا میگرفت، میتونستم حدس بزنم که به من مربوط میشه. یه روز راضیه اومد خونمون وگیر داد که

موهاتو رنگ کن، اولش خیلی تند برخورد کردم، حمیرا با موذی گری رو به راضیه گفت: حاضیه جونم این به خودش نمیرسه که حمیدرضا سمتش نره

راضیه خندید: خب اینکه اون رغبت نمیکنه! اگه به خودت رسیدی واون به سمتت اومد وپسش زدی درسته

با غرور گفتم: من محکم تر از این حرفام

دوتاییشون ریز ریز خندیدن، باز هم جو زده شدم وگفتم : اصلاً بیا ورنگ کن وببین

هرچند خودم هم خیلی دوست داشتم رنگ کنم، حالا که موقعیت بود واسه روحیه ام هم خوب بود، راضیه استقبال کرد وخودش رفت از بیرون وسایل هاشو خرید و غروب اومد تو

اتاقم، اول موهامو یه کم کوتاه کرد وکلاه رو کشید رو سرم وشروع کرد با میل دسته های ریز مو رو درآوردن،یک نفس هم حرف میزد : صبح به حمیدرضا گفتم بره ریشاشو بزنه

چی بود شبیه جنگلی ها شده

حمیرا بلند خندید: راست میگی زن وشوهر شکل هم اند

چپ چپ به حمیرا نگاه کردم که خنده اش خشک شد، حالا من هی بگم خوشم نمیاد هی داداششونو میچسبونن!

بعد که مواد دکلره رو موهام باز شد رفتمو توی حموم شستمش، خدا رو شکر حاج خانوم رفته بود خونه جاریش ونبود که رو اعصاب ما باشه! کلاه رو از سرم درآورد وروش رو

هم با رنگ تیره هایلایت کرد،وقتی کارش تموم شد چشمام به سختی باز میشد، بعدش یه دستی هم به صورتم کشید وابروهامو یه مقدار نازک کرد، از دیدن خودم تو آینه کف بر

شدم، رنگ موهام خیلی به پوست روشن صورتم جور میومد.وقتی راضیه وحمیرا از اتاق خارج شدن رفتم وجلوی آینه ایستادم، با لبخند ناشی از رضایت به خودم نگاه کردم، رژ

صورتیم رو درآوردم وبه لبهام زدم، چشمهامو بستم وبا حس بودن ایلیا بازش کردم، ایلیا پشت سرم بود، همون بلوزی که براش خریده بودم تنش بود، از توی آینه بهم نگاه کرد

ولبخند زد، بهم چسبید ویه دستش رو از روی شکمم رد کرد ودست دیگه اش رو از روی گردنم ومنو به خودش چسبوند، به ساعدش بوسه زدم واونهم بوسه ای به روی موهام

کاشت، نفسمو از بوی عطرش پر کردم وچشمهامو بستم، وقتی باز کردم ایلیا توی اتاق نبود؛ من تنها به آینه زل زده بودمو خودمو برای کسی زیبا کرده بودم که تک تک سلولهام

ازش بیزار بودن. ماشین حساب حمیدرضا رو از روی میزش برداشتم وبا تموم قدرت به آینه کوبیدم وآینه با صدای وحشتناکی خرد شد، روی زمین نشستم، حمیرا وراضیه

سراسیمه وارد اتاق شدند، اول با دهن باز نگاهم کردن، با قدرت دستمو روی لبم کشیدم که رژم پاک بشه، با گریه رو به راضیه گفتم: آره من کم آوردم، من نمیکشم، مگه من چند

سالمه؟ مگه چند سالمه؟

خودمو روی تخت انداختم وبا صدای بلند گریه کردم،هیچکدوم حرفی نزدن، حمیرا رفت وجارو برقی آورد وبا کمک همدیگه اتاق رو تمیز کردن وبدون حرفی از اتاق رفتن

بیرون،اونقدر گریه کردم که از حال رفتم،..

وقتی حاج خانوم برگشت خواهرش باهاش تماس گرفت وگفت که فردا شب میخوان بیان، از حمیرا شنیده بودم که خاله اش اینا جنوب زندگی میکنن، موقع شام روسریم رو با حجاب

تر از همیشه بستم وبیرون رفتم وبرای اولین بار به کمک راضیه وحمیرا سفره رو چیدم، در همین حین مردها هم اومدن، متوجه نگاه تحسین آمیز حاج خانوم شدم اما غرورش

بهش اجازه نمیداد جز متلک حرف دیگه ای بزنه، رفتم توی اتاقو چادر رنگیم رو هم سرم کردم، شام رو به حالت عادی خوردیم، متوجه نگاه اخمو حامدولبخند حاج آقا شدم اما

حمیدرضا بهم کوچکترین توجهی نکرد، خنده ام گرفتو تو دلم گفتم: طفلک راضیه وحمیرا نمیدونن که من تو اتاق هم از سرم روسریمو برنمیدارم!

آخر شب باز هم راضیه عزم رفتن کرد وعلی رقم اصرار های حاج خانوم نموند، تازه گفت شاید فردا شب هم نیاد. بعد از رفتنشون رفتم به اتاقم؛ از پشت پنجره دیدم که راضیه داره

یه چیزایی به حمیدرضا میگه، از خودم لجم گرفت که اینقدر زود قبول کردم وبه طناب راضیه رفتم تو چاه! چادر ودامنم رو درآوردم ورفتم تو رخت خوابم، یه ربع بعد حمیدرضا هم

اومد تو اتاق واین بار بعد از عوض کردن لباسش نرفت پشت میزش بشینه واومد روی تخت، من که تا این لحظه داشتم نگاش میکردم به صورت غیر ارادی چشمامو بستم.دیدم

هیچ کاری نمیکنه آروم چشممو باز کردم، اخمش هنوز بود اما یه لبخند هم رو لبش نشسته بود،حالم بد شد، تصور کن یه آدم با سه کیلو ریشو پشم تو تاریکی داره بهت لبخند

میزنه! حیف ایلیای من نبود! همیشه سه تیغه وخوش تیپ..

با همون لبخند گفت: موهاتو رنگ کردی واسه زیر روسری؟

آب دهنم رو قورت دادم: اعتماد به نفسم پایین اومده بود،خواستم وقتی به آینه نگاه میکنم از خودم بدم نیاد.

اخمش برطرف شد: حالا نمیخوای من نظر بدم؟

اَه.. چندشم شد، نظرت بخوره توی سرت. با اخم گفتم: نه

وسریع به سمت مخالف برگشتم، تعداد نفسهام تند شده بود، از عصبانیت میخواستم سرمو بکوبم به دیوار، پسره ی اجنبی پیش خودش چی فکر کرده؟ خودش رو تو آینه میبینه!

نمیدونم چقدر توی همون حالت بودم که خوابم برد...

شب بعد رسید و من واقعاً حس مهمون وتحمل آدمهای جدید رو نداشتم. وقتی حمید رضا سرغروب به خونه برگشت دیدم ریشهاشو زده البته از ته نزده بود وهنوز ته ریش داشت،

تیپش رو هم که همیشه پارچه ای بود ولی امروز مرتب تر شده بود ، مثل خودش بهش توجهی نکردم.من استرس داشتم بیشتر از این بابت که با خودم میگفتم: اون که جاریش بود

اینطور من بد بخت رو روز اول زدن وبعدش هم به خاطرش چزوندم اینکه خواهرشه میخواد با من چه برخوردی کنه!!!

دوست نداشتم باهاشون روبرو بشم اما حمیرا از صبح در گوشم وزوز میکرد

علی رقم میل باتنیم فقط به خاطر اصرارهای حمیرا آماده شدم،یه بلوز کرم رنگ پوشیدم ودامن قهوه ای ماکسی با روصری قهوه ای تیره،بدون هیچ آرایشی چادر رنگیم رو هم

سرم کردم واز زندانم خارج شدم.بدون اینکه به آشپز خونه نگاهی بندازم به طرف هال سرازیر شدم.صدای مهمون ها وتعارف های حمید رضا وحاج اسد از روی ایوان میومد.حامد

که کنار در ورودی ایستاده بود به محض اینکه متوجه من شد با لحن طلبکارانه ای گفت: واسه چی اومدی بیرون؟ کسی برای دیدن تو نیومده

قبل از اینکه من جوابی بدم صدای حمیرا از پشت سرم اومد: مطمئن باش به خاطر دیدن تو هم نیومدن

حامد با خشم به من نگاهی انداخت وقبل از اینکه حرف دیگه ای بزنه مهمونها وارد شدن،اول خانم مسنی که قد متوسط وصورت مهربونی داشت وارد شد،حمیرا معرفی کرد:خاله

معصومه

خاله معصومه منو در آغوش کشید: خوبی عروسکم؟

نمردیم وتو این چند وقته یکی به غیر از حمیرا منو بغل کرداز من جدا شد وبا حمیرا روبوسی کرد،وبعد با شنیدن صدای حاجیه خانوم به سمت هم رفتن،پشت سرش دخترجونی که

بهش میخورد از من بزرگتر باشه وارد شد، حمیرا: دختر خاله ء عزیزم سوده جون

سوده هم با من روبوسی کرد واین وصلت کذایی رو تبریک گفت ورو به حمید رضا وپسر جوونی که پشت سر او وارد خونه میشدن گفت: آقا رضا به سلیقه اتون تبریک میگم

حمید رضا لبخند کج وکوله ای زد وتشکر کرد،جوونی که همراه اون بود به محض اینکه از تو بغل حامد بیرون اومد رو به من وحمیرا سلام کرد وبا لبخند دلچسبی گفت: تبریک

میگم ...

ورو به حمیرا: زلزله اسم زنداداشت چیه؟

حمیرا با اخم گفت: زلزله خودتی. اسمش شقایقه

ادامه داد: اوه چه اسم زیبایی.تبریک میگم شقایق خانوم

لبخند کم جونی زدم: ممنون

حتی نیم نگاهی هم به حمید رضا ننداختم،بعد از اونها هم مردی تقریباً به سن حاج اسد (البته با ظاهری آراسته تر)با هم وارد شدن،حمیرا در گوشم گفت: پسر خالم سعید بود ،اینم

شوهر خالمه،آقا فرخ

بعد از اینکه آقا فرخ با حامد روبوسی کرد،حاج اسد با مهربانی دست من رو گرفت ورو با آقا فرخ گفت: این هم عروسمه،شقایق

آقا فرخ نگاه تحسین آمیزی بهم انداخت وگفت: تبریک میگم عروس خانوم

سرمو به نشونه ادب خم کردم: ممنونم

به همراه حمیرا به جمع پیوستیم،همه در حال جابجا شدن روی مبل ها بودن،از اونجایی که چیدمان این دودست مبل نامرتب بود،مبل سه نفره کنار دونفره قرار گرفت.سعید رویه سه

نفره نشسته بود،حمیرا وسوده رفتن روی دونفره نشستندو من به ناچار باید کنار سعید مینشستم،خداروشکر باز مبل سه نفره بود.خاله و حاج خانوم از آشپز خونه بیرون

اومدن،تنها جای خالی یکی کنار من بود،یکی هم یه مبل یک نفره،اگه مثل آدم اون دونفره ای که گذاشته بودن کنار گلدون رو یه جوری میذاشتن که از این سرویس جدا نشه این

طور نمیشد،همونطور که حدس میزدم حاج خانوم روی مبل یک نفره نشست وخاله معصومه در حالی که نزدیک ما میشد یهو وایستاد بعد رو به حامد وحمید رضا که روبروی ما

بودن برگشت وگفت: حمیدرضا جان بلند شو بیا پیش عروست بشین. حمید رضا با لبخند لوسی گفت: راحت باشین خاله جان

اما خاله ولکن نبود ودست حمید رضا رو گرفت واز جا بلندش کرد وخودش نشست.حمید رضا هم اومد وخودشو بین من وسعید جا داد.اون لحظه دلم میخواست میزدم خاله ودیوارو

یکی کنم.مار از پونه بدش میاد دم لونه اش هم سبز میشه

از اینکه با حمید رضا بازوهامون به هم بخوره چندشم میشد حس میکردم ایلیا داره مارو میبینه،خودمو تا جایی که میشد جمع کرده بودم وبه دسته گوشه مبل فشار میدادم،اما اون

بیخیال خودشو ول کرده بود ولم داده بود،گاهی اوقات فکر میکردم از قصد خودش رو بیشتر هم فشار میده!همه گرم صحبت بودن،حمید رضا وسعید باهم البته حامد هم از روبرو به

سمتشون خم شده بود ونظر میداد،بابا ها با هم خاله ومادر فولاد زره هم با هم.سوده و حمیرا هم که کنار ما نشسته بودن با هم البته اونا هراز گاهی از من نظر میخواستند تا منو

وارد بحثشون کنن اما من با دادن جوابی کوتاه دوباره سر به زیر مینداختم،تودلم داشتم خودمو لعنت میکردم که چرا به حرف حمیرا گوش دادم واز اتاق اومدم بیرون! که صدای

خاله باعث شد جمع سکوت کنه: شقایق جون همیشه اینقدر مظلوم وساکتی؟

تا سرمو بلند کردم که جواب بدم،حامد گفت: مظلوم!!!!!!!!!!!!!!!!

وبا صدای بلند خندید.حاج خانوم لبخند خبیثی روی لبش نشست وبقیه با تعجب به حامد خیره شدن.شروع شد،برنامه اصلی هرشب سینمای این خونه شروع شد

دندونامو به هم فشردم.خاله با تعجب رو به حامد گفت: چرا میخندی؟

حامد در حالی که سعی میکرد خنده مسخره اش رو فرو بخوره گفت: آخه این جغجغه کجاش مظلومه؟

یکی نیست بگه من کی جلوی تو جیغ جیغ کردم ایکبیری؟ خاله با چشمای گرد شده به من نگاه کرد: این چی میگه دخترم؟ تو بلدی جیغ بزنی؟

تمام سعیم برای فرو خوردن خشمم تبدیل شد به یه لبخند کج وهیچ صدایی از گلوم خارج نشد.حاج آقا با غیظ گفت: حامد

حامد شونه هاشو بالا انداخت: مگه دروغ میگم آقا جون! این خانوم مظلوم زندگیمونو به هم ریخت چه زود یادتون رفت؟

از این لجم میگرفت که حمید رضا لال شده بود.خاله با شرم لباشو گزید و رو به حامد گفت: خاله جون ما هم خبر داریم چی شده و از این قضیه ناراحتیم،اما شقایق که گناهی

نداره...

قبل از جواب حامد حاج خانوم تیرشو انداخت: نه جونم،اینطور نگاش نکن،حمید رضا دمشو چیده که ساکت شده

بغض وحشتناکی به گلوم چنگ انداخته بود اما من جلوی این قوم الظالمین گریه نمیکنم.آب دهنمو قورت دادم.حمیرا با ناراحتی گفت: مامان جون کافیه الان وقت این حرفا نیست

خاله با ناراحتی به من چشم دوخت و سرشو با تاسف تکون داد.سرمو انداختم پایین.بعد از چند ثانیه سکوت کشنده آقا فرخ بحثی رو انداخت وسط وحواس همه رو پرت کرد،سوده

صدام کرد: شقایق جون؟

سرمو بالا کردم،نمیدونستم چی میخواست بپرسه اما وقتی صورت برافروخته منو دید از پرسیدنش منصرف شد وبا لبخند شرمساری گفت: هیچی عزیزم

دوباره سرمو پایین انداختم.با خودم درگیری داشتم وحرفهایی رو مدام با خودم مرور میکردم که فقط باعث بیشتر شدن خشمم میشد هی تو دلم بهشون میگفتم: اگه داداشام اینجا

بودن بازم جرات میکردیم اینشکلی خارم کنین.آشغالای عوضی.گرمای دست حمید رضا رو روی دستم حس کردم.سرمو بلند کردم،دیدم هیچکی حواسش نیست،خود حمیدرضا هم

داشت با سعید حرف میزد.خواستم دستمو از دستش بیرون بکشم ولی چون محکم گرفته بود تلاشم بیفایده بود.دو سه بار دیگه سعی کردم وچون نا امید شدم سرمو کمی نزدیک

گوشش کردم واز لای دندونای قفل شده ام گفتم: دستمو ول کن کثافت

یهو روشو به سمتم کرد وبا عصبانیت واسه ثانیه ای زل زد،از ترس دلم لرزید،اما سریع به حالت عادی برگشت وبا سعید به صحبتش ادامه داد.به دستم فشار محکمی وارد کرد که

استخونم تیر کشید وسپس ولش کرد.با دست دیگه ام دستمو گرفتمو آروم مالیدم.الهی دستت بشکنه حیوون!اگه ایلیام اینجا بود سرتو میذاشت روی سینه ات.

حاج خانوم از جاش بلند شد ورو به حمیرا گفت: پاشو بیا سفره رو پهن کنیم.پشت بند حرفش سوده وخاله هم بلند شدن.من تو جام فرو رفتم.حالا تنها زن توی جمع من بودم،حس

بدی داشتم حس یه سربار که توی هیچ جمعی راه نداره...سر سفره هم باز منو حمیدرضا کنار هم افتادیم.همه مشغول کشیدن غذا شدن ومن به بشقاب خالیم خیره شدم،خیالم پرکشید

به زمانی که توی خونمون بودم،سر اینکه اول کی غذا بکشه با کامران میچسبیدیم به هم و دست آخر هم من با طرفداری کیوان وبابا موفق میشدم وزودتر از همه غذا خوردنم رو

شروع میکردم،حس کردم سالیانه ساله که خونوادمو ندیدم.یک ماه زمان کمی نیست،منی که حتی به ساعت مدرسه دلم واسه مامانم تنگ میشد حالا یک ماهه که حتی صداشو

نشنیدم.با صدای حمیدرضا به موقعیت کنونیم برگشتم: از سبزی میخوری یا مرغ؟

بدون اینکه جوابشو بدم به بشقابم نگاه کردم ومتوجه شدم که واسم برنج کشیده مقداری ماست ریختم ومشغول خوردن شدم.حس کردم داره با حرص نفس میکشه.اونقدر داغون

بودم که عصبانیت همیشگی حمیدرضا واسم ذره ای مهم نبود.دوسه تا قاشق بیشتر نخورده بودم که آروم نزدیک گوشم گفت: مامان دلش خوشه دمتو چیدم.نمیدونه که درازای دمت

تمومی نداره

بازم تحویلش نگرفتم وبه خوردن پلو وماستم ادامه دادم.سوده با تعجب گفت: اِ!! شقایق جون چرا خورش نمیخوری؟

یکی نیست بگه به شما چه من اصلاً دلم میخواد زهر مار بخورم.با بی حوصلگی گفتم:میلم نمیکشه

حاج خانوم با نیش گفت: لابد فکر میکنی من بهداشتی نپختم!

و زیر لب گفت:کته گدا اینهمه ادا

لقمه برنج تو گلوم سنگ شد.داشتم منفجر میشدم.خاله برای عوض کردن جو طوری که بقیه آقایون نشنون رو به حمیدرضا با لبخند اشاره کرد: شیطونی کردی؟

حمید رضا لبخندی مثلاً از روی شرم زد.نا خواسته پوزخندی زدم:هه

خاله متوجه نشد ولی حمید رضا به آرومی چنگالش رو طوری که کسی نفهمه به زانوم فشار داد.دردم گرفت،اما خودمو جمع نکردم.نزدیک گوشم غرید:مواظب رفتارت باش.نذار

سگ بشم

بعد از شام خاله گیر داد که باید برم حرم وتا صبح خوابم نمیبره اگه به آقا سلام نکنم واین حرفا.اون وقت من یکماهه که اینجا اومدم وهنوز حرم نرفتم،قضیه نطلبیدن که میگن

فکر کنم این باشه. همه به غیر از من وحمیدرضا به قصدزیارت خونه رو ترک کردن.وارد اتاقم شدم وچادرم رو از سرم درآوردم.روی صندلی کنار میز مطالعه نشستم وسرمو

روی میز گذاشتم وسعی کردم ذهنمو از موضوع امشب منحرف کنم وگریه ام رو موکول کنم به بعد از کپیدن حمیدرضا.تو همین حال بودم که احساس کردم صندلیم تکون خورد.

سرمو بلند کردم ودیدم بله خودِ منحوسشه. رگهای قرمز به سفیدی چشمهاش نشسته بود، از لای دندونهاش صدای خشکش دراومد: پررو شدی شقایق

ناخودآگاه لبخندی زدم: تو چیکار داری ببینی داروخونه نفت داره یا نه شاشتو بکن برو.میخوای گیر بدی بده دنبال بهونه نگرد

ابروهاش تو هم رفت،یهو دستشو تو هوا بلند کرد وکشیده محکمی بهم زد که باعث شد تعادلم رو از دست بدم وبا صندلی بیفتم رو زمین.بغضم داشت نابودم میکرد.سعی کردم بشینم

واز شر پوزخندش خلاص شم.گونه ام میسوخت، از جام بلند شدم وخواستم به سمت تخت برم که شونه ام رو چسبید ومنو به سمت خودش برگردوند.صورتشو نزدیکم کرد ودرحالی

که نفسهای داغش به صورتم میخورد با دلخوری گفت: از اینهمه اذیت کردن من چی نصیبت میشه؟

لبهامو به هم فشردم،نمیخواستم حرف بدی از دهنم خارج بشه فقط بهم نگاه کردم،با پررویی تمام گفت: این رفتارت واسه چیه؟

یعنی خودِ خرش معنی این جمله مسخره اش رو نمیدونست؟ در برابر سکوت من اینبار با عصبانیت پرسید: از هم صحبتی با من بدت میاد

میخواستم بگم آره بدم میاد،حتی از دیدنت حالم به هم میخوره،اما فقط لبهامو بیشتر به هم فشردم.بازوهامو گرفت وتکونم داد: شقایق از این سکوت مسخره ات متنفرم یه چیزی

بگو دِ لعنتی...

ومن با نفرت تمام تو چشاش خیره شدم.اینبار با پشت دست زد روی لبهام،طوری که طعم شور خون رو توی دهنم حس کردم.به محض باز کردن لبهام مخلوطی از آبو خون که

نشونه ترکیدنه ناحیه داخلی لبم بود از دهنم سرازیر شد.دستمو به دهنم گرفتمو با چشمای تار از اشکم رو بهش گفتم: تو یه حیوونی که هیچ بویی از انسانیت نبردی

هولم داد که باعث شد بیفتم وبه خاطر نزدیکیم به تخت کمرم به لبه تخت برخورد کرد.از درد ضعف کردمو به خودم پیچیدم.واسه یک لحظه حس نگرانی به چشمهاش دوید اما خیلی

زود جاشو به اخم داد.از یقه ام گرفتو منو کمی بالا کشید: حرفتو پس بگیر.

پوزخندی زدم:خیلی ضعیفی که زورتو به یه زن نشون میدی

تکونم داد: ببند دهنتو.بگو غلط کردم

با پررویی گفتم: غلط کردی

با عصبانیت گفت: با اون حرومزاده هم همینطوری برخورد میکردی!

از عصبانیت جیغ کشیدم: خفه شو.حرومزاده تویی نه ایلیای من.

وبه صورتش تف انداختم،جوی خون روی صورتش راه گرفت.چشماش به خون نشست با یه حرکت روسری وبلوزمو با هم از تنم درآورد وسپس دامنمو از این که جلوش با لباس

زیرم یا بهتره بگم از اینکه برای اولین بار جلوی مردی با این وضعم از شرم به خودم پیچیدم.مخصوصاً که حمیدرضا با وقاحت تمام نگاهم میکرد،پاهامو توی شکمم جمع کرد

ودستهامو با صورت ضربدر جلوی سینه هام با اینکه کاملاً عریان نبود قلاب کردمو خودمو کنج تخت جمع کردم.در حالی که خم میشد تا مچ پامو بگیره با حرص گفت: کجا؟ مگه

نگفتی حرومزاده ام؟ بیا تا معنی حرومزادگیو بهت بفهمونم!

مچ پامو گرفتو به شدت منو کشید که باعث شد سرم به عقب بره وبا دیوار برخورد کنه،تمام بدنم میلرزید،گردنمو چسبید وبلندم کرد وسپس روی فرش پرتابم کرد.بدنم به خاطر

کشیده شدن روی فرش گزگز کرد،بازم سعی کردم خودمو جمع کنم،همونطور ایستاده بود ونگاهم میکرد مردک هیز زیر لب گفت: تو سهم منی وفقط باید اطاعت کنی.فهمیدی؟

وچون از من جوابی نشنید با صدای بلند فریاد زد: فهمیدی هرزه؟

بی اختیار با صدایی که از شدت ترس وعصبانیت میلرزید داد زدم: هرزه مادرته

به سمتم حمله کرد ولگدی به پهلوم زد: ببند دهنتو..

دستشو به کمربندش برد: امشب درسی بهت میدم که تا آخر عمرت یادت بمونه که خونه آخرت همینجاست.

کمربندشو بیرون کشید واولین ضربه رو به کمرم زد،از درد ناله خفیفی کردم بعدی وبعدی وبعدی... به هر جا که دستش میرسید از لگد پرونی هاش هم غافل نمیشد ولی من گریه

نکردم..التماس نکردم...بذار بزنه بذار بمیرم.این خوبه..نباید یادم بره و یه روزی بهش دل ببندم این چهره حمید رضا رو باید ثبت کنم،که اگه من بنده ِ همون خدام یه روزی خوار

شدنشو ببینم.از درد ضعف کردمو چشمام سیاهی رفت و دیگه هیچی نفهمیدم... احساس نوازش انگشتی رو روی صورتم حس کردم،آروم بو کشیدم،بوی عطر خودلعنتیشه.حسمو تو

بدنم متمرکز کردم.برخورد مستقیم لحافم رو با پوست قفسه سینه ام حس کردم.برای برطرف شدن شکم رونهامو به هم فشردم،بله یقین کردم که هیچ لباسی تنم نبود.آروم چشمهامو

باز کردم وبه سقف خیره شدم،هنوز شب بود ومن هنوز زنده بودم.صورتشو نزدیک صورتم کرد: بیدار شدی؟

جوابشو ندادم وصورتمو به جهت مخالف چرخوندم.با صدای آرومی گفت: شقایق؟

خواستم لبهامو به هم فشار بدم تا چیزی نگم اما تازه فهمیدم که چه بلایی به سر لبهام اومده،درد وحشتناکی رو روی لبم احساس کردم.دستشو گذاشت لبه پتو از اونجایی که ترسیدم

یه وقت پتو رو از روم برداره دستهامو سریع بالا آوردمو وپتو رو محکم چسبیدم،اما اون صورتشو بهم نزدیک تر کرد وروی گونه امو بوسید،یه دستمو آوردم بالا وبا غضب روی

گونه ام به نشونه پاک کردن جای بوسه اش کشیدم حتی صورتم از این کارم سوخت،نفسشو با حرص بیرون داد: تو ادب نمیشی نه!

زیر لب گفتم: گمشو.

ریز خندید:نه دخترخانوم،انگار خوب متوجه نشدی! چه بخوای چه نخوای باید منو کنارت تحمل کنی،تا آخر عمرت..

کلمه آخر رو با تاکید گفت،خدایا چی میشد اگه اون لحظه،لحظه آخر عمرم بود ولی افسوس... دستشو آروم فرستاد زیر پتو..وای خدا جونم چیکار میخواد کنه؟از ترسم با دستی که

پتو رو نچسبیده بودم به صورت افقی به سینه هام محکم چسبوندم،اما بر خلاف تصورم دستشو از روی شکمم به پایین سُر داد، وااای نه! داشت میرفت به طرف منطقه ممنوعه!

رون هامو محکم به هم فشردم پتو رو ول نکردم،حس میکردم پتو ازم محافظت میکنه،با تمام زوری که داشتم رونهامو به هم فشار میدادم اما دست داغشو با سماجت بین رونهام

قرار داد نفسهام به شماره افتاده بود نمیخواستم التماسش کنم اون پست تر از این حرفها بود.با دستش فشار خفیفی بهم وارد کرد.اشک به چشمهام دویید،نباید این اتفاق میافتاد من

متعلق به ایلیا بودم،باید غرورم رو به خاطر ایلیا میشکستم؛ با صدای آرومی که به زور از گلوم خارج شد یه نه نامفهوم گفتم.با چشمهای قرمزش بهم نگاه کرد وبا صدای لرزونش

گفت: چرا نه؟ مگه تو زنم نیستی؟

وبا کف دستش فشار دیگه ای بهم وارد کرد با اینکه مطمئن بودم قصد نداره بهم آسیبی بزنه اما نمی خواستم از عصبانیت تحریکش کنم که برخلاف میلش کاری بکنه مطمئن بودم

که قصدش فقط شکستن غرورمه.لبهای زخمیم رو باز کردم واین بار با صدای بلندتری نسبت به دفعه پیش گفتم: خواهش میکنم

پوزخند کمرنگی واسه ثانیه ای به لبش نشست ومحو شد: خواهش میکنی که چی؟

با وقاحت زل زد به چشمام.چشمامو بستم وچند بار تند نفس کشیدم.این بار فشار محکم تری وارد کرد وبا حرص گفت: خواهش میکنی که چی؟

چشمامو باز کردم،قطره اشکی به روی گونه ام چکید: خواهش میکنم اذیتم نکن

صورتشو بهم نزدیک کرد وخیره شد به لبهام: بیشتر خواهش کن

برای اینکه کمی خیالم راحت بشه دستمو از روی سینه ام برداشتم وساعد دستشو که لای رونهام قرار داشت چسبیدم: تو رو به خدا بهم آسیب نرسون

دست دیگه اش رو بالای سرم قرار داد و روم خم شد ودر حالی که فقط چند سانت لبهام با لبهاش فاصله داشت گفت: میدونی چیه؟ هر چی بیشتر خواهش میکنی من بیشتر تحریک

میشم که یه کاری باهات بکنم

نفسهای داغش به لبهام میخورد.وای نکنه لبامو ببوسه!!!سرمو تو بالش فرو دادم با اینکارم چند سانتی فاصله ام بیشتر شد،از طرفی هم با دستم سعی میکردم دستشو از ناحیه

ممنوعه دور کنم.با صداش که حالا یه لحن چندش آور گرفته بود آروم گفت: ساکتی!!!! تسلیم شدی؟

لبهاشو گذاشت روی لبهام وهیچ حرکت خاصی نکرد،فقط همینطور نگه داشت حتی فشار هم نمیداد،نفسمو تو سینه ام حبس کردمو لبهامو به هم چفت.پتو رو ول کردمو دستم رو به

سختی بین لبهامون قرار دادم،شاید بوسیدن لبهای زخم ومتورم براش میلی ایجاد نمیکرد که به این راحتی از خیر بوسیدنش گذشت! واسه ثانیه ای چهره ایلیا جلوم نقش بست وقتی

توی آرایشگاه منو با لباس عروس دید به لبهام اشاره کرد وبا سوء استفاده از حواس پرتی هنگامه وآرایشگر تو هوا واسم بوس فرستاد،بغض راه گلومو بست.حمید رضا پشت

دستمو بوسید وبعد رسید به مچم وبعد رفت روی گردنم، اشکم دوباره از چشمم به پهنای صورتم سُر خورد،ایلیای من سهمش از نظاره کردن من فقط دیدن موهای سرم بودو یکی

دوبار دیدنم با لباس مجلسی نیمه برهنه..اما حالا بدون هیچ پوششی جلوی مردی دراز کشیده بودم که احساس تنفر نسبت بهش داشتم وداشت بدن منو لمس میکرد ومیبوسید..

قطرات بعدی اشک سرازیر شد. به استخون زیر گردنم رسید ومیک محکمی زد مطمئن بودم که جاش تا ساعتی بعد کبود میشه.کمی پایین تر رفت.تا حس کردم پتو داره از بدنم جدا

میشه بغضم ترکید وبا صدای بلند گریه کردم دستمو از روی لبام برداشتمو پتو رو چسبیدم وبا گریه گفتم: حمید رضا التماست میکنم بهم دست نزن.توروبه هر کی میپرستی.تو رو به

روح فرشته

وبا صدای بلند ضجه میزدم.با دستش که بالای سرم بود محکم دهنمو چسبید وبا چشمای عصبی ومتعجب بهم زل زد.هق هق میکردم وسیلاب اشکم روون شده بود.آروم دستش از

بین پاهام شل شد وبه فاصله چند ثانیه دستشو برداشت.کمی جسارت پیدا کردمو پتو رو محکم گرفتم وخودمو جمع کردم وبه گوشه تخت خزیدم،اونم که فهمید تقریباً صدام کم شده

دستشو از روی دهنم شل کرد ومن پشتمو به دیوار چسبوندم وبه پهلو شدم وبهش خیره شدم.تازه فهمیدم که اونم با من زیر یه پتو بوده،تازه چی!!!! شلوار هم پاش نبوده واینو وقتی

فهمیدم که پتو رو به روی خودم کشیدمو ازش فاصله گرفتم

اون هم همونطور به پهلو رو به من خوابیده بود.یه دستشو زیر سرش گذاشت ودست دیگه اش رو که بین پاهای من بود رو به طرف بینیش برد وبا شهوت نفسشو داخل کشید،در

حالی که هنوز هق هق میکردم با حرص گفتم: نکن

پوزخندی زد: چیه؟ این کارم هم بهت آسیب میرسونه؟

هیچی نگفتم وبه گریه های بی صدام ادامه دادم وفقط به چشمهاش نگاه کردم.بعد از چند ثانیه که نگاهم کرد اخم مهمون صورتش شد با کلافگی چند تا نفس کوتاه کشید واز جاش

بلند شد وشلوارشو پاش کرد وبه سمت در رفت، لحظات آخر که داشت از در اتاق خارج میشد بدون اینکه نگاهم کنه با صدای آروم وعصبی گفت: میرم آب بخورم وقتی برگشتم

لباسات تنت باشه و اِلا قول نمیدم که بتونم جلوی خودمو بگیرم و از در خارج شد سریع از جام بلند شدم وبه دنبال لباسهام که روی زمین ولو بودن گشتم وتند تند همه رو تنم

میکردم،وقتی بی حرکت روی تخت قرار گرفتم تازه انگار دردام و متوجه شدم مخصوصاً کمرم که انگار تبر خورده بود.تو جام رو به دیوار دراز کشیدمو چشمامو بستم.تا موقعی که

بیدار بودم به اتاق برنگشت و با استرس وحشتناکی به خواب رفتم....

هوشیار شده بودم اما حس باز کردن چشمام نبود،با یاد آوری شب قبل یهو چشمامو باز کردمو به شدت تو جام نشستم که باعث شد درد وحشتناکی توی کمرم بپیچه، نگاهی به

ساعت انداختم، نزدیک نه بود، نفسمو از سر آسودگی فوت کردم: خدا رو شکر رفته

از جام به سختی بلند شدم، روتختی رو مرتب کردم؛نگاهی به تخت کردم وتمام صحنه های دیشب تو ذهنم مجسم شد؛همه اش تغصیر خود احمقمه! نباید با اعصابش بازی میکردم...

وقتی از دستشویی دراومدم به سمت آشپز خونه رفتم تا صبحونه بخورم، حاج خانوم داشت آشپزخونه رو مرتب میکرد ومیز هم جمع شده بود، جلوی در واستادم وسلام کردم،به

سمتم برگشت وزیر لب جواب سلامم رو داد ودوباره به کارش مشغول شد، متوجه شدم که نیشخند زد،یعنی صدامونو شنیده؟!

ترجیح دادم صبحونه نخورم، به سمت اتاق برگشتم؛دلم میخواست با یکی صحبت کنم، حمیرا کم سن وسال بود وروم نمیشد اما راضیه میتونست هم صحبت خوبی باشه، حالا چه

جوری به حاج خانوم بگم که میخوام از تلفن استفاده کنم؟ روم نمیشد که! با خودم گفتم بذار حمیرا از مدرسه برگرده بهش میگم موقعیت تماس جورکنه.

هی به در ودیوار نگاه کردم داشتم دق میکردم؛دوباره از اتاق بیرون اومدم ورفتم تو آشپزخونه وبه در تکیه دادم،حاج خانوم مشغول آشپزی بود،هی منو زیر چشمی نگاه کرد، آخر

هم طاقت نیاورد ورو بهم گفت: چیه چرا اینشکلی بهم زل زدی؟

شونه هامو بالا انداختم: حوصله ام سر رفته

با تعجب بهم نگاه کرد وبعد اخماش رفت توهم: نکنه میخوای برات دلقک بازی در بیارم دلت وا شه؟

خودمو کنترل کردم وزیر لب گفتم: میشه منم کمک کنم؟

با خودم گفتم بالاخره از جنس سنگ که نیست! اما برخلاف تصورم زنه واقعاً از سنگه با خشونت گفت: لازم نکرده! من بد تبم

این یعنی چی؟ یعنی کثیفی.واگرنه دیده بودم که حتی حامد یا دامادش بعضی موقع ها میومدن سر دیگ وناخونک میزدن، با اخم همونجا واستادم، آخر هم با خشونت گفت: اونجا

وانستا با اعصاب منم بازی نکن

از آشپزخونه بیرون اومدم.رفتم تو حیاط ولبه حوض نشستم، پاچه شلوارمو بالا زدم وپاهامو گذاشتم تو آب.هوا سوز سرد داشت و آب هم خنک بود اما واسه کم کردن التهاب

درونی من ذره ای تاثیر نداشت...نمیدونم چقدر تو همین حالت بودم که باز صدای عصبی حاج خانوم تو حیاط پیچید: چرا با این سرووضع اومدی تو حیاط، میخوای با آبروی چندین

ساله ما تو این محل بازی کنی؟

به جون خودم اگه ذره ای احساس میکردم حرفشو جدی زده دلم نمیسوخت، اما مطمئن بودم هدفش فقط ور رفتن با من بود،که من یه چیزی بگم باز منو کتک بندازه،از جام بلند

شدم وتای شلوارمو باز کردم وبه سمت خونه برگشتم واز جلوی چشمای عصبیش رد شدم،دلم عجیب هوای مامانمو کرده بود واین زن فقط باعث میشد من دلتنگیم بیشتر بشه.

وسط هال ایستادم ورو بهش گفتم: راستی خاله معصومه اینا کجان؟

ابروهاشو بالا داد: دوست ندارم خواهرمو به خودت نسبت بدی

ازم رد شد وبعد با کنایه گفت: ببخشید که واسه رفتن به خونه دخترم از تو اجازه نگرفتن.

وبه سمت آشپزخونه رفت، دنبالش رفتم تو آشپزخونه. هنوز متوجهم نشده بود صداش کردم: حاج خانوم؟

یه ابرو بالا داده بهم نگاه کرد: چیه؟

-یه کم نون میخوام.

خودشو با غذاش سرگرم کرد: دیگه نزدیک ناهاره

با تعجب نگاهش کردم، یعنی اون آدمه! به سمت اتاق برگشتم،وحشتناک گشنه ام بود کمرم هم درد میکرد.روی تخت نشستم وزانوهامو بغل کردم....ساعت یک بود که دراتاقم باز

شد وحمیرا پرید تو: پخخخخ

حتی تکونم نخوردم.اول لبخند داشت بعدش لبخندش خشک شد: سلام شقایق چیزی شده؟

سرمو تکون دادم وآروم جواب دادم: سلام

نزدیکم شد: چرا لبات سفید شده؟

لبخندی زدم: فکر کنم فشارم پایینه.

به حالت مشکوک نگاهم کرد: صبح بیدار شدی چیزی خوردی؟

فقط نگاهش کردم،خودش تا ته ماجرا رو رفت،سرشو از روی تاسف تکون داد: خودتو از بین میبری شقایق

کنارم نشست ودستشو زد پشت کمریم: حالا بیخیال

از درد نفسم بند اومد.حمیرا هول کرد: چی شد؟

سرمو تکون دادم: کمرم درد میکنه

آروم پرسید: ماهانته؟ وسایل داری؟

جواب دادم: نه خوردم زمین

با دودلی پرسید: میشه ببینم؟

سرمو تکون دادم پشت بهش نشستم، بلوزمو داد بالا وگفت: یه خطه قرمز شده، دختر چرا مواظب نبودی؟

بلوزمو پایین کشیدمو در جوابش فقط پوزخند زدم،از جاش بلند شد وگفت: الان برمیگردم.

چند دقیقه بعد با ساندویچ نون وپنیربرگشت، خداییش اون لحظه اون نون وپنیر رو بهتر از اکبرجوجه که غذای مورد علاقمه میدیدم،ازش تشکر کردمو اون رفت بیرون،مثل قحطی

زده ها همه اش رو در عرض چند ثانیه خوردم؛

ساعت دوبود که حمیدرضا مثل همیشه(البته گاهی اوقات حامد میومد) اومد که ناهار ببره مغازه.در حالی که پام از لبه تخت آویزون بود روی تخت دراز کشیده بودم، در اتاق باز شد

وحمیدرضا اومد داخل، زیر لب سلام داد وبه سمت میزش رفت، از تو جیبش کلید طلایی رنگی رو درآورد ودر کمد میز رو باز کرد جلوش نشست، در همون حال گفت: چرا همه اش

تو اتاقی؟ نمیری بیرون!

خنده ام گرفت: اتاقو دوست دارم

با تعجب بهم نگاه کرد: چیزی شده؟

سعی کردم بشینم اما به خاطر درد کمرم صورتم رو در هم کشیدم ونشستم وگفتم: نمیخوام با رژه رفتن جلوی مادرت داغ عروسش رو زنده کنم

یه سری برگه از کمد برداشت وسرپا ایستاد وبا شک گفت: چیزی گفته؟

سرمو تکون دادم: نه، من اینطور حدس میزنم

نزدیکم شد: تو به حمیرا گفتی افتادی؟

فقط نگاهش کردم، دستش رو روی شونه ام گذاشت: بذار کمرتو ببینم

سعی کردم مانع بشم اما اون زورش بیشتر بود وموفق شد منو برگردونه، بلوزم رو داد بالا ودست سردش رو کشید روی کمرم، احساس کردم الانه که صورتم آتیش بگیره،زیر لب

با خودش نچ گفت وبعد که بلوزمو پایین داد گفت: جاش کبود میشه

لباسمو مرتب کردم وگفتم: مهم نیست

یه خرده چپ چپ نگام کرد واز اتاق بیرون رفت وبا یه قوطی کرم برگشت،بهم گفت: دراز بکش

چی؟ من دراز بکشم تو واسم کرم بمالی؟ با اخم بهش نگاه کردم: گفتم چیز مهمی نیست!

ابروهاش تو هم رفت: دیشب هم تقصیر خودت بود واگرنه این بلا سرت نمیومد

با حرص گفتم: نه جونم! اونی که دیشب هات شده بود ودنبال بهونه میگشت تو بودی

بازومو گرفت ورومو برگردوند، با حرص گفتم: میگم نمیخوام، چرا حالیت نیست؟

از پشت دوتا بازومو گرفت وصورتشو نزدیک گوشم آورد: مثل اینکه خودتم بدت نمیاد جریانات دیشب دوباره تکرار بشه!

موبه تنم سیخ شد،آب دهنم رو قورت دادم، اون ادامه داد: اگه میخوای مهربون باشم مثل بچه آدم زبونتو به دهن بگیر، الانم دختر خوبی باش ودراز بکش

بغض کرده بودم، آروم به شکم دراز کشیدم واون هم برام پماد ژله ای رو به کمرم مالید، اولش از سردی پماد بدنم لرزید اما یه خورده که گذشت خودم هم خوشم اومد،هردو ساکت

بودیم واون با یه آرامش خاصی کمرمو می مالید، یهو صدای عصبی حاج خانوم اومد: حمیدرضا کجا رفتی؟ آقاجونت منتظر غذاست تو رفتی تو اتاق هوشت نمیکشه بیای بیرون؟

حمید رضا هم با صدای بلند جواب داد: اومدم مادر؟

یه خورده دیگه هم مالید و ازجاش بلند شد ولباسم رو مرتب کرد، پتو رو کشید روم وگفت: بعد که خوب عرق کردی برو یه دوش آب گرم بگیر و وقتی دراومدی خودتو گرم نگه دار

تا سرمانخوری. هیچی نگفتم، حتی تشکر هم نکردم ؛متوجه شدم که دم در مکث کرد وبعد بیرون رفت، وقتی مطمئن شدم که کلاً از خونه خارج شده به اشکهام اجازه باریدن دادم...

میشه گفت اوضاع مرتب بود؛ترسی که از اون شب نسبت به حمیدرضا تو دلم افتاده بود باعث شده بود بهش احترام بذارم،تقریباًجلوش راحت شده بودم،از لحاظ پوشش شده بودم

مثل خونه بابام،به نظرم حمیدرضا آدم بدی نبود اما وقتی به ایلیای من گفت حرومزاده یه جوری شدم،یاد حرف سیدرضا افتادم که میگفت حتی فکر کردن بهش معصیته،درد کمرم بعد

از گذشت دو هفته خوب شده بود،مخصوصاً که تا یک هفته حمیدرضا هرشب واسم پماد میزد،من هر روز از شدت بیکاری حوصله ام سر میرفت وبه مرز جنون میرسیدم.بالاخره

طاقت نیاوردم ویه شب وقتی با هم تنها شدیم سرصحبتو باز کردم،مثل همیشه من روی تخت دراز کشیده بودم واون پشت میزش نشسته بود،الان دیگه راحت تر درک میکردم که

چرا اینقدر خودشو خسته میکنه،با صدای آرومی گفتم: وقت داری یه کم حرف بزنیم؟

یه نگاه گذرا بهم انداخت ودوباره به کارش مشغول شد: بگو میشنوم

با اینکه کلاً نسبت به حرف زدنم سرد شدم ولی از رو نرفتم وگفتم: من زمانایی که حمیرا مدرسه اس خیلی حوصله ام سرمیره،مامانت هم از من خوشش نمیاد،تلفن هم که تو اتاق

حاج خانومه واینطور که بوش میاد من حق استفاده ندارم که حد اقل با مامانم صحبت کنم.

در زمانی که من حرف میزدم دست از کارش کشیده بود ولی بازم بهم نگاه نمیکرد ولی معلوم بود داره بهم گوش میده.وقتی حرفام تموم شد یه نگاه به ساعت انداخت: الان ساعت

ده شبه،فکر میکنی مامانت خواب باشه؟

اول منظورش رو دریافت نکردم اما چندثانیه گذشت با ذوق گفتم: آره بیداره

گوشیشو به سمتم گرفت: بیا باهاش صحبت کن.

از روی تخت پریدم پایین وگوشی رو از دستش گرفتم وشروع کردم به شماره گرفتن،وقتی صدای مامانم رو شنیدم بی اختیار شروع کردم به گریه کردن،طوری که نفسم بالا

نمیومد،حمیدرضا ازجاش بلند شد وگوشی رو ازم گرفت وقطع کرد،بابهت نگاهش کردم؛درحالی که باز هم اخم کرده بود گفت:هر وقت گریه هات تموم شد بهشون زنگ بزن

یه خورده که از شدت گریه ام کم شد گوشی شروع کرد به رنگ خوردن،به سمتم گرفت:بیا از خونتونه

گوشی رو از دستش گرفتم وبعد از کشیدن چندتانفس عمیق جواب دادم: الو

صدای نگران مامانم تو گوشی پیچید ودرست نیم ساعت با مامانم صحبت کردم،تنها کسی که جرات نکردم حالشو بپرسم ایلیابود،وقتی تموم شد احساس سبک بالی میکردم،یک ماه

ونیم زمان کمی نیست من شش هفته از شنیدن صدای مامانم بی نصیب بودم.گوشی رو به سمتش گرفتم وزیر لب گفتم: ممنون

اون هم با لبخندی گوشیو از دستم گرفت ودوباره به کارش مشغول شد،حالا که خیالم از بابت خونواده ام راحت شده بود حس نگرانی بابت ایلیا بهم فشار میاورد،توی فکر فرو رفته

بودم وداشتم صحنه های احمقانه ای رو تصور میکردم،صداش منو به خودم آورد:به چی فکر میکنی؟

با صدای آرومی گفتم: به گذشته

به سمتم برگشت و واسه چندثانیه نگاهم کرد،بعد لبخندی روی لبش نشست و گفت: به نظرت من بدون ریش وتیپ فشنم چه شکلی میشه؟

واسه یه لحظه حمیدرضا رو باموهای سیخونکی تصور کردم وزدم زیر خنده: باید باحال باشه!

از جاش بلند شد وبه سمت کمد دیواری رفت وبعد از چند دقیقه گشتن آلبومی رو برداشت وشروع کرد به ورق زدنش ودر همین حال هم به سمت من اومد ووقتی داشت کنارم

مینشست یه عکسو نشون داد: آهان اینجان

وآلبوم رو به دستم داد،عکس از جماعت یه سری دختر وپسر بود که بهشون میخورد دانشجو باشن،بهش نگاه کردم وگفتم: تو کدومشونی؟

لبخند خبیثی زد: حدس بزن

بدون اینکه دقت کنم یه نگاه به عکس ها کردم ورو بهش گفتم:سرکاریه

لبخندی زد ودستشو گذاشت روی عکس:من اینم

با تعجب به عکس نگاه کردم ،شلوار لی پاش بود با یه تیشرت تنگ سفید وآستینهای کوتاه که عضلات دستش به خوبی دیده میشد وبه نظر یه نمه هم پُر تر بوده.موهاش روهم یه

مقدارشو روی پیشونیش ریخته بود ویه مقدارشو به طرف بالازده بود،از ته ریش خبری نبود وریشش هم به قول بابام میخ طویله ای بود،یه خط باریک زیر چونه که فوق العاده

بهش میومد،قیافه ی معصومی که لبخند روی صورتش خیلی جذابش کرده بود

با تعجب بهش نگاه کردم: بابات میدونست؟

سرشو به آرومی تکون داد:وقتی دانشگاه قبول شدم،بهم گفت آزادی این چهارسال هرکاری که به آبروم ضربه نزنه انجام بدی.

در حالی که به عکسهای دیگه نگاه میکردم گفتم: یه سوال بپرسم ناراحت نمیشی؟

جواب داد: بپرس

به صورتش نگاه کردم: خیلی فرشته رو دوست داشتی؟

لبخندش واسه چندثانیه از صورتش رفت وسرش رو پایین انداخت وهیچی نگفت،اما اخم هم نداشت.با صدای آرومی بدون اینکه نگاهم کنه گفت: ازدواج ما تصمیم بزرگترا بود

زیاد تعجب نکردم توقع چنین جوابی رو داشتم،درحالی که نگاهمو از صورتش میگرفتم گفتم: بهت نمیاد زیر بار حرف زور بری!

جواب داد: کسی منو مجبور نکرد

با تعجب بهش نگاه کردم،ادامه داد: پدرم فقط به من پیشنهاد داد،من شخص خاصی مد نظرم نبود وفرشته هم دختر خوبی بود.واسه همین هم موافقت کردم

با تعجب گفتم: فرشته چی؟

نفسشو فوت کرد: بهم گفت کس دیگه ای رو دوست داره.ازم خواست پامو عقب بکشم چون اون نمیتونه رو حرف باباش حرف بزنه

با شک گفتم: تو لج کردی درسته؟

سرشو چندبار با نوسان کم تکون داد .نفس عمیقی کشید: عذاب وجدان شبا میاد سراغم.حس میکنم تو مرگش مقصرم

از جاش بلند شد،نه تنها دلم نمیخواست دلداریش بدم بلکه دوباره اون حس تنفر نسبت بهش تو وجودم زبونه کشید

آلبومو بستمو کنار گذاشتم،دوباره رفتم زیر پتو با صدای آرومی گفت:تو چی؟

من که اصلاً تو باغ حرفش نبودم گفتم: من چی!

چند ثانیه نگاهم کرد وزیر لب گفت: هیچی

وبه کارش مشغول شد،نکنه منظورش عشقم به ایلیا بود؟ خدا ذلیلت نکنه شقایق که موقعیت به این توپی رو از دست دادی!

....به دیوار نیمه پشت بوم تکیه داده بودمو داشتم خونه همسایه ها رو دید میزدم،صدای حمیرا منو به خودم آورد: خوب به بهونه لباس پهن کردن اومدی بالا وداری چشم چرونی

میکنی!

به روش خندیدم وگفتم: عزیزم تو که همه جوره لطف داری این یکی هم روش!ایشاله عروسیت جبران میکنم

لبخند معنی داری زدو بعد از چند ثانیه مکث گفت: سال تحویل وقتی قرآنو باز کردم سوره الرحمن اومد،یعنی امسال عروس میشم؟

با صدای بلند خندیدم،قیافه اش دلخور شد: چرا میخندی؟

از شدت خنده ام کم کردم: این طوری که نیست باید ببینی معنیش چی بوده.

با هیجان درحالی که آخرین لباس رو پهن میکرد گفت: واسه تو چی دراومد؟

این مورد جز مواردیه که تا آخر سال یادم میمونه گفتم: آیه 96 سوره اعراف

با لوس بازی به چپ وراست نگاه کرد وگفت: ومعنیش چی بود؟

لبخند کجی زدم:نمیدونم! راستش قرآن عثمان طه بدون معنی بود، بعدش هم یاد رفت که نگاه کنم

با سبد خالی به سمتم اومد: بیا بریم پایین نگاه کنیم،ببینیم درست دراومده یا نه

سرمو تکون دادم: باشه بریم.

با هم از پله ها پایین اومدیم.حاج خانوم توی هال دراز کشیده بود و داشت چرت بعد از ظهر میزد،صدای آهنگ ملایمی هم از اتاق حامد به گوش میرسید، با حمیرا رفتیم تو اتاقش و

قرآنش رو برداشت ودر حالی که بازش میکرد گفت:گفتی آیه شماره چند بود؟

- 96

بعد از کمی ورق زدن شروع کرد به خوندن:و چنانچه مردم شهر ودیار همه ایمان آورده وپرهیزکار میشدند همانا درهای برکات آسمان وزمین را بروی آنها میگشودیم ولیکن

چون تکذیب کردند ما هم آنان را به کیفر کردار زشت رساندیم

وقرآن رو به سمتم گرفت: بیا خودت ببین من که چیزی نفهمیدم

با نگاه کردن به متن عربی خوب فهمیدم... وَلَو انَ اَهلَ القُری ءامَنوا.... صحنه تصادف جلوی چشمام نقش بست،من شکر نعمتی که خدا بهم داده بود رو به جا نیاورده بودم...

قرآن رو به سمت حمیرا گرفتم: ممنون

از اتاق بیرون اومدم،سرم درد عجیبی میکرد.رفتم توی اتاقم و لبه ی تخت نشستم: خدایا من چقدر احمق بودم!

دلم شکسته بود، گریه تاثیر داشت؟ میخواستم گریه کنم اما نفسم توی سینه ام گیر کرده بود باید جیغ میزدم، اما شرایط...از جام بلند شدم ووضو گرفتم ودو رکعت نماز شکر خوندم

به اضافه ی نماز ظهرم که تا اون موقع نخونده بودمش.احساس شعف میکردم حس میکردم خدا یه فرصت دوباره بهم داده،با خودم گفتم لابد خدا اینجا چشمم رو به این حقایق باز

کرد که حالا شاید یه روزنه امیدی برای برگشت پیش ایلیای عزیزم باشه.

شب بعد میلاد امام رضا(ع) بود واز صبح شبکه استانی حرم رو نشون میداد ومن بینهایت دلم میخواست حرم مطهر رو از نزدیک ببینم. وهماهنگ هم شده بود که شب دست جمع

بریم به حرم، اما درست نیم ساعت قبل از رفتن یکی با حمیدرضا تماس گرفت واون هم برافروخته زد زیر همه چی که من وشقایق هیچ جا نمیایم،تا لحظه ای که همه داشتن از

خونه بیرون میرفتم امید داشتم که منصرف بشه وبگه ما هم میریم، اما زهی خیال باطل.بعد از ده دقیقه که من بغض کرده توی هال رو به تلویزیون نشسته بودم وداشتم از شبکه

سه پخش مستقیم مولودی خوانی نگاه میکردم حاضر وآماده از اتاق بیرون اومد ورو به من گفت: میرم جایی زود برمیگردم

با تعجب گفتم: چیزی شده؟

سرشو تکون داد واز خونه خارج شد، ترس برم داشت، یعنی اتفاق به من مربوط میشه! شروع کردم از شدت استرس توی خونه راه رفتن.نیم ساعتی گذشته بود که یهو در حیاط

باز شد وحاج خانوم سراسیمه وارد حیاط شد وحمیرا هم پشت سرش، همونطور وسط هال ایستاده بودم که حاج خانوم به سمتم حمله ور شد: سلیته آخر هم زهرتو ریختی؟ چرا

ولمون نمیکنی، از وقتی اومدی هرچی بدبختیه با خودت آوردی، بچه من آزارش به مورچه نرسیده...

سعی داشت منو بزنه،اما چون حمیرا کمرشو چسبیده بود حرکاتش به بال بال زدن شبیه بود ، قدمی عقب رفتم وبا بهت پرسیدم: چی شده؟

حاج خانوم جیغ زد: پسره ی قاتل کارش به جایی رسیده که جلوی بچه های منو بگیره!

با ناباوری زیر لب گفتم: ایلیا؟

حاج خانوم فریاد زد: اسم اون حرومزاده رو جلوی من نیار

بغض به گلوم نشست وزمزمه وار گفتم: ایلیا حرومزاده نیست

بازم هم فریاد زد وفوحش های رکیک نثارم کرد، به سمت اتاق دوییدم وبه محض بستن در بهش تکیه دادم، تپش دیوانه وار قلبم بهم اجازه گریه کردن نمیداد، چند دقیقه بعد صدای

کوبیده شدن در حیاط اومد ومن از جام تکون نخوردم که برم وببینم کیه،یهو در اتاق به طرز وحشتناکی ضرب خورد وچون بهش تکیه داده بودم وتوقع نداشتم با کشیدن جیغی ازش

فاصله گرفتم، حامد درو به ضرب لگد باز کرد،در صورتی که اصلاً در قفل نبود وخیلی راحت باز میشد،با عصبانیت گفت: باهاش قرار گذاشته بودی؟

ترسیده بودم، اونا داشتن منو به گناه نکرده متهم میکردن،با کف دست محکم به لته در ضربه زد: دِ بگو کثافت

در حالی که صدام میلرزید گفتم: بخدا نمیفهمم چی میگی

داد زد: دروغ میگی مثل سگ

سرمو تکون دادم: دروغ نمیگم

چنان سیلی محکمی به صورتم زد که روی زمین افتادم .با ناباوری دستمو روی صورتم گذاشتم، با حرص گفت: بس که حمید بهت رو داده.

انگشت اشاره اشو به نشونه تهدید به سمتم گرفت: ولی من مثل حمید رضا بی غیرت نیستم که تو هرجور خواستی با آبروی ما بازی کنی.

از اتاق بیرون رفت ودر رو به هم کوبید، بغضم ترکید: من چه گناهی کردم، سرمو بالا کردم وگفتم: خدایا مگه من بنده ات نیستم؟ مگه امشب شب عید نیست؟ یعنی عیدی من همین

سیلی بود!

از جام بلند شدم وروی تخت دراز کشیدم واونقدر گریه کردم تا خوابم برد،...نیمه شب متوجه شدم که حمیدرضا وارد اتاق شد اما اونقدر غرق خواب بودم که به روی خودم نیاوردم

وچشمهامو دوباره بستم...

صبح وقتی چشمامو باز کردم دیدم روبه دیوار خوابیدم،حس کردم کسی از روی تخت بلند شد،سریع چرخیدم وحمیدرضا رو دیدم که داره به سمت در اتاق میره، نگاهش کردم واون

از اتاق خارج شد.نیم ساعت بعد وارد اتاق شد و به سمت لباس هاش رفت وقتی داشت لباساشو عوض میکرد متوجه بیداری من شد، اول بهم اخم کرد، نه! اخمش از روی تعجب

بود به سمتم اومد لبه تخت واستاد: صورتت چی شده؟

صورتم! سرمو باتعجب تکون دادم: صورتم؟

اخم کرد: کبوده!

دیشب به یادم اومد، فکر کنم تنها کسی که ممکنه جوابم رو بده حمیدرضاست. بغض کرده وگفتم: راستی دیشب چی شده بود؟

با اخم گفت: جوابمو ندادی!؟

با التماس گفتم: تو بگو من هم میگم.

با اخم نگاهم کرد ودوباره به سمت وسایلهاش رفت وآهسته گفت: چیز مهمی نبود، رفع شد.

از جام بلند شدم وگفتم: ایلیا اومده بود؟ دعوا کردین؟

با عصبانیت به سمتم برگشت: به تو ربطی نداره، اونهم کتکشو نوش جون کرد

قلبم فشرده شد،ایلیا رو زده بودن! اشک از گونه ام چکید: الان کجاست؟

با حرص گفت: به تو ربطی نداره

با التماس گفتم: توروبه خدا بگو، قول میدم این آخرین سوال باشه که میپرسم

با کلافگی سرشو تکون داد: داره آب خنک میخوره

یه سری وسایل از روی میزش برداشت وبه سمت در رفت، خودمو بهش رسوندم وبازوشو گرفتم: میخوای چیکار کنی؟

با غضب گفت: قول دادی آخرین سوالت باشه.

گریه کردم: رضایت بده

دست منو از دور بازوش باز کرد وبه عقب هولم داد: که چی بشه؟ میخوای اصلا باهاش برو که دیگه مزاحم ما نشه!

با گریه بهش نگاه کردم، به تهدید گفت: اگه یه بار دیگه حرفشو بزنی بد میبینی شقایق؟

دوزانو روی زمین جلوی پاش نشستم: تو رضایت بده، قول میدم هر چی بگی گوش کنم، دیگه بهش فکر نکنم، میشم زن زندگیت، همونی که تو میخوای، بذار بره...

حالا ضجه میزدم، نفسشو با عصبانیت چندبار بیرون فرستاد وبدون اینکه حرفی بزنه از اتاق بیرون رفت، گریه کردم، به خاطر ایلیایی که عشقش همه وجودمو پر کرده بود

ونمیتونستم جاش کسیو بذارم، گریه کردم به خاطر غروری که شکستمش گریه کردمو گریه کردمو گریه کردم....

ساعتها توی اتاقم بدون اینکه برم دستشویی یا صبحونه بخورم نشستم، تا اینکه نزدیکای ظهر صدای بچه های راضیه تو حیاط پیچید، وصدای خندون خودش که میگفت: عیدتون

مبارک.

عید! یه ربع بعد به سمت اتاق من اومد وبا دیدن من تو قاب در خشکش زد، در روبست وبه سمتم اومد: شقایق مامان چی میگه؟ صورتت چی شده؟چرا قرمزه؟

بغض کردمو به محض نزدیک شدنش بغضم ترکید وخودموتو بغلش انداختم وگریه رو سر دادم: بخدا من کاری نکرده بودم، همه مجازاتم کردن! من حتی با خونواده ام بدون حضور

حمیدرضا صحبت نکردم چه برسه که بخوام با ایلیا قرار بذارم.

راضیه هم که حالا با من گریه میکرد موهامو نوازش کرد وگفت: درست میشه گلم؛گریه نکن

یه خورده که از شدت گریه ام کم شد از بغلش بیرون اومدم وهمه چیو براش تعریف کردم، حمله مادرش؛حرفای حامد وجریان صبح وحمیدرضا وحرفایی که بهش زدم؛ وقتی صحبتم

تموم شد بوسه ای بروی پیشونیم زد: اگه چنین حرفایی بهش زدی مطمئن باش حمیدرضا به حرفات گوش میکنه

بعد اخماش تو هم رفت وگفت: حق اون حامد احمق رو هم خودم میذارم کف دستش

بعد دخترش رو صدا زد: مریم جان

مریم به دو وارد اتاق شد، ورو به من گفت: سلام زندایی

لبخند بیجونی زدم: سلام

راضیه گفت: مریم جان برو واسه زندایی شیرینی بیار

مریم چشمی گفت واز اتاق باز به حالت دو خارج شد،چند لحظه بعد به جای مریم حمیرا با شیرینی وارد اتاق شد، چشماش قرمز بود، من فکر میکردم این خونه نیست؛ آروم به

سمت من اومد، با بغض گفت: شقایق معذرت میخوام که دیشب نتونستم ازت محافظت کنم

دلم گرفت وگفتم: تو قسم نخوردی که از من محافظت کنی

همدیگه رو بغل کردیم... راضیه لبخندی زد وگفت: خدا خودش همه چیزو درست میکنه

پرسیدم: حاج خانوم کجاست؟

حمیرا گفت: چند دقیقه پیش رفت حرم، گفت ظهر هم نمیاد

راضیه با لبخندی گفت: عجب تحویلی میگیرن منو! یعنی نمیخواد به من بگه که داره میره؟

خنده ام گرفت، باز لبخندم خشک شد ورو به راضیه گفتم: میشه یه جور ته وتوی قضیه رو دربیاری ببینی چی شد؟

راضیه سرشو تکون داد واز جاش بلند شد،

...با موبایلش توی حیاط صحبت میکرد ومن از پشت پنجره بهش نگاه میکردم،حمیرا کنارم ایستاد: صورتتو کرم بزن کمتر معلوم میشه، صورتم به یادم اومد، رفتم جلوی آینه توی

هال ایستادم، گونه ام قرمز شده بود، کمی مایل به کبود،صورتم رو کرم زدم وکمی آرایش کردم،راضیه وارد اتاقم شد وگفت: اصلاً پای پلیسو وسط نکشیدن

با تعجب بهش نگاه کردم، ادامه داد: مثل اینکه دیشب پژمان بردتش خونه خودش، الان هم که زنگ زدم حمیدرضا گفت رفته و ولش کردن بره، گویا داداش هاش اومدن وبردنش.

حمیرا با لحن خنده داری گفت: اگه گذاشتن این پژمان زندگیشو بکنه!

راضیه خندید: طفلک تا خرش از پل بگذره مجبوره به حرف اینا گوش کنه

ابروهامو بالا دادم: جریان چیه؟

حمیرا از خجالت سرخ شد وراضیه گفت: پژمان دلش اینجا گیره

وبه حمیرا اشاره کرد با شیطنت گفتم: پس اینطور بود که پژمان شب اول که منو میرسوندن گفت تو این خونه فقط حمیرا خانوم وحاج اسد خوبن!

حمیرا سرخ شد، راضیه دستشو به کمرش زد: چشمم روشن، یعنی من این وسط کَلَمم؟ اگه گذاشتم این وصلت سر بیگره؟

خنده ام گرفت، خندیدم چون هم از بابت حمیرا خوشحال بودم وهم از بابت ایلیا خیالم راحت شده بود، شاید تلخ خندیدم...

بعد که حمیرا به سمت آشپزخونه رفت، راضیه با صدای آرومی رو بهم گفت: به فکر قولی که به حمیدرضا دادی هستی؟

دلم فرو ریخت و وحشت همه بدنمو در برگرفت....

با ترس بهش نگاه کردم، وقتی داشتم این حرفا رو به حمیدرضا میزدم ابداً اگه لحظه ای بهشون فکر کرده باشم! راضیه به طرف در اتاق رفت وحمیرا رو صدا زد: حمیرا جان،بچه

ها رو بیار داخل سرما نخورن،سرگرمشون کن من با شقایق کار دارم.

حمیرا: باشه

راضیه درو بست واومد داخل، باهم لبه تخت نشستیم، با لبخند محزونی گفت: تا کی میخوای به ایلیا فکر کنی؟ آخرش به کجا ختم میشه؟

سرمو تکون دادم: نمیدونم..

آهی کشید: حمیدرضا از ازدواج شانس نیاورد.

بهش نگاه کردم، لبخندی زد وگفت: فرشته خدابیامرز که اجباراً زنش شده بود وقبل از صمیمی شدنشون مرد و حمیدرضا ناکام موند، تو هم که بعد از گذشت دوماه...

سرمو شرمسار انداختم پایین وگفتم : نه میخواستم، نه بلد بودم کاری کنم

دستشو روی شونه ام گذاشت، دیگه به ایلیا فکر نکن، گذشت زمان همه چیو درست میکنه، بچسب به زندگیت، شاید حمیدرضا یه خورده اخلاقش تند یا خشک باشه اما بی منطق

نیست، اگه تو خوب باشی مطمئنم خوش بختت میکنه

بغض کردم: پس ایلیا چی؟

سرشو با کلافگی تکون داد: شاید ایلیا هم عاشقت باشه اما مطمئنم اونچه که الان بیشتر اذیتش میکنه عذاب وجدانه، صد در صد اگه حس کنه که تو خوشبختی اون هم به آرامش

میرسه وشاید بتونه سروسامونی به زندگیش بده، به خودت نگاه کردی؟ دوماهه که اومدی اینجا وتنها چیزی که نصیبت شده غصه وناراحتیه! مامانم بده؟ دَمِ حمیدرضا رو داشته

باش که ازت حمایت کنه، اما الان حمیدرضا زبونش کوتاهه ونمیتونه کنایه های مادرمو جواب بده.

حرفاش عین حقیقت بود، لبامو به دندون گرفتم تا بغضم نپره بیرون، صورتمو به سمت دیگه ای کردمو با صدای لرزونی گفتم: من نمیتونم.همه ی زندگی که این نیست، تکلیف دلم

چی میشه؟

با لحن مهربونی گفت: تظاهر هم بلد نیستی؟

با تعجب بهش نگاه کردم، ادامه داد: درسته که همه زندگی به شب خوابیدن کنار هم خلاصه نمیشه اما تاثیر داره، خیلی هم تاثیر داره، حمیدرضا یه مَرده، اگه از تو تامین بشه همه

جوره حمایتت میکنه، تابحال بجای اینکه از خدا ایلیا رو بخوای خولستی که مسیر زندگیشو تغییر بده

با بهت سرمو تکون دادم، با لبخندی ادامه داد: از خدا خواستی که یکی دیگه رو سر راهش قرار بده؟

نه! نباید به کس دیگه ای جز من فکر کنه؛ اشک از چشمم به روی گونه ام چکید، صدای راضیه لرزید: پس اونطور که ادعا میکنی عاشقش نیستی.

دستشو بالا آورد واشکامو پاک کرد وگفت: با عمل کردن به قولی که دادی اعتماد حمیدرضا رو جلب میکنی

با نگاهی غصه دار گفت: درسته که برای همیشه ایلیا رو باید فراموش کنی اما شاید در آینده ای نه چندان دور دوباره بتونی رابطه گرم گذشته رو با خونوادت برقرار کنی.

از جاش بلند شد ودر حالی که به سمت در میرفت گفت: بهتره یه دوش بگیری بعدش هر سوالی داشتی در خدمتم

از اتاق خارج شد، یعنی واقعاً رفتارم طوری بود که اون فکر کنه حرفاشو قبول داشتم؟ دلم گرفته بود داشتم از درون نابود میشدم، از جام بلند شدم و وضو گرفتم وچون اذان ظهر

رو گفتن نمازم رو خوندم، با راضیه وحمیرا در حال ناهار خوردن بودیم که حامد اومد خونه و روبه حمیرا گفت: ناهار آقاجونو بده ببرم

تا حمیرا رفت توی آشپزخونه ظرف غذا رو بیاره حامد با پوزخند به کبودی صورتم نگاه کرد.راضیه که بین بچه هاش نشسته بود با غضب رو به حامد گفت: هوی! چرا اینشکلی

نگاش میکنی؟

حامد به راضیه نگاه کرد وبا بی ادبی زبونش رو توی دهنش چرخوند، راضیه سرشو از روی تاسف تکون داد وگفت: دعا کن تا وقتی آقاجون وحمیدرضا میان خونه من رفته باشم

واِلا تا کتکت نندازم دست بردار نیستم

حامد چشماشو تنگ کرد وسرش رو تکون داد: باش تا صبح دولتت بدمت

حمیرا با ظرف غذا بیرون اومد ورو به حامد با اخم گفت: بیا ببر

سریع هم اومد نشست کنارم، حامد ابرو بالا داده به حمیرا نگاه کرد وخم شد که از روی زمین ظرف غذارو برداره هنوز قامتش کامل راست نشده، آخی گفت وظرف غذا از دستش

افتاد اما چون حمیرا ظرف غذا رو محکم بسته بود چیزی ازش بیرون نریخت.

همه با تعجب بهش نگاه کردیم، راضیه گفت: چی شد؟

حامد دستشو چندبار بست وباز کرد: چیزی نیست، دستم یهو تیر کشید.

ظرف رو با اون یکی دستش گرفت واز خونه خارج شد وما به ناهار خوردنمون ادامه دادیم.در حین ناهار تلویزیون روشن بود من با ذوق زده بودم شبکه استانی وحرم رو نگاه

میکردم،حسی داشتم که تابحال نداشتم، حمیرا تلخ خندید: تو رو نبردیم قسمت خودمون هم نشد که حتی دیشب به خیابون نزدیک حرم برسیم چه برسه که زیارت کنیم.

بعد از ظهر تحت تاثیر حرفهای راضیه رفتم حموم، خودم هم نمیدونستم چرا مثل یه ربات داشتم عمل میکردم، درسته که اسم مردها بد در رفته اما زنها وضعیتشون هزار برابر بدتر

از مردهاست فقط غرور وحجب وحیاشونه که نگهشون داشته، من هم از این قاعده مستثنا نبودم هرچند موضوع من فرق میکردو من بیشتر خودم رو برای ایلیا نگه داشته

بودم،اما یه چیزی به جز ترسم مانعم میشد که با راضیه مخالفت کنم، انگار من هم مخالف با فرا رسیدن شب نبودم..اما یه چیزی از اعماق وجودم فریاد میکشد ومیگفت: شقایق

بعدش پشیمون میشی..

غروب وقتی حاج خانوم برگشت من وراضیه هنوز تو اتاق بودیم، راضیه چمدونمو به هم ریخت ویه لباس خواب بیرون کشید: این چه طوره؟

با لبخند کجی گفتم: اینو مامانم خریده بود، جز خریدای عروسیم بود

لباسو سر جاش گذاشت وگفت : پس این نه

به سمت در اتاق رفت: من میرم بیرون سعی میکنم تا یک ساعت دیگه برگردم.

وقتی از اتاق بیرون رفت به سمت چمدون رفتم ومرتبش کردم، یهو چشمم خورد به فال حافظ، اشک تو چشمام جمع شد، فاتحه ای خوندم وبدون نیت بازش کردم:

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور باد آفت ودور فلک از جان وتنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا

چشم دارم که سلامی برسانی زمنش

"دلشوره دارید،نگران کسی هستید ولی قسمت هرچه باشد همان خواهد شد، دلتان را قوی کنید واز خدا یاری بخواهید...."

این یعنی چی؟ از این واضح تر! کتاب رو بستم وبهش نگاه کردم: یادت رفته کی تورو به من هدیه داد؟ تو هم میگی بسپارمش به خدا ومنتظر قسمت باشم؟

اشکهام یکی پس از دیگری سرازیر شدند، به آینه کوچکم نگاه کردم، به قیافه ای که زمین تا آسمون با چندماه گذشته فرق میکنه، به ابروها وموهای رنگ کرده ام، یاد مامانم

افتادم که بهم گفته بود اولین دست ابروتو خودم میگیرم ولی هیچ وقت قسمت نشد واولین بار رو راضیه برام گرفت،راضیه همزمان با مردها وارد خونه شد ویکراست اومد به

اتاقم پلاستیکی رو به سمتم گرفت: ببین میپسندی؟ عجله ای شد خدا کنه خوشت بیاد

بازش کردم یه لباس خواب لیمویی رنگ ساتن فوق العاده باز بود، یهو ترسیدمو از دستم افتاد با تعجب گفتم: قصد نداری که اینو جلوش بپوشم؟

راضیه خم شد وبرداشت: نه پس! امشب با چادر بخواب فردا جلو مادرم بپوشش

از این حرفش خنده ام گرفت، خودش هم خندید وگفت: فعلاً بلند شو بریم بیرون تا بعد از شام بگم میخوام چیکار کنم.

وقتی داشتیم از اتاق خارج میشدیم، همزمان حمیدرضا هم میخواست بیاد داخل، سلامی کردم وازش رد شدم، اون هم جوابم رو داد ووارد اتاق شد...

کمک حمیرا داشتیم سفره پهن میکردیم که متوجه شدم راضیه تو جمع نیست رو به حمیرا گفتم: پس راضیه کجا رفت؟

حمیرا شونه هاشو بالا انداخت: فکر کنم با حمیدرضا تو اتاق شما باشن

شصتم خبردار شد این دختر باز داره برنامه میچینه.. در حین شام خوردن بودیم که راضیه کلید کرد که باید شب همه برن خونه اش بخوابن، حاج خانوم شروع کرد به آوردن بهونه

های بنی اسرائیلی. حاج اسد ساکت بود، حامد هم غر میزد: این کارا چیه؟ تو خودت تا الان اینجا بودی بعد ما بیایم باز دنبال تو؟

اما مرغ راضیه یه پا داشت، محمد و مریم هم آویزون شده بودن به حاج اسد وحاج خانوم وهی اصرار میکردن، شوهر راضیه هم از همه جا بیخبر میگفت: یعنی قابل نمیدونید یه

شب هم خونه ما جمع شین، فردا هم که تعطیله

حاج اسد به حالت سوالی رو به حاج خانوم گفت: من مشکلی ندارم شما چی میگین؟

حمیرا رو به حاج خانوم ملتمسانه گفت: مامان توروخدا؟

حاج خانوم سرشو تکون داد: باشه

شوهر راضیه رو به حمیدرضا گفت: شما هم میاین دیگه ؟

حمیدرضا لبهاشو جمع کرد: راستش دوست دارم بیام اما صبح زود جایی کار دارم باید برم

آره جون عمه ات!حامد با تعجب گفت: صبح جمعه کجا کار داری؟

راضیه با حرص جواب داد: به تو ربطی نداره

همه با تعجب به راضیه نگاه کردن وراضیه در کمال خونسردی لیوان آبو سرکشید وگفت: چه معنی داره بچه تو کار بزرگتر دخالت کنه؟

حاج اسد خندید واین باعث شد حامد بیشتر حرص بخوره، تازه متوجه شدم دستشو بسته! وقتی میخواست برای خودش آب بریزه ونتونست فهمیدم،حاج خانوم با تعجب پرسید: حامد

دستتو چیکار کردی!چرا بستی؟

حامد نگاهی به دستش انداخت وگفت: نمیدونم کجا خورده حالیم نشده!

شام در کمال آرامش خورده شد، بعد از شام همه آماده رفتن شدن، فقط حامد بود که دوست نداشت بره وداشتن به زور میبردنش، برای اولین بار دوست داشتم خونه بمونه، چرا که

حس امنیت در برابر حمیدرضا بهم دست میداد، وقتی همه خداحافظی کردن واز خونه خارج شدن حس وحشت به سراغم اومد، حمیدرضا رفت دستشویی،رفتم توی اتاق و لباس

خوابی که راضیه برام گرفته بود رو توی دستم گرفتم وبا خودم گفتم: عمراً اگه اینو جلوی حمیدرضا بپوشم!

لباسو تو کمد جا دادم وپریدم رو تخت وزیر پتو خزیدم،

رو به دیوار به پهلو دراز کشیده بودم که حمیدرضا وارد اتاق شد و لامپ رو خاموش کرد، قلبم محکم خودشو به دیوار سینه ام میکوبید، حس کردم اتاق با نور کمی روشن شد،

حدسم درست بود اون چراغ مطالعه رو روشن کرده بود وپشت میزش نشسته بود، شونه هامو بالا انداختم ودوباره به سمت دیوار برگشتم: خداروشکر

اما خوشحالیم دوام چندانی نداشت وچند دقیقه بعد چراغ مطالعه هم خاموش شد وحالا اتاق فقط با نور کمی که از پنجره میزد روشن بود،با صدای آرومی که انگار خیلی به من

نزدیک بود گفت: نتونستم

ابروهامو توهم کشیدم وهیچی نگفتم، ادامه داد: چطور میتونستم طاقت بیارم وخودمو تا صبح با کارم سرگرم کنم؟

نفسمو حبس کردم، آروم صدام زد: شقایق؟

صداش لرزید: بَسَمه، فکر کنم به اندازه کافی مجازات شدم،

دستشو روی شونه ام گذاشت،تک تک ذرات بدنم از ترس منجمد شد، با صدای آرومی گفت: من روش دست بلند نکردم.

آروم به طرفش چرخیدم وناباورانه بهش زل زدم، اخم نداشت، نگاهش غمگین بود، نگاهشو ازم گرفت: دوست ندارم به زور باهام همخواب بشی. اگر آمادگیشو نداری باز هم صبر

میکنم

پشتشو به من کرد وپتو رو تا شونه هاش بالا کشید،خدا! داشتم دق میکردم، از این دوراهی بد تر هم وجود داره؟ دستمو تا نیمه بالا آوردم اما نتونستم ودوباره دستمو کشیدم،با

صدایی که خودم به زور میشنیدم گفتم: تو هیچ وقت نمیذاری برگردم نه!

با صدای آروم ولی لحن محکمی گفت: حتی فکرش رو هم نکن

دستمو روی شونه اش گذاشتم وبا بغض گفتم: پس دیگه احتیاجی نیست که صبر کنی،

به سمتم چرخید وبه چشمام نگاه کرد، دلم فرو ریخت، وحشت کرده بودم خودم هم از حرفم پشیمون شدم،آب دهنم رو قورت دادم وفوری گفتم: اصلاً ولش کن، برو بندازش زندون،

منو چه به از خودگذشتگی؟

سریع به سمت دیوار چرخیدمو سرمو بردم زیر پتو،نمیدونم چقدر به همون حالت بودم که خوابم برد؛

....پیچیدن دستی رو به دور کمرم حس کردم، وخوردن نفس هایی رو به گردنم، خوابم میومد..خیلی... گرمای دلنشینی به گوشم میخورد که حس لذت رو درونم ایجاد میکرد، یهو

هوشیار شدم وبدون باز کردن چشمام سعی کردم موقعیت رو بسنجم، دستاش به دور کمرمه ومنو از پشت بغل کرده بود، انگار سرش کنار گوشم بود وداشت با نفسهاش لاله گوشم

رو بازی میداد، سعی کردم ازش فاصله بگیرم اما منو بیشتر به خودش فشرد، انگار متوجه شد بیدارم، حالا به وضوح لاله گوشم رو به دندون گرفت، گرمم شده بود آروم چشمامو

باز کردمو این بار با تلاش بیشتری سعی کردم از بغلش بیرون بیام، اما با یه حرکت سریع من رو به سمت خودش برگردوند وبا هم چشم تو چشم شدیم،واسه ثانیه ای نفس کشیدن

از یادم رفت وبه چشماش خیره شدم، شهوت تو چشماش موج میزد ومن دریای از التماس رو تو نگاهم جادادم اما نگار بیفایده بود،با دستش موهام رو از روی صورتم کنار زد

وچند ثانیه به اجزای چهره ام خیره شد،آهسته نگاهش روی لبهام ثابت موند، دوباره به چشمهام نگاه کرد دوباره به لبهام، صورتشو آورد جلو و من بی اراده سرمو بردم عقب،

دست دیگرشو گذاشت پشت سرم و صورتمو نزدیک به خودش کرد ولبهاشو روی لبهام قرار داد،حس میکردم که الان قلبم سینه ام رومیشکافه ومیاد بیرون، سعی میکردم صورتم

رو دور کنم اما با دست وحرکات سریع لبش مانع میشد، دستامو روی سینه اش گذاشتم وسعی کردم از خودم دورش کنم اما نمیشد مثل یه بچه تو دستاش اسیر شده بودم،یه پاشو از

زانو خم کرد وگذاشت از پهلو روی کمرم ومنو محکم تر به خودش چسبوند، حالا دیگه داشتم تقریباً دست وپا میزدم، یهو تو جاش نشست وبا یه حرکت بلوزشو درآورد، دستامو

جلوی چشمام گذاشتم، دوباره روم خم شد ودستهامو از روی صورتم برداشت ولبهامو بوسید وآهسته رفت به طرف گردنم، با گریه گفتم: حمیدرضا بس کن

اما اون انگار نمیشنید، دستاشو به پهلوهام کشید، به خودم لرزیدم، با وجود تقلایی که میکردم لباسمو از تنم درآورد و دوباره گیرم انداخت، با اینکه سعی میکرد آروم عمل کنه اما

تقلاهای من موجب میشد حرکاتش وحشیانه به نظر برسه، نمیدونم چقدر طول کشید، من درد کشیدم نه از سر این همخوابی بلکه از زخم دلم، آه کشیدم نه از سر لذت! آه کشیدم تا

سوخته های جیگرم رو التیام ببخشم، من با مردی یکی شدم که اجبار من رو کنارش نگه داشته بود، وقتی کارش تموم شد آروم شروع کرد به نوازش کردن موهام، دیگه حتی نای

گریه کردن هم نداشتم، خم شد وپیشونیمو بوسید وزیر لب گفت: شقایق کاری میکنم که احساس پشیمونی نکنی.

ودوباره پیشونیمو بوسید،دستشو از زیر شونه هام رد کرد ودست دیگه اش رو هم از زیرزانوهام واز روی تخت بلندم کرد، اونقدر جیغ زده بودم که دیگه حتی از بابت دردی که توی

وجودم پیچید کوچکترین حرف یا ناله ای به زبون نیاوردم،باهم رفتیم زیر دوش آب گرم، به صورتش نگاه نمیکردم، فقط به یه نقطه نامعلوم خیره شده بودم وداشتم به آینده فکر

میکردم، با دستاش صورتم رو قاب کرد وبه چشمهام نگاه کرد: شقایق؟ خوبی؟

سرمو تکون دادم،سرمو بغل کرد وصورتم با سینه کم موش تماس پیدا کرد، به بغضم اجازه شکستن دادم وبا صدای بلند گریه کردم واون هم با مهربونی اجازه داد تا خودمو تخلیه

کنم...

. چشمهامو باز کردم، نور صبح اتاق رو روشن کرده بود، سرم روی سینه حمیدرضا بود، آروم سرمو بلند کردم وتو جام نشستم، خوابیده بود...خیلی عمیق.از درد وحشتناک دیشب

خبری نبود، فقط یه سوزش جزیی داشتم،موهامو در همون حالت به سه دسته تقسیم کردمو شل بافتمش وپایینش رو بدون اینکه ببندم رها کردم، کمی از حمیدرضا فاصله گرفتم

ودوباره تو جام دراز کشیدم،دلم هوای گریه داشت، دیشب برای اولین بار قبل از خواب به ایلیا فکر نکردم حتی موقع نزدیکیم با حمیدرضا! اما حالا عذاب وجدان دردناکی داشت تو

وجودم ظاهر میشد، یه جور حس خیانت به عشق پاکی که نسبت به ایلیا داشتم، اما به قول راضیه تا کِی؟

چشمهامو بستم:

ایلیا : کیوان میگفت هفته دوم عید میاد واز من هم خواست خودمو آماده کنم

من : وای حالا چی میشه؟

ایلیا: مهم نیست که چی میشه، مهم اینه که من تا آخرش باهاتم

پس کو؟ آخرش کجا بود! تموم شد، دیگه برگشتی وجود نداره، حتی اگه حمیدرضا هم بهم اجازه برگشتن بده من برنمیگردم، من دیگه متعلق به ایلیا نیستم...

.... نزدیک دو ماه گذشت ودیماه بود وچند روز مونده بود به محرم،جوونا داشتن خونه وحیاط رو برای محرم آماده میکردن،با این که ازایلیا خبر نداشتم یا شاید یه قسمت از ذهنم

اجازه نمیداد زیاد بهش فکر کنم اماگله ای هم از وضع کنونیم نداشتم میشه گفت از اول که خیلی بهتر بود با حمیدرضا بیشتر حرف میزدیم میگفت یه واحد آپارتمان با کمک پدرش

تو یکی از خیابونای نزدیک حرم قبلاً خریده والان مستاجر داره ومهلت قراردادش تاتیرماهه وبعدش با هم میریم خونه خودمون،از این بابت خوشحال بودم چرا که گاهی اوقات

واقعاً از دست حاج خانوم وحامد خونم به جوش میومد،حمیرا: لباس سیاه داری؟

در حالی که پارچه های سیاه رو که حاج خانوم داده بود رو اتو میکردم گفتم: آره دارم

دستشو گذاشت روی شونه ام وبا لبخندی گفت: ممنون که رفتار زشت مامان وحامد رو به روت نمیاری.

تا سرم رو پایین انداختم دوباره گفت: جای تعجب داره که حمیدرضا دیگه به کبودی صورتت گیرنداد!

با خنده گفتم: ولی توبجاش خیلی گیری! بابا رضایت بده نزدیک به دوماهه که گذشته.

با حسرت آه کشید: به دست حامد تابحال دقت کردی که این حرفو میزنی؟

با کلافگی گفتم: حمیرا میشه این دوتا موضوع رو به هم ربط ندی؟

تا خواست چیزی بگه با تحکم گفتم: بس کن

ساکت شد وبه تا کردن پارچه ها ادامه داد.من به دست حامد دقت کرده بودم، به انگشتهایی که حالا دوتاشون بی دلیل از کار افتاده بودن و روی مچ دستش که کورک بزرگ چرکی

زده بود وبا گذشت دوماه هنوز سرباز نکرده بود . حمیرا میگفت لابد به خاطر سیلی بوده که به من زده اما من مخالفت میکردم و سعی میکردم این فکرهارو ازش دور کنم،

حمیدرضا داخل اتاق حمیرا که توش بودیم اومد ورو بهمون گفت: پارچه ها آماده ان؟

حمیرا اونهایی رو که تا کرده بود رو به دستش داد،پارچه ها رو گرفت ورو به من با لبخند گفت: خسته نباشی؟

لبامو جمع کردم: نیستم

حمیدرضا با حرص نگام کرد: آدم باش شقایق، محض رضای خدا یه کم آدم باش

منو حمیرا خبیثانه خندیدیم، حمیدرضا سرشو تکون داد واز اتاق خارج شد.حمیرا رو بهم گفت: از اذیت کردن داداش من چی نصیبت میشه؟

سرمو تکون دادمو مثل بچه ها گفتم : کیف میده

حمیرا خندید وبه کارش مشغول شد، لبخندم محو شد وبه فکر فرو رفتم، حمیدرضا خیلی پوست کلفت بود که سردی های منو تحمل میکرد. منی که حتی یکبار هم با لذت نبوسیده

بودمش وهر بار اون مجبور بود برای خوابیدن با من عذاب بکشه.درست چند شب بعد از یکی شدنمون اعتراف کرد که از لحظه اول که منو با لباس عروس دیده بود دلش لرزیده،

اما چون من صاحب داشتم این فکر رو از خودش دور کرده ولی با رای دادگاه وتماس من این ریسک رو کرده وپیشنهاد ازدواج رو داده واصلاً فکر نمیکرده که من قبول کنم یا حتی

بتونه خونواده هاشونو راضی کنه، اون معتقده که ما سهم همیم وبا دل وجون سختیش رو تحمل میکنه، من از ته قلب این اراده اش رو تحسین میکنم، بی شک حمیدرضا مرد

خوبیه اگر مادر وبرادرش بذارن.حاج خانوم با عصبانیت وارد اتاق شد: چهارتا پارچه اتو کردن مگه چیکار داره که اینقدر لفت میدین؟

به سمت من اومد وبا غیظ چنان اتو رو کشید که وقتی اتو رو به سمت خودش برد لبه اتو با پشت دستم برخورد کرد واز سوزش جیغ کشیدم، حمیرا با ترس از جاش پرید: مامان

چیکار کردی؟

حمیدرضا سراسیمه وارد اتاق شد: چی شد؟ واسه چی جیغ میزنی؟

مادرش با عصبانیت ساختگی گفت: دختره کولی یکی ندونه فکر میکنه من داغش کردم!

اتو رو با حرص روی میز اتو کوبید واز اتاق بیرون رفت، حمیدرضا با عصبانیت گفت: نمیدونی تو حیاط شلوغه اینطور صداتو ول میکنی؟

دست دیگه ام رو روی پشت دست سوخته ام گذاشتم ونگاهمو ازش گرفتم، حمیرا با ناراحتی گفت: بجای اینکه ببینی واسه چی جیغ زده دعواش میکنی؟

حمیدرضا چپ چپ به حمیرا نگاه کرد ورو به من گفت: واسه چی جیغ زدی؟

حمیرا هولش داد: به تو ربطی نداره

در اتاق رو باز کرد وحمیدرضا رو به زور انداخت بیرون.به سمتم اومد وبه دستم نگاه کرد، پشت دستم قرمز ومتورم شده بود واز داخل میسوخت.حمیرا از روی تاسف سرشو

تکون داد واتو رو از پریز کشید: بسه هر چقدر اتو کردی.ایشالله امام حسین تا همین جاشو قبول کرده باشه.

درسته که حمیدرضا سعی داره توی هر شکل وقالبی محبتش رو اعمال کنه اما یه چیزی هست که باعث میشه نتونم زیاد بهش وابسته بشم واون اینه که توجه حمیدرضا به من،

فقط به خونه محدود میشه یعنی هنوز منو از خونه بیرون نبرده یا حتی بهم اجازه نداده که خودم برم بیرون ویه چیز دیگه هم هست که شاید حمیدرضا در برابر حامد ازم دفاع کنه

اما دربرابر تیکه های مادرش موشه و من علت این رفتارش رو چند روز بعد فهمیدم...

چادرم رو سرم کردم واز اتاق حمیرا بیرون اومدم، تا جایی که میتونستم رو گرفتم که حمیدرضا بهم گیر نده، رفتم به طرف حیاط پشتی که جوونها مشغول درست کردنش بودم،از

دیدن اون صحنه اشک تو چشمام جمع شد، کل حیاط به اون بزرگی رو چادر خیلی بزرگی زده بودن که شبیه به چادر رزمنده ها تو جبهه بود، داخلش رو هم با پرچم ها وپارچه های

سیاه وسبز آراسته بودن،پارچه های مخمل مشکی که روشون رو با نوحه ها وسلام ها به رنگهای سرخ وسبز سوزن دوزی کرده بودن. چیزی که از محرم های هر سال یادمه

شب به شب مسجد رفتن اونم به زور مامان بود و تو خیابونا واستادن ودسته نگاه کردن. گوشه ای از چادر وسایلی مثل طبل وسنج وعلمو یه سبد بزرگ پر از زنجیر و....وحامد که

گوشه ای ایستاده بود وحسابی دمغ بود. با صدای پژمان به خودم اومدم که گفت: سلام زن داداش

واقعاً حقش نبود بزنم لهش کنم؟ خنده ام گرفت: سلام.

لبخندی زد وگفت: هوا سرده برین تو سرما می خورین

تا خواستم جواب بدم حمیرا کنارم واستاد و رو به پژمان سلام کرد وگفت: اشکال نداره اینجا واستم و نگاه کنم

پژمان لبخندی از سر شرم زد وگفت: چه اشکالی؟

ابروهامو بالا بردم ورو به پژمان گفتم: هوا فقط واسه من سرده؟!

پژمان تا بناگوش سرخ شد وبا گفتن ببخشیدی از ما فاصله گرفت.حمیرا گفت: چی شد این اینشکلی شد؟

در حالی که به داخل میومدم براش تعریف کردم،زد به بازوم: گناه داره اذیتش نکن خجالتیه

داخل اتاقم رفتم وروی تخت دراز کشیدم وبه بدنم کش وقوسی دادم،دیروز وقتی باحمیرا رو پشت بوم داشتیم برف ها رو کنار میزدیم وسط کار دستشوییم گرفت وبرگشتم پایین، وقتی

از دستشویی بیرون اومدم همزمان با من حاج خانوم از اتاق من وحمیدرضا بیرون اومد ووقتی منو دید جاخورد وتابلو هول کرد، اما سریع خودش رو جمع کرد وبا اخمی به من

رفت آشپزخونه، تو اتاق چیزی به هم نریخته بود یعنی چیکار داشته؟ تقریبا ماه قبل هم فکر کنم کسی تو اتاقم بود چون وقتی از حموم دراومدم دیدم جای بالش من وحمیدرضا

عوض شده، چون بالش من کم بارتر ونرم تر بود.اونقدر تو بیکاری اتاق رو دید زده بودم که سوراخ سمبه هاشو تک به تک یاد داشتم.اما گذاشتم به حساب اینکه لابد خودم جاشو

عوض کردم ویادم نیست ولی با اتفاق دیروز شَکم پر رنگ تر شده بود،

شب موقع خواب که رسید مثل سه چهار دفعه پیش بهم سخت گذشت و درد عایدم شد وتا نیمه های شب کارمون به طول انجامید. قبل از طلوع صبح به حموم رفتم و غسل دادم،

چیزی که عذابم داد این بود که حمیدرضا نتونست جلوی خودش رو بگیره. وقتی از حموم بیرون اومدم خیلی پکر بودم وهمه اش گریه میکردم که من خودم بچه ام وتکلیف زندگیم

معلوم نیست واینقدر غر زدم که صبح علی الطلوع حمیدرضا با گوشیش زنگ زد به راضیه وداد به دستم که از اون کمک بگیرم، برای راضیه تعریف کردم واون گفت واسه خودش

یه بار پیش اومده واون هم دوتا قرص ld با هم خورده وبه خیرگذشته، من هم اونچه گفته بود رو عملی کردم، اما بازم استرس داشتم. صبحش حاج خانوم اونقدر از کثیفی حیاط

جلویی غر زد که انگار داشت غیرمستقیم به من میگفت برو حیاط رو بشور.حیاط رو که میشتم شلوارم تا مچ پام خیس شده بود ومورمورم میکرد، وقتی برگشتم داخل زورم اومد

شلوارمو عوض کنم وهمونطوری رفتم زیر پتو وخوابیدم،ظهر که از خواب بیدار شدم گلوم عجیب درد میکرد وسرم هم سنگینی میکرد وانگار در آستانه سرماخوردگی بودم.حمیرا

که حالم رو دید یه قرص سرماخوردگی ویه کپسول چرک خشک کن داد خوردم.ولی تا صبح روز بعد بدنم درد میکرد. نوزدهم دی ماه بود وشبش شب اول محرم بود.خیمه داخل حیاط

مردونه بود وداخل خونه هم زنونه. کم کم جماعت توی خونه رو پر میکردن، یه دامن ماکسی مشکی به حمراه بلوز مشکی تنم کرده بودم ودمپایی روفرشی هم پام بود نگاه ها به

من متفاوت بود یکی با خشم یکی با ترحم یکی به حالت دوستی یکی با لحن پر از کنایه اما عذاب آور ترین مهمون مادر فرشته بود.راضیه بنا به سفارش حمیدرضا تا آخر شب از

کنارم جم نخورد ومنو به هر کی میپرسید معرفی میکرد کاری که در اصل باید حاج خانوم انجام میداد. زنعمو زیاد بهم نگاه نمیکرد حالتش بیشتر از این که ازم متنفر باشه بیتفاوت

بود، مثل یه آدم دلمرده، یاد اون تصادف کذایی افتادم، اگه من اون بچه بازی رو درنمیاوردم وایلیا رو ذوق زده نمیکردم و خوشحالیشو کنترل میکردم کار به اینجا نمیکشید.بعد از

مداحی ودعا خوندن بساط شام رو چیدیم، وقتی سفره رو به همراه ظرف و سبزی و مخلفاتش پهن کردیم خانوما حجاب کردن وآقایون اومدن داخل وپذیرایی کردن، منظور حمیدرضا

وپژمان وشوهر راضیه بودن، حامد هم که وضعش معلوم بود وکار خودش رو به سختی انجام میداد،حتی امتحاناتش رو یکی درمیون میداد وترم بعد رو هم قصد داشت مرخصی

بگیره چون دستش واقعاً امونش رو بریده بود.از شب پنجم به بعد هیات بعد از شام بیرون میرفت وزنها هم پشت سرش، خیلی دلم میخواست برم اما حمیدرضا اجازه نمیداد.چون

خودش هم نمیرفت وبعد از رفتن هیات توی حیاط می موند ودیگ ها رو میشست ووقتی کارش تموم میشد سرتاپا خیس وارد حموم میشد ومن براش لباس میبردم،میگفت هرساله

خودش دیگها رو میشوره. یادمه شب عاشورا بود یعنی تاسوعا شبش، اَوَلای زیارت عاشورا بود که برقها رفت وحتی موتور برق هم قاطی کرده بود. تا راضیه وحمیرا برن واز تو

کابینت ها شمع بیارن صدای حاج خانوم تو تاریکی اومد که خطاب به زنی گفت: حاج رقیه اگه ممکنه ادامه زیارت عاشورا روبخون تا جمع آروم بشه، حاج رقیه : راستش خانوم

جان من حفظ نیستم تو تاریکی هم چیزی نمیبینم.

حاج رقیه ادامه داد: دخترای گلم اگه کسی حفظه بخونه صدا هم بیرون نمیره خیالتون راحت.

من دعا رو حفظ بودم یهو دلم لرزید قبل از اینکه کسی اقدامی بکنه شروع کردم به خوندن، جمع آروم شد اونقدر آروم که صدای تپش قلبم رو میشنیدم. بعضی جاهاشو که معمولاً

بقیه باید همراهی کنند رو کسی همراهیم نکرد فقط یکی دونفر.نزدیک به انتهای دعا بود که برقها اومد، وهمه با چشم به دنبال صدا گشتند ونگاه ها روی من متوقف شد نوبت دعای

مربوط به سجده بود، راضیه که متوجه موقعیتم شد با اجازه ای گفت وشروع کرد به خوندن دعای سجده همه به سجده رفتن، من چون حفظ بودم سریع خوندم وزودتر از بقیه سر

راست کردم ورفتم تو آشپزخونه.دستهام میلرزید یه حس ناشناخته داشتم هم احساس سبکی میکردم هم سنگینی وسر انگشتهام یخ کرده بود، عادت نداشتم هیچ وقت خودم شروع

کنم همیشه دیگران اصرار میکردن بعد قبول میکردم.پشت سرم راضیه اومد وبغلم کرد ودر گوشم گفت: صدات آسمونیه شقایق حتی واسه ثانیه ای فکر نکردم که تو باشی، ندیدی

بقیه چطور تو نگاهشون تحسین موج میزد وحالا پچ وپچشون به راهه.

بعد از شام بازم هیات رفت بیرون وخونه خالی شد وحمیدرضا تو حیاط جلویی مشغول شستن دیگها شد.داشتم از رو ایوون نگاهش میکردم که بهم گفت: شقایق جان اگه زحمتی

نیست برو چراغ های خیمه رو خاموش کن.

رفتم رو ایوون که لامپ ها رو خاموش کنم متوجه شدم که حامد کنار سبد خالی از زنجیر نشسته وزنجیری سنگین رو با دست چپش که سالم بود گرفته وبا بغض نگاهش میکنه،با

صدای آرومی گفتم: حمیدرضا گفت برقا رو خاموش کنم

با اخم نگاهی بهم انداخت ودوباره نگاهشو ازم گرفت وزیر لب گفت: یک سال گذشت

دستم رو کلید مونده بود. زنجیر رو روی زمین گذاشت وبا دستش اشکاشو پاک کرد: همینجا تو همین حیاط بهش گفتم دوستش دارم.

از پله ها پایین اومدم ،چادرم رو روی سرم مرتب کردم وتو چند قدمیش واستادم،از پایین نگاهی به صورتم انداخت وباز سرشو پایین گرفت: اما اون مسخره ام کرد، به من گفت تو

بچه ای ودهنت بو شیر میده

باز اشکهاش بروی گونه اش چکید.دوست داشتم بپرسم داره در مورد کی حرف میزنه اما چون رفتار حامد غیرقابل پیش بینی بود ترجیح دادم ساکت بمونم.یهو تمام رخ به سمتم

برگشت: من عاشق فرشته بودم،..

با دهن باز بهش نگاه کردم.ادامه داد: هرکاری کردم تا خودمو بهش ثابت کنم اما اون منو بیشتر از خودش میروند از نظر اون من اصلاً وجود نداشتم. یه علتش این بود که دوسال

ازش کوچیکتر بودم.درست زمانی که یه خورده باهام خوب شد در کمال تعجب با حمیدرضا نامزد کرد وبعد اون اتفاق لعنتی...درست زمانی که داشتن میرفتن ویلای بابلسر ماه عسل

حالا گریه میکرد.یهو دست انداخت ولبه پایین چادرم رو گرفت از ترس میخواستم برم عقب با گریه گفت: من در حق تو بد کردم شقایق.دست خودم نبود وقتی تو رو میدیدم یاد اون

میافتادم به این فکر میکردم که حالا دیگه حتی از دیدنش محروم شده بودم

نفهمیدم که کِی اشک از چشمم چکید، کلاً با گریه کردن مرد مشکل داشتم چیزی که تو این یک سال زیاد دیده بودم، پدرم، برادرم، عادل، پرهام، ایلیا...ای وای ایلیا.حامد زنجیر رو

جلوی چشماش گرفت وبا گریه زمزمه میکرد: منو ببخش من بد کردم من بد کردم

ازش فاصله گرفتم وبا گریه به داخل برگشتم، صدای حمیدرضا اومد: چی شد شقایق چرا برقا رو خاموش نمیکنی؟

بدون اینکه جواب بدم رفتم تو اتاقم بیصدا گریه کردم.وقتی حمیدرضا اومد داخل وازم علت گریه ام رو پرسید گفتم : دلم به حال حامدسوخت ویا بردارم افتادم، حمیدرضا لبخندی زد

وسرم رو در آغوش گرفت: چقدر تو مهربونی که با اینهمه بدی که حامد در حقت کرده باز واسش دل می سوزونی!

صبح زود بودکه با صدای ناله حامد همه که داشتیم صبحونه میخوردیم به سمت اتاقش کشیده شدیم، وقتی حاج اسد در اتاق رو باز کرد دیدیم حامد مثل مار داره به خودش میپیچه

وهمه آستینش خونی شده، حاج خانوم با دست به صورتش زد،حمیدرضا وشوهر راضیه به سمت حامد رفتن ونگهش داشتن، یه ریشه به رنگ سبز کدر از لابلای خون از پشت

دتش تا نیمه اومده بود بیرون وپش دستش چاک خورده بود، از دیدن این صحنه فشارم افتاد پایین واز اتاق اومدم بیرون.حامد اونقدر ناله کرد که از حال رفت، زخم دستش سر باز

کرده بود، حمید رضا لباساشو عوض کرد وبا راضیه حامد رو بردن بیمارستان، قبل از رفتنش رو بهم گفت: شقایق تو باهاشون نمیری خودم اگه زود اومدم میبرمت حرم

وقتی رفت ساعتی بعد جماعت تو حیاط جمع شدن ودسته تشکیل دادن وبه همراه بقیه اعضای خونواده حاج اسد که حالا نگرانی تو چهرشون موج میزد خونه رو ترک کردن.من

موندم ویه خونه بزرگ وباز هم از دیدن حرم محروم شدم. تا شب وبعد از شام غریبان تو خونه تنها بودم وبرنامه تلویزیون رو دنبال میکردم واونقدر گریه کردم که جلوی تلویزیون

خوابم برد، متوجه شدم دستی از روی زمین بلندم کرد، به سختی گفتم: حمیدرضا تویی؟

صداش رو شنیدم: چیه عزیزم؟

دوباره پلکام سنگین شد وبه خواب رفتم.

نفسمو توی سینه ام حبس کردم از سر کوچه تا خونه ده بار نه صد بار زمین خوردم، در حیاط باز بود هولش دادم وباز کردم از ذوق گریه میکردم، از پله ها به سختی بالا رفتم ودر

خونه رو باز کردم، خدای من اینجا چه خبره؟ یه عالمه زن دورتادور خونه با لباس سیاه نشسته بودن ونوحه سرایی میکردن یکی هم وسط هال دراز کشیده بود وروش پارچه سفید

کشیده بودن، با پاهای لرزون به سمتش رفتم ودر حالی که قلبم تو دهنم بود پارچه رو کنار زدم، خدایا این ایلیاست!!!

دستمو نزدیک صورتش بردم که صدای گرفته ی یه نفر مانع شد: واسه چی اومدی؟

به سمت صدا برگشتم، پرهام بود چشماش به خون نشسته بود. با بهت گفتم: این ایلیا نیست مگه نه!

خم شد وبازومو گرفت: گمشو از اینجا برو، به خاطر تو زندگیمون از هم پاشید، اومدی چیو ببنی؟

گریه ام گرفت: پرهام من... این... ایلیای من نیست ... مگه نه!

منو کشون کشون به سمت در برد وبا فریاد میگفت: چرا خودشه، خودکشی کرد خیالت راحت شد؟ به خاطر تو کتک خورد ...به خاطر تو گریه کرد...حالا هم به خاطر تو مرد..

این صدا تو گوشم پیچید: به خاطر تو مرد...

جیغ زدم: ولم کن تو داری دروغ میگی اون فقط خوابیده...تو داری دروغ میگی

بازوهامو محکم چسبید: شقایق چشماتو واکن ببین اون مرده..دست از سر ما بردار.. شقایق چشماتو وا کن

تکونم داد: شقایق چشماتو واکن ببین این منم ایلیا مرده...چشماتو واکن

چشمامو باز کردم، حمیدرضا داشت تکونم میداد، اخم کرده بود.سینه ام بالا وپایین میرفت ولی نفسی در کار نبود، هق هق کردم ولی نفسم بالا نمیومد، تکونم داد: گریه کن

چشام داشت سیاهی میرفت ولی نفسم همچنان حبس بود که با سیلی که حمیدرضا به صورتم زد بغض لعنتیم شکست وبا صدای بلند گریه کردم، سرمو توی سینه اش گرفت: خواب

بد میدیدی هیچی نیست.

سرمو بلند کردمو با گریه گفتم: من از خوابهام میترسم..من نمیخوام خوابم تعبیر بشه

سعی میکرد آرومم کنه: تعبیر نمیشه، ایشالله که خیره

من با گریه میگفتم: اگه تعبیر بشه خودمو میکشم

دستشو روی موهام کشید: چیزی نیست عزیزم به خاطر شام سنگینیه که خوردی

با گریه گفتم: اگه ایلیا بمیره من خودمو میکشم

یهو اخماش تو هم رفت وبا حرص ولم کرد.من صورتم رو تو دستام گرفتم وباز گریه کردم: اگه خودشو کشته باشه چی؟

یهو به حالت عصبی وغیر ارادی بهش حمله کردم: آشغال همه اش تقصیرتوئه

با مشت زدم به سینه اش: همه اش تقصیر توئه

مچ دستامو چسبید: بس کن شقایق داری شورشو در میاری!

من تقلا میکردم: اگه خودکشی کرده باشه چی؟

با عصبانیت هولم داد روی تخت: خفه شو، نمیخوام چیزی بشنوم،

ساکت شدم ولی همچنان هق هق میکردم،با عصبانیت شروع کرد به راه رفتن: بد کردم نذاشتم اعدام بشه؟

با حرص گفتم: تو یکی از اولیاء دم بودی تا رضایت به اعدامش نمیدادی پرونده اش هنوز در جریان بود، به حرف پدرش تنها ایلیا رو اعدام نمیکردن

سرشو با کلافگی تکون داد وبا حرص گفت: تا کی قراره حرف این پسره تو زندگی ما باشه، بس کن؛ تو الان زن منی

دوباره گریه افتادم، نگاهش خسته بود بهم زل زد: کی میخوای فراموشش کنی؟

با گریه و صدای آرومی گفتم: میدونی از من چی میخوای؟

منتظر شنیدن جواب نشدم گفتم: میدونی من چرا اینجام؟ چرا زنت شدم؟

با اخم بهم نگاه میکرد انگار جوابمو میدونست، گریه ام شدید شد: واسه نجات جون همون پسره.واسه جون همونی که تو و مادرت بهش گفتین..بهش گفتین حرومزاده.

نفسمو به سختی بالا کشیدمو با گریه شدید تری گفتم: ادعای خداپیغمبریتون میشه؟ شما خبردارین که حرومزاده اس؟

انگار زخم دلم سرباز کرده بود،دلم میخواست همه سختی هامو به زبون بیارم، با گریه گفتم: واسم چیکار کردی که من بخوام بخاطر تو ایلیا رو فراموش کنم؟ یک بار از حق من

جلو مادرت دفاع کردی؟ حتی اگه حق با من بوده؟ یک بار اومدی به من بگی لباس نمیخوای ؟ وسیله نمیخوای؟ یه بار منو تا سرکوچه بردی؟ پنج ماهه اینجام تو این چهاردیواری

دارم میپوسم، گفتی کاری میکنی که پشیمون نشم! خداییش چیکار کردی؟ از مردونگی فقط شب خوابیدنو یاد داری؟

دیگه با صدای بلند وبی واهمه گریه میکردم، اخمش رنگ ترحم وناراحتی داشت، انگار واسه اونم مهم نبود که این وقت شب همه تو خونه ان.اونقدر گریه کردم که بیحال شدم،اما

هنوز دلم سنگین بود،روی صندلیش نشست وبا ناراحتی بهم زل زد، منم رو تخت نشسته بودم وداشتم بهش نگاه میکردم،اشکم خشک شده بود اما گلوم هنوز صدا میداد،مدام

دستشو تو موهاش میکرد، خودش هم میدونست مقصره وحرفی برای گفتن نداره، اون لحظه تنها چیزی که میتونست آرومم کنه این بود که مطمئن بشم حال ایلیا خوبه.روی تخت

دراز کشیدم وچشمامو بستم اما تا صبح خوابم نبرد.ولی دیگه چشم باز نکردم که ببینم اون چیکار میکنه،

صبح زود وقتی رفت، از جام بلند شدم،انگار یکی منو یه کتک مفصل زده بود، آش ولاش بودم،یهو دیدم یه سوسک رفت زیر تخت، خدا جون من از سوسک به حد مرگ بیزارم،

دوییدم تو هال وبه سمت اتاق حمیرا، طفلک خواب بود ،تکونش دادم: حمیرا پاشو پاشو

به حالت وحشت زده تو جاش نشست: چی شده؟

دستشو کشیدم: پاشو بیا سوسکو بکش.

با همون شدت از رو تخت بلندش کردم، دنبالم میومد همینطورم غر میزد: همچین آدمو بیدار میکنه انگار هیولا دیده، حالا یه ساعت دیگه بیدار شم آسمون به زمین میاد؟

هر دو رفتیم تو اتاق ، وسط اتاق ایستاد: کجا رفت؟

جلوی در ایستادم: رفت زیر تخت.

لبه روتختی رو بالا زد وجلوی تخت نشست:کو؟

نزدیک تر شدم: رفت اون جا دیگه! یه خورده نگاه کن خودش که نمیاد جلو بگه حمیرا خانوم من اینجام!

خنده اش گرفت وبیشتر سرشو خم کرد، لبه فرش رو به سختی بالا داد وسرشو برد زیر تخت، بعد از چند ثانیه صداش اومد: این چیه؟

با تعجب گفتم: چی؟

سرشو آورد بیرون وچیزی که تو دستش بود به من نشون داد: این!

تو دستش یه کاغذ تاشده به صورت مربع بود که اونقدر چسب کاری بود که راه ورودی نداشت ونمیشد بازش کرد، با تعجب گفتم: این چیه؟

اخماش تو هم رفت: تو از این خبر نداشتی؟

شونه هامو بالا انداختم، از جاش بلند شد: باور کنم که کار خودت نیست؟

با دلخوری گفتم: به جون مامانم من نمیدونم چیه؟

توفکر فرو رفت وسرشو تکون داد وآهسته گفت: فکر کنم باید بابا رو در جریان بذارم!

تکونش دادم: چی میگی حمیرا؟

بدون اینکه جوابمو بده رفت از اتاق بیرون.هفته اول اسفند ماه بود وسرما واقعاً طاقت فرسا، حاج خانوم داشت پارچه ای رو روی ایوون پشت تکون میداد، حمیرا با عصبانیت به

سمتش رفت، من از تو خونه نگاه میکردم، اولش حاج خانوم متعجب شد و وقتی حمیرا کاغذو بهش نشون داد اخماش رفت تو هم، حمیرا رو به من اشاره کرد برم سمتشون، رفتم

رو ایوون؛ حمیرا با عصباینت گفت: مگه این زیر تخت شما نبود؟

سرمو تکون دادم، حاج خانوم با عصبانیت گفت: خب بوده که بوده! فکر میکنی من اینقدر پستم که واسه بچه ام دعا بگیرم؟

دعا! با عصبانیت ادامه داد: بعدش هم من از موقعی که عقد کردن اصلاً تو اتاق اینا نرفتم.

یاد اونروز افتادم موقعی که از اتاقم بیرون اومد دیده بودمش، یهو گفتم: ولی اونروز که منو حمیرا پشت بومو پارو میکردیم بودین

یهو به سمتم حمله کرد: دهنتو ببند دختره ی بی همه چی؟

بنای سلیته گری گذاشت وهر چی از دهنش دراومد گفت: خوبه والا صحنه سازی هم کردی دهن منو ببندی که از چشم خونواده ام بندازیم، به آرزوت میرسی وزندگیمونو از هم می

پاشی آره؟

با عصبانیت گفتم: چی داری میگی واسه خودت، از این همه بی حرمتی چی نصیبت میشه؟

یهو به سمتم حمله کرد واز قصد به سمت پله ها هلم داد: گمشو از خونه من بیرون،

چون روی پله هابرف نشسته بود پام سر خورد وچهار پنج تا پله رو کله پا شدم تو حیاط و باسن محکم خوردم زمین که نفسم یه لحظه گیر کرد، فقط داغی رو زیرم حس کردم وبعد

خونی که ازم سرازیر شد و چشمام در برابر جیغ های حمیرا و قیافه ی وحشت زده حاج خانوم سیاهی رفت...

صدای گریه حمیرا و لحن عصبی راضیه رو تشخیص دادم، یکم لای چشممو باز کردم، تو دستم سرم بود، حمیرا روی صندلی کنار تخت نشسته بود وحمیدرضا هم روی تخت

روبرویی ، راضیه هم جلوش رژه میرفت: تو هم اسم خودتو گذاشتی مرد؟ به خدا اگه یه شوهر مثل تو داشتم روزی صدبار با همین دستام خفه اش میکردم، دختره به چه دلخوشی

پیش تو باشه؟

یهو با کف دست محکم زد تو فرق سر حمیدرضا وگفت: خاک بر سرت

حمیدرضا با دلخوری گفت: راضیه بس میکنی یا نه؟بخدا دردای خودم بسمه

راضیه مثل بچه ها سرشو به نشونه نه بالا برد: نه ساکت نمیشم ،اونقدر حرف میزنم تا به غیرت بیای ودست زنتو بگیری از اون خونه ببری

حمیدرضا سرشو تکون داد وگفت: کجا ببرم؟ خونه دست مستاجره

راضیه با عصبانیت گفت: ببر یه جا دیگه! قسم که نخوردی حتماً اونجا بشینی! بیشتر از این بلا سرش بیاد تا دلت یه کم به حالش بسوزه!

حمیدرضا درحالی که با عصبانیت سرشو تکون میداد ورفت چیزی بگه چشمش به من افتاد: به هوش اومدی شقایق؟

به سمتم اومد وجلوم واستاد، راضیه وحمیرا هم بالا سَرم ایستادن، توچشمای راضیه اشک جمع شد: درد داری؟

کمرم وزیر دلم درد میکرد، اما نای حرف زدن نداشتم،فقط سرم رو آروم تکون دادم واشک از گوشه چشمم چکید، راضیه در حالی که به طرف در میرفت گفت: میرم دکتر رو صدا

کنم.

چند دقیقه بعد دکتراومد وبعد از یه سری معاینه وسوالای چرت وپرت که یه خط در میون جواب میدادم رو به حمیدرضا گفت: به نظر من حالش خوبه و میتونید ببرینش خونه، فقط

چند روز خوب باید استراحت کنه،

فهمیده بودم که چیم شده! یه جنین چهل روزه سقط کرده بودم به خاطر خوردن قرص چرک خشک کن اثر ld رفته بود، وقتی حمیرا وراضیه داشتن لباسامو عوض میکردن، راضیه

رو به حمیدرضا گفت: میبرمش تربت خونه خودم

حمیدرضا مثلاً غیرتی شد وگفت: نه لازم نکرده

راضیه یهو به حالت عصبی برگشت: حمید فقط خفه شو

حمیدرضا که از این حرکت راضیه جا خورده بود گفت: برا چی خب! خونه خودمون راحت تره

راضیه باز با همون لحن گفت: گفتم خفه شو

حمیدرضا که انگار بهش برخورده بود گفت: اِ !! خب..

دوباره راضیه: مگه نمیگم خفه شو؟!

حمیدرضا عصبی شد وگفت: راضیه ادب داشته باش، هی من هیچی نمیگم!

راضیه سرشو تکون داد: یا خفه شو یا اونقدر سرمو به دیوار میکوبم که یا دیوار بمونه یا سر من

خنده ام گرفت، راضیه حرکاتش مثل هنگامه بود، در عین بزرگ بودن بچه بود، حمیدرضا با دیدن لبخند من، اخماش برطرف شد وگفت: باشه ببرش، خودم هم شاید بیام،

لباسامو تنم کردن وهمه باهم از بیمارستان خارج شدیم.

با این که حالم خوب بود ولی راضیه نمیذاشت دست به سیاه وسفید بزنم، روز سوم بود که خیلی دپرس بودم،دم غروب بود،روی تخت تو اتاق خواب راضیه خوابیده بودم،حمیدرضا

هر دو روز به دیدنم اومده بود ولی حتی یک کلمه هم باهاش صحبت نکرده بودم.امروز هم که هنوز خبری ازش نشده بود،صدای زنگ در اومد، دیدم حامد وحمیدرضا با هم اومدن

دیدنم، به خاطر حضور حامد روی تخت نشستم، همه اش تو فکر بود،واسم آبمیوه آورده بود،همینطوری پرسیدم : دستت چطوره؟

لبخند تلخی زد: هنوزم حسی تو انگشتهام ندارم،دکتر میگه حالا که زخمش خوب شده میشه عملش کرد اما...نمیتونه نظر قطعی بده یعنی پنجاه پنجاه

وآه بلندی کشید.با ناراحتی گفتم: ایشالله که خوب میشه.

به دستش دقت کردم،دوتا انگشت انتهایی دست راستش آویزون بود واونها رو به هم بسته بود، متوجه شد دارم به دستش نگاه میکنم،به دستش نگاهی انداخت وگفت: بازم جای

شکرش هست که دیگه درد نمیکنه.

از راضیه شنیده بودم که گفته اگه دستش خوب نشه از دانشگاه انصراف میده.واسش ناراحت بودم،من نفرینش نکرده بودم ودوست نداشتم بقیه فکر کنن آه من گرفتتش.راضیه رو

به حمیدرضا گفت: پس چرا آقا جون نمیاد بالا؟

با تعجب گفتم: مگه آقا جونم اومده؟!

حمیدرضا گفت: آره اومده، تو حیاط داره با آقا محسن صحبت میکنه.(منظور شوهر راضیه بود)

اصلاً به حمیدرضا نگاهی هم ننداختم،حامد وراضیه رو به هم لبخند زدن وحمیدرضا رو نشون دادن،حمیدرضا با پا لگدی به پای حامد زد: واسه کی خندیدی؟

حامد ابروهاشو بالا انداخت: زنت تحویلت نمیگیره چرا اینوری جفتک میپرونی؟

راضیه نیشش تا بنا گوش باز شد، حمیدرضا رو به راضیه گفت: همه اش تقصیر توئه ها!

راضیه شونه هاشو بالا انداخت: همینی که هست؛ مشکلیه؟

حمیدرضا سرشو انداخت پایین: آخر منم میرم پیش آقا جون

رو به راضیه گفتم: مگه آقا جون کجاست؟

لبخند راضیه خشک شد.به آرومی گفت: این سه روزه رو خونه نرفته وتو حجره میخوابه.

با تعجب گفتم: چرا؟

حامد با نارحتی وکنایه جواب داد: مراسم ادب کردنِ مادره

ابروهامو تو هم کشیدم: یعنی چی؟

حامد جواب داد: یعنی حمیرا خانوم همه اتفاقات این مدت رو از ریز ودرشت گذاشته کف دست آقا جون

با اینکه دوست نداشتم آقا جون ناراحت بشه ولی نمیدونم چرا خنکای لذت بخشی رو زیر پوستم حس کردم،بدون اینکه خودم بخوام با صدای آروم ولحن غمگینی گفتم: حتی کشیده

ای که تو زدی تو صورتم؟

رنگ حامد به وضوح برگشت، حمیدرضا که تا این لحظه سرش پایین بود با تعجب وعصبانیت سرشو بالا آورد: کی زده تو صورتت؟

حامد سرشو از شرم انداخت پایین،راضیه یه نگاه سرزنش باری به حامد انداخت ورو به حمیدرضا گفت: قضیه مربوط به سه ماه پیشه،شب میلاد امام رضا

سپس پوزخندی زد وگفت : تو چطور مردی هستی که متوجه کبودی به اون واضحی صورت زنت نشدی؟

حمیدرضا اخماش بیشتر رفت تو هم، دلم میخواست دهن راضیه روببوسم،یعنی گند زدم به جمع سه نفرشون، عشــــق کردم...نه حامد نه حمیدرضا هیچکدوم نمیتونستن به همدیگه

حرفی بزنن،ولی حمیدرضا در حال انفجار بود، حامد بدون اینکه به من نگاه کنه گفت: معذرت میخوام،واسه جبرانش هم هر کاری بگی میکنم

پوزخندی زدم: احتیاجی نیست،من بخشیدم

بعد با کنایه گفتم: اون کس که باید جبران کنه یکی دیگه اس. من از تو توقعی ندارم!

حمیدرضا با ناراحتی به صورتم نگاهی انداخت،در همین حین حاج اسد وآقا محسن باهم وارد شدن،صدای خنده محمد ومریم از تو اتاقشون میومد،آقا محسن به بهونه ساکت کردن

اونها رفت پیششون وحاج اسد وارد اتاق خواب شد،سریع از جام بلند شدم، حاج اسد پیشونیمو بوسید: بخواب دخترم راحت باش

حس کردم صداش لرزید،به چشمهاش نگاه کردم قرمز بود واشک داخلش میلغزید،با دلخوری گفتم: آقا جون؟

سرشو تکون داد وبا صدای بلند گریه کرد،نه طاقت این یکی رو نداشتم، منم بغضم شکست وگریه افتادم،یه خورده که سبک شد،ازم فاصله گرفت ونشستیم،تازه متوجه شدم صورت

راضیه هم خیسه،حاج اسد با ناراحتی گفت: مقصر منم که از خونه غافل شدم،

حمیدرضا با ناراحتی گفت: خودتونو ناراحت نکنید آقاجون

یهو حاج اسد قاطی کرد ورو به حمیدرضا گفت: به من نگو آقا جون،من پدر آدم بی غیرتی مثل تو نیستم

حمیدرضا یه نگاه به من انداخت ویه نگاه به پدرش وبعد سرشو انداخت پایین،حاج اسد هم تا تونست همه رو تکون داد، اونقدر گفت وگفت تا رنگ صورتش به حالت طبیعی

برگشت،اونشب حاج اسد خونه راضیه خوابید ولی نذاشت حمیدرضا بمونه، تا نیمه شب بیدار بودیم،درد ودل گفتم،هیچ وقت اینقدر احساس سبکی نکرده بودم، نماز صبحمونو که

خوندیم دیگه رضایت دادیم وخوابیدیم، وقتی صبح حاج اسد داشت میرفت موقع خداحافظی گفت: دخترم فردا صبح میام دنبالت بریم گرگان،دیدن خونواده ات

از خوشحالی پریدم بغلش وبوسیدمش،بعد از رفتنش حس میکردم هیچ غم وغصه ای به من نگذشته،اونروز با راضیه رفتیم خونه یکی از همسایه هاش که سفره صلوات داشت،بعد

از شام مهمون عزیزی به عیادتم اومد که اصلاً توقعش رو نداشتم،وقتی در اتاق خواب باز شد در کمال تعجب دیدم عمو وزنعمو یعنی مادر وپدر فرشته اومدن به دیدنم،مادرش زیاد

حرف نمیزد یعنی اصلاً حرف نزد، همه اش تو فکر بود؛اما پدرش کمی صحبت کرد، هنوز نیم ساعت ننشسته بودن که همه رفتن بیرون ومن وزنعمو تنها موندیم، اولش هیچ حرفی

نزدیم، دیدم الکی الکی دارم موقعیت حلالیت طلبیدن رو از دست میدم،با صدای آرومی که خودم به سختی شنیدم گفتم: من یه معذرت خواهی مفصل به شما بدهکارم

با چشمای بی فروغش بهم نگاهی انداخت،بغض به گلوم نشست: نامزد سابقم...یتیم بود، من اولین علت خوشیش تو زندگیش بودم...لباس عروس تنم کرده بودم تا خوشحالش

کنم...(اشک از چشمم چکید) ما نمیخواستیم اون اتفاق بیفته... مارو ببخش

اشک از چشماش چکید وسرشو به چپ وراست آهنگین تکون داد: بزرگش کردم... مثل گل بو کردمش... حرف از دهنش در نیومده گفتم چشم... وقتی چادر سرش میکرد که نماز

بخونه وامیستادم نگاش میکردم و ذوق میکردم.... نذاشتم آب تو دلش تکون بخوره... هزار هزار خواهان داشت... میخواست عروس بشه؟

یهو کِل کشید، وبا گریه زمزمه کرد: مبارکه... مبارکه...

نفسمو نگه داشته بودم واشکهام سرازیر بود.همچنان زمزمه میکرد: مبارکه... مبارکه...

کنارش نشستم،دستمو گذاشتم رو زانوش: متاسفم.کاش میتونستم کاری بکنم

بهم نگاه کرد، لبخند زد واشکهاش چکید: قشنگ میخوندی، بلدی قرآن بخونی؟

با گریه سرمو تکون دادم،دستشو گذاشت رو شونه ام: برای دختر من قرآن میخونی؟!

تعادل روحی نداشت، از دست دادن جوون غم سنگینیه،سرمو به معنی آره چند بار تکون دادم،خوشحال شد، برق خوشحالی رو تو چشماش دیدم،با ذوق گفت: الان شروع میکنی؟

قرآن رو از رو تاقچه برداشتم وجلوش نشستم: کدوم جزء رو بخونم؟

تو فکر فرو رفت: تو مدرسه جزء سی قرآن رو حفظ کرد بهش جایزه دادن، همونو بخون

بینیمو بالا کشیدم وبا گرفتن نفس عمیقی شروع کردم از سوره نباء خوندن،صدام که تو دماغی شده بود زیبا تر جلوه میکرد، درست به روی ساعت یک ساعت و نیم طول کشید

وقتی تموم شد، تو چشماش آرامشی حس کردم که اولی که اومد ندیدم،نمیدونم چرا کسی صدامون نکرد،وقتی رفتیم بیرون دیدیم راضیه وآقا محسن وعمو که هیچ حتی مریم ومحمد

هم گریه میکردن،زنعمو رو به عمو لبخندی زد وگفت: بریم؟

عمو سریع بلند شد: بریم

موقع خداحافظی زنعمو منو در آغوش کشید وگفت: ایلیاتو بخشیدم

من هاج وواج مونده بودم،اون حتی اسم ایلیای منو یادشه پس حالش اونقدر ها هم بد نیست!

بعد از رفتنش هم تا ساعت ها گریه کردم، صبح با هزار ذوق وشوق از خواب پریدم وصبحونه خوردم آقا جون گفت غروب میاد دنبالم که شبونه حرکت کنیم،از بعد از ظهرحاضر

وآماده کنار در هال منتظر آقاجون نشستم،راس ساعت هشت شب با خوردن زنگ در خونه مثل توپ از تانک در رفته پریدم بیرون،اما با دیدن حمیدرضا خشکم زد، به کمری آقاجون

تکیه زده بود وبا لبخند داشت نگاهم میکرد،وقتی تعجب منو دید گفت: اینا هی میگن بی غیرت تو باورت نشه.

به سمت در اومد وبا هم رفتیم داخل، خیلی خونسرد بود؛ من دلم میخواست خفه اش کنم،با اصرار راضیه شاممون هم خوردیم،دیگه طاقتم تموم شد وبا عصبانیت گفتم: نمیخوای

منو ببری مسخره ام نکن

حمیدرضا که فهمید ناراحت شدم سریع از جاش بلند شد: باشه بریم

پرید تو دستشویی.با راضیه و مریم روبوسی کردم وجلوی در منتظر حمیدرضا ایستادم،اومد در ماشینو برام باز کرد: بفرما

با اکراه رفتم وسوار ماشین شدم،دوست داشتم آقا جون بیاد.با به حرکت دراومدن ماشین راضیه ظرف آبی رو پشت سرمون روی زمین ریخت و ما راهی شدیم، ساعت حرکتمون

یازده ونیم شب بود.

...هرچه مسیر بیشتری رو طی میکردیم تپش قلب من شدید تر میشد،نذاشتم هیچ جا توقف کنه ویه ضرب روند، همین طوریش هم از قصد آروم میرفت چه برسه به این که بخواد

توقف هم کنه!

موقع اذان صبح به چمن بید رسیدیم،نمازمونو خوندیم، از قصد یک ساعتی رو معطل کردیم، چون نمیخواستیم صبح زود برسیم، دل تو دلم نبود...ساعت شش صبح از چمن بید

حرکت کردیم، با دیدن تونل بغضم سنگین شد، نفسمو توی سینه ام حبس کردم، چند ثاینه طول کشید تا از تونل خارج شدیم، با نمایان شدن جنگل گلستان بغضم شکست وبی صدا

گریه کردم،من بچه اینجام، متعلق به شمالم، پنج ماه از وطنم دور بودم، حمیدرضا شیشه رو داد پایین، نفس عمیقی کشیدم وسرمای اسفندماه رو با تمام وجود بلعیدم، رفتم شهری

که آبروی کشورم اونجاست، اما از دیدنش محروم بودم، من متعلق به غربت نیستم...

اینجا مشامم را هوای عشق می آراید

آرایشی از نوع احساس شقایق ها

آرایشی همرنگ دریا آبی مطلق

مانند دریا میزبان آب و قایق ها

اینجا سکوت از نوع مفهوم جدایی نیست

مفهوم تلخِ گریه ها واشکهای سرد

اینجا سکوت معنا ومفهومی دگر دارد

جز بی وفایی ها وتندی ها که شب میکرد

بوی وطن مانند عطر یاس می پیچد

اندر وجود این تن مجروح ودرد آلود

آن شیء زیبایی که از کف رفت این مدت

آری...جوانی بود وآنهم از کف ما بود...

شهر هایکی پس از دیگری میگذشتن ومن با ذوق به همه نگاه میکردم، انگار بار اولمه...وقتی به گرگان رسیدیم ساعت نه صبح بود، دیگه حس میکردم خونی تو رگهام نمونده،

هرچه بیشتر به خیابونمون نزدیک مشدیم...دیگه توی صندلی فرو رفته بودم ودستهام یخ کرده بود، سرکوچه نگه داشت،نمیخواستم نگاه کنم نه لبخند میزدم نه حال گریه داشتم،

پاهام یارای حرکت نداشتن،حمیدرضا ساکت بود، دوست داشتم حرف بزنه...

با صدای آرومی گفت: از من متنفری؟

بهش نگاه نکردم.نفسشو فوت کرد: میدونستم...حس میکردم من وتو قسمت همیم

با پشت دستش به آرومی صورتم رو لمس کرد: ولی من دوستت دارم...خیلی... نمیدونم از کی این حس تشدید شد؛اما مطمئنم از لحظه اول دلم برات لرزید.

آب دهنمو قورت دادم، صداش لرزید: من دوست دارم خوشحال باشی.

به صورتش نگاه کردم،قطره اشکی از چشمش چکید: من نمیخوام از سر اجبار پیشم بمونی

نگاهشو ازم گرفت وبه بیرون خیره شد: اما اگه سرم منت بذاری وبمونی قسم میخورم...به آبروی شهرم قسم میخورم خوشبختت میکنم.

تا خواستم حرفی بزنم، دستشو آورد بالا وگفت: برو، میدونم دل تو دلت نیست،برو راحت فکر کن، تاظهر منتظرت میمونم، اگر برگشتی تاج سر منی،اگر هم.......

بغضش شکست وشونه هاش تکون خورد،از ماشین پیاده شدم، فقط کم مونده بود گریه حمیدرضا رو ببینم که دیدم...

در ماشینو بستم وبه حمید رضا که به سمت دیگه ای نگاه میکرد خیره شدم، حالا نباید این حرفو میزد، صبر کن... اون این حرفو زد؟ من سرکوچه خودمونم!

به سمت کوچه برگشتم؛لبخند پر بغضی زدم: من اینجام!

به سمت خونه دوییدم، عین یک پرنده سبک بال.در حیاط باز بود، هولش دادم ودوییدم از پله ها بالا، دستگیره در هال رو پایین کشیدم، در باز بود.بیصدا رفتم داخل.تو آشپزخونه

واتاق کیوان و اتاق باباشون رو سرک کشیدم،کسی خونه نبود،ذوقم خالی شد، با شونه های آویزون به سمت اتاق خودم رفتم،در رو باز کردم، با تعجب دیدم، کسی روی تختم

خوابیده وپتو رو هم روی سرش کشیده، وارد اتاق شدم، نگاهم به تابلوی شمایل خودم خورد، لبخندی روی لبم نشست، به آرومی پتو رو کنار زدم، یخ بستم، به سختی این صدا از

گلوم خارج شد: ایلیا!

صورتش توی خواب هزار برابر معصوم تر شده بود،لاغر شده بود اما صورتش صاف بود وموهای خوشحالت وبلندی که داشت حالا تا جای ممکن کوتاه شده بود، ولی همچنان زیبا

وخواستنی بود،طاقت اینهمه سکوت رو نداشتم،به خودم جرات دادم واسمش رو صدا زدم: ایلیا

یه خورده لای چشمشو باز کرد ودوباره بست،یهو چشماشو کامل باز کرد وگردنش رو بلند کرد،لبخند زدم: سلام

دهنش نیمه باز بود وبا بهت بهم زل زده بود، در حالی که صدام میلرزید ومن همچنان سعی داشتم لبخندم رو حفظ کنم گفتم: ایلیا... شقایقم.

توجاش نشست ودستشو به سمت صورتم دراز کرد اما تو هوا نگه داشت، بعد به سمت صورت خودش برد وگفت: من دارم خواب میبینم؟

خندیدم: نه بیداری.من اینجام ،کنار تو

لبخند زد، چشماش پر از اشک شد، در حالی که میخندید گریه میکرد؛دستاشو باز کرد ومنو محکم در آغوش کشید،اونقدر محکم که حس کردم استخونام دارن میشکنن،با گریه

گفت: چیکار کردی با من؟ شقایق از تو ظالم تر وجود نداره.

بعد از دقایقی که از گریه کردن سبک شد، منو رها کرد،به صورتم نگاه کرد وبا ناراحتی گفت: بمیرم برات چقدر ضعیف شدی! اذیتت میکردن؟

سرمو به چپ وراست تکون دادم: تنها چیزی که اذیتم میکرد دوری تو بود.

لبخند غمگینی زد وسرشو انداخت پایین،یهو دستم رو گرفت واخماش رفت تو هم: دستت چی شده؟

یه خط قهوه ای کمرنگ حاصل سوختن با اتو بود،(شاهکار حاج خانوم) لبخند مصنوعی زدم: حواسم نبود خورد به اتو

اخمش پررنگ تر شد: داری به من دروغ میگی؟

صداشو پایین آورد وبا لحن صمیمی گفت: تو الان اینجایی.کنار من تو خونه خودتون،از چیزی نباید بترسی؛من کنارتم؛دیگه نمیذارم کسی اذیتت کنه

بغضم شکست ودستامو جلو صورتم گرفتم واجازه دادم دردهای مونده رو دلم رو بیرون بریزم: تو کجا بودی وقتی به خاطر دفاع ازت کتک خوردم؟ به خاطرت حرف شنیدم، توهین

شنیدم...

دستامو از جلوی صورتم برداشت، صورتش خیس شد: بمیرم برات شقایقم..بمیرم،

با گریه گفتم: میدونی چرا ضعیف شدم؟ من چهار روز پیش بچه سقط کردم،چون مادرش منو از رو پله ها هول داد

بلند بلند زار میزدم،یهو حس کردم یخ زد، اما باز هم منو تو بغلش گرفت وبا نوازش سعی میکرد آرومم کنه: غصه نخور گلم، دیگه نمیذارم ازم جدا شی..

صدای کیوان تو خونه پیچید: هنوز خوابی تنبل؟ پاشو بیا صبحونه بخور، صد دفعه گفتم به خاطر تو نمیشه هر روز صبح مغازه رو ببندم.ایلیا میگم پاشو

سریع اشکامو پاک کردم، ایلیا هم اشکاشو پاک کرد؛بازم صدای کیوان: نه مثل اینکه تا من نیام تو از جات تکون نمیخوری!

به طرف در اتاق برگشتم، لحظاتی بعد کیوان با خنده تو قاب در جا گرفت وبا دیدن من خشکش زد موهاش بلند شده بود،ازش خجالت میکشیدم، سرمو به زیر انداختم وگفتم: سلام

-واسه چی خجالت میکشی؟ رفتی دیگه! من چیکاره بودم! پدر داشتی مادر داشتی.به خاطر نامزدت رفتی.

تو لحنش پر از کنایه بود.بغض کردم وبه صورتش نگاه کردم :داداش اینطوری نگو

پوزخندی زد: داداش؟! تو اصلاً منو جزو آدم حساب کردی؟

ایلیا با دلخوری گفت: بس کن کیوان؛ الان وقتش نیست

اما کیوان با اخم به من خیره شده بود.اشک از چشمم چکید، سرمو به زیر انداختم وآروم آروم اشک ریختم،یهو رو سرم سایه افتاد وبعدش آغوش گرم کیوان...بوسه ای بروی

پیشونیم زد و گفت: دلم برات تنگ شده بود، نامرد لااقل خداحافظی میکردی!

در همین حین هم ایلیا با گوشیش زنگ زد به پرهام وبه نیم ساعت نرسیده خونه پر شد از جمعیت خونواده ام، مامان، بابا،کامران؛عادل وپرهام؛

هرکی یه جور دلتنگیشو ابراز میکرد، هم میخندیدیم هم گریه میکردیم،مامان که اصلاً خنده تو کارش نبود فقط گریه میکرد، بعد از یکی دوساعتی که جو آروم شد رو به کیوان

گفتم: مغازه کجا کار میکنی که گفتی بستیش؟

کیوان خندید: از اون جایی که من اصلاً علاقه ای به کار دولتی نداشتم، ترجیح دادم سوپرمارکت باز کنم وبشم آقای خودم.همه اش یکماهه بازش کردم، به محض تموم کردن

خدمتم.

عادل با لبخند گفت: ویکی از وظایف خطیر کیوان جون رسوندن صبحونه به ایلیا خانِ.

رو به ایلیا گفتم: همه اش اینجایی؟

سرشو به معنی آره تکون داد: یا اینجام یا پایین

با تعجب گفتم: پایین!

پرهام جواب داد: ما اومدیم پایین زندگی میکنیم.

لبخندی از سر رضایت زدم، رو به ایلیا گفتم: راستی امسال بهت دبیرستان دخترونه دادن؟

لبخند ایلیا کمرنگ شد و در حالی که سعی میکرد غصه اش رو نشون نده گفت: امسال به حالت تعلیق در اومدم، تکلیفم واسه سال تحصیلی بعد معلوم میشه

با ناراحتی گفتم: یعنی الان بیکاری؟

لبخند مهربونی رو به بابا زد ورو به من ادامه داد: بابات زحمتشو کشید واین ترم هفته ای 8-9 ساعت دانشگاه غیرانتفاعی ریاضی پیش وعمومی تدریس میکنم.

بازم غنیمته، رو به بابا گفتم: دستت درد نکنه

بابا با مهربونی وخیلی جدی گفت: واسه پسرام هر کاری از دستم بربیاد انجام میدم

رو به کیوان گفتم: از زنگوله چه خبر؟

کیوان: اونم هست، هفته دیگه میاد تا آخر عید میمونه،

یهو کامران بی مقدمه پرسید: شوهرت چطوره؟

همه ساکت شدن ومن با صدای خیلی آرومی که انگار گناهی مرتکب شدم گفتم: خوبه

پرهام وعادل با نگاه غمگینی به ایلیا نگاه میکردن، اما ایلیا مصر بود لبخند مصنوعیشو رو صورتش حفظ کنه. مامان با گریه گفت: تا کی میمونی؟

کیوان گفت: یعنی چی که تا کی میمونی؟ مگه قراره بره!

بابا خیلی جدی گفت: نمیشه که تا ابد اینجا بمونه، بالاخره که باید بره خونه شوهرش

کیوان با عصبانیت گفت: میشه اینقدر شوهر شوهر نکنین!

همه ساکت شدن، خودم تازه یادم افتاده بود که حمیدرضایی هم وجود داره وصحبت های سرکوچه وتو ماشین،ایلیا با لحن مهربونی گفت: ناهار که هستی!

لبخندی زدم: آره،معلومه که هستم

مامان سریع از جاش بلندشد: پس من بلند شم که یه ناهارخوشمزه درست کنم

عادل پرسید: کسی هست تو خونشون که باهات خوب باشه؟

سرمو تکون دادم: باباش خیلی خوبه، آبجیاش که ماهن؛

پرهام پرسید: اون داداش بی تربیتش چی!

لبامو جمع کردم: اونم خوب شده، دیگه مزه پرونی نمیکنه.

عادل با حرص: وخودش؟

چی میگفتم؟ حمیدرضا نه بد بود، نه خوب؛ لبخند غمگینی زدم: بد نیست؛میشه گفت تقریباً خوبه

ایلیا توی فکر بود، رو بهم با صدای آرومی گفت: میشه با هم صحبت کنیم؟

چهار زانو نشست روی تختم وبه دیوار تکیه داد وبه پاش اشاره کرد: سرتو بذار اینجا

دلم میخواست سرمو بذارم اما روم نمیشد، اگه اول گذاشتم بغلم کنه به خاطر هیجان زدگیم بود؛ کنارش نشستم وبا لبخندی گفتم: میشه بشینم؟

سرشو به زیر انداخت وخندید: تو که نشستی!دیگه اجازه گرفتنت چیه؟

لبخندشو جمع کردو بهم نگاه کرد: هرجور راحتی عزیزم.

به روبرو نگاه کرد ونفسشو بیرون فرستاد: در مورد پدرش چی میدونی؟

اول متوجه نشدم ولی یه کم که فکر کردم فهمیدم منظورش حاج اسدِ.با لبخندی گفتم: یه بازاری سرشناسه، من ازش بدی ندیدم، این که الان اینج هستم رو هم مدیون حاج اسدم

بدون اینکه بهم نگاه کنه گفت: از روزی که با کیوان رفتیم حجره و درگیری راه انداختیم وکار به پاسگاه کشید. به اجبار پدرت و برادرام یه هفته تو اتاقت حبس بودم.تو این یه هفته

یه خورده از آتیش عصبانیتم کم شد،اونم بخاطر حضور مادرت.بعدش هم با دادن کلی قول تونستم راضیشون کنم که هر وقت دلم تنگ شد بیام مشهد،اونم فقط حرم.هفته ای سه روز

رو تو مشهد گذروندم، ماشینمو فروختم، تا از پس خرجم بربیام؛مدام تو صحن اصلی گشت میزدم تا شاید ببینمت، اما خبری از تو نبود؛ دیگه طاقت نیاوردم وشب میلاد امام رضا

چون حدس میزدم بیای بیرون رفتم سرخیابون خونه حاج اسد،پسری که تو حجره حاج اسد کار میکرد، پژمان منو دید، میخواست با حرف زدن منو از اونجا دور کنه که خونواده

حاج اسد رسیدن وحامد پرید از ماشین پایین وقبل از اینکه من متوجهش بشم پرید رو سرم و شروع به زدنم کرد، همون موقع هم حمیدرضا رسید و با پژمان منو بردن خونه

پژمان،برام اصلاً مهم نبود که حامد چه وحشی بازی درآورد، هرچقدر هم کتک میخوردم سبک نمیشدم، تا نیمه شب حاج اسد وپژمان باهام صحبت کردن، اما صبح به محض اینکه

حمیدرضا با عادل وپرهام اومدن و منو وادار به برگشت کردن، با خودم تصمیم گرفتم بازم به مشهد بیام؛ میدونی ماه قبل تو دستشویی حرم چی دیدم؟

آخه تو دستشویی حرم چی میتونست دیده باشه؟با بیتفاوتی گفتم: چی دیدی؟

لبخندی زد: حاج اسد تو لباس خادم ها داشت کف دستشویی رو طی میکشید.

با تعجب گفتم: چی؟!

به سمتم برگشت در حالی که لبخند عمیقی به روی صورتش بود: آنچنان با عشق این کارو میکرد ولبخند روی لبش بود که اگه کسی نمیدونست فکر میکرد داره پادشاهی میکنه.

یکی از زائر ها که مثل من همیشه اونجا بود وبا هم دوست شده بودیم وقتی دید اونطور ضایع به حاج اسد زل زدم گفت که وقتی نبودم هم چن بار اونو اینجا دیده،میگفت که نذر

داره.

حاج اسد متوجه من شد وبا لبخند به سمتم اومد، منو شناخت وبنای صحبت گذاشت انگار نه انگار که خونواده اش منو دشمن خودشون میدونن یا اینکه من باعث مرگ عروس

سابقش شدم! ازش پرسیدم نذرش چیه، اولش نگفت ولی اونقدر اصرار کردم که گفت.

بعد ساکت به روبرو خیره شد،سرمو خم کردم: چی شد ایلیا؟ نذرش چی بود!

دوطرف لبش رو به پایین داد وبا صدای آرومی گفت: تو اولین کسی بودی که من بهش دل بستم، ومطمئناً آخرین کسی خواهی بود که به قلبم راه پیدا کردی.

صداش لرزید: شاید جریان عاشق شدنم خیلی زود اتفاق افتاد ولی تا ابد تو قلبم میمونه.

به سمتم برگشت در حالی که چشمهای خوشکلش غرق خون بود: شقایق خیلی بهم سخت گذشت.

دلم آتیش گرفت، با بغض گفتم: معذرت میخوام

سرشو تکون داد: نه من معذرت میخوام که با خودخواهیم تو رو از خونواده ات دور کردم.فکر میکردم با بدست آوردن تو دوره غم وتنهاییم تموم شده، واقعاً هم اینطور بود. با

صحبت کردن با حاج اسد فهمیدم که دارم چوب چیو میخورم

نفسشو بالا کشید وبا لبخند گفت: من معشوق حقیقیمو پیدا کردم.

ادامه داد: مدتها بود که از خدای خودم دور بودم ورابطه ام محدود شده بود به انجام دادن واجباتم. اونروز فهمیدم که چیزهایی هست که آدم فکر میکنه چیز کوچیکی ان یا عمل بی

ارزشیَن اما ...

دلم گرفته بود، با لحن شل و ولی گفتم: نمیخوای بگی نذر حاج اسد چی بود؟

اشکی از چشمش چکید: نذر کرده بود که تو در کنار پسرش احساس خوشبختی کنی.

با بهت به روبرو خیره شدم ولی انگار ایلیا قصد نداشت بیخیال بشه، ادامه داد: قبلاً ها هم میومده اما بی هیچ چشم داشتی، کلی تو نوبت بوده و این در و اون در زده تا تونسته

ماهی یک بار رو برای طی کشیدن دستشویی حرم واسه خودش جور کنه،گفت سفارشم میکنه که منم برم،

با ذوق بهم نگاه کرد: منم یکماهه که تو نوبتم.

مثل بچه ها ذوق داشت،نمیدونم چرا حس میکردم وزنه ی سنگینی رو قلبمه، با چشمای غمگینش بهم زل زد: حمیدرضا رو دوست داری؟

خیلی قاطعانه گفتم: نه

لبخند محوی زد: یعنی میخوای برگردی اینجا؟

جواب این سوال رو نمیدونستم، یعنی اصلاً بهش به طور جدی فکر نکرده بودم، رفتم توی فکر. یه طرف لبش به پوزخند بالا رفت: پس دو دلی!

نمیدونم این حرف از کجای دلم دراومد: بیشتر ازبابت تو دل نگرونم

با اخم ناشی از تعجب بهم نگاه کرد: دل نگرونِ چی؟

سرمو پایین انداختم: اگه تکلیف تو معلوم بود راحت تر میتونستم تصمیم بگیرم.

جوابی نداد، مجبور شدم سرمو بالا بیارم،توی چهره اش غم عمیقی نشسته بود،درحالی که به من نگاه نمیکرد وقیافه اش نشون میداد توی فکره بالبخندی گفت: مثلاً دلبسته کس

دیگه بشم!

سرمو به معنی آره تکون دادم ودر ادامه گفتم: یا واضح به من بگی برگرد.

بهم خیره شد، لب پایینشو به دندون گرفت: اجازه دارم ببوسمت؟

جا خوردم، توقع چنین حرفی رو نداشتم؛بهش نگاه کردم وهیچ جوابی ندادم،صورتشو به سمتم آورد، تو فاصله چند سانتیمتری چشمهامو بستم وبا خودم گفتم: هرچی بادا باد

اما بوسه ای اتفاق نیافتاد، چشمهامو به آرامی باز کردم، درست تو همون فاصله ای که چشمهامو بستم متوقف شده بود وداشت با چشمهای غرق به اشکش بهم نگاه میکرد وبا

دیدن من قطره اشکی از چشمش چکید.با بغض گفت: چشمهاتو بستی!

لبهامو به هم فشار دادم: من..نمیتونم.

از اینجا به بعد همراه گوش دادن به ین آهنگ بخونید،اگه امکانش هست

https://music-loven2.mihanblog.com/post/1201/

پویا بیاتی/بروخوشبخت بشی

به دیوار تکیه داد وسرشو بالا گرفت و بعد از چند تا نفس عمیق با دستش اشکهاشو پاک کرد: تو مال من نیستی...تو سهم یکی دیگه شدی.

بعد با لبخند بهم خیره شد: برات آرزوی خوشبختی میکنم.خوشحالم اگه نذر اون پیرمرد قبول بشه.هم واسه تو خوشحالم هم واسه حاج اسد.

تا خواستم حرفی بزنم دستشو بالا آورد: از روزی که فهمیدم ازدواج کردی فاتحه عشقمو خوندم،دورت یه خط قرمز کشیدم که شدی ناموس یکی دیگه. اما بازم مُصر بودم پیدات کنم

وبه خونواده ات بر گردونمت که عذاب وجدانم کم بشه، اما حالا ... خوشحالم که خودت داری تصمیم میگیری،شقایق همیشه پشتتم، نمیگم مثل یه برادر چون نمیتونم به چشم

خواهری بهت نگاه کنم؛نه مثل دوست و نه حتی عشق قدیمت،همیشه پشتتم چون بعد از خدا می پرستمت و همه چیز منی.

سرشو پایین انداخت وبعد در حالی که لبخند میزد سرشو بالا آورد: خانم اجازه! میشه مایه خواهش کنیم؟

اشکامو پاک کردم: تو جون بخواه

لباشو به دندون گرفت وبا خجالت گفت: یکی بهمون پیشنهاد ازدواج داده ما بهش جواب منفی دادیما! ولی حالا وضع فرق کرده میخواستیم ازتون اجازه بگیریم که بریم خواستگاری

توصداش بغض وحشتناکی مشهود بود، منم درحالی که بغض داشت خفه ام میکرد لبخند زدم: احیاناً این بچه پررویی که ازت خواستگاری کرده هنگامه نیست؟

لبخندش خشک شد وبا تعجب گفت: تو خبرداشتی؟

این دفعه از ته دل لبخند زدم: هنگامه زود تر از من دلبسته ات شد، هر وقت حس کردی واقعاً بهش علاقه داری پیش قدم شو

با لبخند بهم خیره شد؛ نمیدونم چقدرهمدیگه رو نگاه کردیم که کامران صدامون کرد بریم ناهار؛

بعد از ناهار وقتی گفتم میخوام برگردم داد همه دراومد،حتی بابا: چرا اینقدر زود؟چند روز میموندی!

با خجالت گفتم: بهتره برم تکلیف زندگیمو معلوم کنم، ایشالله اگه شد عید میایم.

مامان یه سبد خوردنی از ترشی ومربا وخیارشور و.... آماده کرد ووقتی داشت به دستم میداد پرسید: شوهرت خوبه؟ اذیتت نمیکنه!

بوسه ای روی گونه اش گذاشتم: نه مامانم خیالت راحت

با همه خداحافظی کردم وبه زور راضیشون کردم که خودم سبد رو میبرم کسی تا سر کوچه نیاد، سبد به دست رفتم سرکوچه با یکم اطرافو نگاه کردن متوجه شدم حمیدرضا کمی

جلوتر پارک کرده، آروم به سمت ماشین رفتم، پشت فرمون خوابش برده بود،با انگشت به شیشه زدم، اول با تعجب به اطرافش نگاه کرد بعد متوجه من شد، درو باز کرد ومن

نشستم، سبد رو گذاشتم رو صندلی عقب؛ همچنان با بهت داشت بهم نگاه میکرد، خیلی خونسرد گفتم: حرکت نمیکنی؟

سرشو با گیجی تکون داد: چرا...چرا حرکت میکنیم

تا خواست ماشینو روشن کنه، به شیشه طرف خودش ضربه خورد، با هم نگاه کردیم، ایلیا بود که اشاره میکرد حمیدرضا بره پایین.

حمیدرضا از ماشین پیاده شد وهنوز در رو نبسته ایلیا گرفتش زیر بار کتک.خواستم پیاده بشم اما با خودم گفتم: اگه اینجوری سبک میشه بذار خودشو خالی کنه، مگه حاج خانوم

منو زد حمیدرضا ازم دفاع کرد؟ مگه حامد توگوشم سیلی زد براش مهم بود؟ مگه این همه زخم زبون شنیدم صداش دراومد؟

فقط صورت خشمگین ایلیا دیده میشد که داره میزنه، اثری از حمیدرضا نبود معلوم بود روی زمینه.بعد از چند دقیقه ایلیا سرشو آورد داخل وبا لبخندی از سر رضایت گفت:

آخیــــش... سبک شدم،

بعد با قیافه حق به جانبی گفت: مذاکراتمونو انجام دادیم، خیالت راحت کسی جرات نمیکنه ایندفعه چپ بهت نگاه کنه.

لبخندی زدم وگفتم: ممنون

خداحافظی کرد ورفت، لحظاتی بعد حمیدرضا درب وداغون سوار ماشین شد،گوشه لبش پاره شده بود واز بینیش هم خون میومد، با خونسردی دستمالی برداشتم وبه سمتش گرفتم:

داره بینیت خون میاد

چندثانیه بی هیچ عکس العملی نگاهم کرد وبعد دستمال رو ازم گرفت.ماشین روروشن کرد وبه حرکت دراومد.احساس سبکی میکردم،مخصوصاًبا این حرکت آخر ایلیا حس میکردم

یکی یه بار ده تنی رو از روی دوشم برداشته. حمیدرضا کنار یه پارک نگه داشت ورفت صورتشو شست.طرفای ساعت یک شب رسیدیم مشهد، بار اول که اومدم خواب بودم، اما

حالا با قرار گرفتن تو خیابون حرم و دیده شدن گنبد طلائیش بی اختیار وبدون اراده اشکهام سرازیر شد، دست روی سینه ام گذاشتم وزیر لب گفتم: السلام علیک یا علی ابن موسی

الرضا

دیدم داریم به حرم نزدیک میشیم، با تعجب گفتم: فکر نمیکردم خونتون اینقدر نزدیک باشه، آخه من اینهمه بالا پشت بوم بودم حرمو ندیدم!

لبخندی زد وگفت: خونه نمیریم.

دیگه حرفی نزدیم، نیم ساعت بعد دوتایی به سمت ورودی حرم میرفتیم،حمیدرضا آروم گفت: تا بحال اومده بودی؟

بدون اینکه واسه لحظه ای از دور وبرم چشم بردارم گفتم: نه

-میگن اولین بار هرچی ازش بخوای بی برو برگرد برآورده میشه.

تو جام ایستادم وبا بهت به حرفش فکر کردم، این جمله رو یکی دیگه هم گفته بود، کیوان! در مورد امامزاده روستای زیارت! و من چی خواسته بودم؟ یادم اومد: من خودم و ایلیا

رو عاشق همیشگی دیده بودم،

لبخندی زدم وبا هدایت حمیدرضا به سمت تفتیش زنونه رفتم،یهو حمیدرضا دستم رو گرفت: شقایق حواسمون نیستا! چادر نداری!

ناخودآگاه چشام پر از اشک شد: شده به زور من امشب باید برم زیارت.

صدای یه نفر من رو از تو بهت درآورد: غصه نداره که خواهرم! پژمان ستم کش رو واسه همین روزها آفریدن

به سمت پژمان برگشتم، پلاستیکی رو به سمتم گرفت: بفرما اینم چادر وجوراب

بعد رو به حمیدرضا گفت: برا شما هم پیراهن آوردم،امر دیگه ای با بنده نیست؟

حمیدرضا با لبخندی گفت: قربون دستت زحمت کشیدی

رو به پژمان تشکر کردم و واون ازمون جداشد، تا خواستم از حمیدرضا سال بپرسم خودش جواب داد: تو راه بهش پیام دادم.

بعد در گوشم با خنده گفت: دلش به دستگیره خونه ما بنده، هرچی بگیم گوش میکنه.

با اخم بهش نگاه کردم: خیلی نامردی

خندید: غصه نخور، به وقتش کمکش میکنم.

چادر رو سرم کردم ودر حالی که جوراب رو توی دستم گرفتم راهمو ادامه دادم.حمیدرضا گفت اون سمت منتظرم میمونه،بعد از تفتیش وقتی پرده رو کنار زدم، دهنم باز موند؛

حمیدرضا صدام زد: خانوم؟

به سمتش رفتم وشونه به شونه به راه افتادیم،پیراهنشو عوض کرده بود. با صدای آرومی گفتم: اینجا به این بزرگی مردم گم نمیشن؟

حمیدرضا بالبخندی گفت: اگه دقت کنی چرا گم بشی؟ این همه خادم هست، جدای از اون هر صحنی اسم داره، اگه دقت کنی واسم صحن ها یادت بمونه که از کدوم وارد شدی

میتونی از همون راه هم برگردی.

با خونسردی هر چی میپرسیدم توضیح میداد. کنار حوض وضو گرفتیم وراهنماییم کرد به سمت حرم: شقایق من اینجا وامیستم، برو زیارت کن هرچقدر میخوای بشین،بعد برگرد

همینجا

سرمو تکون دادم وهمراه جمعیت خانومها وارد حرم شدم، از اینهمه زیبایی در حیرت موندم، چشمهامو بستم وبدون اینکه خودم بخوام اینبار سعادت وخوشبختی ایلیا مد نظرم اومد،

شنیده بودم همیشه دور ضریح شلوغه، شلوغ بود اما دست بهش میرسید، هرقدم که نزدیک تر میشدم بغضم سنگین تر میشد، به محض تماس اولین انگشتم بغضم شکست: آقا

بالاخره اومدم،...

با گریه خودمو چسبوندم به ضریح وشروع کردم به ناله وگله وشکایت، احساس سبکی میکردم.دو رکعت نماز زیارت خوندم وبعد از خوندن دعای توسل از جام بلند شدم واومدم

بیرون.

(دوستان گلم من اینهمه رفتم زیارت امام رضا هیچ وقت اسم صحن ها رو به خاطر نسپردم،بابت ندادن توضیحات شرمنده)

حمیدرضا همونجا که ازش جدا شدم، نشسته بود وداشت دعا میخوند، با دیدنم لبخندی زد واز جاش بلند شد: بریم؟

لبخندی زدم: بریم

با هم به سمت خروجی رفتیم، وقتی سوار بر ماشین حرکت کردیم توقع داشتم مسافت زیادی رو طی کنیم اما دیدم به یکی از کوچه های خیابون منتهی به حرم وارد شد، با تعجب

گفتم: کجا میریم؟

لبخندی زد: خونمون

گفتم: تو که گفتی تا چندماه دیگه مستاجر داری!

جواب داد: هنوزم مستاجر دارم

جلوی یه آپارتمان توقف کرد: خونه یکی از دوستامه، ازش به مدت چهارماه اجاره کردم،

ماشینو توی پارکینگ پارک کرد وباهم وارد ساختمان شدیم،آسانسور نداشت و واحدی که اجاره کرده بود طبقه دوم بود.خونه مبله بود، وقتی وارد شدیم، سوییچو گذاشت رو اپن:

امشبه رو بد بگذرون فردا هرچی لازم داشتی بگو میخرم.

به سمت سرویس بهداشتی رفت، صداش کردم: حمیدرضا؟

توجاش واستاد اما بهم نگاه نکرد، باصدای آرومی گفتم: ممنونم که منو به آرزوم رسوندی

با لحن آرامش بخشی گفت: وظیفه ام بود

دوباره صداش کردم: حمیدرضا

این بار به سمتم برگشت: جانم؟

به سمتم اومد و جلوی آشپزخونه بهم رسید.لبمو گزیدم: به خاطر امروز از دستم ناراحتی؟

لبخندی زد: نه! اینطوری شاید یه خُرده ازبار گناهم کم شده باشه.

به صورتش نگاه کردم: من...

دستشو روی لبهام گذاشت: هیس. فقط یه فرصت دیگه بهم بده..

وبعد لبهای داغشو به روی لبهام گذاشت،

دستامو با پیش بندم خشک کردمو گوشیمو جواب دادم: باز چیه؟حمید رضا یه کار خواستی واسه ما انجام بدیا!

حمیدرضا خندید: آخرین باره عزیز، ثبت نامت کردم، از هفته دیگه زحمت اومدن ودرس خوندن با شما

لبخندی زدم: ممنون، زحمت کشیدی

جواب داد: الان هم آماده شو، اول بریم دیدن مادر بعد بریم به مناسبت ادامه تحصیلت آیس پک بخوریم

- چشم

گوشی رو قطع کردم وبا لبخند به صفحه اش زل زدم وزیر لب گفتم: خدارو شکر

اینکه بگم خونواده ام با حمیدرضا رابطه خوبی داشتن دروغ گفتم،تنها کسی از خونواده ام که حمیدرضا رو قبول داشت پدرم بود،برادرهام که هیچ..اما مادرم جدیداً روی خوش

نشون میداد،من هم به حمیدرضا اصرار نمیکردم که با من به خونمون بیاد، بالاخره زمان لازم بود تا بعضی از خاطرات بد از ذهن آدمای خونه من بره.حامد دستش نسبتاً بهتر بود

اما باز هم ازدانشگاهش انصراف داد، میگفت رشته ام احتیاج به ظرافت داره، هرچند حمیدرضا معتقده که حامد خیلی زود روحیه اش رو باخت داده.پژمان به خواستگاری حمیرا

اومد اما حاج اسد مخالفت کرد وگفت حمیرا باید درس بخونه وتا کنکور نمیذاره که به ازدواج فکر کنه، پژمان هم گفته تا هروقت شده منتظر میمونه.دیروز صبح هم مامان باهام

تماس گرفت وگفت: از هنگامه شنیده که ایلیا یه زمزمه هایی داشته، منم از مامان خواستم کمکشون کنه.پرهام هم ماه قبل استخدامی دادگستری شرکت کرد ومصحبه اش رو با

موفقیت پشت سر گذاشت.

واما امروز که حمیدرضا بعد ازکلی دوندگی موفق شد منو تو یه مدرسه پیش دانشگاهی غیرانتفاعی ثبت نامم کنه وپرونده ام رو از گرگان انتقال بده به مشهد.

به سمت کمد لباسهام رفتم ومانتوی زرشکی آستین سه ربعم روبه همراه شلوار جین آبی تیره انتخاب کردم، ساق های سفیدم رو دستم کردم ویه شال سفید هم انداختم،در آخر هم

چادرم رو سرم کردم ومنتظر حمیدرضا نشستم تا بیاد و بریم دیدن حاج خانوم...گفتم حاج خانوم یاد چند ماه پیش افتادم که هنوز خونه رفیق حمیدرضا مینشستیم. یه روز باهام تماس

گرفت وهرچی دهنش دراومد گفت که: آخر هم کارخودت رو کردی. بچمو ازم گرفتی.شوهرم دیگه خونه نمیادو...

دهنشو باز کرد به نفرین کردن من وخونواده ام.هرچقدر هم سعی کردم توجیهش کنم نشد که نشد، دلم نمیخواست فکر کنه من حمیدرضا رو پر میکنم، از اون تلفنش به بعد

حمیدرضا لج کرد که دیگه به دیدن مادرم نمیرم.مجبوری خودمو انداختم وسط وحاج اسد رو برگردوندم سر خونه اش، وبه حمیدرضا هم گفتم:باید هفته ای یک بار هم که شده به

مادرت سر بزنی

اما ...یه شرط زن سالاری هم گذاشتم.و اون این بود که من هم باید باهات بیام حتی اگه بازم حرف نامربوطی بزنه، یعنی حق نداره تنها بره.(بله...زن جماعت باید سیاست داشته

باشه) اما حاج خانوم دیگه اون زن عصبی سابق نبود، ازراضیه شنیده بودم که پیشش گفته از صورت شقایق خجالت میکشم. اما خب زن بزرگ بود دیگه! مطمئناً من باید پیش قدم

میشدم ،با کمال میل یه جعبه شیرینی گرفتم ورفتم آشتی کنون، اون هم باروی باز ازم پذیرایی کرد، هم حاج خانوم باهام خوب شد هم دل مابقی شاد شد.زنگ در خونه به صدا در

اومد، حمیدرضا بود رفتم جلوی در وسوار ماشینش شدیم، راستی اینم بگم، حاج اسد کمری سفیدش رو به نام حمیدرضا زدj حمیدرضابا لبخند گفت : چیز خاصی نمیخوای بگی؟

با تعجب بهش نگاه کردم، ادامه داد: مثلاً سلام، یا خسته نباشی، یا ممنون واسه اینکه ثبت نامم کردی!

رفتم میون کلامش: سلام. مابقیش هم وظیفه ات بود

با خنده سرشو تکون داد: صد البته.

نیشم تا بناگوش بازشد: بریم دیگه!

با تاسف نگام کرد: خیلی پررویی شقایق

ماشین رو روشن کرد وبه سمت خونه آقاجون حرکت کرد.

" پــــایـــان "

xxxxxxxxxxx

http://goldjar.blogfa.com

وبلاگ پر طرفدار گولدجار-بلاگفا جهت دانلود زیباترین کتابهای رمان ایرانی و خارجی برای انواع گوشیهای موبایل و تبلت و کمپیوتر

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

=====

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام } به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

====

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز nimbuzz ميباشد که حتما نصب کنيد طريق نصبش را

توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو Get Now )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود و بروي

گزينه

دانلود downlodکليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه ..اين ادرس

دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username: goldjar.blogfa.com

password: goldjar2013

====

و قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب -يا- تبلت .. به اينترنت دسترسي و از آن استفاده و دانلود مينمايند - اين

دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر ميباشد را از لينتک زير دانلود کنند و از طريق کمپيوتر با ما و

دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://www.nimbuzz.com/en/get/voip-and-chat-on-pc/pc-client-downloaded

====

لطفا حتما بخوانيد

نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزشی که در قسمت ( سازنده کتاب ) قرار داده شده انجام دهيد

 با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمـــان (  شقایق ) و نوشته:خالد10 - کاربر انجمن نود و 

هشتیا . که...براي گوشيهاي موبايل با سيستم آيپـــوب = ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )- ساخته شده است را به همه  علاقه مندان به کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و 

غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ ( گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ 

کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم برداشته باشم..../ با سپـاس - فريـــد سقراطـي...

شـــــاد  زي ... مهــــر.. افــــــزووون

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

=========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه  ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username        : goldjar.blogfa.com

password  : goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

 اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اینترنت و ام ام اس  سیمکارت ایرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . یک پیام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکی ) یا( یس ) یا گزینه (سیو 

)( بستگی به نو ع  گوشی داره ) فشار دهيد سپس 

تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  اوکی يا  "یس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير 

شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

یا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

یا 

S nokia n70

حتما با ارسال یکی ازین عبارتها به شماره 2225 باید تنظیمات اینترنت برایتان ارسال شود..مگر اینکه گوشی شما از از نوع گوشیهایی باشه که باید تنظیمات رو بطور دستی 

وارد کرد.که خیلی کم پیش میاد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري میکنید بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس "گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي MCI.IR

gprs +wap+internet

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند لحظه يک اس ام اس ديگر 

"یس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش کنيم و يا روي "اوکی" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از 

ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از 

فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي هست

مثـــال :

Nokia n73

یا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و 

نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکی) و ذخيره کنيد و سپس از شما 

تقاضاي وارد کردن پين کد" پین کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام 

اس "  ارسال و نصب ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول 

خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود