مستی برای شراب گران قیمت

( نوشته :  راز . س ( شاهتوت

منبع : انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب : جاوا - کتابچه   JAR

ساخت نرم افزار :

Farid Soghrati 

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفا

goldjar.blogfa.com

خلاصه رمان :

خلاصه رمان : داستان راجع به یه خانوم وکیلیه که به خاطر منافعش تصمیم میگیره شوهر پول دار کنهولی بعدا میفهمه این آقا هم به خاطر منافع خودش تن به ازدواج داده و حاضر به جدایی نیست..........ادمای داستان عاشق نیستن نه نه عاشقن اما عاشق خودشون...........

سازنده کتاب

مستی برای شراب گران قیمت

مستی برای شراب گران قیمت

( نوشته :  راز . س ( شاهتوت

منبع : انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب : جاوا - کتابچه   JAR

ساخت نرم افزار :

Farid Soghrati 

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفا

goldjar.blogfa.com

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش 14

بخش 15

بخش 16

بخش 17

بخش 18

بخش 19

بخش 20

بخش 21

بخش 22

بخش 23

بخش 24

بخش 25

بخش 26

بخش 27

بخش 28

بخش 29

بخش 30

بخش 31

بخش 32

بخش END 33

مستی برای شراب گران قیمت

( نوشته :  راز . س ( شاهتوت

منبع : انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب : جاوا - کتابچه   JAR

ساخت نرم افزار :

Farid Soghrati 

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفا

goldjar.blogfa.com

خلاصه رمان :

خلاصه رمان : داستان راجع به یه خانوم وکیلیه که به خاطر منافعش تصمیم میگیره شوهر پول دار کنهولی بعدا میفهمه این آقا هم به خاطر منافع خودش تن به ازدواج داده و

حاضر به جدایی نیست..........ادمای داستان عاشق نیستن نه نه عاشقن اما عاشق خودشون...........

مستی برای شراب گران قیمت

*********

شده یه روز یه تصمیمی بگیری ... بهش عمل کنی و بعد بفهمی اوه چه اشتباه بزرگی کردی ...

 با عصبانیتی که سعی می کردم کنترلش کنم گفتم : اقای سلطانی من فقط دوماه می خوام.

اقای سلطانی بدون اینکه سر بلند کنه خودش و با کاغذای روی میزش سر گرم کرد...

اینبار بلند تر گفتم : اقای سلطانی ؟

سر بلند کرد و با جدیت گفت : خانم محترم...من به شما ده روز مهلت دادم.

-:اخه اقای سلطانی توی ده روز من چطور می تونم 120 میلیون جور کنم ؟

-:بیشتر از این کاری ازم بر نمیاد...شما همون موقع که چک می کشیدین باید فکر این روزم می کردین.شما گفتین چکاتون به موقع پاس میشه...حالا اون زمان تعیین شده

رسیده..شما هم باید تصویه حساب کنین.

کل کل کردن با این مرد چیزی جز حرص خوردن بیشتر برام نداشت...مرتیکه شکم گنده فقط به فکر شکمشه...

ولی اگه این مردک چکا رو می داد دست شرخر... اون وقت... اون وقت من... وکیل پایه یک دادگستری... مرسده سپهری میفتم پشت میله های زندان...

سی کردم به خودم مسلط باشم.از دفتر سلطانی زدم بیرون...

زیر لب داشتم سلطانی رو نفرین می کردم...به طرف زانتیای مشکیم که اون طرف خیابون پارک شده بود رفتم.

هنوز پام و توی خیابون نذاشته بودم که با صدای بوق ماشینی سر بر گردوندم و احساس کردم یه چیزی به پاهام خورد و به سمت دیگه هلم داد.روی زمین افتادم.اشهدم و خوندم.

انگار رفته بودم زیر ماشین.خدارو شکر کردم...انگار حرف دلم و شنیده بود و داشت از شر این بدهی گنده خلاصم می کرد.

چشم باز کردم دیدم نخیر صحیح و سالم روی زمینم.

به سرعت از جا بلند شدم و با خشم به طرف راننده مرسدس بنز مشکی که از پشت شیشه دودی قابل دیدن نبود برگشتم و گفتم : انگار بجای شیشه ها چشات و دودی کردی...کوری

؟نمی بینی ؟ ریز نیستم که هیکل به این گندگی رو با اون چشای دودیت هم می تونی ببینی...

صدای بوق ماشینای پشتی بلند شد...با خشم به یکی از این ماشینا که از کنارمون می گذشت بر گشتم و گفتم : هوی ؟چته ؟ جاده به این بزرگی بیا برو دیگه ؟ هی دستت و گذاشتی

روی اون بوق لعنتی....کرمون کردی...

ماشین که یادم نموند چی بود از کنارم گذشت...اما بنز همونطور ایستاده بود...

بدبختیم کم بود اینم یکی دیگه.داشت زیرم می گرفت تو این هیری ویری چلاق ملاقم بشم ... نفس عمیقی کشیدم.

به طرفش برگشتم و گفتم : اگه دک و پزتون کم نمیشه بیاین پایین...ببینین سالمم یا زدین لت و پارم کردین ؟

در عقب باز شد و دوتا پا با کفشای ورنی براق روی زمین قرار گرفت...

شلوار طوسیش هم پیدا شده بود.جورابای سفیدش برق می زد.اتوی شلوارش هندونه رو قاچ می کرد.

پیاده شد.سر که بلند کردم هنگ کردم.بابا این که فوکول کراواتی خودمون بود...

همون لبخند مسخره همیشگی روی لبش هک بود...دلم می خواست اون چشای بی ریختش و از کاسه در بیارم تا اونطور نگام نکنه...

در همین حین در سمت راننده هم باز شد و یه مرد سی و پنج وشش ساله پیاده شد .

قیافه ی بدی نداشت جز اون موهای بی ریخت فشنش .

به طرف فوکل کراواتی برگشتم .

نزدیکم شد و گفت : حالتون خوبه ؟

حرف زدنشم مثل همیشه سنگین و رنگین بود.انگار می ترسید بیش از اندازه حرف بزنه.

لبخندی که بیشتر به فحش شباهت داشت تحویلش دادم و گفتم : بد نیستم. به مردی که راننده ماشین بود اشاره کردم و گفتم : بهتره راننده هاتون و عوض کنین انگار کورن.جایی رو

نمی بینن.

لبخندی زد. بابا ما نخوایم شما لبخند بزنی کی رو باید ببینیم.لبخند که می زنه فکر می کنم صد تا فش می خوره تو صورتم...با زنگ گوشیم به خودم اومدم.

گوشی و از کیفم بیرون کشیدم.

صدای مهسا توی گوشی پیچید :کجایی مرسده ؟ اقای مرتضوی تشریف اوردن

-:بگو نیم ساعته می رسم.من که گفته بودم امروز دیر بیاد...واسه چی نازل شده اونجا ؟ بگو دادگاه بوده...داره میاد...

-:دادگاه داشتی ؟

-:تو بگو...به بقیش چیکار داری ؟

-:خیلی خب عصبانی نشو...خداحافظ.

بدون خداحافظی گوشی و قطع کردم.

صدای فوکول کراواتی بلند شد : دادگاه بودین ؟

نیشخندی بهش زدم : اره بودم.با اجازتون الان کلی بدبختی ریخته سرم باید برم.

بهم نگاه کرد...خدایا راست میگنا مار از پونه بدش میاد جلوی خونش سبز میشه...منم از این یارو هر چی متنفرتر میشدم بیشتر میدیمش...

داداش تنهامون بزار من اشتباه کردم...کم مونده بود بگم : داداش تقصیر این راننده کور تو نبود من کور بودم خوردم به ماشینت...ماشین نازنازیت چیزیش نشد ؟

گفت : خانم سپهری می خواین برسونیمتون بیمارستان ؟

-:نه..ممنونم.فعلا اونقدر کار ریخته سرم که هوس بیمارستان رفتن نکنم.با اجازتون اقای کیان مهر...

اگه همون روز اول اون همه پول برای اینکه وکیلت بشم گیرم نمیومد خیلی وقت پیش هر چی توی این دلم تلنبار شده بود نثارت کرده بودم.هی خدا...پول...پول...از کجا پیدا کنم ؟

نفهمیدم چطوری دست به سرش کردم و سوار ماشینم شدم.

ماشین و توی پارکینگ پارک می کنم و با خستگی از پله ها بالا می رم.در سفید ورودی سالن و باز می کنم و وارد راه رو میشم.کفشام و توی جا کفشی می زارم.دمپایی های ابی

رنگم و به پا می کنم و از سه تا پله باقی مونده هم بالا می رم.در اصلی سالن و باز می کنم.صدای تلویزیون توی خونه پیچیده.

نگاهی به سالن بزرگی که پیش رومه می اندازم.رو به روم پنجره های بلندی که از سقف تا کف زمین کشیده شدن قرار دارن.جلوشون یه میز بزرگ غذاخوری قرار داره.

سمت چپم اشپزخونه بزرگ مامان قرار داره که برای وارد شدن باید از هفت خوان رستم بگذری...منم برای همین ترجیح میدم پا توی اون منطقه نزارم.سمت راستم یه سرویس

کاملا کرم و قهوه ای روشن کنارشم یه سرویس مبل که جلوی تی وی قرار دارن و بابا طبق معمول جلوش ولو شده...

به سمت چپ می چرخم و از کنار اشپزخونه می گذرم و به طرف اتاقم که ته این راهرو قرار داره میرم.روی در اتاقم یه دسته گل صورتی اویزونه.کادوی یکی از دوستای دانشگاهم

بود از همون موقع هم اونجا اویزون مونده.بهش دست نزدم...

در و باز می کنم و خودم و توی اتاقم رها می کنم.تنها جایی که گاهی توش یه ارامش نسبی نصیبم میشه....

رو به روی در ورودی سیستم کامپیوترم قرار داره...کنارشم کتابخونه و میز تحریرم.

سمت راستم پنجره هست و تختم جلوی پنجره چسبیده به دیوار...رنگ رو تختیم سبزه.کلا اتاقم سبز و سفیده...ترجیح میدم به جای رنگای صورتی و بنفش و این حرفا از زنگایی مثل

سبز و ابی استفاده کنم.

مانتوی شکلاتیم که تنم بوده رو در میارم و روی تخت می اندازم.

کلافه روی تخت می شینم.باید چیکار کنم ؟ فقط ده روز می تونم این مدت کوتاه همچین پولی فراهم کنم ؟ خدایا خودت بخیر کن...به هر چیزی فکر می کنم از خودکشی تا دزدی اما

اونقدر احمق نیستم برم سراغ بابا و ازش بخوام این پول و بهم قرض بده...یعنی بابا اگه می خواست اینکار و بکنه همون وقتی که می خواستم دفتر بگیرم این کار و می کرد منم

الان توی هچل به این بزرگی نمی افتادم.

با ضربه هایی که به در خورد به خودم اومدم.مامان وارد اتاق شد و گفت : سلام.

سلام کرد و گفتم : خوبی مامان ؟

-:خسته نباشی.ممنون مادر.

-:مرسی.سلامت باشی...

-:شام می خوری ؟

-:شما خوردین ؟

-:اره پدرت گشنه بود خوردیم.

-:شما برو استراحت کن.خودم میرم یه چیزی می خورم.

می دونستم مامان نمی زاره پا توی اشپزخونش بزارم.همونطور که پیش بینی می کردم مامان گفت :

الان اماده می کنم.اینجا می خوری یا میای بیرون ؟

-:دارم میام مامان.

-:زود لباسات و عوض کن بیا.

باشه ای گفتم و مامان از اتاقم بیرون رفت.

رو به روی اینه ایستادم.نگاهی به صورتم انداختم.امروز اونقدر حرص و جوش خورده بودم پوستم چروک شده بود. دستی به صورتم کشیدم.شال کرمی که سرم بود و باز کردم و

روی میز جلوی اینه انداختم.دستم و بین موهای پر پشت و لخت مشکیم فرو کردم و تکون دادم.بلندی موهام تا کمرم می رسید...

ابروهام همرنگ چشمام و موهام بودن...بینی خوش فرمی داشتم اما به نظر خودم اصلا به صورتم نمیومد.

اما لبام خیلی شیک بود .خودمم عاشق لبام بودم.به قول بچه ها جذاب بودن...

موهام و بالای سرم جمع کردم و با زدن یه گل سر مشکی به پایینشون همرو مهار کردم و از اتاق زدم بیرون.

قبل از اینکه سر میز بشینم.دست و صورتم و شستم و به طرف میز غذاخوری وسط سالن رفتم.

با صدای بلند سلام کردم تا بابا متوجه حضورم بشه.بدون اینکه نگاهش و از صفحه تی وی که فوتبال پخش می کرد برداره گفت :سلام دختر بابا.چطور متوری ؟مثل موتوری ؟

-:نه.عین ماشین پنچر شده ام.اما انگار شما بهتری...

مامان بشقاب زرشک پلو رو جلوم گذاشت و گفت : من و بابات هشت روز دیگه می ریم پیش سامیار...

انگار با یه تبر کوبیدن فرق سرم.با تعجب به مامان چشم دوختم

-:یعنی چی ؟

-:سه چهار سالی هست وقت نکردیم بریم پیش سامیار حالا من و پدرت تصمیم گرفتیم بریم شیش ماهی پیش سامیار بمونیم.اونم خیلی دلتنگی می کرد.

-:پس من اینجا چیکار کنم ؟

مامان روی یکی از مبلا نشست و گفت : سروش که هست.

با غر غر گفتم : بله.اون وقت این اقا سروش کجا تشریف دارن ؟ یا دنبال ولگردین یا رفیق بازی...مادر من شما می خوای دختر جوونت و توی خونه به این بزرگی تنها بزاری

؟اونم شیش ماه.؟چطور دلت میاد ؟ بابا به فکر منم باشین.

ای خدا...من چه غلطی بکنم ؟ همین و کم داشتم...داره از همه جای دنیا برام می باره...اونم چه بارشی ...اون از بدهی به اون بزرگی ...اینم از پدر و مادرمون...خدا سومیش و

بخیر کنه...

-:سروش قول داده این مدت سر به راه باشه.بچم جوونه داره تفریح می کنه.

بله.فقط پسراتون بچه های شمان.منم اینجا نخودم...دیده نمیشم.مگه تقصیر منه دخترم ؟ منم بچتونم یا نه ؟

اما بازم مثل همه ی این بیست و پنج سالی که از خدا عمر گرفتم.خفه خون گرفتم و مهر سکوت بر لب زدم...یعنی این غرور لعنتی اجازه نمی داد بگم بابا منم هستم.یه نگاهی هم

به من بندازین.

اما به جای همه اینا گفتم : باشه...خوش بگذره.به اقا سروشم بگین لازم نیست از کار و زندگیشون بزنن.من خودم می تونم از پس خودم بر بیام.

مامان از خدا خواسته لبخندی زد و گفت : افرین دخترم.بچه که نیستی...خودت وکیلی باید بتونی مواظب خودت باشی.دیگه نباید کسی حواسش به تو باشه.مواظب سروشم باش...

ببین تو رو خدا از صبح من و به سروش می سپردن حالا بر عکس شده بود.

سرم و به معنای فهمیدن تکون دادم تا مامان زودتر این بازی مسخره رو تموم کنه.

خودم و روی مبل رها کردم و نگاهم و به بابا دوختم.یه چیزی بدجور قلقلکم می داد از بابا بخوام این پول و بهم بده.نخیر اون چیکار برای من انجام داده ؟ همیشه همه چیز برای

پسراش بوده.نه برای من...

بابا نگاهی بهم انداخت و گفت : چیزی شده ؟

-:هان ؟

-:چرا اونطوری زل زدی به من.

-:اخه می خوام برای این شیش ماه صورتتون یادم باشه.

بابا با تعجب بهم نگاه کرد...حتما فکر می کنه این حرف و من زدم ؟

صدای زنگ گوشیم بلندشد.نگاهی به در بسته اتاقم که صداش از اونجا میومد انداختم...الان باید پاشم برم اونجا ؟ نگاهی به مسیری که باید طی می کردم انداختم.نزدیک ده قدم می

شد...صدای مامان در اومد : مرسده نمی خوای این گوشیت و جواب بدی ؟

اه.لعنتی...حالا که من تازه داشتم توی جای نرم و راحتم ارامش پیدا می کردم صدات در میاد.

با خشم بلند شدم.از بین مبل و میز که می گذشتم پام به میز خورد.اخ بلندی گفتم و چشمام و بستم.

پام و بلند کردم و توی دستم گرفتم.لنگان لنگان به طرف اتاقم به راه افتادم.مامان با تاسف سری تکون داد و گفت : چیزیت که نشد ؟

گوشی همچنان زنگ می خورد این کدوم خری بود ؟ نگاهی به ساعت انداختم.10 گذشته بود.

وارد اتاقم شدم نرسیده به تخت خودم و روش ولو کردم.با افتادنم روی تخت احساس کردم قفسه سینم گرفت اما بیخیال گوشیم و از روی پاتختی برداشتم.

بدون اینکه نگاهی به شماره بندازم جواب دادم : بله ؟

-:سلام خانم سپهری.

این که فکول کراواتی بود...چه عجب

روی تخت نشستم و پاهام و اویزون کردم.

-:سلام

-:حالتون چطوره ؟

دارم شاخ در میارم ؟ دستم و روی سرم کشیدم . این مرتیکه چش شده ؟ زده به سرش ؟

-:خانم سپهری ؟

-:بله .بله . ممنون .

-:نگرانتون شدم . اخه بعد از ظهر انگار حالتون خوب نبود .

-:نه ... یعنی ...

بابا تو رو سنه نه ؟ این پسره زده به سرش ؟ این که همیشه هر وقت کارم داشته باشه بهم زنگ می زنه . اخه تا حالا چند بار زیرت گرفته زنگ نزده که حالا تعجب کردی ؟

-:اگه کمکی از دست من بر میاد بگین...

این پسره جدی خل و چل شده...اخه من از توئه بی ریخت چه انتظاری می تونم داشته باشم ؟ انگار اون دماغ گندش الان جلوی چشم بود.

-:شما لطف می کنین اقای کیان مهر... خودم می تونم از پس مشکلاتم بر بیام .

-:هر جور راحتین . امری نیست ؟

می خواستم بگم نخیر جز این که شما کمتر فضولی کنید بهتره اما خفه خون گرفتم و گفتم : ممنونم.شبتون بخیر

اونم با گفتن شب بخیر گوشی و قطع کرد...

زندگی من و تو رو خدا...یکی الان من و با این حال و روز ببینه بهم می خنده... این همه روز خدا من باید امروز با این تصادف کنم ؟

چطور بود برم دنبال یه نزول خوار ؟ خوب بعد از دو سه ماه بر می گردوندم.اگه نتونم بر گردونم ؟اون از این یارو سلطانی هم بدتر خواهد شد...کلافه به طرف میز رفتم.دفتر چه

حساب بانکیم و بیرون کشیدم . حدود 54 تایی توش بود اما بقیش ؟ خدایا خودت کمکم کن ...

لباسام و عوض کردم و یه بلوز شلوار گل گلی که گلای سبز و صورتی داشت و موقع خواب می پوشیدم و به تن کردم.

رفتم سراغ تلویزیون الان سریال مورد علاقم پخش می شد.بابا جلوی تلویزیون خواب رفته بود.

لبخند شیطنت امیزی زدم.کنترل و از دستش اروم بیرون کشیدم و به طرف مبل رفتم.روش ولو شدم و کانال عوض کردم.

بابا چشم باز کرد و گفت : داشتم فوتبال می دیدم.

نگاهی به قیافه خواب الود بابا انداختم : تموم شد شما برو بخواب.

بابا تلو خوران بلند شد و گفت : هنوز نیمه اول تازه تموم شده بود...

لبخندی زدم و چشم به صفحه تی وی دوختم.

وسط فیلم پیام های بازرگانی پخش شد.کانال و عوض کردم...یه صحنه فیلم بود که دزدی می رفتن...

بد فکری نبودا...برم از یه طلا فروشی دزدی کنم...اما تنهایی که نمی شد باید یه شریک جرم پیدا می کردم.

اما بعد اون طلاها رو نمی تونستم اب کنم...بجاش می تونستم از بانک دزدی کنم...سریک جرمم لازم نبود...پول نقدم میومد دستم...

با باز شدن در سر بلند کردم و به اونجا چشم دوختم.

سروش با یه تیپ جدید با موهای فشن شدش و اون شلوار لی که منتظر بودم از تنش بیفته ... با اون تی شرت مشکی مسخرش که روش عکس نمی دونم چی چی بود...من هر طور

نگام می کردم نمی تونستم کشف کنم چه عکسی روی تیشرت سروشه....

با تاسف سری تکون دادم.

سروش با دیدنم به طرفم اومد و گفت : احوال مرسده خانم ؟

-:خسته شدی از الواتی ؟

-:پیش دوستام بودم.

-:بله می دونم.

سروش به طرفم اومد.کنارم نشست و در حالی که سعی می کرد در اغوشم بکشه گفت : حرص نخور ابجی چی شده ؟

سروش تنها کسی بود که می تونستم باهاش راحت باشم.یا بهتر بگم تنها کسی بود که بهم توجه می کرد.

سرم و روی شونش گذاشتم و گفتم : دیر اومدی...

-:اره...ببخشید...یادم نبود تو امروز زود میای خونه...

چپ چپ نگاهش کردم-:یعنی بخاطر من زود میای ؟

-:پس چیکار کنم ؟ توقع نداری که...

صداش و پایین تر اورد و طوری که فقط من بشنوم گفت : با این پدر و مادر پیرم گپ بزنم.

گوشش و گرفتم و در حالی که می کشیدم گفتم : هوی جوجه اونا پدر و مادرتن...در ضمن خیلی هم دوست دارن.

-:ابجی خانم اینجا دهات نیستا...هی هوی می کنی...من تا بیام این و به تو بفهمونم پیر شدم.

کانال و عوض کردم و گفتم : فعلا خفه شو میی خوام فیلم ببینم.

از پشت میز بلند شدم و به طرف پنجره قدی رفتم.به شیشه تکیه دادم و به دفترم خیره شدم.دفتری که برای به دست اوردنش این بدهی کلون به بار اومد.اتاقم بزرگ و به شکل مربع

بود...در ورودی به شکل چرمی که دکمه های بزرگی روش بود تزئین شده بود و وسط اتاق هم یه سرویس به رنگ در چیده بودم.روی میز یه گلدون کرمی بزرگ بود پر از گلهای

رز قرمز...سمت چپ در ورودی یه کتابخونه گذاشته بودم که تمام کتابای دانشگاهی و حقوقیم و توی اون جا داده بودم.

دو سه تا کمدم از کنار هم رو به روی همون گذاشته بودیم که توش پرونده های موکلام و توش جمع می کردم...

در کل عاشق دفترم بوودم.شیک و مدرن...به نظر خودمم بخاطر همین دفتر شیک موکلای خوبی نصیبم می شد.

به طرف پنجره برگشتم و به خیابون زیر پام چشم دوختم...یه خیابون بزرگ و پر رفت وامد یکی از بهترین خیابونای تهران...

یه مرسدس بنز اون طرف خیابون توقف کرد.دقیق تر شدم...

همون پسر راننده از ماشین پیاده شد.

در همین زمان در عقب هم باز شد و فوکول کراواتی با کت و شلوار براق و گرون قیمتش پیاده شد...کت و شلوار مشکیش از همین جا هم برق می زد...چه برسه از نزدیک.

پسر راننده دوباره توی ماشین نشست و اون به طرف دفترم به راه افتاد.

لبخندی تلخ بر لب اوردم.نگاهم همینطور روی راننده ی اون ثابت مونده بود.همین ماشین اقای کیان مهر بزرگ برای بدهی بزگ من کافی بود فقط لازم بود این و بده به من ...

کیان مهر ؟ چرا همچین فکری کردم؟

زنگ تلفن روی میز به صدا در اومد.روی صندلی نشستم و تلفن و برداشتم.صدای مهسا بلند شد : خانم سپهری اقای کیان مهر تشریف اوردن.

-:بله.راهنماییشون کنین.

تلفن و گذاشتم و دستی به شال زرشکیم کشیدم.بلند شدم و مانتوم و مرتب کردم ... صاف روی صندلی نشستم.

چند ضربه به در خورد با گفتن بفرمایید در باز شد.جناب کیان مهر خیلی اروم و مرتب قدم توی اتاقم گذاشتن.

کت و شلوارش مشکی نبود بلکه سرمه ای بود.عجب اشتباهی کرده بودم.

سلام کرد.بلند شدم و بعد از احوالپرسی دعوت به نشستن کردم.

به طرف یکی از مبلا رفت و خیلی شیک روی اون نشست.به طرفش رفتم و رو به روش نشستم.

نگاهش و بهم دوخت...موهای سیاهش و به سمت عقب شونه زده بود...قیافه اش به نظرم اصلا قابل تحمل نبود...نمی دونم این دختره برای چی این همه چسبیده بود بهش و دست از

سرش بر نمی داشت....

من که فکر می کردم یه بچه سوسول مامانیه...نگاهی به کراوات سرمه ایش انداختم.مثل همیشه...صاف و بدون کوچکترین چین...

فکر کنم هر روز صبح مامانش این کراواتش و گره می زنه و این از ترس اینکه یه وقت ان گره یکم شلتر بشه و نتونه درست ببنده .

از افکار خودم خندم گرفت.زبونم و به دندون گرفتم .

گفت : حالتون چطوره ؟

-:ممنونم.

-:اومدم اینجا تا بدونم اوضاع پرونده چطور پیش میره ؟

-:دادگاه بعدی اخرین دادگاه خواهد بود ... من خیلی تلاش کردم این ماجراها پخش نشه.

-:بله.من همچنان سپاسگذار این لطف شما خواهم بود.

چند ضربه به در خورد و اقا صادق با دو فنجان قهوه وارد شد.

فنجان قهوه رو روی میز گذاشت...عادت داشت همیشه قهوه تلخ بخوره ... اولین باری که اومد این و از اقا صادق خواست و از اون پس هر وقت میاد اینجا اقا صادق براش قهوه

مخصوص اماده می کنه.نمی دونم چیکار کرده اقا صادق این همه بهش محبت می کنه...پیرمردی که با هر کسی راه نمیاد...لبخندی به روی اقاصادق پاشید و گفت : دستتون درد

نکنه.من همیشه مزاحمتون میشم.

-:نه.اختیار داری پسرم.

بااجازه ای گفت و از اتاق بیرون رفت.

سربلند کردم تا نگاهش کنم که نگاهمون در هم گره خورد با اون چشای گندش خیره شده بود بهم.دلم می خواست زبونم و در بیارم واسش اما مطابق اصول یه دختر با ادب ایرانی

نگاهم و دزدیدم و فنجان و از روی میز برداشتم.

پسره عوضی ، کاش می تونستم اون چشاش و از کاسه در بیارم.من این چند روزه چرا اینقدر هوس اینکار به سرم می زنه ؟

گفت : واسه جلسه بعد دادگاه چی اماده کردین ؟

فنجان و روی میز گذاشتم در حالی که سعی می کردم نگاهم به صورتش نیفته گفتم : من تحقیقات وسیعی انجام دادم.نتایج ازمایش دستکاری شده اگه ما بتونیم کسی که باهاش

همکاری کرده رو پیدا کنیم یا بتونیم دوباره ازش ازمایش بگیریم می تونیم ثابت کنیم شما بی گناهین.

فنجانش و به دست گرفت و گفت : امیدوارم این پرونده زودتر تموم بشه.هیچ دلم نمی خواد بیشتر از این ادامه پیدا کنه.

دلم می خواست بگم پسره ی عوضی وقتی داشتی کیف و حالت و می کردی باید فکر این روزم می کردی اما بازم به خاطر شرایط خفه خون گرفتم و گفتم : من تمام تلاشم و می کنم.

دست توی جیب کتش برد و یه پاکت سفید با گلهای سبز ببیرون اورد و روی میز گذاشت.

-:شما خیلی به من لطف می کنین خانم سپهری.با اجازه.

با گفتن این حرف بلند شد و بعد از کمی تشکر تا دم در خروجی بد رقش کردم.از اتاق که بیرون رفت در و بستم و به طرف میز هجوم بردم.

پاکت و برداشتم.نگاهی به موجودیه داخل پاکت انداختم.اخه پسر خوب کار من با یکی دو میلیون که راه نمی افته.

کلافه روی مبل ولو شدم.

فقط 6روز دیگه مونده بود.باید می نشستم و منتظر زندان رفتن می شدم.

مهسا لیوان ابی پر از چایش رو میان دستهاش گرفت و گفت : تنها راه حلی که می مونه

با سرعت از جا پریدم : چی ؟

مهسا سرفه ای کرد و خیلی اروم به طرف میزش به راه افتاد.چپ چپ نگاهش می کردم.

به میز که رسید خود رو بالا کشید و روی میز نشست و در همان حال گفت : شوهر کنی...

کلافه خودم و روی مبل انداختم : مهسا خوبی ؟ تو این هیری ویری شوهر می خوام چیکار...

-:خره منظورم شوهر پولداره.

-:شوهر پولدار ؟

-:اره..ببین تو الان جز اینکه با یه مردی ازدواج کنی که پولش از پارو بالا میره راه حل دیگه ای نداری...

-:تو شیش روز شوهر پولدار از کجا گیر بیارم ؟

-:گشتن لازم نیست.همینجا دم دستته.

-:کو ؟ میشه این ادم پولدار و به منم معرفی کنی !

-:چشات و بیشتر باز کن می بینی.

چشام و در حالی که سعی می کردم بیش از اندازه باز کنم گفتم : کو ؟ من نمی بینم.

-:خله.منظورم پولدارترین ادمیه که توی این دفتر قدم می زاره.

-:منظورت کیه ؟

-:اقای کیان مهر کبیر

با این حرف مهسا از جا پریدم.

-:مگه زده به سرم ؟ من نمی تونم این پسره ی فوکول کراواتی سوسول و دو مین تحمل کنم حالا بیام زنش بشم ؟

-:اوه.اوه.باید افتخار کنی زنش بشی...نمی بینی این دختره هنوز هیچی نشده چه جار و جنجالی راه انداخته تا زنش بشه.

-:من مثل اون دختره نیستم.

-:بله.شما بهتر از اونی برای همینم میگم به دردت می خوره.این یارو پولش از پارو بالا میره.بدهی تو هم براش مثل اب خوردنه.پس برو سراغش

-:نه.نمی تونم من حتی نمی تونم تو صورتش نگاه کنم.

-:واسه چی می خوای توی صورتش نگاه کنی ؟

-:وا...حرفا می زنیا مهسا اگه شوهرم بشه باید نگاش کنم.

-:نخیر لازم نیست نگاش کنی...تو زنش شدی اون و کجا می خوای پیدا کنی ؟ اون هر روز صبح زود میره سر کار.اینطور که معلومه سرشم خیلی شلوغه...توهم که بیشتر وقتت

بیرون از خونه ای شبا یه نیم ساعت می خواین هم و ببینین که می تونی زود بپری توی توی تخت و بگیری بخوابی...اینطوری ریخت و قیافشم نمی بینی.

-:نه نمیشه.

-:باز گفت نمیشه.من از صبح اینجا دارم قصه لیلی مجنون می گم ؟ میشه اگه تو بخوای میشه.یا باید بری سراغ بابات و این غرور چندین سالت و بشکنی و بگی پول لازم داری.یا

اینکه بشینی منتظر باشی بیفتی پشت میله های زندان...یا از همه بهتر یکم برای این پسره ناز و عشوه بیای و بشی زنش که از همه بهتره و علاوه بر ایمکه بدهیات صاف

میشه.صاحب یه ثروت کلونم میشی...

مهسا تا شب اونقدر گفت و گفت که خودمم باورم شد این بهترین راه حلیه که می تونم پیدا کنم.اما چیزی که خیلی عذابم می داد ناز و عشوه اومدن برای این پسره بود...

اون احمق من از اون احمق تر که به حرفاش گوش کردم...غافل از اینکه همین تصمیم قراره مسیر زندگیم و عوض کنه...و من چه اسون قدم توی این راه گذاشتم...

شماره فوکول کراواتی رو روی گوشی نگه داشته بودم.دستم به طرف دکمه تماس می رفت و برمی گشت.برای بار چندم نگاهی به دفترچه حسابم انداختم.این تنها راه حلم بود...باید

اینکار و می کردم...من باید با اون تماس می گرفتم.

بالاخره دکمه تماس و فشردم.تا اومدم قطع کنم گوشی رو برداشت...

-:سلام خانم سپهری...

بابا کی وقت کردی اسمم و روی گوشیت ببینی...

-:سلام .حالتون چطوره ؟

-:ممنونم.شما خوبین ؟

-:تشکر.

-:امری داشتین خانم سپهری ؟

-:می خواستم بدونم شما می تونین با این خانم یه ارتباطی بر قرار کنین تا به یه طریقی ازشون دوباره ازمایش بگیریم ؟

-:راستش خانم سپهری من دوست ندارم این خانم و دوباره ملاقات کنم.

جدی ؟ پس چرا قبلا با کله رفتی پیشش الان نمی تونی این خرابکاریت و جمع کنی ؟

-:اوه...پس باید به دنبال راه حل دیگه ای باشیم ؟

سوالی پرسیدما اما گفت : پس اگه راه حلی پیدا کردین منم در جریان بزارین.

-:اقای کیان مهر بهتر بود خودتون می رفتین سراغش تا با یه دوز و کلک بکشینشون توی ازمایشگاه.

-:من وقت اینکار و ندارم.

به خودم اومدم من مثلا قرار بود مخ این و بزنم.

-:بله.کاملا درکتون می کنم بالاخره سرشتون خیلی شلوغه.اما این می تونست باعث بشه سریع تر از دست این دختر بی ریخت خلاص بشین.

سروش در و باز کرد و وارد اتاق شد..باز این پسره این گاو سرش و انداخته اومده تو انگار اینجا در طویله هست... به طرفم اومد و روی صندلی میز ارایشم نشست.

-:من نمی خوام اون و بازم ببینم.ازارم میدن.

-:بله.کاملا درکون می کنم.اصلا همچین دختری چطور تونسته به خودش اجازه بده به شخصیت شما توهین کنه...

با این حرفم سروش که مشغول ارزیابی رژ های روی میزم بود سر بلند کرد و بهم چشم دوخت.

از همین جا هم می تونستم تشخیص بدم چشاش قد یه کاسه گرد شده...

-:ازتون سپاسگذارم که درکم می کنین...

-:بله...در کل من نمی تونم درک کنم ایشون چطور همچین جسارتی کردن...من تمام سعیم و می کنم تا بیگناهی شما رو اثبات کنم.

-:شما لطف می کنین مرسده خانم.

جان ؟ بابا این عجب عجوبه ایه.خوبه بهت بیشتر از اینا رو ندادم.چه زودم پسر خاله میشه....

-:با اجازتون من دیگه مزاحمتون نشم.

-:شما مراحمید خانم...خیلی خوشحال شدم.

-:شما لطف دارین با اجازه.شبتون بخیر

-:خوبای خوبی ببینید

-:ممنونم.همچین.خدانگهدار.

قبل از اینکه چیزی بگه گوشی و قطع کردم.

سروش بلند شد و به طرفم اومد.دستش و روی پیشونیم گذاشت و گفت : خوبی ؟ تب مب که نداری ؟

دستش و با دست چپم پس زدم و گفتم : برو بابا خوبم.

سروش اینابار دستمو گرفت و در حالی که نبضم و کنتترل می کرد گفت : نیضتم منظمه...مرسده سرت امروز به جایی نخورده؟

-:خوبم سروش

-:این کی بود ؟ اینطور باهاش حرف می زدی ؟

-:یکی از موکلامه.

-:پسره ؟ ازش خوشت میاد ؟ مرسده این حرفا از تو بعید بودا...بگو ببینم چه نقشه ای کشیدی

-:برو بابا . هیچ نقشه ای...نقشم کجا بود ؟ اصلا به تو چه ؟ مگه هزار بار نگفتم می خوای بیای تو در بزن ؟

مگه اینجا طویله هست سرت و می ندازی پایین میای تو ؟

سروش رژ صورتیم و برداشت و گفت : شاید.راستی این و کی خریدی ؟ ندیده بودم.خیلی باحاله.

-:اره منم رنگش و دوست دارم

-:نه بابا رنگش و نمی گم....به نظر خوردنی میاد

-:خاک تو سرت کنم...بزار سر جاش الان گند می زنی بهش

سروش با همون رژ روی اینه نوشت : دوست دارم ابجی خانم...

بلند شدم و با فریاد گفتم : چیکار کردی سروش ؟

لبخندی زد و گفت : خوب یکی دیگه می خری ... فدای سرم.

پریدم تا از دستش در بیارم که رژ و روی میز انداخت و از اتاق بیرون زد...

یادم نیست برای بار خفتم یا هشتم بود که به فوکول کراواتی زنگ می زدم...مهسا پیشنهاد داد برای یه چیزی بکشونمش دفتر...منم از صبح دنبال بهونه بودم این یارو رو بیارم

دفترم...هر چی بیشتر فکر می کردم بیشتر توی غلطی که می خواستم بکنم فرو می رفتم...می خواستم دو دستی خودم و تقدیم این یارو کنم ؟ تصمیم این بود ؟

روی صندلی چرخونم نشستم و با پام به حرکتش در اوردم فقط پنج روز ... پنج روز ؟ تو این پنج روز چیکار می تونستم بکنم ؟ راه دیگه ای نداشتم ... چی میشد منم مثل این فوکول

کراواتی پولدار بودم ؟ اون وقت دیگه مجبور نبودم غرورم و واسه این مرتیکه زیر پا بزارم...

سپهری بزرگ دختری که هرگز به کسی اجازه نمی داد پاشو از گلیمش دراز تر کنه حالا به خاطر یه چشم و هم چشمی ساده، داشت می رفت زندان و تنها راهشم این بود با یه پسر

تیتیش مامانی احمق ازدواج کنه...

قاب عکس خانوادگی مون و که دسته جمعی تو حیاط خونه انداخته بودیم و از روی میز برداشتم و به انعکاس خودم توش نگاه کردم...

واقعا این من بودم... من... من...

وای خدا دیگه داشت اعصابم خورد می شد... حساب کارا از دستم در رفته بود... من داشتم چی کار می کردم... ازدواج به خاطر پول... این اصلا چیزی نبود که انتظارش و می

کشیدم...

همینطور به تصویر خودم تو قاب نگاه می کردم. با گوشه ی چشم نگاهی به عکسم که کنار مامان و سروش نشسته بودم انداختم...

از قیافه زیاد تغییر نکرده بودم... عکس قدیمی نبود... دو-سه سالی از اون موقع می گذشت... پس چرا من احساس می کردم تغییر کردم...

یه لحظه از خودم متنفر شدم... قلبم می گفت: بیخیال! یه راه دیگه پیدا کن... ولی عقلم پیش دستی می کرد و میگفت: چی میگی واسه خودت... پنج روز مونده... مگه راه دیگه ای

هم هست...

همینطور با خودم توی جدال بودم که با زنگ موبایلم از جا پریدم...

از روی میز قاپیدمش و به شماره ی روی صفحه خیره شدم...

پژمان...

یه هویی دلم یه جوری شد! پژمان...!

اخه اون چرا باید به من زنگ بزنه... یه مدتی بود ندیده بودمش... دیگه داشتم اون عشق مسخره ی یکطرفه رو فراموش می کردم... اونقدر احمق بودم که حتی هنوزم شمارشو

حفظ بودم.

دیگه معطلش نکردم و جواب دادم:

-:بله... بفرمایید...

صداش تو گوشی پیچید: سلام خانم وکیل!

خودم و به اون راه زدم و گفتم: شما؟

-:به جا نیاوردین... پژمانم...

معلومه که به جا میارم... مگه میشه تو رو به جا نیاورد...

-:اِ... سلام اقای مظفر ... اتفاقی افتاده؟

-:نه! چطور مگه؟

-:اخه بهم زنگ زدین گفتم شاید مشکلی براتون پیش اومده...

-:نا سلامتی منم وکیلم اگه مشکلی باشه می تونم حلش کنم!

پسره خودخواه عوضی... فکر کرده یادم رفته وکیله...

-:پس می تونم بپرسم چرا تماس گرفتین...

-:راستش خانم سپهری! می خواستم ببینمتون!

ببینتم! واسه چی...؟ بعد دو سال زنگ زده میگه می خوام ببینم تون! صد سال سیاه نمی خوام ببینیم... ولی... ته دلم داشت قند اب می شد... دلم کلی واسش تنگ شده بود... حتی اگه

خودخواه و مغرور و عوضی و ... باشه... خب چه میشه کرد... دله دیگه...

با صداش به خودم اومدم: خانم سپهری؟!

-:بله...

-:فکر کردم قطع شد...

-:نه می شنوم...

-:می خواستم ببینم امشب می تونین دعوت منو به یه شام قبول کنین؟

ایول اقا این چش شده بود. حتما سرش به جایی خورده بود... ولی خوب چه اهمیتی داشت من که سه سال تموم همینو می خواستم...

نخواستم خودم و مشتاق نشون بدم. با بی میلی گفتم: بزارین ببینم...

الکی کاغذا رو این ور اون ور کردم. چند دقیقه معطلش کردم . بعد گفتم: فکر کنم واسه شام امشب وقت دارم...

با صدایی که شادی ازش می بارید گفت: هشت رستوران ....

نمی دونم واقعا اینطور بود یا من این فکر و کردم!

-:بله... فهمیدم!

در همین حین چند ضربه به در خورد و مهسا با خوشحالی تقریبا خودش و تو اتاق انداخت.

به سرعت خداحافظی و قطع کردم.

-:چی شده...

با هیجان گفت: کیان مهر... کیان مهر اومده...

چشام چهار تا شد. کیان مهر... یادم نمیاد امروز باهاش قرار داشته باشم... شاید تو این هیری ویری یادم رفته...

از مهسا پرسیدم: مگه امروز باهاش قرار داشتم؟

ابرو هاشو بالا انداخت و گفت: جالبش همین جاست که برای اولین بار بدون وقت قبلی تشریف فرما شدن...!

از جا پریدم.دستی به مانتو و شالم کشیدم و گفتم : برو پنج مین دیگه بفرست بیاد تو...

با بیرون رفتن مهسا نگاهی به میز اشفتم انداختم.سریع مشغول مرتب کردن شدم...

اینه کوچیکم و از توی کیف بیرون اوردم...نگاهی به صورتم انداختم...موهام توی صورتم ریخته بود...همش و زیر شال فرستادم و یکم به سمت چپ کشیدمشون تا شیک تر باشه...

با ضربه هایی که به در خورد به سرعت ایینه رو توی کشوی میز انداختم و گفتم : بفرمایید...

چند ضربه به در خورد و فوکول کراواتی وارد شد...بلند شدم و یه لبخند به اصطلاح پسر کش بهش زدم.

اونم بهم لبخند زد و سلام کرد.

با نیش باز بهش سلام کردم و دعوت کردم بشینه.

دوباره روی همون مبل نشست و گفت : مزاحمتون شدم ؟

-:نه.مشکلی نیست.

-:تصمیم گرفتم اخر وقت بیام تا مزاحم بقیه موکلاتون نشم.

-:بله...شما کاملا به همه چیز فکر می کنین.

داشتم چرت و پرت می گفتم.ای خدا لعنتت کنه مهسا تو رو این فکر چی بود انداختی تو کله من ؟ اخه من و چه به مخ زنی ؟ من تو عمرم به یه پسر لبخندم نزده بودم چه برسه به

مخ زدنش...

با صدای کیان مهر به خودم اومدم.

گفت : می خوام بی پرده برم سراغ مسئله ای که بخاطرش امروز اومدم اینجا...

صاف نشستم و گفتم : بله بفرمایید.

تو چشمام خیره شد و گفت : به نظرتون اگه من ازدواج کنم این دختره دست از سرم بر می داره ؟

جان ؟انگار یه سطل اب داغ ریختن رو سرم ؟ ای بمری مهسا این یارو داره ازدواج می کنه اون موقع من نشستم اینجا مخش و بزنم...مگه خل و چل شدم..خوب معلومه خل و چل

نبودم که به حرفای مهسا گوش نمی دادم.

باید به این یارو یه جواب درست و حسابی می دادم.نمی تونستم روی چیزی که بهش فکر می کنم و شغلم ریسک کنم.دیگه همه چی تموم شد...من باید برم زندان.باید طمع اون میله

ها رو بچشم.

پس بهتره تا اخرین لحظه به وظیفه ی شغلیم عمل کنم...لااقل قبل از رفتن این یارو رو نجات بدم.

گفت : حالتون خوبه خانم سپهری ؟

لبخندی زدم و در حالی که به همون حالت همیشگی خودم بر گشته بودم.

صاف تو چشماش خیره شدم و گفتم : بله.یکم درگیری ذهنی دارم.

در مورد سوالاتون باید بگم از لحاظ قانونی نمی تونم تضمین کنم اما از لحاظ عاطفی تا جایی که من از هم جنسای خودم شناخت دارم باید بگم به احتمال نود درصد بله با این کار می

تونین از شرش راحت بشین.

با خوشحالی گفت : خیلی خوبه.این فکر خوبیه...باید هر چه زودتر عملی شه...

بلند شد و گفت : من دیگه باید برم...از لطفتون بسیار ممنونم.

به طرف در به راه افتاد.دنبالش رفتم...چند قدم مونده به در به طرفم برگشت...

فاصله زیادی با هم نداشتیم.

با تردید گفت : راستی خانم ...سپهری

پرسشگرانه بهش خیره شدم.به طرفم اومد.

فاصله مون رفته رفته کمتر میشد.هی می خواستم ببینم این نمی خواد بایسته...اما دیدم نخیر همینطور جلو میاد و خیال ایستادن نداره...چند قدمی عقب رفتم...اونم با هرقدم من به

عقب یه قدم جلو میومد...

با تعجب بدون اینکه نگاهم و از قدماش بردارم پرسیدم : امری داشتین ؟

همون طور که جلو میومد گفت : می خواستم بگم...

همونطور که داشتم عقب می رفتم خوردم به یه چیزی...یه نگاه به پشت سرم انداختم.میز مانع عقب رفتنم شده بود.

به سرعت به طرفش برگشتم.اونقدر سریع این کار و کردم که صدای شکستن مهره های گردنم بلند شد.

همینطور بی توجه به طرفم میومد.

این زده بود به سرش ؟ چرا داشت میومد طرف من ؟ کاملا بهم نزدیک شد...روی میز به عقب خم شدم.

دست راستش و روی میز گذاشت و کمی به جلو خم شد.منم عقبتر کشیدم.توی اون لحظه هزار بار خودم و لعنت کردم که همچین میز سنگینی خریدم.این مردک بی ریخت...داشت چه

غلطی می کرد ؟

فکر نمی کردم اینقدر پرو باشه...تو چشام خیره شد و گفت : ببین خانم سپهری من می دونم که لطفای شما در حقم بی دلیل نیست.

داشتم واسه خودم هزار تا لعنت می فرستادم که توی این مدت جوری بر خورد کردم که این به خودش جرات بده همچین کاری کنه...پسره ی ابله به چه جراتی اینطور به من نزدیک

شده بود. ؟

منه بی پدر و مادر داشتم چه غلطی می کردم...الان باید یه سیلی بخوابونم تو گوشش .

تو همین افکار بودم که به حرف اومد.

گفت : من قبول می کنم.

هنگیدم.چی رو قبول می کنه ؟

با تعجب گفتم : چی ؟

-:من پیشنهادتون و قبول می کنم ؟

پیشنهاد ؟ چه پیشنهادی ؟ این یارو عقلش سر جاش نبود.

با تته پته گفتم : چه...پیش...نها...د ؟

خندید و گفت : من قبول می کنم با شما ازدواج کنم.

بله ؟ تا حالا اینقدر ضایع نشده بودم...این یارو چی فکر کرده ؟ من کی همچین چیزی خواستم ؟ این دیوونه هست...مخش تاب داره....

تا خواستم دهان باز کنم

گفت : شما می خواین بدهیتون پاس بشه... منم شرایط خودم و دارم و با کمک شما می تونم از شر این دختره خلاص بشم....چی از این بهتر ؟

این یارو دلش یه کتک حسابی می خوادا...این از کجا فهمید من بدهکارم ؟

صاف ایستاد.با این کارش نفس حبس شدم و بیرون فرستادم.اما همچنان روی میز خم شده بودم...دستش کنارم بود...و می تونستم احساسش کنم.

گفت : ما شب میایم خواستگاری!!!

اب دهانم و قورت دادم و گفتم : خواستگاری ؟

ابروهاش و بالا داد و گفت : شما که نمی خواین به پدر و مادرتون همه چیز و بگین ؟

با سر جواب منفی دادم.

گفت : پس شب ساعت 8 با پدر و مادرم میایم خونتون.

ازم فاصله گرفت.

رراست ایستادم و بهش چشم دوختم.

بیخیال دست توی جیب شلوار مشکیش کرد...اونقدر با خودم در گیر شده بودم که اصلا توی اون لحظه بوی عطرشم که همیشه ازش بیزار بودم و نفهمیدم.

به طرف در به راه افتاد و در همون حال گفت : شب می بینمتون.

نفس عمیقی کشیدم...این دیگه چی بود.؟ موجود فضایی ؟ یه لحظه فکر کردم دارم خواب می بینم.من چم شده بود مگه همین و نمی خواستم ؟ پس حالا چم شده بود...اما من ازش

بدم میومد...من پژمان و دوست داشتم.

پژمان ؟ اره شب ، پژمان..،.قرار...

قبل از اینکه از در بیرون بره گفتم : من شب قرار دارم.

به طرفم برگشت...

از دیدن اون صورت بی ریخت و زشتش حرص می خوردم.

شونهاش و بالا انداخت و گفت : این مشکل شماست.می تونید قرار و به بعد موکول کنین...

رو به روی مامان نشستم و گفتم : مامان یادته بهم گفتی اگه من ازدواج کنم شما خیالت راحت میشه ؟

مامان سرش و از مجله بالا اورد و گفت : نه یادم نیست.

نبایدم یادت باشه.کی همچین حرفی زده بودی ؟ مامان زود ازدواج کرده بود تو 16سالگی...خیلی هم اوایل ازدواجش عذاب کشیده بود . برای همین همیشه مخالف ازدواج قبل از

سی سالگی بود...همیشه هم بدون در نظر گرفتن نظرم خواستگارا رو رد می کرد.منم خیالم راحت و برام مهم نبود...

باز گفتم : مامان ؟

مامان بازم نگام کرد و گفت : بله ؟

یه لحظه از چیزی که می خواستم بگم پشیمون شدم.

اما گفتم : اقای کیان مهر و می شناسین ؟

مامان یه ابروش و بالا داد و گفت : کیه ؟

-:یکی از موکلامه...

-:خوب ؟

-:دیگه هیچی ادم خیلی خوبیه.پولداره...اصل و نسب داره...خیلی پولداره.

مامان با تعجب نگاهم کرد و گفت : که چی ؟

-:خوب همین دیگه پولداره.

مامان با دهان باز نگاهم می کرد گفت :خوب باشه...مثلا چی می خواد بشه ؟

بلند شدم و در حالی که راه اتاقم و در پیش گرفته بودم گفتم : هیچی...

-:قصدت از این حرفا چیه ؟

در اتاق و باز کردم.وارد اتاق شدم.قبل از اینکه در و ببندم. طوری که مامان بشنوه گفتم : امشب با خانواده ساعت 8 میان اینجا.

در و بستم و روی تخت نشستم.نفس راحتی کشیدم.چقدر سخت بود...

لحظه ای از نشستنم نگذشته بود که در با صدای بلند باز شد و به دیوار خورد.مامان با یه حالت خشمناک گفت : یعنی چی ؟واسه چی میان ؟

شونه هام و بالا انداختم و گفتم : واسه امر خیر

مامان به طرفم اومد و گفت : چی داری میگی مرسده ؟

بی خیال به چشماش خیره شدم و گفتم : چی باید بگم ؟ می خواد بیاد در مورد یه چیزایی حرف بزنه.

-:نکنه می خواد بیاد خواستگاریت.

بلند شدم و در همون حال که به طرف کمدم می رفتم : براوو مامانی بالاخره گرفتی.

مامان چپ چپ نگام کرد و گفت : چرا الان داری می گی ؟من تا اومدنشون چیکار باید بکنم ؟

-:شما فقط بابا رو راضی کن.

-:مگه می خوای بهش جواب مثبت بدی ؟

با سر تایید کردم.

کم کم داشت شاخ هایی که رو سر مامان در میومد و می دیدم.

مامان نقریبا از جا پرید و گفت : تو هنوز 26 سالته.

-:خوب که چی مادر من ؟ بالاخره که باید ازدواج کنم.

-:تو حالیت نیست.بچه ای...ازدواج واسه تو زوده.

-:خوب با هم بزرگ میشیم.

-:مگه چند سالشه ؟

-:چه می دونم 30.32فکر کنم.

-:توهیچی ازش نمی دونی و می خوای زنش بشی ؟

-:من خیلی چیزا در موردش می دونم.اینکه صاحب یه کارخونه بزرگ ماشین سازیه...که توی کل کشور شعبه داره. وضع مالیش توپه توپه...از راننده شخصی بگیر تا چند تا کلفت

و این حرفا...از اوناست که ناهار و این ور می خوره و برای شام تشریف می بره اون ور ...

-:همین ؟ تو خودش و می شناسی یا جیبش و ؟

-:مامان الان امار مردا به جیبشونه.این با این سنش این همه بر و بیا داره پس لابد خوبه.

-:من نمی تونم بابات و راضی کنم خودت باید باهاش حرف بزنی.

خودم و واسش لوس کردم و گفتم : مامان ؟

مامان چشم غره ای بهم رفت : خوبه خوبه ... جمع کن... تازه بچه شدی این چه مدلشه ؟

زد تو ذوقم...ولی منم کم نیاوردم و گفتم : یعنی من برم بشینم جلوی بابا بگم می خواد واسم خواستگار بیاد؟

با این حرفم نگاه مامان به طرف ساعت کشیده شد و گفت : خاک به سرم ساعت سه هست من کی همه چیز و اماده کنم ؟

لبخند رضایت بخشی زدم ، با اینکه مامان نمی خواست ازدواج کنم ولی بالاخره اونم یه زنه نمی خواد پیش دیگران کم بیاره.

وارد اشپزخونه شدم و رو به مامان گفتم : چطور شدم ؟

نگاهی به سرتا پام انداخت و گفت : خوب شدی...

اه بلندی کشیدم . حسرت به دل موندم یه بار مامان منم مثل بقیه مامان ها بهم بگه خوشکل شدم...درسته من زیاد قیافه ی خوشکلی نداشتم اما اونقدرا هم زشت نبودم...

سروش وارد اشپزخونه شد...نگاهی بهم انداخت و سوت زد و گفت : ابجی خانم می خوای اقا داماد و بکشی ؟

-:واسه چی ؟

-:اینطور که تو شیک کردی...من همین الان حاضرم باهات عروسی کنم

صربه ای به سرش زدم و گفتم : مگه دیوونه ام زن تو بشم...

از اشپزخونه بیرون اومدم...سروشم به دنبالم میومد...

بابا با قوطی شیرینی وارد خونه شد.

هر دو به استقبالش رفتیم.

سلام کردیم و کنارش ایستادیم.بابا با لبخند نگاهی بهم انداخت و گفت : اوه...دختر بابا دیگه می خوای بری ؟

راهم و به طرف اتاقم کج کردم و در همون حال گفتم : شما دارین میرین منم باید یه فکری واسه خودم بکنم دیگه.

صدایی نیومد.برگشتم و نگاهی به تصویر خودم توی اینه انداختم.

اونقدرا هم بد نشده بودم.

با کت و شلوار کرم رنگ عالی هم بودم.

شال کرم رنگ و از روی تخت برداشتم و امتحانش کردم.

در برابر اون فوکول کراواتی با اون دماغ گندش من خیلی بهتر بودم... با یاداوری این موضوع انگار داغ دلم تازه شد...با ناراحتی روی تختم نشستم

من از این مردک بدم میومد اون وقت می خواستم زنش بشم ؟

اوه راستی پژمان ...

گوشیم و برداشتم و شماره پژمان و گرفتم.

گوشی و که جواب داد به سرعت گفتم : سلام اقای مظفر.

صدای پژمان بلند شد : سلام خانم سپهری...حالتون چطوره ؟

-:بد نیستم.شما خوبین ؟ اقای مظفر تماس گرفتم ازتون عذر خواهی کنم امروز نمی تونم در خدمتتون باشم.

-:می تونم دلیلش و بپرسم ؟

چی بگم ؟

-:یه مشکلی پیش اومده باید به اون رسیدگی کنم.

-:اگه کمکی از دستم بر میاد بگین...

اره جون خودت...چه کمکی مثلا می خوای بکنی...می خوای به جای من با این فوکول کراواتی عروسی کنی ؟ یه لحظه فوکول کراواتی رو در کنار پژمان تصور کردم...از تصور

خودم خندم گرفت...

مخصوصا اینکه پژمان لباس عروس بپوشه...چی میشد...

از تصور خودم خندم گرفت...

با دسته گل عروس کنار فوکول کراواتی ایستاده باشه...

اه بلندی کشیدم.سعی کردم این افکار و از ذهنم بریزم بیرون . اما مگه می شد ؟ همش اضطراب نگرانی ؟ تو عمرم این همه دلشوره نداشتم.می خواستم چیکار کنم ؟ دودستی خودم

و تقدیمش کنم ؟

اون چرا قبول کرد ؟

اصلا از کجا فهمید ؟ داشت سوء استفاده می کرد ؟ چطور می خواستم بهش اعتماد کنم ؟

یه معادله چند مجهولی... من همون زمون مدرسه هم ریاضیم ضعیف بود حالا چه برسه به معادله چند مجهولی زندگی...

اه...ریاضی ریاضی ریاضی....اون اعداد مسخره...مزخرف....

اصلا فوکول کراواتی لوس و بچه ننه...چه ربطی به ریاضی داره ؟ اون دماغ پنجیش...با اون چشای صفر انگلیسی ...

در همین حین زنگ در به صدا در اومد.هراسان از جا پریدم.وقتش شده بود ... بد بختی داشت شروع می شد...

بلند شدم و به طرف اینه رفتم.دستی به لباسام کشیدم و نگاهی هم به ارایشم انداختم . احساس می کردم خط چشمایی که کشیدم زیاد خوب نشده...

مامان صدام کرد.

از اتاق بیرون رفتم.رفتم جلوی در وایستادم.

مامان چپ چپ نگاهم کرد و گفت : بیا برو تو اشپزخونه.

-:مامان نمی خوام چایی بیارم.

مامان به صورتش چنگ انداخت و گفت : می خوای ابروم و به باد بدی ؟

یه لحظه دیگه اونجا وایمیستادم مامان از وسط نصفم می کرد.

در یه چشم به هم زدن خودم و توی اشپزخونه انداختم.تنها زمانی که اجازه داشتم پا تو منطقه ممنوعه مامان بزارم زمانی بود که برام خواستگار میومد.

سر و صدا بلند شد.صدای فوکول کراواتی رو از همین جا هم می تونستم تشخیص بدم.

به طرف در رفتم و سرم و اروم بیرون بردم تا ببینم اوضاع از چه قراره ؟

یه اقای قد بلند مثل فوکول کراواتی با کت و شلوار طوسی و یه خانم شیک پوش با مانتوی کاکائویی...

این فوکول کراواتی کجا بود ؟

مرد با بابا دست داد و خانمه هم با مامان احوالپرسی کردن...

مامان از همه دعوت به نشستن کرد...سروشم با همه احوالپرسی کرد...

نگاهی به اطاف انداختم تا فوکول کراواتی رو پیدا کنم.

نگاهم به دوتا پا با جورابای سفید و شلوار کرم انداختم.از همونجا اروم اروم سر بلند کردم و تا به سرش برسم.

سربلند کردم.یهو خشکم زد.با دوتا چشای گندش و اون لبخند مسخرش بهم خیره شده بود.

خودم و عقب کشیدم و با دو دست توی سرم کوبیدم.خاک تو سرت مرسده...خل و چل....داشتی داشتی چه غلطی می کردی ؟

نیومده اینطور ضایع بازی در اوردی پیشش...ای بمیری مرسده...ای چشات کور بشه...اب می شدی می رفتی زیر زمین بهتر بود تا اونطور پیش فوکول کراواتی ضایع می شدی...

همین طور به خودم فحش می دادم و به بخت خودم لعنت می فرستادم که سروش وارد شد...

به طرفم اومد و گفت : داری چیکار می کنی ؟

نگاهی به اطراف انداختم...روی صندلی نشسته بودم و داشتم با خودم حرف می زدم.چرت و پرت می گفتم.

نگاهی به سروش انداختم و گفتم : چی میگی ؟

سروش روی صندلی کنارم نشست و گفت : راست بگو واسه چی می خوای با این یارو ازدواج کنی ؟

روی صندلی جا به جا شدم و گفتم : دوسش دارم.

سروش یه طوری نگام کرد : یعنی خر خودتی...

گفت : من تورو نشناسم باید برم بمیرم.این پسره اونی نیست که تو ازش خوشت بیاد...تو به پسرایی که قیافه خوبی دارن میگی ای بدک نیست انتظار داشته باشم که از این یارو

خوشت بیاد ؟

نمی دونم چرا اما فکر کردم باید زبون سروش و ببندم.گفتم : شاید قیافه خوبی نداشته باشه اما چیزای دیگه ای داره که با ارزش تره.

ایول بابا از کی تا حالا پول اونقدر برام مهم شده بود ؟ خوب معلومه از وقتی اون چکای لعنتی رو کشیدم .

سروش بلند شد و در حالی که بیرون می رفت گفت : امیدوارم همونطور باشه.

بازم اون صحنه ضایع شدنم اومد جلوی چشم و بازم درگیری با خودم.

که مامان صدام کرد...

بلند شدم و به سرعت فنجانهایی که مامان روی میز گذاشته بود و پر از چای کردم...

نگاهی به سینی انداختم.این چندمین بار بود اینکار و انجام می دادم ؟ نمی دونم چندمی بود اما خیلیا به خاطر شرایط خونوادگی میومدن سراغم.خبر نداشتن اینجا من فقط یه اسم

داشتم.نه بیشتر در برابر پسرای خاندان سپهری من به عنوان دختر جایگاهی نداشتم.پسرایی که همشون خارج از کشور تحصیل می کردن و بهترینا براشون فراهم بود...

سینی و برداشتم و به طرف سالن به راه افتادم. وارد سالن که شدم سلام کردم.عادت داشتم همیشه با صدای بلند حرف بزنم.سروش می گفت اونقدر تو دادگاه با صدای بلند حرف زدم

بخاطر همین ناخوداگاه صدام بلند شده.

الانم سلام کردم اما فکر کنم کسی نشنیداخه اروم گفتم.اما همه به طرفم برگشتن و پاسخ دادن.

فوکول کراواتی صاف روی صندلی نشسته بود.

به طرف باباش که با کت و شلوار طوسی کنار بابا نشسته بود رفتم و سینی رو جلوشون گرفتم.

یه نگاه خشک بهم انداخت که اصلا نفهمیدم چه حالتی داره.

بابا هم چای برداشت.به طرف مادرش رفتم.اونم دسته کمی از پدرش نداشت.

بعد از مامان به طرف فوکول کراواتی و سروش که کنار هم نشسته بودن رفتم.

سینی رو تقریبا وسطشون گرفته بودم.

مامانش پرسید : مرسده جان چند سال دارن ؟

حواسم رفت پی مادرش و اصلا نفهمیدم چی به چیه و این فوکول کراواتی داره چای برمی داره.تازه دستش به سینی رسیده بود که سینی رو به طرف سروش برگردوندم.دستش رو

هوا خشک شد.

همه شروع کردن به خندیدن.

فوکول کراواتی داشت با دهان باز نگاهم می کرد.

رو به روش نشستم و گفتم : بله ؟

روی تختم نشست و نگاهی به اطراف انداخت و گفت : بهت نمیاد ...

با سردرگمی گفتم : چی ؟

-:این اتاق...

با این حرفش نگاهم به دور تا دور اتاق چرخید

گفت : دیدی ؟

اه دماغ گنده ؟ چته ؟ چرا چرت و پرت میگی ؟ می خوای من و ضایع کنی ؟ بیشعور...وای خاک به سرم چقدر بی ادب شدم ... چشای مامانم روشن...

گفتم : من حق طلاق می خوام...

سرش و تکون داد و گفت : خانم وکیل اون موقع چی دست من و می گیره ؟

بیخیال گفتم : من نمی تونم بیگدار به اب بزنم.

-:فکر کردی من می تونم ؟

-:مهریم و می بخشم.

-:اونوقت چطور باید بهت اعتماد کنم ؟ شاید نبخشی...

-:امضای دفتری میدم.

متفکر گفت :باید فکر کنم.

بعد ادامه داد : اتاقامون باید جدا باشه.

بهم خیلی بر خورد این یارو چی فکر کرده ؟ شیطونه میگه پاشم با مشت بزنم توی اون چشای گندش...یا نه بزنم توی اون دماغش بره بچسبه به سقف...

نگاه کن تو رو خدا داره با چشاش من و می خوره...زبون براش در بیارم...وای نه خاک تو سرت مرسده ابروی خودت و می بری...

گفتم : همین که زیر یه سقف تحملت می کنم از سرتم زیاده.

صدای ساییده شدن دندوناش روی همو شنیدم.چپ چپ نگاهم کرد و گفت : منم همچین عاشق چش و ابروت نیستم خانم سپهری.

حرصم گرفت.پسره احمق.نه که خودت خیلی خوشکلی ؟

-:اقای کیان مهر

فوکول کراواتی...

ادامه دادم : بیاین از بحث دور نشیم...این ازدواج چه نفعی برای شما داره ؟

نیشخندی زد و گفت : خانم سپهری شما به مشکلات خودت برس کاری به من نداشته باش...

با تمسخر گفتم : من بدون اینکه بدونم چه نفعی واسه طرفم داره معامله نمی کنم.

-:شما وکیلین یا تاجر ؟

-:جواب سوالم و ندادین....

بلند شد.یه جوری بلند شد که ترسیدم و ناخوداگاه عثب کشیدم.

لبخند مسخره ای زد و به طرفم اومد.

بازم می خواست همون بازی توی دفتر و تکرار کنه ؟ نخیر این تو بمیری از اونا نیست...اینبار صاف ایستادم و منتظر شدم جلوتر بیاد...

پسره پرو بازم به طرفم اومد...

رو به روم ایستاد و توی یه حرکت مچ دستم و گرفت...کشید ...

برای اینکه دستم درد نگیره بلند شدم.

با سرعت به طرف در رفت و منم به دنبالش کشید...در و باز کرد و در استانه در وایستاد...

منم کنارش خودش نگه داشت...جمعیت سالن به ما چشم دوخته بودن.

سعی کردم دستم و از تو دستش بیرون بکشم... ولی نامرد یه جوری چسبیده بود نمی شد ...

با صداش به صورتش خیره شدم....

لبخندی زد و گفت : ما به توافق رسیدیم.

چشای همه از کاسه در اومد...می دونستم الان با خودشون چه فکری می کنن...

الان میگن این دوتا حرفاشون و خیلی وقت پیش زدن که حالا تو پنج دقیقه به تفاهم رسیدن.

بابا از جا بلند شد و گفت : به این زودی ؟

باباش کنار بابا ایستاد و گفت : من و خانم چندین ساله با هم زندگی می کنیم به تفاهم نرسیدیم.شما چطوری تو پنج دقیقه...

فوکول کراواتی میون حرفش دوید و گفت : پدر وقتی یه هفته ای قراره عروسی کنیم پنج دقیقه ای هم به تفاهم می رسیم.

مامان از جا بلند شد و گفت : یک هفته ای ؟

سری تکون دادم و گفتم : من و ....

زبونم گیر کرد...حالا تو این هیری ویری چطوری یادم بیاد اسم این فوکول کراواتی چی بود ؟

چند قدمی جلوتر رفت و منم به دنبال خودش کشید....

در همون حال گفت : من و مرسده چون سرمون خیلی شلوغه تصمیم گرفتیم تا دو روز اینده ازدواج کنیم....

مامان گفت : بدون مقدمات ؟

مامانش بلند شد و گفت :مگه میشه ؟

فوکول کرواتی با اون لبخند مسخرش گفت : یه عروسی جمع و جور می گیریم.

بابا که کم کم داشت دو تا شاخ رو سرش می رویید گفت: ولی جهیزیه ی مرسده هنوز کامل نیست...

بابای فوکول کراواتی در کمال خونسردی رو به بابا گفت: جهیزیه لازم نیست.

خوب معلومه لازم نیست. با این همه دک و پز بیا به جهیزیه من چشم داشته باش...

مامان فوکول کراواتی که اصلا عین خیالشم نبود گفت: پس جواب شما مثبته. مهریه چی؟

انگار از خداش بود که پسر ننرش ازدواج کنه. حالا با کیش اهمیت نداشت. مامان باباش جوری رفتار می کردن انگار می دونستن که قضیه از کجا اب می خوره...

بابا شونه هاش و بالا انداخت و گفت: والا چی بگم؟

مامانش گفت: به تعداد سال تولد مرسده جون سکه تمام بها چطوره؟

باباش ادامه داد: البته نظر شما مهمتره... اگه به نظرتون کمه...

بابا با خونسردی در حالیکه به مامان نگاه می کرد تا ببینه حرفایی که می زنه بر خلاف نظرات مامان نیست گفت: به نظر ما هم خوبه...

مامانم فققط سری به علامت مثبت تکون داد.

اخه تو خونه ی ما این مامان بود که حرف اخر و می زد... بابا با یه دختر کم سن و سال ازدواج کرده بود و دلش نمی خواست زن خوشگل شو ناراحت کنه واسه همین هر چی

مامان میگه بی چون و چرا قبول می کنه...

چه خانواده ی عجیبی داشت این فوکول کراواتی... مثل خودش... حالا من بدبخت می خواستم عروس این خانواده بشم...

مامان و بابای منم بیچاره ها نمی دونستن کی به کیه...

مامان که کم کم داشت راه می افتاد گفت: ولی ما که تا دو روز دیگه مسافریم...

بابای فوکول کراواتی خیلی مودب گفت: بچه ها یکم عجله کردن ولی ما هم باید یکم کوتاه بیایم. اگه بچه ها این طور می خوان خب اگه حمل بر بی ادبی نشه میتونین سفرتونو عقب

بندازین...

ایول از باباش خوشم اومد... خیلی مودب و با کلاس بود...

قرار شد مهریه ام 2000تا سکه باشه...اخه فوکول کراواتی واسش افت داشت مهریه زنش کم باشه...

چون تمام یک هفته وقت من و فوکول کراواتی پر بود...بنابراین قرار شد تمام تدارکات و راننده فوکول کراواتی بر عهده بگیره...

دیشب تا صبح بیدار بودم و به مراسم خواستگاریم فکر می کردم...اگه یه فیلم ازش می ساختن فکر کنم جایزه بهترین فیلم طنز و می برد...الان که فکر می کنم خندم می گیره...بابا

امروز صبح برنامه سفر و به دو هفته بعد موکول کرد و این یکی خیلی خوب بود...اینطوری خیالم راخت تر شده بود...

بد ترین لحظه وقتی بود که فوکول کراواتی بیخیال جلوی همه گفت : من نمی خوام دوران نامزدی داشته باشیم عقد و عروسی رو یه جا می گیریم...نمی تونم از مرسده دور باشم...

وای اون لحظه اب جوش می شدم می ریختم زمین یا بخار می شدم می رفتم هوا خیلی بهتر بود...پسره بی شعور خجالتم نمی کشه...پیش 4تا ادم لب گور نشسته از علاقه حرف می

زنه...با دست راستم روی سرم کوبیدم...ای بمیری مرسده با این شوهر کردنت...این عتیقه رو از کجا پیدا کردی ؟

پاشدم به طرف کشوی پرونده ها رفتم.پرونده فوکول کراواتی رو بیرون کشیدم...دیشب اونقدر حواسم پرت بود اصلا تفهمیدم اسم این فوکول کراواتی بدبخت چیه ... چند باری صداش

کردن ها اما من حواسم نبود...بد بخت...بدبخت تویی مرسده که داری زن این خروس شبیه مرغ میشی...وای وای دیشب چه مردی هم شده بود...لوس...ننر...

پرونده رو باز کردم.

مهیار کیان مهر...یه لحظه چشام از کاسه در اومد...از چیزی که میدیدم هنگ کردم...نگاهم روی تاریخ تولدش ثابت مونده بود...ای خاک تو سرت مرسده...ای بمیری... ای بی

عرضه ...اخه اگه تو عرضه داشتی این فوکول کراواتی اینطور خرت نمی کرد ازت سواری بگیره...

باورم نمیشد....درست اخر هفته...روز عروسیمون تولدش بود...این یارو داشت چه غلطی می کرد...می خواست پز بده که عروسیش و تولدش تو یه روزه ؟

من چقدر خر بودم...وای مرسده خسته نشدی از فوش دادن به خودت...پاشو یه کاری کن...چیکار می تونم بکنم ؟

زنگ گوشی روی میز بلند شد. پرونده رو توی کشو انداختم و به طرف تلفن رفتم.

صدای مهسا تو گوشی پیچید : اقای تمدن اینجا هستن...

-:باشه.بفرستش تو اتاق

روی صندلیم نشستم و سعی کردم اروم باشم.

لحظاتی بعد چند ضربه به در خورد

تمدن با اون شکمه گندش و کت و شلوار شیکش وارد شد...

بلند شدم و بعد از احوالپرسی دعوت به نشستن کردم.

تمدن روی مبل نشست و گفت : خانم سپهری من مهریه بده نیستم.

لبخندی زدم و گفتم : اما خانمتون هم حق دارن اقای تمدن...

-:چه حقی ؟ بهد از سی سال زندگی تازه زده به سرش طلاق بگیره.

بیچاره زنش...خواستم بگم باز اون سی سال تحملت کرده...من بودم همون دوما اول طلاق می گرفتم...

بیچاره زنه...تو این سی سال هر بلایی خواسته سرش اورده حالا هم می خواد زنه رو طلاق بده با منشیش عروسی کنه...هوس زن جوون کرده...

باید وقت قلف می کردم...باید کاری می کردم نقشه ای که با زنش کشیده بودیم عملی بشه برای اینکار هم باید تا می تونستم وقت تلف می کردم...

مرد بی غیرت با داشتن عروس و داماد و نوه تازه یادش افتاده زن بگیره...

خجالتم خوب چیزیه...

در همین حین زنگ گوشی بلند شد...

با یه عذر خواهی به طرف تلفن رفتم...با برداشتن تلفن صدای فوکول کراواتی بلند شد...

-:مرسده ببین این چی میگه ؟

نه سلامی نه علیکی...

خل و چل..

صدای یه پسری تو گوشی پیچید : سلام زن دایی.

جان ؟ زن دایی کیه ؟

-:بله ؟

-:اوه زندایی حتما دایی از من چیزی بهتون نگفته...ای دایی نامرد...زن دایی من همون راننده ای هستم که کم مونده بود اون روز بهتون بزنم...بخشین واقعا...این دایی هیچی

نمیگه...شما انتقام من و ازش بگیرین...

وای یعنی چی ؟

-:یعنی تو خواهر زادشی ؟

-:بله.ای دایی بد نگفته بود ؟ حتما مثل همیشه گفته رانندش هستم.

گفته بود ؟ نگفته بود از وقتی این پسره اومد من فکر کردم زانندش و عوض کرده و همیشه می گفتم رانندت.

-:زن دایی اول اینکه دوست دارین عروسی توی باغ باشه یا تالار ؟

-:فرقی می کنه ؟

-:خوب شما عروسین گفتم نظرتون و بپرسم.

صدای فوکول کراواتی تو گوشی پیچید که گفت : تالار...

چندش فکر کردی می زارم این عروسی خوش بگذره بهت ؟ نخیر کوفتت می کنم....

واسه همین گفتم : باغ...

صداش بلند شد : ایول زن دایی...همون باغ بهتره...این دایی سلیقه نداره...حالا نمی دونم زندایی باحالی مثل شما رو چطور پیدا کرده...

خواستم بگم اره جون خودش ...

راستی اسم این چی بود ؟ خواستم بپرسم اما دیدم خیلی ضایع هست....

انگار فهمید تو دلم چی میگذره گفت : من بهداد هستم.21 سالم هست...دانشجوام اما مامان چون فکر می کنه من بچه خوبی نیستم من و فرستاده زیر دست این دایی جان تا شاید

ادم بشم.

بابا این دیگه کی بود...

نگاهم تازه به تمدن افتاد.سر و تهش و با بهداد هم اوردم و رفتم سراغ تمدن...

تازه از دست مهسا خلاص شده بودم.وای خدا دارم می میرم از خستگی...امروز بعد از کلی سر و کله زدن با تمدن که تمام انرژیم و ازم گرفت دیگه جونی برای ادامه نداشتم...تازه

دادگاه هم داشتم...خدا می دونه این تمدن با این سنش این همه انرژی رو از کجا میاره...

پیری شکم گنده .... بیچاره زنش...وای یادم باشه فردا صبح به زنش یه زنگ بزنم...تا یادم نرفته....

از در دفتر که بیرون اومدم رو به روم ماشین فوکول کراواتی رو دیدم.

خواستم بی توجه بهش رد بشم و خودم و به ندیدن زدم.راهم و به طرف ماشینم کج کردم.

به طرف ماشین که می رفتم صدای باز شدن در ماشین و شنیدم . یه لحظه قدم هام کند شد اما به سرعت خودم و جمع و جور کردم و قدم بعدی رو برداشتم که صدام کرد : خانم

سپهری ؟

ایستادم و با تعجب به طرفش برگشتم و نگاهش کردم.

در همین حین در ماشین باز شد و راننده...یا نه بهداد پیاده شد و در حالی که به در تکیه می داد گفت : سلام زن دایی.

لبخندی زدم و نگاهم به فوکول کراواتی افتاد که به بهداد چشم غره می رفت.

به طرف فوکول کراواتی رفتم و پرسیدم : اینجا چیکار می کنین ؟

بجای فوکول کراواتی بهداد گفت : زن دایی من نمی دونستم باید برای مراسم چه طرحی انتخاب کنم. دایی هم گفتن سر شما شلوغه اما بالاخره راضی شدن هم شما رو تا خونه

برسونیم و هم در مورد طرح باغ و این چیزا نظر بدین...

نگاهی به فوکول کراواتی انداختم و گفتم : اما من ماشین دارم.

بازم بهداد گفت : این که کاری نداره...من اینجا مزاحمم...شما و دایی با ماشین خودتون بیاین منم با این ماشین میام منزل شما که دایی و برگردونم خونه...شما هم در طول راه می

تونید در مورد طرح ها نظرتون و به دایی بگین من بعد ازش می پرسم.

این پسره می خواست هر طوری هست من و ببنده به ریش این فوکول کراواتی ...

گفتم : لازم نیست همه با هم میریم خونه ما در موردش حرف می زنیم.

بهداد اشاره ای به فوکول کراواتی کرد و گفت : زن دایی می خوای من فردا بیکار بشم ؟ نخیر من الان مزاحم نمیشم با اجازتون.

تا خواستم حرفی بزنم.توی ماشین نشست و ماشین و روشن کرد...نگاهی به فوکول کراواتی انداختم که خیلی خونسرد داشت به بهداد نگاه می کرد.

بهداد از کنار فوکول کراواتی که رد می شد چند البوم به طرفش گرفت.

فوکول کراواتی همه رو گرفت و قدمی عقب گذاشت بهداد چند بوق زد و خیلی سریع دور شد.

نگاهم روی این چندش ثابت مونده بود.به طرفم برگشت.

در حالی که به طرف ماشین می رفتم گفتم : مجبور بودین اینجا اومدین ؟

به طرفم اومد و گفت : می تونستین قبول نکنین.

ریموت ماشین و زددم و به طرف قسمت راننده می رفتم که گفت : من می رونم.

با تعجب گفتم : بله ؟

نزدیکم شد...البوم ها رو به دستم داد و گفت : من می رونم.شما اینا رو ببینین.

قبل از اینکه زبونه وا موندم باز بشه سوئیچ و از دستم بیرون کشید و به طرف ماشین رفت...

همونطور وایستاده بودم و نگاهش می کردم.

ماشین و روشن کرد و منتظر موند.

نفس عمیقی کشیدم و روی صندلی جلو نشستم.

بیخیال ماشین و به حرکت در اورد.

به رو به رو چشم دوخته بودم که گفت : انگار خیلی مایلی بازم من و ببینی ...

ای بمیری که اون زبونت عین نیش مار می مونه...بیشعور....چندش...بی تربیت...

اوه چه فحش های با کلاسی هم می دم.

برگشتم به طرفش و گفتم : چطور همچین فکری کردین ؟

بیخیال نگاهش و به سمت چپ دوخت و گفت : اخه نگاهی به البومها نمی اندازی...

پوزخندی زدم و گفتم : الکی دلت و صابون نزن....نگاه نمی کنم چون برام اهمیتی نداره...

نمی دونم چیکار کرد و صورتش چه شکلی شد...اخه نگاهم و به رو به رو دوختم اما دلم می خواست برگردم ببینم چه شکلی شد با اون حرفم....از اینکه کفرش و در بیارم حال می

کردم.

گفت : پس جواب بهداد با خودت

نیشخندی زدم و گفتم : غیر از این نبود.

پسره از خود راضی...انگار از دماغ فیل افتاده...به جای این البوم ها برای من پول میاوردی....چند روز بیشتر نمونده...اگه پول و نیاره من چیکار کنم ؟ وای ابروم میره...مسخره

همه میشم....

اره اگه تا شب اخر پول و نیاره خودم و خلاص می کنم...بهتر از بی ابرو شدنه...

خدایا من و از دست این فوکول کراواتی حفظ فرما....ننخیر از دستش نه از شر این یارو حفظ کن...

خدایا خودت به جوونیم رحم کن...من و ببخش...غلط کردم خدا جون.

با توقف ماشین به خودم اومدم.

ماشین و کنار خیابون متوقف کرده بود.

وقتی نگاه پرسشگرانه ام و دید گفت : الان بر می گردم.

از ماشین پیاده شد. به طرف یک ساختمون اون طرف خیابون رفت.همین که وارد شد...

البوم ها رو باز کردم و نگاهی بهشون انداختم.

همه فوق العاده بودن...از بین سفره های عقد تا باغها و چیدمانشون...

اما از همه زیباتر یه سفره عقد طلایی بود که بد جور تو چشم می خورد...دلم خیلی ضعف می رفت برای اون...

منم دخترم دیگه .... دوست دارم ....

تصمیم گرفتم همون و به بهداد نشون بدم.

تمام مدلا رو انتخاب کرده بودم که در باز شد...به سرعت البوم ها رو بستم و صاف سر جام ایستادم.

ماشین و که جلوی خونه متوقف کرد پیاده شدم....نگاهم روی ماشینش که جلوی خونه بود ثابت ماند.

از ماشین پیاده شدم.اونم پیاده شد...تازه زیر نور چراغ تونستم زنگ کت و شلوارش و تشخیص بدم.

فکر کنم جز کت و شلوار لباس دیگه ای نداشت....همشون کت و شلوار و کراوات...

هر روزم یه مدل و یه رنگ....یعنی کمد فقط و کت وشلوار داره...شاید تو خونه هم کت و شلوار می پوشه.از این فکرم خندم گرفت.

کت و شلوار بپوشه...با کت و شلوار بخوابه...

چی میشد....

در همین حین بهداد جلوم ایستاد و گفت : نظرتون چیه زن دایی ؟

البوم ها رو به طرفش گرفتم و گفتم : همشون عالی هستن اما شماره 2 از البوم اول و 8 از البوم دوم بهتره.

تازه متوجه اون شدم که کنارم ایستاده بود.

بهداد البوم ها رو باز کرد و وقتی به همون سفره عقد طلایی رسید گفت : این ؟

با سر تایید کردم که گفت : دایی بهتون اجبار کرد ؟

با تعجب نگاهش کردم که فوکول کراواتی گفت : من حرف نزدم.

یعنی چی ؟

بهداد با این حرف فوکول کراواتی گفت : ایول تفاهم...دایی هم از همین خوشش اومده بود...

ای لعنت به من....لعنت به تو مرسده با این سلیقت....اخه اینم طرح بود انتخاب کردی ؟ خاک تو سرت...

کاش می تونستم بگم اشتباه کردم بده عوضش کنم اما جز سکوت کاری از دستم بر نمیومد...

کیفم و روی شونم انداختم و بعد از برداشتن کیف لپ تاپ و قفل کردن ماشین به طرف ساختمون به راه افتادم.

با باز شدن در چشام چهار تا شد.یه دنیا کارتون توی حیاط تلنبار شده بود.

بابا روی پله ها ایستاده بود و داشت با سروش حرف می زد .

به طرفشون رفتم و سلام کردم.

بابا در سکوت فقط سری تکون داد و سروش با شادی گفت : به عروس خاانم کجایی تو ؟

با اشاره به کارتون ها گفتم : اینجا چه خبره ؟

سروش با خنده گفت :جهیزیه توهست دیگه.

با تعجب گفتم :جهیزیه؟

بابا گفت :تو چی فکر کردی؟ فکر کردی من اونقدر ببی ابرو شدم دختر و بدون جهیزیه راهی خونه شوهر کنم!

ای خدا چی میشد این جملت و با محبت می گفتی ؟ می گفتی اینا به خاطر ابروی منه نه ابروی خودشون...

-:بابا...

بابا میون حرفم اومد و گفت :حرف نزن دختر...برو لباسات و عوض کن کلی کار داریم. می خوایم فردا اینا رو ببریم بچینیم خونه مهیار . من به دختر حاج یوسفی گفتم بیاد طراحی

اونجا رو با این وسایل انجام بده.

-:مگه من خودم چلاق بودم این دختره بیاد خونه من و بچینه.

خونه من ؟چه زود همه چیز عو.ض شد...فقط 4روز تا عروسی مونده.و 4 روز تا بدبختی من.

من چه صاحب خونه ای هستم که اصلا نمی دونم خونه ام کجاست !!! چه شکلیه...

بابا با صدای بلند صدام کرد : مرسده...؟

به طرفش برگشتم :بله بابا ؟

-:دختر بدو. دیگه...الان مهیار هم میاد!!

این بار دنیا رو سرم خراب شد...

-:مهیار ؟

سروش در حالی که به طرف ساختمون می رفت گفت : اره دختر خوب...مگه چشه ؟بابا باهاش تماس گرفت بیاد... بدو الان میاد...خوب نیست تو. رو با این سر و وضع ببینه...

نگاهی به سرتا پام انداختم و گفتم :مگه چمه ؟

بابا چشم غره ای نثارم کرد و گفت : با این قیافه می خوای بیای جلوی شوهرت؟ برو یکم به خودت برس...

بابا چرا همش می زنی تو ذوقم....مگه من چمه ؟ من همیشه همینطورم دیگه...

-:خیلی هم دلش بخواد...

در همین حین در باز شد.

همه به طرف در برگشتیم.فوکول کراواتی با اون قیافه بی ریختش مثل همیشه با کت و شلوار و کروات وارد شد...

با دیدنش که بهم خیره شده بود از همون جا چشم غره رفتم.

به طرفم اومد.رو به روم ایستاد و به طرف باباو سروش برگشت و سلام کرد بعد به طرفم برگشت و گفت :خوبی؟

ای لعنت بهت...اره خیلی خوبم ... ز خوبم خوب ترم...اونقدر خوبم .... که نگو....اما تا تو رو دیدم گند زده شد تو حالم.

وقتی دید جوابی نمی دم گفت :مرسده ؟

با این حرفش تازه به خودم اومدم بهش خیره شده بودم و حواسم پی افکار خودم بود.

با گفتن خوبم به طرف ساختمون دویدم....

نه بهتر از اون فرار کردم و خودم و تو خونه انداختم.

ای لعنت بهت مرسده این همه در و دیوار چرا به اون خیره شدی ؟

الان فکر می کنه چه اش دهن سوزی هست و من عاشق اون چشای بابا قوری و اون دماغ کوفته ایش شدم.

با صدای مامان به خودم اومدم.

-:وا!دختر چرا اینجا وایستادی؟

جوابی ندادم

ادامه داد :سلامت کو ؟ مهیار اومد ؟

سلام کردم و فقط به گفتن اره اکتفا کردم.

مامان در حالی که به طرف اتاقم هولم می داد گفت :بیا برو لباسات و عوض کن یکم به خودت برس...

این به خودت برس چیه که همه حفظ کردن ؟ اخه به شما چه ؟ اصلا این پسره عاشق قیافه بی ریخت من شده...

عاشق ؟

چیی گفتم... سایه هم و با تیر می زنیم اون وقت عاشق ؟مرسده داری خل میشی....

وارد اتاقم که شدم...به سرعت خودم و توی حمام انداختم...باید این افکار و از خودم دور می کردم....باید خودم و نجات می دادم.

از اتاق که بیرون اومدم . فوکول کراواتی به همراه بابا توی سالن نشسته بودن و در مورد تجارت حرف می زدن....

راستی تجارت این یارو چیکار به تجارت داره ؟ تا اونجا که می دونم چند تا کارخونه داره فقط همین ...حالا کارخونه چی ؟ چه می دونم....اه....

مامان از اشپزخونه خارج شد....سینی قهوه رو دستم داد و گفت : اینا رو ببر.

پرسیدم اینا شیرین هستن ؟

مامان با سر تایید کرد.به طرف بابا راه افتادم.سینی رو در برابرش گرفتم.فنجان و برداشت و روی میز گذاشت.

به طرف صندلی خالی رفتم و فنجان بعدی رو روی میز گذاشتم.

بابا با تعجب گفت : مرسده مهیار خان....

بیخیال فنجان و روی که گذاشتم برگشتم به طرف اشپزخونه برم.فوکول کراواتی کاملا خونسرد روی صندلی نشسته بود و به من نگاه می کرد . عادی تر از اونی که فکر می کردم .

به طرف اشپزخونه به راه افتادم.سینی رو روی اپن گذاشتم و گفتم : مامان یه فنجان قهوه تلخ....

مامان با تعجب به طرفم برگشت و گفت : مگه کسی قهوه تلخ می خوره.

-:اره مامان.فو....

خاک تو سرت مرسده چی داری میگی ؟

-:بله.مهیار تلخ می خوره.

مامان یه فنجان قهوه تلخ تو سینی گذاشت و گفت : بیا زود ببر...ابروم رفت...دختر لال میشی از همون اول بگی مهیار قهوه تلخ می خوره ؟

مثل همیشه در برابر غر غر های مامان سکوت کردم و بهش چشم دوختم.

-:چته ؟ دٍ ، بیا برو دیگه...من نمی دونم این پسره چرا خل شده اومده سراغ تو...

به طرف سالن به راه افتادم.بابا چپ چپ نگام می کرد.

در برابر فوکول کراواتی خم شدم.ای درد ای مرگ...کور شی با اون چشای بی ریختت...بیا من و بخور...

لبخندی زد ...

-:دستت درد نکنه عزیزم.

کوفت...مرض...عزیزم....بیشعور.

بابا گفت : مهیار جان ببخشید این دختر گاهی می زنه به سرش خوب دختر مگه اینا چه فرقی داشت.

اینبار فوکول کراواتی به دفاع از من گفت : نه پدر جان مرسده تقصیری نداره...من قهوه تلخ می خورم برای همین مرسده اون فنجان و به من نداد.

اه ... خفه...چه پدر جانی هم می کنه... اما خوشم اومد یکی طرفم و نگه داشت...اولین باری بود یکی پشتم می ایستاد...تو تموم این سالا حتی وقتی متهم میشدم...اگه بعد همه می

فهمیدن بی گناهم بازم من مقصر بودم....تقصیر من بود....هر چیزی تو این خونه اتفاق می افتاد اگه خوب بود بخاطر تلاش سروش یا سامیار بود و هر چی بد می شد من مقصر

بودم...

سینی رو گذاشتم و کمی دور تر از بابا و مهیار نشستم.

بابا و مهیار مشغول حرف زدن در مورد سیاست کشور بودن....یکی نبود بگه اخه شما اگه از سیاست سر در می اوردین تو کار خودتون نمی موندین....این چه وضعشه... زنگ در

به صدا در اومد . سروش از اتاقش بیرون اومد ... حالا اگه من تو اتاقم بودم و یکی از دوستای سروش میومد دستور می دادن بیا بشین پیش این....

همه به طرف در ورودی رفتن....وای خاک به سرم....مامان و باباش اینجا چیکار می کنن ؟ ای خدا یعنی لعتن به من...اخه یکیتون می میرین به من بگین اینا هم میان....

مامانش و به دنبالش باباش وارد شدن.به طرفشون رفتم.مادرش بغلم کرد و بوسیدتم....

اغوشش چقدر با محبت بود...تا حالا مامان اونطور با اغوش گرم بغلم نکرده بود...

بعد از مامانش باباش در اغوشم کشید و پیشونیم و بوسید و گفت : خوبی دخترم ؟

دخترم...اشک تو چشمام حلقه زده بود...هیچوقت بابا اینطور صدام نکرده بود....دلم می خواست محکمتر بغلش کنم اما ابروم می رفت...نباید نشون می دادم پدر و مادرم چه رفتاری

باهام داشتن...در هر حال مادر و پدرم بودن...

بعد از احوالپرسی بابا از همه دعوت به نشستن کرد....بابا و پدر جان....وای پدر جان....اما حق باباش بود بهش بگم پدر جان...خیلی مهربون بود...کنار هم نشستن.

مامان و مادر جونم باهم مشغول شدن.

سروش روی یکی از صندلیا نشست....

فوکول کراواتی یکم دور تر وایستاده بود...

به طرف اشپزخونه به راه افتادم.دنبالم اومد.

مامان با یه حسرتی نگاه می کرد...می خواستم فریاد بزنم مامان پاشو بیا این و از این قلمرو حکومتیت بیرون کن....

فوکول کراواتی وارد اشپزخونه شد.

به طرفش برگشتم : چیزی می خواین ؟

-:نه اومدم کمکت کنم.

پوزخندی زدم و گفتم : من کمک خواستم ؟

تازه متوجه قابلمه های روی گاز شدم.پس می دونستن قراره اینا هم بیان....

بیخیال شونه هام و بالا انداختم و مشغول اماده کردن قهوه برای همه شدم...

کنارم ایستاد و گفت : می خوای تموم شب بیدارمون نگه داری ؟

با تعجب به طرف برگشتم

ادامه داد : امروز همش قهوه خورددم....اینطوری شب نمی تونم بخوابم.

سینی و برداشتم و همونطور که بیرون می رفتم گفتم : می تونی نخوری....

نگاهی به قرصایی که روی میز گذاشته بودم انداختم...پسره خودخواه...اگه می خواستی اینطور اذیتم کنی چرا مسخرم کردی ؟ من به امید تو اروم شدم...به این امید که تو بدهیم و

میدی...اما حالا چی...

در باز شد و مهسا به سرعت خودش و توی اتاق انداخت....با چشمایی که می دونستم زیرش گود افتاده و قرمز شده نگاهش کردم که گفت : پاشو مرسده این یارو با پلیس اومده.

به ارومی بلند شدم.مهسا با تعجب نگام می کرد.

به طرفش برگشتم و گفتم : چته ؟

-:مرسده می خوای به کیان مهر زنگ بزنم ؟

-: نه لازم نیست این یارو اگه می خواست پول بده تا حالا داده بود...اون فقط می خواست من و ضایع کنه که موفق شد...

دستی روی میزم کشیدم...و به ارومی لمسش کردم...

-:اما مرسده....

نذاشتم ادامه بذه با فریاد گفتم :نه مهسا...

صدام و پایین اوردم و ادامه دادم : اون می دونست من به این پول احتیاج دارم اما خفه خون گرفته...حتی این چند روز یه بار بهش اشاره کرد....من با این ازدواج مسخره به اندازه

کافی با ابروم بازی کردم...دیگه بیشتر از این نمی تونم خودم و خورد کنم.

-:بالاخره که چی ؟ اون قراره شوهرت باشه....باید باهاش حرف بزنی ؟

-:دیگه تموم شد....برای ایشون حتما افت داره باا یه زن زندان رفته عروسی کننن.

حالا هر چقدرم بخواد من زیر بار نخواهم رفت...من نمیزارم بیشتر از این تحقیرم کنه...

در همین حین در باز شد و سلطانی به همراه یه سرباز وارد شدن...

با خشم به طرفش برگشتم : مگه در طویله رو باز می کنی ؟ در زدن بلد نیستی ؟

-:نه خانم وکیل...می تونی تو زندان ازم شکایت کنی...اما الان باید بریم.

می دونستم سلطانی از خداشه من برم زندان...بره پیش همه بگه یه زن وکیل و انداختم تو زندان...زنا هیچکدوم بدون ما مردا هیچ کاری نمی تونن انجام بدن...

با ارامش به طرف میز قدم برداشتم.کیفم و برداشتم و گفتم : بریم اقای سلطانی شما موفق شدین...

احساس می کردم تو معدم یه چیزی داره بالا پایین میره...مطمئن بودم داروها داره کم کم اثر می کنه...

یادم نیست چند تا بود...نمی خواستم بشمارمش....برگشتم و نگاهی به قوطی دارو ها که روی میز بود انداختم...

سلطانی لبخند گشادی زد و گفت : ای خانم...شما که نمی تونستی از پسش بر بیای برای چی اومدی انجار و خریدی ؟ برای چشم و هم چشمی شما زنا چیکارا که نمی کنین...

با خشم به سلطانی خیره شدم.سرباز رو به سلطانی که چرت و پرت می گفت کرد و گفت : شما نباید اینطور حرف بزنین...

از اتاق بیرون رفتیم.چشمای مهسا پر از اشک شده بود...

اقاصادق اونورتر وایستاده بود و به ما خیره شده بود....ناراحتی رو تو چشماش می خوندم.

خدا لعنتت کنه مهیار....مهیار...؟پوزخندی رو لبم نشست...اولین باری بود که درست و حسابی اسمش و به زبون میاوردم...چرا این کار و باهام کرد؟

در همین حین در باز شد و مهیار تقریبا خودش و توی دفتر پرت کرد...

همه با تعجب بهش خیره شده بودن...

با دیدنم نفس عمیقی کشید و صاف ایستاد...یعنی دویده بود ؟

رو به روی سلطانی ایستاد و گفت : اینجا چه خبره ؟

سلطانی مثلا شاخ شده بود...در برابرش ایستاد اما قدش نصف فوکول کراواتی هم نمیشد...

بزنم به تخته نردبون داروخونه بود فوکول کراواتی...

-:بشما چه ؟

فوکول کراواتی صاف ایستاد و گفت : پس میشه بفرمایین زن من و کجا می برین ؟

اوه چه باورشم شده...زنم...احساس کردم دارم بالا میارم...بدنم می لرزید ...سرردم شده بود.

سلطانی هنگ بود.

سرباز گفت : خانمتون چک دارن...الان چکها برگشت خورده.

دست توی جیبش کرد...دسته چک و بیرون اورد به طرف میز مهسا رفت و در همون حال گفت : بدهیتون چقدره ؟

سلطلانی زیر لب 120 و تکرار کرد وقتی مهیار مشغول نوشتن بود گفت : از کجا معلوم الان تو حساب تو پول باشه ؟

مهیار چپ چپ نگاش کرد و گفت : همین الان برو بانک و پولت و بگیر....یه بار دیگه نبینم این دور و برا بپلکی....

بلند شد و چک و به دست سلطانی داد .

نفهمیدم سلطانی چیکار کرد فقطصداش و شنیدم که گفت : این 150 میلیونه...

مهیارم جواب داد : دیگه این ورا نبینمت.

پاهام می لرزید دیگه نتونستم سنگینی بدنم و تحمل کنم و افتادم.

قبل از اینکه کاملا به زمین بخورم صدای فریاد مهسا و بعد هم یه چیزی جلوی افتادنم و گرفت...

از زمین کنده شدم...

صدای سلطانی بلند شد: جناب کیان مهر من متاسفم...نمی دونستم خانم سپهری همسر شماست...

صدای فریاد مهیار گوشام و کر کرد : بیرون

نمیتونستم نفس بکشم...

یه لیوان اب روی صورتم پاشیده شد اما من نتونستم چشم باز کنم.

احساس می کردم هنوزم روی هوام.

صدای گریه مهسا بلند شد : اون خودکشی...کرده.

صدای فریادش بازم تو گوشم پیچید : چه غلطی کردی مرسده ؟

اون لحظه تونستم یه ذره چشم باز کنم و بهش خیره بشم.تو بغلش بودم...

اما بد جور خوابم میومد...

چشمام دوباره روی هم افتاد.چشم باز کردم و به سقف سفید رو به روم خیره شدم.همیشه از اینکه به سقف خیره بشم بدم میومد شاید واسه همین بود که همیشه رو شکم می

خوابیدم و سرم و محکم تو بالش فرو می کردم .

با حرص از سقف چشم گرفتم و اینبار چیز بدتری دیدم . فوکول کراواتی روی صندلی کنارم نشسته بود و بهم خیره شده بود .

گفتم : ادم ندیدی ؟

پوزخندی زد ... بلند شد و در حالی که از اتاق بیرون می رفت گفت : ادم دیدم بچه ندیدم .

چی ؟ منظورش چی بود ؟ این چی می گفت ؟ چرا داشت چرت و پرت می بافت ؟

با صدای بلند و تقریبا به سرعت گفتم : یعنی چی ؟

با لبخندی تمسخر امیز به طرفم برگشت و گفت : خیلی بچه ای .

قبل از اینکه چیزی بگم از اتاق بیرون رفت .

اشغال عوضی ... من بچه ام ؟ کوری ؟ ادم به این بزرگی رو نمی بینی ؟

کوفت مرض...بمیری .

احساس ضعف می کردم . نگاهی به سرمی که به دستم بود انداختم .

در همین حین در باز شد و فوکول کراواتی با یه پرستار اومد تو .

پرستار یه زن میانسال بود . به طرفم اومد . نگاهی به سرم انداخت و اون و از دستم جدا کرد و در همون حال گفت : خوبی عزیزم ؟

زمزمه کردم : ضعف دارم .

لبخند مهربونی زد و گفت : اخه دختر خوب ادم خودکشی می کنه ؟ شوهر به این مهربونی داری دیگه چه مشکلی داری ؟

شوهر مهربون ؟ جان ؟ انگار سر این پرستاره هم به سنگی چیزی خورده ... مهربون ... اره جون خودش این یارو همون کسیه که من و دق میده ... اگه همین پسره زودتر اون

چک لعنتی رو داده بود که من خر نبودم این بلا رو سرخودم بیارم.همش میره رو اعصابم ... داغونم می کنه .

پرستار بعد از قطع سرم گفت : می تونین ببرینش .

رو به من ادامه داد : عزیزم مواظب خودت باش ...

لبخند تلخی زدم اما نمی دونم اون چه برداشتی کرد که با خوشحالی از اتاق بیرون رفت .

نگاهش کردم بیخیال یکم اونورتر وایستاده بود . اخه خنگه یا بیا کمک کن تا من حالت و بگیرم یا برو بیرون تا نزدم اون چش و چالت و پایین نیاوردم .

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم : میشه زنگ بزنی سروش ؟

به طرف پنجره رفت و گفت : اونوقت چی می خوای بهش بگی ؟ با این حالت ببینتت نمی پرسه چت شده ؟

-:میگم حالم خوش نبود .

-:اهان اونوقت دلیلش چیه ؟ دو روز مونده به عروسیت خودکشی کردی .

این بیخایلیش کفرریم می کرد . این چرا اینقدر خونسرد بود ؟ لعنتی ...

با فریاد گفتم : بدم میاد از این عروسی .

بازهم بیخیال گفت : فکر کردی من برای رسیدنش لحظه شماری می کنم ؟

-:بله از تاریخی که مشخص کردی معلومه ...

ایول بالاخره عصبانی شد ... مثل اینکه فکرم و خوند اخه با خشمی که سعی می کرد پنهونش کنه گفت : این بخاطر مسافرت پدر و مادرت بود .

با پوزخند گفتم : بله معلومه ... من و چی فرض کردی ؟ فکر کردی اونقدر احمقم هر بلایی سرم بیاری نفهمم ؟

به طرف در به راه افتاد و گفت : زود بیا ... کلی کار دارم ... باید برم کارخونه .

-: به من چه ؟

از اتاق بیرون رفت و در و تقریبا کوبید .

لبخندی زدم ... باید این و حتما می گفتم ... خیلی بهم برخورده بود این پسره تاریخ تولدش و با روز عروسی یکی کرده بود ... اگه همون شب می دونستم حالش و می گرفت ... اونم

خریت خودم بود که نخواستم چیزی ازش بدونم...

هر بلایی هم سرم بیاد بخاطر خودمه ... اما نمی زارم اینطور ازم استفاده کنه ... می دونم چطور باهات بجنگم ...

از اتاق که بیرون رفتم نگاهم بهش افتاد که جلوی یه تابلو وایستاده بود و به اون خیره شده بود...

کتش و بالا کشیده بود و دستش تو جیب شلوارش بود ...

خواستم بگم : هی یارو کتت چروک میشه ها یه وقت ...

اما خفه خون گرفتم و به طرفش رفتم.چند قدمی فاصله داشتیم که به طرفم برگشت.بدون اینکه نگام کنه گفت : بریم .

احساس سرگیجه داشتم اما سعی می کردم کاملا به خودم مسلط باشم ... من نباید ضعف نشون می دادم .

دنبالش می رفتم و وزن سنگین بدنم و به سختی روی پاهام تحمل می کردم .

وارد پارکینگ که شدیم مثل همیشه دنبال بنز بودم اما فوکول کراواتی بیخیال به طرف یه ماشین رفت....

چشام هشت تا شد...اره 4تا کم بود ...

مطمئنم این ماشین و چند هفته پیش تو اینترنت دیده بودم .

سعی کردم به ذهنم بیارم اسمش چی بود...

به طرف ماشین رفت ... در جلو رو باز کرد و منتظر موند تا سوار شم . به طرف ماشین رفتم . سوار شدم

درو بست و رفت به طرف در راننده و سوار شد . . .

یادم اومد بوگاتی ویرون ، ای بمیری با اون دماغ گندت ... ماشین کوفتت بشه ... سه میلیارد پولشه ... مرض درد ...

بیخیال مشغول رانندگی بود . حواسشم به من نبود.

باید مطمئن می شدم این همون ماشینه...

دنبال گوشیم بودم یکم ورجه وورجه کردم که گفت : چته ؟

-:کیف من کو ؟

با تاسف گفت : نمی دونستم باید وسایلتم بیارم .

شیطونه میگه با مشت بزنم تو اون صورتش ...

باید ازش تشکر می کردم اوردتم بیمارستان یا پول و داد ؟ نه برای چی ؟ وظیفشه ... منم دارم زنش میشم ... از سرشم زیادیم ...

بیخیال به بیرون خیره شدم .همین که وارد اتاقم شدم خودم و انداختم روی صندلی کامپیوتر ...

شال و از سرم کندم و روشنش کردم ...

تا ویندوز بالا بیاد صدتا فحش به اون ماشینش دادم... وقتی جلوی خونه وایستاد چشای همسایه ها از کاسه در اومده بود ... مخصوصا وقتی اومد در ماشین و بازکرد ...از روز

خواستگاری فهمیدم باز کردن در ماشین بخاطر احترامشونه...روز خواستگاری هم در و برای مادرش باز کرد ... از این کارش خیلی خوشم میومد ...

منم ندید بدید نبودما اما فوکول کراواتی می خواست من و کوچیک کنه...عمرا اگه بزارم .

رفتم تو مرورگر و سرچ کردم بوگاتی ویرون ...

درست همونی که فکر می کردم ... کوفتت بشه فوکول...

شیطونه میگه پاشم برم اون کراواتش و بگیرم بکشم خفه شه ماشینش و بردارم در رم...نه اینطوری نمیشه باید صبر کنم وقتی زنش شدم می ندازمش تو وان خفش می کنم بعد

هرچی مال و منال داره برمی دارم میرم سراغ یه شوهری که دوسش داشته باشم ...

تو همین افکار بودم که احساس کردم یکی بالای سرم وایستاده سرم و عقب عقب بردم و با دیدن فوکول از جا پریدم و تقریبا به تخت و شالم هجوم بردم ...

شال و به سرعت از روی تخت برداشتم و بدون اینکه مرتبش کنم روی سرم کشیدم ... بعد کم کم گوشه هاش و کشیدم تا مرتب بشه ...

وقتی شالم مرتب شد سر بلند کردم ....

با یه لبخند مخفی بهم نگاه می کرد

چشم غره ای رفتم و گفتم : نمی تونی در بزنی ؟

روی صندلی کامپیوترم نشست و در حالی که نگاهش و به صفحه مانیتور دوخته بود گفت : در زدم .

خاک به سرم الان می بینه داشتم به ماشینش نگاه می کردم ... ضایع شدم در حد تیم ملی.... به طرفش رفتم ... موس و از دستش بیرون کشیدم

یه لحظه از اینکه دستم به دستش خورد احساس بدی بهم دست داد .... اون نامحرم بود اما الان ابروم مهم تره ...

سریع صفحه مرورگر و بستم و گفتم : با اجازه کی دست می زنی ؟ -: زنم ...

-:واه واه ... اشتباه گرفتی من زنت نیستم ... اگه دنبال زنی می تونی بری سراغ یکی دیگه ...

بلند شد ... به طرفم یه قدم برداشت و درست در چند سانتیم ایستاد...

بازم باید برای اینکه نگاهش کنم سرم و دو متر بالا بگیرم ... اخه لازم بود دیلاق باشی ؟ یکم کوچیکتر بودی چیزی نمیشدا ...

نگاه خیرش و تو چشام دوخت و گفت : حالا که بدهیت و دادم ؟ نمی تونی عقب بکشی ... باید ادامه بدی . دیگه نمی تونی عقب بکشی ...

داشت عصبانی میشد ... وقتی عصبانی می شد چقدر خطرناک می شد ...

اما من تو این چند سال عمرم خیلی از این عصبانیت ها دیدم دیگه پوست کلفت شده بودم

گفتم : اگه بکشم ؟

بازوم و گرفت و گفت : بهتره این کار و نکنی چون به ضررت تموم میشه ...

بازوم و جوری فشار می داد انگار طناب بستم دورش و دو طرف طناب و می کشم ...

بازوم و ول کرد و ازم فاصله گرفت و گفت : هیچ وقت سعی نکن من و دور بزنی ...

نفس عمیقی کشیدم و در حالی که روی صندلی می نشستم گفتم : اونقدرا نمک نشناس نیستم که بزنم زیرش نه بخاطر اینکه ازت می ترسم ... وجدانم اجازه نمی ده ... قرارمون یه

ساله بعد از یه سالم همه چی رو تموم می کنیم.

-:من بهت حق طلاق نمی دم .

به سرعت به طرفش برگشتم که صدای شکستن مهره های گردنم بلند شد ...

-:یعنی چی ؟

-:من اونقدرا احمق نیستم به تو حق طلاق بدم ... الان کار تو راه افتاده ... چرا باید بهت حق طلاق بدم ... شاید تو زدی زیرش و خواستی زودتر جداشی ... من دستم به جایی بند

نخواهد بود ...

راست می گفتا ...

-: اما منم به تو اعتماد ندارم ... شاید بعد از یه سال طلاقم ندادی ...

-:برای چی باید باهات بمونم ؟

شونه ای بالا انداختم و گفتم : نمی دونم ... اما من باید یه تضمینی داشته باشم که خیالم راحت باشه طلاقم میدی ...

-:یه چک دومیلیاردی بهت میدم...

پوزخندی زدم و در حالی که دوباره با کامپیوتر مشغول می شدم گفتم : این که کاری نداره واست همین ماشینی که زیر پاته می فروشی می پری بیرون ....

-:از کجا ؟

-:زندان دیگه...اگه طلاقم ندی من چک و می زارم اجرا ... تو هم میوفتی زندان ...

با صدایی که خنده توش موج می زد گفت : پس چی می خوای ؟

چی می تونست جای حق طلاق باشه ؟

یکم جا به جا شدم و گفتم : چک سفید ...

از جا پرید و گفت : امکان نداره ...

بیخیال گفتم : من با این راضی میشم.

شروع کرد به قدم زدن توی اتاق...هی طول اتاق و رفت و برگشت ... منم بدون اینکه چشم از صفحه مانیتور بردارم به رفتاراش تو دلم می خندیدم ... تازه سرم خلوت شده بود ...

خانم حسینی یکی از موکلای قدیمیم بود ... زن خوبی بود ... با شوهرش مشکل داشت و جدا شد ... روانپزشک بود ... همسرشم پزشک بود اما نتونستن با هم زندگی کنن ... ازدواج

فامیلی و به اجبار خانواده...بالاخره از هم جدا شدن ... اما هنوزم سر بعضی مسائل باهم مشکل داشتن ...

کیفم و برداشتم و از اتاق بیرون زدم . مهسا روی صندلی جا به جا شد و گفت : تموم شد .

لبخندی به روش زدم و گفتم : اره .

-:شنبه که میای دیگه خانم کیان مهری .

-:اه..حالم و نگیر مهسا . امروز رو فرمم .

-:من که چیزی نگفتم. سعی کن باهاش کنار بیای .

-:چرت نگو من و اون فوکول کراواتی با هم نمی تونیم بسازیم... به خون هم تشنه ایم.

مهسا با نیش باز گفت : عشق و نفرت دو روی یک سکه هستن .

-: اخه برای ما نفرتم نیست بیزاریه ... ما از هم بیزاریم.

مهسا خندید و گفت : من می دونم شما بالاخره اره...

-:اره و درد به کارت برس... من رفتم ... فردا یادت نره بیایا ...

-:مرسده لباس گرفتی ؟

-:قرار بود همه چیز و بهداد مرتب کنه ... من از هیچی خبر ندارم .

مهسا بلند شد و گفت : خل و چل لباس عروسی وباید خودت بگیری ... بیا برو عقل نداری ... کی اون مدرک وکالت و به تو داده خدا می دونه ...

از دفتر بیرون زدم .قبل از اینکه در و ببندم گفتم : یه خری مثل تو.

صداش بلند شد اما نفهمیدم چی گفت .

از ساختمون که بیرون رفتم نگاهم روی بنز فوکول خشک شد ... لعنتی یه روز نبینمش روزم شب نمیشه...کی گفته من باید ریخت این و هر روز تحمل کنم ؟ در سمت راننده باز شد

...با دیدن بهداد لبخند رو لبم نشست

به طرفم اومد و کمی در برابرم خم شد و گفت : احوال زندایی ؟ خسته نباشید.

-:توهم همینطور ... چه خبرا ؟

-:زندایی مزاحم شدم ببرمتون جایی ... امشب باید وقتتون و بدین به من .

-:چرا ؟

به طرف ماشین رفت و در سمت عقب و باز کرد و گفت : اخه قراره کارای باقی مونده رو با هم تموم کنیم.

به طرف ماشین رفتم.قبل از اینکه سوار شم گفتم : ماشینم ؟

به دایی جان خبر می دم بگه بیان ببرنش ...

لبخندی زدم و نشستم ... بهداد در و بست و خودش پشت فرمون نشست ...

نمی دونم چرا این همه از بهداد خوشم میومد....درست برخلاف فوکول کراواتی که ازش بیزار بودم .

باهاش راحت بودم.

ماشین که حرکت کرد گفتم : بهداد کجا میریم ؟

-:جایی که اول میریم متاسفانه مخفیه زندایی نمی تونم تا رسیدن بگم ... اما اخر شب قراره بریم خونه مادرجون ... امشب هم با مامان و بابا و دوقلوی من اشنا میشین .

با تعجب گفتم : مگه تو تنها نیستی ؟

-:نه زن دایی من یه هم سلولی دارم به اسم بهار...اتیش پاره هست

-:یعنی تو بچه خوبی هستی ...

صورتش و جمع کرد و گفت : به من میاد بچه بدی باشم زن دایی ؟

خندیدم و گفتم : نه.

-:ایول زندایی خودم

جلوی یه ساختمون ماشین و متوقف کرد .

پیاده شد و در سمت منم باز کرد .

پیاده شدم و نگاهی به سساختمون انداختم و گفتم : اینجا کجاست ؟

-:اومدیم یه چیزایی بخریم .

-:اون وقت چی ؟

جلوتر رفت و گفت : ای ای زندایی ازمن نمی تونی حرف بکشی.

در ساختمون و باز کرد و وارد شدیم...با اسانسور بالا رفتیم ... بهداد زنگ در و فشرد ... لحظاتی بعد در باز شد و یه دختر جوون جلومون پدیدار شد ... ارایش غلیظی داشت ...

دعوت کرد وارد بشیم...بهداد عقب ایستاد تا اول من وارد شم .

تموم خونه پر بود از لباسای عروس . برگشتم و به بهداد نگاه کردم که گفت : خوب این یکی رو نتونستم انتخاب کنم .

خندم گرفته بود این پسر شیطون و دوست داشتنی بود . درست برعکس داییش .

لحظاتی بعد یه خانم میانسال با بلوز و شلوار ابی وارد شد .

بهداد به طرفش برگشت و سلام کرد .منم سلام کردم.

زن با لبخند پاسخ داد و گگفت : حالتون چطوره بهداد خان ؟ به طرفم برگشت و گفت : شما باید عروس مهیار خان باشین

بهداد دستهاش و بهم کوبید و گفت : درسته خانم نجد .

لبخندی بهم زد. به طرفم اومد و گفت : من زهره نجد هستم . از اشنایی باهات خیلی خوشحال شدم.

دستشو به گرمی فشردم و گفتم : مرسده سپهری .

-:خوشوقتم عزیزم ... می تونی بین لباسا هر کدوم و دوست داری انتخاب کنی .

بهداد به رفت کاناپه سفید رنگ رفت و در حالی که می نشست گفت : زهره خانم سفارش ما اماده هست ؟

زهره خانم با لبخند به طرفش برگشت و گفت : اره اماده هست .

نگاهم روی لباسا افتاد...هر کدوم خوشکل تر از اون یکی بود . واقعا توی انتخاب مونده بودم ... دنبال یه چیز بهتر بودم چیزی که بین اون همه لباس شیک نظرم و جلب کنه .

اونقدر گشتم اما چیزی بین اون همه لباسس پیدا نکردم .دور دوم که به زهره خانم و بهداد نزدیک شدم .بهداد نیم خیز شد و گفت : بشین زندایی از بین اینا هیچ کدوم و نپسندیدی نه

؟

با سر تایید کردم که زهره خانم بلند شد و گفت : پس مثل اون سلیقش تکه ... الان بر می گردم.

با تعجب پرسیدم : کی ؟

بهداد جوابی نداد .جعبه رو روی میز گذاشت و گفت : فکر کنم این یکی رو بپسندی

در جعبه رو باز کرد . یه لباس سفید سفید با ملیله دوزی طلایی تو حاشیه هاش و قسمتهای پایین دامن بیرون اورد

دهانم باز مونده بود و چهار چشمی نگاش می کردم .

لباس فوق العاده خوشکل بود ...

زهره خانم لباس و به طرفم گرفت و گفت : امتحانش کن ...

بهداد روی مبل جا به جا شد و گفت : خوشتون میاد ؟

فقط تونستم بگم : عالیه

زهره خانم گفت : نگفتم سلیقشون یکیه ...

باید می پرسیدم سلیقه کی ؟ اما حواسم اونقدر پی لباس بود که در سکوت به لباس خیره شده بودم .

زهره خانم به طرف اتاقی اشاره کرد و گفت : می تونی اونجا بپوشی ... بچه ها کمکت می کنن .

لباس و برداشتم و به طرف اتاق به راه افتادم .

درست همون چیزی که فکر می کردم بود . کاملا اندازه ... اگه یکی نمی دونست فکر می کرد این لباس و برای تن من دوختن .

با کمک همون دختری که در و برامون باز کرده بود لباس و پوشیدم ... اگه کمکش نبود عمرا می تونستم از پسش بر بیام .

در برابر سه اینه ی قدی که تقریبا رو به روی هم قرار گرفته بودن ایستادم و به خودم خیره شدم .

کمر باریک . گردن کشیده و موهای بلندم . اونا رو بالای سرم جمع کردم . دامن لباس اندامم و زیباتر کرده بود ...

زیبا بود ؟ بچه ها همیشه می گفتن اندام خوبی داری ...

حالا که دقت می کنم اندامم بد نبود نسبت به چهره ام خیلی بهتر بود ...

کاش منم می تونستم زیبا باشم ... اما نبودم ... مگه قیافه ام چش بود ؟ من همینطوریم خوشکلم ... از سر فوکول کراواتی زیادم دماغ من گنده هست اما نه به گندگی مال اون ...

دختر بیخیال گفت : خوشتون میاد ؟

با سر تایید کردم که گفت : این سفارشی بود اما نمی دونم خانم نجد چرا دادنش به شما ؟

با تعجب گفتم : جدی ؟

با سر تایید کرد .

در همین حین در باز شد و خانم نجد وارد اتاق شد . به طرفش برگشتم .

لبخند زیبایی زد و گفت : وای چه خوشکل شدی .

لبخندی به روش زدم و گفتم : شما لطف دارین .

به طرفم اومد . در حالی که دامنم و مرتب می کرد گفت : نه عزیزم واقعا بهت میاد .

دختر گفت : اما خانم نجد این لباس سفارشی نبود ؟

-:نه عزیزم .من این لباس و به سفارش خانواده کیان مهر اماده کردم .

کیان مهر ؟ یعنی مادر جون این و سفارش داده بود ؟ واقعا خوش سلیقه هست ... دستش درد نکنه .

زهره خانم دستم و گرفت و در حالی که به سمت بیرون از اتاق می کشید گفت : بیا ببینم .

سعی کردم دستم و از دستش بیرون بکشم و در همون حال گفتم : خانم نجد من نمی خوام بهداد من و با این لباس ببینه .

زهره خانم بیخیال دستم و فشرد و بدون اینکه لحظه ای مکث کنه گفت : بیا مگه چه اشکالی داره ؟ در ضمن اون به عنوان یه مرد بهتر می تونه نظر بده .

-:اما ...

قبل از اینکه جمله ام تموم بشه . از اتاق بیرون رفته بودیم و درست رو به روی بهداد قرار داشتم

اما به جای بهداد چشمم به فوکول کراواتی افتاد که داشت یکی از ژورنال های روی میز و تماشا می کرد .

زهره خانم گفت : مهیار خان نمی خواین عروستون و ببینین ؟

با این حرف زهره خانم مهیار سر بلند کرد و بهم خیره شد .

از خجالت می خواستم اب بشم برم زیر زمین زنیکه بی حیا برای چی من و اوردی پیش این پسره .

سرم دو متر رفت تو یقم ... مگه یقه داشت ؟ پیراهنم دکلته بود و ننصف بیشتر نیم تنم بیرون بود .

حتی نفهمیدم نگام می کنه یا نه ...

چشام و بستم که صدای زهره خانم بلند شد

-:چطوره مهیار خان ؟

صداش بلند شد : ممنون زهره خانم عالیه .

کوفت ...مرض...درد ....عالیه ... چی عالیه ؟ دختر ندیده ... چشات و درویش کن ... از کجا معلوم اصلا نگام می کرد ؟

دلم می خواست همون لحظه خفش کنم .

باز این زهره دهنش و باز کرد ... نمی دونم این زنه حیا سرش می شد یا نه ؟ حیا رو بوسیده بود گذاشته بود کنار .

گفت : کدومش مهیار خان ؟ لباس یا عروس ؟

کاش می شد این زنه رو بردارم بکوبونم به دیوار این زنه چرا اینطور بی ادب بود ؟ چرا حالیش نمیشد ...

من خاک تو سرم کنم مثلا این یارو نامحرم بود ... اولین باری بود اینقدر خجالت می کشیدم ... اولین باری بود یه مرد اینطور بهم خیره شده بود ... اصلا خیره شده بود ؟ از کجا

معلوم مرسده ؟ تو که نمی بینی ؟ چشات که بسته هست ....

صدای مهیار نفسم و تو سینه حبس کرد ..

-: لباس که عالیه اما ...

یه حسی می گفت این یه چیزی می خواد بگه که کفر منو دربیاره. واسه همین بی خیال هر چی خجالت شدم و سرمو بلند کردم و چپ چپ نگاش کردم. مردک بی چشو و رو زل زده

بود بهم. نیششم تا بنا گوش باز بود. حیف که این زهره خانم اونجا بود وگرنه یه جوری حالشو می گرفتم.

خانم نجد همونطور با یه لبخند مسخره منتظر جواب فوکول بود. منم چپ چپ داشتم فوکول و نگاه می کردم. اما فوکول با همون لبخند مسخرش داشت بهم می فهموند که می خواد

حالم و بگیره.

یهو یه چیزی به ذهنم رسید با نگاه بهش فهموندم که ابروی خودت میره اگه دست از پا خطا کنی!

جاتون خالی خیلی خوب جواب داد. فوکول لبخند شو بزرگتر کرد و گفت: عروس ما عالیتره!

بالاخره گفت : قبوله ...

یعنی چه فکری کرد ؟ خدایا خودم و میسپارم به تو

بهداد رفته بود و من بازم نشستم تو ماشین میلیاردی فوکول ...

ماشین جوش ادم و می گرفت ... ناخوداگاه حواسم از فوکول پرت می شد ... فقط به ماشین و سرعتش که در کمتر از چند ثانیه بالا می رفت و یا خیلی زود از ماشینهای دیگه سبقت

می گرفت و عبور می کرد دیدنی بود ...

جلوی یه در سفید رنگ توقف کرد ...

چند بوق زد.نگاهی به اطراف انداختم تا دوسه کیلومتری خبری از در ورودی جدیدی نبود .

در همین حین در باز شد . یه مرد میانسال جلوی در پدیدار شد . با سر سلام کرد و مشغول باز کردن در شد .

نگاهم روی چراغهایی که یه راه طولانی رو روشن کرده بودن و با باز شدن در نمایان می شدن ثابت مونده بود .

ماشین به حرکت در اومد و از جاده ای که با چراغهای بلند با کاسه های سفیدی که نور روشنشون کرده بود گذشت و جلوی یه ساختمون بزرگ سفید رنگ توقف کرد .

همینطور زل زده بودم به ساختمون و فضای باغ .

با باز شدن در به خودم اومدم . فوکول در و برام باز کرده بود و منتظر ایستاده بود . پیاده شدم و سعی کردم نگاه متعجبم و از فوکول دور نگه دارم . تازه متوجه ماشین بابا شدم .

فوکول کنارم ایستاد و گفت : از این طرف.

با هم به طرف ساختمون قدم برداشتیم . در کنار هم .

قدمهامون با هم برابر بود ... جلوی ساختمون مادر جون رو به رومون قرار گرفت .

دراغوشم کشید و بعد از احوالپرسی کلی خوش امد گفت .

دستم و توی دستش فشرد و با هم وارد خونه شدیم . خونه که چه عرض کنم بیشتر شبیه قصر بود . از راهرویی که با وسایل میلیونی تزئین شده بود گذشتیم ... فکرشم نمی کردم

این همه اوضاعشون توپ باشه ...

بابای من با اون ثروتش در برابر اینا جوجه هم نبود ...

یعنی خاک تو سرت مرسده که حالیت نیست . داری چه غلطی می کنی .

اخه تحقیق نکرده کاری نکرده نفهمیده این پسره چیکاره هست ... چیکار می کنه ؟ چقدر پول داره ... واسه چی یهو قبول می کنی زنش بشی ؟ میگما صدای مامان و بابا در نمیاد ...

مامان این همه دوسش داره بخاطر همین بوده دیگه .

وارد سالن شدیم . نگاهم روی پرده هایی که از سقف تا کف کشیده شده بودند و رنگ طلاایی اشان مثل طلا برق می زد .

همه جای خونه از گچ بری های تزئینی بود و تاخوداگاه زیبایی خاصی به وجود اورده بود .

اگه کسی نبود دو دستی می کوبیدم تو سرم . خر تر از من پیدا نمی شد ... این یارو چرا قبول کرد ؟ با این پولش روی هر کی دست می گذاشت نه نمی شنید حالا اومده بود سراغ من

؟ چرا ؟

همه بلند شدند . به خودم اومدم و سلام کردم .فوکولم سلام کرد . پدر جون که نزدیک بود به طرفم اومد و بازم پیشونیم و بوسید . یه خانم سی و چند ساله هم به طرفم اومد و گفت :

من مهسان هستم .

مهسان کی بود ؟ در اغوشم کشید .

ادامه داد : من باید سر این مهیار و قطع کنم بدون اینکه به من بگه زن می گیره .

لبخندی زدم .

اینبار فوکول گفت : ابجی تقصیر من نیست . شما سرت خیلی شلوغه .

یه دختر جوونم بهمون نزدیک شد .

پس خواهرش بود ...

دختر دست مهسان و گرفت و گفت : مامان بزار منم زن دایی رو ببینم .

مهسان عقب کشید ...

صدای بهداد بلند شد : زن دایی هم سلولیه منه ها.

خندیدم و در حالی که دختر ودر اغوش می کشیدم گفتم : بهار درسته ؟

بهار ازم جدا شد و گفت : باز این بهداد همه چیز ولو داده .

لبخندی زدم .مهسان دستم گرفت وگفت : بیا با کسی که اشنا نشدی هم اشنا شو .

به طرف مردی که کنار بابا نشسته بود برگشتم .

مرد بلند شد و گفت : حالتون چطوره ؟

لبخندی زدم و گفتم : ممنونم .

مهسان گفت : این شوهرم محمده ...

با سر تایید کردم و گفتم : خوشبختم .

کمی خم شد و گفت: امیدوارم خوشبخت شین ... مهیار پسر خیلی خوبیه .

-:بله می دونم .

نگاهم به فوکول افتاد که بهم خیره شده بود .

چشم غره ای بهش رفتم .

بعد از اشنایی روی مبل کنار مامان می نشستم که مادر جون دستم و گرفت و گفت : بشین پیش شوهرت ....

شوهرم ؟ وای یعنی من باید از این به بعد ریخت این بی ریخت و هر روز به اسم شوهر تحمل کنم ؟

اخه مرسده مخت تاب برداشته ؟ شوهر....عجب شوهری ....

باید به حرفشون گوش می کردم مگه می تونستم گوش نکنم ؟ به طرف فوکول رفتم و روی مبل کنارش نشستم .

ناخوداگاه نگاهم به مامان افتاد که لبخندی به روم زد ... یعنی مامانم مخش ضرب دیده ...

اولین باری بود بهم لبخند می زد ... پول فوکول چشای همشون و گرفته .

وقتی همه مشغول صحبت شدن وقت کردم اطراف و دید بزنم ....لوستر بزرگی که بالای سرمون بود ...

خیلی بزرگتر از لوسترای خونه ما بود .

مبل های اشرافی ...

دستی روی برجشتگی های مبلی که روش نشسته بودم کشیدم

کنه کاریاش فوق العاده زیبا بودن ...

تازه متوجه خدمتکارایی که مشغول پذیرایی بودن شدم .

بهار کنارم نشست و گفت : زن دایی ؟

با لبخند نگاهش کردم ... درست مثل بهداد بود .... همون چشای درشت و موهای خرمایی ...

ادامه داد : با دایی چطور اشنا شدین ؟

-: داییت موکلم بود ...

-:الان نیست ؟

ابروم و بالا دادم و گفتم : چرا هست .

-: دایی همیشه اب زیر کاه بوده .

صدای فوکول ما رو از بحثمون جدا کرد .

گفت : هی بهار غیبت من و نکن .

چشم غره ای نثارش کردم چه خودخواه ! کی با تو بود ؟

گفتم : کی گفته در مورد شما حرف می زدیم ؟

همه خندیدن ...

بهار گفت : دایی یکی پیدا شد رو دست شما بلند شه .

فوکول چشمکی بهش زد که از نگاهم دور نماند ... گفت : اینجوریا هم نیست دایی جان .

سروش و بهداد مشغول صحبت بودند و بد جور با هم جفت و جور شده بودند...

مامان حرفش با مادرجون و مهسان راه میومد .

بابا که با پدر جون و اقا محمد بحث تجارت و سیاست می کردن ... ای خدا من نمی دونم اینا کی می خواستن دست از سر این سیاست بیچاره بردارن ... گاهی دلم برای سیاست می

سوخت ...

وای خدا مرگم بده پاک دیوونه شدم ... یه جوری دارم چرت و پرت می بافم انگار سیاست ادمه .

این وسط فقط فوکول کراواتی بود که چهار تا گوش دیگه هم قرض گرفته بود و داشت به حرفای من و بهار گوش می کرد .

شیطونه میگه برم اون کراواتش و انقدر بکشم که خفه شه عروسیش و با تولدش و مرگش یکی کنم . وای چه کیفی میده همش یه روز

فوکول کراواتی رو به روم قرار گرفت ... یه جوری بهم خیره شده بود ...

منم پرو پرو چشم دوختم تو چشمش ... کتو شلوار سفید خیلی بهش میومد...کوفت به قیافش نه ها به خودش ... هی یه چیزی کشفیدم اونم چه کشفی امروز یه عینک خوشکلم

چسبونده بود به اون چشای باباقوریش ... اما از حق نگذریم عینک خیلی قیافش و بهتر می کرد ... یادم باشه یه روز اگه پرو نشه بگم همیشه عینک بزنه ... با عینک قابل تحمل

تره .

سر برگردوندم و نگاهی به اطراف انداختم ... همه به ما چشم دوخته بودن . ای لعنتیا ... نمیشه یه لحظه برگردین اون ور من می خوام یه کاری انجام بدم . فوکول پیراهن سبز

پوشیده بود به کت و شلوار سفیدش خیلی میومد . اخه د لعنتی ادم روز عروسیش پیراهن سبز می پوشه ؟ کراواتشم مثل همیشه محکم بسته بود . من بالاخره این و با این

کراواتاش خفه می کنم ... حالا ببین .

پرووو.پسره چشم چرون ... همینطوری زل زده بهم .دوباره نگاهی به اطراف انداختم فیلمبردارا مشغول هماهنگیه دوربیناشون بودن . یکی کافی نبود ؟ دوتا دوتا اوردی پولت و به

رخ من بکشی ؟

نگاهم به ارایشگر افتاد که در حال صحبت با مهسان بود ... این بهترین فرصت بود برگشتم و به فوکول چشم دوختم اینبار نگاهش داشت تمام بدنم و بر انداز می کرد . از بالا به

پایین و از پایین به بالا ... نگاهش به کمرم رسیده بود ... منتظر موندم تا به صورتم برسه .همین که نگاهش به صورتم رسید زبونم و دومتر اوردم بیرون .

با چشمای گرد بهم خیره شد .از پشت عینکم چشای گرد شدش افتضاح تو چشم می زد .

فیلمبردار جوون تر به طرفمون برگشتت و گفت : اقا داماد لطفا عروس و ببوسین ؟

هر دو به طرفش برگشتیم .

چه غلطا ...چندش ... این دستش به دستم می خوره من بدنم مور مور میشه چه برسه به اینکه بخواد ببوستم .

قدمی به طرفم برداشت . فاصله بینمون کم شده بود . باز من داشتم جو گیر میشدما . اما صاف ایستادم و بهش چشم دوختم .

سرش و خم کرد و درست دم گوشم اورد

زمزمه کرد : واسه من زبون درازی می کنی ؟ خودت خواستی ...

بوسه ای کوتاه روی گونم زد .

مثلا می خواد چیکار کنه ... ؟ کاری از دستش بر نمیاد که .

به سرعت ازم جدا شد . دسته گل سفید رز و به طرفم گرفت . لبخندی زدم و ناخوداگاه دسته گل و به طرف صورتم بردم و صورتم و توش فرو کردم .بوی عطر می داد اما بوی عطر

خیلی اشنا بود ...

سعی کردم به یاد بیارم اما چیزی یادم نیومد .

با دستور فیلمبردار شنل و روی سرم انداختن . خاک به سرم من هنوز زن این نبودما اینطوری جلوش وایستاده بودم .

از سالن بیرون اومدیم . بوگاتی خوشکلش و گل زده بود ... اونم گلای رز سفید . ماه شده بود ماشین .... ادم دلش می خواست ببوستش بر عکس صاحبش ... اه . اه

فوکول به طرف ماشین رفت و در و باز کرد . با یه دستم دسته گل و گرفته بودم و با یه دستمم مواظب شنل بودم تا نیفته ... حالا با این دامن گنده چطوری باید می نشستم تو ماشین ؟

فوکول کنارم ایستاد و گفت : بده من دسته گل و ...

از خوشحالی می خواستم بال در بیارم ... چی از این بهتر دسته گل و به دستش دادم .

کمی خم شد تا لباس و جمع کنه ... دامن لباس و جمع کرد و بازوم و گرفت و به داخل ماشین شوتم کرد . در و که می بست گفت : دست و پا چلفتی .

تا خواستم حرفی بزنم در بسته شد .

به سرعت سوار شد و دسته گل و توی اغوشم رها کرد .

دست گل و برداشتم تا بکوبم تو سرش که نگاهم به فیلم بردارا افتاد ...

فیلم بردارا کاش نبودین تا من حساب این یارو رو برسم .

ماشین و به حرکت در اورد . چند تا بوق زد . لحظه ای طول نکشیده بود که صدای بلند اهنگ بالا رفت ... نگاهم روی استریو ماشین ثابت موند .

چشم غره ای به فوکول رفتم ... گوشام داشت کر می شد ... این چرا اهنگ و با این صدای بلند باز کرده بود .

گفتم : بهت نمیاد اینطوری اهنگ گوش بدی ؟

به طرفم برگشت و گفت : چی ؟

یه جوری داد زد کم مونده بود گوشام کر شه .

ضربه ای به اون موهای ژل زدش زدم و گفتم : مگه کرم داد می زنی ؟

جای ضربه ای که با بندای انگشتم به سرش زده بودم و نوازش کرد و گفت : مریضی ؟

با سر تایید کردم .

سری به تاسف تکون داد ...

گفتم : با یه مریض می تونی زندگی کنی ؟

سعی کردم بلند تر از خودش داد بزنم .

اونم بلند تر داد زد : من از تو مریض ترم .

خندم گرفته بود . این یارو کم نمیاورد ... همه جوره جلوم وایستاده بود .

ماشین از شهر بیرون رفت .

گفتم : عروسی کجاست ؟

با نیشخند گفت : ای عروسی که نمی دونی عروسیت کجاست .

وقتی نگاه چپ چپم و دید گفت : ویلای خودم لواسان .

-:اونوقت قراره اونجا زندگی کنیم ؟

نچ نچی کرد و گفت : نه .

-: پس کجا ؟

-:جایی که جهازت اونجاست .

یعنی می خوای من بپرسم ... اشتباه گرفتی یارو

-:اهان . عالیه .

برگشت و نگام کرد ... خندم گرفته بود .

دیدی داداش من از تو زرنگترم . من و نمی تونی رنگ کنی .

وارد یه باغ بزرگ شد ... همه جای باغ و چراغ کشیده بودن ... یه ساختمون سفید که بخاطر چراغایی که اطراف و داخلش روشن بود برق می زد ... پله هایی که از دور دیده می

شد ....

صدای بلند اهنگ ماشین مانع از شنیدن صدای بیرون بود ... اما از حرکتهای جوونای توی باغ می شد سر و صدای بیرون و حدس زد .

نزدیک ساختمون توقف کرد . در کمتر از چند دقیقه فیلمبردار ها در دو طرف ماشین قرار گرفتن و مشغول فیلم برداری از ساختمون شدن ... ساختمون سفید به وسیله یه راه پله

کج طبقه اول و به ایوان وصل می کرد .

تمام ایوان پر از شمع بود که روشنایی سنگای سفید کف ساختمون و زیباتر کرده بود .دسته گلایی به نرده های راه پله بسته شده بود .

چراغهایی که بین درختا و بوته ها روشن بود زیبایی خاصی ساخته بود . قسمت وسط ساختمون به وسیله 4تا ستون که از طبقه دوم تا کف ایوان کشیده شده بود از دو طرف

ساختمونجدا می شد .

قسمتهای بعدی هم به وسیله ستون های دیگری بهم متصل شده بودن ...

به طرف فوکول برگشتم بهم خیره شده بود .

پرسید : چطوره ؟

بیخیال گفتم : بدک نیست .

ای حال کردم چشات در اد ... خیلی هم دلت بخواد اما اینجا فوق العاده بود واقعا زیبا شده بود .... یعنی این ساختمون برای این فوکول بود ؟ ای بمیری من و بگو برای اون 150

تایی که خرج کرده بود احساس گناه می کردم این که با این پولاش 150 میلیون چیزی نبود واسش .

یکدفعه فوکول در و باز کرد و پیاده شد . تازه متوجه فیلمبردار شدم که با اشاره با فوکول حرف می زد. .. هوی زنه چته چرا چشمی حرف می زنی راست میگی بلند بگو منم بشنوم

به طرفم اومد و در و باز کرد ... خم شد و دسته گل و از روی دامنم برداشت . یکدفعه دست برد و شنلم و یکم جلوتر کشید . اخه به تو چه من می خوام این عقب باشه ...

عقب کشید و منتظر شد پیاده بشم .

دامن و کمی بالا کشیدم و پایین رفتم . دامنم خیلی بزرگ بود ...

پاهام که به زمین رسید احساس خوبی بهم دست داد . احساس کردم دامنم بالا رفت .برگشتم فوکول خم شده بود و دامن و مرتب می کرد .از این کارش خیلی خوشم اومد توی جمع

خیلی رعایت می کرد .

بعد از بستن در ماشین کنارم اومد و دستم و توی دستش گرفت . دسته گل هنوزم دستش بود .منم بی خیال بودم ... همیشه از اینکه چیزی دستم باشه بدم میومد از خدا خواسته

گذاشتم دسته گل دستش باشه .

باهم از دو تا پله بالا رفتیم تازه متوجه استخر هایی که زیر پله قرار داشتن شدم پر از گلهای رز بود

وای چقدر خوشکل شده بود کاش کسی نبود می پریدم تو این استخر عالی بود ...

فیلمبردار ها جلوتر از ما به راه افتادن صدای بلند اهنگ گوش و کر می کرد اما من به حضور فوکول کنارم فکر می کردم . اینکه یه جورایی پشتش قایم شده بودم و راحت می

تونستم همه جا رو دید بزنم .

از پله ها که بالا رفتیم همه ریختن سرمون ... سوت و دست همه با هم قاطی شده بودن ...

فوکول به طرفم خم شد و در گوشم چیزی گفت .

اما نشنیدم فقط احساس کردم یکی تو گوشم فوت می کنه .

وقتی عقب کشید نگاهش کردم

اینبار با اشاره پرسید : شنیدی ؟

با سر جواب نه دادم .

کمی به طرفش خم شدم و گفتم : چرا فوت می کنی ؟

فکر کنم شنید چون گفت : من کی فوت کردم ؟

برگشتم و گفتم : الان ؟

-:نکردم .

-:إ چرا کردی .

-:میگم نکردم

همینطور کردی نکردی می کردیم که یکی بازوم و گرفت و کشید .... از جا پردیم و با ترس به طرف بهار برگشتم .

بالخند گفت : چی کار می کنین ؟ بیاین برین تو ...

نگاهی به سفره قند بالای سرمون اندختم . . . از همه مهمتر کشف کردم عطر اون گلها همون عطر همیشگی فوکوله .

صدای عاقد بلند شد ...

نفسم تو سینه حبس شد ... من داشتم چیکار می کردم ؟ بخاطر اون بدهی لعنتی با یه مرد میلیادر ازدواج می کردم ... ازدواجی که فقط یه سال دووم خواهد داشت . یه سال زمان

کمی نبود ... یه سال تو خونه یه مرد که اسم شوهر و یدک می کشه زندگی کنم ؟ بعد از یه سال چی ؟ بعد از یه سال من میشم یه مطلقه ... چرا ؟ چون قبلا ازدواج کردم کسی

اهمیتی نمی ده من هنوز دخترم یا یه زن اما این براشون مهم خواهد بود که اسم این مرد تو شناسنامه من بوده . حتی اگه عوضش کنم هم بازم فرقی نخواهد کرد ... من یه سال بعد

زنی خواهم بود که تو جامعه ما همه ازش دوری می کنن زنی که از شوهرش طلاق گرفته . اگه با مردی حرف بزنم حرفایی پشت سرم خواهد بود . اگه خونه کسی قدم بزارم

احساس می کنه به شوهرش نظر دارم . قولی که به اون دادم ارزش تحمل این مشکلات و خواهد داشت ؟

با گرمی دستی به خودم اومدم . مهیار دستم و توی دستش گرفته بود .

صدای عاقد به گوشم رسید : برای بار دوم می پرسم عروس خانم وکیلم ؟

نگاهی به سالن پیش روم انداختم.

میز های گرد بزرگی که با رومیزی های صورتی پوشیده شده بودن .

صندل هایی که با پارچه های سفید و پاپیون های صورتی ... مهمانهای حاضر در سالن که بهم چشم دوخته بودند . سالن بزرگی که از زیبایی چیزی کم نداشت .

احساس کردم چیزی تو دستم سنگینی میکنه به خودم اومدم و به دستم نگاه کردم یه جعبه بزرگ سرمه ای

اما احساس کردم چیزی زیرش هست .

دستم و اروم بیرون کشیدم . چک سفید ....

ناخوداگاه به کهیار خیره شدم ....

لبخندی زد و گفت : قول و قرارمون این بود .

با اشاره به جعبه گفت : بازش نمی کنی ؟

دست بردم و در جعبه رو باز کردم از سرویس زیبایی که پیش روم بود حیرت زده بودم ... خیلی زیبا بود .

عاقد منتظر جوابم بود ...

اما من من ... اینا رو نمی خواستم ... مهیار می خواست ثابت کنه بخاطر پول زنش شدم ؟

من نمی تونستم .

با صدای بلند گفتم : صبر کنین حاج اقا ...

در یه لحظه همه سالن در سکوت فرو رفت .... نفس ها در سینه حبس شد ....

مهیار با چشمای گرد نگاهم می کرد ...

به طرفش خم شدم : با اون چشات نگام نکن .

اینبار چشاش بزرگتر شد ...

زمزمه کرد : می خوای چیکار کنی ؟

نگاهم و به مهمان ها دوختم و گفتم : از چی می ترسی ؟

چیزی نگفت ... می تونستم نگرانی رو تو نگاهش بخونم . شادی ریخت تو دلم . نگرانی اون باعث شادیم شد ... همه با دهان باز منتظر بودن .

گفتم : حاج اقا مهریه من به تاریخ تولدمه ... اما من می خوام ....

نگاهی به فوکول که با چشای گردش بهم خیره شده بود انداختم .... شیطون رفته بود تو جلدم و از اذیت کردنش لذت می بردم .

ادامه دادم : امروز تولد همسر ایندمه ... می خوام به یاد امروز که قدم تو سی سالگی می زاره مهریه ام سی سکه باشه ...

حرفم که تموم شد تونستم نفس حبس شده فوکول و که ازاد شد بشنوم ...

هورا و دست همه بلند شد . حاج اقا برای خوابوندددن سر و صدا گفت : خوب عروس خانم اینبار با سی سکه مهریه وکیلم شما رو به عقد دائم اقای مهیار کیان مهر در بیارم ؟

نگاهی به فوکول انداختم ... کمی به طرفش خم شدم و گفتم : ترسیدی ؟

به سرعت گفتم : با اجازه بزرگترا بله

هورا و دست همه دوباره بالا رفت .

مادر جون و بعد هم مامان به طرفم اومدن و بوسیدنم .فوکول و هم همینطور .

مامان در گشوم گفت : تو سرت ضربه خورده دختر ؟

-: من بیشتر از اینا قراره گیرم بیاد .

مامان لبخندی زد ازم دور شد .

به جای ارزوی خوشبختی میاد این حرف و می زنه ... مادر جون برامون ارزوی خوشبختی کرد .

مهسان و بقیه هم بعد از روبوسی ازمون دور شدن .

بهار بالای سرم ایستاد و گفت : زندایی بهداد میگه از سالن و حیاط خوشتون اومد ؟

-:دستش درد نکنه عالیه ...

به طرف فوکول خم شدم : اینجا برای خودته ؟

با سر تایید کرد .

به سرعت به طرف بهار برگشتم و گفتم : بهار به بهداد بگو دست به تزئینات اینجا نزنن می خوام همینطوری نگهش دارم .

-:اما زندایی....

-:اما چی ؟

-:دایی اینجا هر سال مهمونی میگیره .

-:خوب که چی ؟

-:همین دیگه ... نمیزاره اینطوری بمونه .

-:تو کاریت نباشه ... اینجا باید همینطوری بمونه .

بهار ریز خندید و گفت : از دست شما زن دایی ... باشه بهشون میگم .

-:برو زود بگو تا خرابش نکردن .

-:چشم چشم رفتم .

بهار که ازمون دور شد ...

زیر گوشم گفت : چرا اینکار و کردی ؟

-:می خواستم بفهمونم بخاطر پولت زنت نشدم .

-:پس بخاطر چی بود ؟ بخاطر پول بود دیگه ...

-:نه .... اشتباه می کنی تو مشکل من و بر طرف کردی منم باید جبرانش کنم .هر چند تو لال شدی و نمی گی مشکلت چیه .... اما من اونقدرا هم بی انصاف نیستم .

مادر حون بهمون نزدیک شد و گفت : نمی خوای هدایای مرسده رو بهش بدی ؟

با تعجب و دوقی که سعی می کردم پنهونش کنم به فوکول خیره شدم .

دست توی جیب کتش کرد و یه مدال خوشکل بیرون اورد ...

نگاهم روی نگین های ستاره مانند که روی صفحه ای به شکل برف بو ثابت مونده بود .

مدال و به طرفم گرفت .

همینطور به مدال خیره شده بودم که خودش بهم نزدیک شد و دست پیش اورد تا مدال و به گردنم ببنده .

از برخورد دستش با گردنم نفسم حبس شد .

مدال و بست و بوسه ای کوتاه هم روی پیشونیم زد...از این پس باید این و تحمل می کردم اون شوهرم بود ...

نباید از این کار منعش می کردم .

مهسا کنارم روی صندلی فوکول نشست و گفت : چطوری ؟

-:افتضاحم ... از فکر اینکه شوهر کردم دارم می میرم.

مهسا با نیش باز گفت : خلی دیگه ... من اگه می دونستم این یارو این همه پولداره خودم زنش می شدم .

یکی زدم تو سرش : خری دیگه ... اخه این با این اخلاق گندش و چشای بی ریختش چی داره ؟ جز پول ...

-:چرا می زنی ؟ تازه خله چرا مهریه رو کم کردی ؟

-:به تو چه ؟

-:مرسده از وقتی با این پسره می گردی خیلی پروو و بی ادب شدیا .

-:همنشینی با اون روم تاثیر گذاشته .

-:می ترسم بری خونش دیگه نشه جمعت کرد .

-:گم شو .

در همین حین فوکول رو به روم وایستاد و با صدای بلندی که همه بشنون گفت : عزیزم افتخار رقص می دی ؟

باید همون جا روی صندلی نیم خیز می شدم و با پا می زدم تو اون صورت خوشکلش تا خوشکلتر بشه . اما حیف که هم دامنم خیلی بلند بود و نمی تونستم پام و بیش از اندازه باز

کنم و هم همه داشتن نگاهمون می کردن .

نگاهی به اطراف انداختم و یه لبخند زورکی بهش زدم و دستش و که جلوم گرفته بود و گرفتم و بلند شدم .

با هم به طرف وسط سالن رفتیم . صدای اهنگ که بلند شد هنگ کردم ... این دیگه چی بود ... من به این اهنگ خارجی چطوری برقصم ...

من و کشید به طرفش و دستش که دور کمرم حلقه شد ... تا حالا این همه به یه مرد نزدیک نشده بودم ...

نفسهاش به صورتم می خورد

زمزمه کردم : من بلد نیستم با این برقصم .

بیخیال گفت : یاد می گیری .

نگاهی به فیلمبردار ها که روی ما زوم شده بودن ثابت موند ... پس می خوای با ابروی من بازی کنی نه ؟ فکر کردی ... من نمی زارم با ابروی من بازی کنی ... فوکول من می

دونم با تو از این به بعد باید چیکار کنم .

پاهام و روی زمین تکون دادم و با برخورد پاهام با یه چیزی خودم و کشیدم روشون ... رفتم روی پاهاش ...

گفت : داری چیکار می کنی ؟

-:من که گفتم بلد نیستم برقصم ...

-:برای چی اومدی رو پاهای من ؟ بکش کنار پاهام درد می کنه .

-:تقصیر خودته ... می خواستی اول بپرسی من می تونم به این اهنگ برقصم یانه ...

اهنگ شروع شده بود و ما با هم تکون می خورد ... در واقع اون می رقصید و من این و ور و اون ور می رفتم .

-:برو پایین ...

-:نمی خوام .

-:مگه دست خودته ؟

-:البته می تونی الان من و بزار پایین ...

توی یه حرکت دستش و دور کمرم محکم تر کرد ...

با تعجب بهش خیره شدم .

دست دیگه اش هم روی کمرم قرار گرفت ...

با ریتم اهنگ بلندم کرد ...

صای داد و فریاد مهمونا رفت هوا ...

داشت چه غلطی می کرد ...

زمزمه کردم : قلدر ...

لبخندی زد و شروع کرد به چرخیدن دور خودش .

همیشه از این کار متنفر بودم ... نفسم حبس شده بود ...

دور دوم حالم بدتر شد ... حالم بدتر و بدتر می شد ... سرم گیج می رفت ... کم مونده بود بالا بیارم ...

نمی تونستم تحمل کنم .

نالیدم : مهیار ....

اولین باری بود به اسم صداش می کردم .

توی یه حرکت پایینم کشید و محکم به خودش چسبوندتم .

هنوزم سر گیجه داشتم ... نمی تونستم چیزی رو احساس کنم .

گیج بودم .

پاهام روی پاهاش بود ...

زمزمه کرد : خوبی ؟

سر بلند کردم و نگاه خشمناکم و بهش دوختم .

دلم می خواست با کله برم تو صورتش ...

اهنگ پایان یافت ...

قبل از اینکه ازش جدا بشم پام و بالا بردم و با پاشنه ده سانتی و باریک کفشای طلاییم کوبیدم رو پاش ...

فشاری که به کمرم اورد کاملا احساس کردم . صورتش در هم رفت .

نیشخندی زدم و در حالی که از اغوشش بیرون میومدم گفتم : با من بازی نکن ...

سروش رو به رومون ایستاد و گفت : شوهر خواهر عزیز این خواهر ما رو بهمون قرض می دی ؟

نگاهی به فوکول انداختم ... با خنده گفت : اگه مواظبش باشی اشکالی نداره .

سروش کاملا در برابرم ایستاد و گفت : قول می دم مثل چشام مواظبش باشم .

دست سروش و گرفتم و با هم رفتیم وسط .

وقتی تو اغوشش جا گرفتم

گفت : ای شیطون کی یاد گرفتی اونطوری برقصی ؟

با نیشخند گفتم : هنوزم یاد نگرفتم .

با تعجب نگام کرد و گفت : اما تو عالی رقصیدی .

با خنده گفتم : این مهیار بود که می رقصید .

-:منظورت و نمی فهمم .

-:من رو پاهای مهیار وایستاده بودم .

سروش سرش و به تاسف تکون داد و گفت : تو درست بشو نیستی .

-:إإإ ؟ سروش !!!

-:جونم ؟ یه خواهر داشتیم اونم رفت . حالا من چیکار کنم ؟ شیطون نگو نفهمیدم اما بخاطر سفر مامان و بابا در رفتیا .

خندم گرفته بود ... سروش به چیا فکر می کرد ...

-:مرسده ارزو می کنم خوشبخت باشی ... مهیار پسر خوبیه ... خیلی هم دوست داره ... هیچ وقت فکر نمی کردم یه روز باید کنار یه مرد ببینمت .

-:اینطوری حرف نزن سروش .

-:اینا چیزایی بود که جز تو نمی تونستم به کسی بگم . قول بده هر وقت مشکلی داشتی بهم بگو ... هر وقتی باشه ... هر اتفاقی بیفته من پشتتم .

حرفاش در عین حال که باعث خنده ام شد ... اما یه جورایی یه حس امنیت بهم داد . ارامشی که امشب نتونسته بودم به دست بیارم و با حرفای سروش احساس کردم .

با تموم شدن اهنگ

زمزمه کردم : ممنونم سروش .

بلند شدم و بوسه ای طولانی روی گونش گذاشتم .

سروشم گونم و بوسید و بعد هم دستم و گرفت و به طرف فوکول رفتیم . تازه متوجه شدم به ما خیره شده . سروش همونطور که دستم تو دستش بود اون و به طرف فوکول گرفت و

گفت : اینم همسر شما . خیلی مراقبش باش .

فوکول کراواتی دستش که تو جیب شلوارش بود و بیرون اورد و در حالی که دستم و تو دستش می فشرد گفت : حتما ...

با دور شدن سروش گفت : خیلی به سروش نزدیکی .

-:برادرمه . خیلی هم دوسش دارم .

فقط سرش و تکون داد ... دست برد به طرف کراواتش و اون و مرتب کرد .

مادر جون نزدیکمون شد و گفت : بچه ها بیاین برای شام .

هر دو با سر تایید کردیم .

با راهنمایی مادرجون وارد یکی از اتاقا شدیم . یه میز خوشگل برای شام چیده بودن .

با هیجان به میز خیره شده بودم . خیلی شیک بود .

فیلمبردار ها هم بعد از ما وارد شدن .

فوکول همونطور که دستم تو دستش بود به طرف میز رفت و یکی از صندلی ها رو عقب کشید تا من بشینم .

خودش هم رو به روم جا گرفت .

با دستور فیلمبردار ها یکم مسخره بازی کردیم ... از گذاشتن غذا تو دهان همدیگه تا اب خوردن با یه لیوان ...

خدا رو شکر اون از لیوان من اب خورد وگرنه باید می مردم و زنده می شدم ....

مطمئنا اگه قرار بود برعکس این اتفاق رخ بده تا یک هفته دهانم و اب می کشیدم .

با بیرون رفتن فیلمبردار ها ...

لیوان دیگه ای برداشتم و یه لیوان اب خنک سر کشیدم .

گفت : خیلی تشنه بودی ؟

با نیش باز گفتم : تشنه نه داشتم اتیش می گرفتم .

ابروهاش و بالا داد : چرا ؟

-:از امروز از اینده ... از همه چیز ...

تکه گوجه ای توی دهان گذاشت و گفت : می تونی راحت باشی و بگی از هر چیزی که به من مربوط میشه .

پرو پرو گفتم : دقیقا .

دیگه حرفی نزدیم .... در سکوت شام خوردیم .

جلوی یه ساختمون بزرگ وایستاد .

یه در بزرگ ... خیلی بزرگتر از اونی که بشه فکر کرد ... اندازه سه تا در خونه ما میشد .

نگاهی به ماشینایی که پشتمون قرار داشتند انداختم .

در باز شد و منتظر بودم مثل خونه یا بهتر بگم قصر کیان مهر با دو نفر رو به رو شم که در و باز کردن .

اما اینبار کسی پیش روم نبود ... تازه متوجه چراغهای بالای در شدم که چشمک می زدن .

از در گذشتیم و وارد یه جاده باریک که از میون درخت ها می گذشت شدیم .

ماشین چرخی زد و من تازه متوجه چهار پنج پله رو به رومون شدم که اگه نمی پیچید ازشون پایین می رفتیم . ماشینهای دیگه جلوی همون پله ها توقف کردن و مهمان ها پیاده

شدن . اما ما تا جلوی ساختمون رفتیم .نگاهم روی ساختمونی که پیش روم بود ثابت مونده بود . خونه به شکل جعبه های مربع کوچیک بود که روی هم قرار گرفته بودن و هر

دفعه از سمتی یکی کم شده بود ... یه مثلث کاملا شیک ساخته بودن .

ساختمون سفید بود اما در ها و پنجره هاش کاملا سیاه بودن و همینطور ایوان کوتاه جلوی ساختمون ...

فیلمبردار ها بازم رسیدن ...

فوکول اینه رو پایین کشید و مشغول مرتب کرن کراواتش شد ...

من فکر می کردم این کراواتش و مامانش می بنده از فکرم خندم گرفت .

صورتم و به طرف پنجره برگردوندم .

که گفت : خنده داره ؟

به طرفش برگشتم . چیزی برای گفتن نداشتم . همونطور که پیاده میشد کلاه شنلم و جلوتر کشید که دادم رفت هوا ....

در ماشین و باز کرد ... بازم دسته گل و برداشت و منتظر شد پیاده بشم .

پاهام که به زمین رسید دستم و گرفت و به طرف خودش کشید .

مهمونا ریختن رو سرمون ... تا نزدیک در ورودی همراهمون اومدن .

جلوی در همه اومدن رو بوسی و بعد از ارزوی خوشبختی ازمون دور شدن .

مادر جون و پدر جونم هر دومون بوسیدن و برامون ارزوی خشوبختی کردن .

مادر جون زیر گوشم گفت : یکم لجبازه اما اگه باهاش مهربون باشی می تونی باهاش بسازی . . .

لبخندی زدم .... و تایید کردم ... اون لجباز بود اما من بدتر بودم .

بابا بوسیدتمون و دستم و گرفت و در حالی که تو دست فوکول می گذاشت گفت : خیلی مواظبش باش ...

بازم همون جوابی که به سروش داد و به بابا هم داد .

اون قولی می داد که نمی تونست بهش عمل کنه .

مامان محکم بغلم کرد اولین باری بود این طور در اغوشم می کشید ... فکرشم نمی تونستم بکنم .مامان زمزمه کرد : مواظب خودت باش ... مشکلی بود بهم زنگ بزن .

ابروهام و بالا دادم . مامان چی می گفت ؟ مشکلم کجا بود ؟ مگه قرار بود اتفاقی بیفته ؟

نمی خواستم به این موضوع فکر کنم ...

بالاخره همه رفتن . فوکول کنارم ایستاد و در همین حین در باز شد ...

یه زن میانسال رو به رومون بود . . . با خوشرویی سلام کرد و گفت : خوش اومدین .

منم با لبخند نگاهش کردم .قدم توی یه سالن بزرگ گذاشتیم ... سالنی رو به روم بود با با دوتا راه پله به بالا ... رو به روم یه در قرار داشت ... کنار راه پله ها دو تا مجسمه دختر

با لباس طلایی قرار داشت . تمام دیوار ها نقشها و نقاشی های طلایی وجود داشت .

زنی که در و باز کرده بود رو به رومن ایستاده بود ...

فوکول گفت : مرسده جان ایشون بدری خانم هستن ... از بچگی با من بودن ... تمام کارای خونه بر عهده ایشونه ... رسیدگی به اوضاع بقیه خدمتکار ها و نگهبان ها هم همینطور

وای بد بخت شدم ... خودش کم بود حالا باید کلی خدمتکار و نگهبانم تحمل می کردم ... من چطوری با تو تویه خونه زندگی کنم ؟

فوکول دستم و گرفت و گفت : بیا بریم ....

از پله های سمت راست بالا رفتیم ...

با صدای بسته شدن در خم شدم از روی نرده ها تا پایین و ببینم .کسی تو سالن نبود .

-:هوی ؟

فوکول بر گشت و نگام کرد .

-: چرا نگفتی قراره کس دیگه ای جز من و تو هم تو این خونه باشه .

شونهاش و بالا انداخت و گفت : تو نپرسیدی ...

در حالی که از پله ها بالا می رفتم گفتم : هوی یارو ... اشتباه گرفتی ... فردا اینا رو شوت کن بیرون .

بیخیال دنبالم اومد و گفت : متاسفم ... من نمی تونم .

بالای پله ها ایستادم : یعنی چی ؟

-:من نمی تونم اونا رو بیرون کنم اولا برای هدفی که بخاطرش با تو دردسر ازدواج کردم لازمه ...

چی چی ؟ دردسر ؟

-:می تونستی ازدواج نکنی ...

رو به روم قرار گرفت و گفت : مشکل اینجاست که باید ازدواج می کردم ...

-:پس دردسرامم باید تحمل کنی ...

-:همین الانم دارم این کار و می کنم .

چشم غره ای نثارش کردم و گفتم : من نمی دونم اینا نباید اینجا باشن .

-:دلیل اول و گفتم : دلیل دوم هم تو نمی تونی تنهایی از پس خونه به این بزرگی بر بیای....در ضمن بیشتر اوقاتم خونه نیستی ...

-:من کلفتت نیستم .

-:منم همین و میگم .تو نباید کارای خونه رو انجام بدی ...

حرفاش چرت و پرت بود من با این حرفا خر نمی شدم .

-:من نمی خوام اونا اینجا باشن ...

-:مشکل خودته ... اونا باید اینجا باشن .... می تونی بودنش و با اغوش باز قبول کنی یا با حرص و جوش تحملشون کنی ...

خدایا این چرا من و حرصی می کنه باید از همین جا هلش بدم بره پایین . تا از دستش خلاص شم ... صاحب ثروتشم میشم .

بالای پله ها یه سالن کوچیک گر بود که دو تا در رو به روی هم قرار داشتن .

درایی به رنگ زرشکی ... دیوار ها هم ننقش و نگار های طلاییشون و حفظ کرده بودن . وسط سالن کوچیک یه نرده به صورت گرد قرار داشت .

یه لوستر کوچیکم از وسطش اویزون بود و تا نصف نزده ها رسیده بود ... چراغهای روشن خیلی تو چشم می زد .

فوکول به طرف در سمت راست به راه افتاد ... در و باز کرد .

منم به دنبالش وارد شدم .یه اتاق بزرگ پیش روم بود ...

البته بیشتر از اتاق شبیه سالن پذیرایی بود ...

یه سالن بزرگ به رنگ زرشکی و سفیدچهار تا ستون خیلی شیک و بزرگ با سنگاهی کمرنگ صورتی ...

دوتا گلدون بزرگ پر از گلهای خوشرنگ ... کنار دو تا ستون دری که وارد شده بودیم .

یه سرویس پخش نزدیک همون در ...

چهار تا در دیگه ... به زنگ سفید و زرشکی ... خیلی شیک و زیبا بودن ...

میز ناهارخوری سفید و زرشکی ... یه سرویس راحتی زرشکی هم وسط سالن قرار داشت ...

فوکول کتش و در اورد و روی یکی از همون راحتیا پرت کرد ...

کراواتشم شل تر کرد و همون جا انداخت .

یه چرخی تو اتاق زدم ... به طرف دری که رو به روم بود رفتم .

در و باز کردم یه اتاق خواب طلایی پیش روم بود .

یه تخت دو نفره ... یه تابلوی بزرگم بالاش اویزون بود .

دو تا پا تختی هم در دو طرف تخت قرار داشت .

پرده ها خیلی شیک و شل و ول بودن اما همینم به زیباییش می افزود .

به سرعت در و بستم و به طرف در بعدی به راه افتادم دو تا در نزدیک هم بودن ...

یکیش سرویس یهداشتی بود و در بعدی هم به یه سالن باز می شد . . .

برگشتم رو به روی فوکول ایستادم ... کراواتش و در اورده بود ... اولین باری بود که بدون کراوات و کت می دیدمش .

گفتم : اوه دیگه فوکول نیستی ...

وقتی چشای گردش و دیدم تازه فهمیدم چی گفتم ... خاک تو سرت مرسده .

با دستم کوبیدم روی دهانم ...

بلند شد و گفت : یعنی چی ؟

به چشماش خیره شدم : هیچی ...

سرش و کمی خم کرد : فوکول یعنی چی ؟

-:هیچی ...

برگشتم .... پشتم بهش بود ...

باید کجا می رفتم ؟ یکیش اتاق بود . دومی سالن و سومی هم سرویس بهداشتی .

رو به روم ایستاد و گفت : منظورت چی بود ؟

-:هیچی ...

بازوم و گرفت و به طرف خودش کشید : از کی تا حالا اینطور صدام می کنی ؟

هان ؟ بمیری مرسده ... فهمید ... پروو .... ابروم رفت ...

با صدای بلند تر جدی تری گفت : از کی ؟

یه جوری محکم گفت که نتونستم دروغ بگم ...

زمزمه کردم : اولین باری که رفتیم دادگاه .

خندید ... با صدای بلند . اونقدر بلند که فکر کردم صداش الان تمام خونه رو بر می داره .

با نگرانی نگاهش کردم .بدجور خودم و لو دادم .

یکدفعه ساکت شد و تو چشام خیره شد .

-:مرسده ؟

-:هان ؟

سعی می کرد خنده ای که روی صورتش نشسته بود و پنهون کنه .

لبش و گاز گرفت و گفت : تو نمی تونی به جای هان بگی بله !

با سر جواب منفی دادم .

نیشخندی زد و گفت : تو یه سرگرمی خیلی خوبی برای من .

هان ؟ این یارو چی می گفت ؟

ادامه داد : مطمئنم می تونم تو این یه سال کلی تفریح کنم .

دستام و بالا اوردم و بین خودمون قرار دادم و تو یه حرکت خودم و از دستاش بیرون کشیدم و گفتم : اشتباه گرفتی من اسباب بازی تو نیستم .

با خنده نگاهم می کرد .

این پسره چطور تونسته بود همچین فکری کنه ....

بدجور عصبانیم کرده بود .

وقتی دیدم هنوزم می خنده ... به طرفش رفتم . کف دستام و روی سینش گذاشتم و به عقب هلش دادم .

بدون اینکه از جاش تکون بخوره بهم خیره شد .

چپ چپ نگاهش کردم و نالیدم .

-:ازت بدم میاد .

سکوت کرد ...

ادامه دادم : از اینکه جلوم باشی ... از اینکه مسخرم کنی ... از تمام اینا متنفرم .... نمی خوام صدات و بشنوم نمی خوام کنارت باشم .

قدمی به طرفم برداشت . فقط تونستم گرمی لبهاش و روی لبهام احساس کنم .

با خشم ازش جدا شدم . تو چشام خیره شد ... پرو ... خیلی بی ادب شده بود ... قرار دادمون یادش رفته بود .

دستم و بالا بردم و یکی کوبوندم تو صورتش ....

حرکتی نکرد و فقط تو چشمام خیره شده بود ... پسره اشغال .

با صدای فریاد گفتم : اخرین باری باشه که به من دست می زنی .

با خشم به طرف اتاق خواب رفتم .

جلوی اینه قدی ایستادم و به خودم خیره شدم . دستم کشیده شد به طرف لبام ...

عقب عقب رفتم و با ناراحتی روی تخت نشستم ... من چی فکر می کردم و چی شد ... چی می خواستم ... بهش اعتماد داشتم ...فکر کردم با همه بدیاش ادم قابل اعتمادیه .

مرسده اشتباه کردی ... این از تو بعید بود ... اشتباه بزرگی انجام دادی .... نباید قبول می کردی .

خدایا یه سال چطور باید باهاش بسازم ؟

لباسام ... بلند شدم و به طرف کمد رفتم .

لباسام مرتب توی کمد چیده شده بود . یه بلوز و شلوار گل گلیم و برداشتم و انداختم روی تخت .

کمد و بستم و به طرف تخت رفتم . هر کاری کردم نتونستم پیراهنم و در بیارم .

دیگه گریم گرفته بود . اشکام سرازیر شد . من چرا اینقدر بد بختم . ... این لباس لعنتی چی بود گرفتم ؟ چرا فکر اینجاش و نکردم ؟ خسته شدم خدایا ...

در همین حین در باز شد .

به طرف در برگشتم . فوکول جلوی در وایستاده بود ...

قدمی به جلو گذاشت و گفت : گریه می کنی ؟ ببخشید ، من قصد نداشتم ناراحتت کنم .

بازم جلوتر اومد ... یه قدمیم ایستاد و گفت : ببخشید ... واقعا میگم متاسفم ... من اشتباه کردم .

اشکام و با دستم پاک کردم : تقصیر منم بود بد رفتار کردم . متاسفم نباید اینکار و می کردم ... من نمی خواستم اینطور بشه .

کنارم روی تخت نشست : مرسده جان ... ما از اول اشتباه کردیم ... نباید بدون شناخت هم این بازی رو شروع می کردیم . این اصلا منطقی نبود من بخاطر کمک بهت ازت همچین

در خواستی کردم .

می دونم چرا قبول کردی ... اقاصادق باغبون اینجاست ... اتفاقا اولین بار اون من و معرفی کرد بیام پیش تو برای حل مشکلم ... چند وقت پیشم به طور اتفاقی فهمیدم از لحاظ مالی

مشکل داری .

البته شنیده بودم از لحاظ خانوادگی مشکل مالی نداری و فکر کردم خانوادت این مشکل و حل می کنن اما بعد فهمیدم تو با خانوادت مشکل داری و از اونا نخواستی این پول و ...

راستش منم برای رفع مشکلاتم باید ازدواج می کردم .اما این بین دنبال کسی بودم که بعد از یه مدت ازم جدا شه . اون موقع بود که تو رو برای این کار انتخاب کردم . متاسفم این

کار و کردم ... تصمیم اشتباهی گرفتم و این اصلا مناسب نبود . باعث ازار و اذیت هر دومون شدم .

-:منم لجبازی کردم . تو بهم لطف کردی بدهیم و دادی . فکر کنم راه حل بهتری بود اگه غرورم و می شکستم و می رفتم سراغ بابا . بالاخره یه مدت نیش و کنایه می زدن و خسته

می شدن .

-: دیگه لازم نیست بهش فکر کنی . الان فقط یه سال باید با هم زندگی کنیم .... این یه سالم چشم رو هم بزاری تموم شده .اما بیا این یه سال مثل دو تا دوست باشیم . باهم کنار بیایم

-:هنوزم نمی خوای بگی چه مشکلی داری ؟

-: نه ... بزار این پیش خودم بمونه .

شونه هام و بالا انداختم .

لبخندی زد و روی تخت دراز کشید .

با تعجب نگاهش کردم .

اما اون بیخیال روی تخت دراز کشیده بود .

گفتم : مهیار تو نمی خوای بری اتاق خودت ؟

دستهاش و کنارش روی تخت گذاشت . به اونا تکیه داد و خودش و بالا کشید و گفت : همون فوکول بهتره . به دلم نشست .

با تعجب نگاهش کردم . گفت : من دوست دارم همونطوری صدام کنی ... اما وقتی تنهاییما ... پیش کسی صدا نکنی ابرومون میره .

خنددم گرفت ... اونم چه خنده ای ... با صدای بلند زدم زیر خنده .

بلند شد دستش و روی دهانم گذاشت : چه خبرته دختر ... ابرومون رفت .

با زحمت دستش و از روی دهانم برداشتم و گفتم : خفم کردی ...

-:خوب نخند .

-:جدی خوشت میاد ؟

-:خوشمم نیاد تو تو دلت این و میگی پس به روم بگو تا ریا نشه .

بازم خندم گرفته بود اما اینبار خودم دست روی دهانم گذاشتم تا صدام زیاد بلند نشه .

وای یادم رفت ... اتاق خواب .

به طرفش برگشتم : اتاق تو کجاست ؟

یه نگاه عاقل اندر صحیف بهم انداخت و گفت : دختر خوب بین این همه ادم تو این خونه من چطوری برم یه اتاق واسه خودم بردارم ؟ می خوای بی ابرو شیم ؟

روی تخت دراز کشید و گفت : تازه اینجا اتاق منه ... تو اشغالش کردی .

-:پس من کجا بخوابم ؟

-:همین جا ...

تقریبا با فریاد گفتم : چی ؟

-:من که کاریت ندارم ... همین جا بخواب ... اولا زنمی ... دوما من قول میدم کاریت نداشته باشم پس خیالت راحت . می تونی روی همین تخت بخوابی . فقط من سمت چپ می خوابم

-:نخیر من سمت چپ می خوابم .

-:د نه د ... سمت چپ مال منه .

-:نخیر مال منه .

-:اینجا اتاق منه پس منم انتخاب می کنم .

-:من اینجا مهمونم ، پس من مقدمترم .

-:یعنی یه سال من باید سمت راست بخوابم ؟

با سر تایید کردم .

نفس عمیقی کشید و گفت : باشه ... پس فقط یه سال من اینجا می خوابم .

-:خیلی خوبه ... ممنون .

بلند شد به طرف کمد رفت ... از بین لباساش یه تیشرت و شلوار بیرون کشید .

یاد افکار خودم افتادم که فکر می کردم همیشه با کت و شلوار می خوابه ... از اتاق بیرون رفت .

نگاهی به لباسم انداختم . باید از شرش خلاص می شدم .بد جور اذیتم می کرد . خسته شده بودم .

یکم با لباس کشتی گرفتم اما از پسش برنیومدم . بلند شدم تا برم پیش بدری خانم شاید اون بتونه کمکم کنه .

وای نه ... خدا مرگم بده ابروم که به کلی می رفت . چی بهش بگم ؟ بگم بدری خانم من با مهیار به خاطر یه قرار داد ازدواج کردم شما بیا این زیپ لباس من و باز کن .

یه چیزی سرهم می کردم دیگه ... می گفتم مهیار نتونست .

نه نمی شد .

خم شدم و کفشام و در اوردم و انداختم زیر تخت . یادم باشه فردا برشون دارم .

پاهام و جمع کردم تو اغوشم و سرم و گذاشتم روشون . در باز شد اما من سر بلند نکردم نگاهش کنم . احساس کردم تخت تکون خورد یه کمی از زیر بازوم نگاهش کردم .سمت

راست تخت دراز کشیده بود .

چند لحظه ای گذشت ، فکر کردم خوابیده . که گفت : نمی خوای بخوابی ؟

سر برگردوندم و نگاهش کردم : چشماش و بسته بود و بازوش و روی پیشونیش گذاشته بود .

گفتم : نخوابیدی ؟

-: می تونم بخوابم ؟ تا کی می خوای اونجا بشینی ؟

بعد از این حرف چشماش و باز کرد و بهم نگاه کرد .

اشاره ای به لباسای روی تخت کرد و گفت : پاشو لباسات و عوض کن بیا بخواب .

سرم و بالا انداختم و نچ کردم .

نیم خیز شد و گفت : اونوقت چرا ؟

با شرمندگی گفتم : نمی تونم .

نگاهی به سرتا پام انداخت و گفت : اهان ...

خودش و جلوتر کشید ... دقیقا کنارم اومد .عقب تر رفتم .

دوباره خودش و جلو کشید و باز هم من عقب رفتم .

با خنده گفت : کجا میری بابا ؟ کاریت ندارم .

-:چی میخوای ؟

-:می خوام کمکت کنم . تا کی می خوای با این لباس ور بری .

ایول ذهن ادما رو می خوند .

دستش و به طرفم دراز کرد . سردی دستش که روی بازوم گذاشت و احساس کردم .

برم گردوند و زیپ لباسم و کمی پایین کشید .

گفت : بقیشم یکم بکشی باز میشه ... من میرم بیرون تو لباسات و عوض کن .

بعد هم بلند شد و از اتاق بیرون رفت .

لباسام و عوض کردم و روی تخت دراز کشیدم .بلوز و شلوارم با نمک بودن .

چشم باز کردم . خمیازه ای کشیدم و نگاهی به اطراف انداختم . خوشبختانه اینبار نگاهم به سقف اتاق نیوفتاد .

تمام صحبت های مهیار ... فوکول ؟ نه دیگه دلم نمی خواست بهش بگم فوکول ... دیشب خیلی روم تاثیر گذاشت ... فکر نمی کردم همچین ادمی باشه ... یه جورایی حرفاش منطقی

بود . پتو رو کنار زدم و بلند شدم .

به طرف سرویس به راه افتادم . دست و صورتم و شستم و بعد از پوشیدن لباسام از اتاق بیرون رفتم . یه نگاهی به در رو به رو انداختم . بد جور دلم می خواست به اونجا هم

سرک بکشم اما ساعت نزدیک 10 بود و بد جور دیرم شده بود .

بالاخره دید زدن خونه رو به بعد موکول کردم و از پله ها سرازیر شدم . پایین پله ها به بدری خانم برخوردم . سلام کردم .

-:سلام خانم جان . حالتون چطوره ؟ خوبین ؟

وا مگه چم بود ؟ تازه یادم افتاد دیشب عروسیم بوده .

لبخندی به روش زدم : ممنون بدری خانم . شما خوبین ؟

-:ممنونم خانم جان . صبحانه حاضر کردم بفرمایید .

به دری که دیروز دیده بودم اشاره کرد .

به طرف در رفتیم . در همین حین نگاهم روی راه پله ای که به طرف پایین می رفت افتاد .

-:بدری خانم اینجا کجا میره ؟

-:میره استخر و سالن پذیرایی پایین .

سرم و به معنای فهمیدن تکون دادم . بدری خانم در و باز کرد و کنار ایستاد تا وارد بشم .

قدم توی یه سالن بزرگ گذاشتم .

یه میز بزرگ غذاخوری توی سالن بود و کنارشم دو سه تا کناپه با فاصله زیادی قرار داشت .

میز برای صبحانه چیده شده بود . به طرف میز رفتم . دو تا دختر وارد شدن و سلام کردن .

لبخندی به روشون زدم و سلام کردم .

یکی از دخترها به سرعت صندلی رو عقب کشید . روی صندلی نشستم .

بدری به لیوان اب پرتقال جلوم گذاشت .

گفتم : مرسی بدری خانم من اب پرتقال دوست ندارم .

-:باید بخورین خانم جان ... اقا دستور دادن امروز کاملا بهتون برسیم .

اقا ... لا اله ... هی من می خوام دختر خوبی باشم . این یارو نمی زاره ...

با دستورای بدری خانم یه لیوان اب پرتقال ... یه لیوان شیر ... و کلی کره مربا و نون پنیر خوردم ... وقتی از سرمیز بلند می شدم فکر کردم دیگه دارم می ترکم ... صد کیلویی وزن

اضافه کرده بودم .

تازه نگاهم به ساعت افتاد ... وای بدبخت شدم . ساعت 11 شد ...

بلند شدم که در همین حین گوشیم به صدا در اومد . گوشیم و از توی کیفم بیرون کشیدم .

-:بله ؟

صدای مهیار تو گوشی پیچید

-:سلام عروس خانم .

-:علیک سلام ...

-:صبحانه میل کردین ؟

-:بله از لطف شما نشستم پای میز به اندازه یه غول خوردم . اما اونقدر درگیر خوردن بودم که دیرم شده .

-:خودت و نگران نکن .

-:یعنی چی ؟ دیرم شده .

همین طور که باهاش حرف می زدم کیفم و برداشتم و از همون جایی که اومده بودم راهی شدم برم که گفت :

زحمت نکش دوستی امروز برات مرخصی رد کردم .

صاف ایستادم .

فقط تونستم زمزمه کنم : چی ؟

-:امروز تماس گرفتم با مهسا خانم که نمیری سر کار ... پس امروز بمون استراحت کن .

از این کارش یه دنیا ممنون بودم . واقعا خستگی دیروز هنوز تو تنم بود .

گفت : نباید فضولی می کردم اما صبح معلوم بود خیلی خسته ای ...

از اینکه درکم کرده بود خیلی خوشم اومد . مثل اینکه ذهنم و می خوند .

گفتم : مرسی مهیار خان .

خندید و گفت : نه دیگه ... کی اونجاست ؟

نگاهی به اطراف انداختم و گفتم : هیچکس .

-:پس باید بگی مرسی فوکول .

خندم گرفت .

-:باشه .

-:خوب ...کاری نداری من باید برم . راستی شام مامانت دعوتمون کرده .

-:مامان من ؟

-:بله . من ساعت 6 میام خونه . اماده باش با هم میریم .

-:باشه . پس تاهار نمیای ؟

-:نه شرمنده من ناهارو کارخونه می خورم .

-:یعنی تنهایی ناهار بخورم ؟

-:می تونی بیای کارخونه .

یه لحظه فکر کردم . بد نبودا ...

گفتم : باشه میام با همم حرف می زنیم .

-:پس منتظرتم . به حسن اقا بگو خودش میارتت اینجا .

-:حسن اقا کیه ؟

-: راننده هست . منتظرتما .

-:باشه . ساعت 1 اونجام .

-:می بینمت ...

بعد از قطع گوشی به طرف سالن به راه افتادم . می خواستم قبل از هر چیزی خونه رو متراژ کنم . چی بهتر از این ؟

تصمیم گرفته بودم با مهیار بسازم ... اونم بخاطر شرایط خودش این کار و کرده بود . همون طور که من خواسته بودم . چی بهتر از اینکه از این یه سال استفاده کنم ؟

بالاخره از دیدن خونه فارق شدم ... البته با تمام تلاشم فقط تونستم طبقه دوم و دید بزنم چون با تماس مهسا خودم و به اتاقمون رسوندم . مهسا گفت : یه سر به ایمیلم بزنم .

خدارو شکر تو اتاقمون روی میز یه لپتاپ دیده بودم . بدری خانمم گفت : تو تمام خونه اینترنت داریم .

با خیال راخت پشت میز بزرگی که تو اتاقمون بود نشستم و رفتم تو ایمیلم .

تا باز بشه جون به لب شدم .

از چیزایی که مهسا برام فرستاده بود هنگیدم.

چشام چهار تا شد .

همینطور به صفحه خیره شده بودم . عکسای دیشب بود من و مهیار در کنار هم .

رفتم صفحه اول

ازدواج کارخانه دار بزرگ ایرانی با وکیل پایه یک دادگستری .

مهیار کیان مهر وارث کارخانه جات خودرو سازی کیان مهر با مرسده سپهری وکیل پایه یک دادگستری طی مراسمی که در باغ کیان مهر در لواسان برگزار شد ازدواج کرد

بر اساس گزارشات مهیار کیان مهر یکی از موکلان مرسده سپهری بوده و اشنایی ان دو بیش از شش ماه می باشد.

ایول بابا سرعت عملشون اینا از خود ما بهتر از کار و زندگیمون خبر دارن .

یکدفعه چیزی رفت تو سرم ...

برگشتم و دوباره شروع کردم به خوندن .

ازدواج کارخانه دار بزرگ ایرانی با وکیل پایه یک دادگستری.

مهیار کیان مهر وارث کارخانه جات خودرو سازی کیان مهر ...

وارث کارحخانه جات خودرو سازی کیان مهر ...

یعنی مهیار صاحب کارخونه خودرو سازی بود ؟

صاحب کارخونه خودرو سازی ؟

یه صفحه جدید باز کردم و تو گوگل نوشتم ...

کارخانه کیان مهر .

از صفحه ای که پیش روم باز شد بیشتر تعجب کردم .

کارخانه خودرو سازی .

کارخانه طراحی قطعات .

...

وای خدای من ...

اون با این ثروت ؟ اومده بود سراغ من ؟ چرا ؟

بهتر از من می تونست گیرش بیاد .

چرا من ؟

مهیار دوسم نداشت این و مطمئن بودم .دلیلی نداشت دوسم داشته باشه .

شاید اون قیافه خیلی خوبی نداشت اما اونقدرا هم بد نبود .

درسته اون درگیر پرونده ای بود که شاکی به خاطر حامله بودن ازش شکایت کرده بود و ادعا می کرد بچه ... فرزند مهیاره .

با این همه دلیل خاصی نداشت بیاد سراغ من ...

منی که فقط بخاطر پول باهاش ازدواج کردم و فقط برای یه سال ...

چرا باید این کار و می کرد ؟

هر چقدر بهش فکر می کردم بیشتر به بن بست می رسیدم .

خسته تر می شدم .

گیج تر می شدم .

با برخورد چند ضربه به در به خودم اومدم .

-:بفرمایید .

در باز شد و بدری وارد اتاق شد .

-:خانم جان حسن اقا اماده هست ... منظرتونن

-:ممنونم بدری خانم .

نگاهم روی بدری ثابت موند ... یه زن تقریبا 57 ساله . . .

تقریبا چاق و کوتاه قد .

اما مهربون ... امروز احساس کردم چقدر مهربونه .

گفتم : بدری خانم شما چند وقته اینجا کار می کنین ؟

لبخندی زد و گفت : خانم جان من از وقتی اقا به دنیا اومدن تو خونه کیان مهر بزرگ کار می کردم .

وقتی اقا تصمیم گرفتن یه خونه برای خودشون بسازن از همون موقع خانم بزرگ دستور دادن من باید هر جا اقا میرن اونجا باشم .

-:پس خیلی خوب میشناسیش .

-:بله خانم جان اقا رو من خودم بزرگ کردم .

باید به بدری نزدیک تر می شدم برای شناخت مهیار لازم بود .

گفتم : الان اماده میشم برای رفتن .

د حالی که از اتاق بیرون می رفت گفت : باشه خانم جان .

با خروج بدری دوباره نشستم پای کامپیوتر باید اطلاعات بیشتری در مورد مهیار پیدا می کردم .

اما چیزی جز اطلاعات کارخونه و سهامهای میلیاردی و قرارداد های بین المللی و ... دستگیرم نشد .

بالاخره بلند شدم و لباس پوشیدم .

یه شال سفید روی سرم انداختم و با یه مانتو مشکی یکمم ارایش کردم .البته دیگه از لوازم ارایش خودم خبری نبود .اما میز ارایشم پر بود از مارکهای مختلف لوازم ارایشی .

بعد از یه ارایش مختصر که برای یه خانم وکیل کسر شان نباشه از اتاق بیرون زدم .

ارایش و دوست داشتم اما همیشه برای خودم حد و مرزی قائل بودم . سعی می کردم در حد متوسط باشه .

با اینکه ارایش باعث می شد قیافه بهتری پیدا کنم اما من ترجیح می دادم به جای قیافه بهتر روح بهتری داشته باشم .

البته زیاد به احکام و اینجور پیزا پایبند نبودم بیشتر به شخصیت و تفکرات خودم اهمیت می دادم .

افکار و عقایدم برام خیلی مهم بودن .

جلوی ساختمون یه bmw منتظرم بود که یه مرد میانسال هم بهش تکیه داده بود با دیدنم به طرفم اومد

سلام کرد و خودش و معرفی کرد .

بعد هم در ماشین و باز کرد .

روی صندلی عقب جای گرفتم .

اونم پشت فرمان نشست و به راه افتاد . منشی با احترام دو متر در برابرم خم شده بود . در و باز کرد و گفت : بفرمایید خانم .

از در قهوی ای رنگ گذشتم و وارد اتاق شدم . ته اتاق یه میز بزرگ قرار داشت .

فوکول بازم با کراوات و کت و شلوار مشکی پشت میز نشسته بود .

با دیدنم سرش و بالا اورد و گفت : خوش اومدی .

لبخندی زدم و گفتم : با داشتن همچین کارخونه بزرگی اما کارمندای خوبی نداری .

بلند شد و گفت : چطور مگه ؟

-:همشون با سر رفته بودن تو کامپیوترا ... راستی چرا نگفتی قراره عکسامون همه جا پخش بشه .

با تعجب گفت : کدوم عکسا .

-:نگو که خبر نداری عکسای دیشب تو اینترنت پخش شده .

با صای تقریبا بلندی گفت : چی ؟ تو از کجا می دونی ؟

-:فکر کردی قراره با خبر نشم ؟ صبح تو اینترنت می گشتم پیداشون کردم .

-:باور کن من نمی دونم .رفت سراغ لپتابش و مشغول شد .

منم بیخیال وایستاده بودم و نگاهش می کردم . رفته رفته اخماش تو هم می رفت .

یکدفعه به سرعت به طرف تلفن برگشت و با گرفتن یه شماره گفت : به سیدی بگین بیاد کار واجب دارم .

صداش خیلی تند و خشن شده بود .

بلند شد و کلافه دست تو موهاش کشید .

گفتم : حالا می خوای چیکار کنی ؟

رو به روم ایستاد و گفت : باید همشون و جمع کنیم . نمی تونیم بزاریم اینجا باشن .

چند ضربه به در خورد و یه مرد میانسال وارد شد .

بلند شدم .

مرد به صورت احترام کمی خم شد .

-:از دیدنتون خوشحالم خانم کیان مهر .

خانم کیان مهر ؟ اهان من و میگه ...

-:منم همینطور .

بعد به طرف مهیار برگشت .

کلافه رو به روش ایستاد و گفت : سیدی مگه من نگفتم نمی خوام هیچ عکسی از تالار بیرون بره ؟

-:مگه اتفاقی افتاده قربان ؟

-:چی می خواستی بشه ... تمام عکسامون تو اینترنت پخش شده .

-:این امکان نداره .

-:فعلا که اتفاق افتاده ... بیا برو جمع و جورش کن ... نمی خوام بیشتر از این عکسا تو اینترنت باشه .

سیدی چشم چشمی کرد و بعد از کلی چاپلوسی از اتاق بیرون رفت .

روی کاناپه نشست و گفت : اعصاب ادم و خورد می کنن .

-:حالا می تونن جمعشون کنن ؟

-:اره می تونن ... اومدی اینجا ناهار بخوریم . جی می خوری ؟

-:من می تونم انتخاب کنم ؟

نیشخندی زد و گفت : این یکی حق انتخاب داری ... می تونی انتخاب کنی ...

-:من هوس چلوکباب کردم .

بلند شد و به طرف تلفن رفت .

-:فکر بدی نیست ...

بعد از سفارش برگشت و رو به روم نشست .

-:چه خبرا ؟

-:خبری نیست ... اومدم اینجا با هم حرف بزنیم .

سرش و به معنای مثبت تکیه داد و گفت : البته . . . چی می خوای بگی ؟

-:یعنی تو حرفی برای گفتن نداری ؟

-:نه .

چقدرم محکم .

-:چرا با من ازدواج کردی ؟

ابروهاش و بالا کشید و گفت : باید بگم ؟

همونطور ابروهام و بالا دادم و گفتم : برای دونستنش اومدم اینجا .

-:چون تو مثل بقیه نیستی .

-:نمی فهمم .

شونه هاش و بالا انداخت و گفت : تو بخاطر ثروتم باهام ازدواج کردی .

با تعجب گفتم : یعنی بقیه عاشقت بودن ؟

-:خودشون که اینطور می گفتن .

چه بد... خودخواه ... شیطونه میگه برم بزنم تو صورتش اون عینک خوشکلش بره تو چشاشا ...

اما انصافا عینکش خیلی ناز بود . یادم باشه یه بار کش برم ... حتما به منم میاد .

-:سوال بعدی !!!

-:این سوالم و جواب ندادی بریم سراغ بعدی .

-:من جوابم و دادم .

-:اما من قانع نشدم .

-:مشکل خودته . گفتم می تونی از این یه سالی که با من زندگی می کنی استفاده مفید بکنی یا اینکه با فکرای چرت و پرت خودت و حرص بدی .

این هی میره رو اعصاب من ها ... من هی میگم اروم باشم این پروو تر میشه .

-:ببین ... من تا وقتی نفهمم چرا اومدی سراغ من نمی تونم اروم بگیرم .

-:جواب من همونی بود که گفتم .

لعنت بهت ...

-:باید می رفتی سراغ همون دختر تا بچت بی پدر نباشه .

-:ببین حواست باشه چی داری میگی ... اون بچه ی من نیست دوست ندارم یه حرف و دوبار تکرار کنم .

-:حتما یه چیزی بوده که این دختر اومه سراغت ...

-:بتو ربطی نداره .

-:جدی ؟

در همین حین چند ضربه به در خورد و یه مرد میانسال با یه سینی بزرگ وارد شد .

با سر و صدایی که از سالن میومد از خانم یزدی عذر خواهی کردم و بیرون رفتم . از دیدن بهناز توی سالن تعجب کردم . اون اینجا چیکار می کرد ؟

با صدای بلند گفتم : اینجا چه خبره ؟

با این حرفم مهسا و اون به طرفم برگشتن .

بهناز با خشم بهم خیره شده بود .

به طرفم اومد : اوه ببین کی اینجاست خانم وکیل ... هوی خانم جمع کن این دفتر دستکت و ...

داشت داد می کشید .

منم مثل خودش داد کشیدم : اروم ... اینجا دفتره ... چه خبرته ؟ شرهرت که نیست .

خانم یزدی از اتاقم بیرون اومد .

بهناز به طرفش برگشت و گفت : اوه خانم شما هم اینجا مشتری هستی ؟

خانم یزدی با تعجب به ما نگاه کرد که بهناز ادامه داد : خانم از من میشنوی برو پشت سرتم نگاه نکن ... این خانم یه هرزه به تمام معنی .

نفهمیدم چطوری کوبوندم تو صورتش ...

بدجور رفت رو اعصابم .

یه لحظه برگشت نگام کرد و گفت : چیه ؟ دست بزنتم از اون شوهر کثیفت یاد گرفتی ؟

رو به خانم یزدی ادامه داد : خانم از اینجا فرار کن ... شوهرت و از چنگت در میاره .

رو به روش ایستادم . با اون کفشای پاشنه بلندش ... ارایش غلیظش ... صورت خوشکلش ...

چشمای ابیش ...

بهم خیره شده بود . تو اون لحظه چرا به این فکر کردم اون خیلی سر تر از منه ... خیلی بهتر از منه .

و من چی دارم در برابر اون دارم ؟ جز یه مدرک وکالت ؟

دوباره صداش بالا رفت ...

-: پس بخاطر همین تو دادگاه اونطور ازش دفاع می کردی ... نگو خودت بهش نظر داشتی .

دیگه داشت کفرم و در می اورد . خانم یزدی بهم نزدیک شد و گفت : خانم سپهری من بعدا میام ...

با سر تایید کردم و گفتم : باهاتون تماس می گیرم خانم یزدی .

باشه ای گفت و از دفتر بیرون رفت .

با بیرون رفتنش صدای دختر باز بلند شد ...

هی من هیچی نمیگم ... می خوام بچه خوبی باشم . این داره میره رو اعصابم ....

به طرفش حمله بردم . موهاش و که دم اسبی بسته بود و از زیر شال ابیش مشخص بود و گرفتم و همون طور که تکون می دادم با داد گفتم : هوی حواست و جمع کن من بخوام

داد بزنم صدام بلند تر از تو هست ... پس پرو بازی در نیار ... هرزه تویی که اونقدر با این و اون خوابیدی که نمی دونی بچه ای که تو شکمته بچه ی کدوم اشغالیه ... هرزه تویی ...

من و با خودت مقایسه نکن . یه اشغال عوضی هستی و هر چیزی که خودت می تونستی انجام بدی رو به من نسبت می دی ... من اگه همچین غلطی می کردم هم سن تو بودم

شوهر کرده بودم . نه الان که این سن و سال و دارم . با بردن ابروی منم کار بجایی نمی بری ... همه با دیدن تیپ و ریختت می فهمم تو چی هستی ... هرزگی از سر و صورتت

معلومه .

صدای داد و بیدادش میان داد و فریاد های من گم شده بود . خواست به صورتم چنگ بزنه که سرم و عقب کشیدم .

زنگ در به صدا در اومد .

به طرف در کشیدمش .... هر کسی پشت در بود دست بر نمی داشت همینطور زنگ می زد .

موهاش که تو دستم بود و محکم تر کشیدم و بازم با فریاد گفتم : حالیته ؟ یه بار دیگه تو هرزه رو اینجا ببینم یا بشنوم می خوای با ابروی من بازی کنی بد جور حالت و می گیرم . با

من در نیفت که خیلی بد تر از اونی که فکرش و بکنی خواهی دید .

به طرف در کشیدمش ... در و باز کردم و در همون حال بدون اینکه نگاهی به کسی که پشت در بود بندازم .

موهاش و محکمتر کشیدم و گفتم : دیگه از این غلطا نکن تا توش بمونی ... گم شو .

در همون حال که ولش می کردم تقریبا هولش دادم .

تازه متوجه مهیار که بهمون خیره شده بود شدم .

بهناز با دیدنش به طرفش رفت و دست بلند کرد تا سیلی بزنه تو صورتش که مهیار دستش و گرفت و گفت : نشنیدی چی گفت ؟ گم شو .

همونطور که مچ دست بهناز تو دستش بود از دفتر بیرونش انداخت و درم بست .

مهسا همونطور وایستاده بود گفتم : مهسا یه لیوان اب بیار واسم .

اقا صادق نیومده بود . مهسا به طرف اشپزخونه به راه افتاد .

مهیار رو به روم ایستاد و گفت : فکر نمی کردم از پسش بر بیای ...

انگار منتظر همین حرف بودم تا مثل اتشفشان فوران کنم .

بازم با داد گفتم : ببین فوکول من و دست کم نگیر ... دوما همه ی اینا بخاطر توئه ... از دیروزم به اندازه کافی تو اون مخم جمع شده پس کاری نکن تو رو هم مثل بهناز بشونم سر

جات .

مهیار با چشمای گرد بهم نگاه می کرد .

مهسا یه لیوان اب به دستم داد و گفت : بیا بخور .

لیوان و از دستش کشیدم و یه نفس ته لیوانم خالی کردم .

لیوان و تقریبا روی میز کوبیدم و به مهیار که بهم خیره شده بود چشم غره رفتم و گفتم : هان چته ؟ ادم ندیدی ؟

مهیار بدون حرفی همونطور وایستاده بود .

به طرف اتاقم به راه افتادم و در همون حال گفتم : مهسا قرار های امروز و کنسل کن .

وارد اتاق شدم و در و بهم کوبیدم .

شالم و از سرم کشیدم و روی یکی از مبلا انداختم .

موهام و باز کردم بد جور عرق کرده بودم اینم بخاطر دعوایی بود که با بهناز داشتم . این دختره هرزه به من میگه هرزه .

می نشونمت سر جات وایستا .

همیشه وقتی دعوا می کردم عرق می کردم . نمی دونم بخاطر چی بود ... کنترل کولر و از روی میز برداشتم و روشنش کردم .

جلوش وایستادم تا خنک شم ... احساس می کردم دارم اتیش می گیرم ... تا حالا کسی اینطور بهم توهین نکرده بود .

هر چی باد به تنم می خورد به جای سرد شدن بیشتر گرمم می شد .

در عین حال با دستم خودم و باد می زدم .بوی ادکلنم تمام اتاق و برداشت ...

در باز شد ... فکر کنم مهیار بود ... بی توجه بهش مشغول کار خودم بودم .

صدای قدمهاش و می شنیدم .

کاملا بهم نزدیک بود ...

سعی کردم بی توجه باشم .

بوی همون عطری که صبح تو اتاق پیچیده بود الانم کاملا احساس می شد .

از حلقه شدن دست راستش دور شونه هام غافلگیر شدم .عقبترم کشید و کاملا به خودش چسبوندتم .

سعی کردم از دستش خلاص شم که محکمتر گرفتتم .

زمزمه کرد : متاسفم .از ماشین پیاده شدم . مهیارم دنبالم اومد .

ثبل از اینکه وارد بشیم یکی از دخترا به اسم لیلا در و باز کرد . قم توی سالن گذاشتم .

مهیار در حالی که به طرف سالن غذاخوری می رفت گفت : مرسده ناهار نمی خوری ؟

-:لباسام و عوض کنم میام .

با سر تایید کرد ...

از پله ها بالا رفتم . وارد اتاق شدم ... وسایلم مرتب روی میز چیده شده بود .

بهترین فایده ای که حضور اینا تو این خونننه داشت این بود که من از جمع کردن وسایلم خلاص شده بودم .

لباسام و عوض کردم و رفتم به طرف سالن غذاخوری .

وارد سالن که شدم . میز چیده شده بود اما از مهیار خبری نبود یه چشم چرخوندم و متوجه مهیار که پشت پنجره وایستاده بود و به بیرون خیره شده بود شدم .

کنارش ایستادم و گفتم : چی کشف کردی ؟

-:زندگی ...

-:خوبه ... بیا غذا بخور تا زندگی همینطور شیرین بهت لبخند بزنه ...

-:اونقدرا هم شیرین نیست .

با هم به طرف میز رفتیم .

تو دیگه چی میگی فوکول ؟ تو که درد و غمی نداری ... ثروتمند که هستی ... پسرم که هستی ... از خیلی لحاظم کمبودی نداری ... خانوادتم که دوست دارن دیگه چه مرگته ؟

مهیار صندلی رو عقب کشید . روی صندلی نشستم .

کتش و از روی صندلی برداشت و به دست لیلا داد و گفت : بزارش بالا .

بدری خانم وارد شد و بعد از احوالپرسی غذا ها رو روی میز چید و بالاخره دو تامون تنها شدیم .

گفتم : چرا امروز اومدی دفتر ؟

همونطور که مشغول خوردن بود گفت : حدس می زدم بخواد اذیتت کنه برای همین براش مراقب گذاشته بودم .

-:برای اون یا من ؟

-:برای اون ...

-:جدی ؟ شاید یکی دیگه رو می فرستاد سراغم .

یه نگاهی بهم انداخت و گفت : اگه برای تو محافظ می زاشتم هیچ واکنشی نشون نمیدادی ؟

:البته که نشون می دادم .

-:پس توقع نداشته باش من این کار و بکنم .

ابروهام و بالا انداختم : اهان .

گفت : خیلی وقت بود ؟

-:دیدی که وقتی رسیدی بیرونش کردم یعنی خیلی وقت بود اومده بود .

می خواستم بگم لطفا دیگه بهم نزدیک نشو اما لال شدم ... یه جورایی ازش خجالت می کشیدم .

نمی تونستم اونقدرا هم باهاش راحت باشم .

-:عصبانی میشی نمیشه کنترلت کردا .

چپ چپ نگاهش کردم : که چی ؟

-:می تونی یکم ارومتر باشی .

-:من از تو نخواستم ارومم کنی ... می تونی اون موقع ها دور و برم نپلکی ...

-:نمیشه ... هرچی فکر می کنم یه جای کار می لنگه .

- : می تونی فکر نکنی .

بدری وارد شد . به طرفمون اومد و گفت : نگار خانم تشریف اوردن .

مهیار از جا پرید : نگار ؟

با تعجب بهشون نگاه می کردم .

مهیار دوباره روی صندلی نشست و در حالی که سعی می کرد خونسرد باشه گفت : ان اینجا چیکار می کنه ؟

-:نمی دونیم اقا .

-:شما در و باز کردین ؟

-:نه اقا .

مهیار دوباره بلند شد و گفت : بیرون نیا .

بلند شدم : چرا ؟

-:بهتره نبینیش ... به نفع خودته ...

با پوزخند گفتم : چیه می ترسی باز عصبی شم ؟

-:اره ... اینبار یه لیوان ابم نمی تونه ارومت کنه .

از سالن بیرون رفت .

رو به بدری گفتم : نگار کیه ؟

-:نگار خانم جان نوه عموی اقاست .

-:اهان ... اونوقت الان اینجا چیکار می کنه ؟

-:پدر بزرگ اقا می خواستن اقا با نگار خانم ازدواج کنه . اما نگار خانم شوهر کرد ... حالا که از شوهرش جدا شده ...می خواد...

حرفش و قطع کرد .

گفتم : می خواد با مهیار ازدواج کنه نه ؟

با سر تایید کرد .

به طرف در خروجی به راه افتادم و در همون حال گفتم : الان کجان ؟

-:خانم جان شما نباید برین .

-:تو کاریت نباشه فقط بگو کجان .

-:تو سالن ورودی هستن .

از سالن بیرون رفتم . مستقیم به طرف سالن ورودی رفتم .

صداشون شنیده می شد .

صدای یه زن جوون که صدای مزخرف و پر عشوه اش حال ادم و بهم می زد .

برام مهم نبود مهیار می خواد باهاش ازدواج کنه یا نه .اما الان دلم می خواست دق و دلیم و روی تمام زنایی که دور و برش هستن دربیارم .

-:مهیار جان ازت توقع نداشتم ... تو که سلیقت اینطوری نبود .

در اروم باز کردم و از لای در به بیرون خیره شدم .

از گردن مهیار اویزون شده بود .

مهیار خودش و عقب می کشید اما دختره پرو همین طور اویزونش بود .

-:ببین نگار من الان ازدواج کردم دوست ندارم مرسده ما رو اینطوری ببینه .

اوه ... عجب ... خوبه این حرفا حالیشه ... مهیار خان اگه نمی فهمیدی اینجا بودنش برای من بدتر ازفحشه ... درسته پوست کلت و می کندم .

-:مهیار جان چرا این دختر ؟ خوب معلومه بخاطر پول اومده سراغت .

من بخاطر پول اومدم سراغش ؟ خوب اره اما نه در این حد .

صدای مهیار که بلند شد

-: برام مهم نیست بخاطر چی اومده ... مهم اینه الان اینجاست .

-:اگه بخواد تمام مال و اموالت و بالا بکشه چی ؟

-:حتما من لیاقت داشتن این ثروت و نداشتم که این اتفاق میفته .

ایول مهیار خوشم اومد . حرفاش خیلی منطقی بود .

مهیار دستاش و از گردنش باز کرد و گفت : بهتره بری نگار .

-:یعنی اینقدر ازش می ترسی ؟

مهیار کلافه دستی میون موهاش کشید

-:ازش نمی ترسم ... می خوام احترام خودم حفظ بشه . من الان یه مرد متاهل هستم دوست ندارم برام حرف در بیارن .

تقریبا از خونه بیرونش انداخت .

دیگه منتظر نموندم تا نگار خانم تشریف ببرن . برگشتم تو سالن ... بدری همچنان سر جاش وایستاده بود .

گفتم : بدری خانم یادت نره من از جام تکون نخوردم .

لبخندی زد و گفت : بله خانم جان .

به طرفش رفتم . بغلش کردم و گفتم : دستت درد نکنه .

می تونستم لبخند خوشحالی رو روی صورتش ببینم .

مهیار پشت میز نشست و گفت : ببخشید .

چیزی نگفتم . مشغول خوردن بود که گفتم : نگار کیه ؟

غذا تو گلوش پرید ...

-:نگار ؟

با سر تایید کردم ...

لحظه ای سکوت کرد ... انگار داشت حلاجی می کرد چه جوابی باید بده ... جوابی که بتونه من و قانع کنه .

به چشمام خیره شد و گفت : نوه عمومه .

سرم و به نشونه مثبت تکیه دادم و گفتم : خوب ... و اینجا چیکار می کرد ؟

-:اومده بود در مورد عروسی حرف بزنه . . . اخه پری شب ایران نبود .

-:اهان ... چرا دعوتش نکردی بیاد تو ؟

-:من زیاد ازش خوشم نمیاد . اگه من نبودم و اومد هم بهش اجازه نده بیاد تو .

-:زشت میشه ها .

-:تو فکر این چیزا نباش ... بزار هر کاری می خواد بکنه ... دوست ندارم باهاش حرف بزنی .

-:چرا ؟

-:تو حرفی که می زنم و گوش کن دیگه چیکار داری ؟ کاری که میگم و بکن .

-:یعنی دستور میدی ؟

با تعجب گفت : من کی دستور دادم ؟

-:دستور دادی .

-:دستور ندادم .

-:اما حرفت معنی دیگه ای نمیده ... من نمی خوام بهم دستور بدی یا دلیل میگی یا اینکه من به دستوراتت عمل نمی کنم . من که کارمند و نوکرت نیستم .

-:من کی گفتم کارمند و نوکرمی ؟

از پشت میز بلند شدم .

دستم و به میز تکیه دادم و در حالی که به طرفش خم می شدم گفتم : اما وقتی بهم دستور میدی یعنی نوکرتم .

مهیار بلند شد . گره کراواتش و باز کرد .

با بلند شدنش صاف ایستادم .

قدمی به طرفم برداشت و گفت : چرا می خوای ثابت کنی بهت دستور دادم .

قدمی به عقب برداشتم : این من نیستم که می خوام ثابت کنم تو می خوای انکار کنی چی گفتی .

بازم قدمی به طرفم برداشت . بازوی راستم و توی دستش گرفت .

دستم درد گرفته بود اما نمی خواستم کوتاه بیام .

-:مرسده من بهت دستور ندادم .

-:چرا دستور دادی ... می خوای بهم تحمیل کنی ... می تونستی با یه خواهش این و ازم بخوای اما می خوای بهم دستور بدی .

هر لحظه سرش و نزدیک تر می اورد و خشم تو نگاهش شعله ور تر می شد .

در باز شد ... هر دو به طرف در برگشتیم .

بدری با دیدنمون گفت : ببخشید من...

بیچاره بدری خانم .

یه لحظه به مهیار نگاه کردم . . .

صورتش درست نزدیکی صورتم بود .

بازوم تو دستش بود .

وای خدا مرگم بده الان بدری در موردمون چی فکر می کنه ... دوباره باهم به طرف بدری برگشتیم .

مهیار یه قدم ازم دور شد .

بدری خانم با تته پته گفت : من ...م .ن نمی ... دونستم ... اش

مهیار به خود اومد و گفت : کاری داشتی بدری خانم ؟

-: می خواستم بدونم چیزی می خورین ؟

مهیار به طرف در رفت و در همون حال گفت : نه مرسی ...

از سالن بیرون رفت .

از بدری خانم خجالت می کشیدم . باید یه کاری می کردم ... این اشتباه بود .

اشتباه نبود ... هر فکری هم می کردن فقط بین من و مهیار اشتباه بود ... بین ما دوتا اشتباه بود .

من خانم این خونه بودم . این و همه تکرار می کردن تا یادم بمونه .

باید تا وقتی خانم خونه بودم مثل یه خانم رفتار می کردم . مثل خانم خونه کیان مهر .

نمی خواستم اشتباه کنم . می خواستم خوب پیش برم . می خواستم خانم باشم .

به طرف بدری برگشتم .

-:بدری خانم .

بدری خانم که مشغول جمع کردن میز بود . بود سر بلند کرد و گفت : بله خانم جان ؟

-:بدری خانم فردا شب کلی مهمون داریم . می خوام یه مهمونی بگیرم .

-:مهمونی خانم جان ؟

-:بله بدری خانم . می خوام خانواده مهیار و خودم و دعوت کنم . مادر و پدرم به زودی میرن امریکا باید قبل از رفتن به رسم ادب ازشون دعوت کنم .

-:افرین خانم جان ... این کارتون احسنت داره . هر چی امر بفرمایین انجام می دم .

-:خوبه ... قراره مادر و پدر من و مادر و پدر مهیار و خانواده مهسان بیان .

-:فقط همین خانم جان ؟

-:بله بری خانم من خوشم نمیاد دور و برم زیاد شلوغ باشه .

-:درست مثل اقا .

لبخند تلخی زدم ... خیلی وقته به تفاهماتم با اقا پی بردم .

-:میرم یه دوش بگیرم و میام تا برنامه های فردا رو بچینیم .

با گفتن این حرف از سالن بیرون رفتم .

مامان کنارم نشست و گفت : همه چی خوبه ؟

با سر تایید کردم .

مامان ادامه داد : باید مواظب زندگیت باشی ... بچه بازی رو بزار کنار .

همین طور به رو به رو خیره شده بودم و داشتم به حرفای مامان گوش می کردم . مگه من چیکار کرده بودم ؟ جز این که همیشه سعی کردم یه دختر خوب و با کمالات باشم . من

همیشه خواستم خوب باشم . افسوس که هیچ وقت ندیدین من چه ادمی هستم .

نگاهم به مهیار که بهم خیره شده بود ثابت موند .

وقتی دید نگاهش می کنم با سر پرسید چی شده ؟

اشاره کردم هیچی .

مامان ادامه داد : حواست به سروش باشه ... خیلی نگرانشم .

-:حواسم بهش هست .

-:مواظب مهیارم باش . پسر خوبیه .

-:خودش یا ثروتش ؟

مامان چشم غره ای بهم رفت و گفت : نمیشه دو کلوم باهات حرف زد .

-:من که چیزی نگفتم . ... فقط گفتم کدومش ... نمی تونم انکار کنم مهیار پولدار نیست .

-:پس حواست باشه باید براش یه زن کامل باشی .

-:مامان مگه نیستم ؟ من چی کم دارم ؟

با وارد شدن بدری و دعوت به شام بحثم با مامان نیمه کاره موند .

همه از سالن پذیرایی بیرون رفتن .

فقط من و مهیار مونده بودیم . داشتم از سالن بیرون می رفتم که دستم و گرفت و گفت : چی شده بود ؟

بون اینکه نگاهش کنم گفتم : هیچی .

-:نمی خوای بگی ؟

-:مهیار منتظرمون هستن باید بریم . زشته .

-:من باید بدونم چی شد ناراحت شدی .

نگاهم و به در سالن دوختم و گفتم : مهیار ...

بدون اینکه دستم و ول کنه به طرف در به راه افتاد و در همون حال گفت : شب در موردش حرف می زنیم .

اجازه نداد حرفی بزنم . از این وضعیتی که به راه انداخته بود متنفر بودم . قبل از اینکه وارد سالن بشیم دستم و از تو دستش بیرون کشیدم . من از اینکه زیر سلطش باشم بم میومد

. می خواستم منم حق داشته باشم .

با هم وارد سالن غذاخوری شدیم . همه یه جوری نگامون می کردن . مهیار صندلی رو عقب کشید و گفت : بشین عزیزم .

روی صندلی نشستم و مهیار هم کنارم نشست .

مادر جون گفت : شما نمی خواین برین ماه عسل ؟

بله ؟ ماه عسل ؟ همینمون کم بود ... این و کجای دلم جا بدم ؟ ماه عسل می خوایم چیکار ؟ ما همین طوریش تو ماه عسلیم دیگه چه برسه به ماه عسل واقعی ...

مهیار گفت : من و مرسده سرمون شلوغه ... یکم در گیریم .... وقت ازاد پیدا کردیم باهم میریم یه سفر طولانی .

مهسان گفت : مرسده به حرف مهیار گوش نکنیا ... با این حرفا سرت شیره می مالن ... این محمد و می بینی بعد از 23سال زندگی هنوزم قراره من و ببره ماه عسل .

همه خندیدن .

محمد گفت : دستت درد نکنه خانم . ما هر سال چند بار میریم مسافرت ... بازم میگی ماه عسل نبردمت ؟

بهداد خندش و فرو خورد و گفت : نخیر پدر من منظور مامان اینه بعد از اون هر وقت رفتین مسافرت من و بهارم خدمتتون بودیم . باید یه بار با مامان تنهایی برین مسافرت .

پدر جون دست از غذا خوردن کشید و شروع کرد به کف زدن .

محمد دستاش و به علامت تسلین بالا برد و گفت : خانم شما هر وقت دستور بدین با هم میریم بعد از چند سالم این بچه ها رو خرج می کنیم و با خیال راحت دو تایی میریم می گردیم

مادر جون خندید و گفت : راست میگه دختر ... ببین الان خیال من راحت شد ... نوبت منه برم بگردم .

پدر جون با حالت ناراحتی گگفت : خانم من که شما رو ماه عسل برده بودم .

مادر جون با ناز گفت : عزیزم یه ماه عسل اول زندگی یکی هم بعد از رفتن بچه ها ... حالا که مهیار زندگی خودش و داره من خیالم راحت شده .

تا اخر شب همینطور با هم خوشگذروندیم .فکر نمی کردم خانواده مهیار و خانواده من این قدر با هم صمیمی بشن .

بابا خیلی با پدر جون رفیق شده بود تا جایی که قرار شد پدر جون و مادر جون هم تو این سفر امریکا مامان و بابا رو همراهی کنن

اما کاری که مهیار موقع رفتن مهمونا انجام داد دیوونم کرد . اون به سروش پیشنهاد داد در مدتی که مامان و بابا امریکا هستن اون با ما زندگی کنه . مامان و بابا هم از خدا

خواسته از این پیشنهاد استقبال کردن .

این بدجور عصبانیم کرد ... من فقط سروش و کم داشتم .

خدای من .

بعد از رفتن مهمونا به سرعت به طرف اتاقمون رفتم .

روی کاناپه ولو شدم . پسره عوضی خودخواه ... نظر من و نمیپرسه ... با چه حقی مهمون دعوت می کنی ؟

مهیار وارد اتاق شد .

از جا کنده شدم .

-: من اینجا چیکاره ام ؟

با تعجب بهم نگاه کرد .

وقتی دیدم حرفی نمی زنه عصبانی تر شدم .

-:من اینجا چه نقشی دارم ؟ می خوای ثابت کنی تو این خونه حرف اول و اخر و تو می زنی ؟

مهیار کلافه گفت : چت شده ؟

-:چم شده ؟ کی به شما میگه برادر من و مهمون دعوت کنی ؟ می دونی اگه اون بیاد تو این خونه باید مثل یه زن و شوهر رفتار کنیم ؟

چرا حواست نیست داری چیکار می کنی ؟ چرا روی اعصاب من راه میری ؟

-:چه خبرته مرسده ؟ باز شروع کردی ؟ همش می خوای جر و بحث کنیم ... مثلا ازدواج کردیم تا از شر این جر و بحثا خلاص بشیم . چه خبرته ؟ خستم کردی ... زمان زیادی از

این ازدواج لعنتی نگذشته تو داری دیوونم می کنی . چه خبرته ؟ می فهمی این پیشنهاد بخاطر ابروی خودت بود ...

اخه اگه من از سروش نمی خواستم بیاد اینجا فردا پس فردا مادر و پدرت نمی گفتن شوهرت لیاقت نداره برای یه مدت که ما نبودیم از برادرت دعوت کنه بیاد باهاتون زندگی کنه .

نمی فهمی ... این ابروی هر دومونه ... نمی فهمی دیگه ... نمی فهمی .

-:راحت تر می تونستی بهم بگی نفهمم .

-:من کی همچین حرفی زدم مرسده باز اون بازی رو شروع نکن ... نمی خوام ماجرای دیروز تکرار شه .

از یاداوری ماجرای دیروز مثل بادکنک که بادش خالی میشه منم اروم شدم .

لبم و به دندون گرفتم و روی مبل نشستم .

راست می گفت ... اما با اومدن سروش محدود میشدم . ... به معنی کامل دیوونه می شدم .

رو به روی پژمان نشستم و تو صورتش خیره شدم .

اونقدرا هم تغییر نکرده بود هنوزم به همون خوشتیپی و خوش قیافگی قبل بود . اما من تغییر کرده بودم حالا یه زن شوهر دار بودم . هنوزم همون احساس قبل و بهش داشتم ؟ نمی

دونم .

پژمان گفت : چی می خوری ؟ ب

عد از سفارش غذا ...

پژمان دستاش و زیر چونش گذاشت و به میز تکیه داد و گفت : عوض نشدی .

-:تو هم همینطور .

-:اما تیپ و کلاست رفته بالاتر .

-:باید این کار و می کردم . برای مشتری بهتر باید خودتم بهتر باشی .

-:درسته اما تو از همون اولم مثل ما نبودی تو بچه پولدار بودی ... اما همیشه سعی می کردی یکی از ما باشی . -:اشتباه می کنی من سعی نمی کردم منم مثل شما بودم .

گارسون بهمون نزدیک شد و غذا ها رو روی میز چید .

پژمان تعارف کرد شروع کنم .

مشغول شده بودیم که گفتم : چه عجب بعد از این مدت طولانی یاد من افتادی .

-:من همیشه به یادت بودم . اما من و تو با هم نمی ساختیم . اخرین پرونده که بردی فهمیدم اگه یه بار دیگه ببازم دیوونه میشم .

با نیشخند گفتم : اون پرونده ؟ پرونده جالبی بود .

-:بله اگه منم برنده می شدم حالا می گفتم پرونده جالبی بود .

خندیدم و گفتم : از اولشم معلوم بود برد با منه .

-:نخیر خانم وکیل شواهد موجود نشون می داد برنده منم . اما نمی دونم تو دادگاه اخر اون زن و از کجا پیدا کردی ... اگه اون به عنوان شاهد قدم جلو نمیذاشت من برنده می شدم .

-: اون زن از اولم تو پرونده بود فقط موکل شما زبونش و بسته بود .

-:بگذریم . چیکارا می کنی ؟ تیکه ای از ماکارونی سالاد و تو دهان گذاشتم .

-: کار می کنیم . میریم دادگاه ... میریم جستجو ... همین چیزا .

پژمان سرش و تکون داد و گفت : تو خیلی پیشررفت کردی بر عکس من که عقب رفتم

-:اونقدرا هم که میگی عقب نیستی .

با سر تایید کرد و گفت : شنیدم ازدواج کردی .

ابروهام و بالا کشیدم و گفتم : از کجا فهمیدی ؟

-:حتی عروسیتم دعوتم نکردی .

-: همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد .

-:تو اینترنت دیدم عکساتون و . با ثروتمند ترین مرد ایرانی ... مالک کارخانجات خودرو سازی ایران باید فکرش و می کردم تو هم دختر یکی از بزرگترین تاجرای فرش هستی .

-:من بخاطر پولش باهاش ازدواج نکردم .

لب و لوچش و اویزون کرد و گفت : می دونم . تو هیچ وقت دنبال پول نبودی . قبول دارم ... من بهتر از خودت می شناسمت .

-:خوبه ... دوست ندارم در موردم اینطور فکر کنی .

-:من هیچ وقت در موردت این فکر و نکردم . وقتی دیدم باهاش ازدواج کردی چند لحظه باور نکردم . فکرشم نمی کردم تو با همچین کسی ازدواج کنی خیلی غیر منتظره بود .

-:خوب .

-:همین . دوست داشتم باور کنم از ازدواجم ناراحت شده . یعنی ناراحت بود ؟ امکان داشت ؟ از کجا باید مطمئن باشم ؟ چرا باید باور کنم ؟

-:از اینکه عروسی نیومدی ناراحتی ؟

-:هنوزم همونطوری هستی ... نه از اینکه یکی از بهترین دوستانم بدون اینکه بدونم ازدواج کرده ناراحتم و من باید خبر عروسیش تو اینترنت بخونم . اونم چون با یه مرد پولدار

ازدواج کرده . وگرنه قرار نبود بازم خبر دار شم .

-:فکر نمی کردم اونقدری برات مهم باشه که بخوای بدونی .

-:چرا ؟ مگه ما دوست نبودیم ؟

-:ما بیشتر همکار بودیم .

-:اما من تو رو دوست خودم می دونستم .

-:منم همینطور .

-:پس همکار نمی شدیم . دوست بودیم .

-:متاسفم ...

لبخندی زد و گفت : خوب دوست عزیز نظرت در مورد یه کار مشترک چیه ؟

نگاهش کردم : کار مشترک ؟

-:البته ... اینبار نمی خوام رو به روم بایستی می خوام کنارم بایستی و کمکم کنی .

سرم و کج کردم و گفتم : خوشحال میشم از اینکار .

-:باشه ... من تمام مدارک و کامل می کنم و برات می یارم تا اطلاعات لازم در مورد پرونده رو بدست بیاری . -:عالیه . طرف مقابلمون ؟

-:باور نمی کنی کیه ... حدس بزن .

-: نمی دونم کی می تونه باشه ؟

-:جناب صدر بزرگ

-:صدر ؟

انچنان با صدای بلند گفتم صدر که همه برگشتن به طرفمون . پژمان مدام تکرار می کرد چه خبرته ؟ اروم ... -:می خوای در برابر صدر بایستیم ؟

-:البته ... چرا که نه ؟ ما می تونیم . ما از پسش برمیایم .

بعد از ناهار پژمان اصرار کردم برسونتم خونه .

منم از خدا خواسته قبول کردم .

روزای فرد ماشینم و نمی تونستم بیارم بیرون . پژمان یه 206 مشکی داشت ... از ماشینش خوشم میومد ... باحال بود ... بابا اجازه نداد 206 بگیرم .

پژمان جلوی خونه مهیار توقف کرد ... پیاده شدم .

اونم پیاده شد و گفت : خونه قشنگیه .

-:بیا تو ...

-:ممنون ... می ترسم اگه بیام نتونم از دیدن خونت دست بکشم . از اینجا معلومه داخلش حرف نداره .

-:باهات موافقم . اما تو ادم ترسویی نبودی .

-:الان می ترسم . شاید بعدا .

خندم گرفته بود ... پژمان چی می خواست ؟ اون لحظه دلم می خواست می تونستم ذهن پژمان و بخونم .

لبخندی به روم زد و گفت : به چی فکر می کنی ؟

-:چیز خاصی نیست ... پس نمیای تو ...

-:نه ممنون . باید برم . باهات تماس می گیرم .

دوباره سوار ماشین شد ... قدمی به عقب برداشتم ... ماشین به حرکت در اومد و بعد از زدن دوسه تا بوق از دید ناپدید شد .

-:خوش گذشت ؟

صدای مهیار بود.

به عقب برگشتم .در چند سانتیم ایستاده بود .

سلام کردم .

با سر جواب داد و گفت : کی بود ؟

بدون اینکه جواب بدم گفتم : کی اومدی ؟

سرش و به سمت چپ متمایل کرد و گفت : من اول پرسیدم .

-:همکارمه .

با سر تایید کرد و گفت : تازه اومدم .

به طرف در رفت .

گفتم : ماشینت .

-:یکم بالاتر پیاده شدم . یه کاری پیش اومد بهداد باید می رفت .

-:بخاطر مامان اینا .

-:اره .

به طرف در رفت .

-:بیا دیر میشه .

به دنبالش وارد شدم .

با هم به طرف ساختمون رفتیم . جلوتر از من راه می رفت ... مثل جوجه ها افتاده بودم دنبالش .

لیلا در و باز کرد و سلام کرد .

هر ددوتا با هم جواب دادیم ... مهیار مستقیم به طرف اتاقمون رفت .

بدری از در سمت راست بیرون اومد و سلام کرد .

-:سلام بدری خانم. . .

-:خانم جان مادرتون تماس گرفته بودن ... گفتن دیر نکنین .

-:باشه .

از پله ها بالا رفتم . از بالای پله ها خم شدم و تقریبا با صدای بلند از لیلا که مشغول گردگیری سالن پایین بود پرسیدم : لیلا اتاق سروش اماده هست ؟

-:بله خانم جان .

-:خوبه .

وارد اتاق شدم . کت فوکول روی کاناپه بود .

صدای اب از حموم میومد .

شونه ای بالا انداختم و به طرف اتاقمون رفتم .

از کمد یه مانتو زرشکی که کمرش و استیناش توی ارنج چین خورده بود برداشتم .با شلوار جین مشکی و یه روسرس مشکی که گلهای ریز زرشکی داشت .

قبل از اینکه فوکول از حمام بیرون بیاد اماده شدم و نشستم جلوی اینه .

مشغول ارایش بودم که در باز شد و فوکول با یه شلوار سرمه ای و یه تیشرت ابی وارد شد .... حوله سفید روی سرش بود .

یه رژ زرشکی برداشتم و روی لبام کشیدم . عاشق رژ بودم ... از لوازم ارایش و هر چیزی که به ارایش مربوط می شد لذت می بردم . تو اوج بدبختیا اگه میرفتم سراغ لوازم

ارایش اروم میشدم .

نگاهم به مهیار افتاد که از اینه بهم خیره شده بود .

پرسشگرانه نگاهش کردم و گفتم : چی شده ؟

-:پاشو لباسات و عوض کن .

-:چرا ؟

-:چون من می خوام .

-:اونوقت شما چیکاره این ؟

-:خوشم نمیاد از این پاشو عوضش کن .

-:من باهاش راحتم .

-:اما من نیستم .

-:به من ربطی نداره .

-:مرسده پاش و لباسات و عوض کن .

-:نمی خوام . به تو مربوط نیست من چی میپوشم چی نمی پوشم ... اگه اینطور باشه منم از کت و شلواری که می پوشی بدم میاد فوکول .

با خشم به طرف کمد رفت و بازم یه دست از کت و شلواراش و بیرون کشید .

بیخیال مشغول شدم . برام اهمیتی نداشت .

از اتاق بیرون رفت و در و هم کوبید .

ارایشم که تموم شد . کیفم و برداشتم از اتاق بیرون رفتم .

رو به روی بدری ایستادم و گفتم : اتاق سروش و اماده کنین ... شب که میاد اینجا کم و کسری نباشه ... به دخترا هم بگو در حضور سروش رعایت کنن ... دلم نمی خواد مشکلی

پیش بیاد حواست باشه .

-:خانم جان اونا دخترای خوبی هستن .

-:من می دونم اما برادرم و خوب میشناسم بدری خانم ... دوست ندارم هیچ مشکلی باشه .

-:فهمیدم خانم .

-:تو همیشه همینقدر معتقدی ؟

به طرف مهیار برگشتم .

بالای پله ها ایستاده بود .

چپ چپ نگاهش کردم . بدری با گفتن با اجازه تنهامون گذاشت .

مهیار پایین اومد و در همون حال گفت : چرا برادرت و محروم می کنی ؟

با خشم به طرفش برگشتم .

-:برادر من بیرون از این خونه به انداز کافی ازادی داره من نمی خوام دیگه اینجا رو به گند بکشه .

-:خیلی خودت و حرص میدی .

-:به تو ربطی نداره ... برادر منه ... دوست ندارم از این غلطا بکنه . بهتره حواست باشه از این حرفا پیش خودش نزنی تا پرو بشه .

-:به من چه ... هرکاری دلت می خواد بکن .

-:خوبه ... دخالت نکن .

از ساختمون بیرون رفت و در همون حال گفت : اگه نمی خوای جا بمونی راه بیفت .

پسره پرو ... مثلا می خوای بگی بیام دنبالت ؟ خیلی ... ای خدا هی من می خوام بچه خوبی باشم این نمیزاره ... میگه بیا با من بجنگ .

توی ماشین که نشستم . فوکول به راه افتاد . در حال رانندگی هم مشغول ور رفتن با کراواتش بود .

اینه کوچیکم و از کیفم بیرون کشیدم و نگاهی به خودم انداختم . به چشمام یه خورده ریمل زده بودم و بالای چشمام هم یه خورده سایه مشکی . یه رژ گونه و رژ زرشکیم ... با

اینکه عاشق لوازم ارایش بودم اما ترجیح می دادم ارایش صورتم در حد معقول باشه .

-:خسته نشدی از دیدن خودت ؟ اره خوشکلی .

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم : بهتر از تو هستم که چشم از اینه بر نمی داری .

اشاره ام به اینه ماشین و ور رفتنش با کراواتش بود .

-:تقصیر تو هست اگه نمی رفتی رو اعصابم الان این شکلی نمیشد .

به طرفش برگشتم : إإإ ؟ چرا چرت و پرت میگی . به من چه ؟ تو خودت می خواستی اعصابت بهم بریزه . دنبال بهونه می گشتی .

-:من دنبال بهونه بودم ؟

با سر تایید کردم .

ماشین و متوقف کرد .

در و باز کردم .

صدام کرد .

در حالی که پیاده میشدم به طرفش برگشتم .

یکدفعه احساس کردم زیر پام خالی شد . رفتم توی چاله .

پام درد گرفت ... صدای جیغم بلند شد .

عوضی ... می کشمت مهیار ... بیشعور . من و میندازی تو چاله .

بالای سرم ایستاد .

-:مرسده خوبی ؟

با چشمای نمناک که سعی می کردم خشمناک باشه بهش نگاه ککردم

-:خیلی بیشعوری ... من و می ندازی تو چاله .

بازو هام و گرفت و در حالی که سعی می کرد بلندم که گفت : من چیکار کنم ؟ من که نمی دونستم اینجا چاله هست .

دستام و از دستش بیرون کشیدم و به عقب هولش دادم .

-:اره جون خودت . برو اون ور . کمک تو رو نمی خوام .

پام بدجور پیچ خورده بود . به سختی بلند شدم اما نمی تونستم روی پام بایستم . به ماشین تکیه دادم .

-:مرسده تقصیر ...

وسط حرفش پریدم .

-:خفه شو فوکول ... خفه شو . نمی خوام صدات و بشنوم .

-:نه که صدای تو خیلی خوبه من می خوام هی هی بشنوم .

-:پرو .

صدای موبایل فوکول بلند شد .

گوشیش و بیرون کشید و مشغول شد .

خم شدم تا پام و بمالم شاید از دردش کم بشه .

-:بله نه اومدیم ... باشه چشم الان میایم . باشه .

گوشی و قطع کرد و گفت : مهسان بود گفت زود بیاین .

با سر به سمت ورودی فرودگاه اشاره کردم .

-:تو می تونی بری

به راه افتاد و گفت : باشه هر طور راحتی .

می کشمت مهیار ... گریم گرفته بود ... بیخیال راه افتاد رفت .

من کوتاه نمیام . خودم خواستم اینطور باشه . نباید کوتاه میومدم . حالش و می گرفتم . باید یه حال گیری اساسی رو ترتیب می دادم . یه حال گیری ر ح تیم ملی . باید فکر کنم . فکر

کنم چطور می تونم با این پسر پرو بجنگم .

اشکام و که کم مونده بود سرازیر بشه رو پاک کردم و به راه افتادم . محکم قدم برداشتم . بدون توجه به اینکه درد پام خیلی اذیتم می کرد اما من کسی نبودم که کوتا بیام . باید

محکم می بودم این چیزی بود که خودم خواستم ... خودم خواستم این راه و برم .

نزدیکی در ورودی که رسیدم متوجه فوکول شدم که گوشه ای ایستاده بود با دیدنم قدمی جلو اومد و گفت : مشکلاتمون بین خودمونه نه خانواده هامون . نباید بزاریم اونا بفهمن .

در کنار هم به طرف خانواده هامون رفتیم .با رفتن پدر و مادر هامون به امریکا یکم خیالمون راحت میشد .

چند قدمی تا رسیدن به مامان اینا فاصله داشتیم که درد شدیدی تو پام پیچید ... ناخوداگاه دستم و به بازوی فوکول گرفتم .

به طرفم برگشت ...

-:چی شد ؟

اخمام تو هم بود . پام بد جور درد می کرد . خیلی اذیتم می کرد . . . سر بلند کردم نگاهم به طرف دو پسری که به ما خیره بودن افتاد . سعی کردم عادی باشم . به سختی و با تیه به

مهیار تقریبا بلند شدم . دستش و دور شونم انداخت و در همون حال گفت :

بهم تکیه بده .

حرفی نزدم ... تقصیر همین بود من این شکلی شدم .

انگار ذهنم و خوند چون گفت : چرت و پرت نگو تقصیر من نبود .

-:من چیزی نگفتم .

مامان دستم و گرفت . از مهیار جدا شدم .

-:چی شده ؟

بعد از این حرف مامان همه این و تکرار کردن .

بجای من فوکول جواب داد : پاش پیچ خورده .

مهسان گفت : پس بهتره بشینی .... رو به فوکول ادامه داد: تو نمی دونی اگه با این وضع راه بره ممکنه پاش بشکنه ؟

-:تقصیر خودشه حرف گوش نمی کنه .

تو کی به من گفتی ؟ پسره بی شعور . می خواد من و ادم بده جلوه بده .

مهسان گفت : مرسده جان مواظب باش ... کار دست خودت میدیا .

بابا به طرفم اومد و دستم و گرفت و گفت : خوبی ؟

با چشمای گرد بهش خیره شدم . بابا این سوال و از من پرسید ؟ بابا ؟ اشک تو چشمام حلقه زد ...

دستم و از دست مهیار بیرون کشیدم و دست بابا رو بیشتر فشردم . بابا؟

دلم می خواست فریاد بزنم بابا ... بابا این تویی ؟ این تویی از من پرسیدی خوبی ؟

بابا هم دستم و فشرد .

فوکول گفت : نگران نباشین پدرجان چیزی نیست .

ای لعنت به تو فوکول که نمی زاری از این لحظه لذت ببرم . میپری وسط ...

صحنه احساسی من و بابام و بهم زدی .

بابا دستم و فشرد . انگار اونم حال من و داشت ... مثل اینکه می فهمید الان چه حسی دارم .

بیخیال فوکول شدم . تو خونه حسابش و می رسیدم . اما این لحظه نمی دونم شاید هیچ وقت تکرار نشه .

بابا گفت : مواظب دخترم باش .

فوکول گفت : حتما پدر جان نگران نباشین ... مواظبش هستم .

-:خیلی مواظبش باش .

اشکی از چشمم سرازیر شد . بابا اینقدر به مهیار اصرار می کرد مواظب من باشه .

زمزمه کردم : بابا ...

بابا به طرفم برگشت . دست ازادش و بالا اورد و اشکی که روی صورتم بود و پاک کرد .

نجوا کنان گفت : مواظب خودت باش . گریه نکن خیلی زود برمی گردیم .

با احساس دستی توی دستم به طرف مهیار برگشتم . دستم و گرفته بود .

از بابا جدا شدم . مامان هم به طرفم اومد . در اغوشم کشید و زیر گوشم گفت : دیوونه بازی در نیاری ... مواظب سروشم باش .

بله می دونم باید مواظب پسر عزیزدردونتون باشم .

اما اونقدر تو حس و حال رفتار بابا بودم که یادم رفت همیشه وقتی مامان اینطور برخورد می کرد ییه چیزی می گفتم . از اغوش مامان بیرون اومدم . مادر جون هم در اغوشم

کشید و صورتم و بوسید .

پدر جون هم پیشونیم و بوسید .

دستم و از دست فوکول بیرون کشیدم . دستش که تو دستم بود احساس ازادی رو از دست می دادم .

بالاخره هر چهار نفرشون ازمون جدا شدن .

کمی از درد پام کاسته شده بود .

بابا ؟ بابا چش بود ؟ حالش خوب بود ؟ چرا نپرسیدم حالش چطوره ؟ بابا که هیچ وقت اینطوری برخورد نمی کرد . چش بود ؟

نگاهم همینطور به جای خالی بابا خیره مونده بود که فوکول لعنتی زیر گوشم گفت :

گریه نکن زودی برمی گردن کوچولو .

با خشم به طرفش برگشتم .اما اون لبخندی زد و ازم دور شد .

مهسان کنارم ایستاد و گفت : مرسده جان فردا شب مهمون ما هستین .

محمدم تایید کرد .

لبخندی زدم و نگاهی به فوکول کراواتی انداختم . دستش و میون موهاش کشید و با سر اشاره کرد نه .

شیطونه می گفت بگم باشه و فردا نازل شیم رو سر مهسان ... اما باید منطقی برخورد می کردم این یکی شوخی بردار نبود .

گفتم : مهیار فردا شب کار داری ؟

مهیار که مثلا مشغول صحبت با محمد بود به طرفم برگشت و گفت : چی عزیزم ؟

چی و مرض . چی و درد . تو که از صبح گوشات و تیز کرده بودی و انتن فرستاده بودی اینجا گوش می کردی من چی میگم .

لبام و گاز گرفتم تا پیش همه حالش و نگیرم .

-:میگم فردا شب کاری دداری ؟

-:اره عزیزم فردا شب قرار شام دارم .

عزیزم و درد . پسره پر رو چه عزیزم عزیزم می کنه .

رو به مهسان گفتم : شرمنده مهسان جان . ما یه روز دیگه مزاحم میشیم .

به جای مهسان بهداد گفت : زندایی شما بیاین . دایی هم فردا قرار شام داره ... خونه که نیست .

مهسان و بهار هم تایید کردم .

نگاهی به مهیار که مثلا مشغول صحبت با محمد بود اما تمام حواسش به ما بود انداختم و گفتم : اخه ...

بهار وسط حرفم اومد و گفت : اخه نداره زندایی بیاین چیزای خوب خوب دارم تا نشونتون بدم .

منم کنجکاو ...قبول کردم .

بهداد پرید وسط حرف مهیار و گفت : دایی ، شما فردا برو دنبال کارت زندایی میاد خونه ما .

مثلا تعجب کرده باشه گفت : برای چی ؟

مهسان گفت : من دعوتش کردم . شما هم اگه زنت و می خوای بعد از شام میای خونه ما . وگرنه می تونی تشریف ببری خونه .

با این حرف مهسان از جا پریدم : خونه نه .

همه زدن زیر خنده .

محمد گفت : چرا مرسده خانم ؟

-:اونجا مقعر حکومتی منه . پس نمی تونه تنهایی بره .

بهداد و بهار دستاشون و بهم کوبیدن و گفتن : ایول زندایی .

تازه یاد سروش افتادم . به اطراف برگشتم .

کمی بالاتر از ما ایستاده بود و مشغول صحبت با تلفن بود .

وای من فردا شب مهمونی دعوت بودم و سروش تو خونه تنها می موند .

مهسان گفت : نگران سروش نباش . بچه ها قبل از ما دعوتش کردن .

ناخوداگاه لبخندی روی لبم نشست به طرف مهسان برگشتم :

مثل اینکه با بچه ها خیلی جفت و جور شده .

مهسان با سر تایید کرد .

به طرف سروش رفتم . پشتش به من بود و ندید که دارم نزدیکش می شم .

چند قدمیش ایستادم و به حرفاش گوش کردم

:باشه ... نمی دونم ... نه فردا شب کار دارم . نه نمیشه .

-: ببینم چی میشه . کار دارم .

-:باشه . خداحافظ .

تلفن و که قطع کرد . بازوش و گرفتم

-: با کی حرف می زدی ؟

از جا پرید .

-:مرسده تو هنوز ادم نشدی ؟ این چه وضعشه ؟ ترسیدم .

به تلفن اشاره کردم : با کی حرف می زدی ؟

-:با هیچکس .

ابروهام و بالادادم و گفتم : جدی ؟ باشه . حالا چی می خواست هی نه میاوردی ؟

-:می خواست فردا شب باهم شام بخوریم !!!

-:وتو رد کردی .

سرش و به علامت بله تکون داد .

سرم و کمی به سمت راست متمایل کردم : ودلیلش ؟

-:فردا شب بهداد دعوتم کرده برای شام .

پوزخندی زدم : بله اطلاع دارم . بهتره دور بهار و خط بکشی .

با چشمای گرد گفت : چی ؟

-:گفتم به بهار کاری نداشته باش ... وای به حالت اگه بفهمم به بهار حتی فکر می کنی . حتی اگه یه لحظه فکرشک بکنی چشات و از کاسه در میارم ... فهمیدی سروش ؟

-:مرسده حرص نخور من به دوست خودم خیانت نمی کنم . بهار با تو برای من هیچ فرقی نداره .

-:امیدوارم همینطور باشه .

-:مطمئن باش .

-:بریم دیر شد .

-:مرسده تو از اینکه من اومدم خونتون ناراحتی ؟

-:نه ... اگه بخوای مسخره بازی در نیاری خیلی هم خوشحال میشم . مگه من جز تو کسی رو دارم ؟

یکدفعه صورتم و بوسید و گفت : خواهری خودمی .

نگاهی به گوشی فوکول که روی میز تکون می خورد انداختم .

این بار چهارم یا پنجم بود زنگ می زد اما اون بیخیال توی اتاق کارش مشغول بود .

شونه ای بالا انداختم و نگاهم و به صفحه تلویزیون دوختم . سریال مورد علاقم و پخش می کرد .

کوسن و توی بغلم گرفته بودم . بلوز و شلوار راحتی تنم بود . عادت نداشتم لباسای باز بپوشم . بیشتر از همه دلم نمی خواست این کار و پیش فوکول انجام بدم . ترجیح می دادم

لباسام همون بلوز استین بلند و شلوارشش باشه . همونی که مامان از بچگیم برای خریدنشون غر غر می کرد اما وقتی قهر و گریه هام و می دید همون بلوز و شلوار و با تهدید

این که جلوی کسی جز خودشون نپوشم برام می خرید .

برای بار هفتم که زنگ زد کنجکاوی رفت تو نخم . پیامهای بازرگانی پخش می شد ... با خیال راحت رفتم سراغ گوشی . . . نگاهی به اطراف انداختم . خبری نبود .

گوشی و از روی میز برداشتم و نگاهم و به صفحه دوختم . اسم بهناز روی گوشی بود . پوزخندی روی لبم نشست .

دستم به طرف دکمه سبز رنگ رفت ... اما پشیمون شدم . نباید دخالت می کردم به من ربطی نداشت . نداشت ؟ اون جزوی از پرونده بود ... چیکار باید می کردم ؟

بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم بالاخره دستم رفت روی دکمه سبز و فشارش دادم . گوشی و به گوشم چسبوندم و منتظر شدم .

صدای بهناز بلند شد ....

-:مهیار ؟ عزیزم ؟

همونطور سکوت کرده بودم .

-:چرا جواب نمیدی عزیزم ؟

سکوت کردم . یعنی باهاش در ارتباط بود ؟ پس برای چی ازش شکایت کرده بود ؟ چرا می خواستن این بازی مسخره رو ادامه بدن ؟ چه نقشه ای پشت این جریان بود ؟

-:چی میگه ؟

با این حرف از جا پریدم . با پریدنم شونم خورد به چانه مهیار که سرش و تقریبا اورده بود روی شونه ی من .

گوشی که از دستم افتاده بود و داغون شده بود .

مهیار از جا پرید ... صدای اخ اخش بالا رفت .

بد جور بهم خیره شده بود .

منم هاج و واج بهش خیره شده بودم .

مهیار بالا پایین می پرید و دستش و روی دهانش گذاشته بود .

منتظر بودم ببینم چی شده !

لحظاتی بعد مهیار کمی اروم گرفت و گفت : چته تو ؟ گوشیم و جواب میدی ؟ حالا هم زدی درب و داغونم کردی ؟

-:ببخشید ندیدم .

-:چی رو می خواستی ببینی ؟ تو با چه حقی به گوشی من دست می زنی ؟

-: بهناز بود .

-:بود که بود ! به تو چه ؟

-:چند باری زنگ زد ...

-:به جهنم می زاشتی بزنه . من بهت اجازه ندادم به گوشی من دست بزنی . این چیزا شخصیه ...

هنوز نفهمیدی باید به وسایل شخصی دست زد ؟

فوکول بی ریخت ... داری دست پیش میگیری که پس نیفتی ؟

اینطوری نمیشه ... باید دست به کار می شدم .

-:تو با اون در ارتباطی ؟

-:به تو مربوط نیست .

قدمی به طرف گوشیش برداشت . گوشی رو از روی زمین برداشته و گفت : ببین چیکار کردی ؟

نگاهم به صفحه تلویزیون افتاد .

سریال و شروع کرده بود . به طرف کاناپه رفتم روش ولو شدم و چشم به صفحه تلویزیون دوختم .

تو همین حین تلویزیون خاموش شد . به طرف مهیار که کنترل تو دستش بود برگشتم .

-:چته ؟ چرا خاموش کردی ؟

-:دلم می خواد .

-:می خوام ببینم .

-:لازم نکرده ببینی ... دیگه حق نداری به وسایل شخصی من دست بزنی .

-:یعنی این تلویزیونم از لوازم شخصی شماست .

با سر تایید کرد .

اینبار با حرص از جا بلند شدم : کی گفته ؟

در برابرم ایستاد : من گفتم .

سرم و به معنی فهمیدن تکون دادم : که تو گفتی . تو چیکاره ای ؟

-: صاحب این خونه ام .

پوزخندی زدم : یعنی می خواستی بگی اینجا خونه تو هست ؟ باشه بچسب به خونت .

به طرف اتاق خواب به راه افتادم .

همون مانتویی که صبح پوشیده بودم و پوشیدم . شلوار لی مشکیم و هم پوشیدم .

کیفم و برداشتم و از اتاق زدم بیرون . تازه یاد گوشیم و لپ تاپم افتادم برگشتم تو اتاق اونا رو هم برداشتم و زدم بیرون .

تو سالن نبود . بیخیال از پله ها پایین رفتم .

در همین حین شهره از پله ها طبقه پایین بالا اومد و با دیدنم سلام کرد .

با سر جواب دادم و گفتم : اقا سروش خوابه ؟

-:بله خانم جان .

-:باشه.

داشتم از ساختمان خارج میشدم که گفت : بیرون میرین ؟

-:بله یکم کار دارم . ماشینم و نبردین پارکینگ ؟

-:نه خانم جان جلوی دره .

بدون اینکه حرفی بزنم از ساختمون بیرون رفتم .

نگاهی به ماشینم انداختم . به طرفش رفتم . پشت فرمان نشستم و به طرف در خروجی به راه افتادم . کنترل و از داشبورت برداشتم و در و باز کردم . قبل از اینکه از ساختمون

خارج بشم برگشتم و نگاهی به ساختمون انداختم .

نگاهم از اینه به پژویی که دقیقا پشت سرم میومد افتاد ... هنوزم دنبالم بود ... بدون کم کردن فاصله .

پیچیدم توی یه کوچه و سرعتم و بیشتر کردم .سرعت اونا هم بالا رفت . . . سرعتم و کم کردم بهم کاملا نزدیک شدن ... تازه تونستم صورت راننده رو تشخیص بدم همون پسری که

تو فرودگاه بود ....

یکدفعه موهای تنم سیخ شد ...

نگاهی به ساعت انداختم . نزدیک یک بود ... مرسده یعنی باید بری بمیری ... مثلا وکیل این مملکت هستی ... اخه خل و چل ساعت 1شب ادم از خونه میاد بیرون ؟ به سرعت گاز

دادم ... باید خودم و می رسوندم جایی ...

گوشیم و بیرون کشیدم و شماره سروش و گرفتم ....

یه بوق ... دو بوق ... سه بوق....نخیر جواب نمیداد ...

لعنتی . دوباره شمارش و گرفتم ...اما بازم جواب نداد .

ترسم لحظه به لحظه بیشتر می شد ... اینا قصد رفتن نداشتن .

برای چی دنبال من بودن ؟ مگه هر کسی نصف شبی بیاد بیرون اینطور میفتن دنبالش ؟

از ترسم دفتر تلفن گوشیم و هی بالا پایین کردم . کسی رو نداشتم بهش زنگ بزنم . به کی زنگ می زدم . بالاخره روی شماره مهیار توقف کردم دکمه تماس رو فشردم ...

مهیارم مثل سروش جواب نداد ... ازت متنفرم ... ازت متنفرم ... لعنتی .

اشکم در اومده بود . دست و پام و گم کرده بودم . نمی دونستم چیکار باید بکنم ؟ کجا باید برم ؟ از کی کمک بخوام .

در همین حین گوشیم به صدا در اومد ... خدا خدا کردم سروش باشه ...

اما سروش ؟

شایدم یکی از اونا باشه ... وحشت تمام وجودم و گرفته بود ... لرزش بدنم .

اب دهانم و قورت دادم و چشم به صفحه موبایل دوختم . نام پژمان روی گوشی حک شده بود .

به سرعت جواب دادم .

-:الو مرسده ... مواظب خودت باش .

با این حرف پژمان ترسم بیشتر شد .

-:مرسده ؟

-:چی ؟

-:پرونده رمضانی یادته ؟ ادماش و فرستاده سراغمون بهتره از خونه بیرون نری ...

رمضانی ؟ خدایا ... زمان برام به عقب برگشت ... روزی که با کمک زنش تونستیم کلک رمضانی رو بکنیم .

روزی که دادگاه به حبس ابد محکوم شد .

وقتی برای اخرین بار از کنارش رد می شدیم .

گفت : خانم وکیله زیادی خوشحال نباش ... من زندتون نمیزارم هم تو رو هم اون همکارت .

زندم نمی ذاشت ؟ خیلی وقت بود از اون زمان می گذشت . فکر نمی کردم بیاد سراغم . به کل یادم رفته بود .

-:پژمان من بیرونم .

تقریبا داد زد : کجایی ؟

-:بیرونم .

-:تنهایی ؟

-:اره ...

-:وای خددای من .

-:یه پژو دنبالمه .... نمی دونم چیکار کنم .

گریم گرفت .

-:تو رو خدا کمکم کن .

اون لحظه برام مهم نبود پژمان هیچ نسبتی با من نداشت فقط می خواستم زنده بمونم . می خواستم زندگی کنم .

-:گریه نکن مرسده ... کجایی ؟

نگاهی به اطراف انداختم و ادرس و گفتم .

-:خیلی خوب من دارم میام اونجا ... زنگ بزن به شوهرت ... خودتم برسون به یه پاسگاهی چیزی . اینطوری بهتره .

شوهرم ؟ کسی که از خونه بیرونم کرد ؟

خدایا خودت کمکم کن . غلط کردم .

با دیدن یه پاسگاه نور امیدی تو دلم روشن شد ... ماشین و پیچوندم جلوی پاسگاه بدون اینکه ماشین و پارک کنم جلوی چشم سرباز نگه داشتم و به سرعت خودم از ماشین بیرون

انداختم و به طرف سرباز حمله بردم .

بیچاره ترسیده بود . سر برگردوندم . همون پژو کمی دورتر توقف کرده بود .

سرباز گفت : چیزی شده خانم ؟

-:کمکم کنین ... می خوام من و بکشن .

سرباز با چشمای گرد نگاهم می کرد .

بازم تکرار کردم : کمکم کنین .

سرباز کنار کشید و گفت : بفرمایید .

وارد حیاط پاسگاه شدم . سرباز رو به مردی که همون اطراف بود گفت : رضا این خانم و ببر اتاق سرگرد .

مرد به طرفم برگشت : یه سرباز وظیفه بود .

به طرفم اومد و گفت :بفرمایید خانم .

به دنبالش راهی شدم .

وارد ساختمون شدیم . مستقیم به طرف یه راهرو رفت و اولین در سمت راست و بعد از زدن چند ضربه باز کرد .

کنار ایستاد . وارد شدم و اونم به دنبالم .

مردی روی صندلی پشت میز نشسته بود با دیدنم بلند شدد و گفت : چه مشکلی پیش اوده خانم ؟

-:می خوان من و بکشن .ماشینم جلوی پاسگاه ول کردم .دنبالم بودن الان اونجان .

-:اروم باشین خانم بشینین و تعریف کنین .

رو به سرباز گفت : یه لیوان اب برای خانم بیار .

سرباز احترام گذاشت و بیرون رفت .

منم شروع کردم به تعریف ماجرا ...

بعد از تماس با سروش تمام ماجرا رو برای سرگرد تعریف کردم . سرگرد دستور داد ماشینم و انتقال بدن به پاسگاه ...

یک نفس برای سرگرد حرف زدم بیچاره دهانش از تعجب باز مونده بود . وقتی تموم شد یه نفس عمیق کشیدم . سرگرد گفت : خسته نباشین .

ناخوداگاه لبخندی زدم .

اونم لبخند زد .

در همین حین چند ضربه به در خورد و به دنبال سرباز پژمان هم وارد شد . اول که دیدمش از صورت داغونش تعجب کردم .

از جا بلند شدم و قدمی به طرفش رفتم .

اون سلام کرد و سرباز مشغول توضیح دادن دلیل حضور پژمان بود اما من حواسم به صورت داغون شده پژمان بود .

پژمان دستی به صورتش کشید و گفت : گفتم مواظب خودت باش .... نمی خواستم این بلا سر تو هم بیاد .

به جای اینکه بگم حالت چطوره ؟

گفتم : زندت گذاشتن ؟

پژمان لبخندی زد و گفت : زنده ؟ اگه نمی رسیدن منم مرده بودم . برم خدا رو شکر کنم دو سه تا جوون رسیدن نجاتم دادن .

نفس راحتی کشیدم . از اینکه پژمان زنده بود خوشحال بودم . اصلا دلم نمی خواست یه لحظه هم به نبود پزمان فکر کنم . حالا می فهمم هنوزم دوسش دارم . هنوزم همون احساس

و نسبت به پژمان دارم .

سرگرد گفت : خانم سپهری شما باید شکایت کنین ... در مورد قتل هم من نمی تونم اطمینان بدم اونا از طرف همین اقای رمضانی که شما میگین اومده باشن .

اینبار پژمان گفت : نه جناب سرگرد اینا از طرف رمضانی بودن ... من امروز شکایت کردم و با پیگیری های افسر پرونده امیدوارم ثابت بشه اینا همش از طرف رمضانیه .

-:متاسفانه چیز زیادی از دست من برنمیاد خانم سپهری ... بهتره تو این مدت یکم بیشتر مراقب باشین . به نظرم بهتره برین سفر ...

رو به پژمان ادامه داد : شما هم بهتره با همسرتون برین ...

همسرم ؟ نگاهم به پژمان افتاد ... بیخیال گفت : بله جناب سرگرد ... باید ببینیم چی میشه .

در همین حین در باز شد و سروش با سر و صدا وارد شد تقریبا به طرفم دوید و در اغوشم کشید : خوبی مرسده ؟

خودم از اغوشش بیرون کشیدم : اره خوبم .

با کنار رفتن سروش تازه متوجه مهیار شدم .

در چند قدمیم ایستاده بود .

به ططرفم اومد رو به روم ایستاد و گفت : خوبی عزیزم ؟

برخلاف لحنش که سعی می کرد اروم باشه می تونستم عصبانیت و تو چشماش ببینم .

روم و ازش برگردوندم و گفتم : خوبم .

مهیار به طرف سرگرد رفت و دستش و به طرفش گرفت .

سرگرد که با ورود مهیار و سروش بلند شده بود دست مهیار و فشرد و گفت : اقای کیان مهر ؟

-:چه خطری همسرم و تهدید می کنه ؟

با این حرف مهیار سرگرد برگشت و به من نگاه کرد و بعد هم به پژمان و بعد از چند لحظه زمزمه کرد : من فکر کردم اون اقا همسر خانم هستن .

مهیار و سروش با هم به طرف پژمان برگشتن .

مهیار به سرعت خودش و جم و جور کرد و گفت : نخیر از اشنا ها هستن .

-:اقای کیان مهر بهتره مدتی همسرتون دور از تهران باشن ... اینطور که معلومه در خطر هستن .

مهیار با سر تایید کرد و گفت : حق با شماست .... من می خوام چند نفری برای مراقبت از همسرم بزارین .

نگاهم به پژمان که قدمی عقب برداشته بود افتاد ... یه جوری به مهیار خیره شده بود .

نگاهم به مهیار برگشت ... یه شلوار جین و تیشرت طوسی تنش بود ... اولین باری بود بدون کت و شلوار می دیدمش البته بیرون از خونه .

بیشتر از کت و شلوار بهش میومد .

لبخندی زدم .

اما هنوزم معنی نگاه های پژمان و درک نمی کردم . با زنگ گوشی موبایل پژمان به طرفش برگشتیم .

ببخشیدی گفت و از اتاق بیرون رفت .

سروش کنارم ایستاد و گفت : اون کی بود ؟مهیار می شناختش ؟

-:همکارم بود .

-:چرا این ریختی ؟

-:اونم تو همین پرونده بود و بخاطر همین موضوع کتک خورده .

تازه متوجه شدم سرگرد داره از سیر تا پیاز و برای مهیار تعریف می کنه .

سروش به طرفم برگشت : تو نصف شبی تو خیابون چیکار می کنی ؟ اونم بدون اینکه به مهیار بگی ... وقتی گفتم خونه نیستی یه لحظه هنگ کردم بیچاره .

-:اصلا کی به تو گفت با اون بیای .

سروش با تعجب گفت : مرسده اون شوهرته ... اگه به اون نمی گفتم به کی باید می گفتم ؟

شوهر و درد شوهری که همش می خواد پولش و به رخ من بکشه به هیچ دردی نمی خوره .

با برگشتن مهیار به طرفمون سکوت کردم .

چپ چپ نگاهم می کرد منم چشم غره ای بهش رفتم و بیخیال به سرگرد چشم دوختم .

واه واه از وقتی فهمیده زن مهیارم چه خودشیرینی هم می کنه .

پول پرست ...

بدم میاد از همچین ادمایی از صبح به پژمان اهمینت نمی داد .

پژمان کجا رفت ؟ نگرانش شدم . نکنه بزننش .

سروش رو به روی پژمان ایستاد و گفت : اقای مظفر خیلی زحمت کشیدیدن .

پژمان نگاهی بهم انداخت و گفت : کاری نکردم اقای سپهری .

-:شما به همه ی ما لطف کردین ... من و مهیار حتما این لطفتون و جبران می کنیم .

مهیار هم رو به روی پژمان ایستاد و گفت : بله ....همینطوره .

پژمان نگاهی به مهیار انداخت و گفت : من این کار و برای جبرانش نکردم ... با اجازتون من میرم .

با مهیار و سروش دست داد و بدون اینکه به من توجه کنه ازمون دور شد .

با دور شدن پژمان سروش گفت : من با ماشین مرسده میام شما هم با هم بیاین اینطوری بهتره .

مهیار هم تایید کرد .

گفتم : من با ماشین خودم میام .

هر دو تا با خشم نگاهم کردن که سروش گفت : مرسده بچه بازی رو تموم کن . به اندازه کافی امروز بچه بازی در اوردی .

سروش سوئیچ و ازم گرفت و به طرف ماشین به راه افتاد .

پشت فرمان که نشست به طرف مهیار برگشتم . کنارم ایستاده بود .

بیخیال به اطراف نگاه کردم با دیدن بنزش به طرف اون به راه افتادم . به ماشین که رسیدم بهش تکیه دادم . در همین حین در باز شد و بدون اینکه بهش نگاه کنم روی صندلی جلو

نشستم .

لحظه ای بعد پشت فرمان نشست و ماشین و به حرکت در اورد . مثل همیشه اروم و با حوصله رانندگی می کرد ...

داشت می رفت رو اعصابم .

نگاهم از اینه به ماشینم بود سروش پشت سرمون می اومد .

گفتم : من و برسون دفتر .

حرفی نزد ... منم سکوت کردم .

وقتی به طرف خونه پیچید .

به طرفش برگشتم : گفتم من و ببر دفتر .

-: من رانندت نیستم .

پوزخندی زدم : جدی ؟ نگه دار .

فوکول پاش و بیشتر روی گاز فشرد ... سرعت ماشین بالا رفت .

داد زدم : نگه دار .

-:خفه شو . خفه شو .

صداش بالاتر رفت : خفه شو . به اندازه کافی عصبانیم کردی .

-:نه بابا ... به جهنم دلم می خواد عصبانی شی .

منم مثل خودش داد می زدم .

-:مرسده خفه شو ... ساعت یک نصف شب تو خیابون چه غلطی می کردی ؟ چرا از خونه رفتی بیرون ؟

-:به تو ربطی نداره . به تو مربوط نیست من کجا میرم . چیکار می کنم .

-:ربط داره ... تا وقتی اسمت تو شناسنامه منه بهم ربط داره . تا وقتی زنمی بهم ربط داره .

-:خفه شو خفه شو ... به تو ربط نداره . به تو ربط نداره من چیکار می کنم همونطور که به من ربط نداره تو با بهناز چه غلطی می کنی .

-:به تو ربطی نداره .

سکوت کردم .

این سکوت لحظاتی طول کشید که گفت : اصلا این مرتیکه کیه هر جا تو میری سبز میشه ؟ به چه حقی همه جا ظاهر میشه ؟

پوزخندی زدم و گفتم : خودت جوابت و می دونی .

اونم حرفی نزد . جلوی در توقف کرد .... درو باز کرد و وارد شد ... به دنبالمون سروش هم اومد .

همین که ماشین و متوقف کرد پیاده شد .

اما من بیخیال نشسته بودم .

قبل از اینکه در و ببنده گفت : چرا نمیای پایین ؟

-:گفتم که می خوام برم دفتر .

-:همین الان پیاده شو .

این و خیلی محکم گفت .

مثلا می خوای من بترسم ؟ کور خوندی .

من از این چیزا نمی ترسم .

-:من تو خونه ای که صاحبش بیرونم کرده پا نمی زارم .

-:پیاده شو . تا وقتی زنمی اینجا خونه تو هم هست ... یادت که نرفته با اون چک می تونی تمام اینا رو ازم بگیری .

-:می دونم .

-:پس بیا پایین ... پیش سروش ابرومون رفت . فهمید یه اتفاقی بینمون افتاده .

-:به جهنم . بدونه .

پایین رفتم .

سروش لبخندی زد و گفت : خیلی ناز می کنی مرسده .

رو به مهیار ادامه داد : تقصیر تو هست ... زیاد بهش رو نده .

با خشم به سروش نگاه کردم .

مهیار با خونسردی گفت : واسه من ناز نکنه برای کی ناز کنه ؟

سروش خندون به طرفم اومد . سوئیچ و به دستم داد و گفت : بفرما خانم .

سوئیچ و ازش گرفتم .

-:من برم بخوابم . شبتون بخیر .

با رفتن سروش مهیار نگاهی بهم انداخت و گفت : دیر شد بریم بخوابیم .

بدون اینکه چیزی بگم به طرف اتاقمون به راه افتادم .

همین که وارد اتاق شدم .

مهیار به دنبالم اومد . با بسته شدن در گفت : فردا خونه می مونی .

وارد اتاق خواب شدم و گفتم : فردا دادگاه دارم نمی تونم .

در و بستم .

مشغول در اوردن مانتوم بودم که وارد شد .

بدون اینکه نگاهش و ازم برداره گفت : دادگاه فردا رو کنسل کن . بهتره تو خونه بمونی .

-:اونا هرجا بخوان می تونن من و بکشن به خونه و بیرونم ربطی نداره . من فردا باید برم .

بدون اینکه چیزی بگه به طرف کمد رفت . یه شلوار راحتی برداشت و از اتاق بیرون رفت .

نگاهی به بدری خانم انداختم و گفتم : چیزی شده ؟

-:نه خانم جان .

-:پس چرا اینطوری نگام می کنین ؟

-:هیچی خانم جان .

دست از خوردن کشیدم و گفتم : بگو بدری جان ... بگو چی شده ؟

-:خانم جان الان که رفتین بیرون می فهمین .

در همین حین در باز شد و فوکول کراواتی با کت و شلوار مشکی و کراوات وارد شد .

مگه این نرفته سرکار ؟

سلام کردم . اونم جواب داد و روی صندلی رو به روم نشست . تعجب کردم چرا مثل همیشه بالای میز ننشست .

بیخیال مشغول شدم .

اونم همینطور .

فنجان چای و سر کشیدم و بلند شدم .

اونم بلند شد .

از بدری تشکر کردیم و به طرف در خروجی به راه افتادیم .

در کنار هم قدم برمی داشتیم . قدش یکمی ازمن بلند تر بود . تا حالا دقت نکرده بودم . یکمی مرسده ؟ خوب حالا یه مقدار بلند بود . یا باید بگم من کوتاهترم !

از ساختمون که خارج شدیم نگاهی به اطراف انداختم . ماشین فوکول کراواتی جلوی در بود . اما از ماشین من خبری نبود .

به طرف لیلا برگشتم : لیلا ماشین من ؟

به جای لیلا که پشت سرمون ایستاده بود فوکول گفت : امروز با من میریم .

ابروهام و بالا دادم و گفتم : دلیلش ؟

کمی به سمتم خم شد و زیر گوشم گفت : اخه نمی خوام به این زودی عروسکم و از دست بدم .

برگشتم و چپ چپ نگاهش کردم .

لبخندی زد و دستم و گرفت و به طرف ماشین کشید .

سعی کردم دستم و از دستش بیرون بکشم اما اون خیلی محکم تر دستم و می فشرد .

در ماشین و باز کرد و گفت : بشین مرسده .

می خواستم یکی بزنم تو گوشش اما حیف لیلا اونجا بود . نمیشد پیش اونا زد .

روی صندلی نشستم و قبل از اینکه اون در و ببنده من تقریبا در و کوبیدم.

پوزخندی زد و پشت فرمان نشست .

تا رسیدن به دادگاه هیچ کدوم حرفی نزدیم . جلوی دادگاه ماشین و نگه داشت .

پیاده شدم جلوی در با دیدن دوتا مرد هیکلی با کت و شلوار کنارم ؛ خودم و توی ماشین انداختم .

ترس دوباره برگشت . اینا دیگه کین ... این رمضانی حتما می خواد کلکم و بکنه .

اما فوکول هیچ حرکتی نکرد .

برگشتم و وقتی نگاهش کردم گفت : اینا مواظبت هستن . ازشون دور نشو .

با این حرف فوکول برگشتم و نگاهی به اون دوتا مرد انداختم . بیشتر شبیه مردان اهنین بودن که توی تلویزیون نشون می داد و سروش با شور وشوق اونا رو نگاه می کرد

همیشه از دیدنشون چندشم می شد .

یه جورایی ناراحت بودم . اما جونم بیشتر از اینا برام ارزش داشت .

لب باز کرددم تا ازش تشکر کنم . اما یاد حرفش افتادم که گفت : نمی خوام عروسکم و از دست بدم .

کور خوندی فوکول ...

بی توجه پیاده شدم و در همون حال گفتم : من بهشون نیاز ندارم .

قبل از اینکه چیزی یگه راه افتادم و به طرف ساختمان رفتم . به عقب که برگشتم اون دوتا رو پشت سرم دیدم .

لبخندی روی لبم نشست . خیالم راحت شد . همین که حواسشون بهم بود خیلی خوب بود . خیالم راحت تر میشد .

مهیار ازت ممنونم . حتی اگه بخاطر اینکه از بازی کردن با من لذت می بری ؟ حتی اگه بخاطر اینکه من برات مثل یه اسباب بازی می مونم می خوای زنده باشم بازم ازت ممنونم .

ازت ممنونم که به خاطر همین چیز مسخره بخاطر همین عروسک بودن حواست بهم هست . از اینکه می خوای این عروسک زشت زنده باشه ممنونم .

مشغول صحبت با یکی از موکلا بودم که گوشیم به صدا در اومد . رفتم سراغش ...

با دیدن شماره پژمان نگاهی به موکلم انداختم و گوشی و جواب دادم

-:سلام خانم وکیل .

-:سلام . حالت چطوره ؟

-:من خوبم .تو چطوری ؟

-: مرسی .

-:کجایی ؟ باید ببینمت .

-:من دفترم .

-:خیلی خوبه میام دنبالت . یه ساعت دیگه می بینمت .

-:باشه منتظرم .

-:فعلا خداحافظ .

بعد از قطع گوشی یاد محافظایی که فوکول برام گذاشته بود افتادم .

اونا رو باید چیکار می کردم .

تمام یک ساعت مثل صد سال برام گذشت اما همش با درگیری ذهنی .

بالاخره مهسا خبر داد پژمان اومده .

از اینکه اومده بود هم خوشحال بودم هم ناراحت .

یه جورایی از اینکه می دیدمش خوشحال بودم . از دیشب فهمیدم هنوزم دوسش دارم . اما در مورد اینجا بودنش احساس گناه می کردم . من یه زن شوهر دار بودم و می خواستم

مردی رو ببینم که می دونستم دوسش دارم .

چند ضربه به در خورد و پژمان وارد شد .

بلند شدم . اونم با لبخند سلام کرد .

سلام کردم .دعوت کردم بشینه ...

تا اومدن چای در مورد چیزای عادی صحبت کردیم .

تمام مدت سعی می کردم با پژمان کاملا عادی باشم . دلم نمی خواست به همسرم خیانت کنم . حتی اگه اون قرار بود برای یه سال همسرم باشه بازم به قول خودش هنوز زنش بودم

بالاخره پژمان شروع کرد :

رمضانی از زندان فرار کرده .

با چشمای گرد شده گفتم : نه !!!

پژمان با سرتایید کرد و گفت : باید خیلی مواظب باشیم . اون قسم خورده همه ی ما رو بکشه الان که ازاد شده حتما بلایی سرمون خواهد اورد .

سرم و به نشونه تاسف تکون دادم و گفتم : بیچاره زنش . وقتی سراغ ما اومده حتما سراغ اونم میره .

-:خوشبختانه زنش رفته مسافرت و سه چهار روز دیگه برمی گرده و در این مدت رمضانی بهش دسترسی نداره .

-:شاید اونجا بره سراغش .

-:نمی تونه اخه کسی نمی دونه زنش کجا رفته .

-:مثل اینکه می دونسته رمضانی می خواد فرار کنه .

-:نه ... این مکان نداره . زنش رفته حج .

-:اوه .

لبخندی زدم و ادامه دادم : خوشبحالش .

پژمان با لبخند گفت : انگار تو هم خیلی دلت می خواد بری .

-:کیه که دلش نخواد .

-:من نتونستم تو رو بشناسم .

لبخندی زدم و گفتم : پس هنوز تا برگشت زن رمضانی وقت داریم . امیدوارم تا اون روز دستگیر بشه .

-:منم همینطور . دنبالش هستن به زودی دستگیر میشه .

-:زن رمضانی کی برمی گرده ؟

-:اونطور که می گفتن 7روز دیگه برمی گرده .

هفت روز دیگه میشه چندم ؟ میشه هشتم .

پژمان گفت : محافظات خیلی هوات و دارن .

از افکارم بیرون اومدم و گفتم : هان ؟ اره درسته .

-:خوب معلومه وقتی پول باشه همه ی اینا هم هستن ... شوهرت خیلی دوست داره .

خندم گرفت اما پنهونش کردم : اره خیلی دوسم داره به خونم تشنه هست .

مهیار دوسم داشته باشه . وای اون روز باید برم بمیرم .

لبم و به دندون گرفتم .

مهیار ؟ واقعا چرا قبول کرد با هام عروسی کنه ؟ هنوزم نتونستم جواب این یکی رو پیدا کنم .

نامه رو از بدری گرفتم و با تعجب به پاکت خیره شدم .

از پله ها بالا رفتم .

صدای بدری رو شنیدم که گفت : خانم جان شام و اماده کنم ؟

-:بله بدری خانم دستت درد نکنه . خیلی گشنمه . اقا کجاست ؟

-:فکر کنم تو اتاق کارشون باشن خانم جان .

سرم و به علامت تایید تکون دادم و بالا رفتم . با بازوم در و باز کردم . اخه با دو دستم پاکت و محکم گرفته بودم انگار می خواستن ازم بگیرنش .

وارد اتاق شدم با پا در و بستم و روی کاناپه ولو شدم .

کیفم و روی مبل انداختم و پاکت و گرفتم .

بالاخره بازش کردم .

هر لحظه عصبانی تر میشدم . باورم نمی شد . چشمام رفته رفته گرد تر می شد و تعجبم بیشتر . بیشتر و بیشتر .

هم اشکم د راومده بود و هم عصبانی بودم . نمی دونم اشکام از عصبانیت بود یا ناراحتی .اما ذلم می خواست فریاد بزنم . دلم می خواست عصبانیتم و روی یه چیزی خالی کنم .

باورم نمی شد بهناز از من شکایت کرده باشه اونم بخاطر چی ؟ سقط جنین ... لعنتی . لعنتی . صدام بالاتر رفت ، لعنتی ، لعنتی ، لعنتی .

-:چی شده ؟

سر بلند کردم و نگاهم روی فوکول ثابت موند . با چشمای گرد به من خیره شده بود . اون اینجا چیکار می کرد ... همش تقصیر این بود . از عصبانیت دندون و روی هم میساییدم .

نگاهم همچنان روی نامه برگشت .

کاغذ و از دستم کشید و گفت : چیه ؟

-:بهناز ازم شکایت کرده .

با خنده تمسخر امیز گفت : شوخی می کنی ؟

از جا بلند شدم و گفتم : شوخی دارم باهات ؟

-: برای چی ؟

-:کاغذ که توی دستته . می تونی ببینیش .

مشغول خوندن شد . منم به طرف اتاق خواب به راه افتادم .

صدام کرد : مرسده ؟!!!

بدون اینکه به طرفش برگردم ایستادم .

ادامه داد : تو به شکمش ضربه زدی ؟

-:مگه خل و چلم ؟ من فقط از سرش گرفتم تا مثل وحشیا بهم نپره .

-:پس برای چی گریه می کنی ؟

-:چجوری باید ثابت کنم من نزدم ؟

-:من و مهسا اونجا بودیم .

-:مهسا خانم !!!

-:خوب من و مهسا خانم بودیم و شهادت میدیم .

پوزخندی زدم : جدی ؟ اونوقت می خوای چی بگی ؟ بگی تو پدر همون بچه ای هستی که سقط شده !!! و دقیقا وجود این بچه رو انکار می کردی و بخاطر همین مادر بچه ازت

شکایت کرده بود ... و تو به هر دری زدی تا از شر این بچه خلاص بشی . اون وقت کسی که متهم شده به قتل این بچه از قضا نامادریش هست .

تازه به خودم اومدم و دیدم اشکام همینطور سرازیر شده .

با استین اشکام و پاک می کردم که مهیار صورتم و گرفت و با دستمالی که از جیبش در اورد اشکام و پاک کرد و گفت : گریه نکن .... من نمی زارم این دختره اذیتت کنه .

سرم و روی سینش گذاشت و گفت : اون ارزش گریه هات و نداره . اون یه هرزه هست .

چرا سعی نمی کنم ازش دور بشم .چرا ازش دور نمیشدم . چرا نمیزدم تو گوشش ؟

چون شوهرم بود ؟ اره شوهرم بود . کسی بود که با وجود اینکه بهم به چشم یه عروسک نگاه می کرد اما بازم دست حمایتش و احساس می کردم . کاری می کرد بدونم اون هست

و تنها نیستم . همین که می دونستم تنها نیستم ... تنهام نمیزاره .اون تنهام نزاشته بود .

همین برای الان کافی بود برای الان همین که می دونستم حامیمه کافی بود .

ناخوداگاه دستام و دورش حلقه کردم و سرم و بیشتر توی اغوشش فرو بردم .

دیگه نمی ترسیدم . من کاری نکرده بودم . مطمئن بودم کاری نکردم . مطئنم مهیار بود ... بود و ثابت می کرد من بی گناهم .

می خواستم بگم ممنونم اما زبونم سنگین شده بود . انگار نمی تونستم حرف بزنم . نمی تونستم لبام و از هم جدا کنم .

فقط می خوام این ارامشی که الان هست و داشته باشم ... هر چقدر کوتاه هم باشه من این ارامش و می خوام .

بهش احتیاج دارم .

نگاهی به ساعت انداختم . نزدیک دو بود . روی مبل جا به جا شدم و دوباره نگاهی به ساعت انداختم . انگار این ساعت نمی خواست تکون بخوره .

بدری اومد تو سالن و گفت : خانم جان نمی خواین بخوابین ؟

-:نیومد ؟

-:نه خانم جان . نگران نباشین کم کم پیداشون میشه .

-:شده تا حالا اینطور دیر بیاد ؟

-:نه خانم جان ... اقا همیشه سر موق میان خونه ... مگر اینکه برن سفر .

اب دهانم و قورت دادم . اصلا من چرا نگرانش بودم ؟ به من چه سرش چه بلایی میاد ؟ اما با تمام این حرفا نمی تونم بی تفاوت باشم . به من چه مهیار ساعت دو نصف شب خونه

نیومده .

اه . . . این بدری هم همینطور اویزون من شده .

-:بدری خانم شما برو بخواب من بیدارم .

-:وای خانم جان من شما رو تنها بزارم ؟ حرفشم نزن خانم جان ... منم نگرانم .

گوشیم و برداشتم و دوباره شماره مهیار و گرفتم .

بازم خاموش بود . اخه پسره خل و چل .... اینبار دیگه تنش می خاره من اون کراواتش و بگیرم و ازش اویزون بشم . وقتی ازش اویزون شدم دیگه کارش تمومه . همش بکشم . با

حرص چشمام و روی هم فشردم .

از اینکه از کراوات فوکول مثل یه طناب اویزون بشم خیلی جالب اومد به نظرم . مثلا مهیار قدش خیلی بلند بود دیلاق می شد ... منم قد کوتاه بعد با هم دست به یقه بشیم . از

کراواتش بگیرم و اویزون بشم . هر لحظه هم این کراوات کشیده تر میشه . بعد فوکول نمی دونه من و از کراواتش جدا کنه یا دستش و به گردنش بگیره تا خفه نشه .

از فکر خودم نیمچه لبخندی روی لبم نشست . فوکول حتما در اون حالت خیلی جالب می شد .

سر بلند کردم و نگاهی به ساعت انداختم . یه ربع به سه ... اما بازم خبری از مهیار نبود .

تازه متوجه شدم بدری تو اتاق نیست .

بلند شدم و در طول سالن قدم می زدم . از صدای برخورد کفشام با پارکت ها حس بدی بهم دست می داد مثل اینکه پارکت ها از هم جدا شده بودن و داشتن روی مغز من روی هم

چیده می شدن .

در باز شد و بدری با یه لیوان چای وارد شد و گفت : خانم جان براتون چای اوردم .

نگاهی به لیوان انداختم .قدمی به طرفش برداشتم و فنجان و ازش گرفتم .

دوباره برگشت و روی صندلی نشست .

نگاهی به لیوان انداختم و به راه افتادم بار سوم یا چهارم بود طول سالن و می رفتم و برمی گشتم که بدری گفت : خانم جان چرا هی میرین و میاین بشینین الان پیداشون میشه .

بدون توجه به بدری ادامه دادم . می رفتم و میومد ... نگاهم گاهی به دمپایی هام بود و گاهی به لیوان چای و گاهی هم به ساعت .... لعنی هر وقت می خواستی حرکت کنه جونش

در میومد وقتی هم می خواستی بمونه به سرعت جت در می رفت .

نگاهم همینطور به ساعت بود و قدم برمی داشتم . یکدفعه احساس کردم دارم تعادلم و از دست می دم تا به خودم بیام با کله خوردم زمین و لیوان چای هم ریخت روم .

صورتم بد جور به زمین خورد ... صدای اخ و ناله ام رفت هوا .

بدری خودش و بهم رسوند و از زمین جدام کرد :

وای خانم جان . همش میگم اروم باشین ...ببینین با خودتون چیکار کردین ، حالا من جواب اقا رو چی بدم .

همونطور که ناله می کردم گفتم : اقا بره بمیره اگه اومده بود که من به این روز نمی افتادم ... معلوم نیست کدوم گوری رفته عشق و حالش و می کنه .

بدری به صورتش چنگ انداخت : خانم جان زبونت و گاز بگیر . اقا اینطوریا هم نیست .

-:چی چی میگی بدری خانم ...من خودم خوب میشناسمش .

بدری بازوم و گرفت و گفت : خیس شدین خانم جان .

نگاهی به لیوان انداختم . همونطور سالم کنارم افتاده بود .

پام و که خیلی درد می کرد گرفتم و همونطور که بلند میشدم یه ضربه هم به لیوان زدم که تقریبا یک متری قل خورد .

بدری کمکم کرد روی مبل بشینم و در همون حال گفت : الان سرما می خورین خانم جان لباساتون خیس شده کاملا . برم کولر و خاموش کنم تا سرما نخوردین .

-:برو هر کاری می کنی بکن . این لیوانم بردار ببر .

-:چشم خانم جان . خیلی درد می کنه ؟ برم پماد چیزی بیارم بمالیم رو دست و پاتون .

-:نه بدری خانم نمی خواد .

-:چرا خانم جان برم ساسیلات بیارم بزنیم رو دست و پاتون تا دردش کمتر بشه .

قبل از اینکه من چیزی بگم گفت : وای نه ساسیلات که واسه درد استخوان بود خانم جان . برم پماد بیارم .

-:نمی خواد بدری خانم . لازم نیست . فقط بیا این لیوان و بردار . شالم و باز کردم و به طرفش گرفتم . از بالا هم یه روسری یا شال برام بیار .

-:چشم خانم جان .

با بیرون رفتن بدری بازوم و گرفتم و محکم می مالیدمش شاید دردش کمتر بشه .

در همین حین صدای باز شدن در اصلی به گوش رسید . بلند شدم . دمپایی هام هر کدوم یه سمتی پرت شده بود .

دمپایی هام و به پا کردم و به طرف پنجره رفتم . پرده رو کنار زدم . ماشین فوکول به طرف ساختمون میومد .

به طرف در خروجی به راه افتادم . همین که از در ساختمون بیرون رفتم . فوکول هم ماشین و جلوی ساختمون متوقف کرد .

به طرفش رفتم .

فوکول پیاده شد .

به یک قدمیش که رسیدم دستم و بالا بردم و یکی زدم تو صورتش .

همونطور نگاهم می کرد .

وقتی چشمای گرد شدش و دیدم فریاد زدم : کدوم گوری بودی ؟ اون گوشی چند میلیونی و برای چی می خری وقتی قراره خاموش باشه ؟ داشتی چه غلطی می کردی ؟ فکر کردی

یکی سراغت و میگیره من باید چی بگم ؟ بگم من که زنشم نمی دونم شوهرم ساعت 3 شب کدوم گوریه ؟ داره چه غلطی می کنه ؟

دستش و روی دهانم گذاشت و در اغوشم کشید .

سعی کردم خودم و از اغوشش بیرون بکشم اما دستاش خیلی محکم دورم حلقه شده بود .

لحظه ای بعد حلقه دستاش و شل تر کرد . کمی ازش فاصصله گرفتم . . .

به صورتش خیره شدم . اونم به صورتم خیره شده بود .

تو چشماش اشک بود . چش شده بود . شایدم من اینطور احساس می کردم . احساس می کردم گریه کرده .

تو همین افکار بودم که گرمی لباش و روی لبام احساس کردم . خیلی اروم لبام و می بوسید . لحظه ای بعد صورتم خیس شد . ناخوداگاه دستام و بالا بردم و روی صورتش کشیدم .

اشکاش سرازیر بود . وقتی دستام و روی صورتش کشیدم حلقه دستاش دورم محکم تر شد .

اینبار نمی تونستم شایدم نمی خواستم ازش جدا بشم . بخاطر گریه اش بود یا هر چیزه دیگه ای ؟ اما اون لحظه می خواستم همراهیش کنم .

با صدای در سالن از هم جدا شدیم .تازه متوجه بدری شدیم . مهیار سرش و روی شونم گذاشت . ازش کمی فاصله گرفتم .

مهیار تقریبا پشتم پنهون شده بود .

بدری گفت : اومدین اقا جان ؟ نمی دونین خانم جان چقدر نگرانتون بود . بفرما خانم جان شالتون و اوردم . پاتون خوب شد ؟

تازه یاد درد بازوم و پام افتادم .

مهیار زمزمه کرد : پات چی شده ؟

:خوردم زمین .

ازم فاصله گرفت و نگاهی به سرتا پام انداخت .

به طرف بدری به راه افتادم اما بخاطر پام لنگ می زدم . مهیار هم دنبالم اومد .

تازه متوجه شدم کتش تنش نیست .

شالم و از بدری گرفتم .

بدری گفت : اقا جان نمی دونین خانم جان چند بار باهاتون تماس گرفتن ... اگه نیم ساعت دیگه هم نمیومدین حتما به بیمارستانها هم زنگ می زدن .

مهیار بهم خیره شده بود .

چشم ازش دزدیدم و به طرف پله ها راه افتادم . در همون حال گفتم : شب بخیر بدری خانم .

دو سه تا پله اول و بالا رفته بودم که صدای مهیار به گوش رسید که به بدری شب بخیر گفت .

بعد هم صدای بسته شدن در .

پله بعدی رو بالا می رفتم که از زمین کنده شدم . به طرف مهیار برگشتم . بلندم کرد و گفت : با این پات فردا هم نمی رسی .

-:بزارم زمین . حوصله ندارم .

-:یعنی چی ؟ نگرانم بودی ؟

-:خوب دیدی خیر باشه . واسه چی باید نگرانت باشم ؟ خیر سرم برای بدری نقش بازی می کردم .

-:می دونم من از این شانسا ندارم کسی نگرانم بشه .

چیزی نگفتم . خوبه خودش می دونست ماجرا چیه .

-:لباسات چرا خیسه ؟

به بالای پله ها رسیده بودیم . در و با بازوش باز کرد و با پاش هم در و بست .

مستقیم به طرف اتاق خواب رفت .

گفتم : بزارم زمین خودم می تونم بقیه رو برم .

در اتاق خواب و هم باز کرد ... دوباره در و با پا بست .

روی تخت گذاشتم و کنارم نشست .

خیلی کنجکاو بودم بدونم چرا گریه می کرد .

پرسیدم : چرا گریه می کردی ؟

روی تخت دراز کشید و گفت : برای چی می خوای بدونی ؟

بلند شدم و گفتم : راست میگی به من مربوط نیست .

هنوز قدمی برنداشته بودم که به عقب کشیده شدم . دست مهیار دور کمرم حلقه شده بود . با کشیده شدنم تعادلم و از دست دادم و افتادم روش .

اونم که نیم خیز شده بود با من روی تخت افتاد .

چرخی زد و در حالی که دستش و دو طرفم قرار می داد گفت : رفته بودم قزوین .

سرش و روی سینم گذاشت .

سعی کردم بلندش کنم .

ادامه داد : موقع برگشتن تصادف کردم و زدم به یه بچه .

با این حرفش از حرکت باز ایستادم و زمزمه کرددم : مرد ؟

-:لباسات خیلی خیسه اذیت می کنه . چیکار می کردی ؟ دوش گرفتی ؟

بدون توجه به سوالش پرسیدم : مرد ؟

سر بلند کرد تو چشمام خیره شد و گفت : امشب می زاری شوهرت باشم ؟

نفسم حبس شد . مهیار چی می خواست ؟ مگه تا حالا نبود ؟ می دونستم چی می خواد .

وقتی سکوتم و دید گفت : خا خیلی کمکم کرد . تا لحظه اخر هزار بار مردم و زنده شدم تا وقتی دکتر گفت : حالش خوبه .

اشکاش باز سرازیر شد . فکر نمی کردم اینطور ادم احساساتی باشه . دستم و از بین بازوش بیرون کشیدم و اشکاش و پاک کردم . دستم و از روی صورتش برداشت و بوسه ای

روش زد .

همونطور که تو چشمام خیره بود لبام و بوسید .

چی می خواستم ؟ می خواستم ازم دور بشه ؟ می خواستم همینطور یه همسر قلابی باشه ؟ یا می خواستم اجازه بدم این یه سال مثل یه زندگی عادی برامون باشه ؟

تمام این یک ماه از جلوی چشمام گذشت . یک ماه بودن با مهیار ... اولین باری که بوسیدتم . اشکاش که روی صورتم حرکت می کرد . در هر حال اون شوهرم بود . شوهری که با

وجود اون قول و قرار مسخرمون وظایفش و مثل یه شوهر انجام داده بود .

می خواستم این یه سال مثل همه برام یه زندگی عادی باشه . حتی اگه مهیار همسر ایده الم نبود حتی اگه کسی نبود که دوسش داشتم اما هنوزم همسرم بود . خودم خواسته بودم

باهاش باشم .

چشم باز کردم . نگاهم روی صورت مهیار ثابت موند . دستم و که روی سینش بود بلند کردم . دستا اونم دورم حلقه شده بود .

خودم و از اغوشش بیرون کشیدم .

نیم خیز شده و به صورتش خیره شدم . . .

تازه متوجه زخم روی پشیونیش شدم . دستم و اروم پیش بردم و روی زخم کشیدم . با حرکت چشماش دستم و پس کشیدم و ملافه رو بیشتر به خودم پیچیدم .

مهیار غلطی زد و دوباره خوابید .

نگاهی به ساعت انداختم ... نزدیک 7 بود ... امروز کار خاص نداشتم .

نیم خیز شدم و از روی زمین پیراهنم و برداشتم و از جیبش موبایلم و بیرون کشیدم .

برای مهسا اس ام اس دادم تمام برنامه های امروز و کنسل کنه . می خواستم برم خرید ... بد جور هوس گردش کرده بودم . امروز اصلا حال و حوصله کار کردن نداشتم .

بعد از فرستادن اس ام اس دوباره دراز کشیدم ، خیلی خسته بودم . لحظاتی بعد به خواب رفتم .

با احساس حرکت چیزی روی بدنم چشم باز کردم . چشمم به مهیار افتاد که داشت پتو رو روم می کشید .

با دیدن چشمای بازم لبخندی زد .

سلام کردم .

همونطور با لبخند سلام داد و گفت : سرما می خوری .

نگاهی به پتو انداختم . تا زیر گلوم بالا کشیده بود . وقتی نگاهم و به پتو دید گفت : بهتره یه دوش اب گرم بگیری . پایین منتظرت می مونم .

نگاهم و به طرفش برگردوندم و گفتم : سرکار نمی ری ؟

-:می خوام برم بیمارستان .

-:منم باهات میام .

با تعجب گفت : با من میای ؟

-:اره ... نمی خوای بییام ؟

-:معلومه که می خوام .

-:با هم میریم . منتظرم باش .

لبخندی زد ... خوشحالی رو تو چشماش می دیدم .

از اتاق بیرون رفت . به سرعت از جا کنده شدم . لباسام و که روی زمین بود جمع کردم و به طرف حموم به راه افتادم .

وان و پر از اب گرم کردم و دراز کشیدم . اب گرم احساس خوبی بهم می داد . یاد دیشب افتادم . من و مهیار !

سرم و تکون دادم تا از اون افکار بیرون بیام ترجیح می دادم خودم و به دست حوادث زندگی بسپارم تا اینکه بخوام بهش فکر کنم . این اتفاق افتاده بود و راه برگشتی هم نبود . در

هر حالت من همسر مهیار بودم .

ده دقیقه ای توی حموم بودم و بعد بیرون اومدم . موهام و خشک کردم و یه مانتو مشکی و سفید که چند وقت پیش روز تولدم خریده بودم و با یه شلوار مشکی و شال سفید به سر

بستم .

جلوی اینه نشستم و مثل همیشه مشغول ارایش ملایم شدم . با اینکه از همه چیز استفاده می کردم اما همیشه ارایش ملایم و ساده ای روی صورتم بود .

با زدن رژ مسی و پاک کردن ملایمش با دستمال از پشت میز بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم .

مهیار روی کاناپه نشسته بود و منتظرم بود .

با ورودم بلند شد و به طرف میز به راه افتاد . منم دنبالش رفتم . پشت میز نشستیم . مثل همیشه خودش صندلی رو عقب کشید .

بدری وارد شد و بعد از سلام و احوالپرسی مشغول اماده کردن صبحانه شد .

می خواستم در مورد بچه بپرسم اما صبر کردم تا بدری از سالن بیرون بره .

-:اسمش چیه ؟

-:نازنین

اونم به همون چیزی که من فکر می کردم فکر می کرد به این سرعت جواب داد .

-:چند سالشه ؟

-:ده سال .

-:پدر و مادرش چی ؟

سرش و پایین انداخت و گفت : کسی رو نداره فکر کنم از دست فروشا بود ... وسط خیابون دسته گل می فروخت .

خدای من ... نمی تونستم چیزی بگم . همیشه به حال همچین بچه هایی دل می سوزوندم . همیشه وقتی کنار خیابون می دیدمشون احساس بدی بهم دست می داد .

سر بلند کردم و متوجه اشکای مهیار شدم .

با تعجب بهش نگاه می کردم برای چی گریه می کرد ؟

-:چرا گریه می کنی ؟

-:من این همه ثروت دارم و اون بچه ها اونطور زندگی می کنن . تا حالا به این بچه ها فکر نکرده بودم .

ابرو هام وبالا دادم . مهیار به خاطر اون بچه گریه می کرد ؟

-:مرسده نمی دونی چقدر نازه . دشب وقتی صورت خون الودش و روی تخت بیمارستان دیدم یه حس خوبی بهم دست داد .فکر نمی کردم اینقدر خوشکل باشه . اصلا نفهمیدم چطوری

اومد جلوی ماشین . نمی خواستم بزنم بهش . ندیدمش .

-:پلیس اومد ؟

-:اره . مشکلی نبود . نگران بچه بودم . همش دعا می کردم زنده بمونه .

نگاهی به ساعت انداختم و گفتم : بریم دیر شد ... بریم ببینیم این نازنین خانم که این همه از خوشکلیش می گی چه شکلیه . از کجا فهمیدی اسمش نازنینه ؟

-:دوستاش به این اسم صداش می کردن .

از پشت میز بلند شدم و گفتم : پاش و بریم .

بدون اینکه لیوانی اب پرتقالش که همیشه تا تهشبالاخره مهیار اومد . وقتی دید از روی صندلی جا به جا نشدم کنارم نشست و گفت : خیلی منتظر شدی ؟

با سر تایید کردم .

نفس عمیقی کشید و گفت : بریم . انتقالش دادن به بخش .

بلند شدم .اونم بلند شد و کنارم ایستاد . نگاهی به اطراف انداختم . همه در حال رفت وامد بودن . مهیار به راه افتاد منم دنبالش .

وارد اسانسور شدیم . تو همین حین دو تا مرد مانسال هم سوار شدن .

به دنبالشون یه زن و مرد هم سوار شدن . یکی از مرد ها به طرف من اومد و درست کنارم ایستاد . من وسط بودم مهیار سمت راستم و اون مرد سمت چپم .

یکدفعه با احساس چیزی پشتم از جا پریدم . به لحظه به مرد نگاه کردم که بهم نگاه می کرد . در همین حین به طرف مهیار کشده شدم . تازه متوجه دست مهیار شدم که دور کمرم

حلقه شده بود . از مرد فاصله گرفتم . تازه متوجه غر غر های مهیار شدم .

گوشام و تیز کردم تا بشنوم چی میگه اما هر چی دقیق تر گوش کردم کم تر فهمیدم چی میگه .

اسانسور توقف کرد . مهیار همونطور ایستاده بود . وقتی اسانسور خالی شد ما هم بیرون اومدیم . همونطور که دستم تو دستش بود به راه افتاد . منم به دنبالش می رفتم . بدون

هیچ اعتراضی .

در اتاقی رو باز کرد و وارد شد منم به دنبالش وارد شدم . از همون لحظه ورود چشمم روی دخترک ، نه بهتره بگم فرشته ای که روی تخت خوابیده بود جلب شد .

واقعا خوشکل و تو دل برو بود .

به طرفش قدم برداشتم که با کشیده شدن دستم ناخوداگاه چرخیدم . تازه یادم افتاد دستم تو دست مهیار بود . اونم که خیلی محکم می گرفت . وقتی نگاه خیرم و دید دستم و ول کرد .

به سرعت به طرف دخترک رفتم .

ابروهای کمونی . لبهای کوچیک . بینی خوش فرم . چقدر ناز بود .

ناخوداگاه زمزمه کردم : خیلی نازه .

-:اره .

تازه به طرف مهیار برگشتم . کنارم ایستاده بود .

-:چقدر اسیب دیده ؟

-:پاش شکسته .

روی پیشونی باند پیچی شدش دست کشیدم .

-:بی هوشه ؟

-:نه خوابه . دکتر گفت درد داشت مسکن تزریق کردن . به زودی به هوش میاد .

-:چشماش چه رنگیه ؟

-:نمی دونم . بیا بشین اینجا خسته میشی .

لبخندی زدم . خوشحالم به فکرم بود . هنوزم خستگی دیشب تو تنم بود . روی صندلی نشستم .

اونم لبه تخت نشست . رو به روم بود .

گفت : امروز کاری نداشتی ؟

همون طور که نگاهم به نازنین بود گفتم : نه . می خواستم استراحت کنم . برم خرید و کلا خوش بگذرونم .

-:ممنون کنارم موندی .

نگاهم و از نازنین گرفتم و به چشمای مهیار خیره شدم .

-:من ازت ممنونم .

ابروهاش و بالا داد : برای چی ؟

-:بدهیم و دادی .

می خواستم بگم وقتی هیچکی بهم کمک نمی کرد کمکم کردی اما به جاش اون و گفتم .

همینطور تو چشماش خیره بودم .

دستش و نزدیک تر اورد و دستم و گرفت .

همونطور که به طرف خودش می کشیدتم گفت : کاری نکردم . وقتی همسرم هستی این تنها کاریه که می تونم بکنم .

دستم و توی دستش فشرد . کاملا بهش نزدیک شده بودم . یه پاش روی زمین بود و یه پاش بالا . اون اصلا از روی تخت تکون نخورد .

دستم هنوزم تو دستش بود .

گفت : تو تنهام نزاشتی .

-:مگه همسرت نیستم وظیفه ام هست .

با حرکت دستش روی سرم لبخندی زدم . اونم لباش و روی لبام گذاشت .

در همین لحظه با باز شدن در از هم جدا شدیم . به سرعت خودم و عقب کشیدم . مهیار از تخت پایین اومد که پاش و روی پام گذاشت .

نگاهم روی پرستاری که وارد شده بود خیره بود . درد تو تمام وجودم پیچید . تنها کاری که تونستم بکنم چنگ زدم به بازوی فوکول بود .

همش تقصیر خودشه . من هی بچه خوبی میشم . اخه رو پای من چرا میای ؟ با اون پاهای گندت .

پرستار لبخندی به رومون زد .

به طرف نازنین اومد .

تازه متوجه صورت در هم رفته مهیار شدم .

پاش و که از روم پام برداشت نفس راحتی کشیدم .

همینطور بهم خیره شده بود . منم همینطور نگاهش می کردم که دستم و گرفت و از بازوش جدا کرد . تازه یادم افتاد به دستش چطوری چنگ زده بودم . اخی دردش اومد .

اروم ببخشیدی گفتم .

فقط سرش و تکون داد .

بچه پرو .یه خواهش می کنمی چیزی هم نمی گه .

پرستار همه چیز و چک کرد .

پریدم و گفتم : کی بیدار میشه ؟

-:خیلی عجله دارین ؟

با سرتایید کردم .

-:به زودی بیدار میشه . می تونید بیاید کارای لازم برای مرخص شدنش و انجام بدین و ببرینش .

به طرف مهیار برگشتم : حالا چیکار کنیم ؟

نفس عمیقی کشیدم .

مهیار با سر تایید کرد .

پرستار که بیرون رفت .

گفتم : حالا می خوای چیکار کنی ؟

-:نمی دونم . با این پاش نمی تونه بره ...

-:می بریمش خونه .

مهیار طوری به طرفم برگشت که صدای شکستن مهره های گردنش و شنیدم .

-:ببریمش خونه ؟

-:اره می بریمش خونه . با این پاش نمی تونیم بزاریم بره .

-:اما ...

-:چیه مهیار می ترسی ؟ من نمی زارم این بچه بره پرورشگاه . می بریمش خونه . بعد که حالش خوب شد یه فکری می کنیم .

تازه متوجه شدم مهیار بهم خیره شدم .

وقتی دید نگاهش می کنم گفت : باشه . پس من برم کارا رو انجام بدم .

مهیار در و باز کرد . قبل از اینکه بیرون بره . دو تا محافظام اومدن تو .

سرم و تکون دادم . هنوزم همراهمون بودن . اما خدا رو شکر اینطوری خیالم راحت میشد . فوکول با این کارش یه لطف بزرگ بهم کرده بود .

روی صندلی نشستم و گفتم : خوب نازنین خانم چی می خوری ؟

با اون چشمای عسلیش بهم نگاه کرد .

هنوزم حرف نمیزد . شاید اشکال از من بود . از وقتی از بیمارستان بیرون اومده بودیم سعی می کردم باهاش حرف بزنم .اما اون روزه سکوت گرفته بود . دیگه داشتم فکر می

کردم از هندیاست و مثل اونا روزه سکوت گرفته .

مهیار هم کنارمون نشست و گفت : خوب چی می خورین ؟

گفتم : نازنین نمیگه چی می خوره .

مهیار نگاهی به نازنین انداخت و گفت : چیکارش داری اذیتش می کنی ؟

ابروهام و بالا دادم : من اذیتش می کنم ؟

-:معلومه دیگه ... نمیزاری بچه چند دقیقه اروم باشه . همش غر می زنی .

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم : ببن فوکول باز داری میر رو اعصاب من ها .

یکدفعه با صدای خنده نازنین هر دو به طرفش برگشتیم .

اون با صدای بلند می خندید . خدا رو شکر داشتم فکر می کردم لاله .

مهیار لبخند زد و گفت : میشه بفرمایین چرا می خندین ؟

نازنین بالاخره لب باز کرد و تکرار کرد :فوکول . . .

صدای خنده مهیار هم بلند شد . چشم غره ای بهش رفتم .

مهیار همونطور که سعی می کرد خندش و کنترل کنه گفت : تو هم خوشت اومد ؟ می بینی نازنین خانم از همون روز اول این اسم و رو من گذاشته .

صورتم و جمع کردم و در حالی که بلند میشدم گفتم : خودت خواستی .

مهیار ادامه داد : چرا دروغ میگی ؟ من که بعد از عروسی فهمیدم .

-:خوب بعدش که خودت گفتی بگم .

-:اگه نمی گفتمم تو دلت می گفتی .

چشمکی به نازنین که بهم خیره شده بود زدم و گفتم : بهش میاد مگه نه ؟

نازنین نگاهش و ازم گرفت و به مهیار دوخت . فکر کنم داشت ارزیابیش می کرد .

گفتم : ببین کت و شلوار و کراوات . نازنین من همیشه این و در همین حال می بینم با کت و شلوار و کراوات ... واسه همینم بهش می گم فوکول کراواتی .

نازنین باز خندید .

مهیار در حالی که به طرف در خروجی می رفت گفت : باشه . پس با هم دست به یکی کردین .

از سالن که بیرون رفت . ریز خندیدم . نازنین هم می خندید .

به طرفش رفتم . دلم می خواست در اغوشش بکشم . دستام و دورش حلقه کردم و به خودم فشردمش .

خودش و تو اغوشم جا داد . صورت نرمی داشت اما دستاش یه جورایی تاول زده بود . وقتی دستاش و تو دست می گرفتم احساس بدی بهم دست می داد .

لبخندی زدم و گفتم : نازنین چند سالته ؟

-:هشت سال .

چنان داد زدم مهیار که خودمم ترسیدم از صدام .

مهیار در کمتر از چند لحظه وارد شد . نگاهی بهش انداختم . یقه پیراهنش و باز کرده بود و کراواتش شل و ول افتاده بود .

پیراهن سفید و کراوات مشکی . لبام و به دندون گرفتم و گفتم : مگه تو نگفتی ده ساله هست ؟

دستش به دستگیره در بود و تقریبا ه پاش رو هوا بود . پاش و کاملا روی زمین گذاشت . صاف ایستاد .

دستش و از دستگیره برداشت و گفت : واسه این داد زدی ؟

دوباره سوالم و تکرار کردم .

گفت : اره ده سالشه .

-:این که هشت ساله هست .

مهیار نگاهی به نازنین انداخت و گفت : هشت سالشه ؟

نازنین گفت : اره هشت ساله هستم .

-:من فکر کردم شاید ده ساله باشه اخه بهش می خورد .

نگاهم و از مهیار گرفتم و با دقت به نازنین خیره شدم . اتفاقا کوچیکتر هم می زد . ده سال اصلا بهش نمیومد .

به طرف مهیار برگشتم : کجای این می خوره ده ساله باشه ؟

چپ چپ نگاهش کردم .

-:خوب من چه بدونم .

-:مهیار وقتی نمی دونی نگو . منم هی میگم این بچه چطور ده ساله شده .

-:نمی دونستم .

لبخندی زدم و گفتم : خیلی ترسیدی ؟

نازنین ریز می خندید .

مهیار کنار نازنین نشست و گفت : چیه نازنین خانم ؟ نقشه بود ؟ این اخر سر من و دق میده .

بیخیال گفتم : ببینم مگه تو کار نداری امروز خونه ولو شدی ؟

مهیار بلند شد و در حالی که از اتاق بیرون می رفت گفت : این یعنی برو بیرون . ما رفتیم .

بعد از رفتنش بدری رو صدا کردم تا برای نازنین یه اتاق اماده کنه .

پشت میز نشستم و گفتم : چه خبر ؟

نازنین با خنده گفت : شما بیرون بودین .

-:امروز چیکارا کردی ؟

-:با لیلا رفتیم باغ و گشتیم .

-:دست لیلا درد نکنه . خوش گذشت .

-:خیلی مرسده جون . نمی دونی چقدر خوش گذشت .

لبخندی به روش زدم و گفتم : فردا با هم میریم خرید . قراره خانواده بهداد بیان . می شناسیش که .

نازنین با ذوق و شوق تعریف می کرد :اره مرسده جون . دیروز کلی باهام بازی کرد . کلی خندیدم .

از یاداوری بهداد منم خندم گرفت .

-:مرسده جون سروش کی میاد ؟

نگاهم روی غذاها چرخید . همش رنگ و وارنگ ... بدجور دلم ضعف می رفت اگه قرار نبود منتظر مهیار باشم همین الان به غذاها حمله می کردم . اگه خونه خودمون بود الان یه

بشقاب و خالی کرده بودم . اینطور مواقع رژیم و این حرفا یادم می رفت . فقط بخور بخور . ادب حکم می کنه منتظر مهیار باشم . با اینکه در تمام این سالها مامان نتونست این و تو

کلم فرو کنه اما از روزی که پا تو این خونه گذاشتم تصمیم گرفتم به مهیار احترام بزارم . حداقل تو این یک مورد . اونم بهم احترام می ذاشت . چی از این بهتر ؟

-:مرسده جون سروش چرا دیر میاد ؟ میره سر کار ؟

وقتی نازنین این سوال و می پرسید داشتم اب می خوردم با این حرفش اب پرید تو گلوم و به سرفه افتادم . سروش و کار ؟ سروش جز خوردن و خوابیدن و بازی کردن با دخترا کار

دیگه ای هم بلد بود ؟ اون فقط بلده بخوره بخوابه . کسیی هم کارش نداره و نمی گه چرا یه کاری نمی کنی .

با ضربه هایی که به کمرم خورد به عقب برگشتم و با دیدن مهیار چشمای به اشک نشستم و پاک کردم .

مهیار تو چشمام خیره شد و گفت : داری چیکار می کنی با خودت ؟

نازنین گفت : اب پرید تو گلوش .

-:اروم بخور .

صندلی رو عقب کشید و رو به روم نشست .

همه مشغول شده بودیم که در باز شد و سروش هم وارد شد .

سلام کرد و بعد گفت : ببخشید دیر شد ... ترافیک بود .

نازنین گفت : خدا این ترافیک و از مردم نگیره .

همه خندیدیم .

سروش به طرف نازنین رفت . بلندش کرد و همونطور که می بوسیدش گفت : داشتیم نازنین خانم ؟

سروش و نازنین تو این چند روز خیلی صمیمی شده بودن . گاهی فکر می کردم سروش ممکنه بخواد مخ نازنینم بزنه . از سروش اصلا بعید نبود . کس که به دختر خاله مهناز ...

خودمم تا حالا نفهمیدم این خاله مهناز با ما چه نسبتی داره این طور که معلومه خاله دختر عموی مامان بوده اما هنوز ثابت نشده . رحم نکرد به نازنین رحم کنه ؟

سرم و تکون دادم تا این افکار از ذهنم بیرون بره .

سورش پشت میز نشست و گفت : ماشینم خراب شد . گذاشتم تعمیرگاه .

مهیار دست از خوردن کشید و گفت : چش شده ؟

-:نمی دونم چشه . مرده گفت نگاه می کنه بعد میگه . مهیار می تونی چند روزی یکی از ماشینات و بهم قرض بدی ؟

ابروهام و بالا دادم . ماشینای مهیار و می خواست چیکار ؟

ماشین و مهیار و می خواست . مطمئنا ماشین خودش سالم بود . اره چه مرگش می تونست باشه ؟ بابا تازه اون مزدا رو براش خریده بود . حتما می خواست بره جلوی دانشگاه به

دخترا نشون بده ماشیناش و .

مهیار گفت : هر کدوم و می خوای بردار .

-:اون طوسیه تو پارکینگ .

-:مگه تو پارکینگ ماشین هست ؟

مهیار به طرفم برگشت .

-:تو پارکینگ نرفتی عزیزم ؟

سرم و به علامت نه تکون دادم .

-:بعد از شام باهم می ریم .

سروش گفت : منم میام .

نگاهم روی نازنین بود .

سروش گفت : نازنین که حتما میاد . میریم پایین .

سرم و به علامت تایید تکون دادم . باید جلوی مهیار و می گرفت ماشینش و به سروش نده ؟ نه بالاخره سروش برادرم بود و نباید کاری می کردم پیش مهیار ضایع بشه .

در هر حال نمی خواستم برادرم سر افکنده باشه . سکوت کردم . مهیار و سروش گرم صحبت پیرامون مسائل اقتصادی بودن منم با نازنین مشغول بودم . خیلی ازش خوشم اومده

بود . با اینکه سن کمی داشت اما خیلی چیزا می فهمید . پدر نداشت و می گفت پدرش و ندیده .مادرشم توی یه تصادف کشته شده بود . وقتی از مامانش می گفت اشکم در اومد .یه

بچه چرا باید اینقدر عذاب بکشه ؟

مهیار گفت : کجایی مرسده ؟

به خودم اومدم و گفتم : چی ؟

سروش گفت : اصلا حواسش به ما نیست .

از پشت میز بلند شد نازنین و در اغوش گرفت و در حالی که از سالن بیرون می رفت گفت : من و نازنین کنار استخر منتظرتون هستیم .

مهیار کنارم ایستاد و گفت : زیاد فکرش و نکن من نمی زارم مشکلی پیش بیاد .

با تعجب گفتم : فکر چی ؟

-:دادگاه پس فردا .

تازه یاد دادگاه افتادم . کاملا فراموش کرده بودم .یه ترسی تو وجودم اومد .اگه نمی تونستم ثابت کنم بچه اون به دست من نمرده چی ؟

تازه فهمیدم این و به زبون اوردم .مهیار دستم و گرفت و به طرف خودش برگردوند . رو به روش ایستادم . در چند سانتیش .

شونهام و گرفت . تو چشمام خیره شد و گفت : من اگه مجبور بشم قاضی رو بخرم نمی زارم تو رو ببرن زندان . اینا همش بخاطر منه . پس تو نباید مجازات بشی .

یه چیزی خیلی فکرم و مشغول کرده بود . هنوزم از فضولی اون موضوع خلاص نشده بودم . کلا اگه یه چیزی می رفت تو ذهنم تا حلش نمی کردم اروم نمی گرفتم .

-:مهیار بهناز هنوزم باهات در ارتباطه ؟

مهیار بدون اینکه نگاهش و تغییر بده گفت : تو فکر می کنی من اینقدر پستم ؟ مرسده من ازداج کردم چرا باید به همسرم خیانت کنم ؟

-:اما ما برای یه سال ازدواج کردیم .

با سر تایید کرد و گفت : در هر حال این یه سال باید به هم احترام بزاریم . من با بهناز هیچ رابطه ای ندارم .

-:بچه چی ؟ قسم می خوری اون بچه بچه تو نیست ؟

مهیار بدون اینکه نگاهش و ازم بگیره گفت : باور کن اون بچه بچه من نیست . من همیشه مسئولیت کارهام و قبول کردم . اون بچه بچه من نیست اگه بود انکارش نمی کردم .

شاید با بهناز ازدواج نمی کردم اما بچه رو قبول می کردم .

نمی دونم می تونستم حرفاش و قبول کنم یا نه اما یه چیزی تو دلم می گفت حرفاش راسته . مهیار بهم دروغ نگفته بود . تو تمام این مدت هر وقت می خواست چیزی رو ازم پنهون

کنه در مورد اون حرف نمی زد .اما دروغ نمی گفت .

در همین حین صدای گوشیم بلند شد . گوشیم و از تو جیبم در اوردم . شماره پژمان روی گوشی بود . سر بلند کردم . مهیار هم به صفحه گوشی چشم دوخته بود . چیکار باید می

کردم .

با انکه چیزی بین من و پژمان نبود اما ناخوداگاه دست و پام و گم کردم . اگه مهیار می فهمید من پژمان و می خواستم چی ؟ چی باید بهش می گفتم ؟

گوشی و جواب دادم : بله ؟

-:سلام مرسده .

ای لعنت به تو پژمان . وقتی می خوام بگی مرسده میگی خانم وکیل یا سپهری حالا که اینجام میگه سلام مرسده . دستم بهت برسه خفت می کنم . خودشم که به جا حنجرش لوله گاز

گذاشتن داد می زنه . مثل همیشه داره سرم و می بره .

-:سلام اقای مظفر .

-:خوبی ؟

-:ممنون تو خوبی ؟

-:من عالیم .عالی مرسده .

مرسده و درد . لال شی ... با پژمان حرف می زدم اما نگاهم روی مهیار بود که داشت لباش و می جوید .

-:چی شده ؟

-:رمضانی رو گرفتن .

نفهمیدم یک دفعه چطوری داد زدم و پریدم تو بغل مهیار و داد زدم : مهیار رمضانی رو گرفتن . رمضانی رو گرفتن . هورا . عاشقتم .

گوشی تو دستم بود و دستام و دور مهیار حلقه کرده بودم . اصلا پژمان و فراموش کردم . اون لحظه پژمان برام هیچ اهمیتی نداشت . نمی خواستم بدونم پژمان چقدر خوشحاله ...

فقط دستهای مهیار و می خواستم تا در اغوشم بکشه . لحظاتی بعد دستاش و دورم حلقه کرد و بلندم کرد .

گوشی تو دستم بود اما انگار دستم خالی بود .

گفتم : نمی دونی چقدر خوشحالم رمضانی رو گرفتن .

زیر گوشم زمزمه کرد :منم خوشحالم .

اما یه چیزی تو صداش بود انگار ناراحت بود .

گفت : نمی خوای گوشی رو قطع کنی ؟

تازه یاد گوشی افتادم .

ازش جدا شدم . نگاهی به گوشی انداختم . انگار قطع شده بود . اما گفتم : ولش کن .

گوشی رو خاموش کردم و گذاشتم تو جیبم .

مهیار دستش و دور کمرم محکم کرد . حالا می تونستم لبخندی که روی لبش اومده بود و ببینم .

گفت : نازنین و سروش منتظرمون هستن

با سر تایید کردم و گفتم :بریم .

با هم به طرف استخر به راه افتادیم . از همون سالن ورودی راه پله سمت چپ به طبقه پایین می رفت که سمت راستش استخر بود و سمت چپ یه سالن بزرگ .

عاشق استخر بودم . اما نمی دونستم از طبقه پایین به پارکینگ هم راه داره .

از پله ها پایین رفتیم . از سالنی که پیش رومون بود گذشتیم و از پله های مارپیچی پایین رفتیم . از همین بالا هم می شد استخر و دید ... سالن مثل یه ایوان برای استخر بود .

ایوانی که روش گل کاشته بودن . روز اول فکر کردم این گلها مصنوعیه اما بعد فهمیدم همش طبیعیه .اوان با یه راه پله مارپیچی به استخر می رسید .

سروش و نازنین کنار استخر نشسته بودن و اب بازی می کردن .

استخر به شکل قلب ساخته شده بود . روی دیوار ها عکس دلفین هک شده بود یا شکلهای هندسی . همه جا سفید و ابی بود . صندلی هایی که دور تا دور استخر بودن سفید بودن .

عاشق این استخر بودم .دو برابر استخر خونه خودمون بود .

روی صندلی نشستم و نگاهم و به نازنین که توسط مهسان و محمد و بهار و بهداد احاطه شده بود و باهاشون می گفت و می خندید دوختم . سروشم از این جمع دور نبود .

مهسان به طرفم برگشت و گفت : مرسده من امشب نازنین و می برم خونه خودمون .

بهار و بهداد از جا پریدن : اره می بریمش خونه خودمون .

خندم گرفته بود نازنین خیلی شیطون و با نمک بود . حالا باید قبول می کردم بره یا نه ؟

نگاهی به نازنین انداختم و گفتم : اگه خودش می خواد من حرفی ندارم .

سروش بلند و پشت سر هم تکرار می کرد : بگو نه بگو نه .

بهار دست نازنین و گرفت و گفت : بیا نازنین من پیشتم . با هم بازی می کنیم . کلی شیطونی می کنیم .

با حرفایی که بهار می زد می تونستم ببینم نگاه نازنین شیطون شده . انطور که معلوم بود دلش می خواست بره . خوب بچه حق داشت من و مهیار که زیاد خونه نبودیم . وقتی هم

بودیم به هم می پریدیدم و کل کل می کردیم . البته چند وقتی بود هیچکدوم حس و حال کل کل نداشتیم .

نازنین بهم نگاه کرد : مرسده جون برم ؟

لبخندی زدم : اره اگه دوست داری برو .

داشت ازم اجازه گرفت . از این کارش یه حس خوبی بهم دست داد . درست مثل اینکه مادرش باشم . همیشه دلم می خواست بچه ای مثل نازنین داشته باشم . نازنین این چند روز

حال و هوام و کلی عوض کرده بود . احساس تنهایی نمی کردم .

بهداد کنارم نشست : زن دایی این دایی جان ما کجاست ؟

-:دیدیش سلام منم برسون بهش

-:این یعنی اینکه دایی جان دیر کرده و شما ناراحتی .

-:می دونی که .

-:زن دایی جوش نزن . این دایی ما درست بشو نیست . الان پیداش میشه .

-:بهش گفته بودم زود بیاد . ببینم تو چرا دیگه پیش مهیار کار نمی کنی ؟

-:زن دایی مامان نمی دونه ها لو نده . زن دایی مگه من چمه مامان می خواد من و ادم کنه ؟

-: من چه بدونم . من که همیشه پیش تو نیستم بدونم .

-:دستت درد نکنه زندایی . یعنی نمی دونی دیگه من چطوریم . باشه زندایی داشتیم ؟

-:شوخی کردم ... تو خوبی .منم به مهسان چیزی نمیگم . اگه باید بگی کجا میری . مهیار چیزی نمیگه ؟

چشمکی زد و گفت : اخه دایی جان از خداش بود از دستم خلاص بشه .

-:کجا میری ؟

-:با سروش می گردم .

خوش به حالم سروش کم بود حالا بهدادم بهش اضافه می شد .

سروش سمت چپم نشست و گفت : خوش می گذره ؟ به خواهر من چی میگی ؟

-:خواهر تو زندایی منه .

-:فعلا خواهر منه .

-:اره جون خودت . قبل از خواهر تو زندایی منه .

-:قبل از همه زن منه .

هر سه به طرف مهیار برگشتیم .کت شلوار سرمه ایش با پیراهن ابی و کراوات سرمه ای . کیفشم دستش بود .

به همه سلام کرد و مشغول احوالپرسی شد . با دیدنش یاد فردا افتادم . فردا ؟ من به جرم قتل مجازات میشدم . قتلی که نمی دونم توش نقش داشتم یا نه . برای کی داشتم مجازات

می شدم ؟ بخاطر کسی که به عنوان یه سال همسرم بود ؟ مهیار از چی می گذشت از پولش ؟ و من داشتم از زندگیم می گذشتم .

تمام روز درگیر این دادگاه بودم حتی وقتی داشتم برای نازنین خرید می کردم هم درگیر خودم بودم .

نفهمیدم چطوری عذر خواهی کردم و به اتاقم پناه بردم . روی تخت افتادم . خدایا یعنی من اون بچه رو کشته بودم ؟ برای اولین بار ترسیدم . ترسیدم از گناهی که کرده بوودم . من

یه بچه کشته بودم .

با اینکه مطمئن بودم من کاری انجام ندادم که باعث مرگ بچه اش بشه اما باز هم این دادگاه ترسی تو وجودم زنده می کرد .

اشکام سرازیر شده بود .

در باز شد . سرم و توی تخت فرو بردم .

از بوی ادکلنی که توی اتاق پیچید فهمیدم مهیاره .

الان دلم می خواست هرکسی باشه جز اون . نمی خواستم ببینمش .

تخت تکون خورد .فهمیدم روی تخت نشسته .

-:چی شده ؟

حرفی نزدم . تکونم نخوردم .

با تکون خوردن موهای سرم زمزمه کردم : به من دست نزن .

-:نمی خوای بگی چی شده ؟

-:نه .

-:عنی برم بیرون ؟

-:اره .

-:میای پایین ؟

-:اره .

-:جز اره و نه چیز دیگه ای بلد ؟نیستی ؟

-:نه .

-:خدا رو شکر ... پاشو بیا پایین .

با بسته شدن در سرم و بلند کردم .

گوشه ی اتاق ایستاده بود .

هیمنطور نگاهش می کردم ، مگه نرفته بود ؟ لعنتی .

-:چرا گریه می کنی ؟

بلند شدم . جلوی میز ارایشم نشستم . همونطور که اشکام و پاک می کردم تا ارایشم و تجدید کنم اونم روی تخت نشست .

-:واسه رفتن نازنین ناراحتی ؟ اگه بخوای می تونیم نگهش داریم .

-:اونقدر خودخواه نیستم نازنین و فدای زندگی یه ساله ام بکنم .

-:میشه دلیل اشکات و بپرسم ؟ می دونی چیه وقتی گریه میکنی خیل زشت میشی .

-:کسی نگفته نگام کنی .

-:اما مجبورم ببینمت .

-:می تونی بری بیرون تا نبینی .

به سرعت ارایش بهم ریختم و درست کردم و بلند شدم . در همون حال که از اتاق بیرون می رفتم گفتم : من میرم تا راحت باشی . می تونی زنگ بزنی به بهناز خانم .

نمی دونم چرا این حرف و زدم اما هنوزم کنجکاو بودم . اگه چیزی بینشون نبود چرا باید بهناز اون شب بهش زنگ می زد ؟

روی صندلی نشسته و نگاه م و به کاشی های ردیف شده در کنار هم دوخته بودم .

کاشی سنگهای ریزی توش داشت و منم سنگای اون و می شمردم . هر بارم وقتی به صد می رسیدم قاطی می کردم و برمی گشتم از اول می شمردم . فوکول یه مدتی بود رفته بود .

بهم گفته بود اینجا بشینم . مثل بچه های حرف گوش کن نشسته بودم . نمی خواستم باهاش حرف بزنم . دوست نداشتم ادامه بدم . دلم می خواست الان چشم باز کنم و توی خونه

خودم کنار همسری که دوسش دارم و بچه هام باشم . همسری که دوسش دارم ؟ پژمان ؟ یعن حاضرم با پژمان ازدواج کنم ؟

با پاهایی که به طرفم ایستاده بودن سر بلند کردم . فوکول با اون کت و شلوار مشکی و کراواتی که زیر اون پلیور کرمی رنگش بود . اخه یکی نبود به این بگه کجا دیدی کرمی و

مشکی بهم بیان اما لا مصب خیلی بهم میومدن تو تن این .

تازه متوجه پیرمردی که کنارش ایستاده بود شدم .

به پیرمرد نگاه کردم و به سرعت از جا پریدم و سلام کردم .

پیرمرد با لبخند جواب داد .

فوکول دستش و تو جیب شلوارش فرو برد و گفت : اقای صدر ... زحمت کشیدن و این پرونده رو قبول کردن .

همینطور خیره صدر بودم .

مهیار ادامه داد : مرسده سپهری ... همسرم .

صدر گفت : حالت چطوره ؟

همونطور هاج و واج جوابش و دادم : ممنون .

-:پس وکیلی که بین همه اشوب به پا کرده تویی .

سرم و پایین انداختم : خجالتم ندین .

-:من از موفقیت هات خیلی شنیدم . از شناختی که دورادور نسبت بهت پیدا کردم می دونم کارت عالیه .

به طرف فوکول برگشت و گفت : بهت تبرک می گم مهیار همسرت توی کار خیل موفقه .

لبخندی زد و گفت : می دونم عموجان .

عموجان ؟ هنوز شکی که از دیدن صدر بهم وارد شده بود از بین نرفته بود که این شکم بهش اضافه شد . مگه صدر چه نسبتی با مهیار داشت . یعنی همدیگر و می شناختن ؟ خوب

معلومه اگه نمیشناختن که اینطوری صداش نمی کرد .

هنوز گیج می زدم که صدامون کردن . به همراه صدر و فوکول رفتیم تو .

بهناز به همراه یه مرد منتظرمون بودن . کنار صدر در ردیف جلو نشستم و مهیار هم پشت سرم .

بهناز و اون مرد هم در ردیف کنار ما نشسته بودن .

بالاخره قاض اومد و دادگاه شروع شد . قاضی وقتی فهمید مهیار پدر بچه اونطور که بهناز ادعا می کنه و من در یه کلمه نامادری اون بچه میشم از تعجب چند لحظه خشکش زد .

در واقع مهیار هم تو این باز محکوم شد .

اما اقای صدر واقعا یه وکیل حرفه ای بود و خیلی خوب ازم دفاع کرد .

بالاخره قاضی نتونست جواب درستی بده و دادگاه بعدی به یک ماه بعد موکول شد .

از دادگاه که بیرون میومدیم صدر هم همراه ما بود که بهناز خودش و به ما رسوند . سیلی در گوشم زد و گفت : قاتل بچه ام و کشتی .

اشک تو چشمام حلقه شد .

حرفی نزدم . در سکوت بهش خیره شده بودم .

امروز کلا روزه سکوت گرفته بودم . دلم می خواست تنها باشم .

مهیار گفت : بچه ای که معلوم نست پدرش کیه و مادرش یه هرزه هست همون بهتر که بمیره .

بهناز دست از من کشید و به طرف مهیار هجوم می برد که زنی که همراهش بود و توی دادگاه حضور نداشت اون و گرفت و ازمون دورش کرد .

بدون اینکه اشکام و پاک کنم از مهیار و صدر جدا شدم و به راه افتادم . به عقب برنگشتم ببینم چیکار می کنن فقط دلم می خواست یکمی تنها باشم . شاید به گفته مهیار اون بچه

پدر مشخصی نداشت و مادرش یه هرزه بود اما بالاخره انسان بود و جون داشت و من نابودش کردم . من نابودش کردم ؟

بازتاب افتابی که به صورت خیسم می خورد چشمام و اذیت می کرد.

عینکم و از تو کیفم بیرون اوردم و به چشم زدم . با کشیده شدن کیفم به عقب برگشتم .

تو چشمای مهیار خیره شدم .

-:بریم

کیفم و از دستش بیرون کشیدم و قدم عقب گذاشتم .

در حالی که ازش دور میشدم دستم و گرفت .

-:کجا میری ؟

-:ولم کن .

به راه افتادم . تازه متوجه شدم چند نفری نگامون می کنن . به راه افتادم . می خواستم از زیر این نگاه ها فرار کنم .

صدام کرد . اما بی توجه به راهم ادامه دادم .

-:مرسده ...!

صدای مهیار توی صدای بهناز گم شد : قاتل ... قاتل ... قاتل .

صداش پشت سر هم تکرار می کرد ... قاتل .

به عقب برگشتم . کسی نبود . نه بهناز نه مهیار . هیچکدوم نبودن .

نگاهی به اطراف انداختم کجا بودم من ؟ نگاهم روی ساختمون ها چرخید . مغازه ی گل فروشی که بهم چشمک می زد . ناخوداگاه به طرفش کشده شدم . وارد مغازه که شدم بوی

گلها و عطرملایمی به مشام رسید . نفس عمیقی کشیدم . به طرف نرگس هایی که بهم چشمک می زدن رفتم .شاخه ای بالا اوردم و بو کردم .

پسر جوونی بهم نزدیک شد

-:چیکار می تونم براتون بکنم خانم ؟

نگاهم دوباره روی نرگس ها افتاد . چن شاخه از زیباترین ها رو بیرون کشیدم . همه رو کنار هم قرار دادم .

یکدفعه به طرف پسر چرخیدم . گلها رو به طرفش گرفتم .

گفت : چطوری تزیینش کنم ؟

-:لازم نیست .همینطوری می خوامشون .

پسر با سر تایید کرد و به طرف پیشخوان رفت .

لحظاتی بعد با دسته گل نرگس از مغازه خارج شدم . به طرف خیابون رفتم و برای اولین تاکسی دست بلند کردم اما به سرعت از کنارم گذشت .

نگاهم روی گلها افتاد . دوباره بو کشیدم . ارامشی بهم می داد .

در همین حین یه تاکسی جلوی پام توقف کرد .

مسیر و گفتم و سوار شدم .

ماشین به راه افتاد . می خواستم فراموش کنم اونچه در این مدت بهم گذشته بود . باید فراموش می کردم . شماره مهسا رو گرفتم . لحظه ای طول کشید تا جواب بده .

-:بله ؟

-:سلام .

-:درد . کدوم جهنمی هستی ؟

-:بیرون .

-:خوش به حالت . گوشیت چرا خاموشه .

-:حوصله کسی رو نداشتم .

-:نگاه کن تو رو خدا پرو . بعد چهار ساعت زنگ زده تازه میگه حوصله کسی رو نداشتم . پاشو بیا سر کارت تا خودم ننشستم سر جات .

-:خیلی دلت می خواد بشین . البته می تونی این تصاحب و تا سه یا چهار روز ادامه بدی ... شایدم بیشتر .

-:می خوای چه غلطی بکنی مرسده ؟

-:هیچی . مهسا قرارهام و برای یک هفته لغو کن .

-:یعنی چی ؟

-:مهسا حوصله ندارم می خوام یه مدت تنها باشم .می خوام برم سفر .

-:زحمت می کشی. خسته نشی . پاشو جمع کن بیا سر کارت .این مسخره بازیا چیه راه انداختی ؟

-:مسخره بازی نیست . . . هفته دیگه بر می گردم .

-:باشه خره . من قرارهات و لغو می کنم اما نری گم و گور شیا باهام در تماس باش .

-:ببینم چی میشه .

قبل از اینکه چیز دیگه ای بگه گوشی رو قطع کردم .

ماشین جلوی خونه توقف کرد . حساب کردم و پیاده شدم .

ماشین که حرکت کرد یادم افتاد گلهام موند تو ماشین . با حسرت نگاهی به ماشین انداختم اما ماشین از جلوی چشمام ناپدید شده بود . با کشیدن اه بلندی زنگ در و زدم و وارد شدم

با جواب دادن سلام همه بدون توقف خودم و به اتاقم رسوندم . مستقیم رفتم سراغ چمدون کوچیکم و مشغول جمع اوری شدم .

بعد از گذاشتن شارژگیرم نگاهی به اطراف انداختم تا چیزی رو فراموش نکنم که در باز شد به طرف در اتاق برگشتم . مهیار در استانه در ایستاده بود و با چشمان گرد شده به من

نگاه می کرد .

قدمی به طرفم برداشت .

سلام کردم .

بدون اینکه جواب بده گفت :کجا میری ؟

-:همین اطراف .

-: این اطراف اسم نداره ؟

-:نه . می خوام تنها باشم .

تقریبا با صای بلندی که سعی می کرد ارامش داشته باشه گفت : برای چی ؟ چرا باید بری ؟ دلیلش چیه ؟

چمدون و بستم و از روی تخت بلندش کردم .

نمی خواستم حرفی بزنم . هر چقدر هم توضیح می دادم اون درکم نمی کرد . اما از همه اینا مهمتر اصلا حس حرف زدن نداشتم .

کیف لپ تاپمم از روی میز برداشتم . لپ تاپم و توش جا دادم و کنار گذاشتمش . مهیار هنوزم همونجا ایستاده بود و نگاهم می کرد . همونطور ثابت بدون حرکت.

بالاخره اماده رفتن شدم . چمدون و با کیفم برداشتم . کیفم و روی شونه انداختم . چمدون و بلند کردم و کیف لپتاپم به دست دیگه ام گرفتم . از کنار مهیار که رد می شدم دست روی

شونم گذاشت . ایستادم اما به عقب برنگشتم .

-:کی برمی گردی ؟

-:نمی دونم .

-:نازنین چی ؟

-:اون پیش مهسان جاش امنه . اگه بخوام شاید برم دنبالش .

-:کجا میری ؟

-:نمی دونم .

-:به سروش چی می خوای بگی ؟

-:یه مدت می خوام تنها باشم .

دستش و که از شونم برداشت . به راه افتادم .

در اتاق و باز کردم . قبل از اینکه در و ببندم نگاهی بهش انداختم . ان لحظه صورتش جلوی چشمام . چرا اونطور نگام می کرد ؟ نگاهی که با همیشه فرق داشت . نمی تونستم

درک کنم اما حسی که از اون نگاه تو وجودم زنده شد و تا حالا تجربه نکرده بودم .چمدون و زمین گذاشتم و به دنبال خودم کشیدم . از اتاق بیرون اومدم . تو سالن گرد نفس عمقی

کشیدم . چرا داشتم می رفتم ؟ مگه اینجا خونه من نبود ؟

از پله ها که پایین می رفتم چمدون به پله ها گیر کرد و منم با خودش کشید و قبل از اینکه بتونم کاری بکنم به عقب کشیده شدم و تا به خودم بجنبم و دستم و به نرده بگیرم روی پله

ها ولو شدم . کمرم خورد به تیزی پله ها و همینطور پاهام رو هوا موند و روی سه چهار تا پله سر خوردم . پله چهارم یا پنجم بودم که دستم و گرفتم به نرده اما با برخورد یه چیزی

به دستم بازوم تیر کشید از درد دستم و ول کردم و بازم روی پله ها سر خوردم . به پایین پله ها که رسیدم با کله خوردم زمین . چند لحظه ای طول کشید تا بخودم بیام . همین که به

خودم اومدم پاهام باز شده بود و سرم بین پاهام اومده بود و کمرم خم شده بود که یه چیزی به کمرم خورد .صاف نشستم و از درد جیغ کشیدم . مدت زیادی طول نکشید که بدری و

لیلا بالای سرم رسیدن .

اشکام سرازیر شده بود . بدنم تیر می کشید . نفسم سنگین شده بود . چرا من ؟ مگه چه گناهی کرده بودم این همه بلا سرم میومد ؟

هر دوتا کمکم کردن بلند بشم .

اما کمرم تیر می کشید . تازه متوجه شدم چمدونم خورده بود به کمرم .

بلند شدم و روی اولین پله نشستم .

بدری و لیلی هی سوال پیچم می کردن

گفتم : لیلا از بالا کیفام و بیار .

لیلا از پله ها بالا رفت .

به بدری گفتم : بگو ماشینم و بیارن جلو در .

لحظه ای بعد لیلا با کیف لپ تاپ و کیفم برگشت .

گفتم هر دو رو به همراه چمدون بزاره تو ماشین .

بدری اومد و گفت : خانم جان حالتون خوبه ؟

-:اره خوبم . نگران نباش .ماشین و اوردی ؟

-:بله خانم جان ... بهتر شدین ؟ دردتون کمتر شد ؟ کاش بریم دکترا .

-:لازم نیست بدری .

-:خانم جان کجا می خواین برین ؟

-:یه ماموریت کاری پیش اومده چند روزی میرم و بر می گردم . اگه کسی تماس گرفت بگو با گوشیم تماس بگیرن .

-:بله خانم جان فهمیدم .

-:دستت درد نکنه .

دستم و به پله ها تکیه دادم و سعی کردم بلند بشم .

کمرم خیلی درد می کرد . دستمم همینطور اما باید ماشین و می بردم . نمی تونستم بدون ماشین برم .

به سختی بلند شدم .نگاهی به بالای پله ها انداختم . پوزخندی روی لبم نشست . حتی بیرون نیومد ببینه چه اتفاقی برام افتاده . خوب معلومه من براش اهمیتی نداشتم . حالا هم از

شر اون بچه ای که بخاطرش با من ازدواج کرده بود خلاص شده بود . دیگه براش نباید مهم باشه سر من چه بلایی میاد !ان بازی تموم شده بود . این ازدواج مسخره تموم شد . من

حالا باید ازاد می شدم .

از روی تخت نیم خیز شدم . هنوزم کمرم درد می کرد اما دردش نسبت به دیروز خیلی بهتر شده بود . تصمیم داشتم موقع برگشت یه دسته گل دیگه بخرم اما با زمین خوردنم همه

چیز و فراموش کردم و فقط می خواستم خودم و برسونم و با خیال راحت یکم بخوابم . همین که رسیدم تو تا مسکن خوردم و با کمتر شدن دردم خوابم برد .

بلند شدم . هنوزم شلوار لی ام تنم بود . فقط مانتوم و در اورده بودم . نگاهی به بلوز استین کوتاهم انداختم . تازه یادم اومد دیروز پلیورم روی تخت جا مونده .

بلند شدم . پاهام و از تخت اویزون کردم و تکونش دادم . با اینکه تخت خونه مهیار بزرگتر بود . با اینکه بهتر از این تخت بود اما هیچ وقت نمی تونست جای این تخت و برام بگیره

. این تخت یه چیز دیگه بود .

پاهام و اروم اروم تکون می دادم . همیشه از این کار لذت می بردم .

چند لحظه ای همونطور گذشت . بالاخره بلند شدم و می خواستم از اتاق بیرون برم که یادم افتاد در و قفل کردم . همیشه از تنها بودن توی خونه می ترسیدم .ادم ترسویی نبودم اما

وقتی تمام شب و خونه تنها بودم به این فکر م کردم خوابم خیلی سنگینه و اگه یکی سرمم ببره من بیدار نمیشم .

در اتاقم و باز کردم و بیرون پریدم .

بعد از شستن دست و صورتم قدم در قلمرو مامان گذشتم . دلم براش تنگ شده بود . با اینکه اون دلش برای من تنگ نمی شد اما من نمی تونستم دلتنگش نباشم بالاخره مادرم بود .

شاید اونم دلتنگم می شد و مثل من نمی خواست نشون بده .

با ان افکار لبخندی زدم . کتری رو پر از اب جوش کردم و گذاشتم روی گاز .

در یخچال و باز کردم . خالی بود .

کم به یخچال خالی خیره شدم و بالاخره ازش دل کندم . اخه یخچال خالی هم دید زدن داره ؟ باز ه چیزی توش بود حرص نمی خوردم اما خالی به چه دردی می خوره .

دست روی شکمم کشیدم . بد جور دلم ضعف می رفت . دیشبم شام نخورده بودم . به سرعت وارد عمل شدم و با کمر خمیده که سعی می کردم درستش کنم رفتم سراغ کابینتها . اولی

که خدا رو شکر پر از لیوان و پارچ بود . اخه یکی نیست بگه چقدر تو مهمون خواهی داشت این همه لیوان جمع کردی اینجا ؟ کابینت دوم هم چیزی از اولی کم نداشت .

خداروشکر توی اخرین کابینت تونستم یه بسکوئیت نصفه پیدا کنم . اونقدر گشنه بودم اصلا به تاریخ تولید و انقضا توجه نکردم با دیدنش عین قحطی زده گان افریقا بهش حمله کردم

. یکی رو درسته گذاشتم تو دهانم .

دومی هم همینطور . همونجا روی زمین نشستم و مشغول خوردن بودم که با صدای کتری اه ام بلند شد. به سختی بلند شدم و رفتم سراغ کتری و چای و دم کردم .

با خوردن بسکوئیت ها تشنه ام شده بود .

رفتم سراغ یخچال تنها چیزی که پیدا میشد یه پارچ اب سرد بود . دوتا لیوان اب خنک سر کشیدم .

لیوان و روی میز گذاشتم و بازم رفتم سراغ بسکوئیت ها . حتما باید می رفتم خرید . هیچ توی این خونه پیدا نمی شد . مامان که خیالش راحت شده بود سروش میاد خونه ما . کلا

خونه رو جارو کرده بود . اخه یکی نبود بگه شاید من سروش و از خونه بیرون می کردم اون موقع کجا می خواست بمونه ؟ البته به توانایی های فرزنداش واقف بود نه من جرات

داشتم سروش و بیرون کنم نه سروش ادمی بود که بعد از دعوا بیاد اینجا حتما می رفت سراغ یکی از دوست دخترهاش .

نمی دونم سروش چطوری اسم این دخترا رو قاطی نمی کرد . خودش گفت همزمان 4یا 5تا دوست دختر داره .

ای پدر اگه بدونی مال و اموالت در چه راهی خرج میشه .

البته سروش که سنی نداشت اگه مهیار بود که با دخترا می گشت دیگه از سروش چه انتظاری می رفت .

مهیار. ... پسره بی ادب ... دیروز اونطوری خوردم زمین اصلا سراغم نیومد نامرد .

ازش دلگیر شده بودم .

یاد اولین باری که دیدمش افتادم انگار جلوی چشممه .

مهسا گفت یه اقایی اومده و می خواد خارج از نوبت باهات حرف بزنه . من هنوزم نتونستم به مهسا بفهمونم تو منشی یه وکیلی نه دکتر که میگی خارج از نوبت .

بالاخره اقای کیان مهر تشریف اوردن توی اتاق . با ورودش به اتاق بوی عطر گرانبهاش توی اتاق پخش شد . . .

قد بلند و کشیده .

با کت و شلوار مشکی و کراوات . یه کیف سامسونت مشکی هم دستش بود . تیپش که حرف نداشت . با اینکه برای هیچکس کت و شلوار نمی خریدم اما مارک های مختلفش و

خوب میشناختم . از همون لحظه ورود فهمیدم کت و شلوارش از بهترین هاست .

قیافه زیاد خوبی نداشت اما بدک هم نبود . قابل تحمل بود . فقط چیزی که بیشتر تو ذوق میزد دماغش بود .

دماغشم اونقدرها بد نبود اما به نظر من اصلا به صورتش نمیومد .البته این نظر شخصی من بود برعکس مهسا که فکر می کرد مهیار قیافه ی اونقدر بدی هم نداره و فقط خوشکل

نیست .

روز اول رو به روم نشست و بعد از کلی حرف زدن و حاشیه رفتن . البته اونطور که معلوم بود از گفتن هراس داشت و سعی می کرد با حاشیه ها موضوع رو بپیچونه. شایدم می

خواست توی ذهنش حلاجی کنه چطور باید شرح بده .

مهیار اینطور شروع کرد که من و یکی از دوستانش که قبلا به صورتی با من اشنا شده معرفی کرده .

مهیار ادامه داد مدتی قبل با دختری به نام بهناز اشنا شده و روابط کوتاهی با بهناز داشته . اما بهناز حال ادعا می کنه که فرزندی از اون داره .

اولش شکه شدم تا حالا همچین پرونده ای نداشتم . چند دقیقه ای طول کشید تا برای خودم موضوع رو حلاجی کنم . مهیار با پیشنهاد پولی که داد وسوسه ام کرد این پرونده رو به

ست بگیرم . البته من به روی خودم نیاوردم که پیشنهادش و به خاطر پول قبول کردم بلکه سعی کردم طوری وانمود کنم که بخاطر کمک و اینکه احساس می کنم بیگناهه قبول می

کنم . اما این وسط م دونستم اون اونطور هم که میگه بی گناه نیست . مطمئنا چیزی بین اونا بوده که بهناز اون ادعا رو داشته .

با صدای جوشیدن کتری به خودم اومدم و بلند شدم .

فنجان چای و جلوم گذاشتم و بهش چشم دوختم .

صدای مهیار توی گوشم پیچید : خوب خانم سپهری پرونده من و می پذیرین ؟ به نظرتون می تونم ثابت کنم پدر اون بچه من نیستم ؟

نگاهم و به صورتش دوختم . چرا باید باور می کردم این مرد پدر اون بچه نیست ؟ شاید می خواست از زیرش در بره ؟

-:می تونید با ازمایش دی ان ای به راحتی ثابت کنید !!!

می خواستم با این حرف ببینم واکنشش نسبت به حرفام چی خواهد بود .

اما اون در کمال خونسردی حرفم و تایید کرد و گفت : البته . اما اون دختر از من شکایت کرده و کار و به دادگاه کشونده منم می خوام تمام کار ها رو به دست یه وکیل بسپارم تا

کار ها رو رو به راه کنه .

-:بله متوجه شدم .

یا حرفاش درست بود یا اینکه بازیگر ماهری بود . اما خیلی اروم و ریلکس بود . نمی دونم چرا نمی تونستم از حرکاتش از چشماش ... از رفتارش بفهمم راست میگه یا دروغ .

میگن ادمایی که دروغ می گن در حین دروغ گفتن چشماشون هی می چرخه . یا دستاشون و به حالت عثبی تکون میدن یا حرکاتی از این قبیل .اما مهیار خیلی ریلکس حرف می زد

-:می تونید اطلاعات کاملتری از این دختر به من بدین ؟

-:البته . اسمش بهنازه . 24سال داره و توی یه خانواده متوسط به دنیا اومده . دوتا برادر و یه خواهر داره .

اگه اینطور ادامه می داد حتما یه بیوگرافی از الناز تقدیمم می کرد پس توی حرفش پریدم و گفتم :

از اشناییتون بگین .

-:من و بهناز خیلی اتفاقی باهم اشنا شدیم . توی یه مهمونی که یکی از دوستانم ترتیب داده بود . بهناز از دوستان یکی از دوستانم بود و در اونجا به هم معرف شدیم . اون دختر

خوشکلیه . خیلی هم شیکه .

یه جورایی روی کلمه خوشکل و ششیک تاکید می کنه کفر من و در میاره . خوب خوشکل و شیک باشه که چی مثلا ؟ واسه من مهم نیست این معشوقه شما چه ریختیه .

ادامه داد : دیدار های ما با حضور این دوست در چند مکان مختلف بعد از اون مهمونی تکرار شد و ما بهم نزدیک تر شدیم .

-:چه مدت با هم بودین ؟

-:من و بهناز سه ماهه با هم هستیم .

خوش بحالت ... حالا میگه با هم هستیم . اون از تو شکایت کرده اون وقت تو هنوزم با اون هستی . گلی به جمالت ابروی هر چی مرده بردی .

این خونسردی رفتارش من و بیشتر ازار می داد . یعد از این موضوع سعی کردم اون روز از سرم بازش کنم . باید روش فکر می کردم یعنی اول قصد نداشتم قبول کنم اما وقتی اون

پیشنهاد و داد با گفتن در موردش فکر می کنم و بعد از بررسی ها خدمتتون عرض می کنم راهیش کردم . چند لحظه ای از خروجش نگذشته بود که مهسا خودش و توی اتاق انداخت

-:این یارو کی بود ؟ چی می خواست ؟ پرونده داره ؟ می خواد وکیلش بشی ؟ چیکاره هست ؟ اسمش چیه ؟ خیلی پولداره ؟ شمارش و داد ؟ کت و شلوارش و دیدی ؟معلومه از اون

مایه داراست .

چپ چپ نگاهش کردم : ارومتر چه خبرته ؟ یکی ک بپرس تا جواب بدم .

مهسا با این حرفم نفس حبس شده اش و ازاد کرد و بعد از چند نفس عمیق گفت : این یارو کی بود ؟

-:اقای کیان مهر ...

-:چی می خواد ؟

-:یه نفر ازش شکایت کرده می خواد از خودش دفاع کنه .

-:واسه چی ؟

مهسا همینطور یه ریز سوال پرسید و منم همونطور جواب دادم .

با دردی که توی دلم پیچید از گذشته بیرون اومدم . خیلی دل درد داشتم . چم شده بود ؟ روی پله های جلوی ساختمون نشستم . پاهام و تو اغوشم جمع کردم و به در تکیه دادم .

سرمم به در تکیه دادم و نگاهم و به اسمون دوختم . از یاداوری روزی که بهناز برای دعوا اومده بود ابروهام در هم رفت . نمی خواستم اون روز و یاداوری کنم اما برای اثبات بی

گناهیم لازم بود . لازم بود همه چیز و دقیق به یاد بیارم . ستاره ها کنار هم می درخشیدند . همیشه از دیدن ستاره ها ذوق می کردم . کاش منم می تونستم برم اون بالا پیش اونا .

دلم برای ارامشی که در اغوش مهیار بدست می اوردم تنگ شده بود . دلم می خواست بازم کنارم بود و اجازه می داد مثل تمام این مدت سرم و روی بازوش بزارم و با ارامش

بخوابم .وقتی تو اغوش اون می خوابیدم دیگه به این فکر نمی کردم بخاطر خواب سنگینم چه بلا هایی ممکنه سرم بیاد . با اینکه نمی خواستم مثل این سه روز اعتراف کنم اما باید

قبول می کردم به مهیار عادت کردم . با اینکه از دستش دلخور بودم اما بازم اون امنیت و می خواستم .

با صدای زنگ گوشی چشم از اسمون برداشتم و به صفحه گوشیم خیره شدم . امروز پنجمین باری بود که زنگ میزد . باید جواب می دادم یا نه ؟ جوابش و بدم ؟ بدم یا ندم ؟ اره بدم

...

دستم به گوشی نرسیده قطع شد .

لبخندی روی لبم نشست .

سر بلند کردم : شما هم نمی خواین جواب بدم ؟

یکی از ستاره ها چشمک زد .

خندم شدت گرفت .

گوشی بازم جواب داد .

نگاهیی به اسمون انداختم . همون ستاره برق می زد . دست بردم جواب بدم که اشتباهی قطع شد .

ای خاک تو سرت مرسده .

چند لحظه صبر کردم تا دوباره زنگ بزنه اما نزد .

لحظه ای بعد اسمس اومد . خنده ام گرفته بود مهیار اسمس میزد .

-:داشتم می خوابیدم فکر کردم اگه یکی کنارم بود ...

نیمه تموم گذاشته بود .

نوشتم : چی می شد ؟

-:اینقدر سردم نمی شد .

-:یعنی اگه اون یه نفر کنارت بود سردت نمی شد ؟

ای نامرد بخاطر سرما اومده سراغ من . پسره بی ادب .

از بی ادب گفتن خودم خندم گرفت . یه جوری با غیظ گفتم بی ادب و اونقدر کشیدمش تا کلمات تموم شد .

زنگ اس ام اس که بلند شد .

گوشی رو بر می گردوندم که بالا و پایین افتاد . بالا و پایین . دستمم نمی گرفت گوشی رو بگیرم . بالاخره بعد از چند بار بالا و پایین پریدن گوشی درست گرفتمش تو دستم .

به سرعت بازش کردم .

-:اگه اون کنارم بود سردم نمیشد چون می خواستم اون و گرم کنم .

لبخندی روی لبم نشست . لبم و به دندون گرفتم . پسره خل و چل .

درست عن بچه ها حرف می زد . ناسلامتی سی سالش بود اما اگه یک الان این اسمس ها رو می خوند فکر می کرد یه بچه اینا رو نوشته .

نوشتم : خوشبحالش که گرم شدن اون از گرم شدن خودت مهمتره .

اس ام اس و فرستادم . منم دسته کمی از اون نداشتم . شدیم بودم مثل این دخترهای چهارده پونزده ساله که می خوان با این حرفا اون چیزی که منتظرش هستن و از زیر زبون

دوست پسرشون بکشن .

-:اما اون نمی خواد من پیشش باشم . میشه بهش بگی بیاد پیشم ؟

-:میگه از دستت دلخوره .

-:می دونم . اخه بچه بدی بودم . بهش بگو ببخشتم .

-:چیکارش کردی ؟

-:تنهاش گذاشتم . قول داده بودم کنارش باشم امانبودم .

-:بزار بهش بگم ببینم می بخشه ؟

لحظه ای طول نکشید که دوباره اسمس اومد : می بخشه ؟

-:خیلی از دستت ناراحته .

-:می دونم . اگه ناراحت نبود تنهام نمی ذاشت .

خودش می دونست از اینکه در برابر بهناز سکوت کرد چقدر ناراحت شدم . خودش می دونست از اینکه اونطور که قول داده بود حمایتم نکرد . اگه از روز اول تنهام می ذاشت این

همه ناراحت نمی شدم .

در همین حین بازم اس ام اس اومد .

به سرعت بازش کردم . دوتا اس ام اس پشت سر هم می فرستاد ؟

اما با دیدن شماره پژمان چشمام چهارتا شد .

-:ساکنان دریا بعد از مدتی صدای امواج را نمی شنوند ، چه تلخ است قصه عادت .

در همین حین اس ام اس بعدی رسید

-:می بخشه ؟

-:باید فکر کنه .

-:چقدر وقت می خواد تا فکر کنه ؟

-:نمی دونم .

دیگه حوصله اس ام اس های مهیارم نداشتم . اس ام اس پژمان و دوباره باز کردم .

چندین و چند بار خوندم .

نگاهی به اطراف انداختم . با دیدن پژمان قدمی به طرفش برداشتم .پشت یه میز دو نفره نشسته بود .

بهش که نزدیک شدم تازه متوجهم شد .

بلند شد و سلام کرد .

جوابش و دادم .

تعارف کرد بشینم . همون کاری که همیشه می کرد بر خلاف مهیار که حتی توی خونه خودمون صندلی رو عقب می کشید . در همین حین گارسون بهم نزدیک شد .

صندلی رو عقب کشید تا بشینم .

ازش تشکر کردم و انعام خوبی بهش دادم . ازم تشکر کرد .

پژمان همینطور به رفتارم خیره بود وقتی گارسون ازمون دور شد گفت : لازم نبود بهش انعام بدی .

-:احترامی که می زاره ارزش داره .

دیگه حرفی نز منم ادامه ندادم . نخواستم بگم این وظیفه تو بود که اون انجام داد .

دوباره همون پسر بهمون نزدیک شد و بعد از گرفتن سفارشات ازمون دور شد .

نگاهم و به پژمان دوختم و گفتم : چرا می خواستی من و ببینی ؟

-:باید باهات حرف می زدم .

-:خوب می شنوم .

از پری شب تا حالا هی التماس می کرد برم ببینمش . می گفت کار واجب داره .

-:چرا نمی خوای روی پرونده صدر کار کنی ؟

-:دلالیل خاص خودم و دارم .

-:یعنی نمی خوای کمکم کنی ؟

-:نه .

-:مرسده خیل عوض شدی .

نگاهم و به زن و مردی میز سمت چپ ما نشسته بودن و خیلی عاشقانه باهم حرف می زدن دوختم .

-:همه عوض میشن .

-:اما نه به اندازه تو این ازدواج خیلی تغییرت داده .

-:درسته .

-:کاش یکم زودتر جنبیده بودم .

-:برای چی ؟

-:من دوست داشتم اما دیر فهمیدم .

با این حرف پژمان به سرعت به طرفش برگشتم .... گوشام اشتباه شنید ؟ ... سرش به جایی خورده ؟ ... چرا داره چرت و پرت میگه ؟... پژمان خل شده . این پسره عقلش سر جاش

نیست ... چرا الان میگه ؟ ... گفت دوسم داره ؟ ... پژمان هم من و دوست داره ؟ ... این خیلی خوبه ... منم دوسش دارم . وای خدا جون ... دارم به ارزوم می رسم .هیچ وقت فکر

نمی کردم این کلمات و از زبون پژمان بشنوم .

تا اومدم دهان باز کنم

گفت : فکر نمی کردم اینقدر همسرت و دوست داشته باشی . اما اشتباه می کردم . اون روز که پشت تلفن باهاش حرف می زدی فهمیدم چقدر دوسش داری . مرسده سپهری کسی

که اجازه نمی داد پسرا پاشون و فراتر از یه برخورد عادی بزاره اینطور فریاد می زد عاشقه . خوشحالم عاشق همسرت هستی . ... راستش اون شب تصمیم گرفتم این عشق و

ازش بگیرم . تو رو متعلق به خودم می دونستم . تو مال من بودی از روزی که قبول کردم دوست دارم تو رو متعلق به خودم می دونستم و اون شب فهمیدم اون خیلی زرنگتر از من

بوده و تو رو ازم گرفته . خیلی راحت تو رو از دست داده بودم . می خواستم تو رو داشته باشم اما اون لحظه که صدات و شنیده بودم پشت سر هم تکرار می شد . من نمی خوام

ناراحتی تو رو ببینم . مرسده امیدوارم خوشبخت باشی . دوست دارم دوستی ما همیشه ادامه داشته باشه . نمی خوام داشتن یه دوست مثل تو رو از خودم بگیرم .

همینطور بهش خیره بودم . می خواستم بگم من دوست دارم . منظورش چی بود ؟ من کی گفتم عاشقم ؟ یادم نمیاد . جدی من کی همچین حرفی زده بودم ؟ چرا الان نمیگم پژمان و

دوست دارم ؟ چرا حرفی نمی زنم ؟ چرا لال شدم ؟ چرا زبونم نمی خواد حرف بزنه ؟مگه این زبون من نیست ؟ پس چرا نمیگه مهیار و دوست ندارم ؟

گارسون بهمون نزدیک شد . غذاها رو روی میز چید .

پژمان مشغول شد اما من بیشتر با غذام بازی می کردم .

پژمان من و دوست داشت ؟ دوست داشت و هیچی نگفته بود ؟ اگه می گفت من چقدر راحت می تونستم تصمیم بگیرم . حالا که گفته دارم چیکار می کنم ؟ مرسده حالا که گفته چرا

نمی گی این ازدواج سوری بوده و به زودی از مهیار جدا میشی !

نمی تونستم بیشتر از این رو به روی پژمان بشینم .

نگاهی به ساعتم انداختم و گفتم : مرسی پژمان من دیرم شده باید برم . بعدا باهات تماس می گیرم .

-:می خوای بری ؟

-:بله . دیرم شده .

-:حتما با همسرت قرار داری . مواظب باش .

به عقب برگشت و از جیب کتش یک پاکت بیرون اورد . پاکت رو به طرفم گرفت . تازه متوجه شکل های ریز گل و پاپیونی که روی پاکت زده شده بود شدم .

گفت : این کارت دعوت عروسیمه . منتظرت هستم . امیدوارم شرکت کنی .

اب دهانم و قورت دادم و با دسهایی که سعی می کردم لرزشش و پنهان کنم پاکت و گرفت و بلند شدم .

به سرعت از اونجا بیرون امدم .

صدای ملایم اهنگ از کامپیوترم پخش می شد . بلند شدم و رو به روی اینه قدی اتاقم ایستادم .

به خودم خیره شدم .

صدای خواننده تو فضای خونه پخش شد . تو چشمای خودم توی اینه خیره شدم .

رو به این حصار تردید و سکوت رو به این دو راهی همیشگی .

سرنوشتم توی دستای کی بود به کدوم سمت مسیر زندگی .

رو به این اینه قدی تو اتاق کنار ساز و ترانه می شینم .

همه گفتن زندگیت هدر میره زندگیم همینه و من همینم .

زیر لب تکرار کردم :زندگیم همینه و من همینم . من همینم .

اگه صحنه واسه من جایی نداشت تو دلم ضیافت ترانه بود .

اگه برگای کتاب مدرسه جای مشق شعر عاشقونه بود .

اشکام سرازیر شد . دست روی تصویر خودم توی اینه کشیدم . داشتم با زندگیم چیکار می کردم ؟ مگه من منتظر نبودم پژمان دوسم داشته باشه ؟ پس حالا چرا حرف نزدم ؟ چرا

نگفتم دوسش دارم ؟ چرا نگفتم می خوام پیش اون باشم ؟چرا ؟ چرا این کار و نکردم ؟

رو به روم اینده نور و صدا جاده رو باید تا انتها برم .برم و به ارزوهام برسم . ابروم و پیش اینه بخرم .

با دیدن سایه ای که توی اینه افتاده بود به عقب برگشتم . نفسم توی سینه حبس شد . سایه ای نبود . نگاهی به اطراف انداختم . چیزی نبود اما مطمئنم سایه یه چیزی روی اینه

افتاده بود . به طرف سالن قدم بر می داشتم که با شیندن صدایی صاف ایستادم . نفسم توی سینه حبس شد . دیگه نمی تونستم ادامه بدم . همون جا ایستاده بودم صدای اهنگ هنوزم

توی خونه پخش می شد .

با شنیدن اسمم قلبم شکست . فرو ریختم .بدنم شروع کرد به لرزیدن . حتی نمی تونستم تکون بخورم . به سختی قدمی به عقب برداشته بودم که با دیدن مهیار صاف ایستادم . تعجب

جای ترس و گرفت .

زمزمه کردم : تو اینجا چیکار می کنی ؟

-:نگرانت شدم گوشیت چرا خاموشه ؟

-:چطور اومدی ؟

-:از روی دیوار .

-:تو خجالت نمی کشی ؟ این وقت شب ؟ کم مونده بود سکته کنم .

به طرف اتاقم به راه افتادم . از جلوی انه که می گذشتم تازه متوجه لباسم شدم یه تاپ و شلوار ورزش تنم بود . اولین باری بود در برابر مهیار همچین لباسی می پوشیدم .

روی تخت نشستم .

مهیار وارد شد : تا کی می خوای به این بازی مسخره ادامه بدی ؟

-:کدوم بازی ؟

-:برگرد خونه .

-:فعلا نه .

-:مرسده رووی اعصاب من راه نرو .برگرد خونه . می تونستی از اول بگی اینا همش بخاطر منه می تونستم من برم .

منظورش چی بود ؟

-:نمی فهمم !

-:نباید بفهمی . من بهت گفتم تا وقتی زنمی بهم وفادار باش . برگرد خونه . من میرم .اینطوری لازم نیست دیگران و هم پنهانی ملاقات کنی .

-:من کسی رو ملاقات نکردم .

قدمی به طرفم برداشت : جدی ؟پس اقای مظفر امروز ناهار و با من خورد ؟

مهیار ما رو دیده بود ؟

اما من کاری نکردم . کاری نکردم که بخوام بخاطرش جواب بدم .

-:به تو ربطی نداره .

-:جدی ؟ پس به کی ربط داره ؟ من شوهرتم . باید بدونم چرا امروز با اقای مظفر ناهار خوردی .

-:همونطور که فهمیدی من با پژمان ناهار خوردم می تونی بفهمی چرا خوردم .

کاملا بهم نزدیک شد . بازوهام و گرفت و بلندم کرد . تو چشمام خیره شد .

خواننده زمزمه می کرد . مهیار همونطور خیره چشمام بود .

همین که تو چشمای من زل زدی

نگاهت پناه دل خسته امه .

نمی خوام که دنیا بهم رو کنه .

همین که کنار منی بسمه

من حت به این حدشم راضیم که باشی کنارم . بمونی فقط

واسه من فقط بودنت کافیه

دیگه هیچی جز این نمی خوام ازت

نگاهم و از چشماش دزدیدم و به دعوت نامه عروسی پژمان که روی زمین افتاده بود دوختم .

اشک تو چشمام دوباره حلقه زد . یکدفعه مهیار ازم جدا شد . به طرف دعوت نامه رفت . برش داشت و بهش نگاه کرد .

بدون حرکت سر جام ایستاده بودم .

ناگهان به طرفم برگشت : واسه این گریه می کردی ؟

جوابی ندادم . سرم و به سمت دیگه ای برگردوندم .

-:دوسش داشتی نه ؟

-:نه .

-:پس دلیل گریه هات چیه ؟

-:برای دل خودم گریه میکردم .

پوزخندی زد .

بازوم و گرفت و کشید . تو اغوشش افتادم .

سرم روی سینش بود . بازم اون ارامش ... سرم و کمی تکون دادم . سرم و بلند کرد .

سر بزار توی قلبم بی قرار

نمی دونی که بی تو چه حالی دارم .

مهربون مثل ماه اسمون

مهیار تو چشمام خیره شد . نگاهم و ازش ندزدیدم .

واسه نگاه تو امشب چه بی تابم

دل واپس و تنها با گریه می خوابم

مهیار سرش و نزدیک تر می اورد . چشمام و بستم . نمی تونستم . نمی تونستم امشب با اون باشم . امشب می خواستم به کسی که دوسش دارم فکر کنم . می خواستم به یاد اون

باشم .

قبل از اینکه چشم باز کنم لبهاش روی لبهام قرار گرفت .

دستم و روی سینش گذاشتم و به عقب هولش دادم .

با تعجب بهم نگاه می کرد . به طرف در خروجی می رفتم و در همون حال گفتم : می خوام اب بخورم .

خودم و به اشپزخونه رسوندم مستقیم رفتم سر یخچال تازه یادم اومد بدون لیوان می خوام اب بخورم . برگشتم و نگاهی به اطراف انداختم . لیوان و کجا گذاشته بودم ؟ مهیار ...

پژمان . می خوام چیکار کنم ؟ حالا چی باید به پژمان بگم این ازدواج یه ساله مثل همه ازدواج ها عادی شده ؟ عادی شده و من جسمم متعلق به مهیاره ؟ نه . نمی تونم نمی تونم

اینا رو به پژمان بگم . نمی تونم اینطور باهاش باشم . من در کنار مهیار هستم نمی تونم حق زندگی رو از پژمان بگیرم .

لیوان و روی میز گذاشتم و به طرف اتاقم رفتم . جلوی در ایستادم و به مهیار که روی تخت نشسته بود و سرش و میون دستهاش گرفته بود خیره شدم .

به همراه خواننده زیر لب تکرار می کردم . زیر لب زمزمه می کردم .

به من فرصت بده بتونم برای تو بمیرم . بزار یه بار دیگه تو اغوش تو اروم بگیرم .

به من فرصت بده نگو که، کاری با من نداری .

می خوام به عشق تو مبتلا بشم اگه بزاری .

مهیار سر بلند کرد و بهم خیره شد . هنوزم همون جا ایستاده بودم . حرکتی نکردم .

لحظه ای بعد بلند شد . به طرفم اومد . یک قدمیم ایستاد .

من و نگاه می کنی و میگی شاید این اخرین باره که دارم تو رو می بوسم .

مهیار لبخند تلخی بر لب اورد . می تونستم حسش کنم .

از کنارم گذشت .

ایستادم و قدم هایی که به طرف در خروجی بر می داشت و نگاه کردم . ایستادم و به دور شدنش خیره شدم .

می تونستم بزارم بره ؟ حاضر بودم اون ارامش و از دست بدم ؟ ارامشی که تو اغوش اون به دست میاوردم ؟

خواننده می خوند :

نرو من و تنها نزار اینجا .

من این راه و بلد نیستم .

نشناس من و اینجوری من اونقدرا هم بد نیستم .

پاهام به حرکت در اومد . اینبار اختیارم دست خودم نبود . اختیارم دست احساسم بود . احساسم بود که من و به طرف مهیار می کشید . احساس ارامشی که می طلبیدم من و به

طرف مهیار می کشید . در اغوشش کشیدم . دستام و دورش حلقه کردم .

مهیار به طرفم برگشت .

قبل از اینکه اجازه بدم صورتم و ببینه سرم و روی سینش گذاشتم .

دستاش و دورم حلقه کرد . اونقدر محکم من و به خودش می فشرد که احساس کردم بدنم درد می کنه .

سرم و بلند کردم . به محض اینکار مهیار لباش و روی لبام گذاشت .

چشمام و بستم و خودم و به ارامشی که از اون می گرفتم سپردم .

از زمین کنده شدم .

مهیار لبخندی به روم زد .

لبخند معصومت . دنیای ارومت . خورشید تو چشمات . قدرش و می دونم .

من با تو ارومم .

زیر لب تکرار کردم .مهیار هم همین کار و کرد .

دستم و به کراواتش گرفتم . می خواستم امشب همونطور که می خوام بدون کراوات ببینمش .رو به روی مهیار نشستم .

-:این اولین باریه که همچین لباسی می پوشی .

-:خوب که چی ؟

-:همیشه از این لباسا بپوش .

-:اهان ... میچایی اینطوری .

-:اشکال نداره میرم دکتر .

لیوان خالی چایم و روی میز گذاشتم . چشم غره ای رفتم . هر چی میگم پرو جواب می داد .

بلند شدم تا از اشپزخونه بیرون برم که گفت : اماده شو بریم خونه .

-: من نمیام .

-:چرا ؟

-:فعلا می خوام تنها باشم .

-:به اندازه کافی تنها بودی . این یه سالم چشم رو هم بزاری تموم میشه و بعد می تونی برگردی اینجا و تا هر وقت دلت بخواد از اینجا بودن لذت ببری .

-:کی گفته من قراره برگردم تو این خونه ؟

ابروهاش و بالا کشید . صدای دندوناش که رو هم ساییده میشد و شنیدم . تو دلم یه جشنه گنده گرفتم . فکر کرده من بعد از خلاصی از دستش برمی گردم تو این خونه . من همیشه

به دنبال راهی بودم تا از اینجا فرار کنم و بعد از طلاق بیام توی این خونه ؟

خیلی جدی گفت : میریم خونه . هنوز تا تموم شدن این یه سال وقت هست برو اماده شو تا بریم .

-:من نمیام .

از پشت میز بلند شد . رو به روم ایستاد .

-:مرسده کاری نکن به زور ببرمت .

-:نمی تونی این کار و بکنی

یه قدم بهم نزدیک شد : جدی ؟ چطور می خوای جلوم و بگیری ؟

-:تو هیچ حقی نداری .

دنبال چیزی بودم . باید یه چیزی می گفتم .باید دنبال یه چیزی می بودم تا از دستش خلاص بشم .

-:من هرکاری بخوام می کنم .

-:نمی تونی ...

اون از قانون سر در نمیاورد .ادامه دادم :

ازت شکایت می کنم .

-:چی می خوای بگی ؟ بگی شوهرم می خواد برگردم سر خونه زندگیم ؟

-:میگم شوهرم اذیتم می کنه .

با صدای بلند خندید :چه اذیتی ؟

چیکار می کرد مهیار ؟ خرجی نمی داد ؟ جالبه من برم شکایت کنم مهیار با اون ثروتش به من خرجی نمیده . کتکم می زد ؟ مهیار یه بارم روی من دست بلند نکرده بود بیچاره

دوبار هم ازم کتک خورده بود .

از افکاری که به ذهنم رسید خندم گرفت اما به سرعت فرو خوردم .

-:بهم خیانت می کنه .

-:الان بهناز تنها چیزی بود که می تونستم بر علیهش استفاده کنم .

ازم دور شد و گفت : برو اماده شو . میریم خونه .

بیخیال از اشپزخونه بیرون رفتم .

با صدایی که سعی می کرد من بشنوم گفت : زود باش .

-:من نمیام

-:باشه خونه نیا . می خوایم نازنین و ببریم دکتر .

نازنین ؟ دلم براش تنگ شده بود .

بدون اینکه جوابی بدم مشغول لباس پوشیدن شدم . خونه رو هم در همون حال مرتب می کردم .

مهسان به طرفم برگشت : عزیزم تصمیم گرفتین با نازنین چیکار کنین ؟

با چشمای گرد شده گفتم : با نازنین ؟سرش و به علامت مثبت تکون داد : البته .

نگاهی به فوکول که مشغول صحبت با محمد و پسرا بود انداختم و گفتم :نمی دونم .چطور مگه ؟

مهسان نگاهی به محمد انداخت و گفت : من و محمد می خواستیم ببینم نظر شما در مورد نازنین چیه ؟ خوب بهداد و بهار بزرگ شدن چند سال دیگه هر دو ازدواج می کنن . من و

محمد فکر کردیم نازنین و به فرزندی قبول کنیم . البته اگه شما تصمیمی در موردش نداشته باشین .

نازنین ؟ بچه مهسان و محمد .

چند لحظه ای طول کشید تا از شک بیرون بیام .

سر و صداشون از طبقه بالا میومد .

نازنین !!! چیکار می خواستم باهاش بکنم ؟ نازنین دختر نازی بود و دلم نمی خواست برگرده توی محیطی که بوده اما با من و مهیار ؟ من هیچ وقت نمی تونستم به تنهایی

سرپرستی نازنین و بگیرم . وقتی قرار بود یه سال بعد از مهیار جدا شم ؟ چرا باید اونم از داشتن پدر و مادر محروم می کردم ؟ از کجا معلوم شوهر اینده من نازنین و قبول می کرد

؟ چطور می تونستم مطمئن باشم مهیار نازنین و به من می داد ؟ اون پول داشت . با پولش می تونست هر کاری بکنه .

دستم و مشت کردم و روی مبل کوبیدم . درسته مهیار پول داشت . لعنتی . لعنتی

مهسان گفت : مرسده خوبی ؟

-:اره عزیزم . نمی دونم باید با مهیار حرف بزنم . اما اگه نازنین پیش شما باشه مطمئنا بهتر خواهد بود . من و مهیار تازه ازدواج کردیم و برای داشتن یه بچه اماده نیستیم . علاوه

بر اون هر دومون خیلی سرمون شلوغه .

مهسان دستش و روی دستم گذاشت : مطمئن باش خیلی خوب ازش مراقبت می کنیم .

-:بهداد و بهار چی میگن ؟

-:بهداد که وقتی فهمید بالا و پایین می رفت خیلی خوشحال شده بود . بهار هم دسته کمی از اون نداشت .

لبخندی زدم : خیلی خوبه . خوشحالم کردی

-:شما که تصمیمی براش نداشتین ؟

-:نه ، نازنین بهتره پیش شما باشه تا من و مهیار .

در همین حین نازنین و بهار با هم وارد شدن . نازنین به طرفم اومد .

دستم و گرفت و در حالی که می کشید گفت : مرسده جون بیا می خوام یه چیزی نشونت بدم .

ببخشیدی به مهسان گفتم و بلند شدم که بهار گفت : مامان شما هم بیا .

به همراه مهسان با بهار و نازنین رفتیم بالا .

من و مهسان روی کاناپه ای نشسته بودیم که دو طرفش دو تا چراغ گذاشته بودن و پشتش یه نخل بزرگ قرار داشت . جلوی رومون یه میز بزرگ قرار داشت . پنجره های خونه

مهسان به شکل طاق مامانند بودن و اون نیم دایره بالاش و من خیلی دوست داشتم . از همه بیشتر عاشق اون تابلویی که روی دیوار بود و شکل یه جنگل توی پاییز و به نمایش

گذاشته بود .

همونطور که دست نازنین تو دستم بود از پله ها بالا رفتم .

اتاق بهار در سمت راست قرار داشت .

وارد اتاق بهار شدیم . بر عکس من که از رنگای قرمز و صورتی زیاد خوشم نمیومد بهار عاشق رنگ قرمز بود البته این و ازش نپرسیده بودم از دکوراسیون اتاقش حدس می زدم

اتاق بهار به رنگ قرمز و سفید بود کلا کف اتاقش سفید بود که یه فرش قرمز رنگ وسط اون پهن شده بود .

میز تحریری که جلوی پنجره قرار داشت و به رنگ سفید که با قلبهای قرمز رنگ تزئین شده بود .

نازنین دستش و از دستم بیرون کشید و به طرف میز رفت .

رو به روی ما یه تخت قرار داشت که یه دکور دیواری بود که تخت وسط اون قرار داشت .

سمت راست تخت هم یه میز کوچیک قرمز رنگ قرار داشت .

عاشق اون چراغ قلب مانندش بودم . کلا بهار روح لطیفی داشت و من نمی دونم چطور تونستم با این همه تفاوتی که بینمون بود اینقدر بهش نزدیک بشم و دوسش داشته باشم ؟ !!!

در سمت چپ در ورودی میز کامپیوترش که روش کامپیوتر قرار داشت و محافظ صفحه روی مانیتور هم به شکل قلب بود .

نازنین با یه البوم بهم نزدیک شد .

اون و جلوم گرفت و گفت : مرسده جون ببین مهیار جون داره پستونک می خوره .

البوم و از دستش گرفتم و به عکسی که نشونم داده بود نگاه کردم .

یه پسر بچه تقریبا شش یا هفت ساله بود که یه پستونک تو دهانش بود .

با تعجب گفتم : این مهیاره ؟

مهسان خندید و گفت : اره خودشه . وقتی مدرسه رفت مامان به سختی تونست پستونک و ازش بگیره . عاشق پستونک بود .

شیطون رفت تو جلدم . به عککس خیره شدم و لبخندی شیطانی زدم .

کلافه رو به روی مهیار نشستم .

بیخیال به کتابی که دستش بود چشم دوخته بود .

با عصبانیتی که سعی می کردم کنترلش کنم گفتم : بیا بریم دیگه .

بدون اینکه نگاهش و از کتاب برداره گفت : من نمیام .

-:باید بیای .

لعنتی من می خوام حال اون پژمان و بگیرم وگرنه اینقدر منت کشی نمی کردم . اونم منت این فوکول و .

-:مهیار تو رو خدا بریم .

کتاب و از جلوی چشماش دور کرد ، چند دقیقه ای خیره نگاهم کرد و بالاخره گفت : مرسده شدی مثل بچه ها .

من شدم مثل بچه ها ؟ بهم برخورد . من و ببین منت کی رو می کشیدم . این یارو هی میره رو اعصاب من . می زنم لهش می کنم .

بلند شدم و به طرف اتاق خواب به راه افتادم . در همون حال که از کنار میز می گذشتم موبایلم و برداشتم .

وارد اتاق شدم و تقریبا در و کوبیدم .

بلوز و شلوار گل گلیم و پوشیدم . جلوی اینه ایستادم . کش سر موهام و باز کردم و روی میز پرت کردم .

نگاهی به سرتا پای خودم انداختم و با دهن کجی به خودم به طرف تخت رفتم و روش ولو شدم . هوا سرد شده بود . با اینکه اتاق گرم بود اما من سردم بود این عادت همیشگیم بود

از اول مهر تا زمستون تموم شه هر چقدر هم اتاق گرم میشد من بازم سردم بود .

بلند شدم و این بار زیر پتو خزیدم . سر بلند کردم و موهام و زیر بالش مرتب کردم و بازم رفتم زیر پتو .

چرا می خواستم تو عروسی پژمان شرکت کنم ؟ چون می خواستم خودم و با مهیار بهش نشون بدم ؟

البته که نه! می خواستم همسری که پژمان انتخاب کرده رو ببینم . چرا می خواستم این کار و بکنم ؟ برام مهم بود پژمان با کی ازدواج می کنه ؟ اون دختر خوشکله ؟ حتما

خوشکل خواهد بود . پژمان از دخترای خوشکل خوشش میومد . اما گفت من و دوست داره . چرا الان گفت ؟ زودتر می گفت من با مهیار ازدواج نمی کردم . حتما این کار و نمی

کردم ؟ من حاضر بودم با پژمان که علاوه بر مخارج زندگی خودمون مخارج خانوادش و هم قرار بود بده ازدواج کنم ؟

با باز شدن در به سمت دیوار برگشتم و خودم و کاملا زیر پتو پنهان کردم .

صدای خاموش شدن چراغ ها رو شنیدم . سعی کردم تکون نخورم .

با سر و صدایی کاغذ فهمیدم داره پرونده های که روی میز بود و برمی داره .

لحظه ای بعد تخت تکون خورد .

طولی نکشید که پتو بلند شد . پاهام و روی اون قسمتی که مال خودم بود گذاشتم تا بلند نشه . اما تا به خودم بجنبم با پتو کشیدتم توی اغوشش .

دست و پا زدم . می خواستم از دستش خلاص بشم .

اما اون پتو رو ممحکم دورم بست . دیگه نمی تونستم تکون بخورم .

پتو رو از سرم باز کرد . موهای مثل سیخ رفتن هوا .

موهام و با دستش به عقب فرستاد و سرش و توی چند سانتی صورتم نگه داشت .

گفت : مثل بچه ها قهر می کنی .

صورتم و برگردوندم . نمی خواستم ببینمش . سعی کردم اروم دستم و بکشم بیرون و هلش بدم . اگه می تونستم با یه ضربه هلش بدم میوفتاد زمین و من کلی حال می کردم .

دستش و روی گونه راستم گذاشت و سرم و برگردوند .

-:نی نی کوچولو من خوشم نمیاد قهر کنی . قهر می کنی زشت میشی .

زبونم و براش در اوردم و دوباره صورتم و به جهت مخالف برگردوندم .

-:وای چه زبونی هم داری .

دستم و داشتم از زیر پتو بیرون می کشیدم . چیزی نمونده بود . درست لحظه اخر دستش و گذاشت رو دستم .

سرش و تکون داد : از دست من نمی تونی فرار کنی .

-:ولم کن .

-:نمی کنم . مرسده من چرا باید بیام عروسی اون پسره ؟

-:دیگه لازم نکرده بیای .

-:عروسی دلت می خواد ؟

-:نخیر . لازم نکرده خودم میرم .

-:تو حق نداری بری .

-:به تو ربطی نداره . وقتی نمیای تنهایی میرم .

-:بهت میگم حق نداری بری عروسی اون پسره . من دلم نمی خواد توی اون عروسی شرکت کنی .

-:واسه من مهم نیست تو چی دلت می خواد چی نمی خواد .

-:جدی ؟ کاری نکن توی خونه زندانیت کنم .

-:هیچ کاری نمی تونی بکنی . حق نداری من و زندانی کنی .

-:می خوای امتحان کنیم ؟ من کاملا می تونم این کار و بکنم .

-:مطمئن نباش که منم بیکار بشینم .

مطمئن بودم کاری که میگه رو انجام میده و چیزی هم جلوش و نمی گیره .

گفتم : چرا نمی خوای بیای عروسی پژمان ؟

-:چرا باید برم عروسی مردی که زنم دوسش داره ؟

با چشمای گرد شده نگاهش کردم . مدتی طول کشید تا به خودم بیام . مهیار چی گفت ؟ کسی که من دوسش دارم ؟

قبل از اینکه چیزی بگم گفت : ما به این عروسی میریم .

تازه داشتم از اون شوک بیرون میومدم .

گفت : اما باید زود برگردیم .

اما من به این فکر نمی کردم به حرف مهیار فکر می کردم . اونم فهمید من پژمان و دوست دارم ؟ پس چرا قبلا حرفی نزد ؟ چرا سکوت کرد ؟

الان در موردم چی فکر می کنه ؟

محکم در اغوشم کشید و گفت : بخواب .

مهیار می دونست ؟ از کی ؟ مگه چیکار کردم که بفهمه ؟ من کاری نکردم . من حرفی نزدم . مهیار نباید می فهمید . لعنت به تو پژمان . احساس می کنم دیگه مثل قبل دوسش ندارم

. همه ی این اتفاقات تقصیر پژمان بود . اره تقصیر اون بود . نمی تونم ببخشمش . پژمان زندگیم و نابود کرد . اون خودخواه بود . خودخواه .

تمام روز ارایشگاه بودم . می خواستم عالی به نظر بیام . می خواستم خوشکل باشم .

به کت و شلوار خریده بودم به رنگ مشکی . مشکی بهم میومد . نمی دونما چرا . . . اما بهم میومد .

به ارایشگر سپردم ازم یه دلقک نسازه به جاش یه ارایش شیک روی صورتم انجام بده . به لطف معروفیتی که به وسیله مهیار بدست اورده بودم این جور جاها بد جور تحویلم می

گرفتن مخصوصا اینکه ارایشگرم همون ارایشگری بود که برای عروسی در خدمتش بودیم . بیچاره بخاطر انعامی که اون روز گرفته بود همه تلاشش و می کرد . وقتی جلوی اینه

ایستادم خوب به نظر میومدم . خیلی بهتر از اونی که انتظار داشتم . هیچ وقت نمی خواستم خودم و عالی ببینم . من عالی نبودم من فقط یه دختر بودم . البته الان باید بگم یه زن

بودم . یه زن که قیافه خوشکلی نداشت اما یه مخ خوشکل داشت . اره مگه من چم بود ؟ فقط خوشکل نبودم . همین کافی بود .خودم و که راضی می کرد . من مرسده سپهری وکیل

پایه یک دادگستری از خودم کاملا راضی بودم .الان تو لحظه ای که جلوی اینه اتاق خواب بزرگم ایستادم کاملا از خودم راضی هستم . اولش می خواستم یه پیراهن مجلسی بگیرم

اما خوب نتونستم من اصول خودم و داشتم . شاید مجبور می شدم موهای سرم و باز بزارم اما دلم نمی خواست اندامم و هم به نمایش بزارم . البته هیچ فکر نمی کردم خانواده

پژمان اینطوری باشن . فکر می کردم خانواده پژمان یه خانواده مذهبی هستن و توقع داشتم عروسی خانم ها و اقایون جدا باشه .

مهیار با حوله وارد اتاق شد . لباسایی که براش انتخاب کرده بودم و روی تخت گذاشته بودم . مهیار همونطور که موهاش و خشک می کرد روی راحتی نشست و گفت : کراواتم بده

بدون اینکه نگاهم و از اینه بردارم گفتم : نمی خواد یه امشب و کراوات و بی خیال شو .

-:نمیشه که من بدون کراوات نمی تونم کت و شلوار بپوشم .

-:لازم نیست داری میری عروسی نمی خوای که بری جلسه . در ضمن اگه بخوای می تونم به جاش پستونک بدم ...

از اینه نگاهش می کردم . دیدم که دستش خشک شد .

لبم و گاز گرفتم و به سرعت گفتم : زود باش دیگه دیر میشه .

یکمی در همون حالت موند و بعد بلند شد و مشغول لباس پوشیدن شد . فکر کنم خیلی خراب کاری کردم اینجا جاش نبود . نباید دهان باز می کردم اما چه شود که زمان به عقب بر

نمی گرده . همیشه دلم می خواست یه چیزی داشتم و می تونستم زمان و به عقب برگردونم و اشتباهاتم و جبران کنم . مطمئن بودم تا یک هفته با این خراب کاریم در گیر خواهم بود

. همیشه همینطور بود یه چیزی می گفتم و بعد از اینکه گفته بودم کلی حرص و جوش می خوردم که ای کاش لال می شدم . اما حیف هیچ وقت نمی تونستم جلوی این زبون وا

مونده ام و بگیرم .

مهیار مشغول لباس پوشیدن شد .منم همچنان نگاهم به اینه بود .

رژ لبم و تجدید کردم و نگاهی به مهیار که داشت دکمه های پیراهنش و می بست انداختم . قبل از اینکه اخرین دکمه ای که نزدیک یقه اش بود و ببنده گفتم : نمی خواد اون و ببندی

قدمی به طرفش برداشتم . جلوش ایستادم . چه کنم دیلاق بود دیگه قدش خیلی بلند بود . نه یادم رفت بیشتر شبیه نردبون داروخونه ها بود .

یقه پراهنش و مرتب کردم .

شده بودم یه زن تمام عیار بدون اینکه بخوام داشتم نقش یه زن واقعی رو برای همسرم بازی می کردم . کت و از روی تخت برداشتم و بعد از بررسی کردنش به دست مهیار دادم .

کت و پوشید . دوباره جلوش ایستادم . یکی دیگه ای دکمه های پیراهن سفیدش و باز کردم .

کت و شلوارش خیلی شیک بود و از اون یه مرد عالی ساخته بود ... دیروز کلی جون کندم تا مهیار و راضی کنم بریم خرید . حالا قرار شد یه روز دوباره با هم بریم خرید .

از این کت و شلوار خیلی خوشم اومد . جدیدترین مد روز بود . کلا می خواستم به پژمان بفهمونم خوشبختم . کت و شلوار خودم خیلی گرون بود . هیچ وقت برای خرید لباس بر

عکس مامان پول زیادی خرج نمی کردم . نمی دونم چرا من اینقدر خسیس بودم !!!

مامانم همیشه ازم شاکی بود . اما من خیلی خسیس بودم . البته نه همیشه اما از اینکه مثل مامان بگردم دنبال همون لباسی که از همه گرونتر بود خوشم نمیومد . ترجیح می دادم

به جای اینکار لباسی رو بخرم که ازش خوشم میومد . البته این کت و شلوارم استثنا نبود من اول پسندیدمش و بعد فهمیدم قیمتش بالاست اما نوش جونم خیلی بهم میومد . . .

وای یه ساعت دیگه جلوی مهیار بایستم دیوونه میشم میره باید یه سال دیگه به جای رفتن به یه خونه جدید باید می رفتم تیمارستان .

البته اگه تا اون موقع راهی تیمارستان نمی شدم .

تازه متوجه شم مهیار بهم زل زده . ابروهام و بالا دادم : خوب شدم ؟

لب و لوچش و کج کرد و بعد از یه نگاه دقیق که مثلا داشت اتم کشف می کرد گفت : بد نیست .

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم : از تو خیلی بهترم .

-:می دونم .

نگاهی به لباساش انداختم مرتب بود . ادکلنی که می خواستم و از روی میز برداشتم و به دستش دادم .

جلوی اینه ایستاد .

منم مشغول پوشیدن پالتوم شدم .هوا سرد شده بود . پالتوم و پارسال خریده بودم اما رنگ مشکیش خیلی ناز بود . مدلشم دوست داشتم .

شال مشکیم و روی سرم انداختم و با برداشتن کیفم از اتاق بیرون رفتم .

لحظه ای بعد صدای بسته شدن در اتاق و مهیار که در کنارم از پله ها پایین می رفت .

چشمام و برای لحظه ای کوتاه روی هم گذاشتم .

بازم اون حس ارامش .

نگاهم و از شیشه به بیرون دوخته بودم . سنگینی نگاه خیلی ها رو روی خودمون حس می کردم . پیاده شدن از یه ماشین میلیاردی ... قدم برداشتن در کنار یه مرد ثروتمند . می

دیدم چطور بهمون خیره شدن و از این نگاهشون لذت می بردم . همیشه وقتی می دیدم نگاه خیلیا روی ادمای خوشکل ثابت می مونه اونقدر عذاب می کشیدم که کاش منم خوشکل

بودم . از اینکه هیچ وقت کسی حتی به زبون نیاورد منم اونقدرا بد نیستم .

صدای مهیار توی گوشم پیچید : خوشحالی ؟

دستم و دور بازوش انداختم .

به طرفم برگشت . بدون اینکه حتی یه لبخند بزنه دوباره نگاهش و به رو به رو دوخت .

اره خوشحال بودم . از اینکه نگاه دیگران روی من بود خوشحال بودم . از اینکه این همه ادم من و نگاه می کردن لذت می بردم . من همیشه طالب این موقعیت بودم . و حالا چیزی

که می خواستم و داشتم . الان به تنها چیزی که فکر نمی کردم دامادی پژمان بود . نمی خواستم فکر کنم کسی که قراره امشب داماد این مجلس باشه کسیه که تمام این سالها

دوسش داشتم . دوسش داشتم و می خواستم با من باشه . اما حالا با این خوشحالی دارم میرم توی عروسیش شرکت کنم . واقعا خوشحالم ؟

دوباره نگاهم روی ادمایی که به ما نگاه می کردن چرخید .

مهیار قدمی برداشت و منم به همراهش قدم برداشتم . با هم وارد سالن شدیم . پالتوم و در اوردم و توی دستم گرفتم . مهیار هم همین کار و تکرار کرد .

با هم به طرف یکی از میزها رفتیم و نشستیم . سر میز کسی جز ما دو نفر نبود . صدای ملایم اهنگ پخش می شد . مهمونا به ما نگاه می کردن . در حالی که سعی می کردن

وانمود کنن به ما نگاه نمیکنن .

مهیار سرش و نزدیک گوشم اورد و گفت : اینا چرا اینطوری نگامون می کنن ؟

شونه هام و بالا انداختم .

مهیارم دیگه حرفی نزد ... همینطور به در و دیوار نگاه می کردیم که صدای اهنگ بالا رفت و چند تا هرکول ریختن وسط ... گنده و بی ریخت بودن . من همیشه می گفتم مهیار زشته

اما با دیدن اینا می تونم بگم مهیار زیباترینه . همشون هیکل های بزرگ و درشت و کج و کوله داشتن . مثل اینکه تو پوستشون زیادی گوشت ریختن و اونقدر گوشتا رو زیاد ریختن

کج و کوله شدن . قیافشونم که بی ریخت تر از هیکلشون بود .

لبم و به دندون گرفتم تا نخندم . اما با شروع اهنگ و حرکاتی که اینا انجام میدادن منفجر شدم . خودم و پشت مهیار کشیدم تا کسی خنده ام و نبینه . سرم و روی شونه مهیار گذاشته

بودم و زیر چشمی اونا رو نگاه می کردم . یکی که از بقیه بزرگتر و پیرتر به نظر میومد و سیبیلای بلند داشت . می خواست اونا رو ببافه . وای از شونه کردن اونا چندشم شد .

خیلی چاق بود و اندامش کج و کوله تر .... پاهاش و روی زمین می کوبید . مثل خمیر شیرینی که می خواستی ورزش بدی و هی می کوبیدیش رو تخته . وقتی به زمین می خورد

روی زمین پهن می شد و دوباره می کندیش و کارت و تکرار می کرد .

نگاهم روی مردی که کنار اون جلو و عقب می کرد افتاد . ترجیح دادم از این یکی بگذرم . اما هر چی خواستم ازش چشم بردارم نشد . باید حتما یه چیزی می گفتم . تازه داشتم

موشکافیش می کردم که با صربه ای که مهیار تو شکمم زد به خودم اومدم . ضربه بدی زده بود . همونطور که اخمام تو هم بود تقریبا داد زدم :چته ؟

تازه متوجه پسری که به سینی جلومون ایستاده بود شدم .

باز کار خرابی کرده بودم .

اهی کشیدم و سرم و پایین انداختم .

مهیار یه لیوان از سینی برداشت و گفت : ممنون کافیه .

نگاهی به لیوانی که توی دستش بود انداختم . مثل مونگولا می گم لیوان خوب گیلاسه دیگه . اخه تو خونه ما کسی از این زهرماری ها کوفت نمی کرد .

نگاهی به مهیار انداختم که به لیوان خیره شده بود .

سرم و به طرف دیگه ای برگردوندم و گفتم : می خوای بخوری ؟

خیلی کوتاه جواب داد : اره .

اره و درد . اره و مرض . مگه تو نمی خوای بری خونه . پس با این گیلاس می خوای چه غلطی بکنی ؟

-:مگه تو نمی خوای رانندگی کنی ؟

-:با این یه گیلاس هیچی نمیشه .

پوزخندی زدم : جدی ؟ من جونم و از توی جوی پیدا نکردم که بدم دست یه ادم مست که از قضا اونم تو باشی .

-:مگه من چمه ؟

-:می خوام به دست هر کسی بمیرم جز تو .

-:اما من خیلی دلم می خواد مردن تو رو ببینم .

پسره پرو . خجالتم نمی کشه . می خواد مردن من و ببینه .

-:بپا نچایی ، من تا تو رو زیر خاک نکنم قصد مردن ندارم .

در همین حین صدای یکی بلند شد که خبر ورود عروس و داماد و می داد .

از صندلی کنده شدم .

مهیار هم بلند شد و کنارم ایستاد . تازه متوجه گیلاس شدم که روی میز قرار داشت . اروم با پام به میز ضربه زدم . نشونه گرفتم که دقیق اون قسمت به حرکت در بیاد و بیفته پایین

. اگه با همون زاویه ای که من حساب کرده بودم می ریخت ... دقیقا شلوار مهیار و نشونه می گرفت و اون کت و شلوار به روزش می رفت قاطی لباسای خوش رنگ .

یه ضربه دیگه زدم . میز کمی تکون خورد لیوان کمی ول خورد و دوباره سرجاش ایستاد نگاهی به مهیار انداختم .به در ورودی خیره شده بود . پام و کمی زیر میز کشیدم و یه

ضربه دیگه زدم . اینبار میز کاملا تکون خورد ...

گیلاس هم با میز به حرکت در اومد . نگاهم روی میز بود زمان متوقف شده بود . گیلاس درست به همون سمتی که می خواستم کج شد قبل از اینکه به میز برسه یه دستی دور

گیلاس قرار گرفت .

چشمام و بستم .

چشم باز کردم . مهیار یه نگاه وحشتناک بهم انداخت . در همین حین صدای سوت و دست بلند شد به طرف صدا برگشتم . پژمان در کنار یه دختر که حسابی خوشکل بود وارد شد .

دست دختر دور بازوش بود . لباس عروس سفیدش توی ذوق می زد . پژمان با اون موهای مشکی . که به کلی ژل شیکشون کرده بود . این یکی رو خوب می دونستم پژمان همیشه

از ژل استفاده می کرد . این و یه بار که با هم رفته بودیم اردو فهمیدم . یکی از پسرا ژل خواست و دوستش گفت از پژمان بگیره اون حتما خواهد داشت و حدسش اشتباه نبود .

مهیار دستش و روی شونه ام انداخت و من و عقب تر کشید . تقریبا تو اغوشش بودم . سر بر گردوندم و بهش خیره شدم . برگشت و لبخندی به روم زد و پیشونیم و بوسید .

ناخوداگاه لبخندی روی لبم نشست . چشمام و روی هم گذاشتم دوباره به عروس و داماد نگاه می کردم که توی سیاهی چشمای پژمان گم شدم . توی نگاهش یه چیزی بود اما

نتونستم درک کنم . احساس بدی بهم دست داد . من اینجا چیکار می کردم ؟ تو چشمای پژمان دنبال چی بودم ؟ چی میخواستم پیدا کنم ؟ اون دنبال چی بود ؟ گرمی دست مهیار که

روی شونه ام بود . داغ شدم . این حرارت از دست مهیار بود . نه بدن من بود که سرد می شد . سردتر از لحظه ی پیش .

با برگرشتن سر پژمان به طرف عروس منم سرم و به طرف عروس برگردوندم . اون صورت گرد و با نمکش با ارایش شیک تر شده بود ... البته میتونستم مطمئن باشم بدون

ارایش هم قشنگ خواهد بود . چشمای ارایش شده اش . چشماش ابی بود البته شایدم لنز گذاشته بود چه می دونم اما خیلی بهش میومد . اما بچه به نظر میومد به احتمال زیاد 21یا

بیست و دو 22سال داشت .

نمی دونم چی زیر گوش پژمان گفت که اونم خندید . مرض می خنده . بی ادب .... چه معنی داره عروس و داماد هر و کر راه بندازن ؟

به طرف مهیار برگشتم . خیره من بود .

لبخندی زدم و گفتم : بریم ؟

مهیار چشاش و نازک کرد و گفت :برای چی ؟تازه عروس وداماد اومدن .

چی بهش می گفتم ... حسودیم شده ؟ یا اگه چند لحظه بیشتر بمونم پوست پژمان و درسته می کنم ؟ لعنت بهت پژمان . لعنت به تو مهیار . . . نمی دونم اصلا لعنت به من . لعنت به

من که مثل بختک افتادم رو زندگی .

گفتم : الان سریال و شروع می کنه .

مهیار نگاهی بهم انداخت که مثلا خر خودتی . اما گفت : کوچولویی ... بریم .

باز این رفت رو اون فاز ... من هی می خوام دختر خوبی باشم . با این مهیار کاری نداشته باشم باز این اذیت می کنه بی خودی به من میگه بیا ازار بده . نه که من بچه خوبیم . از

صبح تصمیم نداشتم لیوان و خالی کنم روی لباساش . اما باید یه اخطاری در مورد این لغت بهش می دادم . دیگه زیادی داشت ازش استفاده می کرد .

مهیار روی صندلی نشست و دستم و کشید تا روی صندلیم بشینم .

لحظه ای بعد پژمان به همراه خانمش به طرفمون اومد . رو به رومون ایستاد و گفت : سلام .

مهیار باهاش دست داد و منم سرم و تکون دادم . عروس دستش و به طرف دراز کرد

نگاهی به پژمان انداختم و ناچارن دستش و فشردم .

و زمزمه کردم :خوشبخت بشین .

پژمان گفت : معرفی می کنم ایشون همسرم روژان و رو به من و مهیار هم گفت : خانم سپهری از همکاران و ایشونم همسرشون اقای کیان مهر .

دختر خیلی گرم بهمون خوش امد گفت . منم فقط بهش لبخند زدم . اما به جای من مهیار کلی بهشون تبریک گفت و ازشون تشکر کرد که لطف کردن و ما رو هم دعوت کردن .

تازه متوجه پژمان شدم که بهم خیره شده بود و این روژان و مهیار بودن که حرف می زدن . پوزخندی روی لبم نشست . خودم و به مهیار نزدیک تر کردم و نگاهم و به روژان

دوختم . ناخوداگاه نفرتی از روژان تو وجود شعله کشید . شاید چون همسر پژمان بود . شاید اگه زن اون نبود می تونستیم دوستای خوبی برای هم باشیم . اما احساسم به پژمان هم

نفرت بود . نفرت از پژمان .

بالاخره روژان از صحبت با مهیار دل کند و به همراه پژمان ازمون دور شدن .

مهیار با لبخندی همراهیشون کرد و در همون حال گفت : دختر خیلی خوبیه .

سعی کردم حسادتی که با این حرف تو وجودم بود و پنهان کنم .

مهیار دوباره گفت : لازم نبود به اون دختر بفهمونی شوهرش و دوست داشتی .

با خشم به طرف مهیار برگشتم . بی خیال گیلاس و برداشت و نگاهش و به حاضرینی که مشغول رقص بودن دوخت .

در تمام طول راه هر دوتا سکوت کرده بودیم . هیچ کدوم حرفی نمی زدیم . من نمی خواستم حرف بزنم و اونم حرف نزد اما نمی دونم حواسش کجا بود . چند باری نزدیک بود تصادف

کنیم . اما هر بار لحظه اخر نجات پیدا می کردیم . توی هیچ کدوم حرفی نزدم ترجیح می دادم ساکت باشم و نظاره گر ... برام مهم نبود بمیرم یا زنده باشم . البته چرا مهم بود می

خواستم زندگی کنم اما خوب در اون حال زیاد برام اهمیت نداشت .

جلوی ساختمون توقف کرد ، پیاده شدم اما مهیار هنوز پشت فرمان نشسته بود . خم شدم و از شیشه باز گفتم : پرا پیاده نمیشی ؟

-:تو برو من باید برم جایی .

-:کجا ؟

-:یه جایی میرم و میام .

خواستم بگم می دونم میای ... بالاخره که بر می گردی تو خونت . اما الان کجا داری میری ؟

اما قبل از اینکه حرفی بزنم اون ماشین و به حرکت در اورد و از محوطه بیرون رفت .

سرم و تکون دادم و به طرف پله ها به راه افتادم . صدای داد و فریاد از سالن پایین میومد .

لیلا در و باز کرد و خوش امد گفت .

پرسیدم کی تو سالن پایینه .

-:سروش خان و بهداد خان هستن خانم جان .

تازه متوجه بدری شدم که داشت با سینی شربت پایین می رفت .

با دیدنم ایستاد و سلام کرد .

جواب دادم و پرسیدم : تو چرا می بری ؟

بدری به لیلا اشاره کرد تنهامون بزاره .

به محض بیرون رفتن لیلا گفت : اونا دو تا پسر جوونن خانم جان . نخواستم دخترا برن اونجا .

لبخندیی بهش زدم : کار خیلی خوبی می کنی بدری . حواست به سروش باشه .

-:حواسم هست خانم جان .

خیلی خوبه می تونی بری . سینی رو هم من می برم . برو استراحت کن .

-:نه خانم جان خودم می برم .

-:میبرم بدری برو استراحت کن باید به این پسرا تذکر بدم یکم ارومتر داد و فریاد کنن .

-:پس منم باهاتون میام خانم جان .

با بدری رفتیم توی سالنی که سروش و بهداد بودن .

هر دو تا روی کاناپه ای که جلوی تلویزیون بود ولو شده و با داد و فریاد فیلم اکشن تماشا می کردن .

سلام کردم هر دوتا بدون اینکه نگاهشون و از صفحه تلویزیون بردارن جواب دادن .

با تاسف به طرفشون رفتم .

کنترل و از دست بهداد بیرون کشیدم . فیلم و متوقف کردم .

هر دوتا به طرفم برگشتن .

در حالی که سعی می کردم جدی به نظر بیام گفتم : سلام عرض شد اقایون .

هر دوتا باهم گفتن سلام .

سروش گفت : مرسده چیکار کردی؟ داشتیم نگاه می کردیم .بزن بده . خواهش می کنم .

-:شرط داره .

ابروهام و بالا دادم و چشمک زدم .

بدری سینی رو روی میز گذاشت و گفت : با اجازتون.

بدری که بیرون رفت .

بهداد از جا پرید و گفت : چه شرطی زن دایی ؟

-:صداتون در نمیاد . اینجا به جز شما چندین نفر دیگه هم زندگی می کنن . اگه قرار باشه سر و صدا کنین ... دیگه نباید فیلم ببینین .

بهداد دوباره نشست و گفت : باشه زندایی بزن .

سرم و تکون دادم : از این قولها نه . قول درست و حسابی

بالاخره ازشون قول گرفتم و راهی اتاقمون شدم . به محض ورود تلویزیون و روشن کردم چیزی تا شروع سریال نمونده بود . همونطور که فیلم میدیدم لباسام و هم عوض کردم و

بالاخره روی کاناپه ولو شدم .

این قسمت سریال برادر بزرگتر سعی می کرد به برادر کوچیکتر که در حال مرگ بود امید برای زندگی بده . اشکام سرازیر شد .اشکام و با استینم پاک کردم ... تا اخر فیلم همراه

برادر بزرگترکه برای برادر کوچیکترش اشک می ریخت اشک ریختم . بعد از پایان فیلم به حال خودم اشک ریختم . من با چه جراتی با مهیار ازدواج کردم . اگه با مهیار نبودم

امشب من همراه پژمان وارد سالن می شدم . همراه کسی که دوسش داشتم . برام مهم بود . با پژمان به مهمانان خوش امد می گفتم . اما افسوس من قبلا با مهیار ازدواج کرده

بودم . با مهیار ... نه بخاطر علاقه ای که بهش داشتم . به خاطر ثروتش باهاش ازدواج کرده بودم . من عاشق مهیار نبودم . هیچ علاقه ای به مهیار نداشتم . اما بازم تقصیر پژمانه

اگه اون زودتر اعتراف می کرد دوسم داره . منم باهاش ازدواج می کردم . کاش تمام برخورد های بابا و مامان و کنار می ذاشتم و از بابا اون پول و می گرفتم . من می تونستم

تمام نیش و کنایه ها رو تحمل کنم . همونطور که توی تمام عمرم تحمل کرده بودم . اما با کسی بودم که دوسش داشتم . لازم نبود تو عروسی کسی شرکت کنم که دوسش دارم . لازم

نبود اون نگاه های پر حسرتش و تحمل کنم . لازم نبو در برابر اون نگاه ها بایستم و به اتش کشیده شدن خودم و ببینم . امشب در برابر پژمان مردم . کاش می تونستم همونجا بزنم

زیر گریه و اشک بریزم . کاش می تونستم به حال عشق از دست رفته خودم گریه کنم . کاش می شد امشب من به جای روژان باشم و از بودن با پژمان لذت ببرم . من در کنارش

قدم بردارم . من همراهیش کنم .

اما افسوس هیچ کدوم از اینا اتفاق نمی افته .

نمی دونم ساعت چند بود که خوابم برد .

صبح با سر و صدایی که از ططبقه پایین می اومد چشم باز کردم . روبه روم تلویزیون بود .

بلند شدم . روی کاناپه به خواب رفته بودم . پتویی که روم کشیده شده بود و کنار زدم و بلند شدم . به احتمال زیاد کار مهیار بود . جز مهیار کسی در طول شب به این اتاق نمی اومد .

بلند شدم . نگاهی به اطراف انداختم . صدای لرزش چیزی میومد . به طرف اتاق خواب به راه افتادم . در نیمه باز بود . بدون اینکه بازش کنم به داخل اتاق سرک کشیدم . مهیار با

لباسهاش روی تخت ولو بود فقط کتش بود که روی زمین افتاده بود .

بازم صدای لرزش بلند شد . به عقب برگشتم اروم در و بستم .

نگاهی به اطراف انداختم . گوشام و تیز کردم . صدا از میز بزرگ سفید رنگ گوشه سالن میومد . به طرفش رفتم .

گوشی مهیار روی میز بود . روی گوشی نوشته شده بود گیتی ...

گوشی رو برداشتم .

اد دفعه قبل که بهناز زنگ زده بود افتادم . اما برام مهم نبود الان می خواستم بدونم گیتی کیه .

دکمه پاسخ و فشردم .

صدای دختر جوونی توی گوشی پیچید : عزیزم بهتر شدی ؟

اب دهانم و قورت دادم و چشمام و روی هم گذاشتم .

و زمزمه کردم : شما ؟

صدای دختر بلند تر شد : شما ؟

-:من همسرشم .

صدای بلندد دختر به خنده تبدیل شد .

-:مهیار خوبه ؟ دیشب که حالش خیلی بد بود .

دیگه چیزی نشنیدم . گوشی رو قطع کردم و روی میز انداختم .

بالاخره خودم و از حموم کشیدم بیرون .... مهیاری که دم از وفاداری می زد . دیشب معلوم نبود داشته چه غلطی می کرده ... تمام عصبانیتم و سعی کردم با اب سرد از بین ببرم .

برعکس همیشه که عادت داشتم با اب داغ حموم کنم حالا برام مهم نبود . باید یه کاری می کردم . نمی تونستم طلاق بگیرم . من به خاطر عشق باهاش ازدواج نکرده بودم که بخوام

بخاطر خیانتی که بهم کرده بود ازش طلاق بگیرم . با اینکه احساس کردم وجودم شکست اما با این همه نمی خواستم شکست بخورم . من دلم نشکسته بود... عاشق نبودم تا بشکنه

من وجودم به عنوان یه زن شکسته بود . و باید این و جبران می کردم . باید این وجود شکسته رو دوباره مثل اولش بند می زدم . می دونستم هیچ وقت نمی تونم این و فراموش کنم

. هیچ زنی نمی تونست خیانت مردی که ازش ارامش زندگیش و می خواد و تحمل کنه اما می تونست اون و بند بزنه و سعی کنه ازش استفاده کنه . مثل ظرفی که می شکست با

اینکه مثل اولش نمی شد اما بازم میشد ازش استفاده کرد. مهم این بود .صدای خنده دختره تو گوشم بود . من نباید عقب می کشیدم . من زن مهیار بودم . نسبت به اون دختر که

هیچی ازش نمی دونستم قطعا برتری داشتم . حتما داشتم ... می خواستم هر طور شده حتی برای یه سال زندگیم و حفظ کنم . این زندگی من بود . اگه قرار هم بود بعد از یه سال برم

دنبال زندگی خودم با این همه دلم می خواست کسی که بهش به چشم شوهرم نگاه می کنم بهم وفادار باشه .

بعد از حموم رفتم سراغ کمد لباسام . یه تاپ با شلوار ورزشی بیرون کشیدم و پوشیدم . بعد هم موهام و خشک کردم و کلی بهشون رسیدم .

بالاخره نوبت به ارایش رسید . هر کاری کردم وجدانم اجازه نداد بیش از اندازه ارایش کنم . بازم یه ارایش ملایم .

جلوی اینه بودم که مهیار بیدار شد . خودش و عقب کشید و به تخت تکیه داد . همونطور که موهاش و مرتب می کرد سلام کرد ... سعی کردم خیلی اروم جوابش و بدم .

نمی خواستم بدونه از ماجرا با خبر شدم . من می خواستم بدون اینکه خودش بفهمه اون و متوجه اشتباهش کنم . می خواستم خودش شرمنده باشه از کاری که کرده .

مهیار کمی بهم خیره شد اما من بیخیال مشغول بودم .

بعد از اینکه کارم تموم شد بلند شدم به طرف کمد رفتم یه شال سفید با یه بلوز و در اوردم و پوشیدم و بدون اینکه بهش توجه کنم از اتاق خارج شدم . به سرعت از پله ها پایین

رفتم . همه مشغول رفت و امد بودن .

با دیدنم همه مکث کرده و سلام کردن .

با لبخند جواب دادم . بدری داشت از ساختمون خارج می شد که صداش کردم . به طرفم اومد .

-:اینجا چه خبره بدری خانم ؟

-:مهمونیه خانم جان .

با تعجب گفتم : مهمونی ؟

-:بله خانم جان . دیشب اقا گفتن چند نفر مهمون دارن که از خارج از کشور تشریف اوردن اونا رو برای شام دعوت کردن ... پس فردا شب .

با سر تایید کردم و به طرف سالن غذاخوری به راه افتادم .

پشت میز نشستم و منتظر شدم . لحظه ای بعد سروش و بهداد هم وارد شدن .

هر دوتا رو به روی من نشستن ...

بهداد گفت : زن دایی خوبی؟

لبخندی کهبیشتر شبیه زهر خند بود زدم و گفتم : عالیم .

خیلی خوب بودم .

در همین حین مهیار وارد شد . کنار من نشست و گفت : چه خبرا ؟

خواستم بگم خبرا دست تو هست . اما این برخلاف اون چیزی بود که تو ذهن داشتم .

سروش گفت : چه خبر شده ؟ همه در حال کار کردن هستن ؟

مهیار به طرفم برگشت : عزیزم پس فردا مهمون داریم . چند نفر مهمون دارم که ازشون دعوت کردم .

بهداد گفت : یعنی به زن دایی نگفته بودین ؟

خوب شد یادت افتاد باید به منم بگی ... اول مهمون و دعوت می کنه و بعد اطلاع میده این یکی دیگه نوبر بود . چی باید می گفتم ؟ از این که هر بلایی دلت می خواد سرم میاری و

من نباید حرفی بزنم ؟ بهناز کم بود حالا هم گیتی .... اما بای اروم می بودم . نمی تونستم باهاش تند برخورد کنم . من باید موفق می شدم . تا حالا نبوده اراده کنم کاری رو انجام بدم

و از پسش برنیومده باشم .

لبخندی زدم و گفتم : باشه عزیزم . چند نفرن ؟

-:به همراه مدیران کارخونه ها نزدیک 50 نفری میشن ... باهمسراشون ؟

مهیار با سرتایید کرد ...

گفتم : مشکلی نیست .... من مهسان و بقیه رو هم دعوت می کنم .

مهیار هنگ کرده بود باور نمی کرد این من باشم . در سکوت مشغول خوردن بود . خوشحال بودم که شماره گیتی رو از روی موبایلش پاک کرده بودم ...

بدری رو صدا کردم و گفتم : لیست غذا ها و همه چیز مهمونی رو بعد از صبحانه با هم هماهنگ می کنیم .

بهداد و سروش بعد از صرف صبحانه رفتن ....

قرار بود بهداد عصر بیاددنبال مهیار .... چون ازش خواستم کارخونه نره و بهم کمک کنه .

ازش پرسیدم مهمان ها اهل کجان ؟

اونم با گفتن یه کلمه بحث و خاتمه داد : فرانسه .

برعکس همیشه که دلم می خواست سر از همه چیز در بیارم اما فقط به جواب کوتاهش اکتفا کردم .

تنها چیزی که الان دلم نمی خواست بهش فکر کنم پژمان بود . ... مهیار تمام فکرم و مشغول خودش کرده بود . درست مثل یه زن می خواستم خونه زندگیم و حفظ کنم . نه برای

اینکه همیشه اینجا باشم . چون می خواستم این مدت در کنار همسرم خوشبخت باشم روی کاناپه جلوی تلویزیون ولو شده بودم . می خواستم وقتی مهیار خوابید برم بخوابم . اما

انگار اون قصد نداشت بخوابه . تمام روز توی خونه بود . یعنی سعی کردم کاری کنم از جلوی چشمم دور نشه . باهم رفتیم خرید .... یه لباس مناسب برای مهمونی خریدم . اونم

همینطور .... چون زیاد اهل مهمونی رفتن نبودم و از وقتی وارد دانشگاه شده بودم درس و بعد هم کار و بهانه کرده بودم تا نرم مهمونی ... مخصوصا مهمونیایی که خونواده تنها

خاله ام هم حضور داشتند و مطمئن بودم مامان تا دو سه هفته بعد از مهمونی دختر خاله رو یه چماق می کنه و می کوبه سرم که اون اینطوریه تو اینطوری هستی .... اخه مگه

دست من بود اون خوشکل بود و من زشت ؟ لباس زیادی نداشتم که مناسب مهمونی باشه

دیگه تلویزیونم برنامه خاصی نداشت . گوشیم و برداشتم و نشستم به بازی کردن عاشق رالی بودم .با اینکه عادت نداشتم زیاد با سرعت برونم اما عاشق بازی های رالی بودم . به

خاطر هیجاناتش .

توی بازی غرق شده بودم که یه نفر و کنارم حس کردم . بدون اینکه بازی رو متوقف کنم به طرف مهیار که تقریبا تو بغلم نشسته بود برگشتم . چشم غره ای بهش رفتم و گفتم :

خجالت نکش بیا اینجا

و به پاهام اشاره کردم .

پرو تو چشمام خیره شد و گفت : اخه له میشی .

بلند شدم و همونطور که به طرف اتاق خواب می رفتم زیر لب زمزمه کردم : پرو .

صدای خندش بلند شد و گفت : من فوکول و بیشتر دوست داشتم .

خواستم بگم : تو لیاقت فوکول و نداری .

اما حرفی نزدم .

وارد اتاق شدم . به سرعت بلوز و شلوار گلیم و پوشیدم .... و روی تخت ولو شدم .

موهام و با دستم گرفتم و سعی کردم بکشم جلوی بینیم . کوتاه بودن اونقدر نمی رسید اما بالاخره بو کردم . بوی خوبی می داد ... کلی بخاطر این عطر زحمت کشیده بودم .

لبخندی زدم . نگاهی به در اتاق انداختم . خبری نبود . بلند شدم و به سرعت رژ قرمزم و از کشو بیرون کشیدم و با تمام توانم روی لبام مالیدم . نگاهی تو اینه به خودم انداختم . بهم

میومد . از این رنگ خیلی خوشم میومد اما بخاطر بعضی مسائل ازش استفاده نمی کردم . دوباره شوت شدم روی تخت . موهام و روی بالش پخش کردم .

چشمام و روی هم گذاشتم اما نور چراغ اذیتم کرد . بلند شدم . چراغ و خاموش کردم و دوباره برگشتم و عملیات قبلی رو انجام دادم و خیلی با کلاس چشمام و بستم و خودم و به

خواب زدم .

لحظه ای بعد بوی عطر مهیار و دراز کشیدنش روی تخت .

نفس عمیقی کشید و سرش و به سرم نزدیک کرد . با اینکه چشمام بسته بود اما می تونستم احساسش کنم . فکر کردم می خواد موهام و بو کنه اما برعکس پیشونیم و بوسید .

تکون نخوردم . حرکتی نکردم ... من خواب بودم .

چند لحظه ای گذشت ... منتظر بودم بخوابه اما تخت هیچ حرتی نکرده بود یعنی مهیار هم تکون نخورده بود . بالاخره اونقدر بهم نزدیک بود که حرکتهاش و احساس کنم .

لحظاتی بعد خم شد و دوباره پیشونیم و بوسید اما اینبار چند لحظه ای لباش و روی پیشونیم نگه داشت .

صدام کرد : مرسده ؟

بار اول توجهی نکردم .

بار دوم که پرسید زمزمه کردم : بله ؟

-:امشب ....

اره کور خوندی تو که دیشب با اون گیتی بودی دیگه چی می خوای ؟ من زنتم ... از بانو های حرم سرات نیستم که هر وقت هوس کردی بیای سراغم .برای چی اه و ناله می کنی ؟

فکر کردی ... من تا تو رو به غلط کردن نندازم اجازه نمی دم بهم دست بزنی . باید خودت با زبون خودت اعتراف کنی اشتباه کردی ... می دونم هیچ وقت فراموش نمی کنم چیکار

کردی اما با این همه یکمی دلم خنک میشه . الان تشنه انتقام گرفتنم .

پشتم و بهش کردم و گفتم : خوابم میاد .

تا خواست دهان باز کنه .

-:ام...

-:حوصله ندارم . دیشب نخوابیدی بهتره بگیری بخوابی .

می تونستم سنگینی نگاهش و احساس کنم . فکر کنم پنج دقیقه همونطور ثابت موند و بالاخره روی تخت افتاد .

لبخندی زدم و چشمام و بستم .

بچرخ تا بچرخیم مهیار خان ...

من می دونم با تو چیکار باید بکنم . تازه اول بازیه .

نگاهی به غذاهای اماده شده انداختم . که روی میز چیده شده بود . تصمیم گرفتم از سالنی طبقه پایین برای پذیرایی از مهمانها استفاده کنم . برای همین از بدری خواستم با یه چیزی

جلوی راه پله ای که به استخر ختم می شد و بگیره .

سالن به رنگ زرشکی و مشکی ، همیشه عاشق این ترکیب رنگ شرقی بودم . دلم می خواست خونه ام و همینطور دکوراسیون کنم . از استفاده رنگ مشکی توی دکوراسیون

خیلی لذت می بردم این مدت اونقدر درگیر مسائل بودم که فراموش کرده بودم چی می خوام و چی نمی خوام .

از بدری خواستم میزی که گوشه سالن بود و به ته سالن انتقال بدن و غذا ها رو روی اون بچیننن . وسط سالن یه سرویس مبل زرشکی قرار داشت ... کنارشم دوتا چراغ قرمز

مایل به زرشکی ... پشت سرویس مبل در ورودی که بیشتر به شکل در ورودی کاخ ها بود قرار داشت . عاشق این در بودم ...

یه پیراهن زرشکی گرفته بودم .... با دامنی که روش سرمه دوزی شده بود .... یه جلیقه شیک روش که بیشتر شبیه کت بود .... می خواستم مثل مدل یکی از بازیگرای فیلم ترکیه

ای بشم .

موهام و زیر یه شال پنهون می کردم و جلوی صورتمم می گرفتم فقط چشمام دیده می شد . این و دوست داشتم . کاملا راضیم می کرد . از پوشیدن این لباس کاملا راضی بودم .

اما به اندازه یه دنیا خسته بودم . بیشتر از همه دادگاهی که در پیش داشتم عذابم میداد چیزی تا دادگاه مهیار و بهناز نمونده بود . حالا که بچه مرده بود دیگه لازم نبود کار بیشتر از

این کش پیاده کنه .

تا قبل از این ماجرا می خواستم هر طور شده بی گناهی مهیار و ثابت کنم . همه جوره دنبالش بودم . حتی رفتن و صحبت کردن با رئیس ازمایشگاهی که ازمایش DNAداده بودن

اما حالا خودمم به بی گناهی مهیار شک داشتم . نمی خواستم زود قضاوت کنم اما برای این پرونده دیگه دست و دلم به کار نمی رفت . نمی دونستم چیکار باید بکنم ادامه بدم یا

بکشم کنار !!!

با ورود خانواده مهسان از افکارم بیرون اومدم .

نازنین تقریبا طول سالن و دویده بود و با دیدنم پرید تو بغلم . خیلی دلم براش تنگ شده بود . می دونستم مهسان و محمد دنبال کاراش هستن تا سرپرستیش و بگیرن .... نازنین در

کنار محمد و مهسان قطعا خوشبخت می شد .

اما در کنار من و مهیار تضمینی برای خوشبختیش نبود .

از بین همسران مدیران کارخونه ها جدا شدم و به طرف بدری رفتم . ازش خواستم میز و دوباره پر کنه .

یعنی منظورم پر کردن ظرفا خالی شده بود .

لباسم و خیلی دوست داشتم ... نازنین که خیلی خوشش اومده بود . مهسان و بهار هم خیلی تعریف کردن .

بهداد که چند لحظه نگام کرد و از همون موقع هم پرنسس صدام می زد.

در همین حین مهیار صدام زد . برگشتم و با دیدن یه مرد که تقریبا هم قدش بود اما خیلی شیک و با کلاس نگام می کرد ابروهام و بالا کشیدم و بهشون نزدیک شدم .

مرد کمی در برابرم خم شد و گفت : درود بانو

لبخندی روی لبام نشست اما اونا ندیدن . صورت من گرفته شده بود . الان تنها چیزی که می تونستن ببینن چشمام بود .

سرم و به تایید تکون دادم و سلام کردم .

مهیار گفت : معرفی می کنم بهترین دوستم رامین و مرسده همسرم . در موردش باهات حرف زده بودم .

رامین دستش و به طرفم گرفت .

نگاهی به دستش و نگاهی هم به مهیار انداختم . دوباره نگاهم برگشت روی رامین . تو چشماش خیره شدم .

مهیار دستش و گرفت و همونطور که پایین می کشید گفت : رامین مرسده اهل این حرفا نیست .

خوبه حالیت شد ... تو که در مورد من باهاش حرف زده بودی چرا این یکی رو نگفته بودی .

رامین لبخندی زد و گفت : اوه ببخشید ... من نمی دونستم .

نگاهی به مهیار انداختم : این تقصیر مهیاره . باید بهتون می گفت .

مهیار نگاهش و ازم دزدید و گفت : حق با توئه .

با گفتن : خوش اومدین از خودتون پذیرایی کنین .

از انها دور شدم.

شنیدم که به مهیار گفت : تو عکسش خوشکلتر بود .

-:مگه الان زشت شده ؟

-:ما که چیزی ندیدیم . بیشتر شبیه زنای عرب شده بود . این چرا صورتش و گرفته ؟

فشارم داشت می رفت بالا ... همین الان بود که امپرم برسه به اخر و بهشون حمله کنم . پسره بی ادب ...

چه غلطا یعنی عکس من و برای این یارو نشون داده ؟

اگه دوست صمیمیشه چرا تو عروسیمون نبود ؟ چرا من اولین باره می بینمش ؟ تا حالا کجا بوده ؟

سعی کردم بی توجه باشم . به طرف مهسان رفتم . با نازنین گوشه ای نشسته بودن و مشغول صحبت بودن .

به طرفشون رفتم . کنارشون نشستم و گفتم : مادر و دختر خلوت کردین ؟ در مورد چی حرف می زنین ؟

-:چیه حسودیت میشه ؟ دارم با دخترکم در مورد درس و کلاس حرف می زنم . می خوام براش معلم بگیرم تا یه سالی که عقب افتاده رو جبران کنه .

-:وای چه مامان خوبی ... منم از این مامانا می خوام .

نازنین و بلند کردم و توی اغوشم نشوندم .

یه پیراهن ابی کوتاه تنش بود که خیلی بهش میومد .

مادر و دختر ست کرده بودن لباساشون و .مهسان پیراهن بلند ابی پوشیده بود ... خیلی هم بهش میومد . خوشکل شده بود . اصلا بهش نمیومد مادر دو تا بچه ی 21 ساله باشه .

اگه یکی میدیدش فکر می کرد مادر نازنینه .

-:چرا زود ازدواج کردی ؟

مهسان با تعجب نگاهم کرد و لحظه ای بعد گفت : نمی دونم دوست داشتم . اون موقع همه ی دوستام ازدواج کرده بودن و فقط من بودم . منم ازدواج کردم تا از اونا عقب نمونم .

با تعجب گفتم : شوخی می کنی ؟

خندید و گفت : نه کاملا جدیم . بخاطر این که از صمیمی ترین دوستم عقب نمونم زود ازدواج کردم .

امروز چرا این خواهر و برادر تصمیم گرفتن دوستای صمیمیشون و رو کنن ؟

نگاهی به سروش که دمغ کنار میز ایستاده بود انداختم .

با ببخشیدی از مهسان و نازنین جدا شدم و به طرف سروش رفتم .

نگاهش و دنبال کردم و به رامین رسیدم .

گفتم : چی توی رامین اینقدر جالبه ؟

به خودش اومد و گفت : هان ؟

-:هان نه بله ... میگم چیه رامین جالبه اینطوری بهش خیره شدی ؟

-:اسمش رامینه ؟

-:اره ... چطور مگه ؟ نگو که ازش خوشت میاد ...

سروش با چشمای گرد نگاهم کرد و گفت : این چه حرفیه ؟

با شیطنت گفتم : من چیکار کنم تو منحرفی !!! منظورم اینه شاید دوست داشته باشی باهاش اشنا بشی یا ازش الگو برداری کنی ...

-:نخیر... مگه دیوونه شدم از این یارو خوشم بیاد .

-:با تو چیکار کرده ؟

-:مگه با تو کاری کرده ؟

-:نه رو در رو ...

-:با منم همینطور

قبل از اینکه چیزی بگم گفت : کی هست این ؟

-:دوست صمیمیه مهیاره .

-:چه دوست چشم چرونی داره .

-:منظورت چیه ؟

-:نمی بینی زوم کرده رو بهار ؟

-:خوب که چی ؟

-:مگه خودش مادر و خواهر نداره ؟

-:این و به خودتم میگی ؟

سروش نگاهش و بهم دوخت و گفت : مرسده اذیتم نکن حوصله ندارم .

-:خیلی خوب حالا به تو چه ربطی داره ؟

-:چی چی رو ربط نداره ؟ ببین چطوری نگاه می کنه ؟ دلم می خواد برم چشاش و از کاسه در بیارم .

-:این کار و نکنیا . ابروم میره .

-:خوب حالا بهتره تنهام بزاری .

در حالی که ازش دور میشدم گفتم : بهتره بری پیشش .

سنگینی نگاهش و رو خودم حس می کردم .

فکر کنم سروش از بهار خوشش میومد . حالا نمی دونم نمیشد به سروش زیاد اعتماد کرد . اما بالاخره که چی ؟ باید یه روزی ادم میشد . کی بهتر از بهار ؟

البته دوست نداشتم بعد از طلاقم با مهیار رو به رو شم اما خواسته سروش برام مهم تر بود .

با خستگی روی صندلیم ولو شدم . صدای رئیس ازمایشگاه توی گوشم پیچید

-:بعد از بررسی های انجام شده فهمیدم اشتباهی توی ازمایش اتفاق افتاده . با کمک همکاران ازمایش و دوباره انجام دادیم که باید بگم اقای کیان مهر هیچ نسبتی با این بچه ندارن

یه لحظه از حرفش اونقدر شاد شده بودم که کم مونده بود بپرم بالا توی دفترش ...

نمی دونم چرا وقتی فهمیدم مهیار هیچ نسبتی با اون بچه نداره این همه ذوق کردم . کم مونده بود از ذوق برم بهش بگم خیالت راحت باشه . اما یادم که می افتاد مهیار بهم خیانت

کرده تصمیم و عوض می کردم . بالاخره قرار گذاشتم تا دادگاه حرفی نزنم .

مهسا بدون در زدن وارد شد . سر بلند کردم و گفتم : وای مهسا تو هنوز یاد نگرفتی در بزنی ؟ بابا اینجا در داره . طویله که نیست ... ببین مهسا همین انگشتاتم به این در بخوره

کافیه ... من می فهمم تو تشریف فرما میشی تو ... فقط تو رو خدا اون دستای مبارکت و به زن به این در .

مهسا رو به روم ایستاد و گفت : من کلفت خونت نیستم میام تو اتاقت در بزنم .

-:بله می دونم تو تو خونه من هم بیای سرت و عین گاو می ندازی پایین میای توی اتاق .

-:اره فکر کن ... مثلا بیام تو اتاق شما .

-:اخه من به تو چی بگم ؟

-:هیچی یه نذری چیزی بکن شاید سر عقل بیام .

-:امکان نداره این اتفاق بیفته . خدا هم دیگه تو رو نمی بینه ... میگه این درست بشو نیست بزار همینطوری بمونه .

-:هوی مرسده دیگه با خدای بالای سرمون کار نداشته باش .

دستم و لای دندونام فرو بردم و گاز زدم و زیر لب زمزمه کردم : خدا جون من غلط بکنم تو کار شما دخالت کنم . به بزرگی خودت ببخش .

مهسا خندید و گفت : به من میگه خل و چل ... خودت که بدتری .

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم : این ناهار نرسید ؟ مردم از گشنگی .

-:تو هم که همیشه خدا به فکر شکمتی .

-:نه که تو نیستی ؟ تازه اگه امروز به اندازه من توی اون دادگاه این ور و اون ور می رفتی الان خرس و درسته می خوردی .

-:تو امروز با حیوانات قرارداد بستی ؟

بلند شدم و همونطور که به طرف سرویس توی اتاقم می رفتم گفتم : شاید چطور مگه ؟

-:اخه هی گاو و خرس و ... کم مونده نهنگ و موشم بیاری وسط .

-:اه مهسا صدبار گفتم نزدیک غذا خوردن از موش نگو .

صدای نیشخند مهسا رو شنیدم که گفت : اون موقع تو سهم منم می خوری .

-:گمشو ... من کی سهم تو رو خوردم .

-:اگه نخورده بودی الان این هیکل و نداشتی . نمی دونم مهیار چرا پیش تو می خوابه از تخت نمی افته پایین .

در همین حین زنگ در به صدا در اومد . سرم و بیرون اوردم و گفتم : بپر اون غذا ها رو بگیر کم ور بزن ... ور ور جادو .

مهسا غر غر کنان رفت . برگشتم و نگاهم و به اینه دوختم .

چقر تغییر کرده بودم ؟ دو هفته ... خیلی زود گذشت ... از پژمان خبری نداشتم این دوهفته تمام فکر و ذکرم مهیار بود . کسی رو می خواستم راهنماییم کنه اما کی ؟ کی رو می

خواستم کمکم کنه اما کی ؟ اینطور مواقع این مادر بود که کمک می کرد اما مادر من به تنها چیزی که اهمیت نمی داد من بودم . من باید خودم موفق می شدم . بدون کمک مادرم .

همونطوری که تا الان موفق بودم .

مهیار حتما توی دادگاه غافلگیر می شد . وقتی می فهمید من ثابت کردم بی گناهه و هیچی نگفتم .

این مدت یه جورایی خودم و تو چشم می کشیدم ... تو خونه که بودم به خودم می رسیدم اما اجازه نمی دادم بهم نزدیک بشه .

این بهتر بود ... مهیار شاید با گیتی بوده باشه اما نمی تونست اون طور که من و میدید اون و ببینه . من زنش بودم هر لحظه جلوی چشمش بودم .

مهیار سکوت کرده بود . حرفی نمی زد . گاهی نامفهوم از اون شب حرف می زدم .اما اون چیزی نمی گفت . یه بار هم پرسید اتفاقی افتاده که گفتم : نه

وای وای ...

مهسا اونقدر حرف زد که دیگه داشتم دیوونه میشدم . ظهر هم نتونستم غذا بخورم . غذا یه جوری بود مثل همیشه نبود بعد از غذا فهمیدم رستوران همیشگی بسته بوده و اقا صادق

غذا ها رو از جای دیگه ای تهیه کرده .

نگاهی به کفشای پاشه بلندم انداختم . عجب غلطی کردم امروز اینا رو پوشیدم . باز این وجدان لعنتی بیدار شد و گفت : مگه دست خودت بود که میگی غلط کردی پوشیدی ؟ کفشات

اون یکیا خراب شده ... باز خسیس بازی در اوردی دو جفت کفش واسه خودت نمی خری . این همه ات و اشغال می خری کفش نمی خری .

برای اینکه زودتر از دستش خلاص شم فکر کردم : حق با اونه و باید برم کفش بخرم . چی بهتر از اینکه از همین جا برم .

پام و روی پله اخر گذاشتم و از همون جا چشم غره ای به در بسته اسانسور انداختم که خدا رو شکر از سیصد و شصت و پنج روز سال سیصد روزش خراب بود رفتم و بالاخره به

پله ها خاتمه دادم .

به طرف در خروجی به راه افتادم . پاهام کاملا از کار افتاده بود . دو متری بلندیش بود .

مثل بی سوادا حرف می زدم . که چی دو متر یا ده سانت چه فرقی داره بالاخره که خیلی بلنده .

با دیدن ماشین مهیار لبخندی روی لبم نشست . اما چشم غره ای بهش رفتم و بدون توجه بهش به طرف ماشین خودم می رفتم که صدام کرد . چند لحظه ای ایستادم تا دوباره صدام

کنه . پرو اونم صدام نکرد . درد ... یه بار دیگه بگو مرسده تا برگردم . اما لال مونی گرفته بود . منم قدم دیگه ای به طرف ماشین برداشتم . هچ صدایی نیومد .

قدم دوم و برداشتم بازم صدا نیومد . لال شده بود ؟ چه دردی گرفته بود زبونش و موش خورده بود ؟ چرا صدا نمی کنه ؟ نفس عمیقی کشیدم و قدم بعدی رو برداشتم که با بوق

ماشینی از جا پریدم . تازه متوجه ماشینی که از کنارم رد شد شدم . تا خواستم دهان باز کنم یاد مهیار افتادم . مثل دخترای خوب سرم و انداختم پایین و به طرف ماشین رفتم .

دستم و به طرف در ماشین نرسیده یکی کنارم بوق زد برگشتم و با دیدن مهیار ابروهام و بالا دادم .

در ماشین و باز کرد و گفت : بیا بالا .

-:ماشین ؟

-:به یکی از بچه ها گفتم بیان بیارنش خونه . بیا بالا .

ریموت و ماشین و زدم و سوار شدم و در همون حال که سر جام جا به جا میشدم گفتم : سوئیچ دسته منه .

ابروهاش و بالا داد و گفت : مثل قبل بوکسرش می کنن .

به کمربندم اشاره کرد . در حالی که می بستمش گفتم : بیچاره ماشینم .

-:فدای سرم .

چشم غره ای بهش رفتم : از کجا می دونی ماشینم بیشتر از تو نمی ارزه ؟

بدون اینکه نگام کنه گفت : می دونم .

-:اشتباه می کنی ...

-:نمی کنم .

-:می کنی ...

-:نمی کنم . مطمئنم .

-:منم مطمئنم تو داری اشتباه می کنی .

به طرفم برگشت . تو چشمام خیره شد و گفت : اشتباه نمی کنم .

-:صد در صد اشتباه می کنی .

-:صد در صد مطئنم من مهمترم .

به ماشینی که از کنارمون رد می شد و داشت اون بیرون خودش و می کشت اشاره کردم و گفتم : با توئه .

مهیار به طرف مردی که از کنارمون با یه مزدا رد می شد و اونجا خود کشی می کرد تا یه چیزی بگه برگشت .

شیشه رو پایین کشید .

صدای مرد به گوش رسید که گفت : اقا حواست کجاست ؟ اون خانم و می تونی بعدا هم ببینی حواست به رانندگیت باشه جز خودت چند نفر دیگه رو بدبخت می کنی .

مهیار حرفی نزد . سرش و تکون داد و شیشه رو بالا داد ... حرفای مرد نیمه کاره موند .

نگاهش کردم . چند لحظه ای سکوت کرد و بعد گفت : داشت چرت و پرت می گفت .

داشتیم از شهر خارج میشدیم .

گفتم : کجا میریم ؟

-:میریم ویلا. . .

پرسشگرانه پرسیدم : ویلا ؟

-:اره .

-:برای چی ؟ همونی که عروسی گرفتیم ؟

لبخندی زد و با نگاه کوتاهی گفت : اره همون .

-:برای چی اونوقت ؟

-:خوب می خوایم یکم خوش بگذرونیم .

-:مثلا من و تو توی ویلا چطوری می تونیم خوش بگذرونیم ؟

نیشخندی زد و گفت : می تونیم کلی دعوا کنیم .

با پرویی گفتم : فکر خوبیه . پس اگه موهات و کندم تقصیر خودته . برنامه خودت بوده .

خندید ... دستی به موهاش کشید و گفت : قبوله .

نگاهم و از پنجره به بیرون دوختم و حرفی نزدم . اونم سکوت کرد . دلم برای اونجا تنگ شده بود . برای زیبایی هاش ... برای اون شب ...

اون شمع های داخل اب ... اون گلها ...

چقدر زیبا بودن .

با توقف ماشین به خودم اومدم و از اون شب جدا شدم .

مهیار پیاده شد . در و باز کرد . قدم توی حیاطی گذاشتم که برعکس اون شب حالا درختاش برگهاشون ریخته بود . پاهام به جای زمین با برگها برخورد کرد .

مهیار در ماشین و بست دستم و گرفت و در حالی که به دنبال خودش می کشید زمزمه کرد : عاشق این صدای شکستنشونم .

به دنبالش رفتم .

استخر خالی بود . خبری از گلها نبود .

از پله ها بالا رفتیم .قبل از اینکه مهیار در و باز کنه دستم و فشرد .

در و باز کرد و عقب کشید .

بدون اینکه نگاهش کنم در و هل دادم و قدم توی سالن گذاشتم . بوی عطر گل همه جا رو پر کرده بود ...

پام به چیزی برخورد کرد .

چشمم رو بادکنک هایی که کف سالن پخش شده بودن ثابت موند .

از هر رنگی بودن . پر بود . باید برای رد شدن کنار می زدیشون .

به طرف مهیار برگشتم .

در و بست و گفت : تولدت مبارک ...

با سر و صدایی که بلند شد نگاهم و از مهیار گرفتم و به طرف سر و صدا برگشتم .با دیدن مهسان و بچه ها ... مهسا و رامین تعجبم و پنهون کردم .

بهداد و بهار و سروش سر و صدا می کردن و شعر تولدت مبارک می خوندن .

دست مهیار که دستم و گرفت . مهیار برای من تولد گرفته بود . اولین تولدم . من تا حالا تولد نداشتم . حالا مهیار برام تولد گرفته بود . اونم این تولد . بغض گلوم و می فشرد . دلم

می خواست از خوشحالی بزنم زیر گریه ... مهیار چرا این کار و کرد ؟ در تمام این سالها به این فکر نکردم کسی برام تولد بگیره . با اینکه عاشق این بودم منم یه بار تولد داشته

باشم اما همیشه سعی کردم به خودم تلقین کنم که از جشن تولد متنفرم . من تولد می خواستم .

قبل از اینکه به خودم بیام تو اغوش مهسان فرو رفتم . بعد از اون همه بوسیدنم و بهم تبریک گفتن .

نازنین دستم و گرفته بود و با سر و صدا می گفت : مرسده جون تولدت مبارک ...

بهار و مهسا دستم و گرفتن و گفتن : بیا بریم لباست و عوض کن .

مهسان دست مهیار و گرفت و گفت : تو هم بهتره اون کت و شلوار و از تنت در بیاری ... یه امشب کت و شلوار نپوشی بهتره .

خندم گرفت . مهسان حرف دل من و زد .

قبل از اینکه چیزی بگیم . مهسان هر دومون و انداخت توی اتاق ...

اولین باری بود وارد اون اتاق میشدم . تمام اتاق به رنگ سفید و قهوه ای تیره بود . یه تخت قهوه ای که با سرویس سفید رنگی پوشونده شده بود و به شکل هلالی بود و مثل اتاق

سقف داشت نگاه کردم . نگاهی هم به اینه بعضی شکل گوشه اتاق انداختم . یه سرویس مبل راحتی سفید سمت چپ ... یه کمد بزرگ سفیدرنگ ...

یه صندلی راحتی قهوه ای و چند تا تابلو که به دیوار اویزون بودن . اگه ذوق تولد نداشتم کلی اتاق و دید می زدم و ذوق می کردم اما حالا تمام شور و اشتیاقم برای تولدم بود ...

مهیار به طرف کمد رفت ...

درش و باز کرد . همونجا ایستاده بودم و بهش خیره شده بودم . یه پیراهن طلایی رنگ بیرون کشید و به طرفم گرفت .

نگاهی به پیراهن انداختم و گفتم : من نمی تونم این و بپوشم .

نگاهی به پیراهم انداخت و گفت : از بین لباسایی که انتخاب کرده بودن این پوشیده ترینشون بود که انتخاب کردم . می دونستم می خوای لباسات چطوری باشه . اما این اخرین

انتخاب بود . این از همشون بهتر بود .

لبخندی زدم . از اینکه درکم می کرد خوشم اومد . برعکس دیگرون نمی خواست عقایدم و زیر سوال ببره . اون درک می کرد و یعی نمی کرد اونا رو عوض کنه یا نظراتش و بهم

تحمیل کنه . از این کارش خیلی خوشم اومد . لباس و گرفتم و نگاهی بهش انداختم . پیراهنی طلایی که بالا تنش ساتن بود و پایین تنش گیپور ... نه زیادی ساده بود و نه زیادی پر

زرق و برق .... البته به نظر خودم زیادی تو چشم می زد ... هم رنگش هم مدلش ...

همونطور که مشغول بررسی لباس بودم مهیار اشاره ای به لباس کرد و گفت : بپوشش دیر شد .

نگاهی به مهیار انداختم . داشت از توی کمد چیزی بر می داشت . لحظه ای بعد یه شلوار جین مشکی با یه تی شرت کرم بیرون اورد و گفت : نظرت چیه ؟

نگاهی به شلوار انداختم و گفتم : کاش سفید بود ....

دوباره توی کمد فرو رفت و لحظه ای بعد با یه شلوار سفید رنگ توی دستش گفت : حالا بهتر شد ؟

با سر تایید کردم .

لبخندی زد و مشغول پوشیدن شد .

منم همینطور ...

دقایقی بعد جلوی اینه ایستادم و به خودم نگاه کردم . لباس درست اندازم بود . گفتم : لباسا ...

قبل از اینکه کلمه دیگه ای به زبون بیارم گفت : لباسا رو بهار انتخاب کرده بود ... البته تعدادشون زیااد بود ... منم این و انتخاب کردم .

دستی به لباسم کشیدم و گفتم : ممنونم .

پشت سرم قرار گرفت و گفت : کاری نکردم .

تی شرت بهش خیلی میومد . چون رنگ پوستش تیره بود خیلی شیک شده بود .

ناخوداگاه روی پنجه ی پاهام بلند شدم و بوسه ای روی گونش زدم .

اونم به تلافی لبام و بوسید .

ازش جدا شدم بدون اینکه نگاهش کنم به طرف اینه قدم برداشتم . نگاه دقیق تری به صورتم انداختم

کاش لوازم ارایشم همراهم بود تا یکم به این صورت رنگ می دادم . خیلی بد به نظر میومدم .

-:لوازم ارایش تو کشوی میز هست .

به طرفش برگشتم . اشاره ای به میز قهوه ای کنار کمد کرد .

به طرف میز قدم برداشتم با باز کردن کشو چشمم به کلی لوازم ارایش افتاد .

چند تاش و بیرون اوردم همه تازه بودن . حتی یه بارم استفاده نشده بودن .

با خوشحالی وسایل مورد نیازم و برداشتم و به طرف اینه برگشتم . مهیار روی تخت نشست و بهم خیره شد .

مهسان با یه کیک بزرگ وارد شد و گفت : دیگه وقت بریدن کیکه .

دوست داشتم مزه کیک تولدم و بچشم . اولین کیک تولدم . چرا مامان هیچ وقت برای من تولد نگرفت ؟ چرا من همیشه در حسرت این تولد سوختم ؟ بازم این بغض لعنتی ...

نگاهی به مهیار انداختم ... مهیار ؟!! مهیار برای اولین بار برای من جشن گرفت !!! یعنی مهیار همیشه همین کار و انجام می ده ؟ برای همه ی زن های دور و برش جشن تولد می

گیره ؟ بخاطر این جشن تولد می تونم فراموش کنم بهم خیانت کرده ؟ می تونم فراموش کنم باهام چیکار کرده ؟ مهیار !!!

با قرار گرفتن کیک روی میز پیش روم به خودم اومدم .

نگاهی به شمع های روی اون انداختم . تعدادشون زیاد بود . همیشه ریاضیم ضعف بود بی خیال شمردن شمع ها شدم .

صدای مهسا توی گوشم پیچید ارزو کن ...

ارزو کنم ؟ ارزو ؟ چه ارزویی دارم ؟ تا حالا ارزو کرده بودم ؟ من همیشه حسرت خورده بودم . حسرت خوشبختی دیگرون و حالا باید ارزو کنم ؟ چه ارزویی دارم ؟ مگه ارزوهای

بچگیم بر اورده شدن ؟ بچه که بودم ارزو می کردم مامانم مثل همه مامانا برام لالایی بگه . بابام بغلم کنه . سامیار ؟ ! ازش چی یادمه ؟ هیچی ؟ اصلا گاهی فراموش می کنم جز

سروش برادر دیگه ای هم دارم . از وقتی رفته چند بار باهاش حرف زدم ؟ فقط اولین باری که رفته بود . اره یه ماه بعد از رفتنش ... من چندین سال بود اون و فراموش کرده بودم .

فراموش کردم برادر بزرگتری هم وجود داره . همیشه وقتی زنگ می زد با مامان و بابا حرف می زد ... گاهی هم با سروش ... تا اونجا که خبر داشتم با سروش چت می کردن اما

من ؟ نمی دونم اون سراغم و می گرفت یا نه اما من خیلی زود یادم رفت سامیار برادرم بود .

نفس عمیقی کشیدم .ارزو ؟ نگاهی به مهیار که رو به روم نشسته بود انداختم . نگاهم از اون گذشت و به نازنین رسید ... خیلی زود تونست توی دلم جا باز کنه . مهسان ؟ چقدر

دوسش داشتم ... مثل یه خواهر بزرگتر هوام و داشت ... بهار رفیق خوبی بود ... سرروش داداش کوچولوی پر دردسرم . لبخندی روی لبم نشست . رامین از روز اول کینه بدی

بهش احساس کردم ...

اقا محمد مثل برادر بزرگم بود ازش خیلی خوشم میومد .

بهداد چقدر این پسر عزیز بود برام . و بالاخره مهسا ... از وقتی یادم بود کنارم بوده ... مهسا دختر خوبی بود ... درکم می کرد البته نه زیاد اما سعی می کرد درکم کنه . حتی برای

اینکه پیشم باشه تصمیم گرفت بیاد توی دفتر منشی باشه ...بهش نیاز نداشت اما به خاطر من اومد . این برام با ارزش بود .

و بالاخره دوباره برگشتم روی مهیار ... این مدت ... من با اون زندگی کردم . کسی که فکر می کردم زشت ترین ادم روی دنیاست ... خیلی غافلگیرم کرد ...

اما هنوزم نمی دونم چی می خوام ... دنبال چی هستم ؟ هنوزم نمی دونم ارزوم چیه ؟

نفس عمیقی کشیدم . نگاهم و روی مهیار ثابت کردم . قبل از اینکه زبون باز کنم چشم روی هم گذاشتم . خدایا خودم و میسپارم دست تو ... خودت بگو چی باید بخوام ؟

نمی دونم چرا اما دلم خواست از ارزو کنم مهیار بهم خیانت نکرده باشه . این من باشم که اشتباه می کنم .

چشم باز کردم .... مهیار هنوزم رو به روم بود نگاهم تو نگاهش گره خورد ...

هی مهیار خان اونطوری نگام نکن . اگه مطمئن بودم بهم خیانت کردی چشات و از کاسه در می اوردم . حیف که نمی دونم واقعا بهم خیانت کردی یا نه . مهسا چاقو رو به طرفم

گرفت و گفت : زود باش دیگه مردیم از گشنگی ...

رامین گفت : اره مرسده زود باش ... تا کی می خوایم این کیک و از دور نگاه کنیم ؟

یه چشم غره ای نثارش کردم .

ای دلم می خواست حال این و بگیرم . دلم می خواست سرش و بکوبم به دیوار .

نگاهی به همه انداختم و گفتم : اول رقص بد کیک ... تا نرقصین من این کیک و نمی برم .

صدای داد و فریاد بلند شد . مهیار خندید و گفت : پاشین برقصین ...

بهداد به طرفش رفت دستش و گرفت و از جا بلندش کرد و گفت : این شامل خودتون هم میشه خان دایی .

مهیار نگاهی بهم انداخت و گفت : من ترجیح میدم بشینم .

بهداد نگاهم کرد و گفت : یعنی می خواین زندایی تنها بمونه ؟

لبخندی زدم و گفتم : من تنها نمی مونم . امشب تولدمه می خوام رقصیدن بقیه رو ببینم . ترجیح میدم اینجا بشینم و مواظب کیک باشم که ناخونک نزنن .

بهداد گفت : همه ساکت کسی به این کیک دست نمیزنه .

همه خندیدن .

بهداد اشاره ای به مهیار کرد و گفت : دیگه بهونه ای ندارین ... باید برین برقصین .

مهیار قدمی به طرفم برداشت و گفت : افتخار میدی ؟

قبل از اینکه در و ببنده صداش کردم .

به طرفم برگشت و نگاهم کرد ...

چند لحظه نگاهش کردم ... از چیزی که می خواستم بپرسم مطمئن نبودم . اما دلم و به دریا زدم و گفتم : در و ببند .

در و بست و بازم نگاهم کرد .

بهش اشاره کردم نزدیکم بشینه ... بهم نزدیک شد و کنارم نشست .

لبخندی زدم و خودم و بهش نزدیک تر کردم و گفتم : بدری خانم ؟

نگاهم کرد و گفت : بله خانم جان ؟

سرم و کمی خم کردم و گفتم : می خوام یه چیزایی بدونم .

-:چی خانم جان ؟

-:در مورد مهیار ...

با تعجب گفت : یعنی چی خانم جان ؟

نگاهم و به تلویزیون دوختم و گفتم : می دونی بدری خانم مهیار با اینکه شوهرمه اما زیاد از زندگی گذشتش چیزی نمیگه . من حق دارم به عنوان زنش ، شریک زندگیش بیشتر

بشناسمش ...

-:چرا از خودشون نمی خوای خانم جان ؟

-:گفتم که خودش چیزی نمی گه .

-:اما خانم جان ...

قبل از اینکه ادامه بده پریدم توی حرفش و گفتم : ببین بدری خانم شما مثل مادرمی ... در حقم مادری کن ... من می خوام شوهرم و بهتر بشناسم ... مطمئنم شما که براش مثل مادر

میمونی خیلی خوب اون و می شناسی .

-:چی می خواین بدونین خانم جان ؟

-:نمی دونم هر چیزی که مربوط به مهیار بشه .

-:خانم جان ...

دستای بدری رو توی دستام گرفتم و گفتم : خواهش می کنم بدری خانم . من می خوام همیشه کنارش باشم باید بتونم درکش کنم .

-:خانم جان اقا خیلی اذیت شدن ... شاید برای همینه که نمی خوان گذشته رو یاداوری کنن .

چهره در هم کشیدم و گفتم : چرا ؟

-:اقا از همون بچگی می خواستن دکتر بشن . همه چیز تا وقتی که اقا درسشون و تموم کنن ... منظورم قبل از اینکه وارد دانشگاه بشن خیلی خوب پیش می رفت ...

اقا خیلی خوشحال بودن ... همیشه سر و صداشون توی خونه می پیچید ... همه چیز خیلی خوب پیش می رفت . مشکلی وجود نداشت . تا اینکه وقتی اقا می خواستن امتحان بدن ...

منظورم همون امتحان ورودی به دانشگاهه .

-:کنکور ...

-:بله خانم جان ... اقا بزرگ گفتن حق ندارن دکتر بشن .

-:اقا خیلی تلاش کرد نظر پدرشون و تغییر بده اما حرف اقا بزرگ یه کلام بود ... اقا بزرگ می خواست اقا یه درسی بخونه که بتونه کارخونه ها رو اداره کنه . اقا بزرگ همیشه با

دکتر شدن اقا مخالف بودن . اقا حتی یه سال از امتحان دادن فرار کرد اما بازم نتونست اقا بزرگ و راضی کنه تا اجازه بده دکتر شه ... کم کم اقا از اون همه هیجانی که داشت دست

کشید ... دیگه مثل قبل سر و صداش توی خونه نبود سر و صدا نمی کرد . اروم بود ... بیشتر وقتش و بیرون از خونه و با دوستاش می گذروند . اقا بزرگم کلی ناراحت و عصبانی

بود که چرا اقا درس نمی خونه . بالاخره اقا گفت می خواد ترک تحصیل کنه حالا که اجازه نمیدن پزشکی بخونه اونم دوست نداره ادامه تحصیل بده و به نظرش با همین مدرک هم

می تونه کارخونه ها رو اداره کنه .

اقا بزرگ هم هر کاری کرد نتونست نظر اقا رو عوض کنه . حتی تهدیدش کرد که بهش هیچی از کارخونه ها و ارث و میراث نخواهد داد اما اقا براش مهم نبود . بیخیال گفت باشه .

اقا بزرگ مجبورش کرد بره تو کارخونه از صفر شروع کنه به کار کردن . اقا هم از همون صفر شروع کرد به کار ... اما خیلی زود پیشرفت کرد ... رسید به اون بالاها ...

همون سال یه شب اقابزرگ خبر داد اقا باید از فردا بره دانشگاه . اینطور که معلوم بود اقابزرگ اقا رو توی این دانشگاههای پولی ثبت نام کرده بود .

اقا دانشگاه نرفت . سر همین موضوع با اقا بزرگ دعوا کردن و نزدیک یه سال قهر بودن ... اما اینطور که خانم جان می گفت اقا بزرگ یه جورایی داره اقا رو نرفته می فرسته

سر کلاس ... نفهمیدما منظورش چیه اما فکر کنم اقا بزرگ همین مدرک اقا رو با پول خریدن .

بدری سکوت کرد .

به سرعت گفتم : بعدش چی شد ؟

بدی نفس عمقی کشید و گفت : چشمت روز بد نبینه خانم جان ... تو همین اوضاع و احوال یه اتفاقی افتاد که اقا مریض شد ... از همین مریضی های سر و این حرفا ... از همینا که

کم کم دیوونه میشن ... اقا دیگه دل به کار نمی داد بیشتر وقتش و توی اتاقش بود ... خودش و اونجا زندونی می کرد . بعد از یه مدت همه نگران اقا شدن ...

اقا بزرگ چند تا دکتر بردنش اما بهتر نشد ...

تا اینکه با اقا رامین اشنا شدن ... اقا رامین حال و هوای اقا رو عوض کردن ... دیگه اقا بیشتر وقتش با اقا رامین می گذشت . داشت می شد همون ادم قبلی اما ... دیگه مثل قبل

زیاد سر و صدا نمی کرد . ارومتر شده بود . جز زمانی که با اقا رامین بود ... دیگه اقا زیاد خونه نمی اومد . بیشتر بیرون از خونه بود ... یا شبا دیر میومد . چند باری خودم دیدم

داره با دخترا حرف می زنه . اقا اهل این حرفا نبود . همش زیر سر این اقا رامین بود . اما خانم کاریشون نداشتن می گفتن همین که حال اقا بهتره کافیه . منم با اینکه راضی نبودم

اما از اقا رامین ممنون بودم که به اقا کمک می کرد . بعد یه مدت خانم تصمیم گرفت برای اقا زن بگیره . اما اقا گفت نمی خواد زن بگیره . بازم هر کاری کردن اقا راضی نشد که

نشد .

اقا بزرگ از کار کشیدن کنار و کارای کارخونه ها رو به اقا سپردن . اما هنوزم با اقا لج بودن و حتی برای کارهای کارخونه ها هم به اقا اجازه ندادن زیاد دخالت کنه . اقا مثل

غریبه ها برای اقا بزرگ کار می کنه .

تا اینکه اقا گفتن می خوان ازدواج کنن .

خانم و اقا بزرگ فکر می کردن اقا می خواد شوخی کنه اما بعد که فهمیدن اقا برای ازدواج جدیه کلی خوشحال شدن ... برای همینه شما رو خیلی دوست دارن . شما کسی بودین که

اقا حاضر شد باهاش ازدواج کنه .

بدری سکوت کرد و گفت : خانم جان چقدر حرف زدم ...

بدری گفت به خاطر یه اتفاق ... یعنی چه اتفاقی ... هنوز این و به زبون نیاورده بودم که در باز شد و مهیار وارد اتاق شد .

با فشاری که به پهلوم وارد شد به خودم اومدم نگاهی به مهیار انداختم ...

بهم خیره شده بود ...

زمزمه کرد : کجایی ؟ از تولدت خوشت نیومده ؟

نگاهی به اطراف انداختم . همه مشغول رقص بودن ... بهار و سروش ... یه حس ارامش بهم دست داد ... مهسان و محمد ... نازنین و بهداد .خندم گرفت . بهداد یه جوری رفتار می

کرد انگار نازنین یه دختر جوونه . و بالاخره رامین و مهسا ... با اینکه بخاطر کاری که برای مهیار کرده بود راضی شدم وارد جمع خانوادگیمون بشه اما دلم نمی خواست به مهسا

نزدیک بشه .

مهیار بلندم کرد و در حالی که من و می کشید روی پاهاش گفت : خیلی وقته اینقدر بهم نزدیک نبودی .

سرم و روی شونش گذاشتم . درست مثل عروسیمون .

اروم زمزمه کردم :این به نفع هر دو مونه .

فکر نمی کردم بشنوه اما گفت : چرا ؟

باد می گفتم اینطوری از خیانتی که بهم میشه عذاب نمی کشم . خودم و مقصر می دونم و به خودم میگم چن نیازهای شوهرم و بر اورده نمی کنم حق داره بهم خیانت کنه اما

اینطوری وقتی بهم خیانت می کنی احساس شکست می کنم . حتی اگه این شوهر برام یه شوهر قراردادی یک ساله باشه با این همه بازم عذاب می کشم . دلم نمی خواد شوهر با

کسی جز خودم باشه اما حالا که هست بهتره من و نداشته باشه .

نیشگونم گرفت . بدنم سفت شد . همیشه از این کار بدم میومد . ازش فاصله گرفتم . چشم غره ای نثارش کردم و در حالی که با عصبانیت دندونام و روی هم می فشردم زمزمه کردم

: چته ؟

-:جواب ندادی !!!

دوباره سرم و روی شونش گذاشتم و گفتم : من اینطور می خوام .

-: اما من نمی خوام .

مهم نیست تو چی می خوای خیلی وقته اون چیزی که تو می خوای برام مهم نیست . الان مهم اون چیزیه که من می خوام .

-:مهم نیست .

-:تو حق نداری جای من تصمیم بگیری .

-:من جای تو تصمیم نمی گیرم . جای ما تصمیم می گیرم .

-:ما یعنی من و تو .

-:اره ما یعنی من و تو ، و من نمی خوام این من و تو بیش از این بهم نزدیک بشن .

-:چرا باید این و بخوای .

-:چون دلم می خواد خفت کنم .

دوباره نیشگونم گرفت . از دردی که توی پهلوم پیچید چشمام و بستم . سرم روی شونش بود . دهانم و باز کردم و شونش و گاز گرفت . لباسش توی دهانم بود اما واسم مهم نبود .

مهم دردی بود که از گاز من توی بدنش می پیچید .

از حرکت ایستاد . لبخندی روی لبم نشست . به کمرم فشار اورد . برام مهم نبود . معلوم بود دردش گرفته .

من و عقب کشید ...

چند لحظه ای نگاهمون توی هم گره خورد . مهیار دوباره شروه به حرکت کرد . هنوزم روی پاهاش ایستاده بودم .

خیلی اروم حرکت می کرد با ریتم اهنگ .

-:چرا این کار و کردی ؟

نگاهم و از نگاهش گرفتم و گفتم : تو هم نیشگونم گرفتی .

لبخندی زد و سکوت کرد .

دیگه حرفی نزد . منم بیخیال سر روی شونش گذاشتم . چرا وقتی اینجام یادم میره اون بهم خیانت کرده . وقتی رو به روش می ایستم همش به این فکر می کنم اون بهم خیانت کرده

احساس بدی بهم دست میده . اما حالا که تو بغلشم اصلا این احساس و ندارم . فقط این ارامش و می خوام . کاش می شد این ارامش تا اخر ادامه داشته باشه .

اخر ؟ کدوم اخر ؟ اخر قرار داد ؟ یا اخر زندگیت ؟ یا اخر دنیا ؟

خودمم نمی دونستم کدوم و می خوام . اما من نمی تونم اخر زندگی یا اخر دنیا رو بخوام . من قول دادم . اونم این و نمی خواد ... مهیار کسی نیست که بخواد با من ادامه بده . بعد از

یه سال من و می زاره کنار .

باید قبل از اون برم . نباید اجازه بدم این کار و اون بکنه . من خودم از زندگیش میرم بیرون . اونم می تونه با کسی ازدواج کنه که بهش بخوره .

اهنگ پایان یافته بود که به خودم اومدم .

از مهیار جدا شدم . لبخندی زد و شال روی شونه هام و مرتب کرد و دستش و انداخت روی شونهام و من و کشید به طرف خودش . دستم و روی دستش که روی شونم بود گذاشتم .

با هم به طرف کاناپه رفتیم .کنارم نشست .

نگاهی به مهسا و رامین انداختم . دلم می خواست خفش کنم . حتما باید در موردش با مهیار حرف می زدم . چرا باید توی مراسم تولد من شرکت می کرد . وقتی از من خوشش

نمیاد لازم نیست توی تولدمم باشه .

بلند شدم و به طرفش رفتم . جلوی اون و مهسا ایستادم . وقتی متوجهم شدن از هم دور شدن و بهم نگاه کردن . دست بردم به طرف یقه پیراهن خوشکل لیموییش و به عقب هلش

دادم . عقب عقب رفت و به دیوار خورد .

لبخندی زدم و به طرفش رفتم . چند باری از دیوار کندمش و دوباره به دیوار کوبیدمش ... بار اخر به جای دیوار روی زمین انداختمش ...

پای چپم و بلند کردم و گذاشتم روی سینش ... پای راستم و همینطور ... رفتم بالا و روی سینش ایستادم .

نگاهی بهش انداختم که زیر پاهام داشت له می شد .

با فشار دستم به طرف مهیار برگشتم .

گفت : حالت خوبه ؟

با سر تایید کردم . بهار چاقوی کیک بری رو دستم داد و گفت : وقته کیکه .

نگاهی به کیک تولدم انداختم و با خوشحالی متن روی کیک و برای هزارمین بار خوندم .

مرسده عزیز تولدت مبارک

چقدر از این جمله خوشم میومد . مطمئنم تا اخر عمرم فراموش نمیکنم .

چاقو رو روی کیک گذاشتم و با ارامش بهش فشار اوردم .

مهسا همینطور داشت در مورد سرویس طلایی که مهیار به عنوان کادوی تولد بهم داده بود حرف می زد . اما من با اینکه نگاهم روی اون سرویس ظریف و زیبا بود اما تمام

حواسم به مهیار و رامین که داشتن ریز ریز حرف می زدن جلب شده بود . با این حال نمی تونستم بیشتر از این تمرکز کنم تا بتونم بهتر بشنوه . گاهی یکی ، دو تا لغت و تشخیص

می دادم اما بیشتر از اون از دستم خارج بود .

با شنیدن نام گیتی دلم می خواست فریاد بزنم مهسا خفه شو . اما به جاش سرم و به پشتی مبل تکیه دادم و سعی کردم بهتر بشنوم .

رامین گفت : کدوم گیتی ؟

-:بابا گیتی دیگه . همون که باباش کارخونه دار بود . همون که صاحب کارخونه عطر و ادکلن بود .

رامین که انگار چیزی یادش اومده باشه گفت : اهان . اون و میگی ؟

-:خوب گیتی چی ؟

-:خوب اون روز توی مهمونی دیدمش .

-:رامین نیشخندی زد و گفت : کلک بدون من میری مهمونی !!!

-:بابا همون مهمونی که بعد از عروسی پژمان رفته بودم دیگه .

-:پژمان ؟ پژمان کیه دیگه ؟

مهیار با بی حوصلگی گفت : چرا امروز این همه حل بازی در میاری ؟ همون پسری که مرسده دوسش داره .

ابروهام و بالا دادم . چشمم روشن این یارو از همه زندگی من خبر داره . تازه هر چی می دونه رو می زاره دست رفیقش ... گیریم ایشون خیلی در حقش خوبی کرده . من و سننه ؟

چرا باید در مورد زندگی من بدونه ؟

رامین گفت : اهان ! من این همه ادم دور و برمه . از کجا باید اسم معشوقه زن تو یادم باشه .

چی معشوقه ؟ واقعا که ... دندونام و روی هم فشردم . خوشا به غیرتت مهیار . با حرص دسته ی مبل و می فشردم . نگاهی به مهسا انداختم . همون طور که داشت یه خیار پوست

می کند حرف می زد .

رامین گفت : خوب این وسط قضیه گیتی چی بود ؟

اه این رامین چرا اینقدر خنگه ؟ از این خنگ تر هم پیدا میشه ؟ این پسره دیگه شورش و در اورده .

مهیار عصبی گفت : گیتی رو توی مهمونی دیدم . خیلی عوض شده ، اول نشناختمش .

بله معلومه نشناختی یه شبه شمارت و دادی دستش . معلوم نیست اگه می شناختی می خواستی چه غلطی کنی ؟

رامین گفت : کدوم مهمونی .

احساس کردم مهیار نفس عمیقی کشید که رامین گفت : شوخی کردم بابا . خوب بقیش ؟

این رامین چرا اینقدر رو اعصابه . دِ حرفتون و تموش کنین می خوام برم زنگ بزنم اژانس بلکه بیاد این ور ور جادو رو برداره بره شاید این همه رو مخم نباشه .

مهیار گفت : هنوز دوست داره .

ابروهام و بالا دادم . کی کی رو دوست داره ؟

-:برام مهم نیست .

-:یعنی چی ؟ میگم دختره هنوز می خوادت . نمی خوای باهاش حرف بزنی ؟ شمارش و هم بهم داد . گفت بهش زنگ بزنی. . .

رامین گفت : خوبه شماره من و به اون ندادی . چرا خودت باهاش دوست نمیشی ؟ این همه سنگش و به سینه می زنی ؟

احساس کردم مهیار با خنده گفت : من تابع قوانینم .

قووانین ؟ چه قوانینی ؟ همینم مونده بود مهیار دوست دختر پیدا کنه ؟

اما ته دلم یه خوشحالی داشت خودش و نشون میداد . نمی تونستم به خودم دروغ بگم از اینکه مهیار بهم خیانت نکرده بود خوشحال بودم .

-:ایناهاش ... صبر کن .

زیر چشمی نگاهی به مهیار انداختم . داشت تو گوشیش دنبال یه چیزی می گشت .

فکر کنم دنبال شماره گیتی بود . ای از خدا بی خبر ... اون پاک شده رفته .

رامین گفت : پیداش کردی ؟

مهیار مشکوک گفت : اره بزار ببینم .

می تونستم سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کنم . سعی کردم خودم و بی تفاوت نشون بدم . انگار که اصلا متوجهش نبودم . پرتقالی برداشتم و با حرص شروع کردم به پوست

کندن .

رامین نگاهی به مهیار و من انداخت . انگار متوجه شده بود .

چون گفت : ایولا بابا خوشم اومد .

بلند شدم و گفتم : برم زنگ بزنم اژانس .

مهسا گفت : واسه چی ؟

-:مگه خودت نگفتی می خوای بری خونه ؟

مهسا از جا پرید و گفت : وای راست میگی . ساعت چنده ؟

-:یازده عزیزم .

مهسا چنگی به صورتش زد و گفت : وای بدبخت شدم . بدو زنگ بزن زود بیان .

خندم و پنهون کردم .

رامین از دیوار جدا شد و گفت : اگه افتخار بدین من می تونم برسونمتون .

مهسا در حالی که خوشحالیش و پنهون می کرد گفت : مزاحم نمی شم .

-:چه مزاحمتی ؟ منم دیگه داشتم می رفتم .

مهیار نگاه عجیب به رامین انداخت و سرش و تکون داد .

رامین خیلی اروم گفت : نترس این مخ من و نخوره من مخ این و نمی زنم .

با اینکه سعی کرد فقط مهیار بشنوه اما انتن من خیلی قوی تر بود . فرکانس های پایینم می گرفت .

در کمتر از چند ثانیه مهسا حاضر و اماده در برابرمون ظاهر شد .

من و مهیار تا ماشین همراهیشون کردیم .

مهسا قبل از اینکه سوار شه زیر گوشم گفت : پس فردا نمیای دفتر !!!

-:چرا نیام ؟

-:خوب بمون اینجا با شوهرت خوش بگذرون . برای چی میای تهران ؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم : اره جون خودت من نیام که تو بری دنبال خوش گذرونی ؟ نه جانم از این خبرا نیست . من فردا بمیرمم خودم و می رسونم دفتر !!!

مهسا دهانش و کج کرد و در حالی که از کنارم می گذشت گفت : اه زد حال .

سوار ماشین شد .

رامین بعد از چند تا بوق ماشین و به حرکت دراورد . قبل از اینکه سرعت بگیره گفتم : رسیدی بهم زنگ بزن .

مهسا با سر تایید کرد .

با خروج ماشین از باغ . مهیار کنارم ایستاد و گفت : بریم .

گفتم : من برم حاضر شم .

مهیار دستش و دور شونم انداخت و گفت : چرا امشب اینجا نمونیم ؟

لب و لوچم و جمع کردم و گفتم : یعنی نریم خونه ؟

مهیار چشمکی زد و گفت : یه شب نریم اتفاقی نمی افته .

لبخندی زدم . با هم به طرف پله ها می رفتیم .

بالاخره دل به دریا زدم و اون چیزی که قلقلکم میداد و به زبون اوردم : چرا به رامین این همه اعتماد داری ؟

-:خوب تو چرا به مهسا اعتماد داری ؟

-:من اونقدرا هم به مهسا اعتماد ندارم که بخوام همه چیز و در مورد زندگیم بهش بگم .

-:من اینطوری نیستم . رامینم پسر بدی نیست .

اره جون خودت .

دندونام و روی هم ساییدم و گفتم : پسر خوبیه فقط گوشت تلخه .

-:تو بابت اونروز هنوز ناراحتی ؟ بیخیال بابا ... رامین طبیعتش اینه .

لوس نگاهش کردم . مهیار با دست دیگش دستم و گرفت و گفت : اینطوری بهم نگاه نکن بهت نمیاد .

همین که وارد ساختمون شدیم .شال و از روی شونه هام برداشتم و روی مبل انداختم .

مهیار لبخندی زد و گفت : اینطوری بهتر میشی .

لبخندی به روش زدم و برای خوردن یه لیوان چای به طرف اشپزخونه رفتم و در همون حال به مهیار که داشت جلوی تلویزیون می نشست گفتم : چای می خوری ؟

تلویزیون و روشن کرد و گفت : اگه بدی اره .

نیشخندی زدم و وارد اشپزخونه شدم .

چشم باز کردم . مهیار نبود . مثل همیشه رفته بود کارخونه. همونطور که روی تخت دراز کشیده بودم . به برنامه های امروز فکر کردم . امروز دادگاه داشتیم . بالاخره امروز ثابت

می کردم که اون بچه ، بچه ی مهیار نیست. با اینکه این کار هیچ کمکی به من نمی کرد ولی حداقل معلوم می شد که من یه نامادری قاتل نیستم .

نگاهی به ساعت انداختم ساعت هفت و نیم و یاد اور می شد . از جا پریدم و به سرعت مشغول شدم .

بالاخره بعد از یه دوش اب گرم و لباس پوشیدن بدو از پله ها پایین رفتم و خودم و انداختم سر میز صبحانه .

تند صبحانه رو خوردم و بعد از مطالعه سرسری روزنامه ها خودم و به دفتر رسوندم . بی دلیل عجله داشتم .

پشت میزم نشستم و به صندلی تکیه دادم . چشم دوختم به پرونده مهیار که جلوی روم باز بود . فکر می کنم دو روزی می شد پرونده هر لحظه جلوی چشمم بود .

برگه ازمایش و گرفتم دستم ... این ازمایش هیچی رو ثابت نمی کرد . ثابت نمی کرد که من بی گناهم پس چرا اینقدر برام ارزشمند بود ؟ بخاطر اون فوکول ؟

لبخندی زدم و گفتم : فوکول ...

من برای اون ارزشی ندارم . پس اونم واسه من ارزشی نداره . اگه اون فکر می کنه من اسباب بازی اونم باید بدونه که عروسک گردان ماهری نیست . من از بچگی دوست داشتم

با ماشینای پسرا بازی کنم .

با انگشت اشاره ام به سرم ضربه زدم و زیر لب زمزمه کردم :اینجا کنترل اون ماشینه .

من خوب بلدم ماشین برونم .

مهسا بازم با مزاحمتش رشته افکارم و قطع کرد .

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم : چطوره یه دو جلسه بزاریم من در زدن و به تو یاد بدم .

ملوس نگام کرد و گفت : اخه می دونی رباط انگشتم اسیب می بینه .

-:اخی بمیرم برات . این چیزا واسه من کارساز نیست بهتره بری واسه همون رامین جونت از این عشوه ها بیای .

با یه حرکت خودش و روی مبل پرتاب کرد و گفت : می خواستم یه چیزی بهت بگم .

باز این پسره نحس اومد . میگنا مار از پونه بدش میاد جلوی در خونش سبز میشه . الان شده حکایت من و این پسره نحس . هر چی من می خوام از این پسره دوری کنم بیشتر به

من می چسبه .

-:تصمیم گرفتم رامین و تور کنم .

ابروهام و بالا دادم و گفتم : تور کنی ؟

مهسا یه لبخند گل و گشاد زد و گفت : چرا که نه ؟ اون پولداره . خوش تیپه . خوشکله . تازه همه دخترا دنبالشن .

ای بیچاره اون تو رو تور نکنه تو نمی خواد اون و تور کنی .

لبخندی که بیشتر شبیه پوزخند بود زدم و گفتم : همه معیار های تو رو هم داره .

خودم و جلو کشیدم . به میز تکیه دادم و گفتم : اخه تو کی می خوای بفهمی از این دوست پسرای رنگارنگت شوهر در نمیاد .

به مبل تکیه داد و گفت : با اونا ازدواج نکردم چون قصد ازدواج نداشتم .

سرم و بالا و پایین کردم : حالا قصدش و داری ؟

نیشش باز تر شد و گفت : اره دیگه داره از زمان ازدواجم می گذره .

با پوزخند گفتم : تو که فقط 27 سالته .

-:اگه اینطوره تو چرا بدو بدو عروسی کردی .

سرم و به تاسف تکون دادم و گفتم : واسه همین دیگه نمی بینی چقدر خوشبختم .

-:دیگه چه می خواستی ؟ تولد انچنانی ... عورسی انچنانی ... سرویس انچنانی . خونه انچنانی .

-:مگه همه چیز ایناست ؟

-:پَ نَ پَ عشق و عاشقیه . من چیکار کنم تو دست و پاچلفتی هستی نمی تونی شوهر خودت و عاشق کنی .

نفس عمیقی کشیدم و گفتم : مهسا صد بار گفتم به من نگو ...

مهسا وسط حرفم اومد . دستاش و به علامت تسلیم بالا برد و گفت : غلط کردم . یادم رفت نباید می گفتم تو از این سه تا حرف بدت میاد .

در همن حین زنگ تلفن به صدا در اومد .

نگاهی به شماره روی تلفنم انداختم . نام فوکول کراواتی روی گوشی روشن و خاموش می شد . لبخندی زدم و پاسخ دادم .

با لبخندی بر لب پرونده و کیفم و برداشتم و با غرور از دادگاه بیرون رفتم . مهیار به همراه اقای صدر به دنبالم میومد .

خیلی خوشحال بودم . خوشحالتر از همیشه . خوشحالی که از نابودی بهناز بهم دست داده بود به اندازه یه دنیا برام ارزش داشت .

تازه داشتم پله ها رو پایین می رفتم که با سر و صدایی که شنیدم ایستادم . زن و مردی مشغول بگو مگو بودن . نگاهی بهشون انداختم . زن تقریبا 40 ساله و مرد هم کمی بیشتر

از اون سن و سال داشت .

زن از خیانت و این چیزا حرف می زد و مرد فقط فحش می داد .

سرم و به تاسف تکون دادم . برگشتم تا به راهم ادامه بدم . اولین قدم و برنداشته بودم که با کشیده شدن دستم ایستادم .

قرار بود تو ماشین منتظر مهیار باشم . به عقب برگشتم و با دیدن بهناز ابروهام و بالا کشیدم .

چند لحظه ای تو چشمای هم خیره شدیم .

دست بلند کرد تا توی صورتم سیلی بزنه که دستش و گرفتم .

برگشتم با فریادی که توجه همه رو جلب می کرد داد زد : قاتل ... تو یه قاتلی ... تو بچه من و کشتی ... کثافت . انتقامم و ازت می گیرم .

سرم و به تاسف تکون دادم . دستش و تا جایی که تو توانم بود فشار دادم و تقریبا به طرفش پرت کردم .

برگشتم تا قدمی دیگه بردارم که دوباره دستم و گرفت و کشیدتم . سیلی توی گوشم خوابوند .

منم برای عکس و العمل توی گوشش زد . صدای داد و فریاد و قاتل گفتنش همه جا ور پر کرده بود . همه داشتن نگاهمون می کردن .

کنترلم و از دست دادم و فریاد زدم : چیه هرزه اشغال ؟ حالا که نتونستی به چیزی که می خوای برسی داری این غلط ها رو می کنی ؟ گم شو عوضی ... اون بچه حرومزادت اگه به

دنیا میومد قرار بود مادری مثل تو داشته باشه که نبودش بهتر از بودنشه . تو یه کثافتی که ...

نگاهم به مهیار که افتاد سکوت کردم . با خشم داشت نگاهم می کرد .

پوزخندی زدم . من و باش فکر می کردم ازم دفاع می کنه . من و باش فکر می کردم یکی هست که پشت و پناهم باشه . نه مرسده اشتباه کردی . تو مثل همیشه تنهایی . تنهای تنها

برگشتم . قدمی برنداشته بودم که بازم دستم کشیده شد . با خشم دستم و بیرون کشیدم و به طرف بهناز برگشتم اما با مهیار رو به رو شدم .

سرش و نزدیک سرم اورد و گفت : ازش عذر خواهی کن .

با چشمای گرد نگاهش کردم .

نفسم توی سینه حبس شد . ازش عذر خواهی کنم ؟ اون بهم هر چی دلش می خواد میگه اون وقت باید من عذرخواهی کنم ؟ من معذرت بخوام ؟ بخاطر چی ؟ بخاطر کی ؟ من کاری

نکردم که بخوام عذر خواهی کنم . من هیچ کاری نکردم .

تازه متوجه مهیار شدم . کنار بهناز بود و داشت با اون حرف می زد .

من چرا باید ازش معذرت بخوام ؟ در حالی که اون بود که دلش می خواست دعوا کنه .

اشک تو چشمام جمع شدم . بدون اینکه نگاهی به مهیار بندازم به راه افتادم . نفهمیدم چطور پله ها رو دویدم . اما به سرعت خودم و توی ماشین انداختم و روشنش کردم .

من از بهناز عذر خواهی کنم . مهیار این و ازم می خواست ؟ مهیار ؟ ازت متنفرم . ازت متنفرم مهیار . تو چی می خوای ؟ چی از جونم می خوای ؟ خدایا این چه غلطی بود من

کردم ؟ خدایا...دیگه نمی خوام ببینمش . نمی خوام نگاهش کنم . مهیار ازت متنفرم . اشتباه کردم . اشتباه کردم که فکر کردم یکی هست که پشتم باشه . اشتباه فکر کردم یکی هست

که من واسش مهم باشم . یکی هست که با اینکه دوسم نداره اما نمی خواد نابود شم . نمی خواد کوچیک شم . اشتباه کردم . من همیشه اشتباه می کنم . چرا فراموش کردم من

تنهام . من یه ادم تنهام . هیچ وقت قرار نیست کسی باشه که همراهیم کنه .

مستقیم رفتم به طرف خونه .

حتی توجهی به دخترا و بدری خانم نکردم . مستقیم خودم و توی اتاق انداختم . روی تخت نشستم و به اینه خیره شدم .

مگه من چم بود ؟ چرا هیچکس دوسم نداشت ؟چرا برای هیچکس مهم نبودم ؟ چرا برای پدر و مادرم مهم نبودم ؟ چرا برای برادرام مهم نبودم ؟ مگه من بچه اونا نبودم ؟ منم می

خواستم دوسم داشته باشن . منم می خواستم دوست داشته بشم . دوست داشته بشم . پژمان دوسم داشت . اما چرا دیر گفت ؟ چرا جرات نکردم من بهش بگم ؟ چرا این همه مدت

سکوت کردم ؟ چرا لال شدم ؟ چرا حرفی نزدم ؟

چرا خفه خون گرفتم ؟ باید حرف می زدم ! اما سکوت کردم . من نمی تونستم بگم دوسش دارم . من یه دختر بودم . نباید این کار و می کردم .

نگاهی به تلفن روی میز کنار تخت انداختم . برش داشتم و با تمام توانم پرتش کردم به طرف دیوار .

به دیوار خورد و روی زمین افتاد . ازت متنفرم مهیار . ازت متنفرم . از اینکه بهم امید دادی متنفرم .

به طرف میز خیز برداشتم . یه بسته ارامبخش بیرون کشیدم . دو تاش و با هم بالا انداختم . خودم به سالن رسوندم . از پارچ ابی که روی میز بود یه لیوان اب ریختم و سر کشیدم .

برگشتم توی اتاف . با همون لباسا روی تخت ولو شدم و همونطور که اشکام سرازیر بود به خواب رفتم .

با نور خورشید که مستقیما تو صورتم می زد چشم باز کردم . ا لعنتی . بدم میاد از اینکه افتاب بخوره تو صورتم . سرم و توی بالش فرو کردم و پتو رو روی سرم کشیدم .

یاد ساعت که افتادم . سر بلند کردم . هفت و بیست و پنج دقیقه بود . یه پنج دقیقه هم بخوابم بعد بیدارم میشم .

چشم روی هم گذاشتم . هنوز چشمام گرم نشده بود که دوباره بازشون کردم و نگاهی به ساعت انداختم . یه دقیقه هم نشده بود . دوباره خوابیدم . اینبار که بیدار شدم هنوز چند ثانیه

گذشته بود . پنج دقیقه وقت داشتم و باید می خوابیدم .

چشمام و روی هم گذاشتم و به خواب رفتم .

اینبار چشم باز کردم و با دیدن ساعت 8 از جا پریدم . لعنتی ... لعنتی . چرا خواب موندم .

یه أه بلند بالایی گفتم و نشستم . چرا همیشه خواب پنج دقیقه ای شیرین ترین خوابه ؟ چرا ؟ چرا ؟

نگاهی به لباسام انداختم . لباسای دیروز تنم بود .

با عصبانتیت از تنم بیرون کشیدم و انداختم روی زمین .

نگاهی به تخت انداختم . تکون نخورده بود . با اینکه عادت داشتم توی خواب ورجه وورجه کنم اما این و خوب فهمیدم که مهیار اینجا نخوابیده .

پوزخندی زدم . بلند شدم . لباسام و عوض کردم و به طرف دستشویی رفتم . دست و صورتم و شستم . مهیار حتی رو کاناپه هم نخوابیده بود . شونه هام و بالا انداختم . به جهنم .

واسم مهم نیست این یارو چه غلطی می کنه .

بعد از اماده شدن از پله ها پایین رفتم . همه مشغول تمیز کاری بودن . نگاهی بهشون انداختم و از کنارشون گذشتم . همه سلام کردن . با سر جواب مثبت دادم و به طرف میز

صبحانه حمله کردم . برام مهم نبود مهیار بدتر از بقیه هست مهم این بود که الان من هستم . ن خودم می تونم . این همه مدت مهیار و تحمل کردم چند ماهم تحملش کنم از شرش

خلاص میشم و می تونم برم دنبال زندگیم ... اون موقع دیگه اصلا برام مهم نیست مهیار ، بابا ، مامان یا هر کس دیگه دوسم داره یا نه .

پشت میز نشستم . خدا رو شکر سروشم تو خونه بود . همین که می دونستم خونه هست کافی بود . از اینکه شبا دیر بیاد بدم میومد . شب هر کاری می خواد بکنه توی خونه اما

بیرون از خونه نباشه .

بدری وارد شد و بعد از سلام و احوالپرسی یه فنجان چای جلوم گذاشت و روزنامه ها رو هم پیش روم قرار داد و پرسید : امری نیست خانم جان ؟

-:نه بدری خانم دستت درد نکنه . اقا نیومده ؟

-:نه خانم جان از دیروز نیومدن .

سرم و به معنی فهمیدن تکون دادم .

روزنامه ها رو برداشتم و مشغول ورق زدن شدم .

از چیزی که پیش روم قرار داشت به مرز انفجار رسیدم .

نامادری که به خاطر قتل فرزند شوهرش به دادگاه می رود ...

زنی که با قاتل فرزندش در دادگاه دعوا کرد ...

چشمام چهار تا شده بود .

با تمام توانم روزنامه رو نصف کردم . اینا من و می گفتن ؟ این اسم من بود . اینا من بودم .

در همین حین در باز شد . با دیدن مهیار که جلوی در ورودی ایستاده بود نگاه خشمناکم و بهش دوختم . در و محکم کوبید . طوری که صداش تمام خونه رو لرزوند .

به طرفم قدم برداشت . روزنامه ای که تو دستش بود و به طرفم پرت کرد و گفت : بیا ، همین و می خواستی ؟ ابرومون رفت .

لبم و گاز گرفتم تا از ریزش اشکام جلوگیری کنم . من نباید گریه می کردم . بعد از اینکه کنارم گذاشته بود حالا اومده بود تا سر این چیزا باهام دعوا کنه .

بلند شدم . از کنارش گذشتم . کیفم و برداشتم . قطره اشکی که از چشمام سرازیر شده بود و پاک کردم و به طرف در خروجی قدم برداشتم .

قبل از اینکه از در بیرون برم دستم و کشید . به عقب کشیده شدم .

-:حق نداری از خونه بری بیرون .

. دیگه نتونستم جلوی اشکام و بگیرم . چند لحظه ای به همون حال بودم . با استینم اشکام و پاک کردم و با کشیدن یه نفس عمیق به طرفش برگشتم و با اخرین توانی که از خودم

سراغ داشتم سرش داد زدم : به تو ربطی نداره .

اونم به تبعیت از من داد زد : می خوای چه غلطی کنی ؟؟؟ بیشتر از این با ابرومون بازی کنی ؟ الان پات و از این خونه بزاری بیرون همه می ریزن سرت . همه می خوان بدونن

دیروز چرا زدی تو گوش بهناز ... ؟

-:اینم به تو ربطی نداره . من خودم می دونم چطوری از اینجا برم بیرون .

برگشتم و به راهم ادامه دادم . از سالن خارج شدم . سه چهار تا مرد جلوی در منتظر بودن .

از کنارشون گذشتم . دنبالم راه افتادم . می تونستم صدای قدمهاشون و بشنوم . با خشم به طرفشون برگشتم و گفتم : دنبالم نیاین .

وارد سالن رو به رو شدم . در و که بستم قفلش کردم . به در تکیه دادم و روی زمین نشستم .

چرا باید اسم من بره تو روزنامه ها ؟

ازت متنفرم مهیار . ازت بدم میاد .

پاهام و تو اغوشم جمع کردم و سرم و گذاشتم روشون .

در رو به رو باز شد . اما سر بلند نکردم . قدمهایی که بهم نزدیک می شد .

بالاخره نزدیکم توقف کرد . چشم روی هم گذاشتم تا نبینمشون . یکدفعه کشیدتم توی اغوشش . بازم اون حس ارامش لعنتی . تمام توانم و جمع کردم و از اغوشش بیرون اومدم .

همونطور که اشکام و پاک می کردم . با صدای لرزون که نفسم به سختی بالا میومد گفتم : به من دست نزن .

چند قدمی به عقب برداشتم و تکرار کردم : به من دست نزن .

مهیار بلند شد و قدمی به طرفم برداشت .

بازم یه قدم عقب گذاشتم و با فریاد گفتم : نیا . برو بیرون . برو از اینجا بیرون ... نمی خوام ببینمت . از جلوی چشمام برو .

-:مرسده .

اشکام و پاک کردم . لعنتیا همش سرازیر می شدن . دلم می خواست فریاد بزنم خفه شین .

-:اسم من و به زبون نیار ... برو به جهنم . لیاقت تو همون هرزه هست ... دیگه نمی خوام باهات زندگی کنم . دیگه نمی خوام تحملت کنم . ازت متنفرم . برو و با اون باش ... اسم

منم نیار ... تو لیاقتت بیشتر از اون نیست .

مهیار سکوت کرده بود و حرف نمیزد .

به طرف در خروجی رفتم و در همون حال گفتم : من طلاق می خوام .

-:من طلاقت نمیدم .

برگشتم طرفش پوزخندی زدم : نمی تونی این کار و نکنی ... با این جنجالی که راه افتاده به راحتی ازت جدا میشم .

خیلی ریلکس روی نزدیکترین کاناپه نشست و گفت : هنوز یه سال نشده .

کیفم و پرتاب کردم به طرف در ، خورد به در و زمین افتاد : یه سال ... این یه سال لعنتی یه قرار داد بود قرار بود با هم تفاهم داشته باشیم . قرار بود با هم کار کنیم نه اینکه پیش

هر کس و ناکسی تحقیرم کنی ....

نفس عمیقی کشیدم و خیلی اروم ادامه دادم : می خوام از زندگیت برم بیرون تا بتونی خیلی راحت با اون هرزه باشی .

می خواستم ادامه بدم : بری پیش همونایی که دیشب بودی .

اما حرفم و خوردم . من یه وکیل بودم . من به عنوان یه زن تحصیل کرده نمی تونستم ندونسته به کسی تهمت بزنم . من نمی دونستم دیشب کجا بوده .

-:مرسده ...

-:گفتم اسم من و به زبون نیار ... حالیت نمیشه ؟ نمی خوام اسمم و به زبون بیاری ... گفتم که طلاق می خوام .

اینبار داد زد : تا وقتی یه سال تموم نشه طلاقت نمیدم .

-:به جهنم نده .

به طرف در خروجی به راه افتادم ، قبل از اینکه دستم به دستگیره در برسه گفتم : پس اگه این مدت واست جهنم شه تقصر خودته .

-:بزار برات توضیح بدم ....

برگشتم به طرفش سه چهارمتری از هم فاصله داشتیم . پوزخندی نثارش کردم : چه رویی داری می خوای توضیح بدی !!! قبلا داشتی چه غلطی می کردی ؟ مگه تو نبودی گفتی از

اون هرزه عذر خواهی کنم ؟ یا نکنه فکر کردی من و اون و اشتباه گرفتی .

دوباره برگشتم . پشت بهش کردم و ادامه دادم : اشتباه گرفتی اونی که هرزه هست اونه نه من . من با تنها کسی که بودم توی بی لیاقت بودی که اسم شوهرم و یدک می کشیدی ...

اما اون اشغال معلوم نیست با چند تای دیگه جز تو بوده که حتی نمی دونست پدر بچش کدوم کثافتیه .

در و باز کردم و قبل از اینکه از سالن خارج شم گفتم : بهتره واسه خودت یه فکری کنی ... یکی از اتاقا رو انتخاب کن تا به بدری بگم وسایلت و ببره اونجا ... چون من دیگه نمی

خوام ببینمت .

قبل از اینکه اجازه بدم حرفی بزنه بیرون زدم و مستقیم رفتم توی اتاقمون .

روی تخت دراز کشیده بودم و داشتم با لپتاپ وب گردی می کردم که در باز شد . سر بلند کردم و نگاهی به مهیار که در استانه در ایستاده بود انداختم .

چشم غره ای بهش رفتم و همونطور که نگاهم و به صفحه می دوختم گفتم : اومدی وسایلت و ببری ؟

-:اینجا اتاق منم هست .

-:پس من از اینجا میرم .

-:میشه یه لحظه نگام کنی ؟

-:چرا باید نگات کنم ؟ مگه دیدنی هستی ؟ اونایی که باید ببینن دیدن ... دیگه لازم نیست من ببینمت .

-:می خوام باهات حرف بزنم .

بلند شدم . لپ تاپ و تا کردم و از روی تخت پایین پریدم . لپ تاپ و برداشتم و گرفتم تو اغوشم و در حالی که از اتاق بیرون می رفتم گفتم : من دیروز تمام حرفام و با تو زدم .

بدو از دستش در رفتم تا نتونه مثل همیشه دستم و بگیره و بکشه . اونقدر کشیده بود دستم ورم کرده بود . اینطوری پیش می رفت باید قطعش می کردم .

هنوز لازمش داشتم .

از پله ها سرازیر شدم . عین خیالمم نبود ... یعنی مهیاری که داشتم تو وجودم می ساختم واسم مرده بود . دیگه مهیاری وجود نداشت . بیخیال وارد سالن شدم . روی کاناپه دراز

کشیدم . مهیار برای من دوباره شده بود همون فوکول کراواتی بی ریخت ... ازش بدم میومد . مثل قبل ... یه نظرم یه ادم خودخواه و چندش بود .

لپ تاپ و باز کردم و روی شکمم گذاشتم و مشغول دیدن فیلم شدم .

اونقدر تو فیلم غرق شدم که زمان و فراموش کردم .

چند ضربه به در خورد و بعد هم صدای بدری به گوش رسید که برای ناهار صدامون می کرد .

نگاهی انداختم . چیزی به پایان فیلم نمونده بود .

مهیار از اتاق بیرون اومد . حتی سر بلند نکردم . به طرف اومد . رو به روم ایستاد و گفت : ناهار نمی خوری ؟

فیلم و متوقف کردم و گفتم : چرا نباید بخورم ؟

-:گفتم شاید ...

وسط حرفش پریدم : شاید چی ؟ من با تو به هم زدم با شکمم که نه .

چشم غره ای بهم رفت .

چپ چپ نگاهش کردم ... فیلم و ادامه دادم .

مهیارم بی خیال روی کاناپه نشست .

بعد از پایان فیلم بلند شدم . بدون اینکه حتی زیر چشمی نگاهش کنم رفتم تو اتاق ... لباس پوشیدم ... خدمتکارای خونه کم بود حالا چند تا بادیگاردم نازل کرده بود تو خونه .

نمی دونم اینا اگه مثل همیشه بیرون خونه مراقب می شدن چیزی ازشون کم می شد . ؟

حاضر و اماده از اتاق بیرون رفتم .

مهیار یه تیشرت ابی و با شلوار جین ابی پوشیده بود . پای راستشم انداخته بود روی پای چپش .... خجالتم نمیکشه با یه غروری نشسته انگار چه گلی به سرم زده .

شونه هام و بالا انداختم و بیرون رفتم . روی پله چهار یا پنجمم بودم که صدای باز و بسته شدن در و شنیدم .

بیخیال به طرف سالن غذاخوری رفتم . وارد سالن که شدم کسی پشت میز نبود . دخترا مشغول چیدن بودن .

پرسیدم : سروش خونه نیست .

بدری که پشت سرم بود گفت : تازه یه ساعت پیش از خواب بیدار شدن اونم به زور بهداد خان . با ایشون رفتن .

ابروهام و بالا کشیدم و در حالی که پشت میز می نشستم گفتم : بهداد اومده بود ؟

-:بله خانم جان .

مهیار وارد شد . بدری سلام کرد .

مهیار خیلی اروم جوابش و داد و گفت : تلفن اینجا رو هم قطع کن .

بدری چشمی گفت .

مهیار همونطور که پشت میز می نشست با صدای بلند داد زد : سعید ...

لحظه ای بعد یکی از محافظاش که بیشتر اوقات همراهش بود وارد سالن شد .

با فاصله چند قدم دور از ما ایستاد ...

-:چه خبر ؟ هنوز اونجان ؟

-:بله اقا ... هنوز همونجان .

-:کنترل کن کسی وارد و خارج نشه . می دونی که کیا باید برن و بیان .

-:بله اقا .

-:تلفنا چی ؟

-:اونا رو هم قطع کردیم جز یکیش که مدام زنگ می خوره . چند نفرم می خوان باهاتون حرف بزنن .

مهیار لیوان ابی ریخت و در همون حال گفت : لازم نیست . با کسی حرف نمی زنم .

-:اقای کیان مهر هم تماس گرفتن ....

مهیار در حال نوشیدن اب بود که پرید تو گلوش ... خواستم بلند شم . اما بی خیال نشستم سر جام . چرا باید براش کاری انجام بدم ؟ به جهنم ، هر اتفاقی می خواد براش بیفته ، بیفته

مهیار بعد از سرفه های طولانی با صورت سرخ شده گفت : بابا چیکارم داشت ؟

سعید سرش و به زیر انداخت و گفت : گفتن بگم این چه وضعشه ؟

مهیار غرغر کنان گفت : فاکتور نگیر ... دقیقا چی گفت ؟

سعید خیلی رک گفت : گفتن داری اونجا چه غلطی می کنی ؟ این چه وضعشه ؟ همه جا رو به هم ریختی ؟ به درد هیچ کاری نمی خوری ... مفت خور .

مهیار تقریبا لیوان و روی میز کوبید .

لبام و گاز می گرفتم تا جلوی خندم و بگیرم . اما مطمئنا صورتم سرخ شده بود . چون نگاه غضبناکی بهم انداخت .

زیر لب به سعید گفت برو بیرون .

سعید که از اتاق بیرون رفت زدم زیر خنده .

با خشم نگاهم کرد و گفت : بخند . بخند . چیه ؟ خدا رو شکر اینجا نیست . وگرنه بیکار می شدم .

حتی سعی نکردم جلوی خندم و بگیرم . بیخیال خندیدم .

مهیار زیر لب غر می زد .

جلوی تلویزیون نشسته بودیم . اما هیچ کدوم توجهی به سریالی که پخش می شد نداشتیم . من تمام حواسم روی مهیار بود . اونم نمی دونم اما احساس می کردم ذهنش خیلی

مشغوله . علاوه بر اون هر لحظه منتظره بودم اون چیزی که می خواست و به زبون بیاره . اما حرفی نمی زد .

دوباره نگاهم و از صفحه تلویزیون برداشتم و بهش دوختم .

باز داشت با انگشتاش روی پاش ضربه می زد . نوک زبونش بود . مثل دفعات قبل لب باز کرد . اما همون لحظه دهانش و بست و بازم از گفتن پشیمون شد .

لبم و به دندون گرفتم تا نخندم .

می خواست چی بگه ؟ چطوری می خواست توضیح بده .

دلم نمی خواست حرفی بزنه . برای حرف زدنش اصراری نداشتم . شنیدن صداش الان برای حالم تفاوتی نداشت . من داغون شدم . دیگه واسم مهم نیست مهیار می خواد چی کار

کنه .

با زنگ تلفنم نگاهم و از روی تلویزیون برداشتم . همه تماس ها رو به جز تماس چند نفر خاموش کرده بودم .

شماره مهسا بود .

لبخندی روی لبم نشست . داشتم دق می کردم . از اینکه زنگ زده بود خیلی خوشحال شدم .

-:بگو ... کجایی ؟

مهسا تقریبا با فریاد گفت : همنشینی با من روت اثر گذاشته ؟ ادبت کو ؟ سلامت کو ؟

-:خوردم با یه لیوان اب .

-:نوش جونت . تنها تنها ؟ کوفتت بشه ... رو دل کنی ...

-:نترس قرص دارم .

-:رفتم یه سر جلوی دفتر !!! غوغاست ... پر خبرنگاره .

-:بزار زیر پاشون علف سبز بشه .

نگاهم روی مهیار افتاد . کنترل و به دست گرفته بود و صدای تلویزیون و کم می کرد . می خواست یه کاری کنه حرفای من و بشنوه .

صدام و پایین اوردم و گفتم : داری حال می کنی دیگه .

-:نه جون تو یه سر رفتم پیش بچه ها ...

یکدفعه با صدای بلندتر و شوق و ذوق ادامه داد : مرسده ندا یادته ...

-:کدوم ؟

-:همونی که به فلفل دوست بود دیگه ...

-:هان یادم اومد ...

ندا از همکلاسیامون بود که با یکی از پسرای دانشگاه که بهش می گفتن فلفل دوست بود ... هنوزم نفهمیدم چرا به اون می گفتن فلفل !!!

-:خوب چی شده ؟ داره ازدواج می کنه ؟

-:اون که خیلی وقته ازدواج کرده . یادت رفته ؟ یه سال بعد با فلفل ازدواج کرد .

ابروهام و بالا دادم : یعنی الان فلفل شوهرشه ؟

-:اره جون تو ... منم امروز که یادم افتاد کلی خندیدم . خیلی وقت بود یادم رفته بود .

-:خوب حالا چی شده ؟

-:فردا یه مهمونی گرفته که دور هم باشیم . تو رو هم دعوت کرده .

-:جدی ؟

پوزخندی زدم و ادامه دادم : چرا تا حالا یادش نبود ؟

مهسا ریز خندید : اخه اون موقع زن یه تیلیادر نبودی ... اما الان

وسط حرفش پریدم : من نمیام .

-:غلط می کنی ... خودم میام سراغت ... باید بیای .... حالا که موقعیتش پیش اومده بیا و بهشون نشون بده ازشون سر تری ... اونا همیشه بهت حسودی کردن .

دست بردم از زیر شال و موهام و تکون دادم .

ریز زمزمه کردم :بزار ببینم چی میشه . شاید بیام .

-:ایول به تو بچه حرف گوش کن ... احوال شوهر چطوره ؟ چند دست کتک خوردی ؟

-:نگو کبابم کرد ... فردا مهریم و می زارم اجرا ...

مهسا با حالت عصبی گفت : نه که مهریت خیلی زیاده واسه همون . خاک تو سرت کنم مهریه من باید به سن همسرم باشه ... یعنی برو بمیر.

ریز می خندیدم .

-:کوفت . نخند . من میرم اعصابم به هم ریخت . بعدا بهت زنگ می زنم .

بدون اینکه چیزی بگم گوشی رو قطع کردم .

مهیار کنترل و روی پاهاش گذاشت و سرش و به مبل تکیه داد .

عصبی نگاهش کردم .

بیخیال به رو به رو خیره شده بود .

با عصبانیت بهش گفتم : تو تا کی می خوای بخوری و بخوابی ؟ بابات راست میگه ها .

با خشم نگاهم کرد . از چشماش خون بیرون می زد .

-:پاش و برو کارخونه دیگه .

حالت بی تفاوتی به خودش گرفت و گفت : به لطف شما نمی تونم از خونه بیرون برم .

-:این همه هرکول دور خودت جمع کردی و بعد هم خودت و توی این خونه زندانی کردی ... به خودتم میگی مرد ؟

بلند شدم و به طرف در خروجی به راه افتادم . به هوای تازه نیاز داشتم .

می تونستم صدای نفسهای عمیقی که می کشید و بشنوم .

اولین قدم و بیرون نزاشته بودم که سعید در برابرم خم شد و بعد هم از کنارم گذشت و خودش و توی سالن انداخت .

با صدای بلند طوری که مهیار بشنوه گفت : رامین خان اینجا هستن .

نگاهم و از سعید گرفتم و به در ورودی دوختم . با دیدن رامین دندونام و روی هم فشردم .

باز این پسره پیداش شده بود .

از رفتن به حیاط منصرف شدم و برگشتم توی سالن و خودم و روی کاناپه ای که مهیار روش نشسته بود پرت کردم .

رامین وارد شد .

و بعد از سلام و احوالپرسی با مهیار ... کمی در برابر خم شد و گفت : احوال خانم قاتل ؟

چشم غره ای بهش رفتم و سرم و برگردوندم .

رامین خندید و رو به رومون نشست و گفت : شوخی کردم به دل نگیر ...

بدری با یه سینی چای وارد شد .

رامین در برابر بدری نیم خیز شد : احوال بدری جون ؟

بدری چشم غره ای بهش رفت و بلافاصله بعد از تعارف چایی از سالن بیرون رفت .

با اشاره مهیار سالن خالی شد .

رامین گفت : اینجا چه خبره ؟ به زور تونستم بیام تو .

مهیار کلافه گفت : می بینی که اینجا زندانی شدیم .

رامین فنجان و از روی میز برداشت و در حالی که تکیه میداد گفت : می خوای چیکار کنی ؟

-:صدر داره تلاش می کنه دادگاه و بکشه جلوتر ... اینطوری اگه ثابت کنیم مرسده بی گناهه این ماجراها هم می خوابه .

چه عجب یادت افتاد به فکر اینم باشی .

-:خانواده هاتون کی برمی گردن ؟

چشمام چهار تا شد ... این حتی می دونست مامان و بابای من با پدر و مادر اون رفتن سفر ... ای خدا این مهیار چرا این همه دهن لقه ؟

مهیار چای داغ و سر کشید و گفت : نگو بدبخت شدم ... بابا فهمیده . از صبح چند بار زنگ زده .

-:یعنی گاوت پنج قلو زاییده .

-:اگه نتونم زودتر اینا رو جمع و جور کنم پنج تا دیگه هم می زاره روش .

-:باید یه فکری کنیم .

نگاهی به صورت متفکر رامین انداختم . نگاهش به فنجان چای بود . اما حواسش اصلا اینجا نبود .

مهیار هم مثل من به اون خیره شده بود .

فنجان و برداشتم و خودم و عقب کشیدم .

لحظه ای بعد رامین خیلی اروم نگاهش و از فنجان گرفت و به ما دوخت : باید برین مسافرت . این موضوع رو من جمع و جورش می کنم .

مهیار ریلکس گفت : نه لازم نیست . تو چرا این کار و بکنی ؟

-:دیوونه باید تا بابات بیاد این گند و جمعش کنیم . اگه بیاد و ببینه بیچاره میشی که . هر چی رشته بودی پنبه میشه . شما دو تا برین مسافرت . برین یه جایی که دور شین از این

موضوع ها ... من جمعش می کنم .

-:چطوری ؟

رامین چشمکی زد و گفت : اونش با من ... تو به اوناش چیکار داری ؟ تو دست زنت و بگیر و برو مسافرت .

نگاهم و به صفحه تلویزیون دوختم و گفتم : من نمیرم .

رامین گفت : چرا ؟

بیخیال گفتم : دلیلی نداره برم مسافرت . کلی هم کار دارم .

-:مرسده این موضوع اینطوری خیلی کش پیدا می کنه ... بهتره برین .

بلند شدم و از سالن بیرون زدم .

فکر کرده کیه که برای ما تصمیم می گیره . چه پرو ...

چرا باید با مهیار برم مسافرت ... معلوم نیست می خواد چه غلطی کنه .

وارد اتاق شدم و خودم و روی تخت انداختم .

می تونستم خودم برم . نگاهی تو اینه به خودم انداختم . ارایشم پخش شده بود ...

سرم و به تاسف تکون دادم . برای کی نمیدونم ... احتمالا برای خودم . ابی به دست و صورتم زدم و از دستشویی زدم بیرون . اصلا دلم نمی خواست دستام و خشک کنم . همیشه

عادت داشتم بزارم خودشون خشک شن ... مامانم صداش در میومد که خونه رو به گند می کشی . اما وقتی دستام و خشک می کردم احساس می کردم دوباره کثیف شده .

وارد اتاق خواب که شدم با دیدن بدری و دخترا که مشغول بودن به طرفشون رفتم و پرسیدم : دارین چی کار می کنین ؟

بدری گفت : خانم جان ، اقا گفتن وسایلتون و جمع کنیم می خواین برین سفر ...

با تعجب و خشم گفتم : سفر ؟ ؟ ؟

اونقدر این کلمه رو محکم و صریح گفتم که همه برگشتن و بهم خیره شدن .

بدری گفت : من نمی دونم خانم جان ... اقا دستور دادن .

اقا غلط کرده . اقا هر چی رئیسش دستور میده اجرا می کنه . من به این سفر لعنتی نمیرم . اگه مجبور شم توی اتاق زندانی شم به این سفر نمیرم .

در همین حین در باز شد و مهیار وارد اتاق شد ، با عصبانیت به طرفش برگشتم : داری چیکار می کنی ؟

مهیار به چمدون ها اشاره کرد و گفت : معلوم نیست ؟ باید از اینجا دور شیم .

-:کجا می خوای بری ؟ چون رامین خان دستور دادن این کار و می کنی ؟ چرا از صبح از این خبرا نبود ؟

مهیار به طرفم اومد . بازوم و گرفت و به دنبال خودش از اتاق خواب بیرون کشید . کشون کشون به طرف اتاق کارش برد .در و باز کرد و من و به اتاق انداخت و بعد هم خودش

اومد تو . رو به روم ایستاد و گفت : ما باید بریم . این تنها راه اروم شدن این ماجراست .

-:من با تو بهشت هم نمیام .

-:الان باید بیای ... این دست تو نیست . ابروی من وسطه . کل کشور فهمیدن چه گندی بالا اومده . من تو رو انتخاب کردم تا صداش در نیاد . اما حالا داره گندش در میاد . باید

جمعش کنیم .

-:به من ربطی نداره .

مهیار نگاهش و مستقیم تو نگاهم دوخت : فکر کردی برای چی باهات ازدواج کردم ؟ من به این اسونی از این ماجرا نمی گذرم . باید جمعش کنیم .

پوزخند زدم : اهان یادم رفته . شما بخاطر ابروتون با من ازدواج کردین . مثلا اگه من دیروز از اون هرزه عذرخواهی می کردم الان این اوضاع به وجود نمیومد .

مهیار کلافه دست بین موهاش کشید : این اتفاق بالاخره می افتاد . اما اگه دیروز در برابر حرفاش سکوت می کردی این بلا سرمون نمیومد . همه حرکاتمون نمی رفت تو روزنامه

و اینترنت .

-:نمی دونستم باید در برابر کتک هاش سکوت کنم . من اگه می خواستم زیر بار زور برم این همه سال با خانوادم به راحتی می ساختم . من در برابر همه ایستادم تا کسی بهم زور

نگه .

-:من اجازه نمی دادم اون بیشتر از این حرف بزنه .

شروع کردم به خندیدن : اره خیلی خوب نشون دادی به حرفایی که می زنی پایبندی ... تو همون ادمی بودی که گفتی ازم دفاع می کنی اما دوبار پیش اون زن بهم پشت کردی ... اگه

دوسش داشتی می تونستی با همون بچه هم قبولش کنی دیگه نیازی به این همه خودکشی نبود .

-:من اون و دوست ندارم .

-:پس بهتره احترام خودت و حفظ کنی ...

به طرف در خروجی می رفتم که دستش دور کمرم حلقه شد ...

-:ولم کن .

-:باید به این سفر بریم .

-:من نمیام .

-:باید بریم .

-:می تونی تنهایی بری ... تا وقتی هم برگردی توی این اتاق می مونم اما سفر نمیام .

-:من تنهایی نمیرم .

-:مشکله خودته می تونی با بهناز بری .

مهیار تقریبا فریاد زد : اسم اون و نیار ...

نیمچه لبخندی زدم : مادر بچته .

مهیار با خشم به طرف خودش برگردوندتم : اون مادر بچه من نیست . خودتم خوب میدونی .

نگاهم و از نگاهش دزدیدم و گفتم : خوب اگه اون موقع حامله نمی بود الان شاید مادر بچت می شد .

-:این امکان نداره . من اجازه نمیدم همچین زنی مادر بچه ام باشه .

با پوزخند گفتم : معلومه .

با دست راستش فکم و گرفت و به طرف خودش برگردوند : این امکان نداره .بهتره اخرین بارت باشه اسم اون و میاری . اون یه کثافته . نمی خوام تو درباره اون حرف بزنی .

-:من از اون کثیف ترم .

با سیلی که توی گوشم خورد هنگ کردم . نفهمیدم کی دستش و بالا اورد و خوابوند توی گوشم .

اشک توی چشمام جمع شد . هیچ وقت فکر نمی کردم مهیار بخواد بزنه توی گوشم .

مهیار زد توی گوش من ...

من و به طرف خودش کشید و سرم و روی سینش گذاشت .

اشکام سرازیر بود .

حالا روی پیراهن لیمویی رنگش می ریخت و خیسش می کرد . اما برام مهم نبود .

دستاش و محکم دورم حلقه کرده بود :تو پاکی ... خیلی پاکی ... بشکنه دستم که روت بلند کردم . دیگه هیچ وقت این کلمه رو به زبون نیار ... اون برای نوکری تو هم لایق نیست .

اب بینیم و بالا کشیدم .

به رفتار خودم می خندیدم توی دلم . در برابر مهیار مثل بچه ها شده بودم . مثل بچه ها لجبازی می کردم .

الان که تو اغوششم ارومم . انگار از صبح دنبال همین بهونه بودم . دنبال بهونه ای بودم تا برم تو اغوشش ... تا اروم شم . اما مهیار نه یه بار دوبار دلم و شکسته بود ...

اونطوری که خودش گفت کنارم نموند . من ازش نخواسته بودم . این حرف خودش بود . پس چرا تنهام گذاشت .

ازش فاصله گرفتم و به طرف پنجره رفتم ...

هنوزم اشکام سرازیر بود . از اینکه جلوی کسی گریه کنم بیزار بودم اما این چندمین بارم بود که پیش مهیار گریه می کردم .

در همین حین زنگ گوشیش بلند شد .

مهیار به سرعت جواب داد و با گفتن باشه به تماس پایان داد .

لحظه ای بعد با کنده شدن از زمین جیغم بلند شد . مهیار دستش و زیر پاهام و دسته دیگش و هم دور کمرم حلقه کرده و از زمین بلندم کرده بود .

چند لحظه ای طول کشید تا بتونم خودم و جمع و جور کنم و شروع کنم به دست و پا زدن . با سر و صدا از اتاق کار بیرون رفتیم ....دست و پا می زدم . اما مهیار بیخیال قدم بر می

داشت .

هر چی دست و پا زدم فرقی به حالم نکرد .

قبل از اینکه وارد سالن شیم گفت :بهتره اروم باشی

-:بزارم زمین .

با پرویی گفت : زمین از اینجا بهتره ؟

چپ چپ نگاهش کردم و مشتام و کوبیدم روی سینش ...

ریز خندید ... از اتاقمون بیرون رفت و از پله ها سرازیر شد . دستم و به طرف نرده ها دراز کردم اما قبل از اینکه دستم برسه مهیار عقب کشید .

دندونام و روی هم ساییدم :بزارم زمین .

-:نمی خوام .

-:ابرومون رفت . همه می بینن بزارم زمین .

-:ببینن ... زنمی . حرف زیادی بزنن می ندازمشون بیرون .

-:مهیار بزار زمین تو رو خدا .

مهیار بیخیال از پله ها پایین رفت . همه داشتن نگاهمون می کردن . بدری که پایین پله ها ایستاده بود و لبخندی هم روی لبش بود .

مهیار مستقیم از در خروجی بیرون رفت و وارد حیاط شد ...

به طرف ماشین هایی که پارک شده بودن رفت .

در یکیشون باز بود ... روی صندلی عقب گذاشتتم و خودشم کنارم نشست .

سعید و یکی از ادماش روی صندلی های جلو نشستن .

زیر گوش مهیار گفتم : من نمیام .

دستم و محکم تر فشرد و گفت : باید بیای . گفتم که دلم نمی خواد تنهایی برم مسافرت .

با اشاره مهیار ماشین ها به حرکت در اومدن . ساختمون و دور زدن و به طرف در پشتی حرکت کردن .

یکی دیگه منتظر بود و با رسیدن ما در و باز کردن . ماشینا سرعت گرفتن و از خونه خارج شدن .

توی یه چشم به هم زدن تو اتوبان بودیم .

دستم و از دست مهیار بیرون کشیدم و خودم و به طرف در هل دادم . هر چقدر که می تونستم ازش فاصله گرفتم .

بغض گلوم و می فشرد . مهیار من و به کاری که دوست نداشتم مجبور می کرد .

از این بدم میاد ...

اگه این سعید و فرهاد تو ماشین نبودن یکی می زدم تو کلش .

پسره بیشعور ... درک نمی کنه . فقط به فکر خودشه . نفس عمیقی کشیدم و بغضم و قورت دادم و نگاهی به عقب انداختم . برعکس همیشه که با فاصله ازمون حرکت می کردن

حالا درست پشتمون بودن .

سرم و به شیشه تکیه دادم و چشم روی هم گذاشتم . الان تنها چیزی که ارومم می کرد خواب بود .

تازه چشمام سنگین شده بود که ماشین توی چاله افتاد و سرم خورد به شیشه ...

ناخوداگاه دستم به طرف سرم رفت .

هنوز چشم باز نکرده بودم . اگه بازشون می کردم دیگه نمی تونستم بخوابم .

با کشیده شدنم به طرف مهیار دستم و از سرم برداشتم .

من و کشید طرفش و سرم و گذاشت روی پاهاش ... بالش از این بهتر ؟ بهتر از اون شیشه بود که مغزم و از کار می انداخت ... با ارامش به خواب رفتم .

با تکون های ماشین از خواب بیدار شدم . اما مثل همیشه قبل از اینکه چشم باز کنم چند لحظه ای تو همون حال موندم .

دست مهیار که روی بازوم بود . چیزی که روم سنگینی می کرد .

اروم چشم باز کردم . هوا کاملا تاریک شده بود . یه پتو هم روم کشیده شده بود .

نگاهی به مهیار انداختم . سرش و به صندلی تکیه داده بود و چشماشم بسته بود .

بخاری ماشین هم روشن بود ... این و می تونستم از گرمایی که به صورتم می خورد احساس کنم . سعید و فرهاد مشغول صحبت بودن . حالا فرهاد بود که پشت فرمان نشسته بود .

با حرکتی که کردم مهیار چشم باز کرد و نگاهم کرد ... اروم زمزمه کرد : بیداری ؟

چشم روی هم گذاشتم .

-:بلند شو یه چیزی بخور ... اینطوری مریض میشی .

-:میل ندارم .

-:یعنی چی میل نداری ؟ ناهار هم نخوردی ... باید یه چیزی بخوری .

قبل از اینکه من چیزی بگم به فرهاد گفت : یه جای خوب برای غذا خوردن پیدا کن .

فرهاد با گفتن :بله قربان همه چیز و تموم کرد .

سرم و جا به جا کردم ... دستش هنوزم روی بازوم بود . پسش زدم و بلند شدم .

نگاهی به اطراف انداختم . همه جا پر از برف بود .

نگاهم و از شیشه رو به رو به جاده دوختم . باید می فهمیدم کجا داریم می ریم . با دیدن اسم مهاباد از جا پریدم ... ناخوداگاه به طرفش برگشتم : چرا مهاباد ؟

مهیار نگاهش و از بیرون گرفت و بهم دوخت : باید جای جالبی باشه .

-:فقط همین ؟

-:دلیل دیگه ای نداره . اونجا عالیه ... می تونیم برای چند روز فقط خرید کنیم .

-:از تو بعیده که بخوای فقط خرید کنی ...

یه لبخندی روی صورتش نشست که می خواست پنهانش کنه !!! :چرا ؟ مگه من نمی تونم از چیزی خوشم بیاد . من عاشق خرید کردنم .

-:نگفته بودی ...

بدون توجه به حرفم ادامه داد : مخصوصا ساعت ... عاشق ساعت های مختلفم . کلا با جواهرات میونه بهتری دارم .

سرم و به پشتی تکیه دادم ... هوا سوز داشت . با اینکه بخاری روشن بود اما احساس می کردم سرمای بیرون داره تو استخونام نفوذ می کنه . به شدت از سرما متنفرم . پتو رو

روی پاهام مرتب می کنم : لوازم ارایش و ترجیح میدم .

-:می دونم .

با تعجب نگاهش کردم .

ادامه داد : وقتی هر شب با دقت تمام می چینیشون ... وقتی با ذوق و شوق میشینی جلوی اینه و بهشون نگاه می کنی ... اون شور و شوقی که داره نشون میده چقدر دوست داری .

تا حالا اینطوری دقت نکرده بودم . راست میگه هرشب در برابر اینه می شینم و با دقت تمام اونا رو می چینم مبادا یکی افتاده باشه . مبادا یکی کج شده باشه .

و بالاخره این دقت مهیار ... چرا تو این مدت توجه نکردم .

تو این مدت ؟ خیلی عوض شدم . دیگه اون ادم قبلی نیستم . شدم مثل بچه هایی که محبت گدایی می کنن . دارم محبت مهیار و گدایی می کنه . در برابر نا مهربونیاش لجبازی می

کنم . مثل بچه ها قهر می کنم . فقط می خوام به من توجه داشته باشه . یه چیزی اون ته تها ... داره فریاد می زنه . مهیار و دوست داری ...

نه ... سرکوبش می کنم . مهیار برام فقط یه عادته همین . من فقط عاشق یه نفر بودم اونم پژمانه .

من فقط به اون اجازه دادم توی قلبم باشه نه کس دیگه ای .

اما مهیار چی ؟ ازت اجازه گرفت ؟ اما اومد . اون حتی برای ورود به زندگیتم ازت اجازه نگرفت .

چرا داره این حرفا رو می زنی ؟ مهیار داره نابودم می کنه .

با این چیزا نابود میشی ؟ این همه سال با بدتر از ایناش زندگی کردی .

اما اونا همه جوره طردم کردن . اما این ...

این چی ؟ بهت محبت کرد ؟

نکرد ... دوبار خوردم کرد .

اشتباه نکردی ؟ فقط به خودت فکر نکردی ؟ به اونم فکر کردی ؟ اون داشت همه چیز و پنهون می کرد اما حالا همه می دونن ... اون چیزی که ازش فرار می کرد سرش اومده .

تقصیر منه ؟ اون ...

کم اوردم . در برابر خودم کم اوردم . من مرسده نیستم . من اونی نیستم که باید باشم . من اونی نیستم که بودم . من مرسده نیستم .

با توقف ماشین نگاهم و از اینه رو به روم می گیرم .

روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم . نگاهم و به سقف بنفش رنگ که پراغ های توپی ازش اویزون شده بود دوختم ... تخت کوچکتر از تخت خودمون بود . سفید بود تماما

.... با بالش های بنفش رنگ ... منم که عاشق رنگ بنفش بودم .

پاهام و اروم اروم تکون می دادم

-:خوبی ؟

لبخندی زدم : عالیم .

قدمی به طرف لپ تاپش که روی میز بود برداشت : اهنگ بزارم ؟

شونه هام و بالا انداختم . هنوزم نگاهم روی سقف بود ... عاشق اون توپ ها روشن شده بودم :بزار .

لحظه ای بعد صدای اهنگ بلند شد ...

به ارامی کنارم دراز کشید ...

نگاهش و به سقف دوخته بود . پرسید : هنوزم از سقف بدت میاد ؟

-:اره .

-:این یکی ...

وسط حرفش پریدم : این یکی فرق می کنه . عاشق این چراغام . خیلی نازن .

-:خوشت اومده ؟

-:خیلی زیاد .

-:می خوای تخت خونه رو هم این شکلی کنیم ؟

سرم و به طرفش برگردوندم : می کنی ؟

لبخندی زد و سرش و به علامت تایید تکون داد :فردا طرحش و میدم به یک دکوراتور تا ما برگردیم درستش می کنه .

-:سبزش می کنی ؟

چشمکی زد : مثل اتاقت ؟

با خنده تایید کردم .

-:چرا سبز ؟

-:چون مامان دوسش نداره .

-:چون اون دوست نداره ؟

-:اره ... چون مامان از رنگ سبز متنفره .

زیر لب زمزمه کرد : پس خودت چی ؟

-:خیلی دوسش دارم . نمی دونم چرا اما دوست دارم .

-:باشه همون سبز ...

سرش و اروم اروم تکون میداد ... منم پاهام و تکون میدادم و با ریتم اهنگ تکون می دادم . همراه خواننده زمزمه می کردم :

اگه بری یه روز از اینجا میرم .

دیگه هم سراغت و نمی گیرم .

اگه بگی از دیدن تو سیرم .

دق می کنم بدون تو می میرم .

دوست دارم . دوست دارم عمرم و پات می زارم .

همه گل های دنیا رو واسه ی تو میارم .

مهیار هم همراه من هم خوانی می کرد .

خیلی می ترسم از اینکه تنها شم

یه روز بگی می خوام از تو جدا شم

نرو ، نزار که مهمون غم ها شم

می میرم اگه پیش تو نباشم .

دوست دارم . دوست دارم عمرم و پات می زارم .

همه گل های دنیا رو واسه ی تو میارم .

تو دل خوش کن دوباره این دل بی قرار و ...

بگو تو هم دوسم داری ... فقط همین یه بار و ...

دوست دارم دوست دارم عمرم و پات می زارم .

همه ی گلهای دنیا رو واسه تو میارم .

مهیار چرخی زد و روی شکم افتاد .

خندیدم ... با صدای بلند تری ادامه داد :

اگه بگی یه روز از اینجا میرم . دیگه هم سراغ تو نمی گیرم .

دوست دارم دوست دارم .

منم با صدای بلند همراهیش می کردم هر دو هم صدا ادامه دادیم :

خیلی می ترسم از اینکه تنها شم .

یه روز بگی می خوام از تو جدا شم .

نرو ، نزار مهمون غم ها شم .

می میرم اگه پیش تو نباشم .

دوست دارم . دوست دارم عمرم و پات می زارم .

همه ی گلهای دنیا رو واسه تو میارم .

مهیار روی تخت نیم خیز شد و ادای گیتار زدن در اورد .

با صدای بلند می خندیدم .

اهنگ که تموم شد دوباره روی تخت افتاد ...

اهنگ بعدی که شروع شد . داشت بلند می شد که پیراهنش و کشیدم . روی تخت افتاد ...

دستش و زیر سرش گذاشت و به طرفم برگشت .

بین دستش و سرش مثلث تشکیل شده بود .

به تشبیه خودم خندیدم . بینیم و گرفت و گفت : به من می خندی ؟

با سرتایید کردم .

خندید : بچه پرو ...

لبم و به دندون گرفتم : خونه رو عوض می کنی ؟

چینی توی صورتش انداخت : کدوم خونه ؟

-:همینی که الان زندگی می کنیم .

با تعجب پرسید : واسه چی ؟

-:شاید زنت نخواد تو خونه ای زندگی کنه که من بودم .

پوف بلندی کشید : کو تا اون زمان . تازه هنوز نصف قرار دادمون گذشته .

-:به زودی این یه سال تموم میشه .

-:شایدم تموم نشه .

با تعجب پرسیدم : یعنی چی ؟

-:خوب شاید این یه سال و ادامه بدیم .

یه چیزی ته دلم تکون می خورد .

-:برای چی ؟

-:بابا نمی زاره طلاقت بدم .

ای مرسده .... چی فکر کردی ؟

-:چرا ؟

-:به همون دلیلی که باهات ازدواج کردم .

-:هنوزم نمی خوای بگی ؟

-:نه .

پشتم و بهش کردم : خسته نشدی از این همه مخفی کاری ؟ دارم می میرم از کنجکاوی ... من یه وکیلم . تا حالا که در مورد زندگیت فضولی نکردم شاهکار کردم .

-:می دونم .

-:پس یه چیزایی بگو . وگرنه سر یه سال طلاقم و می گیرم .

-:چی می خوای بدونی ؟

-:هر چی خودت می خوای بگی ...

-:خودم هیچی نمی خوام بگم ...

-:پس بگو ...

قبل از اینکه ادامه بدم گفت : فقط دلیل ازدواج و نپرس .

با حرص به طرفش برگشتم : پس چی بپرسم ؟

-:هر چی می خوای ...

به فکر فرو رفتم

به فکر فرو رفتم ، باید دنبال چیزایی که در موردش می خوام بدونم بگردم .

مهیار کلا برام سوال بود .

اولیش از دهانم پرید : بابات ... چرا باهاش سردی ؟

دستش و از زیر سرش برداشت و روی تخت افتاد : مگه بدری اخبار دست اول و بهت نداده ؟

-:بدری از دیدگاه خودش گفته . من می خوام از دیدگاه تو بدونم .

-:میگما بچه پرویی .

-:از تو پروترم ؟

-:بابا من و از ارزو هام جدا کرد ...

-:چرا حالا تلاش نمی کنی ؟

-:برای چی تلاش کنم ؟ الان سی سالمه . اگه بخوام درس بخونم و برم دنبال ارزو هام وقتی 40 سالم بشه تازه شدم یه پزشک عمومی .

-:اما به ارزوهات رسیدی ...

-:من همون موقع ارزوهام و دور انداختم .

-:ولی فقط این نیست ...

-:اره . تنها این نیست .

-:پس چیه ؟

-:اون من و از کسی که دوسش داشتم جدا کرد ...

با تعجب نیم خیز شدم : یعنی چی ؟

-:یه زمانی عاشق یکی بودم . خیلی دوسش داشتم . اما بابا ...

-:چرا نمی ذاشت ؟

-:چون بچه بودیم . هم بابای اون . هم بابا فکر می کردن ما خیلی بچه ایم .

-:چند سالتون بود ؟

-:من بیست سال داشتم و ستاره هفده .

-:خوب صبر می کردین بزرگ شین .

-:باباش فرستادش المان پیش عموش ... بعد هم خبری ازش نشد .

-:می رفتی دنبالش ...

-:رفتم . اما پیداش نکردم .

-:خونوادش چی ؟

-:خونوادش نمی خواستن من پیداش کنم .

-:برای پیدا کردنش تلاش کردی ؟

-:خیلی زیاد ... اما نتونستم پیداش کنم .

-:متاسفم . پس واسه همین با بابات کنار نمیای ...

-:بابا از خیلی چیزا من و محروم کرد .

-:درست چی ؟

-:پس بدری ماجرای اون لیسانس تقلبی رو هم بهت گفته .

از جا بلند شد و نشست .

نگاهش و به صورتم دوخت ..

-:اره . گفته .

سرش و به تاسف تکون داد : از دست این بدری ... هر چی دستش اومده گفته . فکر نمی کردم اینطوری زندگیم و بزاره کف دستت .

-:منم بازجوی خوبی هستم .

سرش و کمی به راست خم کرد : تو این که شکی نیست .

اینبار دراز کشید اما سرش و روی پاهام گذاشت .

-:دلم می خواست هر طوری هست لج بابا رو در بیارم . باید یه کاری می کردم خودش پشیمون بشه .

-:موفق شدی ؟

نگاهم و از سقف گرفتم . ناخوداگاه دستم و به طرف سرش و بردم و انگشتام و فرو کردم بین موهاش ...

اروم اروم دستم و حرکت می دادم .

-: نه . بابا بیشتر لج کرد . گاهی فکر می کنم اگه می رفتم دانشگاه شاید می تونستم بابا رو راضی کنم به ازدواجمون رضایت بده .

-:این تقصیر تو نبود .

-:وقتی بابا اجازه نداد پزشکی بخونم . منم لج کردم . یه سال سراغ درس نرفتم . بابا هم بدتر لج کرد . گفت باید کار کنم .

منم از خدا خواسته رفتم کارگری . برای بابا افت داشت پسرش بره کارگری هر کاری کرد تا برم تو کارخونه ... اما من لجباز تر بودم ... نمی خواستم کوتاه بیام ... رفتم کارخونه اما

به عنوان کارگر ... داشت دیوونه می شد . اینبار بدتر شده بود . همه می دونستن من پسرشم و دارم کارگری می کنم . وقتی دید هر کاری کنه من منصرف نمی شم به همه گفت باید

کار یاد بگیرم . کارگری کنم بهتر می تونم کار کنم .

-:سربازی چی ؟

-:سربازی رو خودش خرید . وقتی فهمیدم ... تو خونه جنگ انداختم . تا یه مدت رفتم خونه مهسان . خونه نمی رفتم . می گفتم من می خواستم برم سربازی چرا شما نزاشتین ؟ اما

اینم مثل بقیه . دستم به جایی بند نبود . بخاطر ستاره کوتاه اومد و برگشتم خونه . همون موقع ها می خواستم با ستاره ازدواج کنم . بابا اسمم و توی یه دانشگاه نوشته بود . نرفتم

تا اینکه ماجرای خواستگاری پیش اومد . بابا گفت اگه برم دانشگاه در موردش فکر می کنه . منم رفتم دانشگاه . اما نتونستم تحمل کنم . من طاقت شکست خوردن نداشتم . سر

کلاس که می رفتم دیوونه میشدم وقتی فکر می کردم می تونستم الان سر کلاس پزشکی بشینم و درس بخونم .

مهیار اه بلندی کشید .

دست راستم که کنارم ازاد بود و توی دستش گرفت و انگشتاش و بین انگشتام فرو کرد .

-:از کلاس بیزار بودم . دلم می خواست فریاد بزنم بدم میاد ... من از این درس متنفرم . بعد از اون سرکلاسا تق و لق می رفتم . با اینکه ستاره واسم مهم بود اما نمی تونستم در

برابر بابا کم بیارم .

تا اینکه بابا مخالفت خودش و اعلام کرد . دوباره کلاسا رو شروع کردم . می خواستم هر طوری هست راضیش کنم اما مرغ بابا یه پا داشت .

-:مثل مرغ تو ....

خندید : تو چه می دونی چه احساسی داره ؟

بلند شدم . هوی هوی ... فکر کردی فقط خودت مشکل داشتی ؟

-:مثلا تو چه مشکلی داشتی ؟ تک دختر خانواده بودی ... بین دو تا پسر ... کلی لوست کردن ... به ارزوهات رسیدی ... می خواستی رو پای خودت بایستی .

از چیزایی که در موردم فکر می کرد لبخند تلخی زدم . مهیار در مورد من چی فکر می کرد ؟ فکر می کرد خیلی خوشبختم ؟

اه بلند بالایی کشیدم ... چرا نمی خواستم بهش بگم که اونطوری که فکر می کنه نیست ؟ منم زندگی زیاد خوبی نداشتم ؟ منم از خانوادم راضی نبودم ؟ منم نتونستم با خانوادم ارتباط

خوبی داشته باشم ؟ منم ازار دیدم ؟

-:مرسده بابا خیلی عذابم داده .

خم شدم و بوسه ای روی پیشونیش زدم .

دستم و محکم تر فشرد .

سر بلند کردم .

لبخند زد . لبخند زدم . دست ازادش و روی سرم گذاشت و به طرف خودش کشید . لبهاش که روی لبهام قرار گرفت . اول بوسه ای روی لبام زد .

خندم گرفته بود . همیشه همین کار و می کرد . از این کارش خیلی خوشم میومد .

ازش جدا شدم ...

نگاه خیرش و توی چشمام دوخت .

نفس عمیقی کشیدم ...

سرش و از روی پاهام بلند کردم ...

به سرعت نشست : چی شد ؟

نگاهم و دزدیدم : پام خواب رفت .

دستش و به طرف پام می اورد که با فریاد گفتم : دست نزن .

با تعجب نگاهم کرد . اما سرم و پایین انداختم

-: چیزی شده مرسده ؟

-:نه . یعنی ؟ من میرم یکم هوا بخورم .

از روی تخت پایین پریدم .

مچ دستم و گرفت : چی شده ؟

-:چیزی نیست .

-:یکدفعه چت شد ؟

درد ... چم می خواستی بشه ؟ اشتباه کردم . ارامشی که ازت می گرفتم باعث شد فراموش کنم چه بلایی سرم اوردی .

-:گفتم که چیزیم نیست .

سعی می کرد تو صورتم نگاه کنه : مطمئنی ؟ اخه چت شد یکدفعه ؟

دستم و از دستش بیرون کشیدم : باید هوا بخورم .

به سرعت خودم و از اتاق بیرون انداختم .

مستقیم رفتم به طررف پنجره و بازش کردم . هوای سرد خورد تو صورتم . از سرما به خودم لرزیدم . نفس عمیقی کشیدم .

با حلقه شدن چیزی دورم سر بلند کردم . مهیار محکم تر توی اغوشش فشردم .

سعی کردم از اغوشش بیرون بیام .

دستاش و محکم به هم قفل کرد .

-:مهیار ولم کن .

-:سرما می خوری .

-:مهم نیست .

-:چت شد یکدفعه ؟

-:گفتم که چیزی نیست .

-:می خوای باور کنم ؟ بخاطر بهنازه نه ؟ من نتونستم به قولی که داده بودم عمل کنم .

-:مهم نیست . مهم نیست .

تو هم یکی هستی مثل بقیه . من اشتباه کردم که می خواستم از تو یه تکیه گاه بسازم برای خودم .

-:من فقط به خودم فکر کردم . اون لحظه می خواستم فقط ابروم حفظ شه . نمی خواستم اینطوری همه چیز بر ملا بشه .

-:متاسفم که بخاطر من اینطوری شد .

-:تقصیر تو نبود . تقصیر خودم بود . خودم خواستم اینطوری بشه . باید از اول فکر می کردم بهناز به این اسونی دست بر نمی داره .

-:من نباید ازت کمک می خواستم .

-:این من بودم که کمک خواستم . من خواستم به تو تکیه کنم .

-:اشتباه کردی . من اونی نبودم که تو می خواستی .

-:اشتباه نکردم .

-:چرا اشتباه کردی . اشتباه کردی اومدی سراغ من . باید می رفتی سراغ یکی که بتونه باهات بسازه . من اونی نبودم که برای اینکار باید انتخاب می کردی .

-:مرسده من تو رو به همین اسونی انتخاب نکردم . خیلی وقت بود می شناختمت .

-:من وکیل تو بودم . این ازدواج همه ی این مشکلات و ایجاد کرد. اگه باهم نبودیم حالا اینطور ابروت به خطر نمی افتاد .

-:مهم نیست . دیگه نباید بهش فکر کنیم .

اما من فکر می کنم .تمام زندگیم فکر می کنم . منی که اینقدر محتاط بودم چرا دوبار بهت اعتماد کردم ؟ چرا دوبار روی حرفات حساب کردم ؟ چرا فکر کردم تو همونی هستی که

می تونم بهش تکیه کنم ؟

من و بیشتر به خودش فشرد و سرش و روی شونم گذاشت و گفت: مرسده...

به خیابونی که از پنجره دیده میشد چشم دوختم.

-: مرسده... من هر چی بیشتر میگذره... از اینکه زندگیم و واسه یه سال باهات شریک شدم...

دیگه ادامه نداد.

-:اوهوم...

-:چطور بگم؛ از ازدواج با تو اصلا پشیمون نیستم.

یهو یه جوری شدم. انگار که... انگار که یه لحظه قلبم یخ زد...

دستش و از رو کمرم برداشت و دستم و که آویزون بود گرفت.

-:دستات چرا انقدر داغه...؟!

چطور می تونست داغ باشه!؟ من احساس می کردم قلبم یخ زده؛ اونوقت...

جوابی ندادم. با مهربونی صدام کرد:

-:مرسده! تو روی دیگه زنا رو بهم نشون دادی! اینکه زنا چقدر محکم و قوین... اینکه خودشون می تونن تکیه گاه باشن... تو تکیه گاه منی!!

با تعجب گفتم: تکیه گاه؟!

با شادی گفت: آره!! تو تنها کسی هستی که درکم می کنی... درباره کارم ازم توضیح نمی خوای، می ذاری خودم توضیح بدم...

من و به طرف خودش برگردوند. تو چشام خیره شد و با تحکم گفت: هیچ وقت خودت و با زنای دیگه مقایسه نکن!

نگاه پرسشگرم و تو چشاش ریختم. منظورش چی بود؟

ادامه داد: تو خیلی از اونا بهتری! تو با عشوه و ناز و ادا سعی نمی کنی دیگران و جلب کنی! تو نشون میدی چیزی که دیگران دربارت فکر می کنن برات اهمیت نداره... تو به

خاطر چیزای بی ارزش غرورت و زیر پا نمی ذاری!

چیزای جدیدی می شنیدم. اولین بار بود که یکی اینطوری ازم تعریف میکرد... خوب که فکر میکنم میبینم بعضی چیزایی که میگه درسته... اولین بار بود که یکی اینطور دقیق درباره

شخصیتم حرف میزد.

درحالیکه با دستم که توی دستش بود بازی میکرد، لبخندی زد و گفت: مثل خودم، غرورت برات ارزش داره... تو یه جور هستی که محاله کس بشناستت و ازت خوشش نیاد...

بوسه ای روی گونم گذاشت و گفت: تو سریع تصمیم نمیگیری... وقتی که درباره گیتی فهمیدی... هر زنی بود اگه شوهرش شب خونه نمیومد و صبحش یه زن به گوشیش زنگ میزد

و میگفت که دیشب بهش خوش گذشته، به جز پاک کردن شماره، قشقرقی به پا میکرد که نگو و نپرس... اما تو حتی به روی خودتم نیاوردی...

کاملا معلوم بود که همه چی رو از سر تا پیاز می دونه. وقتی گیتی زنگ زد واقعا خواب بود یا خودش و به خواب زده بود... هنوزم رو این مساله درگیرم...

با دست آزادش موهام و نوازش کرد و گفت: یا وقتیکه فهمیدی رامین همه چی رو درباره تو و پژمان میدونه... هر کی بود همونجا مراسم و به هم میزد و هی پرید خرخرم و می

جوید...

از ماجرای خرخره خندم گرفت.

-:نخند! واسم اتفاق افتاده که میگم...

-:پس ماجرای زندگی دیگرانم گذاشتی کف دست آقا رامین...

-:مرسدددددده!

"د" خیلی غلیظ گفت.

-:ناراحت نشو! رامین پسر رازداریه... تازه اگه اون همه چی و ندونه که نمی تونه کمکم کنه...

خوش به حال مهیار که رامین می خواد کمکش کنه...

من و محکم بغل کرد و گفت: می بخشیم...؟! دیگه انقدر سرد نباش... دلم واسه مرسده تنگ شده... می بخشیم؟

از خودش جدام کرد و تو چشام زل زد.

-: می بخشیم؟

سرم و به علامت مثبت تکون دادم. لبخندی زد و دوباره بغلم کرد.

نفساش و روی گردنم حس می کردم. لبخند بزرگی زدم. بازم همون آرامش...

-:آنالیزم چطور بود؟

سرم و تکون دادم.

-:ضعیف بود... هنوز خیلی راهه تا بتونی من و بشناسی...

-:نظرت چیه برم آنالیزور بشم. آنالیزور تیم فوتبال... هوم!

مهیار رو به روم ایستاد و گفت :چطورم ؟

نگاهی به سرتا پاش انداختم . با اون شلوار جین ابی و بلوز ابی اسمانی و اون کاپشن سفید خیلی شیک شده بود . این همون فوکول بود ؟ فوکول کراواتی من ؟ ... مَـــــن؟؟؟

دیوونه شدم ؟ چرا دارم مهیار و متعلق به خودم می دونم ؟ مهیار که به من تعلق نداره . یعنی از یه سالی که به من تعلق داشت فقط شیش ماه دیگه مونده .

با صدای مهیار به خودم اومدم : چطوره ؟

لبخندی زدم : عالیه ...

مهیار کیان مهر ... کی فکر می کرد یه روزی من و اون بیایم اینجا برای فرار از شایعات ... وای چه حرفا که با مهسا پشت سرش نزدیم . اگه اون موقع یکی بهم می گفت قراره با

کسی زندگی کنم ... قراره زن کسی بشم که یه زمانی تا بی نهایت ازش متنفر بودم و دلیل این نفرتم چی بود ؟ هیچی نبود جز همون رفتار بد خودش ... اون غرور لعنتیش ... اون

خودخواهی که از روش می ریخت . دلیل نفرت من به مهیار همون رفتار خودخواهانه خودش بود ... احساس اینکه بخاطر خوش گذرونی با اون دختر بوده . احساس اینکه اون یه

کثافت بود ... و حالا فهمیدم اشتباه کردم . اشتباه من قضاوت زود هنگامم بود .

اه بلندی کشیدم .

مهیار که رو به روی اینه ایستاده بود و خودش و برانداز می کرد به طرفم برگشت و گفت : چی شد ؟

نگاهم و به فروشنده دوختم که همونطور گوشه ای ایستاده بود و به ما نگاه می کرد دوختم : چیزی نیست .

-:مهیار گفت : سفید یه جورایی نمیشه با ابی ؟

نگاهم و به سرعت بهش دوختم ، به نظر من که سفید خیلی هم بهش میومد . سرم و به معنی نفی به طرفین تکون دادم . اون با سر تایید کرد .

این چش شده بود ؟ حالا که از تهران زده بود بیرون می خواست تیپ عوض کنه ؟ عَجَــــــــــــب .

رو به روی اینه ایستاده بود . دستاش و روی لباسا می کشید و این ور و اون ورش می کرد . قدش حدود 190 می شد . شاید یکمی کمتر ... منم با این قدم .

بالاخره از اینه دل کند و به طرف فروشنده رفت ... و مشغول حساب کردن شد . تصمیم نداشت اون لباسا رو از تنش در بیاره . لباسای قبلی رو به دست سعید داد و گفت : بزاره تو

ماشین . با هم از مغازه بیرون اومدیم .

خندم گرفته بود ... الان با این تیپش بیشتر از همه تیپ من که کنارش قدم برمی داشتم تو ذوق میزد .

به طرف مانتو فروش قدم برداشت و گفت : نظرت چیه ؟

نگاهی به مانتو اسپرتی که رو به روم بود انداختم . هوم بد نبود . خوب من سلیقه ای تو انتخاب مانتو های اسپرت نداشتم . همیشه عادت کرده بودم یه مانتو شیک بخرم که خانمانه

باشه ... یادمه وقتی دبیرستان می رفتم یه بار خواستم همچین لباسی بپوشم که مامان کلی لیچار بارم کرد .

مهیار دستم و گرفت و توی مغازه کشید .

فروشنده یه پسر جوون بود . نگاهی بهمون انداخت و سر تاپامون و برانداز کرد . سعید دست به سینه پشت سرمون ایستاد .

پسر گفت : بفرمایید می تونم کمکتون کنم ؟

مهیار ازش خواست از اون مانتو برامون بیاره .

پسر در حالی که این کار و می کرد از سعید پرسید : شما چی ؟

به جای سعید مهیار جواب داد : با ماست .

سعید لبخندی زد . پسر چند لحظه نگاهمون کرد و بعد به طرف مانتو ها رفت .

لحظه ای بعد با همون مانتو در برابرمون ایستاده بود .

مانتو رو گرفتم . مهیار کیفم و گرفت و به دست سعید داد .

به طرف اتاق پرو به راه افتادم .

مانتو رو پوشیدم و نگاهی به خودم انداختم . خیلی خوب شده بود . از اتاق بیرون اومدم . مهیار اشاره ای به شلوار هایی که روی پیشخوان بود کرد و گفت : ببین خوشت میاد ؟

به طرف شلوار جینا رفتم و یه شلوار اسپرت شیک انتخاب کردم .

مهیار شلوار و برداشت و نگاهی به مارکش انداخت . خندم گرفته بود به تنها چیزی که خیلی دقت می کرد همین جنس و مارک لباسا بود .

با سر تایید کرد .

رو به فروشنده گفتم یه شال سفید بهم بده . اونم به سرعت به دختری که اون طرف دور تر از ما ایستاده بود برگشت . لحظه ای بعد دختر با یه شال سفید پیش روم بود . یه شال هم

انخاب کردم و به طرف اتاق پرو رفتم ....

حاضر و اماده بیرون اومدم . مهیار به دورم چرخید و رو به روم ایستاد . انگشت اشاره اش و به طرف دهانش برد و نوک انگشتش و توی دهنش فرو کرد . خندم گرفته بود . شده

بود مثل بچه ها .

کم کم لبخندی زد و گفت : عالی شدی . انگشتای شصتش و در برابرم گرفت و ادامه داد : پرفکتِ پرفکت .

بازم مثل لباسای خودش لباسای قبلی من و به سعید داد و بعد از تصویه حساب بیرون اومدیم .

مهیار مستقیم به طرف یه مغازه که لباسای زمستونی داشت رفت .

دلم می خواست بدونم اینا برای چیه ... اما وقتی از خونه بیرون میومدیم ازم قول گرفته بود در این مورد چیزی نپرسم و همراهش باشم .

با خرید یه کاپشن پفی صورتی خنده دار شده بودم . اون مانتوی سفید رنگ ... شلوار جین ابی و این کاپشن پفی صورتی ... وقتی داشت با ذوق نگاهم می کرد گفتم : داری هیولا می

سازی ؟

خندید و ابروهاش و بالا انداخت : دارم عروسک می سازم .

-:با این تیپ ؟

-:مگه چشه ؟ همین خوبه بهت میاد .

خندیدم و حرفی نزدم . کنجکاو بودم بدونم می خواد چیکار کنه .

تمام شب باهم حرف زدیم . بخشیدمش ... دلیلی نداشتم نبخشم . من عاشق نبودم تا دلم به سختی به دست بیاد ... مهیار یکی بود مثل بقیه . اگه نمی بخشیدم نمی تونستم ادامه بدم .

من دنبال چی بودم ؟ دیگه از پژمان اسمی نمی اوردم . حتی اجازه نمی دادم توی فکرم باشه . من یه زن شوهر دار بودم و حق نداشتم به کسی جز شوهرم فکر کنم . این قانون

زندگی بود . حتی برای این مدت من به مهیار تعهد داشتم . حتی اگه مهیار اونی نبود که فکر می کردم . حتی اگه مهیار قبلا عاشق کسی بود ... حتی اگه با پدرش مشکل داشت ...

حتی اگه یه لیسانس تقلبی داشت ... با این همه الان شوهر من بود ... اره مهیار شوهرم بود و من هیچ حقی نداشتم بهش خیانت کنم .

-:داری به چی فکر می کنی ؟

کلاه کاپشن و روی سرم کشید ... خزهای سفیدش توی صورتم خورد . وای همیشه عاشق اینا بودم . خیلی باحالن ... اما دلم می خواست یه سفیدش و داشتم . یادم باشه بعدا حتما

یکی بخرم ..

مهیار بی توجه گفت : نگفتی ؟

انگار که از یه دنیای دیگه بیرون بیام گفتم : هان ؟

-:داری به چی فکر می کنی ؟

تو چشماش خیره شدم . دستش هنوزم روی کلاه کاپشنم بود .

با شیطنت گفتم : دارم پازل زندگیت و کنار هم می چینم .

با شیطنت گفتم : دارم پازل زندگیت و کنار هم می چینم .

مهیار ابروهاش و بالا کشید و با دهان باز بهم نگاه کرد .

خندیدم و سرم و پایین انداختم : دهانت و ببند ...

-:چرا پازل ؟

بدون اینکه سر بلند کنم گفتم : خوب تو از اول تعریف نمیکنی . من مجبورم این چیزایی که قطعه قطعه جمع می کنم و کنار هم بچینم و تو رو بسازم .

-:من یا زندگیم ؟

-:تو ... زندگیت یعنی تو .

مهیار خندید و به طرف فروشنده رفت .

بالاخره بعد از خرید کفش از سعید که به دستور مهیار قرار بود تنهامون بزاره جدا شدیم .

مهیار دستم و گرفت و به طرف خیابون به راه افتاد . نگاهی به ماشین انداختم . نگاهم و دنبال کرد

-:از سعید خوشت اومده یا ماشین ؟

-:هر دوتا .

تازه متوجه شدم چی گفتم ، به سرعت گفتم : کجا میریم ؟

-:میریم زندگی کنیم .

با تعجب نگاهش کردم که ادامه داد : می خوایم یه روز بدون محافظ با هم خوش بگذرونیم . نظرت چیه ؟

سرم و به علامت مثبت تکیه دادم : فکر خوبیه .

چشمکی زد و به طرف یه پیرمردی که ادکلن روی زمین ریخته بود و می فروخت رفت . منم به دنبالش کشیده می شدم .

پیرمرد با دیدنمون گفت : برای خانمت ادکلن بخر ...

مهیار روی زانوهاش خم شد و مشغول بو کردن ادکلانا شد .

مهیار پرسید : اینا اصل هستن ؟

-:هان پسرم ... چی فکر کردی ؟ جنسای من همشون اصلا .

مهیار بالاخره یه ادکلن که به شکل قلب بود و به طرفم گرفت و گفت : این و ببین ؟

ازش گرفتم و به بینیم نزدیک کردم . بوی خوش گل سرخ و حس کردم .

لبخندی زدم : خوبه .

-:خوشت میاد ؟

-:اره عالیه .

مهیار با دادن یه پنج تومنی به پیرمرد ازش خداحافظی کرد .

ادکلن هنوزم دستم بود

-:می بینی ؟ این ادکلن خیلی وقته تولید نمیشه ... یعنی اصلش تولید نمیشه اما اون یه جنس تقلبی رو به اسم اصل بهم فروخت .

-:همیشه همین طور بوده . حتی گاهی اون جنسی که به قیمت اصلش می خری تقلبی از اب در میاد .

-:متاسفانه همینطوره .

جلوی یه مغازه لباس فروشی ایستادم و نگاهم و به لباس شب هایی که پیش روم بودن دوختم . بین همشون یه لباس خواب شیک بدجور تو چشم میزد .

منی که عادت داشتم همیشه بلوز و شلوار بپوشم ... همیشه از این لباسا بدم میومد . اما حالا نمی دونم چرا دلم می خواست اون و داشته باشم ؟

اون لباس خواب سفید که گلهای ریز صورتی داشت ... بلندیش تا بالای زانو بود و اون کمربند سفیدش بهم ذوق و شوق میداد .

-:خوشت میاد ؟

به سرعت نگاهم و از شیشه گرفتم و بهش دوختم : هان ؟

-:خوشت میاد ؟

ازه خیلی خوشم اومده . دوسش دارم . اما خجالت می کشیدم این و بگم . اما چرا باید خجالت بکشم ؟ مگه اون شوهرم نیست ؟ مگه کسی نیست که از همه بهم نزدیک تره ؟

-:اره دوسش دارم .

سرش و خم کرد و نگاهش و بهم دوخت : می خوای از اون بلوز و شلوار گل گلی دست بکشی ؟

یه جورایی تنم می خارید اذیتش کنم : نه . فقط از این خوشم اومده .

خندشو فرو خورد و با سر گفت : باشه . پس بریم بخریم .

وارد مغازه شدیم .

از فروشنده که یه دختر جوون بود خواستم از اون لباس برام بیاره .

دختر جوون از همون لباس یکی به رنگی که تو ویترین دیده بودیم و یکی هم به رنگ مشکلی با همون گلها برامون اورد .

رنگ مشکیش خیلی شیک تر بود . انصافا ترکیب رنگا عالی بود .

مهیار عقب تر ایستاده بود و به لباسا نگاه می کرد .

به طرفش برگشتم : خوبه ؟

نگاهش و از لباسا گرفت : کدوم و میخوای ؟

-:هر دوتا خوبن ... نمی دونم کدوم و انتخاب کنم . تو چی میگی ؟

-:مشکی بیشتر بهت میاد .

منم مشکی رو بیشتر دوست دارم .

-:سفیدم خوبه ها .

-:خوب هر دوتاش و بردار . تو که می خوای ایزون کنی تو کمد چه فرقی می کنه ؟

ریز خندیدم و به دختر گفتم : هر دوتا رو می خوام .

مهیار تیکه ای جدا کرد و تو دهانش گذاشت . بوی کباب همه جا پیچیده بود . مجبورش کردم بیایم یه رستوران ساده ...

یه کبابی فروشی ساده . دلم می خواست امروزمون عادی عادی باشه .

خندم گرفته بود . مهیار تیکه ها رو با دقت می ذاشت دهانش و می گفت : به اینا نمیشه اعتماد کرد ها . شاید فاسد باشه .

ریز خندیدم : بابا بخور . همشون مثل همن . چرا فاسد باشه ؟ عجب !

مهیار خندید و گفت : اونطوری نگام نکن . اولین باریه میام همچین جایی .

-:معلومه .

-:خوب تقصیر خودم نیست . مامان هیچ وقت اجازه نداده همچین جاهایی پا بزارم .

-:حالا که اومدی اینم بخور تا مزش و فراموش نکنی .

تیکه ای برداشتم و به طرفش گرفتم . با تعجب نگام کرد . اشاره کردم بخوره . دهنش و باز کرد و منتظر بود بزارم تو دهانش . داشتیم مثل عاشق و معشوقا رفتار می کردیم . من چم

شده بود ؟ من چمه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چه اشکالی داره ؟ مهیارم دوست داری ... نه دوسش ندارم . ... داری به خودت دروغ میگی ... نه این حقیقته ... من فقط بهش عادت کردم .

مهیار نگاهش روی روزنامه ای که روی میز پهن شده بود افتاد

-:مرسده این و گوش کن ...

از افکارم جدا شدم و به مهیار گوش سپردم

-:میگه مرده به زنش میگه : باز که پارچه خریدی ...

زنش میگه : می خوام برات دستمال بدوزم .

مرد میگه : دستمال با این سه متر پارچه ؟

زن میگه : اخه می خوام با بقیش هم برای خودم یه پیراهن بدوزم .

شلیک خندم به هوا رفت .

مهیار نگاهم کرد : چیه ؟

خودشم می خندید ...

-:یاد یکی از پرونده هام افتادم . زن به هر صورتی که بود از شوهرش پول می گرفت ... دلیلش چی بود ؟ اینکه مرد هیچی برای اینده پس انداز نمیکنه و اگه یه اتفاقی بیفته چه

بلایی ممکنه سرشون بیاد .

مهیار نگاهم می کرد : جدی ؟

-:اره . یادش بخیر پرونده جالبی بود .

-:جدا شدن ؟

-:نه بابا مرد اخر سر گفت : حق با زنمه ... من هیچی برای اینده ندارم . اگه بمیرم هیچی به زن و بچم نمیرسه . با کلی دوندگی مشلشون حل شد .

-:عجب .

بعد از ناهار از رستوران بیرون اومدیم .

مهیار قبل از اینکه اولین قدم و برداریم گفت : این یکی از بهترین ناهار های عمرم بود .

-:برای منم همینطور .

رو به روی رستوران یه پارک بود . وارد پارک شدیم ...

-:شب به مامان اینا زنگ بزنیم بگیم اومدیم مسافرت نگران میشن .

با سر تایید کردم و ناخوادگاه اه بلندی کشیدم : دلت براشون تنگ شده ؟

لبخند تلخی زدم : نه اونقدرا .

-:اما من دلم برای مامان تنگ شده .

با خنده به طرفش برگشتم : واسه مامانت ؟ اخی نازی .

-:مسخرم می کنی ؟ خوب من مامانم و خیلی دوست دارم .

-:من که چیزی نگفتم . خوش به حالت .

مادر جون واقعا دوست داشتنی بود . چند باری ارزو کرده بودم مامانم مثل اون بود .

مهیار روی نیمکتی نشست خرید هامون و هم کنارش گذاشت .

کنارش نشستم .

مهیار نگاهش و به رو به رو دوخت . همیشه دلم می خواست یه بار با یکی بیام پارک .

-:با خانوادت نمی اومدی ؟

-:نه . خوب مامان زیاد اهل این چیزا نیست . تو چی اومدی ؟

-:نه . پارک نیومدم . منم مثل تو همیشه تنهایی می اومدم .

-:اما من تنهایی هم نیومدم !

-:چرا ؟

-:نمی دونم . نمی دونم . شاید منتظر بودم با یکی بیام .

-:با کی ؟

نگام کرد : با تو .

ابروهام و گره کردم

-:مگه چی میشه ؟ خوب تو زنمی !!! دلم می خواست با زن و بچم بیام .

با زن و بچه ؟ فقط جای یه بچه خالیه با این اوضاعمون .

ناخوادگاه این و به زبون اوردم .

-:مگه اوضاعمون چشه ؟

با چشای گرد شده نگاهش کردم : چی ؟

-:خوب مگه ما مشکلمون چیه ؟

-:مهیار ؟ !!!

وای چرا اینطوره صداش کردم ؟

ادامه دادم : مهیار منظورت چیه ؟ ما مشکلی نداریم ؟ این همه مشکل داریم . من و تو بچه می خوایم چیکار ؟ یادت رفته من زن قراردادیتم ؟

مهیار بیخیال به نیمکت تکیه داد : این و که تو سند ازدواج ننوشتن ... بچه ی ما هم لازم نیست بدونه پدر و مادرش قرار داد داشتن . می تونیم مثل هر پدر و مادر دیگه ای بعد از یه

مدت از هم جدا شیم .

-:مزخرف نگو . شیش ماه بیشتر به اخر قراردادمون نمونده . بچه هم نمی تونه تو این شیش ماه به دنیا بیاد .

-:یه چند ماه این ور و اون ور فرق زیادی نمی کنه .

داشتم دیوونه میشدم . این مهیار چش شده بود ؟ چرا داشت چرت و پرت می گفت ؟

اه بلند بالایی کشیدم : من نمی خوام مادرشم .

-:چرا ؟ چون از خانواده خودت محبت ندیدی ؟

به سرعت به طرفش برگشتم . صدای شکستن مهره های گردنم بلند شد .

لبخندی زد . دستش و بلند کرد و پشت سرم روی نیمکت گذاشت و کف دستش و یه شونه ام تکیه داد : اونطوری نگام نکن . من خیلی چیزا در مورد زندگیت می دونم .

-:از کجا ؟ چرا ؟

یه حالت متفکر به خودش گرفت : اقا صادق گفته !

با چشای گرد گفتم : اقا صادق ؟

-:مرسده اینطوری بخوای به کسی نگاه کنی سکته رو در جا می زنه . اره اقا صادق ... خیلی وقته برای من کار می کنه . منم تو رو از اونجا شناختم . اقا صادق کسیه که در مورد

زندگی تو بهم گفت .

-:پس اقا صادق همه چیز و بهت گفته . اون بوده که همه چیز و گذاشته کف دستت .

ریز خندید . دستش و که روی شونه ام بود به طرف خودش کشید و منم به خودش نزدیک تر کرد و گفت : عصبانی نشو . اقا صادق خیلی در موردت حرف میزد . اون از قرار داد بین

ما خبر نداره . فکر می کنه همه چیز واقعیه .

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم : جدی ؟ چرا بهش نگفتی ؟

-:چرا باید بگم ؟ دلش خوشه برای من زن پیدا کرده .

-:نه بابا . نچایی .

-:نمی چاام . پاشو بریم هوا سرد شد .

-:خیلی پرویی .

-:چاکرم . بریم کجا ؟

-:من چه می دونم ؟ من که اینجا رو نمیشناسم .

-:نه که من خیلی می شناسم ! بازم می خوای خرید کنی ؟

-:تو چی ؟

علاوه بر لباس خواب ، من چند تا لباس و دو تا عروسک و چند تا وسیله خریدم . مهیار هم یه شلوار و جوراب و از این چیزا خرید .

خندم گرفته بود . اولین باری بود مهیار همچین چیزی می خرید . یعنی عادت نداشت زیاد جوراب بپوشه . بیشتر اوقات از پوشیدن جوراب درمی رفت . منم که کاری به کارش نداشتم

مهیار اولین قدم و برداشت و گفت : چرا با خانوادت مشکل داری ؟

شونه هام و بالا انداختم : نمی دونم . من با اونا مشکلی ندارم این اونا هستن که با من مشکل دارن . من هیچ وقت با اونا مشکلی نداشتم . این اونا بودن که من و نخواستن . این

اونا بودن که حضور من و رد کردن . تنها دلیلی که تونستم پیدا کنم این بود که شاید بچه اونا نباشم . اما هیچ دلیلی نمی بینم که پدر و مادرم بخوان من و به فرزندی قبول کنن .

گاهی هم به این فکر کردم چون دخترم باهام اینطوری برخورد کردن .

چشامام پر از اشک شده بود . تا حالا برای هیچ کس از چیزی که تو تمام این سالها از ذهنم گذشته بود حرف نزده بودم اما حالا داشتم برای مهیار می گفتم .

-:نمی دونم چی باید بگم .

-:چیزی نگو . همین که به حرفام گوش میدی کافیه .

-:تنها کاریه که از دستم بر میاد .

نگاه تشکر امیزی بهش انداختم . واقعا ازش ممنون بودم . از تمام حرفایی که در موردم میزد . کنار مهیار احساس می کنم بی خود نیستم . احساس می کنم حضورم بی فایده نیست .

همین برای من کافیه .همین که اینجا در کنار اونم برام به اندازه یه دنیا ارزشمنده مهیار گوشی رو از دستم گرفت و مشغول صحبت شد .

اول چند کلمه ای با مامان صحبت کرد و بعد هم با مامان و بابای خودش ... اخر سر هم با بابا حرف زد .

فکر کنم مامان اگه تو رو در واسی نمی موند حتی باهام حرف نمیزد . اما پیش مامان و بابای مهیار معذب می شد .

مهیار با همه مشغول صحبت با کسی شد .

من که بیخیال جلوی تلویزیون بودم اما حواسم به حرفای مهیار بود . مطمئنم با چهار نفر صحبت کرد پس این نفر پنجم کی بود ؟ یعنی داشت با کی حرف میزد ؟ چی می گفت ؟ چرا

اینطوری حرف می زد ؟ مهیار که با مامان و بابای من راحت بود . با این حرفاش چهار تا گوش دیگه پیدا کردم و دقیق گوش دادم . اما چیزی حالیم نمیشد .

-:البته ... چرا که نه ؟ باشه .

وقتی صدام کرد به سرعت به طرفش برگشتم .

گوشی رو به طرفم گرفته بود .

با تعجب پرسیدم :من ؟

با سر تایید کرد . حتما مامان می خواد باز سر کوفت بزنه . حتما بابا می خواد یه چیزی بگه . شایدم می خوان سفارش سروش و بهم بکنن .

بلند شدم و به طرفش رفتم . اونم با کسی که پشت خط بود خداحافظی کرد .

پرسیدم : کیه ؟

اما اون تلفن و دستم داد و ازم دور شد .

گوشی رو به گوشم چسبوندم : بله ؟

-:سلام .

صدای مردونه ای که سلام کرد برای چند لحظه زمان و متوقف کرد .

-:مرسی ؟

لبخند تلخی روی لبم نشست .

صداش بلند شد : مرسی ؟ مرسی ؟ باز که مشقای من و خراب کردی .

-:خوب کردم تا تو باشی من و مرسی صدا نکنی .

-:همین کارا رو می کنی مرسی صدات می کنم دیگه . بزار مامان بیاد بهش میگم .

داد زدم : هر کاری می خوای بکن . برو به مامان بگو . ننر .

به طرفم حمله کرد .

به سرعت پریدم توی اتاقم و در و محکم کوبیدم

-:مرسی باز کن این در و .

-:نمی خوام .

-:باز کن . به مامان میگما در و کوبیدی .

به در تکیه میدم و روی زمین میشینم . دستام و میزارم روی گوشام و داد میزنم : هر کاری می خوای بکن . من دیگه نمی شنوم چی میگی !

دارم به خودم دروغ میگم . صداش و می شنوم . من می شنوم که داره پشت در کری می خونه

-:بیا بیرون مرسی . باید همه مشقام و بنویسی .

-:نمی نویسم .

-:مرسی بیا بیرون .

-:نمیام . برو ... از جلوی اتاق من برو اون ور . نمی خوام اینجا وایستی .

با صداش به خودم اومدم : مرسی ؟

زیر لب زمزمه کردم : سامیار .

اما حتی خودمم صدام و نشنیدم . بعد از این همه سال ... چرا الان ؟ چرا الان داری باهام حرف می زنی ؟ پس این همه سال کجا بودی ؟

اخرین باری که با هم حرف زدیم . فقط سه ماه از رفتنش می گذشت و بعد از اون توی تمام این سالها چرا یادش نیوفتاد که یه خواهری داره ؟ یه خواهری که دلش برای برادر بی

رحمش تنگ میشه .

من تمام حسم به سامیار و کشته بودم . چرا الان ؟

-:مرسی هستی ؟ مرسده ؟

-:سلام .

-:سلام مرسی . کجایی تو ؟ چرا جواب نمیدادی ؟

-:خوبین ؟

-:من خوبم تو خوبی ؟

-:ممنون . خوبم .

اره الان خوبم . خوبم بعد از این همه سال صدای برادرم و می شنوم . بغض گلوم و می فشرد . بدنم شروع کرد به لرزید . بازم داشتم کم می اوردم . بازم داشتم در برابر احساساتم

کم می اوردم . نباید این اتفاق می افتاد . خودم و عقب کشیدم .فاصله زیادی با دیوار داشتم اما تقریبا خودم پرت کردم روش . با دیوار برخورد کردم . انگار ماشین زد بهم .

-:چیکارا می کنی ؟

-:هیچی .

-:داری گریه می کنی ؟

اشکام سرازیر شده بودن .

تازه متوجه مهیار شدم که رو به روم ایستاده .

هق هق گریم شدت گرفت . من نمی تونم . نمی خوام حرف بزنم .

-:مرسی خوبی ؟ مرسده ؟

مهیار گوشی رو از دستم گرفت و مشغول صحبت شد . اما من هیچی نفهمیدم .

صداش بازم تو گوشم پیچید : مرسی . به مامان میگم کفشام و کثیف کردی .

-:منم به مامان میگم از شیشه اب خوردی .

-:مامان حرفات و باور نمی کنه .

-:نخیرم باور می کنه .

-:نه باور نمی کنه . من به مامان میگم تو می خوای من و اذیت کنی برای همین این و میگی .

-:نه . مامان حرفم و باور می کنه . برو بیرون از اتاق من .

-:نمی خوام خونه خودمه .

بلند شدم و به طرفش رفتم . با دستام که روی سینش گذاشتم به عقب هولش دادم .

اونقدری هولش دادم تا از اتاق بیرون بره . وقتی داشتم از در بیرونش می انداختم پاش به چهارچوبه در گیر کرد و خورد زمین .

چند لحظه با وحشت نگاهش کردم و به سرعت در و بستم و قفلش کردم .

با احساس دستایی که دور شونه هام حلقه شد به خودم اومدم . سرم و روی سینش گذاشتم .

-:اروم باش مرسده . اروم باش . چی شده ؟

-:مهیار ... مَهـ ...

-:جونم عزیزم .

دستاش و زیر زانو هام انداخت و بلندم کرد . به طرف اتاق خواب به راه افتاد .

سرم و روی سینش گذاشتم . برام مهم نبود پیراهنش با ریمل چشمام کثیف میشه . الان فقط می خواستم بهش تکیه کنم . منم یه دخترم . هر چقدر که محکم باشم بالاخره یه دخترم .

درسته می خوام همیشه قوی باشم اما حالا می خوام اروم باشم .

روی تخت گذاشتتم و کنارم نشست .

-:چی شده مرسده ؟ چرا گریه کردی ؟ داداشت چیزی گفت ؟

داداشم ؟ برادرم ؟ اره اون برادر من بود . برادرم بود ؟ اره برادری بود که تمام این سالها یادش نیوفتاده بود خواهری داره . چرا ؟ چرا بعد از این همه سال باهام حرف زد ؟

نگاهم و به مهیار دوختم . از پشت پرده اشکام تار میدیدمش اما با اصرار نگاهش می کردم . حتی زحمت نمی دادم اشکام و پاک کنم : تو ازش خواستی ؟

مهیار با تعجب گفت : چی ؟

-:با من حرف بزنه !

-: کی ؟ برادرت ؟ نه . به من چه ؟

-:پس چرا اون لعنتی باهام حرف زد ؟

-:خودش خواست . گفت می خواد باهات حرف بزنه .من اولین باری بود که باهاش حرف میزدم . حالا مگه چی شده ؟ باهاش قهر بودی ؟ چیزی گفت ؟ نمی خواستی باهاش حرف

بزنی ؟

-:نه نمی خواستم . نمی خواستم با اون لعنتی حرف بزنم .

اب دهنم و قورت دادم و بینیم و بالا کشیدم :نمی خواستم بعد از این همه سال باهاش حرف بزنم . نمی خواستم با اون بی معرفت حرف بزنم . اون بی معرفتی که این همه سال یادش

نیوفتاده خواهری داره .

در اغوشم کشید : عزیزم . اشکال نداره . گریه نکن . مهم نیست .

از اغوشش بیرون اومدم . اشکام و پاک کردم : مهم نیست ؟ مهم نیست مهیار ؟ مهیار من از وقتی رفته باهاش حرف نزدم . می دونی چند ساله رفته ؟ این همه سال ... فقط یه بار

... یه بار زنگ می زد . چرا یادش می موند برادری داره ؟ چرا با سروش حرف میزد ؟ چرا فقط من ؟ چرا الان ؟ الان که فراموشش کرده بودم ؟ الان که فکر می کردم برام مرده ؟

الان بعد از این همه سال .

صدام که بلند بود رفته رفته فروکش می کرد و اروم میشد ...

-:بعد از این همه سال دلم نمی خواست صداش و بشنوم . نمی خواستم اون خاطرات گذشته برام زنده بشه . نمی خواستم یادم بیاد برادری داشتم که هیچ وقت دوسم نداشته . من

دوسش ....

دیگه نفسم قطع شد .

اشک دوباره تو چشمام حلقه زده بود .

مهیار دستاش و دو طرف صورتم گذاشت و با انگشت شصتش اشکام و پاک کرد : عزیزم . چطور می تونه دوست نداشته باشه ؟ اون حتما دوست داره . همونطور که تو دوسش

داری ...

سرم و به طرفین تکون دادم : دیگه ندارم .

مهیار با سماجت گفت : داری. هنوزم داری. اگه دوسش نداشتی اینطور براش اشک نمی ریختی . من می دونم دوسش داری . ببخشش ... حالا که می خواد نشون بده دوست داره

ببخشش . بزار بیاد ...

صدای تلفن بلند شد .

مهیار به طرف تلفنی که گوشه اتاق بود رفت و گوشی رو برداشت .

-:اره خوبه .

-:...

-:نه نگران نباشین حالش خوبه .

-:...

-:نه مامان ... فکر نمیکنم .

-:...

-:باشه چشم می برمش دکتر .

-:...

-:بله می دونم . خیالتون راحت باشه .

-:...

-:بله به همه سلام برسونین .

-:...

-:چشم مواظبش هستم . خداحافظ .

مهیار گوشی رو قطع کرد و به طرفم اومد .

کنارم نشست : پاشو دست و صورتت و بشور ... چرا این همه خودت و اذیت می کنی ؟ چه اهمیتی داره ؟

روم و ازش برگردوندم که در اغوشم کشید و گفت : دیدی گفتم دوست داره ؟ نگرانت شده بود .

-:مامانت بود . نه اون .

-:اره مامان بود . اما همشون نگران شده بودن . فکر کردن حامله ای .

اشکام خشک شد . با چشای گرد گفتم : چــــــی ؟

-:چرا داد می زنی ؟ به من چه ؟ من که نمی تونم جلوی حرفاشون و بگیرم .

-:همه دیوونه شدن .

-:اره .... پاشو دست و صورتت و بشور .

اشاره ای به بلوز یاسمنی رنگم که استینهای پفی حریرش مشکی شده بودن کرد و گفت : ببین علاوه بر لباس خودت لباس منم کثیف کردی .

از روی تخت بلند شدم و در حالی که به طرف دستشویی می رفتم گفتم : فدای سرم .

خندید : بله فدای سرتون .

با فاصله از مهیار روی تخت دراز کشیدم . نگاهم و به صورتش دوختم . اروم خوابیده بود .

زیر پتو خزیدم و پشت بهش به دیوار خیره شدم .

صدای سامیار بلند شد : مرسی ... باز که مشقام و خراب کردی

-:دلم می خواد . خوب کردم .

دستش و بلند کرد تا بزنه تو صورتم . اما با دیدن بابا که نگاهمون می کرد دستش و انداخت و توی اتاقش رفت . بابا هیچ وقت تو دعواهامون دخالت نمی کرد . اما نمی دونم چرا

سامیار هیچ وقت پیش اون باهام دعوا نمی کرد . چرا ؟

سرم و زیر پتو کردم تا صدای اشکام شنیده نشه . سعی می کردم تا سر و صدا نکنم . نمی خواستم مهیار بیدار شه . نمی خواستم بازم بهم ترحم کنه . نمی خواستم یکی ارومم کنه .

می خواستم از ته دل گریه کنم . می خواستم برای حال خودم گریه کنم . برای تنهایی خودم .

اشکام و پاک کردم . نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم . در اتاق و باز کردم و اروم بیرون رفتم . در و بستم تا سر و صدا بیدارش نکنه . از سالن گذشتم و به طرف راه رو رفتم . مثل

زمانی که با سامیار دعوام میشد . همیشه ته راه رو پشت سر میز بزرگی که بود پنهون میشدم و گریه میکردم . حالا دلم می خواست یه همچین جایی باشم . به ته راهرو رسیدم .

کنار دیوار نشستم . پاهام و توی اغوشم جمع کردم و سرم و روشون گذاشتم .

چرا همه می خوان اذیتم کنن ؟ مگه من چه گناهی کردم ؟ مگه تقصیر من چیه ؟ چرا ؟ چرا سامیار بعد از این همه سال ؟ چرا روزی که احساس خوبی داشتم ؟ دلم نمی خواد ...

نمی خوام هیچکس کنارم باشه . نمی خوام با هیچ کس در ارتباط باشم . چرا نمی زارن به حالم خودم باشم ؟ چرا اذیتم می کنن ؟ اخه چرا ؟ خسته شدم . خسته شدم از این زندگی .

خسته شدم از این تنفر بی دلیل . کاش بهم بگن دلیل این نفرتشون چیه ؟

ازت متنفرم سامیار . ازت متنفرم مرسده . اره من از خودم متنفرم . منم که همه ی اینا رو به جون می خرم و دم نمیزنم . از خودم بدم میاد .

-:اینجا گریه می کنن ؟

سرم و بیشتر بین پاهام فرو کردم . چرا نمیزاره تنها باشم ؟ چرا همه جا پیداش میشه ؟ چرا همه جا هست ؟

دستش و روی سرم گذاشت : تا کی می خوای گریه کنی ؟

-:ولم کن . چرا بیدار شدی ؟

-:نخوابیده بودم .

-:بهتره بری بخوابی .

-:بخاطر سامیار ناراحتی ؟

-:نمی دونم . نه . برو بخواب . برو مهیار . برو تنهام بزار .

-:قول دادم تنهات نزارم .

-:اما تو اینکار و دوبار کردی . می تونی یه بار دیگه هم تکرار کنی .

-:تو هنوز فراموشش نکردی ؟

سر بلند کردم و تو چشماش خیره شدم : چرا باید فراموش کنم ؟ هان ؟ چرا باید یادم بره چه بلایی سرم اوردی ؟ مگه یادم رفته مامانم چیکارا باهام کرده ؟ مگه یادم رفته بابا ولم

کرده ؟ مگه یادم رفته برادرم چندین ساله یادش نیفتاده خواهری داره ؟ وقتی اینا رو فراموش نکردم چرا باید یادم بره تو تنهام گذاشتی ؟ مهیار من ازت نخواستم کنارم باشی . خودت

قول دادی . من نخواستم تنهام نزاری . تو گفتی این کار و می کنی . اما نکردی . اره مهیار خان تو به اون چیزی که گفتی عمل نکردی . از تو هم خسته شدم . تو هم دنبال منافع

خودتی . حالا هم بخاطر بچه بهم نزدیک شدی . چی فکر کردی ... اره فکر کردی اونقدر احمقم که بچت و به دنیا بیارم و بعد هم راهم و بکشم و برم دنبال زندگیم ؟ اشتباه فکر کردی

؟ نخیر ... من از اوناش نیستم . من بچم و ول نمی کنم . من حتی اگه با چنگ و دندون بشه بچم و پیش خودم نگه می دارم و نمی زارم بی مادر بزرگ شه . نمی زارم دردی که من

کشیدم و بکشه . نه مهیار من نمی خوام تو پدر بچم باشی . نمی خوام بچه ای از تو داشته باشم .

سر بلند کردم .مهیار دستش روی سرم بود و داشت با دهن باز نگاهم می کرد .

توی نور چراغی که تقریبا راه رو ، روشن کرده بود می تونستم چهره متعجبش و ببینم .

سرم و به طرف دیوار برگردوندم : پاشو برو بخواب . بزار تو حال خودم باشم .

مهیار خودش و عقب کشید و به دیوار تکیه داد : واقعا متاسفم که در موردم اینطوری فکر می کنی .

پوزخندی زدم : چرا باید جور دیگه ای فکر کنم ؟ مگه همونی نیست که تو ذهنته ؟ چیه ؟ فکر کردی احمق تر از این حرفام که بفهمم چه نقشه ای برام کشیدی ؟

-:من ... من نمی خواستم بچت و ازت بگیرم . اون فقط یه ارزو بود . دست من نیست که همه می خوان زودتر بچه دار شیم .

-:اما من نمی خوام . حالا که زندگیم از بین رفته . نمی خوام بچه ای رو بدبخت کنم . من نمی خوام بچه داشته باشم .

مهیار نگاهش و به دیوار رو به رو دوخت : تو حق داری بچه من و نخوای . حتما هنوزم امید داری بتونی بچه پژمان و داشته باشه .

چی ؟ بچه پژمان ؟

-:خفه شو . من اونقدرا اشغال نیستم .

مهیار نگاهم کرد و پوزخند زد : جدی ؟ وقتی بچه شوهرت و نخوای حتما بچه معشوقت و می خوای دیگه .

-: به تو ربطی نداره . کافر همه رو به کیش خود پندارد . اشتباه کردی من مثل تو نیستم .

از جا کنده شدم .

-:من بهت خیانت نکردم .

به طرفش برگشتم و با پوزخندی گفتم : جدی ؟ منم این کار و نکردم .

-:تو من و بردی عروسی اون .

-:اون موقع احساسی بهش نداشتم .این خیانت نیست .

-:پس چرا با زنش اونطور برخورد کردی .

-:ازش خوشم نیومد .

مهیار نگاهش و به دیوار رو به رو دوخت : اگه زن پژمان نبود ازش خوشت میومد ؟

-:نه . خوشم نمیومد . من بخاطر پژمان از اون متنفر نشدم .

مهیار بلند شد و در حالی که از کنارم می گذشت : به خودت دروغ نگو .

با خشم نگاهش کردم ، با حرص لبام و می جویدم .

مهیار وسط سالن ایستاد و به طرفم برگشت : این راهی که میری اشتباهه . به خودت ظلم نکن .

به طرفش رفتم . رو به روش ایستادم . تو چشماش خیره شدم : این اشتباهه ؟ پس راه درست چیه ؟ تویی که اسم شوهر و یدک می کشی ؟ خودم و بزارم در اختیار تو ؟ که چی بشه

؟ چیکارم کنی ؟ یه بچه بزاری تو بغلم ؟ ازت که جدا شدم چی بگم ؟ بگم چون می خواستم ثابت کنم به شوهرم وفادارم تو رو به دنیا اوردم ؟ یا چون شوهرم یه دفعه به سرش زده

بود بچه دار بشه ؟ نخیر مهیار خان . اگه دلت بچه می خواد برو همین الان زن بگیر . من کاری باهات ندارم . می تونی راحت بری سراغ یکی ... چه می دونم صیغش کن . اگه

بخوای همین الان ازت جدا میشم . پول دادی برش می گردونم . اما دست از سرم بردار . بزار برم دنبال زندگیم . من نمی خوام زندگیم به زندگی تو گره بخوره . برو سراغ یکی دیگه

. بزار بدونم زندگی چیه . تو تمام این سالها کم درد نکشیدم . تو دیگه یه درد نباش برام . تو بجای اینکه ارومم کنی داری رو زخمام نمک می پاشی . دست از سرم بردار. می فهمی

ازت متنفرم . هنوزم به اندازه همون روز اول ازت متنفرم . اشتباه نکردم . تو هم یکی هستی مثل همه ی مردا . تو هم می خوای خوردم کنی . موفق شدی . هیچی برای یه زن

سخت تر از این نیست که بخوای بهش تهمت بزنی . تو این کار و کردی . هیچ وقت ازت نمی گذرم مهیار . ازت نمی گذرم .

-:چی میگی واسه خودت ؟ اره من بچه می خوام . نمی دونستم . تا حالا احساسش نکردم اما حالا می خوام . می خوام بچه خودم و داشته باشم . می خوام پدر باشم . می خوام یکی

بابا صدام کنه . می خوام بچه خودم و بغلم بگیرم . می خوام بچم مادر داشته باشه . حتی اگه اون مادر از من جدا شده باشه . اگه از من اینقدر متنفری برو . برو دنبال زندگیت . من

کاری باهات ندارم . من هیچ وقت نخواستم اذیتت کنم . تو 6 ماه باهام زندگی کردی . من اون پول و نمی خوام . باشه . همه چیز تموم میشه . همه چیز تموم میشه . هفته دیگه

برمی گردیم . شیش ماه هم توی چشم به هم زدن می گذره . دیگه مهم نیست . هیچی مهم نیست . می تونی بری دنبال زندگیت . همونطور که من میرم دنبال زندگیم . از اولشم همین

بود . قرار بود بری . قرار بود برم . هیچ وقت قرار بچه نبود . من اشتباه کردم زیادی خواستم . اونقدر دور و بری هام تو گوشم خوندن ... دیوونه شدم . یادم رفت . اما حالا همه چیز

برگشته . خیلی زود تمومش می کنیم . من زودتر طلاقت نمیدم . قرار ما همون یه ساله . یه سال دیگه هر جا دلت خواست می تونی بری .

نفس عمیقی کشیدم . اروم شده بودم . دست خودم نبود اما اروم شده بودم . انگار تمام عصبانیتی که تو تمام این سالها داشت وجودم داشت ازار میداد حالا از بین رفته بود . دیگه

عصبانی نبودم . عصبانی نبودم . نه از خودم نه از هیچ کس . خیالم راحت شده بود . از هر چیزی . الان دلم می خواست بخوابم .اروم بگیرم بخوابم . دلم یه خواب راحت می خواست

مهیار دستش و توی موهاش فرو کرد ، بدون اینکه نگاهم کنه گفت : بریم بخوابیم ؟

در حالی که به طرف اتاق خواب می رفتم گفتم : بریم .

دسته کلید و توی دستام تکون دادم ...

سه ماه ... سه ماه از اون سفر پر فراز و نشیب می گذشت . اما این کلید هنوزم تو دستای من بود . سه ماه با تمام بی تفاوتی هاش گذشت . من و مهیار کنار هم زندگی می کنیم .

روی یه تخت می خوابیم . با هم غذا می خوریم . با هم میریم پیش خانواده هامون . با هم از مهمون هامون پذیرایی می کنیم . اما ...

اما همه ی این کار ها رو در کمال بی تفاوتی انجام میدیم . خیلی راحت با بی تفاوتی با هم حرف می زنیم . کنار خانواده هامون از کلمه عزیزم ... یه کلمه سرد که هیچ احساسی

ازش سر چشمه نمی گیره استفاده می کنیم .

نمی دونم چرا مهیار اون خونه توی مهاباد و خرید اما من از این که خریدش خوشحالم . حتی الان که کلیدش توی دستامه خوشحالم . من اونجا رو دوست دارم حتی اگه بدترین

خاطرات زندگیم و به نمایش گذاشته باشه . دیگه اون مرسده قبلی نیستم . اروم شدم . در ارامش... انگار پخته تر شدم . اما خودم باور نمی کنم . پژمان داره از زنش جدا میشه اما

حتی این خبر هم نتونست به من حسی بده . انگار مثل یه مولکه . وقتی زنش اومد سراغم تا وکالتش و قبول کنم باور نمی کردم . باور نمی کردم بخوان به این زودی زندگیشون و

به پایان برسونن اما این اتفاق داشت می افتاد .

حتی احساس نکردم کسی که داره این ازادی رو به دست میاره کسیه که یه زمانی عاشقش بودم . انگار حرفی که مهیار بهم زد باعث شد به خودم ثابت کنم پژمان برام اهمیتی نداره

. وقتی اون شب گفت دنبال معشوقه ام هستم احساسم به پژمان کشته شد . حالا می فهمم من هیچ وقت عاشق پژمان نبودم . من با پژمان به عشق فکر نمی کردم . احساسم به

پژمان یه تلقین بود . برای اثبات افکار خودم این پرونده رو قبول کردم . در طولش درک کردم واقعا علاقه ای به پژمان نداشتم . اما احساسم به مهیار ؟ نمی دونم شاید یه عادته .

عادتی که همین حالا دارم از کنارش می گذرم .

با صدای موبایلم به خودم اومدم .

گوشی جدیدی گرفته بودم . صدای سامیار توی گوشی پیچید : سلام خواهر جون .

هنوزم نمی تونستم باهاش ارتباط بر قرار کنم . هنوزم ازش فرار می کردم . بیچاره چهار روزه دنبالمه تا باهاش ناهار بخورم . اما مگه من می تونم ؟ می تونم تمام این مدت و

فراموش کنم .

برخلاف این که خیلی زود ارتباط برقرار می کنم اما اصلا با سامیار راحت نیستم . چرا دروغ بگم ؟ دارم ازش فرار می کنم . نمی تونم ... خیلی تلاش کردم . حتی یه بار باهاش قرار

گذاشتم اما نتونستم برم ... تا دم کافی شاپ رفتم و برگشتم . با یه دروغ از اونجا فرار کردم . نمی تونستم برم . نمی تونستم فراموش کنم .

خیلی عوض شده . بزرگ شده . گنده شده . اما هنوزم در برابر من همون سامیاری هست که اذیتم می کرد . نمی دونم به کجا می رسم . اما الان اینجام .

-:مرسی هستی؟

-:اره . بفرمایید .

-:امروز می تونیم هم و ببینیم ؟

-:نه . امروز درگیرم . شب خونه مامان اینا می بینمت دیگه .

-:اره . می خواستم یکم باهم تنها باشیم . اون شوهرت مگه از کنارت جم می خوره ؟ همش چسبیده بهت . می ترسه بدزدمت . امروز نمیشه ؟

-:باید برم دادگاه . وقت ندارم . متاسفم .

-:اشکالی نداره . یه وقت دیگه ... مزاحم نمیشم به کارت برس نازم .

-:خداحافظ .

-:مراقب خودت باش .

-:ممنون . بای .

گوشی و به سرعت قطع کردم .

پرونده پیش روم و بستم و بلند شدم . خدا رو شکر پرونده مهیار برای همیشه تموم شد . رامین با دادن کلی پول بهناز و راضی کرد از شکایتش صرف نظر کنه . اینطور که معلوم

بود بچه سه روز قبل از اینکه بیاد دفتر من سقط شده بوده . یعنی من اصلا مقصر نبودم . رامین همه گفته اگه توی دادگاه این و ثابت کنه ازش شکایت می کنه .و بهناز بعد از گرفتن

پول کنار کشیده .

خیالم راحت بود که قاتل نیستم .

کیفم و برداشتم و از اتاق زدم بیرون . مهسا طبق معمول داشت با رامین فک می زد .

سرم و براش تکون دادم و از دفتر خارج شدم .

دوستان پژمان تقریبا حدود 4ماه زن داشت .

پشت فرمان نشستم . نفس عمیقی کشیدم و استارت زدم .

قبل از اینکه ماشین و به حرکت در بیارم گوشیم و چک کردم . یه پیام جدید از مهیار ...

خیلی وقت بود حرف زدنامون به همین پیامک ها تبدیل شده بود .

-:سلام . من ساعت 7 خونه ام .

فقط همین . نگاهی به ساعت انداختم . یه ساعتی وقت داشتم خودم و برسونم خونه و اماده شم .

با فرستادن باشه گوشی رو روی صندلی انداختم و ماشین و روشن کردم .

ماشین از جا کنده شد و به راه افتاد .

اه بلندی کشیدم . خسته شدم از این زندگی تکراری ... خسته شدم از این زندگی ، سه ماه تمام بدون هیچ اتفاقی گذشته . به این اسونی از کنارش گذشتم . حالا به اینجا رسیدم . باید

چیکار کنم ؟ من چرا اینجام ؟ چیکار باید بکنم ؟ فقط سه ماه دیگه مونده . اما نه من مرسده قبلی ام نه مهیار اون ادم قبلی . مهیاری که سر ساعت میومد خونه حالا بیشتر شبا

خونه نمیاد . نگرانشم . اما نمی تونم حرفی بزنم .

خیلی راحت از هم دور شدیم . خیلی راحت به همه چیز پایان دادیم .

پشت چراغ قرمز توقف کردم ، دستم و دراز کردم و فلش و به ضبط زدم . لحظه ای بعد صدای اهنگ توی ماشین پخش شد .

**

مثل دیوونه هاست حالم .

هزار فکر و خیال دارم .

همش کارم شده گریه .

همه شبهام و بیدارم .

تو می گفتی خداحافظ .

منم از زندگیت رفتم .

نمی دونم تو اون لحظه .

چرا چیزی نمی گفتم .

من تنها بدون تو دارم از غصه می پوسم .

تو نیستی و شبا تا صبح همه عکسات و می بوسم .

تو تازه رفتی از اینجا .

هنوز عطرت تو این خونه هست .

شب و روزم شده مستی ببین خونه ی میخونه هست .

دارم چیکار می کنم با خودم ؟ با زندگیم ؟ این تکرار ! این بی تفاوتی ... چقدر اسون می تونم از کنارشون بگذرم ؟ مگه من مرسده نیستم ؟ پس چرا این همه ارومم ؟

هنوزم تا که هنوزه ، من باهاتم .

عاشق لحظه دیدار نگاتم .

توی کوچه دنبال یه رد پاتم .

اگه برگردی می بینی من باهاتم .

با باز شدن در وارد حیاط شدم .

من تنها بدون تو دارم از غصه می پوسم .

تو نیستی و شبا تا صبح همه عکسات و می بوسم .

تو تازه رفتی از ایننجا .

هنوز عطرت تو این خونه هست .

شب و روزم شده مستی ببین خونه ی میخونه هست .

ماشین و جلوی ساختمون متوقف کردم ، صبر کردم تا اهنگ به پایان برسه . ماشین و خاموش کردم و پیاده شدم .

بدری خانم پیش روم ایستاد : سلام خانم جان .

-:سلام بدری خانم . خوبین ؟

-:ممنون خانم جان .

-:اقا اومده ؟

-:نه خانم جان . هنوز نیومدن .

-:باشه . کسی تماس نگرفت ؟

-:خانم جان پدرتون تماس گرفتن . بهار خانم هم تماس گرفتن .

با سرتایید کردم و باشه ای زیر لب گفتم ، اما حتی خودمم نشنیدم .

به طرف اتاقمون به راه افتادم . خیلی وقت بود دکوراسیون اتاق خواب و عوض کرده بودیم . اتاق بیرونی هنوزم به همون شکل بود اما اتاق خواب و وقتی از مهاباد اومدیم عوض

شده بود . البته به خواسته خودم بود . حالا دیگه از دیدن سقف فرار نمی کردم . حالا از اینکه نگاهم به اون سقف بالای سرم بیفته هراسی نداشتم .

وارد اتاق شدم و مستقیم به طرف کمد رفتم تا لباسی که برای شب باید بپوشم و انتخاب کنم .

لباسام و عوض می کردم که در باز شد و مهیار وارد اتاق شد .

سلام کردم .

لبخندی زد : سلام .

-:خسته نباشی .

-:ممنون . تو هم همینطور . الان اماده میشم .

به طرف کمد رفتم و کت و شلوارش و بیرون اوردم و روی تخت گذاشتم .

تشکر کرد و مشغول پوشیدن شد .

روی تخت نشستم و مشغول جمع کردن وسایل کیفم شدم .

لحظه ای بعد حاضر و اماده رو به روم ایستاد و گفت : خوبه ؟

نگاهی به سر تا پاش انداختم : اره . عالیه .

بلند شدم و رو به روش ایستادم . پاهام و بلند کردم و دستام و به طرف یقه اش بردم که خم شد تا راحت تر باشم . یقه لباسش و مرتب کردم و عقب کشیدم . تشکر کرد .

یه پیراهن مشکی به تن داشتم . با استین های بلند که تا پایین ارنجم می رسیدن .

مانتو مشکیم و از کمد بیرون اوردم و به تن کردم .

بالاخره اماده در برابر مهیار ایستادم .

مهیار لبخندی زد و به طرف در رفت . در و باز کرد و کنار کشید . با بیرون اومدنم اونم از اتاق بیرون اومد و در و بست . با هم از پله ها پایین رفتیم .

همون ماشین خوشکلش جلوی در بهمون چشمک میزد . سعید در و برامون باز کرد و سوار شدیم .

مهیار اروم گفت : لازم نیست دنبالمون بیای .

سعید سرش و به معنای فهمیدن تکون داد .

ماشین به حرکت در اومد .

مهیار دست برد و ضبط و روشن کرد . صدای اهنگ توی ماشین پیچید ، همون اهنگی که من الان داشتم میومدم گوش میدادم . چرا امروز مهیار این اهنگ و گوش می کرد. بابا

تفاهم . من نمی دونم این همه تفاهم ما از کجا نازل میشه ؟

نگاهم و از پنجره به بیرون دوختم . هر دو تا سکوت کرده بودیم . هیچ کدوم هم نمی خواستیم این سکوت و بشکنیم . برخلاف همیشه توی این مدت همیشه وقتی با هم بودیم چیزی

جز سکوت نصیبمون نمیشد .

تمام دیشب درگیر پرونده ی جدیدم بودم و نتونسته بودم بخوابم . خیلی خوابم میومد . کم کم چشمام روی هم افتاد و خوابم برد .

با گرمای ملایمی که به صورتم می خورد چشم باز کردم . نگاهم به خیابون افتاد . همه در حال رفت و امد بودن . تقصیری هم نداشتن . نزدیک عید بود و همه در حال جنب و جوش .

نمی دونم مردم این همه جنب و جوش و از کجا می اوردن ؟ من که علاقه ای به عید نداشتم . که چی ؟ یه سال پیرتر میشیم حالا واسه اون جشنم می گیریم ؟ همیشه از عید بدم

میومد . دلیلی نداشت خوشم بیاد . عید بود دیگه . یه عید تکراری . هر سال با همون شکل قبلی . مامان و بابا می رفتن مسافرت . حالا اگه اتفاقی می افتاد من و سروش هم

باهاشون می رفتیم . در غیر این صورت می رفتیم خونه خاله . اونم که خدا رو شکر فقط یه زبون نیش داشت مثل مار . برعکس سروش که از بودن تو خونه اونا خوشحال میشد

من کلی حرص و جوش می خوردم و بالاخره با پایان تعطیلات و برگشت مامان و بابا با یه اعصاب داغون تشریف می اوردم خونه .

نگاهی به خیابونی انداختم که همین چند دقیقه پیش از اونجا گذشتیم . مهیار فرمون و چرخوند و همون مسیری که اومده بودیم و در پیش گرفت .

سرم و به حرکت در اوردم و به طرفش برگشتم : چرا داری بر می گردی ؟

نگاه کوتاهی بهم انداخت : بیدار شدی ؟

با سر تایید کردم .

نگاهی به ساعت انداختم . ساعت نزدیک 9 بود . یعنی من تا حالا خوابیده بودم ؟ چرا مهیار نرفته خونه ؟ فاصله خونه ی ما اینقدرا نبود .

-:چرا نرفتیم خونه ؟

مهیار دستش و کنار پنجره گذاشت و سرش و به اون تکیه داد : خوابیده بودی .

یعنی مهیار بخاطر من نرفته خونه ؟ تا من بخوابم ؟ وای دلم می خواست بپرم و مثل بچه ها بوسش کنم اما به یه تشکر اکتفا کردم .

مهیار به سرعت ماشین افزود و به طرف خونه ی مامان اینا حرکت کرد .

مهیار ماشین و جلوی خونمون متوقف کرد و پیاده شد. قبل از اینکه در و باز کنم مثل همیشه در و باز کرد و منتظر شد پیاده شم . از ماشین پایین اومدم .قبل از اینکه ماشین و قفل

کنه دسته گلی که روی صندلی عقب بود و برداشت و به طرفم گرفت . از این کاراش فوق العاده خوشم میومد . هیچ وقت دست خالی نمیومد . همیشه یه چیزی داشت . یه جورایی

سر بلندم می کرد پیش خانواده . از اینکه سامیار توی خونه بود یکمی ناراحت بود . دلم نمی خواست زیاد باهاش برخورد داشته باشم . ناخوداگاه ازش دوری می کردم .

مهیار کنارم ایستاد و گفت : بریم ؟

با سر تایید کردم . نگاهی بهش انداختم . کت و شلوار کرمیش خیلی بهش میومد . خیلی وقت بود دستش و نگرفته بودم . دلم می خواست بهش نزدیک بشم . نمی خواستم ازش دور

باشم . قدمی به طرفش برداشتم . مهیار زنگ در و فشرد . قبل از اینکه وارد بشیم نگاهم روی دستش که به صورت خمیده جلوش نگه داشته بود خیره موند . بدون فکر دیگه ای

دستم و تو بازوش انداختم و خودم و بهش نزدیک تر کردم . چند لحظه ای از حرکت ایستاد و بعد دست دیگش و گذاشت روی دستم .

لبخندی روی لبم نشست . دسته گل و بیشتر به خودم فشردم .

در باز شد و اولین قدم و با هم توی خونه گذاشتیم . خداییش تفاهم از این بالاتر ؟ قدمهامون هم یکیه . نگاهی به خونمون انداختم . چقدر برام خاطره داشت .

بالای پله ها وسایلم و روی زمین می ریختم و خاله بازی می کردم . سامیار هیچ وقت باهام بازی نکرد اما سروش ؟ چقدر دلم برای داداشیم تنگ شده بود . دو روزی میشد خبری

ازش نداشتم .

خیلی وقت بود حس و حال سر به سر گذاشتنش و نداشتم .

با هم از پله ها بالا رفتیم . بابا و مامان جلوی در منتظرمون بودن . با هر دومون رو بوسی کردن و مامان کلی برای دسته گل تشکر کرد .

مانتوم و در اوردم و رو به مهیار گفتم : کتت و نمیدی ؟

مهیار که داشت روی صندلی می نشست بلند شد و کت و در اورد و به دستم داد و زیر لب گفت : ممنون .

لبخندی به روش زدم . اونم همینطور .

بابا گفت : دخترم بزرگ شده . دیگه حواسش جمعه جمعه .

لبخندی زدم . سروش از اتاقش بیرون اومد : به به ببین کی اومده . میگما از این طرفا ؟ چی جا گذاشتی اومدی این ورا ؟

به طرفم اومد و دستاش و دور کمرم حلقه کرد و از روی زمین بلندم کرد و بوسیدم.

مهیار بلند شد و گفت : می ندازیش ؟

سروش روی زمین گذاشتم و به طرف مهیار رفت با اونم دست داد و گفت : نترس نمی خورمش .

مهیار روی صندلی نشست : اگه خوردی چی ؟

سروش ازش فاصله گرفت : واه واه . چه خسیس شده . بلا به دور .

گوشش و گرفتم و در حالی که دنبال خودم می کشیدم و به طرف اتاقم می بردم گفتم : زیاد حرف نزن بیا ببینم .

مهیار با بابا مشغول صحبت شد . مامان به طرف اشپزخونه رفت . اما می تونستم سنگینی نگاهش و روی خودم و سروش احساس کنم .

سروش داد و فریاد نمی کرد . گوشش و محکم تر کشیدم ، اما بازم ساکت بود .

گوشش و ول کردم و کمی خم شدم و تو صورتش خیره شدم . سروش کاملا دو لا شده بود .

-:سروش خوبی ؟

سر بلند کرد و نگاهم کرد : معلومه که خوبم .

-:پس چرا داد نمی زنی ؟

سروش ریز خندید : نقطه ضعفت و پیدا کردم دیگه .

چشم غره ای بهش رفتم . وارد اتاق شدم . سروش هم به دنبالم اومد . لباسامون و روی تخت گذاشتم

سروش روی تخت دراز کشید و چهار طاق به سقف خیره شد .

-:سروش رو تخت من نشین .

بدون اینکه نگاهش و از سقف بگیره گفت : تخت تو نیست که .

-:نخیرم تخت خودمه .

نچ نچ کرد : تخت تو تو خونتونه . این دیگه تخت خودمه . هر وقت بخوام میام روش می خوابم .

به طرفش رفتم . خودم و بالا کشیدم و روی پاهاش نشستم . سریع پاهاش و جمع کرد : تو هنوز ادم نشدی ؟

-:ادم بشم که تو تنها می مونی .

-:تو ادم شو . من جفت خودم و پیدا می کنم .

-:می ترسم نتونی پیدا کنی .

-:اگه پیدا کنم دست از سرم بر می داری ؟

-:یعنی پاشم دیگه .

سروش سر بلند کرد و نگاهی به صورتم انداخت : حالا اشکال نداره این دفعه بشین .

چشمکی نثارم کرد .

لبخندی زدم .

لحظهای بعد با داد گفت : پاشو پام شکست .

یه جوری فریاد زد که از جا پریدم و با کله خودم زمین .

شروع کرد به خندیدن .

بلند شدم و یکی خوابوندم تو سرش : هوی . مگه دهاته اینطوری داد می زنی ؟

دستش و جای ضربه گذاشت و تکون داد : این و به خودت بگو . هوی چیه ؟ راستی مرسده این مهیار چیکار کرده ؟ خیلی با ادب شدی !

روم و ازش برگردوندم : خفه شو .

به سرعت از اتاق بیرون زدم که در همین حین سامیار هم از اتاق بیرون اومد .

به سرعت از اتاق بیرون زدم که در همین حین سامیار هم از اتاق سمت راست بیرون امد .

با صدایی که خودمم به سختی می شنیدم سلام کردم و اولین قدم و ازش برداشتم تا دور بشم که مچ دستم و گرفت : مرسده ...

ایستادم .اما به طرفش هم برنگشتم .

-:بیا حرف بزنیم .

-:من حرفی برای زدن ندارم .

-:اما من دارم . باید گوش بدی . من همه چیز و بهت میگم .

-:چی می خوای بگی ؟ برام مهم نیست .

-:نمی خوای بدونی دلیل بد رفتاری هام چی بود ؟

به طرفش برگشتم . اشک تو چشمام حلقه زده بود : نه من نمی خوام بدونم دلیل بد رفتاری هات چی بود . من برام مهم نیست که سیم داغ و چسبوندی به بازوم . من برام مهم نیست

که موهام و توی خواب کوتاه کردی . من برام مهم نیست کفشام و گره زدی تا وسط کوچه بخورم زمین . برام مهم نیست به پسرای توی کوچه گفته بودی می تونن من و بزنن . برام

مهم نیست که مسخره دوستات میشدم . من فقط برام یه چیز مهمه این همه سال چرا یادم نکردی ؟ سامیار من با همه این بلاهایی که سرم اوردی دوست داشتم برادر .

می تونستم اشک و ببینم که تو چشماش جمع شده بود . همون طور که دستم توی دستش بود به طرف اتاق کشیدم .

سعی می کردم صدام بالا نره : ولم کن . نمی خوام بیام .

-:اما تو باید گوش کنی .

-:نمی خوام بشنوم .

وارد اتاق شدیم . سامیار به سرعت در و قفل کرد و گفت : مرسده تو رو خدا بشین .

ناخوداگاه اروم گرفتم . به طرف تختش رفتم و نشستم .

صندلی رو عقب کشید و جلوم گذاشت و نشست .

چند لحظه ای بهم خیره شد .

از جا بلند شدم : اگه حرفی نداری من برم .

-:بشین مرسی .

سامیار به صندلی تکیه داد . سر جام نشستم . نمی دونم چرا یه احساس بدی داشتم . یه جورایی دلشوره ... چه مرگم شده بود ؟ چرا اینطوری شدم ؟ مگه قراره چی بشه ؟ اب دهانم

و قورت دادم .

سامیار شروع کرد به حرف زدن . نگاهش به من نبود ... نگاهش و دنبال کردم و به تابلوی روی تختش رسیدم . عکسی از خودش و مامان و بابا .

من هیچ وقت همچین عکسی نداشتم . هیچ وقت نتونستم همراه مامان و بابا سه تایی عکس بگیریم ؟ چرا ؟ مگه من بچشون نبودم ؟

-:این حرفایی که می خوام بهت بزنم خیلی سخته اما باید بدونی . فکر می کنم این حقته که بدونی . بابا و مامان هم همینطور فکر می کنن . مرسده من واقعا متاسفم که اینقدر بد

بودم . من لیاقت ندارم دوسم داشته باشی .

نگاهم و از عکس گرفتم و به صورتش دوختم . سامیار کاملا شبیه مامان بود . با نمک و شیک . قیافه خوبی داشت . به من نمی رسید . تو خوشکلی نمی گما . تو بد قیافه ای .

خوب خوشکل بود دیگه .

-:اولین باری که دیدمت توی اون بلوز و شلوار صورتی خیلی با نمک بودی .

بابا دستم و گرفت و پیش خودش که تو تو بغلش بودی نشوند و گفت : این از این به بعد خواهرته .

نگاهش کردم . شوق دیدن تو کاری کرده بود فراموش کنم بابا رو چند ماهه ندیدم .

با نمک بودی . با اون چشات بهم نگاه می کردی . پستونکی تو دهنت بود و با ملچ و ملوچ تکون میدادی . بهت دست زدم اما با ترس .

بابا گفت : اسمت مرسده هست اما من دلم می خواست مرسی صدات کنم .

حدود یه ساعت باهات سرگرم بودم و وقتی خوابیدی تازه فهمیدم مامان نیست .

رفتم تو اتاقشون . مامان روی تختش نشسته بود و گریه می کرد . رفتم بغلش اما اون با دیدنم بدتر شروع کرد به گریه کردن .

مامان اون روز تا شب گریه کرد . اخر شب بابا رفت تو اتاقش اما من پیش تو موندم . خلی با نمک بودی . دوست داشتم . دلم می خواست همش ببوسمت . از کنارت تکون نخوردم

تو هم خیلی اروم خوابیده بودی .

بالاخره بابا و مامان از اتاق بیرون اومدن . مامان حتی بهت نگاه هم نکرد . رفت توی اتاقت و یه جایی درست کرد تا بخوابی .

بابا بغلت کرد و گذاشت سر جات .

روز بعدش بابا برای اتاقت کلی وسایل خرید اما مامان حتی از نزدیکی اتاقت هم رد نمیشد . بابا برات پرستار گرفت . یکی که حواسش بهت باشه .

اما من همش دور و برت بودم . خوب دلم می خواست باهات بازی کنم .

سامیار سکوت کرد .

احساس می کردم دستام می لرزه . منتظر ادامش بودم . منتظر بودم سامیار ادامه بده . بگه من چرا باید از مادر دور می موندم . قبل از اینکه حرفی بزنم سامیار ادامه داد :

-:اما مامان ازت دوری می کرد . نمی دونم دلیلش چی بود ؟ بچه بودم . نمی فهمیدم . بابا دیگه نرفت . همش پیشمون بود . مامانم کم کم اخلاقش خوب شده بود . اما هنوزم به تو

نزدیک نمیشد . پرستارت یه روز نیومد . تو هم کلی سر و صدا راه انداختی . تا اینکه مامان اومد سراغت . منم گریه می کردم با تو . مامان اولش کتک زد و خودشم گریه کرد . اما

چند لحظه بعد بغلت کرد و یه کاری کرد اروم بشی . اما تمام مدت گریه می کردی .

مامان زیر لب یه چیزایی می گفت اما من نمی فهمیدم .

یه مدت اینطوری گذشت تا اینکه سروش به دنیا اومد . مامان خیلی بهتر شده بود دیگه اونطور مثل قبل باهات سرد نبود . یعنی بودا اما سعی می کرد باهات خوب باشه .

احساس می کردم سرم گیج میره . سامیار چی داشت می گفت .

-:تا اینکه یه روز مامان و بابا دعوا کردن اخه تو کم مونده بود بمیری . از پله ها افتادی پایین . همون زخمی که روی سرت هست هم بخاطر اونه .

مامان کلی داد و فریاد راه انداخت . اخر سر هم رفت تو اتاقش . رفتم پیشش ... بغلم کرده بود و گریه می کرد .

بهم گفت : تو خواهرم نیستی ... مامان تو اون نیست . گفت : مامان تو بابا رو از ما گرفته . تو خوب نیستی . من نباید دوست داشته باشم .

از اون روز به بعد نتونستم دوست داشته باشم . یعنی دوست داشتم اما دلم می خواست اذیتت کنم . اشتباه می کردم که فکر می کردم دوست ندارم . دوست داشتم اما از اذیت کردنت

هم خوشم میومد .

بابا که بغلت می کرد ناراحت میشدم . دلم نمی خواست بابا دوست داشته باشه .

بزرگتر که شدم فهمیدم بابا وقتی برای تجارت رفته بوده یکی از شهرها با یه دختری ازدواج می کنه و تو بچه اون زنی ...

مرسده من در حقت بدی کردم . خیلی اذیتت کردم . اون روز که تو مهمونی جای اون سیم داغی که به بدنت زده بودم و دیدم دیوونه شدم . من باهات این کارا رو کرده بودم . متاسفم

مرسده . متاسفم خواهری که در حقت بدی کردم . وقتی رفتم هنوزم نمی تونستم فراموش کنم که نباید دوست داشته باشم . اما دلم برات تنگ میشد مرسی . دلم برای خواهر

کوچولویی که بچه پدرم بود تنگ میشد . اما نمی تونستم باهات حرف بزنم .

وقتی مامان اینا اومدن و گفتن ازدواج کردی دلم به درد اومد . من چه برادری بودم که حتی نمی دونستم خواهرم ازدواج کرده .

اون روز دلم می خواست بهت زنگ بزنم . بهت تبریک بگم .

بگم خوشحالم که یکی هست که دوست داشته باشه . یکی هست که اذیتت نکنه . سروش گاهی می گفت مامان بهت بی تفاوته . از کنارت خیلی راحت می گذره اما من می دونستم

مادرم هر چقدر تلاش می کنه نمی تونه بیش از این بهت نزدیک بشه . تو دختر هووش بودی مرسده . درکش می کنی مگه نه ؟

خودم و عقب کشیدم و پاهام و تو اغوشم جمع کردم و سرم و روشون گذاشتم ، من مادری رو مادر صدا کردم که هیچ وقت نتونسته بود دوسم داشته باشه . به برادری دلتنگی می

کردم که نمی تونست همراهم باشه . خدایا...

اشکام سرازیر شده بود . بدون اینکه پاکشون کنم سرم و روی پاهام گذاشتم و با صدا زدم زیر گریه .

سامیار ادامه داد : مهیار و که دیدم فهمیدم خیلی دوست داره . اون بهت نزدیکه . خوشحالم حالا کسی رو داری که می تونی بهش تکیه کنی .

همون طور گریه می کردم : بابا ... چرا من ؟ مادرم ؟ مادر .... مادر من کجاست ؟ چرا این همه سال نفهمیدم ؟ بابا ، من که بچش بودم چرا اون ازم دوری کرد ؟ چرا ازم فاصله

می گرفت ؟ چرا من و نمی خواست ؟ چون به خاطر مادر من به زنش خیانت کرده بود ، من و نمی خواست ؟ چرا ردم می کرد ؟ چرا یه بار دست محبت روی سرم نکشید ؟

اگه سامیار نمی گفت تا کی می خواستن ازم پنهون کنن ؟

حالا معنی گریه های گاه و بی گاه مامان و می فهمیدم . مامان ؟

زیر لب تکرار کردم : مامان ؟ مامان ....

اون از من متنفر بود . ... اون از من متنفر بود . اون من و نمی خواست . چطور تحملم کرده بود ؟

با صدایی که اسمم و زمزمه می کرد سر بلند کردم .

مامان رو به روم ایستاده بود . با دیدنش گریم شدت گرفت .

مامان قدمی به طرفم برداشت و کنارم نشست : مرسده .

زمزمه کردم : تو از من متنفری .

دستش و روی شونم گذاشت : نه عزیزم . من ازت متنفر نیستم .

خودم و عقب کشیدم : چرا ازم بدت میاد . من دختر تو نیستم . برای همین همیشه ازم دوری کردی . برای همین نمی خواستی دور و برت باشم .

مامان جلوتر اومد : نه عزیزم . من دوست دارم .

-:نه نداری .

صدام کاملا می لرزید .

-:دارم عزیزم دارم . فقط نتونستم تو رو مثل دختر خودم بدونم . به خودم تلقین کردم تو دختر من نیستی اما تو این مدت فهمیدم دوست دارم . مرسده تو دختر منی . من بزرگت کردم .

با لرزش صدام گفتم : نیستم . نیستم .

در اغوشم کشید . سرم و روی شونه هاش گذاشت : هستی دخترم . تو دختر منی . من در حقت بدی کردم .

-:نیستم . من دختر شما نیستم ... نی ...

دیگه نتونستم حرف بزنم . فقط گریه می کردم . با صدای سروش که داد و فریاد راه انداخته بود . مامان ازم جدا شد ، صورتم و پاک کرد و گفت : پاشین بیاین ... زشته مهیار و

سروش بفهمن . بیاین بریم . پاش و دست و صورتت و بشور و بیا . بعدا باهم حرف می زنیم .

مامان از اتاق بیرون رفت . تازه متوجه سامیار شدم که روی زمین نشسته بود .

نگاهش کردم که گفت :

می دونم نمی تونی ما رو ببخشی . اما من و مامان و هم درک کن . درک کن که برامون سخت بود . برای من سخت بود ببینم پدرم زن دیگه ای جز مادر من و می خواسته .

-:تنهام بزار.

-:مرسده .

تقریبا داد زدم : تنهام بزار.

از جا پرید : باشه داد نزن . ابرومون رفت .

-:جهنم . برو بیرون .

از اتاق بیرون پرید .

تازه تنها شدم : تونستم اونطور که دلم می خواد بزنم زیر گریه . اما یه چیزی ته گلوم بود . دلم می خواست فریاد بزنم . می خواستم داد بکشم . می خواستم فریاد بزنم ازت متنفرم .

بلند شدم . نفهمیدم خودم و چطور رسوندم به اتاقم . سروش روی تخت دراز کشیده بود .

به طرفش رفتم . با دیدنم از جا پرید : چی شده مرسده ؟

نفس عمیقی کشیدم : چیزی نیست . سویئچت و میدی ؟

-:برای چی می خوای ؟

-:باید برم یه جایی !

سعی می کردم نگاهش نکنم تا از چشمام نفهمه گریه کردم . مانتوم و پوشیدم . لحظه ای بعد سروش با سویئچ اومد و به طرفم گرفت . بدون اینکه نگاهش کنم سوئیچ و ازش گرفتم

. قبل از اینکه از اتاق بیرون برم کشیدتم

-:گریه کردی مرسده ؟

-:نه ولم کن .

-:چی شده مرسده ؟

-:چیزی نیست . ولم کن سروش برمیگردم .

اما خودمم مطمئن نبودم بخوام برگردم . می خواستم برگردم ؟ اصلا کجا می خواستم برم ؟ کجا رو داشتم که برم ؟ جایی هم برای رفتن داشتم . از دستش در رفتم . در همون حال که

از جلوی سالن می گذشتم گفتم : برام یه کاری پیش اومده . شب می بینمت تو خونه مهیار .

مهیار از جا پرید : کجا میری ؟

بهشون نگاه نکردم : باید برم .

زیر لب تکرار کردم :باید برم . اره باید برم . اما کجا ؟ نمی دونم فقط می خوام برم .

مهیار دنبالم اومد .

بدون اینکه بهش نگاه کنم گفتم : شامت و بخور و برو . منم میام خونه .

مهیار با نگرانی بالا و پایین می پرید : اخه چی شده ؟

-:گفتم که باید بخاطر یکی از پرونده هام برم . تو نگران نباش . زود میام .

قبل از اینکه چیز دیگه ای بگه از خونه بیرون زدم . همونطور که به طرف در حیاط می رفتم نگاهم و به پارکینگ دوختم . خبری از ماشین سروش نبود . از خونه زدم بیرون .

ماشین رو به روی ساختمون بود .

به طرفش رفتم و به سرعت سوار شدم . مهیار دنبالم میومد . دیدمش که خودش و رسوند جلوی در ... اما قبل از اینکه پاش و بیرون بزاره ماشین و به حرکت در اوردم و به

سرعت از اونجا دور شدم .

مثل دیوونه ها شده بودم . با سرعت رانندگی می کردم . اون مامانم نبود . سامیار برادر ناتنیم بود . اما بابا چی ؟ اون چرا باهام این کار و کرد ؟ مگه من دخترش نبودم ؟ چرا بهم

نگفت ؟ چرا زودتر بهم نگفت ؟ مادرم چی ؟

مادرم ؟ اصلا مادر دارم ؟ اره باید داشته باشم . پس کجاست ؟ چطور تونست این همه سال از دخترش بگذره ؟ چطور ممکنه ؟ مگه من بچش نبودم ؟ مگه مادرم نبود ؟ مگه نمی

گن مادرا نمی تونن از بچه هاشون دل بکنن ؟ پس چرا من الان اینجام ؟

به سرعت می روندم .

-:ازتون متنفرم .

ازت متنفرم مرسده . از خودم بدم میاد . اگه من نبودم . اگه من به دنیا نمی اومدم . هیچ کس عذاب نمی کشید . دیگه این اتفاق ها نمی افتاد .

صدام بالاتر می رفت : از خودم بدم میاد . نمی خوام زنده بمونم . خدایا ااااا . خدایااااااااا . نمی خوام . نمی خوام باشم و زندگی کنم . خدایااااااااااااا

با صدای بلند داد می زد و از خدا کمک می خواستم . خودمم نمی دونم چه مرگم بود . خودمم نمی فهمیدم دیوونه شدم. زده به سرم .

با سرعت بالا می رفتم . اصلا نمی فهمیدم چه مرگمه . تنها چیزی که حالیم بود فشاری بود که روی گاز می اوردم . ماشین لحظه به لحظه سرعتش بالاتر می رفت . پیچیدم توی یه

کوچه . نگاهم روی پسری که به طرف توپ وسط کوچه می رفت ثابت موند . به سرعت پام و روی ترمز گذاشتم و تا تهش فشار دادم . اما ماشین همچنان جلو می رفت .

درست پیش پای پسره توقف کرد . نگاهم تو چشمای پسر خیره موند . فقط تونستم زیر لب زمزمه کنم : خدایا شکرت .

پسر مثل ترقه منفجر شد : این چه طرز رانندگی کردنه ؟

شیشه رو پایین کشیدم : متاسفم .

-:چی چی رو متاسفی ؟ اگه می زدی بهم چی ؟ جواب پدر و مادرم و کی میداد .

یه پسر تقریبا 19 ساله . با یه شلوار ورزشی و یه پلیور پیش روم بود . اخه بچه تو این سرما وقت توپ بازی کردنه . الان توی این حال حوصله هر کسی رو داشتم جز این یکی .

ماشین و به حرکت در اوردم . ماشین به ارومی حرکت کرد . پسر به سرعت عقب کشید .

از کنارش گذشتم . حالا دیگه دلم نمی خواست سرعت برم . مثل یه بادکنک بودم که بادم خالی شده بود . با این تصادف فهمیدم چقدر بدبختم که لایق مردن هم نیستم . اگه به جای اون

پسر یه کامیون پیش روم سبز می شد بهتر بود . می رفتم زیر ماشین و له می شدم . اما حتی نتونستم این کار و بکنم . خدا حتی من و برای مردن لایق نمی دونه .

ماشین و جلوی یه پارک نگه داشتم و پریدم بیرون .

فقط یه مانتو تنم بود . بدون هیچ لباس گرمی ... خوا سرد بود اما وجود من گرم بود . گرمتر از اونی که این هوای سرد بتونه ارومم کنه . دیگه به نقطه صفر رسیده بودم . ظرفیتم

تکمیل بود . تکمیل تر از اونی که بشه فکر و کرد . اما من دیگه واقعا پر بودم . اگه یه کلمه دیگه می رسید سر ریز می شدم .

کاش دست خودم بود . چرا نتونستم زندگیم و خودم انتخاب کنم ؟ کاش می تونستم به جای یه پدر پولداری و هوس باز یه خانواده ساده داشته باشم . دیگه داشتم دیوونه میشدم . می

خواستم بمیرم اما خودمم خوب می دونستم مرگم دست خودم نیست . من از مرگ نمی ترسیدم اما از مردن اونم با خودکشی واقعا می ترسیدم . از اینکه روحم برای یه مدت طولانی

سرگردون باشه می ترسیدم .

مامان . مامانی که همیشه فکر می کردم دوسم نداره . چه مادر بی مهریه . حالا می فهمم مهربونتر از اونی بوده که باید می بوده . اون خوب بود . عالی بود . اون بود که من و

تحمل کرد . اگه من بودم این کار و می کردم ؟ معلومه که نمی کردم . من هیچ وقت همچین کاری نمی کردم . من نمی تونستم بچه هووم و نگه دارم .

من خود به خود به بچه بهناز حسودی می کردم چه برسه اینکه بخوام بزرگش کنم .

برای مامان ... نمی تونم ببخشمش اما ازش ناراحت هم نیستم . کاش بهم می گفت چرا باهام این کارا رو می کرد اینطوری اروم بودم .

سامیار تمام این مدت ولم کرد . در هر حال من خواهرش بودم .

بابا چی ؟ بابا باهام چیکار کرد ؟

بابا ؟ بابا همه ی اینا تقصیر توئه . تو این بلا ها رو سرم اوردی . تو بودی که من و به این روز انداختی . ازت بدم میاد از همه بیشتر از تو متنفرم .

دلم می خواست الان فقط بخوابم . نه خواب هم به چشمام نمیاد . داغونم .

نگاهم روی پیرمردی که عصا زنون به طرف در خروجی پارک می رفت دوختم . اروم اروم قدم بر میداشت . یه روزی منم پیر میشدم . مثل این . یعنی خدا جون عمرم تا اون روز

کفاف میده ؟

نگاهی به زنی که همراه شوهرش بود و بچه ای که دستشون و گرفته بود افتاد .

لبخندی روی لبم نشست : منم می تونستم همچین خانواده ای داشته باشم ؟ یه خانواده ای مثل این ؟

لایقش هستم ؟ یا بخاطر پدر و مادرم لیاقت این و هم ندارم ؟ من همیشه به جرم گناه نکرده به این روز افتادم .

با صدای موبایلم به خودم اومدم .

از جیب شلوارم بیرونش کشیدم و به گوشم چسبوندم . بدون اینکه نگاه کنم کی پشت خطه .

دکمه سبز و فشردم

صدای مهیار بلند شد : کجایی ؟

جوری داد زد که لبخند تلخی روی لبم نشست .

-:دارم میام خونه .

-:خوبه . بهتره زودتر بری خونه .

-:باشه میرم .

بدون اینکه چیزی بگه گوشی رو قطع کرد . پوزخندی زدم : حتی اونم به فکرم نیست .

به راه افتادم . دیگه برام مهم نبود . من همینم که هستم . مگه من مرسده نیستم ؟ مگه من کسی نبودم که تا حالا با بی تفاوتی اونا زندگی کردم ؟ پس چرا اینقدر داغونم ؟

پس چرا دارم دیوونه میشم ؟ نه مرسده تو باید رو پات بایستی . چیزی نشده . چرا باید شکست بخوری ؟تو خیلی وقته از اونا بریدی ؟ مگه همیشه تنها نبودی ؟ حالا هم تنهایی ...

باید ادامه بدی .

سامیار خوب می دونست داره چیکار می کنه . اون پشیمون نبود . پشیمونی تو چشاش نبود . مامانم همینطور . یه حرفایی زد . فقط همین . نه چیز دیگه ای . اونا تو رو نمی خوان .

بابا چی ؟ اون چی ؟ حتی جلو نیومد تا بدونه چم شده . برام مهم نیست . هیچی برام مهم نیست . من فقط خودمم و خودم .

به طرف ماشین رفتم و پشت فرمان نشستم . فقط یه مدت باید مهیار و تحمل می کردم . بعد از مهیار میرم دنبال زندگی خودم . هیچی هم برام مهم نیست . چیکار می کنم و قراره

چیکار کنم برام مهم نیست .

برام مهم نیست اونا چیکار کردن . من می تونم بدون اونا زندگی کنم . همونطور که تا حالا زندگی کردم .

اولین قدم و توی خونه گذاشته بودم که بدری پیش روم ظاهر شد : سلام خانم جان .

-:سلام بدری خانم .

به طرف پله ها می رفتم که گفت : سروش خان اینجا هستن .

با تعجب برگشتم طرفش :سروش ؟

-:بله خانم جان .

-:اقا چی ؟

-:ایشون دارن با وکیلشون تو اتاق کار بحث می کنن .

-:می دونه سروش اینجاست ؟

-:بله خانم جان . سروش خان همراه اقا اومدن .

-:من میرم پیش سروش .

-:رامین خان هم اینجا هستن .

به به . همه جمعشون جمعه . چی شده ؟ رامین که معلومه مثل همه ی شبای این دوماه اومده دنبال مهیار . وکیل برای چی اومده ؟ حتما مهیار فهمیده موضوع چیه می خواد طلاقم

بده . چه بهتر . سروش هم اومده دنبال ماشینش .

به طرف سالن غذاخوری رفتم .

-:شام داریم بدری خانم ؟

-:بله خانم جان .

-:برام بیار گشنمه .

-:بفرمایید میز و چیدم خانم جان . هیچ کس غذا نخورده .

اینبار دیگه چشام داشت از کاسه در میومد .

-:چرا ؟

-:اقا گفتن تا شما نیومدی شام نمی خورن .

-:باشه پس برو صداشون کن .

-:بله خانم جان .

به طرف سالن غذاخوری رفتم .

سروش و رامین روی کاناپه جلوی تلویزیون نشسته بودن . رامین چشمش به فوتبالی که از تلویزیون پخش میشد بود اما سروش تو حال و هوای دیگه ای بود .

به طرفشون رفتم و سلام کردم .

سروش با دیدنم از جا پرید .

رامین هم بلند شد : سلام .

سرم و تکون دادم : خوبی رامین ؟

-:ممنون . تو چطوری ؟

-:ممنون .

نگاهی به سروش انداختم بهم خیره شده بود : چیه ؟ من و ندیدی ؟

رامین نگاهش به صفحه تلویزیون بود .

گفتم : بشین برنامت و ببین رامین .

رامین به سرعت جلوی تلویزیون ولو شد .

سروش همچنان بهم خیره بود . به طرفش رفتم و سوئیچش که همچنان دستم بود و به طرفش گرفتم : ببخشید دیر شد .

سروش یکدفعه در اغوشم کشید . سرم و روی شونش گذاشت : خوشحالم حالت خوبه .

-:سروش خفه شدم .

-:بره بمیره سامیار مهم نیست اصلا . نمی خوام خودت و بخاطر اون اذیت کنی . ولش کن این چند مدتی که خارج ازایران بود خل و چل تر شده .

-:سروش من ....

-:وقتی داد زدی یاد گذشته ها افتادم . همیشه همینطوری بیرونش می کردی اما از اتاق خودت نه از اتاق خودش . شیطون تر شدیا .

اشک تو چشمام حلقه زد . نگاهی به رامین انداختم بی تفاوت به مانیتور تلویزیون خیره شده بود .

-:سروش بریم بالا .

دست سروش و گرفتم و از سالن خارج شدم .

سروش کنارم نشست و گفت : خوبی ؟

-:اره .

نمی دونم چرا نگاهم و ازش می دزدیدم .

-:متاسفم مرسده . من هیچ کاری نمی تونم بکنم .

با تعجب نگاهش کردم

-:اون طور نگام نکن . اگه می فهمیدم سامیار می خواد همه چیز و بهت بگه خودم می کشتمش . من بهش گفته بودم حق نداره هیچی بهت بگه .

-:تو می دونی ؟

-:معلومه که می دونم . سامیار همون موقع ها که رفت بهم گفت .

-:تو بهم نگفتی .

-:چرا باید بهت می گفتم ؟

سروش خودش و جلوتر کشید و تو چشمام خیره شد : عزیزم . مگه فرقی هم می کرد ؟ تو خواهر منی . هیچ فرقی با قبل نداری . مادر من بزرگت کرده پس خواهر منی . مهم نیست

کی تو رو به دنیا اورده .

اشکام سرازیر شد : هیچ وقت به سروش فکر نکردم . امروز اصلا سروش و در نظر نگرفتم اما اون مثل همه نبود . اون همیشه کنارم بود . همیشه حواسش بهم بود . با این که

کوچکتر بود اما همیشه همراهیم کرد . همه جا .

سروش در اغوشم کشید : عزیزدلم گریه نکن . دیگه هیچی مهم نیست . تو زندگی خوبی داری . شوهری داری که در همه حال کنارته . اینا مهمه .

لبخند تلخی روی لبم نشست : من حتی اونقدری براش مهم نیستم که بخواد بدونه حالم خوبه یا نه .

سروش دستم و دستش گرفته بود : خواهری من همیشه پشتتم . تنهات نمی زارم . خیالت راحت باشه . نباید برات مهم باشه چه اتفاقی افتاده . مگه تا حالا مهم بوده که از این به

بعد هم باشه . بهشون گفتم نباید چیزی می گفتن . اما اون حرف گوش نمی کنن .

خوشحالم که سروش و دارم . حتی اگه با همین حرفاش بخواد کنارم باشه . درسته سروش نمی تونه کاری انجام بده اما همین که کنارمه برام خیلی مهمه . اون به حرفام گوش میده

مثل همیشه .

چند ضربه به در خورد و در باز شد . به سرعت از سروش جدا شدم .

مهیار وارد اتاق شد و با دیدنم گفت : اومدی ؟

رو به سروش ادامه داد : این خواهرت که باز داره گریه می کنه . من نمی دونم این چقدر اشک داره تو مشکش که هی میریزه .

سروش دستم و محکم تر فشرد و گفت : خواهر من در همه حال نازه .

-:بر منکرش لعنت . پاشین بریم شام بخوریم .

سروش بلند شد : پاشو خواهری . لباسات و عوض کن ، بریم شام بخوریم .

-:لباسام و عوض می کنم و میام . شما برین .

سروش به راه افتاد :پس من رفتم .

سروش که بیرون رفت مهیار قدمی به طرفم برداشت و گفت : خوبی ؟

با سر تایید کردم .

-:اگه خواستی من می تونم به حرفات گوش کنم . اگه کمکی از دستم بر میاد بگو .

سرم و به علامت نه تکون دادم .

چی بگم ؟ مادرم چی ؟ پدر و مادرم چیکارم کردن ؟ چرا یه جوری حرف میزنه که من احساس کنم می دونه .

قبل از اینکه از اتاق بیرون بره گفتم : می دونی نه ؟

به طرفم برگشت . تو چشمام خیره شد و با سرتایید کرد .

-:بهت گفتن ؟

-:من قبل از عروسیمون فهمیدم .

با چشای گرد شده گفتم : قبل از ازدواج ؟

با سر تایید کرد : پدرت گفت ، فکر می کرد این مسائله شاید روی تصمیم من تاثیر بزاره . زود باش بیا شام بخوریم .

دوباره به طرف در می رفت که گفتم : چرا بهم نگفتی ؟

-:اگه دست من بود ترجیح می دادم به همین فکر کنی که خانوادت دوست ندارن تا این و بدونی . ترجیح می دادم هیچ وقت نفهمی .

-:چرا ؟

-:اینطوری بهتره . اینطوری بهتر می تونی روی احساساتت تمرکز کنی .

-:الان چی ؟ به نظرت ؟

به طرفم برگشت : مرسده تو از اونی که فکر می کردم محکم تری . فکر نمی کردم اینطوری در برابرش مقاومت کنی . وقتی از خونه زدی بیرون نمی دونستم دلیل رفتنت اینه . اما

بهت حق میدم . منم بودم همین کار و می کردم .

قبل از اینکه چیز دیگه ای بگم بیرون رفت . من موندم و من . اینجا فقط منم . منم و سرنوشت .

چشم باز کردم . خبری از مهیار نبود . مثل چند شب گذشته نبود . هنوز برنگشته بود . روزای اول که می رفت شبا تا ساعت 3 می اومد . اما حالا دیگه رفته بود و امدنی در کار نبود

کمی جا به جا شدم و سرم و تو ی بالش فرو کردم . نگاهی به ساعت انداختم . از 11 گذشته بود . خبر مرگم دیشب سه تا ارامبخش خوردم تا راحت بخوابم . اما مثل اینکه این

ارامبخشا خیلی قوی بودن کارم و ساختن .

سرم و بالا اوردم و با حرص روی بالش کوبیدم . خودم نمی دونم چه مرگم بود . داشتم دیوونه میشدم . می خواستم اروم باشم . اول صبحی مرض گرفته بودم . با خودم درگیر بودم .

از اینکه این همه سال با این دروغ زندگی کردم از خودم بیزار بودم . بابا ... پوزخندی روی لبم نشست .

به طرف گوشی موبایلم برگشتم و از روی میز برش داشتم و شماره بابا رو گرفتم . فکر کنم یه چند وقتی میشد شماره موبایلش و نگرفته بودم .

بعد از سه بوق جواب داد : بله ؟

-:میشه با هم حرف بزنیم ؟

-:مرسده تویی .

-:هوم . میشه ببینمت .

-:عصری بیا خونه .

-:می خوام تنهایی حرف بزنیم .

-:باشه پس بیا ناهار و باهم بخوریم .

-:نه .

-:منتظرت هستم . ساعت 1 بیا شرکت .

-:باشه میام .

-:خیلی خوبه . می بینمت دخترم .

دخترم ؟ نمی دونم چرا دوست ندارم بابا این و بگه .

گوشی رو قطع کردم .

دوباره روی تخت افتادم و گوشی رو پرت کردم روی تخت .

چند دقیقه گذشت . خود به خود سر درد گرفته بودم . داشتم دیوونه می شدم .

از جا کنده شدم و به طرف حموم به راه افتادم . این بهترین راه حل بود . یه دوش اب گرم .

زیر اب گرم ایستادم و به زندگی گندی که داشتم فکر کردم .

بابا . نامادری . برادرام . سامیار ... یعنی پشیمونه ؟ اما این احساس و ندارم . اون پشیمون نیست . اون اصلا توی رفتارش پشیمونی موج نمی زد .

مادرم ؟ مادر واقعی من الان کجاست ؟ چرا ترکم کرده ؟ چطور حاضر شده از بچش جدا شه ؟

به طرف منشی رفتم و گفتم : اقای سپهری هستن ؟

منشی نگاهی بهم انداخت و گفت : بله .

-:می تونم ببنمشون ؟

-:وقت قبلی دارین ؟

-:بهشون اطلاع بدین خودشون خبر دارن .

-:بگم کی ؟

-:مرسده سپهری !

از جاش بلند شد : نسبتی با اقای رئیس دارین ؟

پوزخندی بهش زدم . داشت می رفت روی اعصابم . همیشه همینطور بود هر وقت حال و حوصله کسی رو نداشتم همه بیشتر بهم گیر می دادن .

-:دخترشون هستم .

شکه شدنش و دیدم : همین الان .

تلفن و برداشت و اعلام کرد که اونجام .

لحظه ای بعد قامتش جلوی در پدیدار شد .

بلند شدم .

لبخندی به روم زد ، از جلوی در کنار کشید تا وارد بشم .

بلند شدم و به طرفش رفتم . جوری از کنارش عبور کردم که برخوردی باهاش نداشته باشم . روی مبلی که پیش روم بود نشستم .

صداش و شنیدم که سفارش قهوه داد و با بستن در به طرفم اومد و رو به روم نشست : خوبی ؟

لبخند تلخی زدم : از زحمت هایی که شما برام کشیدین الان عالی هستم .

-:مرسده ...

قبل از اینکه جملش و ادامه بده گفتم : فقط می خوام بدونم مادرم کجاست . برام چیز دیگه ای مهم نیست . می خوام بدونم چرا اوردینم اینجا . اون گفت مادر من توی یه شهر دیگه

زندگی می کرده . الان اینجا چیکار می کنم ؟

بابا به مبل تکیه داد و گفت :

وقتی برای کار به اون شهر رفتم فکر نمی کردم عاشق بشم .

من با سمیه ازدواج کرده بودم اما دوسش نداشتم . اون دختر دوست مامانم بود و منم با اجبار اونا راضی به ازدواج شدم اما مادرت ... اون توی شرکت داییش کار می کرد . کسی

که من باهاش معامله کردم داییش بود .

خیلی زود بهش علاقه مند شدم . اون خیلی خوشکلتر از سمیه بود . یه دختر خوشکل و خوش اندام . ... من یه مرد بودم عشق و تجربه نکرده بودم .

پوزخندی زدم . چند ضربه به در خورد و یه مرد میانسال با سینی وارد شد . یه فنجان در برابر من و یکی هم در برابر اون گذاشت و از در بیرون رفت .

ادامه داد : مادرت ، دختر بلند پروازی بود . وقتی بهش گفتم عاشقش شدم پیشنهاد داد با هم ازدواج کنیم . بهش گفتم که زن دارم و یه پسر . اما برای مادرت فرقی نمی کرد . گفت

حاضر زن صیغه ای باشه . براش یه خونه خریدم . یه زمینم براش خریدم و به نامش کردم . یه صیغه یه ساله خوندیم و اون شد زنم .

برای اومدن به تهران زیاد عجله نداشتم . با مادرت اونقدر خوش بودم که خودمم یادم رفته بود زن و بچه ای دارم . اصلا یادشون نمی افتادم . مادرت خیلی خوب بود . می تونم بگم

اون مدتی که با مادرت زندگی کردم بهترین روزای زندگیم بود . کاش می شد دوباره اون روزا رو تجربه کنم .

مادرت خیلی زود فهمید بارداره .

یه ماه به پایان صیغمون مونده بود که تو به دنیا اومدی .

اون روزا سمیه هر شب زنگ می زد و گریه زاری می کرد . نمی دونم از کجا اما فهمیده بود زن گرفتم .

تو که به دنیا اومدی خیلی خوشحال بودم . تو ثمره عشقم بودی . دیگه کاملا فراموش کردم سامیاری وجود داره . فراموش کردم کسی به اسم سمیه هست فقط به سارا و تو فکر می

کردم .

یه ماه خیلی زود گذشت . وقت خواستم سارا رو به عقد دائم خودم در بیارم اون زد زیر همه چیز گفت نمی خواد دیگه زنم باشه . نمی خواد با من باشه . دیوونه شدم . هر کاری

کردم . به پاش افتادم اما سارا نمی خواست زنم باشه . سه روز بعد از تموم شدن زمان صیغمون با یه مرد دیگه از ایران رفت . من موندم و بچه ای که از عشق اون داشتم . یه

مدتی تنهایی زندگی کردم . اما نتونستم .

سمیه که زنگ زد برگشتم . بیشتر از اون موندن جایز نبود . تو رو برداشتم و برگشتم . سمیه از دیدنت دیوونه شد . تا یه مدت سراغت نمی اومد اما بالاخره باهات راه اومد .

میدیدم بهت زیاد محبت نمی کنه اما از نبود مادر بهتر بود . سمیه زن خوبی بود . با همه بدیام بازم باهام ساخت . این خیلی خوب بود اما من نتونستم از یه طرف نمی تونستم زیاد

بهت محبت کنم چون می ترسیدم سمیه و بچه ها حسودیشون بشه . از طرفی هم نمی تونستم فراموش کنم مادرت کسی بود که بی رحمانه ترکم کرد . من نتونستم اونطور که باید

برات پدری کنم . اما سعی کردم برات یه خانواده درست کنم .

بلند شدم . چیزی که باید می فهمیدم و فهمیدم . اشکی برای ریختن ، حرفی برای زدن ، هیچی نداشتم . نمی خواستم وایسم و حرفاش و گوش کنم . نمی خواستم صبر کنم تا از

خودش دفاع کنه . اون من و به جرم مادرم مجازات کرده بود . به من بد کرده بود ... نباید من تاوان اشتباهاتش و می دادم .

بلند شد : کجا میری ؟

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم : چیزی که باید می شنیدم و شنیدم . دیگه باید برم .

-:مرسده ...

بی توجه به سمت در خروجی رفتم .

صدام کرد : دخترم .

من دخترت نیستم بابا . تو برای اینکه خودت عذاب نکشی من و به اینجا کشوندی . من برای تو هیچم بابا . هیچ ... فراموشم کن . فراموش کن کسی مثل من هست . فراموش کن

دختری داشتی .

اولین قدم و که از اتاقش بیرون گذاشتم احساس کردم ازاد شدم . اره من این ازادی رو می خواستم . اما ....

بدری لیوان اب و همراه قرص ها روی میز گذاشت و گفت : بخورین خانم جان .

به لیوان اب و قرص ها حمله ور شدم : دستت درد نکنه بدری خانم .

-:شام بیارم خانم جان ؟

-:نه بدری خانم .

مهیار وارد شد و سلام کرد .

با سر جواب دادم ، نگاهی بهم انداخت : چیزی شده ؟

-:نه خوبم .

بدری پرسید : اقا جان شما بیارم ؟

مهیار کنارم نشست : نه بدری خانم .

نگاه خیرش و بهم دوخت : سرت درد می کنه ؟

سرم و به علامت اره تکون دادم .

بدری با اجازه ای گفت و بیرون رفت : رفتی پیش بابات ؟

اه بلندی کشیدم : کی از شر این محافظا راحت میشم تا راپرت من و به تو ندن ؟

ریز خندید : خیلی دلت می خواد از شرشون خلاص شی ؟ اگه تصمیم داری فقط از شر اونا خلاص بشی می تونی بهشون تذکر بدی فقط به تو وفادار باشن . اما اگه می خوای از شر

من خلاص شی اون دیگه ماجراش جداست .

لبخندی زدم : این فکر خوبیه . باید فکر کنم ببینم می خوام کدومش و انتخاب کنم .

-:خیلی خوب ... تصمیم گرفتی حتما خبرم کن .

با سر تایید کردم .

بدری وارد شد و گفت : خانم جان بهترین ؟

-:نه بدری جان همون حالتم .

در همین حین صدای زنگ گوشیش بلند شد :سلام رامین . خوبی ؟

بدری گفت : اقا جان خانم حالشون زیاد خوب نیست . بهتره ببرینشون دکتر .

مهیار بی توجه بلند شد و همونطور که به طرف در خروجی می رفت گفت : باشه باشه . من الان میام .

اه بلندی کشیدم . لبخند تلخی روی لبم نشست : مهیار دیگه مهیار نبود . من برای مهیار مرده بودم .

مهیار از سالن بیرون رفت . لحظه ای بعد صدای روشن شدن ماشینش به گوش رسید .

احساس کردم دلم داره پیچ می خوره . به سرعت بلند شدم و به طرف سرویسی که میان دو تا سالن بود دویدم .

صدای بدری بلند شد که دنبالم میومد : خوبین خانم جان ؟

دیگه هیچی تو این شکمم نموند . بدتر این بود که با این حال حالت تهوع ام هنوزم وجود داشت .

دلم می خواست بزنم زیر گریه . سر درد شدیدی داشتم .

بدری به در ضربه میزد : خانم جان ؟

اب سرد و باز کردم و سر و بردم زیرش .

دیگه صدای بدری رو نمی شنیدم . فقط اب سرد بود که از روی صورتم می گذشت .

بالاخره یه لرز خفیفی توی تنم احساس کردم . سرم و بیرون اوردم . اب از موهام می چکید .

نگاهی به اینه گرد و بزرگ رو به روم انداختم . رنگم پریده بود .

بدری صدام میزد . اب و بستم و حوله رو برداشتم و روی سرم انداختم . به طرف در رفتم و بازش کردم : ای وای خانم جان چیکار کردین ؟

سرم گیج می رفت .

نمی تونستم سر پا بایستم .

دستم و از روی سرم برداشتم و به چهارچوب در تکیه دادم ، بدری به سرعت بازوم و گرفت : خانم جان خوبین ؟

با سر تایید کردم .

-:بهتره بریم دکتر خانم جان .

-:لازم نیست بدری خانم .

-:چرا لازمه خانم جان . حالتون خیلی بده .

-:نه بدری جان . خوبم .

اما خودمم به حرفی که میزدم شک داشتم . خوب نبودم . افتضاح بودم . بی تفاوتی مهیار حالم و بدتر کرده بود . به کی دلم و خوش می کردم ؟ شوهرم دوسم نداشت . خانوادم ازم

بیزار بودن . چرا ؟ خدایا چرا همه ی اینا سر من میومد ؟

سرم گیج می رفت . مهیار رفت ؟ بی تفاوت از کنارم گذشت ؟ براش مهم نبود حالم بده ؟

چشمام سیاهی می رفت . کم کم هیچی نمی دیدم . همه چیز تار میشد . صدای بدری. .. یه جوری بود . خش داشت ... مثل رادیو کهنه که ... -:بدری خانم شما ب ... ره ..

-:نه اقا جان . من هستم تا ...... جانم تموم بشه .

-:اخه اینطوری که خیلی اذیت میشین .

-:این چه حرفیه اقا جان ؟

احساس می کردم بدنم سنگینه . صداها کم کم داشت واضح تر میشد .

چشم باز کردم .

سروش درست رو به روم بود . لبخندی به روم زد : بیدار شدی ؟

چشمام و دوباره روی هم گذاشتم و اینبار دقیق تر بهش خیره شدم .

لبام خشک شده بود .

نگاهی به بدری که با فاصله از سروش ایستاده بود انداختم .

سروش لبخندی زد و گفت : دیگه داره تموم میشه . خوبی ؟

چشمام و روی هم گذاشتم .

بدری گفت : خانم جان شما که من و کشتین . تلفن اقا خاموش بود . مجبور شدم زنگ بزنم به سروش خان .

سروش پرسید : مهیار کجاست ؟

نگاهی به بدری انداختم . چشماش و اروم روی هم گذاشت . پس بدری حرفی نزده بود . خدا رو شکر که سروش نفهمیده بود چه زندگی دارم و مهیار خیلی وقته شبا خونه پیداش

نمیشه .

زمزمه کردم : نمی دونم .

سروش سرش و به تاسف تکون داد : یعنی چی نمی دونی ؟ معلوم نیست کجا گذاشته رفته . به جای اینکه الان اینجا باشه .

بدری گفت : سرم داره تموم میشه . من برم به پرستار بگم بیاد ...

ازمون که دور شد . سروش بهم نزدیک تر شد : داری با خودت چیکار می کنی ؟ ضعف کردی ... امروز پیش بابا بودی ؟ اخه دختر خوب این همه فشار و چطوری تحمل می کنی ؟

داری چیکار می کنی با خودت ؟

چشم روی هم گذاشتم . چه می دونی سروش ... می فهمی چه دردی می کشم ؟ من این همه سال به جرم نکرده مجازات شدم .

-:هوی خانم کم نخوابیدیا ... پاشو راه بیفت ... ما رو هم از کار و زندگی انداختی .

با صدا ارومی گفتم : من راحتم .

سروش ابروهاش و بالا کشید : جدی ؟ من ناراحتم . پاشو ببینم .

بدری با پرستاری بهمون نزدیک شد .

پرستار زن میانسالی بود : خوبی عزیزم ؟

لبخندی به روش زدم .

سروش گفت : زبونت و موش خورده ؟

دستی میون موهاش کشید : البته زبون تو رو گربه باید بخوره . موش بخوره تو گلوش گیر می کنه .

پرستار خندید : چرا ؟

سروش با لودگی گفت : اخه نمی دونی خانم پرستار چه زبونی داره .

بدری گفت : اقا اذیتشون نکنین .

سروش به طرف بدری برگشت : بدری جون داشتیم ؟ من که به همه ی حرفات گوش دادم . من که بچه ی خوبی بودم ! حالا طرفداری اینی ؟ ای نامرد .

خندیدم : سروش .

سروش بدون اینکه نگام کنه گفت : این یعنی اینکه خفه شم .

پرستار گفت : شوهرت خیلی شیطونه .

خندم گرفت .

سروش به سرعت گفت : خدا مرگم بده . این زن من باشه من سکته رو در جا میزنم خانم پرستار . تازه یه ساله شوهرش دادم از شرش خلاص شدم .

نگاهی به پرستار انداختم : برادرمه .

پرستار فقط لبخندی زد ...

از روی تخت بلند شدم ، کمی سر گیجه داشتم اما خیلی بهتر بودم .

سروش کیسه ای پیش روم گرفت : هی خانم من نوکرت نیستما . بگیرش ...

بدری کیسه دارو ها رو از دست سروش بیرون کشید .

سروش به طرف بدری اومد تا کیسه رو از دستش بگیره : وای بدری جون شما چرا ؟ من خواستم این دختر بگیره تنبل نشه . با این اوضاعی که شما دارین تنبلش می کنین دو

روزه چاق میشه ها ...

چپ چپ نگاهش کردم : من کی چاق شدم ؟

سروش بهم خیره شد : می خوای عکسای دبیرستانت و بیارم ببینیم کی چاقه ؟

وارد راهنمایی که شدم خیلی چاق شده بودم ، بدترین دوران عمرم بود . هر چی می خوردم چاق میشدم .

چشم غره ای بهش رفتم که به بدری نگاه کرد : بدری جون این طوری نگاه کرد یعنی اگه عکسا رو نشونت بدم پوست کلم و می کنه .

نالیدم : سرم رفت سروش ...

-:بله ... بله ... یعنی راه بیفت .

سروش چند قدمی پیش افتاد و گفت : ماشین و میارم جلوی ساختمون .

بسرعت ازمون دور شد .

بدری گفت : خوبین خانم جان ؟

-:بله بدری خانم خوبم ...

می خواستم بپرسم از مهیار خبری داری ؟ اما سکوت کردم .

روی تخت دراز کشیدم .

بدری لیوان شیر و جلوم گرفت : بخورین خانم جان .

-:مرسی بدری خانم .

-:نوش جان .

نگاهی به ساعت انداختم نزدیک 3 بود ...

بدری در حالی که از اتاق بیرون میرفت گفت : خانم جان بهتره بخوابین .

-:سروش خوابید ؟

-:بله خانم جان ... خیلی خسته بودن .

لبخندی به روش زدم : ممنون بدری خانم . شما هم برو بخواب ...

بدری گوشاش و تیز کرد : اقا اومد خانم جان .

لبخندی روی لبم نشست ، بالاخره اومد .

بدری به طرفم اومد . لیوان خالی شیر و که سر کشیده بودم بهش دادم .

در همین حین صدای باز شدن در اتاق به گوش رسید و لحظه ای بعد در اتاق خواب هم باز شد قامت مهیار جلوی در پدیدار شد .

لبخندم و فرو خوردم .

مهیار با تعجب به بدری نگاه کرد .

بدری سلام کرد .

مهیار جواب داد و پرسید : چی شده ؟

-:حال خانم جان بد شد مجبور شدیم ببریمشون درمونگاه .

مهیار بهم نگاه می کرد که به سرعت سرم و برگردوندم و به اینه پیش روم دوختم .

مهیار به طرفم اومد .

بدری با گفتن با اجازه از اتاق بیرون رفت .

مهیار به طرفش برگشت ، قبل ازاینکه در و ببنده گفت : بدری خانم ...

-: بله اقا جان ؟

-:دستتون درد نکنه .شب بخیر.

بدری لبخندی زد . شب بخیری گفت و رفت .

با بسته شدن در مهیار روی تخت نشست ... رو به روم نشسته بود . اما فاصله خیلی کمی باهام داشت .

-:خوبی مرسده ؟

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم : اره خوبم .

می دونستم که نمی خوام الان دعوا کنم . فقط می خواستم ناز کنم . خوب چیه مگه ؟ منم دلم می خواد ناز کنم . اه ...

-:چرا نگفتی حالت این همه بده ؟ با سعید رفتین ؟

-:با سروش رفتیم .

-:تو که گفتی خوبی ...

-:مثلا بدری که گفت موندی ؟ که با گفتن من بمونی ؟ کار هر شبت شده . نمی دونم این رامین خونه زندگی نداره هر شب با توئه ؟ هر شب باهاش میری .... معلوم نیست کجا میری

... چیکار می کنی .

مهیار بلند شد : متاسفم ... زیاده روی کردم .

دوباره برگشت سر جاش نشست .

-:خوبه یادت افتاد باید عذر خواهی کنی .

دستش و زیر چونم گذاشت و سرم و برگردوند طرف خودش : مرسده متاسفم .

می خواستم بپرسم کجا میره اما این اصلا توی این موقعیت خوب نبود . همین که عذر خواهی می کرد برای الان کافی بود .

مهیار بهم نزدیک تر شد . سرم و روی شونه اش گذاشت و گفت : امشب باید می بودم .

دستم و که کنارم اویزون بود بلند کردم و روی بازوش گذاشتم . خیلی وقت بود برای این ارامش لحظه شماری می کردم . به دنبال این ارامش بودم . این ارامش و می خواستم .

مهیار دستش و میون موهام کشید .

می خواستم الان فقط اروم باشم . ارامشی که در کنار مهیار داشتم می تونست همه چیز و از ذهنم پاک کنه. بابا ... مامان .... مادر واقعیم ... سامیار ... همه چیز در اغوش مهیار

به باد فراموشی سپرده میشد .

مهیار بلند شد و گفت : لباسام و عوض کنم .

لبخندی به روش زدم .

در حالی که لباساش و عوض می کرد گفت : ضعف کردی نه ؟

با سر تایید کردم که گفت : مواظب نیستی دیگه . می دونستم اینطوری میشی ... اونقدر که به خودت فشار میاری ... مثلا چی شده ؟ این همه سال با بابام بحث کردم . قهر کردم باید

خودم و به کشتن میدادم .

چپ چپ نگاهش کردم .

برگشتم و بهم نگاه کرد : اونطوری نگام نکن ... راست میگم دیگه .

مهیار کنارم دراز کشید .

به طرفش رفتم و خودم تو اغوشش جا دادم .

مهیار دستش و بلند کرد و میون موهام کشید ...

حرکت دستش روی سرم احساس خوبی بهم میداد .

زمزمه کرد : مرسده ...

چشمام داشت سنگین میشد ، دلم می خواست بخوابم به سختی گفت : بله ...

-:مرسده ... اون برگشته ...

نالیدم : کی ...

اما دیگه بیهوش شدم و نفهمیدم منظورش کی بود ...

چشم باز کردم . سرم روی سینه مهیار بود ...

لبخندی روی لبم نشست .

می تونستم دستش که روی کمرم بود احساس کنم .

سرم و کمی جا به جا کردم .

مهیار دستش و بالا اورد و بین موهام گذاشت ... اروم اروم حرکتش می داد .

با دستم که ازاد بود دست دیگش و گرفتم .

زمزمه کرد : بیداری ؟

چشم روی هم گذاشتم : هوم .

سرم و بلند کردم و نگاهش کردم : چرا نرفتی ؟

-:امروز جمعه هستا ...

-:وای راس میگیا

خندید : چرا می خندی ؟

-:نخندم ؟ باشه نمی خندم .

چپ چپ نگاهش کردم . ازش فاصله گرفتم و از تخت پایین اومدم .

به طرف در می رفتم که مهیار بلند شد به طرفم اومد و دستش و زیر زانوهام انداخت و بلندم کرد .

-:هی ولم کن .... ولم کن .

مهیار همون طور که به طرف بالکن می رفت گفت : جیغ نزن ابرومون رفت . نگاه کن گوشام کرد شد ... چه صدایی هم داره .

-:از صدای تو بهتره .

-:پَ نَ پَ باید بد باشه ؟

-:مهیار نگو پَ نَ پَ ...

-:هوی داد نزن .

درست بالای نرده های بالکن نگهم داشت . داد بزنی می ندازمت پایین .

به التماس اقتادم : مهیار بزارم زمین .

نچ نچ کرد : مهیار بزارم زمین .

-:نمی خوام .

-:یعنی چی ؟ باید بخوای ؟ بزارم زمین .

-:تا وقتی داد بزنی نمی زارم .

دستام و دور گردنش حلقه کردم و سرم و روی شونش گذاشتم . لبخندی روی لبم نشست . لبم و به دندون گرفتم و خودم و بالا کشیدم . ... صورتم و تو گودی گردنش گذاشتم و

بوسیدم .

دادش رفت هوا ، بدنش برای یه لحظه منقبض شد .

لبخندم پررنگ تر شد : نکن بچه .

-:پس بزارم زمین .

-:می ندازمت پایینا .

-:خودتم با من میوفتی پایین .

-:مرسده ؟

سرم و کمی بلند کردم : هان ؟

-:هان نه بله . تو یاد نگرفتی ؟

-:نمیخوام یاد بگیرم

سرش و تکون داد : حالا من و چرا اینطوری گرفتی ؟

-:دلم می خواد .

چپ چپ نگام کرد : بدن منه . گردن منه . ولم کن .

-:تو بزارم زمین منم ولت می کنم .

ابروهاش و بالا کشید : مثلا نکنم چی میشه ؟

دوباره بوسیدمش : مرسده نکن .

-:دلم می خواد .

سرم و بالاتر بردم و لباشم بوسیدم .

تا اومد دهنش و باز کنه سرم و عقب کشیدم : ای ای ...

خندیدم .

سرش و جلو اورد و من عقب کشیدم .

مهیار خندید : بیا اینجا ...

سرم و بالا بردم : نمی خوام .

-:اینقدر ورجه وورجه نکن می افتی .

-:نمی خوام .

مهیار به سرعت بالا کشیدم و به طرف اتاق رفت .

تا دستاش شل شد از دستش در رفتم و پایین پریدم .

قبل از اینکه حرکتی کنم مهیار دستم و گرفت و به طرف خودش کشید : بیا اینجا ببینم .

فقط چند میلی باهاش فاصله داشتم . یکی از دستاش و دور کمرم گذاشت و دست دیگش و هم پشت سرم گداشت و لباش و روی لبام گذاشت .

سعی کردم سرم و عقب بکشم . اما مهیار محکم تر گرفتم .

ازش جدا شدم : نکن ...

با خنده نگام کرد : دلم می خواد ...

صورتم و جمع کردم و خواستم از اغوشش بیام بیرون که سرش و روی شونم گذاشت .

لبخندی زدم و دستام و دورش حلقه کردم .

نمی خواستم به گذشته فکر کنم . اما چیزی داشت اذیتم می کرد که بدونم مهیار دیشب چی گفت ، یه چیزی گفت اما اصلا یادم نمیومد .

رو به روی مادر جون نشستم و گفتم : دلم براتون تنگ شده بود .

مادر جون دستم و فشرد و گفت : شنیدم مریض بودی .

سرم و پایین انداختم :دخترم . باید مواظب سلامتیت باشی .

-:چشم مادر جون شما امر کنین .

مادر جون به فنجان قهوه اشاره کرد و گفت : بخور .

نگاهی به پله ها که لحظه ای پیش مهیار از اونا بالا رفته بود انداختم : اونطوری نگاه نکن . اون دو تا رو تا شام نمی تونیم بیرون بکشیم . بزار به کارشون برسن . من و تو هم

به کارمون میرسیم . بخور تا بریم .

فنجان و از روی میز برداشتم . لحظه ای بعد خالی رو میز گذاشتمش و گفتم : بریم .

مادر جون خندید و گفت : از دست تو . پاشو بریم .

یه جورایی خیلی اذیتم می کرد . همونطور که از پله ها بالا می رفتیم گفتم : مادر جون ؟

به طرفم برگشت و پرسشگر گفت : جانم ؟

-:میشه یه چیزایی بپرسم ؟ ناراحت نمیشین که ؟

مادر جون دستش و روی شونم گذاشت : بپرس عزیزم .

-:از ستاره ...

رنگ مادر جون به وضوح پرید . اما منتظر موند ادامه بدم .

-:چیزی شده ؟

-:نه عزیزم . بگو ...

-:چرا اجازه ندادین با مهیار ازدواج کنه ؟

-:ستاره هم تیپ ما نبود . اون دنبال ثروت مهیار بود .

مادر جون وارد اتاق شد . نگاهی به اطراف انداختم . شبیه اتاق پسر بچه های هفده - هجده ساله بود . روی دیوارا پر بود از عکسای ماشین و ببر و پلنگ ...

یه میز تحریر که بین دوتا کمد پنهان شده بود . البته باید می گفتم زیر اون همه وسایل به چشم نمیومد . پر بود از وسایل ریز و درشت . ادم خودش اونجا گم می شد .نگاهی به مادر

جون انداختم.

-:اینجا اتاقه کیه ؟

مادر جون به طرف تختی که جلوی پنجره بود رفت : اینجا اتاق مهیار بود ...

با تعجب گفتم : بود ؟

-:مهیار عاشق اتاقش بود . اما درست زمانی که درسش تموم شد و پدرش اجازه نداد رشته مورد علاقش و بخونه مهیار خودش و به ستاره نزدیک کرد . ستاره از اتاق مهیار متنفر

بود . همیشه وقتی میومد پا به این اتاق نمیزاشت . می گفت احساس می کنه گم میشه از شلوغی ... مهیار هم بعد از یه مدت اتاقش و عوض کرد ... همه تعجب کرده بودیم . اما

مهیار پاش و توی یه کفش کرد که اتاق جدید می خواد . ازش خواستم دکوراسیون اتاقش و عوض کنه اما اون گفت یه اتاق جدید می خواد .

اتاق جدید و که گرفت کوچ کرد به اونجا اما اینجا رو به همین شکل حفظ کرد . خیلی مواظب بود که مبادا کسی اینجا رو ببینه. اینجا مخفیگاه مهیاره .

نگاهی به اطراف انداختم . پرده های تیره ... عکسای روی دیوار .... توپا ... کلاه هایی که به در اویزون شده بود . همه نشون دهنده یه جوون پر شور بود . اما مهیار ارومتر از

این حرفا بود .

-:مهیار ستاره رو خیلی دوست داشت ؟

-:اون بچه بود ... عشق بچگی خیلی زود از بین میره . مهیار فقط می خواست از ما فرار کنه بنابراین به ستاره پناه برد .

مادرجون بلند شد و گفت : الان بر می گردم .

از اتاق بیرون رفت . نگاهم و به صفحه مانیتور دوختم . به کتابایی که بالای تخت قرار داشت .

دست بردم و یکیش و برداشتم : کتابای پزشکی بود .

با سر و صدایی که از بیرون میومد بلند شدم و به طرف در رفتم .

صدای مهیار به گوش رسید : تو قول دادی... تو بهم گفتی ... گفتی این کار و می کنی .

اینبار پدرجون بود که گفت : من بهت قول دادم . هنوزم پای قولم هستم اما شرطمم باید قبول کنی ...

-:اما ...

پدرجون بین حرفاش اومد : من یه بار بیشتر نمیگم . همین که گفتم .

-:بازم مثل همیشه داری میزنی زیر قولت

با صدای کوبیده شدن در از جا پریدم .

دستم روی دست گیره در بود که چرخشش و احساس کردم .

خودم و عقب کشیدم و پشت در پنهون شدم . در باز شد ...

خودش و از لای در نیمه باز کشید تو ... خدا رو شکر نزد به سرش در و کامل باز کنه .

خودم بیشتر کشیدم پشت در .

صورتش از خشم قرمز شده بود .

برگشت تا در و ببنده که با دیدنم چند لحظه ای با چشای گرد نگاهم کرد و بعد گفت : اینجا چیکار می کنی ؟

شونه هام و بالا انداختم و ازش فاصله گرفتم : هیچی .

مهیار در و کوبید و به طرفم اومد : پس برای چی اینجایی ؟

به طرف میز تحریرش رفتم و روی صندلی نشستم : داشتم خونه رو میدیدم .

-:مگه تا حالا ندیدی ...

بیخیال گفتم : بازم می خواستم ببینم .

-:نباید بیای اینجا ... پاشو برو بیرون .

از روی صندلی بلند شدم و به طرف کمد رفتم و درش و باز کردم . با انبوهی از لباس های مختلف رو به رو شدم . نمی خوام برم .

-:مرسده بیا برو بیرون .

به طرفش برگشتم ، در چند قدمیم ایستاده بود : نمی خوام برم .

کلافه گفت : میگم بیا برو بیرون .

اینبار کاملا به طرفش برگشتم . رو به روش ایستادم : مگه خونه ی توئه بیرونم می کنی ؟ خونه پدر و مادرمه ... به تو چه ؟

پوزخندی زد : پدر و مادرت ؟

-:اره چی فکر کردی ؟ تا وقتی اسمم تو شناسنامه توئه پدر و مادرم هستن . بعد اونم خواهند بود ... پس به تو ربطی نداره اینجا چیکار می کنم .

فریاد زد : خفه شو .

بلند تر از خودش داد زدم : سر من داد نزنیا ... صدام از تو بلند تره .

به طرف در به راه افتادم : دارم میرم اما نه بخاطر اینکه تو گفتی ... چون نمی خوام ریختت و ببینم .

از در بیرون رفتم . لبخندی روی لبم نشست . مهیار خان با من یکی نمی تونی بجنگی ... از پله ها سرازیر شدم .

پدر جون به طرفم اومد : دق و دلیش و سر تو خالی کرد ؟

لبخندی به روش زدم : عمرا بتونه .

پدر جون دستش و دور شونه هام انداخت : دختر خودمی .

با هم به طرف سالن می رفتیم که مادر جون از اتاق بیرون اومد : چی دارین پچ پچ می کنین ؟

پدر جون چشمکی بهم زد : داریم نقشه قتل پسرت و می کشیم .

مادر جون ابروهاش و بالا کشید : به اینجا که میرسه میشه پسر من ؟

-:خوب پسرته دیگه . می خوای بزنی زیرش ؟

-:نخیر اقا پسر خودته . کپی برابر اصل خودته .

-:نه خانم از لحاظ ظاهری که شبیه شماست .

مادر جون چشم غره ای رفت : من مثل اون بی ریختم ؟

پدر جون ازم فاصله گرفت و به طرف مادر جون رفت : نه خیر خانم . اصلا شبیه خودمه . شما خوشکل تر از این حرفایین .

-:اره جون خودت ... من که از اول میگم شبیه خودته .

-:اما یه چیزاییش به شما رفته ها .

-:نخیرم هم قیافش ... هم این اخلاق بدش به خودت رفته .

-:یعنی می خوای بگی پسر منه ؟

-:بله پسر خود خودته .

پدر جون با قیافه ی ناراحتی گفت : من همچین پسری نمی خوام .

شده بود مثل این بچه هایی که میگن من شکلات نمی خوام .

خندم گرفته بود : دعوا نکنین ... اصلا پسر خودمه .

هر دوتا به طرفم برگشتن و پدر جون قبل از مادر زد زیر خنده .

صداش بلند شد که از بالای پله ها داد زد : من نمیخوام پسر تو باشم .

از پله ها که پایین میومد بهش چشم غره رفتم : خیلی هم دلت بخواد ... مادر بهتر از من کجا می خوای پیدا کنی ؟

مادر جون خندید : زنت چه بخوای چه نخوای مثل مادرته . ... یه زن هر چقدرم تلاش کنه مجبوره برای شوهرش مادر هم کنه .

همه زدیم زیر خنده .

پدر جون حرفش و تایید کرد : درست خانم . نمی خوای به ما ناهار بدی ؟

مادر جون با خنده دستور سرو ناهار و داد .

خانم شمس رو به روم ایستاد : حالا چیکار کنیم ؟

-:باید تا جلسه بعد دنبال شاهد باشیم .

با ناراحتی گفت : شاهد از کجا پیدا کنم ؟

چند لحظه ای سکوت کردم و یکدفعه گفتم : مگه نگفتی پدر و مادر شوهرت زنده ان ...

با سر تایید کرد : پس باید راضیشون کنیم . باید راضی بشن علیه پسرشون شهادت بدن .

-:فکر نمی کنم این کار و بکنن ...

-:مگه نمی گی راضی نبودن طلاق بگیری ؟ مگه نمیگی بچت و دوست دارن پس راضی میشن .

-اگه راضی نشدن چی ؟

وای خدای من چرا بعضی از زنا منتظرن یکی براشون یه کاری کنه ؟ چرا خودشون نمی خوان رو پای خودشون بایستن ؟ چرا دلشون می خواد یکی باشه که همیشه پشتشون

باشه ؟ لعنتی از زنای ضعیف متنفرم .

در حالی که سعی می کردم لحنم و کنترل کنم گفتم : خانم شمس شما برو سراغشون ... تلاشت و بکن ... اگه درست نشد یه فکر دیگه می کنیم . مگه بچت و نمی خوای پس تلاش

کن ... همینطوری که نمیشه .

شمس سرش و پایین انداخت : باشه خانم میرم سراغشون .

لبخندی روی لبم نشست . نگاهی به ساعتم انداختم . نزدیک یک بود ... گفتم : پس من برم .

شمس دست شو به طرفم دراز کرد .

دستش و به گرمی فشردم و گفتم : برسونمتون .

-:نه خانم . باید برم جایی . با اجازتون

سرم و تکون دادم . به طرف خیابون رفت و منتظر تاکسی ایستاد .

خودم و به ماشین رسوندم .

سعید منتظرم بود . با دیدنم به طرف ماشین رفت و در عقب و باز کرد : بفرمایید خانم .

روی صندلی عقب نشستم : ممنون .

سعید که پشت فرمان نشست گفت : کجا برم خانم ؟

-:مهیار امروز می رفت کارخونه ؟

-:بله خانم .

نگاهم و از پنجره به بیرون دوختم : پس برو کارخونه .

بله ای گفت و به راه افتاد .

سرمو به صندلی تکیه دادم و چشمام و روی هم گذاشتم .

توی این مدتی که می گذشت تنها سروش و دیده بودم . تنها کسی که بهم فکر می کرد . سه روزی خونمون موند و بعد رفت . با کمک بهداد یه شرکت تاسیس کرده بودن و یه خونه

هم همون نزدیک گرفته بودن ... بیشتر اوقات اونجا بودن . دیگه کمتر می تونستی پیداشون کنی .... بهارم که از اونا بدتر مثل کنه چسبیده بود به اونا ... برای شام دعوتشون کرده

بودم . قرار بود پنج نفری بریم بیرون .

دلم برای نازنین خیلی تنگ شده بود . احساس می کردم منم یه جورایی شبیه اونم .

سامیار هیچ تماسی باهام نگرفت . معلوم بود حرفاش همه دروغ بود ... پشیمونی وجود نداشت ... منم نمی خواستم ببخشمش .

نمی تونستم به این راحتی فراموش کنم ... اونم مثل سروش بود برام اما مثل اون باهام رفتار نکرد . سروش برام مثل برادر بود ... برادری که به داشتنش افتخار می کردم . اما

سامیار چی ؟ شاید مادرامون یکی نبود اما ما پدر یکسانی داشتیم . اما اون باهام بدتر از یه برادر ناتنی رفتار کرد .

خیلی بدتر از این حرفا بود ... مادرم چی ؟ چی بهم گفت ؟ گفت تنهام نمی زاره ؟ گفت من دخترشم ؟ چرا تو این مدت یه سراغی از دخترش نگرفته ؟ هی مرسده ! چه فکری می کنی

؟ مادر وقعیت رهات کرده ... چرا باید نامادریت تو رو دختر خودش بدونه ؟

سعید ماشین و پشت چراغ قرمز متوقف کرد .

نگاهی به دختر گل فروش انداختم . رزهای قرمز توی دستش بد جور تو چشم میزد .

شیشه رو پایین کشیدم و بهش اشاره کردم .

به طرفم اومد . نگاهی به دسته گلاش انداختم و گفتم : چنده ؟

-:1500

همش چند ؟

نگاهی به گلها انداخت ... یه پنجاهی از کیفم بیرون کشیدم و به طرف گرفتم .

دسته گلا رو از دستش بیرون کشیدم . نگاهش هنوزم به پولی که توی دستش بود ، خیره مونده بود .

با حرکت ماشین صداش کردم : مواظب خودت باش .

لبخندی به روم زد و برام دست تکون داد .

خندیدم و سرم و میون گلها فرو کردم .

بوی گلها بهم ارامش داد . اما این ارامش به اندازه ارامشی که در کنار مهیار داشتم خوب نبود .

نگاهم و به گلها دوختم .

سعید ماشین و وارد محوطه کارخونه کرد و به طرف ساختمون اصلی رفت .

نگاهم و از دسته گلا گرفتم و به بیرون دوختم .

یکی از مهندسا بهمون نزدیک شد . با توقف ماشین سعید پیاده شد و با اون مشغول احوالپرسی شد ...

قبل از اینکه دستم به دستگیره در برسه سعید خودش و رسوند و در و باز کرد . ازش تشکر کرده و پیاده شدم .

مهندس بهم نزدیک شد : سلام خانم .

لبخندی زد : سلام .

-:خیلی خوش اومدین . اقای مهندس توی دفتر طبقه بالا هستن ... بفرمایید از این طرف .

نگاهی به سعید انداختم : میای یا می مونی ؟

-:هر چی شما بگین .

-:هرجور خودت راحتی .

-:می مونم خانم .

سرم و به تایید تکون دادم و همراه مهندس از سعید دور شدیم و به طرف ساختمون به راه افتادیم .

از طبقه پایین گذشتیم و به طرف پله هایی که به اسانسور ختم می شدن رفتیم .

با باز شدن در قامت مهیار و سه تا از مهندسانی که کنارش بودن پدیدار شد .

مهیار سلام کرد .

نگاهم و از نگاهش گرفتم : سلام .

-:نگفتی میای اینجا ...

-:سرت شلوغه ؟

-:البته که نه ...

از اسانسور بیرون اومد .

مهندس گفت : اقا مهندس اگه اجازه بدین من مرخص شم .

مهیار با سر تایید کرد و مهندس به سرعت ازمون دور شد ...

نگاهی به سه تا مردی که همراهش بودن انداختم .

یکی از مهندسا گفت : خانم کیان مهر من محتشم هستم .

سرم و به علامت فهمیدن تکون دادم . یه مرد تقریبا 50 ساله بود ... قد بلندی نداشت اما لاغر بود ... من همیشه فکر می کردم همه ی قد کوتاها چاق و زشتن .

مرد بعدی خودش و سعدی معرفی کرد ... یاد سعدی افتادم . یعنی این با این تیپش با اون سعدی فامیله ؟ شایدم نوه ... نتیجش باشه . یه مرد قد بلند و درشت هیکل ... حدود 40 ساله

نفر بعد یه مرد میانسال بود ... فکر کنم نزدیک 60 تا رو داشت ... خودش و هاشمی معرفی کرد .

بالاخره ماجرای معرفی تموم شد .

مهیار دستش و روی شونم گذاشت و گفت : می خوای بری دفتر یا با من میای ؟

متفکر گفتم : بیام ؟

سرش و تکون داد : هر جور راحتی . و رو به مهندسا گفت : بریم.

با هم از ساختمون خارج شدیم و به طرف ساختمون کارخونه رفتیم .

همه بهمون نگاه می کردن .

ساختمون کارخونه خیلی بزرگ بود ... بوی رنگ و سوختن و این چیزا که دیگه افتضاح توی ذوق میزد .

مهیار به طرف میز بزرگی که با فاصله از در ورودی قرار داشت رفت و رو به سعدی گفت : طرحا رو بیار .

کمرتر از چند دقیقه کلی طرح روی میز پخش شد و مهیار همش و بررسی می کرد و نظر می داد .

منم عین منگولا بهشون نگاه می کردم .

مهیار بالاخره بعد از نیم ساعت حرف زدن خسته شد .

به طرفم برگشت : ناهار خوردی ؟

با لب و لوچه ی اویزون گفتم : نه !

مهیار نفسش و پر صدا بیرون داد : پس بریم یه چیزی بخوریم .

با هم از ساختمون بیرون رفتیم .

مهیار با دیدن سعید که جلوی ساختمون بود صداش کرد : سلام اقا .

-:سلام . سعید بدو دو تا ناهار برای ما بگیر و بیا .

-:چی بگیرم اقا ؟

مهیار بهم نگاه کرد : من امروز هوس جوجه کردم .

مهیار سرش و به تایید تکون داد و به سعید نگاه کرد : شنیدی که .

سعید با گفتن چشم ازمون دور شد .

دستم و توی دستش گرفت : دادگاه بودی ؟

اه بلندی کشیدم : اره .

-:چیه اه و ناله می کنی ؟

-:نه بابا اه و نالم کجا بود ... فقط یه پرونده ای بود که بدجور عصبانیم کرده .

-:این همه حرص می خوری اخر سر میفتی می میریا .

چشم غره ای بهش رفتم : یه دور از جونی ... دردی ... سکته ای .

خندید : سکته کنی که می مونی رو دستم همون بهتر بمیری .

با اون یکی دستم یکی خوابوندم تو سرش که صداش در اومد : ابروم رفتا .

-:من تا تو رو تو قبر نزارم نمی میرم .

-:این و که می دونم .

منشی با دیدنمون بلند شد و سلام کرد .

لبخندی به روش زدم و حالش و پرسیدم .

مهیار در اتاقش و باز کرد و عقب ایستاد . وارد اتاق شدم مهیار هم به دنبالم اومد .

روی سرویس مبلی که نزدیک در بود نشستم . مهیار هم رو به روم نشست : چه خبرا ؟

سرم و تکون دادم :هیچی ... اهان بچه ها رو برای شام دعوت کردم .

-:می دونم اخبار رسیده .

با ناراحتی گفتم : کدومش راپورت داد ؟

خندید : بهار .

-:ای ... بزار من این بهار و ببینم !

با ضربه ای که به در خورد هر دو به در خیره شدیم .

نمی دونم چرا دلشوره داشتم ... یه جورایی بود .

با بفرمایید مهیار در باز شد و قامت سعید پدیدار شد .

به طرفمون اومد . غذاها رو روی میز گذاشت و گفت : امری نیست ؟

هر دو تشکر کردیم .

سعید که از اتاق خارج شد . به غذا حمله کردم . وای بد جور گشنمه ام شده بود .

مهیار چند لحظه ای ایستاد و بعد اون هم مشغول شد .

پا به پای من می خورد . خوشم میومد پایه بود . یه کاری ازش می خواستی بچه بازی در نمی اورد .

مهیار لیوانی روی میز گذاشت و نوشابه ریخت : بخور ...

لیوان و برداشتم و نگاهش کردم .

سربلند کرد : چیه ؟

شونه هام و بالا انداختم : هیچی .

دوباره مشغول شد : وقتی با تو غذا می خورم اشتهام باز میشه .

با تعجب لیوان و روی میز گذاشتم : چرا ؟

چشمکی بهم زد : خوب می خوری . ادم و از اشتها نمیندازی .

خندیدم و مشغول شدم .

مهیار بلند شد و به طرف تلویزیون رفت و روشنش کرد .

با شوق گفتم : ایول من عاشق اینم وقتی غذا می خورم تلویزیون ببینم .

به طرفم برگشت : جدی ؟

با سر تایید کردم .

-:زودتر می گفتی یه فکری هم واسه خونه می کردیم .

-:دیر نشده ها ...

خندید : بله چشم ... تا شب ترتیبش و میدم .

سرم و خم کرد : ممنون اقا !

به طرفم اومد . غذاش و برداشت و کنارم روی دسته مبل نشست .

تیکه ای جوجه جدا کرد و به طرفم گرفت .

بدون اینکه نگاهش کنم سرم و به طرفش بردم تا دهن باز کردم مهیار چنگال و عقب کشید .

برگشتم و چپ چپ نگاهش کردم .

خندید . گذاشت دهنم و گفت : اونطوری نگاه نکن خودم و خیس می کنم .

قهقهه زدم .

چشم غره ای بهم رفت : چیه ؟ نمی دونی وقتی اونطوری نگاه می کنی چه دراکولایی میشی .

خندیدم : یعنی از دراکولا می ترسی ؟

-:از دراکولایی مثل تو اره .

خم شدم و لیوان اب و برداشتم و دهان بردم .

یه ذره که تهش موند ... نگاهی به مهیار انداختم . بیخیال نگاهش به صفحه تلویزیون بود و مشغول خوردن .

لب پایینم و به دندون گرفتم و اب و پاشیدم به صورتش .

اجا پرید و چنگالش افتاد زمین.

زدم زیر خنده .

همونطور که سرش و پایین گرفته بود تا اب بریزه زمین نگاهم کرد : اینطوریاست ؟

سرم و به طرفین تکون دادم : چجوریاست ؟

قدمی به طرفم برداشت که از جا پریدم و ازش دور شدم .

مهیار نگاهم کرد : مرسده بیا اینجا ...

سرم و به علامت نه تکون دادم .

مهیار قدمی به طرفم برداشت : با زبون خوش می گم بیا اینجا .

سرم و بالا انداختم : نمیام . نمیام .

-:بچه میگم بیا اینجا .

-:نمیخوام .

-:بگیرمت بد می بینیا ...

-:نمی خوام .

مهیار به طرفم اومد که در رفتم و خودم و پشت میز رسوندم

-:مرسده میگم بیا اینجا .

-:که خیسم کنی ؟

-:کاریت ندارم بیا اینجا ...

ابروهام و بالا انداختم .

مهیار به طرفم حمله کرد و قبل از اینکه از پشت میز بیرون برم گرفتتم .

از پشت بغلم کرده بود . دست و پا زدم : ولم کن .

سرش و اورد دم گوشم : روی من اب می پاشی ؟

سرم و عقب کشیدم : ولم کن مهیار ...

نفسهاش که به صورتم می خورد ... احساس می کردم بدنم مور مور میشه .

مهیار سرش روی شونه ام بود . دستام و محکم گرفته بود و به طرف میز کشید ... نگاهم روی لیوان پر از ابی که روش بود ثابت مونده بود .

هر کاری برای خلاصی از دستش می کردم .

چند قدمی به طرف میز مونده پام و دور پاش حلقه می کردم که پاش و عصب کشید : می خوای من و بزنی زمین ؟

لعنتی تیرم خطا رفت .

-:مهیار ول کن ... دیگه نمی ریزم .

دیگه به میز رسیده بودیم . مهیار خم شد و لیوان اب و از روی میز برداشت .

چشمام و بستم و اخرین وصیتم و کردم .

سرم و به سمت راست کشید . دیگه امیدی نداشتم . مهیار اب و می ریخت روی صورتم ... همیشه از اینکار بدم میومد . از خیسی صورتم ....

با قرار گرفتن لبهاش روی لبام چشم باز کردم .

با چشای گرد نگاهش می کردم . اما چشمای اون بسته بود .

دستام که هر دوتاش توی یه دستش بود و ازاد کرد و به طرف خودش برگردوندتم . یه دستش هنوز لیوان اب بود .

سرم و روس شونش خم کردم .

-:مهیار ...

از جا پریدیم . هر دوتا از هم جدا شدیم و به طرف زنی که جلوی در ایستاده بود برگشتیم .

من هنوزم توی بغلش بودم .

منشی پشت سرش بود و با لبخند به ما نگاه می کرد . زن با خشم بهمون نگاه می کرد .

نگاهی به مهیار انداختم و دوباره به اون زن دوختم .

منشی گفت : ببخشید من سعی کردم جلوشون و بگیرم .

نگاهی بهش انداختم . به سختی سعی میکرد جلوی خندش و بگیره .

مهیار زمزمه کرد :ستاره ...

مهیار کمی ازم فاصله گرفت و خم شد و لیوان اب و روی میز گذاشت .رو به منشی گفت : شما می تونین برین خانم . لطفا درم پشت سرتون ببندین .

نگاهم همجنان روی ستاره می چرخید ... قیافه ی خوبی داشت .... اون چشای سبزش خیلی تو چشم بود . ابروهایی که اونقدر مداد کشیده بود از همین جا هم میشد فهمید ابروهای

خودش نیست ... موهای رنگ کردش که از زیر شال به رنگ طلایی تو چشم میزد . شال سفیدش با اون مانتوی قرمز رنگ ... همیشه از ترکیب قرمز و سفید برای لباس بیزار بودم

. برای لباس فقط قرمز و مشکی .

نگاهی به کفشای سفیدش انداختم . رژ لب قرمزشم با مانتوش ست بود .

با بسته شدن در مهیار صاف کنارم ایستاد و کمی سرش و به طرف من خم کرد و رو به ستاره گفت : خوبی ؟

ستاره با خشم نگاهم می کرد . حتی مهیار وقتی این و پرسید نگاهم ستاره روی من بود .

مهیار ادامه داد : معرفی می کنم مرسده همسر و ایشونم ستاره ... مرسده جان من در مورد ستاره بهت گفتم یادت هست ؟

نگاهی به مهیار انداختم . نمی دونم تو چشاش چی بود ... اما اون من و به عنوان همسرش معرفی کرد . اون خیلی رک در برابر عشقش اعتراف کرد من زنشم . چیکار باید بکنم ؟

از مهیار دور شدم و اولین قدم و با تردید به طرف ستاره برداشتم . اولین قدم اغاز قدم های بعدی بود .

رو به روی ستاره ایستادم و دستم و به طرفش دراز کردم : مهیار خیلی ازتون تعریف کرده بود ... خوشحالم که می بینمتون .

ستاره با همون خشم بدون اینکه دستم و بگیره گفت : از من تعریف کرده بود ؟

لبخندی زدم : البته ... اون همه چیز و در مورد شما گفته .

پوزخندی زد .

سرم و خم کرد : از اشنایی باهاتون خوشحال شدم .

دستم و کشیدم و به طرف مهیار برگشتم . تو چشاش یه جور خوشحالی بود . بخاطر رفتار من ؟ یا بخاطر حضور ستاره اما به طرفش رفتم . از کنارش گذشتم و به طرف میزش رفتم

و کیفم و برداشتم و به طرف مهیار چرخیدم : عزیزم من دیگه میرم .

مهیار به طرفم اومد : نمی مونی با هم بریم ؟

بدون اینکه به ستاره توجه کنم گفتم : باید برم دفتر ... عصری میرم خونه تو هم زود بیا .

مهیار سرش و تکون داد : لازم نیست ... میام دنبالت .

مهیار به طرف میزش رفت و گوشیش رو برداشت و شماره گرفت : سعید خانم دارن میرن .

گوشی رو قطع کرد .

به طرفش رفتم . مهیار به ستاره نگاه می کرد . بدون اینکه نگاهش کنم روی پنجه پاهام بلند شدم و بوسه ای روی لباش زدم .

مهیار هم به سرعت دستش و دور کمرم انداخت و بوسه ام و جواب داد .

لبخندی روی لبم نشست . تو دلم جشن گرفتم . یه جشن بزرگ ... مهیار به اون توجهی نکرد ... یا می خواست اون و عصبانی کنه ؟ هیچ کدوم مهم نیست . مهم اینه مهیار الان تور

منه . این خیلی مهمه . مهمه که مهیار و کنارم دارم .

ازش فاصله گرفتم و به طرف ستاره رفتم ، با لبخند گنده گفتم : با اجازتون من میرم . خیلی خوشحال شدم .

از اتاق بیرون زدم . منشی به سرعت از جا بلند شد ... یه لبخند گنده زد ... دختره چشم چرون ... شیطونه میگه یه چیزی بگما بهش ... عجــــــــــــــب

در و بستم و به در تکیه دادم و گوشام و تیز کردم .

منشی ریز می خندید .

چشم غره ای بهش رفتم و انگشت اشاره ام و روی دهانم گذاشتم . ساکت شد و چیزی نگفت .

-:برای چی اومدی اینجا ؟

-:واقعا زنت بود ؟

-:ندیدی ؟ زن بود .

-:اما تو دوسش نداری .

-:جدی ؟ از کجا فهمیدی ؟ مطمئن باش بیشتر از تو دوسش دارم .

-:تو اون و دوست نداری ... تو فقط من و می خوای .

-:نمی خوام اشتباه می کردم ... قبلا بچه بودم . نباید بهت اعتماد می کردم .

-:مهیار من مجبور شدم برم ...

-:برام مهم نیست . برو ستاره ... برو بیرون . دیگه نمی خوام ببینمت .

-:مهیار زنت و طلاق بده . من خوشبختت می کنم .

صدایی از مهیار در نیومد .

بعد از چند لحظه که به اندازه صدا سال گذشت گفت : نه .

خیلی محکم و جدی . من لحن مهیار و خوب میشناختم . اون گفت :نه .

این برام کافی بود تا به طرف منشی برم : این که بین خودمون می مونه ؟

لبخندی به روم زد : البته خانم .

-:خوبه ... هر وقت اومد اینجا خبرم کن .

کارتم و از جیب کوپیک کیفم بیرون کشیدم و روی میزش گذاشتم : یادت نره .

چشمکی بهش زدم : تابعد .

قبل از اینکه از دفتر خارج بشم گفتم : از خجالتت در میام .

خندید .

خوشحال و با یه دل نگرانی که از حضور ستاره داشتم به طرف اسانسور رفتم . خودمم نمی دونم چه مرگم بود اینکه مهیار با وجود ستاره بهم توجه کرد یا از اینکه ستاره اینجا بود

و می تونست مهیار و از چنگم در بیاره . اما در هر حال من عقب نمی کشم .

مهیار کنارم نشست و رو به بهداد که کنار من نشسته بود گفت : دیگه رفتی حاجی حاجی مکه . سراغ ما رو نمی گیری .

نگاهی به سروش و بهار که کنار هم نشسته بودن و مشغول صحبت بودن انداختم .

چقدر به هم میومدن ... هر دو تا خوشحال بودن . تا حالا سروش و اونطور خوشحال ندیده بودم . یه جوری ذوق کرده بود که منم به وجد می اومدم .

با صدای بهداد که زندایی زندایی می کرد به طرفش برگشتم و از بهار و سروش غافل شدم .

نگاهم و به بهداد دوختم .

بهداد اشاره ای به مهیار کرد و گفت : زندایی به این دایی ما چی داده زبونش کوتاه تر شده ؟

نگاهی به مهیار انداختم که اروم مشغول خوردن بود .

-:اینجوریش و نگاه نکن بهداد امروز خسته شده و گرنه تو زبون درازی کم نمیاره .

مهیار سر بلند کرد : بله بهداد خان اگه شما هم خیس اب می شدین همینطوری خسته اینجا میشستی .

بهداد خندید : پس زندایی خیستون کرده

با این حرف شروع کردم به تعریف کردن با این سانسور که مهیار نتونست من و بگیره .

بهداد کلی به مهیار خندید و مسخرش کرد .

نگاهم و به مهیار دوختم ، دستم و زیر چونم گذاشتم ... اگه مهیار بخواد برگرده پیش ستاره ؟ اگه بخواد زودتر طلاقم بده ؟ اگه مهیار من و نخواد ؟ اصلا دوسش دارم ؟ شاید بهش

عادت کردم . حاضرم مهیار و برای همیشه کنارم تحمل کنم ؟ می خوام برای همیشه با مهیار باشم ؟ دلم می خواد اون پدر بچه هام باشه ؟

مهیار ؟! چقدر زود گذشت یکسال ... و من چه راحت از کنارش گذشتم . من دیگه مرسده یه سال پیش نبودم . حالا یه زن بودم ... و با طلاق گرفتن از مهیار ... حضور ستاره چی ؟

ستاره اومده دنبال عشقش ... بالاخره اون عشق مهیاره . من چی ؟ تو این مدت چقدر بهم نزدیک شدیم ؟ به اندازه یه زن و شوهر عاشق به هم نزدیک شدیم ؟

با صدای مهیار به خودم اومدم .

سرش و کمی خم کرد : خوبی ؟

لبخندی به روش زدم .

بهداد چنگال و برداشت : زن دایی امروز یه جوری هستی .

با تعجب نگاهش کردم : چی ؟

-:امروز سر حال نیستی زن دایی . چی شده ؟

لبخندی به روش زدم : چیزی نیست .

مهیار زیر گوشم گفت : فکر کنم یه عروسی افتادیم . اینا دو تا بد جور رفتن تو نخ هم ... ما رو هم فراموش کردن .

بهداد که دقیقا به حرفای ما گوش می داد گفت : اینجا رو ببینین .

از پشت میز بلند شد و به طرف سروش و بهار رفت . پشت سرشون قرار گرفت و خودش بین اون دو تا کشید : کمک نمی خواین ؟

هر دو تا از جا پریدن ... جوری که صندلی سروش تکون خورد و قاشق هم از دست بهار سر خورد .

من و مهیار زدیم زیر خنده .

سروش بهار نگاهی به ما و نگاهی به بهداد انداختن .

سروش بلند شد : چته تو ؟

بهداد ازشون دور شد و سر جاش برگشت ، همونطور که می خندید گفت : گفتم اگه ما اضافی هستیم پاشیم بریم بیرون .

من و مهیار همچنان می خندیدیم .

مهیار صندلیش و عقب کشید و بلند شد : من الان بر می گردم .

-:می کشمت بهداد کم مونده بود زهرم بترکه . من به جهنم خواهرت ترسید .

من همچنان می خندیدم .

بهداد گفت : چیه ؟ اصلا به تو چه ؟ خواهر خودمه .

نگاهم و از اونا گرفتم و به مهیار که پشت شیشه مشغول حرف زدن با موبایلش بود دوختم .

دلم لرزید ... یعنی ستاره پشت خط بود ؟

با برگشتن مهیار نگاهمون توی هم مچ شد .

لبخندی به روم زد .

منم لبخندی روی لبم نشست . انگار اب سرد و ریختن روی اتیش دلم .

من حتی به اون لبخنداش هم راضی بودم .

مهیار کنارم نشست .

نگاهم روی دستش که داشت گوشی رو توی جیبش می زاشت ثابت مونده بود .

اروم زمزمه کردم :ستاره بود ؟

چنان به طرفم برگشت که عقب کشیدم : اون چرا باید به من زنگ بزنه ؟

نگاهم و به غذام دوختم : من چه بدونم . گفتم شاید می خواد باهات حرف بزنه .

مهیار خودش و به طرفم کشید : اونم بخواد من نمی خوام . ستاره برای من مرده .

لبخندی روی لبم نشست ... مهیار کاش بدونی چقدر از این حرفت خوشحالم .

نگاهی به بشقاب سالادش انداختم : سالاد می خوری ؟

مهیار رو به بهداد گفت : کم اونا رو دید بزن پاش و این بشقاب ها رو پر کن بر دار بیار .

بهداد نگاهش و از دخترایی که با قاصله چند میز از ما نشسته بودن گرفت و گفت : من چرا برم ؟

به گارسون اشاره کرد و در همون حال گفت : زندایی به نظرت اونی که شال سفید داره خوب تیکه ای نیست ؟

با این حرفش برگشتم و به دخترا نگاه کردم .

دختر خوشکلی بود .

لبخندی زدم : برای چی بهداد ؟ دوستی یا ازدواج ؟

بهداد لبخندش و جمع کرد : خدا به دادت برسه زندایی . من زن نمی خوام واسه دوستی .

به طرفش برگشتم : مگه تو نمی خوای زن بگیری ؟

بهداد سفارشات و به گارسون داد و گفت : نه . من تا قبل از سی سالگی زن نمی گیرم .

با تعجب گفتم : چرا ؟

بهداد اشاره ای به مهیار کرد : چون بچه حلال زاده ام . باید به داییم بره و راه اون و ادامه بدم دیگه .

هر سه تا زدیم زیر خنده .

بهار و سروش که مشغول حرف زدن بودن به طرفمون برگشتن : چرا می خندین ؟

مهیار همونطور که مشغول خوردن میشد گفت : وای اگه می خواستین دوتایی حرف بزنین چرا اومدین ؟ باهم می رفتین دیگه . اصلا پاشین برین سر یه میز دیگه بشینین .

بهار گفت : دایی ...

مهیار کلافه نگاهش و از غذاش گرفت : دایی و مرگ ... چه مرگته بچه ؟ سروش به تو هم گفته باشم اگه بهار و می خوای باید زودتر بیای خواستگاری .

-: اما دایی ما همدیگرو نمیشناسیم .

-:مگه قراره بشناسین ؟

بهداد گفت : خود دایی جان چندین ماه به زندایی خوش گذرونده حالا به ما که میرسه رگ غیرتش باد می کنه .

زدم زیر خنده

مهیار چشم غره ای به بهداد رفت : ما تمام روابطمون کاری بود .

بهداد ابروهاش و بالا کشید و با صدای شادی گفت : نه بابا ... یعنی باور کنیم همون روزی که از زندایی خوشت اومده رفتی خواستگاریش .

مهیار با سر تایید کرد : باید باور کنی چون دقیقا همین طوره .

با نزدیک شدن گارسون بحث خاتمه یافت .

بهار ادامه داد : سروش الان هیچی نداره .

مهیار تیکه ای گوشت در دهن گذاشت : پس منم فردا شوهرت میدم .

سروش کلافه گفت : مهیار ؟

مهیار سر بلند کرد : خوب راست میگم دیگه ... نکنه نمی خواین باهم ازدواج کنین ؟

سروش به صندلی تکیه داد : البته که می خوایم .

-:پس زودتر همه چیز و تموم کنین . منم این همه حرص ندین .

می دونستم مهیار شوخی می کنه . همچین عادتی نداشت که بخواد توی کارشون دخالت کنه . تا اونجا که می دونستم از این رفتارها بیزار بود .

گفتم : اذیتشون نکن مهیار.

به طرفم برگشت : جدی میگم مرسده . اینا امشب فقط به هم چسبیدن . انگار ما اینجا نخودیم .

خندیدم : حالا چرا نخود ؟

مهیار لیوان و برداشت : گیر نده دیگه .

برگشتم به طرف بچه ها : راست میگه دیگه . اه بهداد تو هم کم چشم چرونی کن . خسته نشدی؟ بابا دختره تموم شد .

مهیار بلند شد و گفت : بسه دیگه . پاشین بریم .

بهداد از جا کنده شد : کجا بریم ؟ تازه اول شب بچه لاتاست .

مهیار خیره خیره نگاهش کرد : یعنی من با این تیپم شبیه لاتام ؟

سروش زد زیر خنده : خیلیی...

مهیار بلند شد و گفت : پاشین بریم . خسته ام . فردا باید بریم سر کار ... شب جمعه جمع میشیم تا صبح با هم خوش می گذرونیم .

بهدا دستهاش و بهم کوبید : ایول دایی جان

لاک قرمز رنگ و توی دستم گرفتم . روی کاناپه ولو شدم و پاهام و توی اغوشم جمع کردم . صدای اب به گوش می رسید . لبخندی زدم و به اهنگی که از تلویزیون پخش می شد

گوش سپردم .

مشغول شدم . چنان با دقت لاک و روی ناخن های پام می کشیدم که خودمم ذوق می کردم .

توی اهنگ غرق بودم که صدای اسمس گوشیش به گوش رسید .

سرم و بلند کردم و به گوشی مهیار که روی میز بود چشم دوختم .

اروم اروم می لرزید .

نگاهی به در حموم انداختم .

خم شدم و گوشی رو از روی میز برداشتم .

پیام از طرف کسی به نام " اون " سیو شده بود .

با تعجب ابروهام و بالا دادم و بازش کردم .

" مهیار جان من و ببخش ... می دونم اشتباه کردم .

من برای رسیدن به تو تلاش نکردم . اما حالا می خوام این کار و بکنم . من دوست دارم . مطمئنم تو هم دوسم داری ... همونطوری که من نتونستم عشقت و فراموش کنم تو هم

نباید این کار و کرده باشی .

بهم فرصت بده مهیار ... فرصت بده تا این بار برای با تو بودن تلاش کنم . "

قلبم شروع کرده بود به تندتر زدن . مطمئنا این کسی نبود جز ستاره ... اب دهنم و قورت دادم . چرا باید الان پیداش شه ؟

چرا چند ماه دیگه نه ؟ وقتی تکلیفم مشخص شد ؟ الان که بین رفتن و موندن تردید دارم . الان که با احساس خودم درگیرم . با احساس مهیار درگیرم .

-:چیزی شده ؟

از جا پریدم .

مهیار با کمی فاصله با حوله سفیدش در برابرم ایستاده بود .

نگاهی بهش انداختم : هان ... ؟ نه ... هیچی .

نگاهی به گوشیش که دستم بود انداختم . گوشی رو به طرفش گرفتم : اس ام اس داری .

لباش و روی هم فشار داد : از کی ؟

-:فکر کنم از طرف ستاره باشه .

شونه هاش و بالا انداخت : پاکش کن .

-:نمی خوای بخونیش ؟

بیخیال گفت : نه .

به طرفم اومد و روی کاناپه ولو شد .

بوی شامپوش به بینیم خورد .

به طرفش برگشتم : از شامپوی من استفاده کردی؟

ابروهاش و بالا کشید : اشکالی داره ؟

اس ام اس و پاک کردم و گوشی رو روی میز گذاشتم .

لاک و به دست گرفتم و در همون حال گفتم : نه .

مهیار خودش و کمی جلوتر کشید و کنترل و از روی میز برداشت : لاک می زنی ؟

سرم و همونطور که روی پاهام بود به طرفش برگردوندم : اره .

-:تا حالا ندیدم این کار و بکنی .

-:اخه حوصلش و نداشتم .

مهیار کنترل و روی میز گذاشت و به طرفم اومد .

خودم و عقب کشیدم : چیه ؟

-:همیشه بزن .

با چشای گرد گفتم : هان ؟

-:خوب وقتی نماز می خونی پاکشون کن . من دوست دارم لاک بزنی ...

دستم و گرفت و به طرف خودش کشید و به ناخن های لاک زدم خیره شد : به دستت خیلی میاد ... همیشه همین رنگی بزن .

خندم گرفته بود شده بود مثل بچه ها . یه جورایی با چشاش به لاکهای من نگاه می کرد دلم می خواست بزنم زیر خنده .

چرا این مردا همشون مثل بچه ها هستن ؟

مهیار از همه بچه تر بود ... اخی ... نی نی کوچولو .

از افکار خودم لبخندی روی لبم نشست و به مهیار خیره شدم .

با ذوق و شوق فراوان توی استخر بودم و از اب بازی لذت می بردم .

طول استخر و می رفتم و بر می گشتم .

با دیدن بدری که داشت از پله ها پایین می اومد خودم و بیرون کشیدم و لب استخر نشستم .

بدری بهم نزدیک شد و گفت : خسته نباشی خانم جان .

-:سلامت باشی بدری جون .

بدری کنارم ایستاد : سفید شدین خانم جان . اب رنگ و روتون و باز می کنه .

لبخندی روی لبم نشست : ممنون بدری خانم .

-:خانم جان مهمون دارین .

با تعجب گفتم : مهسا که قرار بود عصری بیاد .

-:نه خانم جان پدرتون هستن .

چشمام و روی هم گداشتم . لعنتی چی از جونم می خواست ؟

زمزمه کردم : چی می خواد ؟

-:چی گفتین خانم جان ؟

چشم باز کردم و به بدری خیره شدم : چیزی نیست بدری جان . باشه بگو منتظر باشه میام .

بلند شدم و به طرف حمام به راه افتادم .

بدری باشه ای گفت و از پله ها بالا رفت .

به سرعت لباس پوشیدم و اماده شدم . باید قبل از اینکه مهیار میومد بیرونش می کردم . دیگه لازم نبود بیاد اینجا .

همونطور که لباس می پوشیدم شماره سروش و گرفتم .

اما جواب نداد : معلوم نبود باز کجا رفته .

حوله رو دور موهام پیچیدم و از پله ها بالا رفتم . بابا توی سالن بالای استخر روی مبل نشسته بود .

با سلامی که کردم از جا بلند شد : سلام دخترم .

لبخندی تلخ روی لبم نشست , به طرفش رفتم و روی مبل نشستم .

بدری لحظه ای بعد با لیوان چای وارد شد . لیوان و پیش روم گذاشت : امری نیست خانم جان ؟

-:نه بدری جان دستت درد نکنه . مهیار که اومد خبرم کن .

-:بله خانم جان .

با بیرون رفتن بدری نگاهم و به بابا دوختم : برای چی اومدی اینجا ؟

بابا به پشتی تکیه داد : دیگه به ما سر نمی زنی .

-:دلیلی نمی بینم جایی باشم که ازم متنفر هستن .

-:ما ازت متنفر نیستیم .

پوزخند زدم : جدی؟

-:مرسده جان بابا ... ما همه دوست داریم . سامیار می خواد بره اومده برای مهمونی دعوتتون کنم . می خوای برای مراسم خداحافظی برادرت بیای .

-:من نمی تونم بیام .

-:زشته دخترم . اون یه خواهر بیشتر از تو نداره .

-:من خواهر اون نیستم . خودش همیشه می گفت ازم متنفره . تازه نمی خوام مامان و اذیت کنم .

بابا ولم کرد . سامیار برام برادری نکرد اما مامان چی؟ بهش حق میدم . بر عکس سامیار و بابا که دلم نمی خواد اصلا ببینمشون اما دلم برای مامان تنگ شده . اون دوتا بهم بد

کردن اما مامان دختر هووش و تحمل کرد . درسته مثل مادر برام نبود اما اونقدرا هم بد نبود . اونقدر بود که بتونم به عنوان مادر ازش اسم ببرم .

بلند شدم : من نمی تونم برای مراسم بیام . شما هم بهتره برین .

بابا بلند شد : من و از خونه دخترم بیرون می کنی؟

به طرفش برگشتم : نه ... برای ناهار بمونین . خوشحال نمیشم اما بالاخره پدرم هستین ... اما برای مراسم سامیار متاسفم . من برادری به اون اسم ندارم که بخوام بیام سراغش .

یا توی مراسمش شرکت کنم .

-:به سروش بگو برگرده خونه ...

روم و ازش برگردوندم : سروش بچه نیست که من بخوام نصیحتش کنم . جایی هم که الان هست بد نیست . خونه و زندگی خودشه . به منم ربطی نداره . اون برادرمه . هر کمکی

ازم بخواد دریغ نمی کنم همونطور که اون همیشه کنارم بوده منم کنارش می مونم اگه می خواین برگرده بهتره برین سراغ خودش .

-:مرسده اون هنوز یه پسر مجرده باید با خانوادش زندگی کنه .

لبخندی زدم : پس براش زن بگیرین تا مجرد نباشه .

-:من نگرانشم .

-:نگران نباشین . مطمئنا الان اوضاع زندگیش خیلی بهتر از زمانیه که پیش شما بود و لوسش می کردین .

-:مرسده ...

-:دیگه حرفی نمونده بابا . برای ناهار می مونین یا نه ؟

بدری رو صدا کردم : بدری جان میز ناهار و بچین ...

-:خانم جان اقا تشریف اوردن .

در همین حین چند ضربه به در خورد و مهیار وارد شد .

با دیدن بابا سلام کرد و به طرفم اومد .

لبخندی به روش زدم : سلام .

مهیار کنارم ایستاد و گفت : عافیت باشه خانم .

سرم و تکون دادم : سلامت باشی .

مهیار با بابا احوالپرسی کرد و گفت :خوش اومدین . بفرمایین .

بابا نگاهی بهم انداخت : دیگه باید برم .

-:مگه میشه پدر جان ... برای ناهار بمونین . اینطوری که نمیشه .

رو به بدر گفت : بدری خانم ناهار و اماده کن .

و رو به بابا ادامه داد :پس مادر جون کجان ؟

-:رفته خرید .

مهیار سعید و صدا کرد و گفت : مرسده جان یه تماس با مامان بگیر بگو سعید میره دنبالشون . برای ناهار مهمون ما هستن .

به طرف تلفن رفتم .

به سرعت خودم و به اتاق رسوندم و شماره سروش و گرفتم.

به سرعت صداش بلند شد : به به ابجی خانم . حال و احوال ؟ چه عجب ؟ یادی از ما کردی ؟

کلافه گفتم : سروش دو دقیقه زبون به دهن بگیر ... ببین چی میگم .

-:اوم ... اوم ... جونم بفرما . من با جون و دل گوش می کنم . دستوراتتون و بفرمایید تا انجام بشه .

-:وای سروش یه کلمه می خوام حرف بزنما . پاشو بیا اینجا .

-:جون تو امکان نداره . با بهار قرار دارم .

-:قرار و مرض ... بابا اینا اومدن . پاش و بیا . بهارم بیار .

-:بابا ؟ اونجا چیکار میکنن ؟

-:سروش میای یا نه ؟

-:باشه . باشه . میام .

-:من منتظرتون هستم .

-:خیلی خوب. فعلا خداحافظ .

صدای مهیار بلند شد : مرسده کجایی خانم ؟

به سرعت از پله ها بالا رفتم : همینجام .

مهیار لبخندی به روم زد : امروز نرفتی دفتر ؟

-:نه کار خاصی نداشتم خونه بودم .

مهیار با لبخندی که حفظش کرده بود گفت : خیلی کار می کنه پدر جون . اعصاب خودشم خورد میشه .

قبل از اینکه بابا چیزی بگه گفتم : مهیار جان! من کارم و دوست دارم .

-:می دونم عزیزم . منم اعتراضی نکردم . شما هر کاری دلت می خواد می تونی انجام بدی ... فقط کم حرص بخور .

لبخندی به روش زدم . وای مهیار کاش همیشه همین طور باشی . همیشه همین طور نگرانم باشی . همیشه همینطور بهم توجه کنی . یعنی میشه ؟ چرا توجه مهیار اینقدر برام مهم

شده ؟ مگه من مرسده نیستم ؟ وای دارم خل و چل میشم . مگه نبودی ؟ اه خفه شو مرسده دیگه اون یه ذره عقلی هم که داشتی پرید . به زودی کاملا از دست میری .

با زنگ موبایل مهیار از افکارم جدا شدم . مهیار گوشی رو از جیبش بیرون کشید و نگاهی به اون انداخت و لحظه ای بعد بدون پاسخ دادن گوشی رو خاموش کرد و روی میز

گذاشت .

یعنی کی بود ؟ نکنه بازم ستاره باشه ؟ چرا دست از سرمون بر نمی داره ؟ اون زمان که مهیار و داشته بهش توجه نکرده ... حالا دیگه چی می خواد ؟

مهیار و بابا بازم مشغول بحث در مورد سیاست بودن . بلند شدم و از سالن بیرون رفتم . خودم و به اشپزخونه رسوندم . بدری و دخترا مشغول بودن . با دیدنم بدری گفت : امری

دارین خانم جان ؟

لبخندی به روش زدم : نه بدری جان مشغول باشین .

کنار دخترا ایستادم و به تماشای اماده شدن غذاها چشم دوختم .

با سر و صدایی که از حیاط می اومد بلند شدم و به طرف در خروجی رفتم .

سعید به سرعت ماشین و متوقف کرد و پیاده شد و در و برای مامان باز کرد .

مامان قدمی روی زمین گذاشت و با دیدنم لبخندی زد .

منم به روش لبخند زدم . نمی دونم چرا بر عکس بابا و سامیار نمی تونستم ازش کینه ای به دل بگیرم . بیشتر دلم براش می سوخت . چرا ؟ دلیلش برای خودمم نامعلوم بود .

به طرفش رفتم . باهم رو بوسی کردیم . ازش دعوت کردم بریم داخل . در کنار هم به طرف سالنی که بابا و مهیار بودن رفتیم . مامان حرفی نزد منم چیزی نگفتم . اصلا به روی

خودم نیاوردم .

مهیار با دیدن مامان بلند شد و گفت : خوش اومدین ... بفرمایید .

گوشیم زنگ زد . ببخشیدی گفتم و ازشون جدا شدم . با گفتن بله .

سروش گفت : چه خبر ابجی ؟ رفتن ؟

-:نه سروش برای ناهار اینجان . نمیای ؟

-:بهار نمیاد . میگه مزاحم جمع خانوادگیتون میشم .

-:این چه حرفیه ؟ بهار از خودمونه .

-:هر چی بهش میگم قبول نمی کنه .

-:باشه عزیزم . اشکالی نداره . نمی خواد بیای ... با بهار باش ... خوش بگذره .

-:مرسده ناراحت شدی ؟

-:نه عزیزدلم . ناراحت نیستم . اونا پدر و مادرم هستن . فقط نمی خواستم تنها باشم . راستی نمی خوای در مورد بهار باهاشون حرف بزنی ؟

-:چرا اتفاقا تصمیم دارم بعد از رفتن سامیار این کار و بکنم .

-:چرا بعد از رفتن سامیار ؟

-:اون برادر من نیست . اگه برادر من باشه باید برادر تو هم باشه .

-:اما سروش ...

-:ببین مرسده نخواه که تصمیم و عوض کنم . این تصمیمیه که خودم گرفتم هیچ ربطی هم به تو نداره . من همیشه با سامیار مشکل داشتم فقط سعی کردم تحملش کنم .

خندم گرفته بود : باشه بچه ... هر کاری می خوای انجام بده . من دیگه باید برم . کاری نداری ؟

-:نه ... خوش بگذره .

-:به شما بیشتر . به بهار سلام برسون . بگو اگه میومد خوشحال میشدم .

صدای بهار بلند شد : انشاا... یه وقت دیگه زن دایی .

-:باشه عزیزم . خوش باشین .خداحافظ

گوشی رو قطع کردم و رفتم سراغشون .

کنار مهیار نشستم .

مهیار همون بحث سیاست و ادامه میداد . مامان هم حواسش به تلویزیون بود .

با صدای بدری که اعلام کرد ناهار اماده هست از جا بلند شدیم و به طرف سالن غذاخوری رفتیم .

مهیار در سکوت به رو به رو زل زده بود .

نگاهم و از بیرون گرفتم و گفتم : چیزی شده ؟

به طرفم برگشت و همونطور بیحال گفت : نه . چطور مگه ؟

کمی به طرفش چرخیدم : اخه یه جوری هستی . مریض شدی ؟ نکنه سرما خوردی ؟

لبخندی زد : نه ... حالم خوبه .

-:پس چته ؟ امروز بیحالی . اتفاقی افتاده ؟ مشکلی پیش اومده ؟ از چی ناراحتی ؟ نکنه با پدرجون حرفت شده ؟ اره ؟

-:نه چیزی نیست . حوصله ندارم .

-:دلیلش چیه ؟ حتما دلیلی داره که حوصله نداری .

-:مرسده خوبم . نگران نباش .

-:چطور می تونم نگران نباشم ؟ مثل همیشه نیستی . بیحالی ... انگار فکرت مشغوله . نکنه ورشکست شدی .

مهیار زد زیر خنده : اینا چه فکریه می کنی .

-:تقصیر توئه . اگه بگی چی شده منم به این چیزا فکر نمی کنم . همش نگرانم که چه بلایی سرت اومده .

مهیار چند لحظه ای سکوت کرد و بالاخره گفت : ستاره ...

نفس حبس شده ام و بیرون دادم . ستاره . ستاره . چرا باید همیشه سایه یکی بالای زندگیم باشه ؟ مگه من چه گناهی کردم ؟

به سختی خودم و کنترل کردم و گفتم : ستاره چی ؟

-:رفته سراغ رامین .

-:خوب ...

-:همین دیگه . ازش خواسته کمکش کنه .

نفهمیدم چطور زمزمه کردم : رامین چی گفته ؟

-:رامین به من خیانت نمی کنه . اون بود که من و از اون حال نجات داد . هیچ وقت ستاره رو قاطی نمی کنه .

لبخندی روی لبم نشست . رامین برای این مسئله ازت ممنونم . جبران می کنم .

-:می خوای چیکار کنی ؟ باهاش حرف بزنی؟

-:نمی دونم دیگه باید چیکار کنم . از پسش بر نمیام . خیلی داره اذیت می کنه . اعصاب برام نذاشته .

-:بیخیال ... بهش اهمیت نده .

-:چی رو اهمیت ندم ؟

-:همین دیگه . بهش فکر نکن . به چیزای خوب فکر کن .

-:مثلا بچه .

تقریبا فریاد زدم : مهیارررررررررررر .

مهیار فرمان و ول کرد و دستاش و روی گوشاش گذاشت : چته بابا ؟ کر شدم . خوب نخواستیم .

-:تو چرا همش این موضوع رو وسط می کشی ؟

-:خوب دلم می خواد .

-:دلت نخواد .

مهیار به طرفم خم شد : تو بهش بگو نخواد .

نیشخندی زدم و خودم و به طرفش کشیدم و زیر گوشش زمزمه کردم : دلت نخواد .

مهیار به سرعت سرش و برگردوند تا صورتم و گاز بگیره که سرم و عقب کشیدم : هی هی ... می خوای من و گاز بگیری ؟

-: دلم می خواد ... ببین حرف گوش نمی کنه . میگه می خواد .

-:نخیر لازم نکرده بخواد . من و تو خودمون هنوز بچه ایم .

مهیار با چشای گرد گفت : جان ؟ دیگه بزرگتر از این می خوایم بشیم ؟ باید هم سن پدر بزرگامون بشیم تا بتونیم بچه دار شیم ؟

با سر تایید کردم : بله .

-:من می خوام عروسی بچم برقصم نه از تو گور واسش برم خواستگاری .

-:نترس تو با این عشق و حالی که می کنی کم ِ کمِش 120 تا رو رد می کنی . عروسی بچت که هیچ عروسی نوت و هم می بینی .

-:من می خوام مثل ادم برقصم نه اینکه برم رو ویبره .

-:نکنه می خوای برک دنس برقصی !

مهیار لب و لوچش و اویزون کرد : مگه چه اشکالی داره ؟ همه میگن چه پدری داره این عروس .

-:چه پدری داره این داماد ... انگار عروسی خودشه . بیچاره از خوشحالی رفته رو سِن پایین هم نمیاد .

-:مگه چیه ؟ ادم یه بچه که بیشتر نداره .

-:اره جون خودت . یعنی واسه تو یکی کافیه ؟

-:اره به جون رامین ... برای من همین الانش همون یکی کافیه .

سرم و تکون دادم : همین الان .

-:پس چی ؟ فکر کردی ادم با یه بچه می تونه زندگی کنه ؟ کمش باید 10 تایی باشن تا سر و صداشون تو خونه بپیچه .

در همون حال که می خندیدم گفتم : چه خوش اشتهایی .

-:من اصولا ادم قانعی هستم .

سرم و بالا پایین کردم : بله می دونم . خیلی قانعی .

با توقف ماشین در و باز کردم : دستت درد نکنه .

-:وظیفه هست .

پیاده شدم : اون که بله .

-:به مهسا سلام برسون .

-:بزرگیتون و می رسونم .

در و بستم و مهیار به سرعت پاش و روی گاز گذاشت و دور شد.

نگاهم و به ساختمون پیش روم دوختم . اینجا بهونه ازدواج من بود . ازدواج با کسی که احساس می کردم ازش متنفرم اما حالا چی ؟ حالا ؟ ازش متنفر نیستم . در عین حال گاهی

براش دل می سوزونم . نگرانش میشم و از بودن در کنارش ارامشی نصیبم میشه که نمی تونم هیچ جای دیگه ای به دست بیارم .

لبخندی زدم و به طرف ساختمون به راه افتادم .

مهسا با دیدنم از جا بلند شد و گفت : به به بالاخره تشریف اوردین . چه عجب خانم دل کندین .

ابروهام و بالا دادم : سلام .

-:علیک سلام . تشریف بردن ؟

-:کی ؟

-:مهیار خان . دیگه بزنم به تخته انگار دور طلاق و خط کشیدین . این دو ، سه روزه می رسونتت . میاد دنبالت .

-:اشکالی داره ؟

-:نخیر . من چیزی نگفتم .

-:نباید بگی . مگه من از شما میپرسم با رامین خان تا ساعت 12 کجا تشریف داشتی ؟

مهسا یکدفعه دستاش و بهم کوبید : وای مرسده نمی دونی دیشب چی شد . بابا من و رامین و با هم دید ... رامین هم به بابا گفت می خواد بیاد خواستگاریم اگه اجازه بده . وای

داشتم از خوشحالی ذوق مرگ میشدم . بابا هم بعد از اشنایی باهاش گفت پسر خوبیه . فکر کن . من و رامین . رامین گفته عروسمون و هم توی باغ می گیریم . اخه می دونی

رامین عاشق باغه . منم به نظراتش احترام می زارم . اخه می دونی ادم که نمی تونه از همین اول کار با شوهرش مخالفت کنه . رامین سلیقه خوبی داره . اون دفعه که برام

دستبند خریده بود دیدی که . دیدی چه خوش سلیقه هست . ادم شوهر خوش سلیقه ای مثل رامین داشته باشه دیگه غم نداره .

چشم غره ای بهش رفتم و در حالی که به طرف اتاق می رفتم گفتم : وای مهسا سرم رفت . یه نفس بکش ... خفه میشی به خدا . مبارکه به پای هم پیر بشین . بچه هاتون گنده منده

بشن . حالا بفرما سر کارت .

مهسا غرغر کنان گفت : مثلا داشتم حرف میزدما .

-:بعدا مهسا جان . الان اونقدر ذوق زده ای که خودتم نمی دونی داری چی بلغور می کنی .

-:خیلی بی ادب شدی مرسده .

-:به کوری چشم تو . مگه جلوت و گرفتم تو هم بشو .

در و بستم و خودم و روی کاناپه ولو کردم .

نفس عمیقی کشیدم . چرا هر کسی دور و برم بود می رفت سراغ یکی از اطرافیان مهیار ؟ حالا اگه مجبور می شدم ازش جدا شم چه گلی باید به سرم می گرفتم ؟ خدایا خودم و

سپردم به تو .

لحظه ای بعد چند ضربه به در خورد و اقا صادق با یه فنجان چای داغ وارد شد .

بلند شدم و همونطور که به طرف میزم می رفتم گفتم : حالتون چطوره ؟

فنجان و روی میز گذاشت : خدا خیرت بده بابا جان . خوبم .

لبخندی زدم : دیگه راپورت من و که به مهیار نمیدین ؟

-:وای پدر جان این چه حرفیه ؟ اقای مهندس یکمی فضولی کردن در مورد زندگیتون منم بهشون گفتم . میشد فهمید که دوستون داره .

لبخند تلخی روی لبم نشست : دستتون درد نکنه .

-:کاری نکردم دخترم . ادمای عاشق و باید به هم رسوند .

من چی میگم این چی میگه . داره برای خودش می بافه دیر بجنبم تنمم می کنه .

-:منظورم چای بود .

-:إ ؟ نوش جونت دخترم . با اجازت من برم .

-:خواهش می کنم بفرمایید .

با باز شدن در خودم و شوت کردم توی خونه . اونقدر خسته بودم که با سر جواب خدمتکار ها رو دادم .

-:بهتره زودتر بکشی کنار ...

این صدای مادر جون بود . چرا داد میزد ؟

با تعجب به طرف کسی که در و برام باز کرده بود برگشتم و گفتم : مادر جون داد می زنن ؟

-:مهمون دارن .

با تعجب و چشای گرد گفتم : کیه ؟

-:نمی دونم خانم .

سرم و به تایید تکون دادم و به طرف سالن رفتم . صدای مادر جون هم از اونجا میومد .

با دیدن ستاره که در برابر مادر جون ایستاده بود نزدیک بود شاخ در بیارم .

مادر جون گفت : مهیار دیگه مال تو نیست . اون الان زن و زندگی داره . به زودی بچه دار میشه . بهتره خودت و بکشی کنار . من هیچ وقت تو رو به عنوان عروس قبول نکردم .

ستاره تا گفت : مادر

مادر جون بین حرفش اومد : گفتم که بهتره برگردی همون جایی که بودی ... درسته اونا هیچکدوم حرفی نمیزنن اما من حواسم هست . ستاره پات و از زندگی مهیار بکش بیرون .

مهیار هیچ وقت مال تو نبوده . مرسده به درد مهیار می خوره . اونا در خور هم دیگه هستن . تو هیچ وقت برای مهیار مناسب نبودی . برگرد همون جایی که این سالها بودی . کاری

نکن بخوام خودم پات و از زندگیشون بکشم کنار .

مادرجون تا برگشت نگاهش به من افتاد . با دیدنم اول شکه شد اما به سرعت خودش و یافت و گفت : مرسده جان اینجایی ؟ بیا عزیزم .

با این حرف مادر جون ستاره به طرفم برگشت و نگاهی با خشم بهم انداخت .

سلام کردم و به طرف مادر جون رفتم . مادر جون دستاش و برای در اغوش کشیدنم باز کرد . منم تو اغوشش فرو رفتم .

زیر چشمی به ستاره نگاه می کردم .

مادر جون گفت : نگفته بودی میای ...

-:رفته بودم دادگاه . گفتم یه سر بهتون بزنم .

-:خوش اومدی . مهیار چطوره ؟

لبخندی به روش زدم : خیلی خوبه . سلام می رسوند .

-:ناهار پیش ما می مونی ؟

-:نه مهیار میاد دنبالم .

-:پسرم چه پرو شده . خودش که نمیاد حالا میاد تو رو هم ببره . برای ناهار می مونی .

به طرف ستاره برگشتم : حالتون چطوره ؟

با خشم گفت : شما بهتر از منین .

لبخندی به روش زدم . خودمم می دونستم لبخندم بیشتر شبیه زهر خنده اما نمی دونم چرا نتونستم اون لبخند و تحویلش ندم .

مادر جون گفت :بشین عزیزم.

لبخندی به روش زدم و به طرف کاناپه حرکت کردم .

مادر چشم غره ای به ستاره رفت و گفت : بهتره پات و بکشی کنار . می تونی بری .

ستاره با خشم به طرف در به راه افتاد .

مادر به طرفم برگشت و گفت : اومده بود اینجا ...

میون حرفش پریدم : دوست ندارم چیزی بدونم .

مادر سرش و به معنای فهمیدن تکون داد : هر طور راحتی عزیزم .

برای عوض کردن بحث گفتم : مادر جون میشه نظر مهسان و محمد و درباره سروش بپرسین ؟

مادر جون ریز خندید : پس بالاخره اعتراف کردن .

ابروهام و بالا دادم : می دونستین ؟

مادر جون سرش و به تایید تکون داد ...

روزها از پی هم می گذشتند ... همه چیز خیلی زود اتفاق افتاد . به کوتاهی یه چشم به هم زدن . ستاره بخاطر حرفای مادر جون تو کارخونه ابرو ریزی راه انداخت . مهیار مجبور

شد ازش شکایت کنه و به شرطی رضایت داد که ستاره برای همیشه از ایران بره . بعد از رفتن ستاره ... سامیار بخاطر مراسم نامزدی سروش شش ماه بیشتر ماندگار شد . این

اتفاق ها در کمتر از دوماه افتاد ... زمان به سرعت می گذشت تا اینکه ایستاد . امروز ، اینجا ...

در سالن و باز کرده بودم که صدای مبارک ... مبارک بلند شد تا از شوک بیرون بیام چراغ ها روشن شد و از جا پریدم . همه رو به روم بودن و دست می زدن اما من مثل مونگول

ها بهشون خیره شده بودم . خودمم نمی دونستم چه مرگم شده . یه جوری بهشون زل زده بودم که طولی نکشید که نگاهشون نگران شد و به طرفم اومدن . مهیار قبل از من به

خودش اومد و با گفتن : مرسده

منم به خودم اورد .

نگاهم و از مامان و بابا و سروش و بهار گذروندم تا رسیدم به بهداد و بعد هم مادر جون و پدر جون .و بالاخره روی مهیار ثابت موند . مهیار کاملا بهم نزدیک شده بود .وقتی

چشای گرد شده من و دید رو به بقیه گفت : اینجا چه خبره ؟

بهداد دستاش و بهم کوبید : می دونستیم یادتون نمی مونه . ادم اولیش و اینطوری فراموش کنه وای به حال بقیش .

مادر جون لبخند به لب گفت : بچه هام این مدت اونقدر مشغولیت داشتن بایدم فراموش می کردن .

مشغولیت ؟ من و مهیار ؟ رفتار بد ستاره . بی ابرویی که توی کارخونه راه انداخته بود ؟ شکایت مهیار از ستاره ؟ یا مراسم نامزدی بهار و سروش ؟

نازنین یه کلاه تولد روی سرش گذاشته بود . اما من هنوزم نمی دونستم این کاغذ دیواری ها ... این اهنگ ! این جشن برای چیه !

بالاخره مهیار به حرف اومد : میشه به ما بگین اینجا چه خبره ؟

بابا به طرف مهیار اومد . دستش و روی شونه اون گذاشت و گفت : یعنی شما هنوز یادتون نیومده امروز سالگرد ازدواجتون بود ؟

مثل برق گرفته ها به سمت مهیار برگشتم : سالگرد ازدواج ؟ یه سال ؟ چه زود گذشت .

بهار گفت : دایی از شما بعیده ... حالا میگیم مثل همه ی مردا سالگرد ازدواجشون و فراموش می کنن اما شما که امروز تولدتون هست .

لبخندی روی لبم نشست . اما این لبخند بیشتر برای پنهان کردن دردی بود که توی وجودم پنهان شده بود . یه سال تموم شد ؟ حالا قرار بود چی بشه ؟ چه اتفاقی بیفته ؟ من و مهیار

جدا شیم ؟ هر کس بره دنبال زندگیش ؟ همونطوری که قرار بود ؟

با صدای مامان به خودم اومدم . برای لحظه ای کوتاه نگاهمون در هم گره خورد و به سرعت نگاهش و دزدید . درست مثل تمام این مدت . تمام این مدتی که خودش و پنهون کرده

بود . چرا مامان این مدت نگاهش و ازم می دزدید ؟ و من چرا روی رفتاراش حساس شده بودم .

سامیار کنار بهداد ایستاده بود و نگاهش و به زمین دوخته بود اما زیر چشمی نگاهم می کرد . بعد از اون بیشتر از سه ، چهار بار ندیده بودمش .

مادر جون دست من و مهیار و گرفت و به طرف کاناپه کشید .

وقتی روی کاناپه جای گرفتیم . نگاه کوتاهی به مهیار انداختم . اونم نگاهم میکرد . یه نگاه گذرا و بعد فرار . هر دومون با هم فرار کردیم از نگاهم هم .

نازنین خودش و بهم رسوند و گفت : مرسده جون ؟

دلم براش پر کشید . تو اغوشم گرفتمش و روی پاهام گذاشتمش : جونم عزیزم ؟ خوبی خوشکلم ؟

با سرش تایید کرد .

مهیار شکلاتی از جیبش بیرون کشید و به طرف نازنین گرفت : پس من چی ؟

نازنین خواست از اغوشم بیرون بیاد که گفتم : هی حسود ! نمی تونی ببینی بچه یه ساعت تو بغلم باشه ؟

مهیار همونطور که دستاش و برای در اغوش کشیدن نازنین باز می کرد گفت : بیا بغل عمو ...

نازنین ازم جدا شد و در اغوش مهیار فرو رفت .

با اشاره مهسان از جا بلند شدم و به طرفش رفتم .

مهسان چشمکی زد و گفت : مطمئنا یادتون نبود نه ؟

سرم و پایین انداختم که ادامه داد : من یه کادو گرفتم که بدی به مهیار.

با تعجب سر بلند کردم : کادو ؟

مهسان ریز خندید : بله کادو . بالاخره که چی ؟ باید یه چیزی بدی بهش یا نه ؟ امشب سالگرد ازدواجتونه . تولدش هم هست .

تولد مهیار ... کادوی سالگرد ازدواج . شاید این اخرین کادویی باشه که مهیار از من میگیره ... اون برای تولد من سنگ تموم گذاشته بود پس چرا من این کار و نکنم ؟

با خوشحالی که سعی می کردم پنهونش کنم بخاطر تصمیمی که گرفته بودم گفتم : مرسی مهسان جون . زحمت کشیدی .

مهسان در اغوشم کشید : این چه حرفیه عزیزم . من که کاری نکردم .

-:چه کاری مهمتر از این ؟ خیلی لطف کردی .

از هم جدا شدیم که مهسان جعبه کادو پیچ شده ای رو به طرفم گرفت :اینم کادو .

-:مرسی عزیزدلم .

-:الان یه سال از زمانی که با مهیار ازدواج کردی می گذره ! خوشبختی ؟

چشم روی هم گذاشتم : من در کنار مهیار خوشبخت بودم ؟ ناخوداگاه ذهنم به طرف ارامشی که در کنار مهیار داشتم پر کشید . اون ارامش یعنی خوشبختی ؟

زمزمه کردم : اره . خوشبختم .

خودمم نفهمیدم چرا این و گفتم . اما از گفتنش پشیمون نبودم .

مهسان با خوشحالی گفت : خوشحالم این حس و داری .

بهار به جمعمون پیوست : دارین در مورد چی حرف می زنین ؟

مهسان دستش و دور بازوش انداخت و اون و به طرف خودش کشید : زنداییت میگه در کنار مهیار خوشبخته . تو چی ؟

بهار سرش و پایین انداخت و گفت : منم خوشبختم .

بهداد دوربین به دست بالای سرمون ایستاده بود . گفت : زن دایی شما بین مامان و بابات بشین . دایی شما هم بالای سرشون وایسا .

دندونام و روی هم ساییدم . افکارم اونقدر به هم ریخته بود که خودمم نمی فهمیدم چه مرگمه .

بین مامان و بابا نشستم . بعد از این همه مدت یه فاصله نزدیک به بابا . این همه نزدیک .

نگاهی به مامان انداختم . لبخندی به روم زد .منم لبخند زدم . بابا دستش و روی شونه هام قرار داد .

ناخوداگاه به طرفش برگشتم و بهش نگاه کردم . بابا خم شد و بوسه ای روی پیشونیم زد . برای یک لحظه قلبم از حرکت ایستاد . نفسم حبس شد . بابا داری چیکار می کنی ؟ می

خوای کنترلم و از دست بدم و دیوونه بازی در بیارم ؟

مامان دستم و توی دستش فشرد . اینا امشب چشون شده ؟ می خوا دیوونم کنن ؟ اخه چرا دارین این کارا رو می کنین ؟ مگه من همون مرسده قبلی نیستم ؟ مگه امشب چه افتاقی

افتاده؟ اینا چرا اینطوری می کنن ؟

نگاهم به طرف سروش چرخید که داشت بهم نگاه می کرد .

فکر کنم تمام حس ناتوانی و عجزی که تو نگاهم بود و دید چون نگاهش جوری بود که فریاد می زد : مرسده می فهمم سخته .

اره سخت بود . سخت بود کاراشون و تحمل کنی . اونا داشتن وانمود می کردن . مثل تمام گذاشته ای که داشتیم . مثل همیشه در برابر خانواده مهیار می خواستم وانمود کنن

دخترشون و خیلی دوست دارن . چرا ؟ بخاطر من یا خودشون ؟

مهیار دستاش و دو طرف کاناپه گذاشت . درست بالای سرم ایستاده بود . کمی خم شده بود و می تونستم نفس کشیدنش و احساس کنم .

بهداد با گفتن 1.2.3 عکس انداخت . فکر کنم تمام حسم به عکس هم منتقل شده بود .

به سرعت از جا پریدم و به طرف در خروجی رفتم .

خودم و توی دستشویی انداختم و به اینه خیره شدم .

مرسده چته ؟ داری چیکار می کنی ؟ باز که شروع کردی . تو که اینقدر ضعیف نبودی .

سعی کردم جوری فریاد بزنم که صدام در نیاد . وجودم فریاد زد : چمه ؟ دارم دیوونه میشم . از این دو رویی ها بدم میاد ... می بینی؟ از دست پدر و مادری که سعی می کنن بخاطر

ابروشون خوب باشن بدم میاد . از مهیار بدم میاد . چرا خفه شده ؟ چرا چیزی نمیگه ؟ چرا یادم نبود امروز یه سال تموم میشه . چرا یادم نمونده بود امشب ... سالگرد ازدواج یعنی

پایان قرار داد . مگه من نمی خواستم بعد از مهیار زندگی کنم ؟ الان اماده بودم ؟ برای زندگی اماده بودم ؟ من الان هیچی نداشتم . اگه مهیار بخواد فردا طلاقم بده چی ؟ اون وقت

باید کجا برم ؟ چیکار کنم ؟ برگردم پیش پدر و مادر دو روم . یا برادری که ازش متنفرم ؟ برادری که چشم دیدن من و نداره . اصلا اون برای چی اومده ؟ مگه من بهش اجازه دادم

که پا تو خونه من گذاشته ؟

بسه بسه . بس کن مرسده . تو می تونی ... تو با اینا زندگی کردی ... دوسشون داری .

ندارم ندارم .

دروغ میگی داری به خودت دروغ میگی ... تک تک اون ادمایی که توی اون سالن هستن و دوست داری .

حتی بدری ... دخترا ... محافظا ... از روزی که قدم توی این خونه گذاشتی با همشون زندگی کردی . از هر کدومشون خاطره ای داری . به خودت دروغ نگو . تو مرسده هستی . باید

قوی باشی . مرسده سپهری . وکیل پایه یک دادگستری ... تو از حق مردم دفاع می کنی . باید خودت محکم باشی تا بتونی این کار و انجام بدی .

بلند شو مرسده . تو هنوز زنده ای و باید زندگی کنی . در کنار همین ادما . بلند شو ادامه بده .

نفس عمیقی کشیدم . صورتم و شستم و بالاخره بیرون اومدم .

مامان با یه کیک بزرگ وارد سالن شد . اون و روی میز پیش روی من و مهیار گذاشت .

نگاهی به کیک انداختم . روش پر از شمع بود . نگاهی به مادر جون انداختم و گفتم : پس واسه مهیار تولد گرفتین ... سر من چرا منت می زارین ؟

مهیار برگشت و چپ چپ نگاهم کرد .

شونه هام و بالا انداختم : خوب راست میگم .

مادر جون خندید . بهداد گفت : زندایی زن و شوهر که تولداشون فرق نمی کنه . الان تولد دایی که هست یعنی تولد خود شماست .

همه زدن زیر خنده .

مهیار زیر چشمی به کیک نگاه می کرد .

چاقوی کیک بری رو از توی سینی برداشتم و به طرفش گرفتم : ببرش که اینطوری زیر چشمی نگاش نکنی .

مهیار تا خواست به طرفم برگرده . سرم و نزدیک تر بردم و جوری که کسی نشنوه گفتم : نی نی کوچولوی من اونطوری به این کیک خیره نشو ... گاگالی لی نیست .

مهیار سر بلند کرد و با تعجب نگاهم کرد .

بیخیال رو برگردوندم و مشغول صحبت با مامان و مهسان که سمت راستم بودن شدم .

با صدای مهیار از بحث جدا شدم : من می خوام کیک تولدم و مرسده ببره .

با تعجب و چنان سرعتی به طرفش برگشتم فکر کنم بر عکس سرعت نور شد و زمان به عقب برگشت .

مهیار با ابروهای بالا رفته نگاهم می کرد . نگاه متعجبم و دید اما چاقو رو به دستم داد و کیک و جلوتر کشید .

نگاهی به همه انداختم که با خوشحالی به ما خیره شده بودن . پرو پرو بدون اینکه بخوام مهیار خودش این کار و بکنه کیک و جلوتر کشیدم و اماده شیرجه رفتن توی کیک بودم که

بهداد گفت : صبر کنین فیلم بگیریم .

در همون حال استپ کرده بودم تا بهداد دوربین و اماده کنه . دستام بالای سرم دور چاقو قفل شده بودن . بهداد اماده شد و گفت : خوب زندایی برو بریم .

دوباره دستام و دور چاقو محکم تر کردم و اماده بودم . یک و دو سه ای گفتم و نگاهم و به شکل قلبی که روی کیک بود دوختم .

زیر چشمی نگاهی به مهیار انداختم . یه دستش پشت سر من بود و کمی به طرفم متمایل شده بود . لب و لوچه ام و کج و کوله کردم و چاقو رو پایین اوردم . اما قبل از اینکه به

کیک برسه دوباره بالا کشیدمش . همه زدن زیر خنده .

محمد به حرف اومد : مرسده ببر دیگه . کشتیمون .

لبخندی به روش زدم : اخه اون موقع نمی چسبه .

-:ما با سیمان می چسبونیم زن دایی شما ببر .

نگاهی گذرا به بهداد انداختم :سیمانا خراب شدن دیگه مثل قبل نمی چسبونن .

صدای خنده ها توی گوشم بود .

سروش به حرف اومد : با دوقلوی رازی می چسبونیم .

متفکر نگاهش کردم و بعد از چند لحظه گفتم : این یکی بد نیست . باشه بریم که داشته باشیم .

تا خواستم چاقو رو روی کیک بزارم داغ شدم و چاقو از دستم افتاد .

با تعجب به طرف مهیار برگشتم .

لبخند به لب داشت . صدای هورای بقیه رو نمی شنیدم . نگاهم تو چشمای مهیار بود . جز مهیار چیزی نمی دیدم . صدا ها رو می شنیدم اما داشتن ضعیف تر می شدن .

مهیار لبخندش پررنگ تر شد .

با صدای بهداد به خودم اومدم : دوباره ... دوباره .

نازنین و بهار هم همراهیش می کردن : دوباره دوباره .

صورتم گر گرفت .

تا مهیار به طرفم خم شد خودم و عقب کشیدم و کنترلم و از دست دادم و عقب عقب افتادم روی زمین اما قبل از اینکه سرم توی کیک فرو بره مهیار گرفتم و به طرف خودش کشید .

شوت شدم توی بغلش ...

همه زده بودن زیر خنده . این اتفاقات کمتر از یک دقیقه طول کشید و من بعد از اون بوسه ای که مهیار روی گونه ام گذاشت حالا توی بغلش بودم . از همه خجالت می کشیدم .

سرخ شده بودم .

اولین قدم و مامان به طرفم برداشت و با گفتن :خوبی مرسده ؟

تمام انرژیم و جمع کردم و از اغوش مهیار بیرون اومدم .

مادر جون هم کنارم ایستاد و دستم و توی دستش گرفت : خوبی ؟

با سر تایید کردم .

پدرجون گفت : وا ... چرا همه رفتین سراغ مرسده ؟ معلومه حالش خوبه . چرا بد باشه ؟ اون که زمین نخورد . افرین پسرم داری راه میفتی .

بازم همه خندیدن . اینا چرا امشب اینطوری شده بودن ؟ چرا این کارا رو می کردن ؟ نگاهی به سامیار انداختم . بین سروش و بهداد نشسته بود . دقیقا پیش روی من ... بالاخره

خندید . چرا تو صورتش یه شادی موج می زد ؟ این چش بود ؟ اه لعنتی برای چی اومدی اینجا ؟

مهیار چرا بوسیدم ؟ می خواد چیکار کنه ؟ دیوونه شده ؟ زده به سرش ؟ داره باهام چیکار می کنه ؟ می خواد اخرین لحظه هایی که باهمیم خوش باشه ؟ داره اخرین استفادش و

می کنه ؟

سامیار سر برگردوند و نگاهمون توی هم گره خورد . لبخندی زد اما من ؟ دلیلی برای لبخند زدن نداشتم . با چشمکی که بهم زد به سرعت سر برگردوندم . همه داشتن راجع به این

موضوع بحث می کردن . برای اینکه موضوع رو عوض کنم .چاقو رو که توی کیک افتاده بود برداشتم و گفتم : این دیگه بریده شده . تقسیم کردنش با مهیار .

مهیار چشم غره ای بهم رفت : من بلد نیستم . کار من یکی نی...

بین حرفش رفتم : نمی تونی در بری . من بریدم تو هم تقسیم کن .

مهیار جا بلند شد . کیک و برداشت و پیش روی مادر جون گذاشت : مامان زحمتش و می کشه .

مادرجون خندید : کار من نیست .

کیک و به طرف مامان هل داد . مامان هم با بهانه ای زیرش زد و به طرف مهسان فرستاد .

مهسان هم به محمد پاس داد . محمد هم به بابا و بالاخره رسید به پدرجون .

پدر جون دستاش و به هم مالید : اگه اینطوری پیش برین این کیک امشب نصیب هیچ کس نمیشه .

سر بلند کرد و بهم خیره شد : عروس گلم اون چاقو رو بده به من !

از جا بلند شدم و چاقو رو به دست پدر جون دادم که گفت : ممنون عزیزم.

با شروع کردن پدر جون همه با تعجب به کاراش نگاه می کردیم . کیک و با اندازه های مختلف و قاطی پاتی برید که مادر جون از جا کنده شد : هی اقا ؟ داری چیکار می کنی ؟ اون

و گرفتی دستت این ور و اون ور می کنی . مگه داری سبزی خورد می کنی ؟

چاقو رو از دستش گرفت و خودش دست به کار شد .

بالاخره کیک بعد از ماجرای مفصلی بینمون پخش شد .

بهداد از جا پرید : حالا وقت رقصه . پاشین ببینم .

تازه نگاهم به دوربینی که دستش بود افتاد . بلند شدم و به طرفش رفتم : بهداد اینا رو که ضبط نکردی ؟

با نیشخند نگاهم کرد : وا زن دایی ؟ این فیلما همیناش جالبه . چرا ضبط نکنم ؟ بعدا که ببینیم کلی حال می کنیم .

-:نه بابا . می چایی . پاکش کن .

-:عمرا اگه پاکش کنم . اینا به جون من بسته هست .

تا خم شدم دوربین و از دستش بیرون بکشم از جا کنده شد و در رفت .

برگشتم و چشم غره ای بهش رفتم . اون به روم نیشخند زد .

دیگه داره خیلی پرو میشه باید دمش و قیچی کنم .

نگاهم و از اینه گرفتم و به مهیار که روی تخت ولو شده بود دوختم .

موهام و که بلند تر شده بود جمع کردم و با یه کش مهارشون کردم .

یقه بلوزم و مرتب کردم و بلند شدم . مهیار بازوش و روی چشماش گذاشته بود .

چند قدمیش ایستادم و بهش خیره شدم .

چرا دستش و گذاشته روی چشماش ؟ داره به چی فکر می کنه ؟ حتما داره فکر می کنه چطوری بگه می خواد طلاقم بده . یعنی خودم بگم ؟ چی بگم ؟ میگم مهیار حالا می خوای

چیکار کنی ؟ نه نه این بده .

مهیار تصمیمت چیه ؟ نه اینطوری هم فکر می کنه من از خدامه با اون باشم .

نه که نمی خوای ؟

حالا ... مهیار قرار دادمون تموم شده .

اره بهتره ، اینطوری غرورم هم حفظ میشه .

تا خواستم دهن باز کنم ... زبونم تو دهنم چرخیده بود که مهیار دستش و برداشت و بهم خیره شد .

لال شدم . دهنم باز مونده بود .

مهیار خودش و بالا کشید : هان ؟

هان و درد ؟ این می خواست من و ادم کنه خودش بدتر از من شده . یه هانی میگه .

به سرعت گفتم : بکش اونور .

مهیار ابروهاش و بالا داد : کجا ؟

پتو رو بلند کردم : برو سر جای خودت دیگه .

نچ نچ کرد .

با تعجب نگاهش کردم که ادامه داد : اینجا دیگه جای منه . تا سال دیگه اینجا من می خوابم . قرار بود یه سال اینجا بخوابی که خوابیدی . حالا نوبت منه .

تقریبا با فریاد گفتم : مهیار ...

دستاش و روی گوشش گذاشت : مهیار ... مهیار نکن . من با این چیزا خر نمیشم . برو سر جات بگیر بخواب .

روی تخت نشستم و سعی کردم هلش بدم اون ور .

اما محکم تر از این حرفا بود .

روی تخت دراز کشیدم و پاهام و گذاشتم روی شکمش و هلش دادم . اما ککشم نگزید .

دیگه داشتم عصبانی میشدم : مهیار برو اون ور ...

-:ببین مرسده جای من اینجاست . می خوام سر جام بخوابم . داری تقلب می کنی دیگه ... تو گفتی می خوای اینجا بخوابی منم گفتم یه سال ... حالا نوبت منه سر جام بخوابم .

-:سر جای تو اونجاست .

-:نخیر اون واسه یه سال بود حالا تا یه سال دیگه من این ور می خوابم .

-:مهیار میری اون ور یا اینکه ...

دیگه ادامه ندادم .

از جا کنده شد و دستش و زیر سرش گذاشت و به طرفم برگشت : یا اینکه چی ؟

-:گازت می گیرم .

-:بگیر ببینم .

دیگه پرو پرو داشت خودش و قالبم می کردا . اروم اروم خودش و می کشید طرف من . دستش و بلند کرد تا بزاره سمت دیگه ام که در رفتم .

از روی تخت پایین پریدم : مهیار اذیت نکن .

-:تو داری اذیت می کنی دیگه . خانم وکیل باید عدالت و رعایت کنی . پس برو بشین سر جات . منم اینجا می خوابم .

-:مهیار ...

حرفی نزدم . به طرف سمت دیگه تخت رفتم تا دراز کشیدم دستاش و از هم باز کرد و گفت : حالا بیا بغل بابا .

چپ چپ نگاهش کردم که گفت : نگفتم اونجوری نگاه نکن من سکته می کنم ؟ بدو بیا دیگه .

زمزمه کردم :بابااا

با سر تایید کرد : اره دیگه بابا ... وقتی نی نی باشم بابا هم میشم . زود باش بیا اینجا ...

پرو پرو خودم و کشیدم توی بغلش ... چقدر به وجودش عادت کرده بودم . چقدر من عاشق این ارامش بودم . مهیار از یه سال دیگه حرف میزد . یعنی اونم می خواد باهام زندگی کنه

؟ خوب معلومه دیگه ... وقتی این و میگه حتما همین نظر و داره دیگه .

یک هفته هم از مهلت قرار دادمون گذشت ولی مهیار هنوز هیچ حرفی درباره طلاق به زبون نیاورده بود . این واقعا برای من خبر خوبی بود . خودمم حرفی نمیزدم . دو دل بودم که

بخوام تکلیفمون و مشخص کنم . درسته این بلا تکلیفی عذابم می داد اما لال شده بودم و چیزی نمی گفتم . هیچ حرفی برای زدن نداشتم . هیچی ... انگار مهیار هم مثل من بود . بهم

خیره میشد . گاهی احساس می کردم چیزی می خواد بگه . اما تلاشی نمی کردم برای دونستن این حرف ... اون لحظه تمام ترس دنیا می ریخت توی دلم و به سرعت بهونه ای می

تراشیدم تا مهیار و از حرف زدن منصرف کنم .

اما اون روز ... بهونه ای شد تا بعد از یکسال دلیل واقعی مهیار و برای ازدواج بدونم .

اون روز مثل همیشه ...

بعد از خستگی کار راهی خونه بودم . کادوی ازدواجمون یه ماشین شیک و زیبا از طرف مهیار بود . دیگه عمرا میزاشتم یکی از اون بادیگاردا بشینه پشت فرمون . یه عروسکی

بود ... دو روز بعد از سالگرد ازدواج بهم هدیه داد . داشتم از خوشی ذوق می کردم وقتی سوئیچ و جلوم گرفت . جالبترین حالتش وقتی بود که ماشین و دیدم . دهنم باز مونده بود .

چند بار تکرار کردم مال منه ؟ تا این که مهیار دستم و گرفت و گفت : بریم بخوابیم تا دیوونه نشدی . رفتیم و خوابیدیم البته اون خوابید و منم تا صبح خودم و پشت اون ماشین

تصور کردم تا زمانی که بالاخره تا ساعت پنج بیشتر نتونستم جلوی خودم و بگیرم و راهی نمایشگاه ماشین مهیار شدم . میگم نمایشگاه چون واقعا نمایشگاه بود . پارکینگ خونه

ما پر بود از انواع ماشین های مختلف . از ماشینای خارجی و وارداتی بگیر تا ماشین هایی که تو کارخونه خودش یا کارخونه های مختلف تولید میشد . نمی دونم چرا این همه به

ماشین علاقه داره ؟

پشت بی ام و z4 خوشکل و مامانیم نشسته بودم و به طرف خونه می رفتم . مهسا با دیدن ماشین کلی فحشم داد ... می خواست رامین و مجبور کنه یکی براش بخره .

امروزم که رفته بودم دادگاه همه داشتن خیره خیره نگام میکردن .

بالاخره رسیدم به در خونه . با باز شدن در ، پام و روی گاز گذاشتم و رفتم توی خونه .

ماشین و جلوی ساختمون متوقف کردم . با دیدن ماشین رامین سرم و به چپ و راست تکون دادم . باز این اینجاست . با همه ی کارایی که برامون کرده بود اما نمی دونم چرا نمی

تونستم اون حرفی که توی اولین دیدارمون شنیده بودم و فراموش کنم . همش اذیتم می کرد .

به سرعت یکی از دخترا در ورودی رو برام باز کرد و خوش امد گفت .

لبخندی به روش زدم و گفتم : بگو ماشین و بزارن پارکینگ .

چشمی گفت .

پرسیدم : رامین اینجاست ؟

با سر تایید کرد و در همون حال گفت : بله خانم جان . تو اتاق کار اقا هستن .

از جا کنده شدم و به طرف پله ها رفتم . در همون حال گفتم : شام اماده هست ؟

-:بله خانم .

-:خیلی خوبه . اماده کنین که دارم از گشنگی می میرم .

به سرعت از پله ها بالا رفتم .

لباسام و عوض کردم و پریدم توی حموم یه دوش اب گرم گرفتم و زدم بیرون ...

صدای مهیار و رامین میومد .

به سرعت لباس پوشیدم و از اتاق بیرون رفتم . راهم و به طرف اتاق کار مهیار کج کردم . در اتاق نیمه باز بود .

مهیار روی صندلی پشت میزش نشسته بود و دستاش و روی میز گذاشته بود . و کمی به جلو خم شده بود .

رامین و نمی دیدم . خودم و جلو کشیدم و از لای در نگاهم و به داخل دوختم .

رامین روی مبل نشسته بود و پشت به من داشت .

رامین گفت : حالا می خوای چیکار کنی ؟ تا کی می خوای فرار کنی ؟

با تعجب و چشای گرد نگاهم و به مهیار دوختم : مگه مهیار چیکار کرده بود که می خواست فرار کنه ؟

-:مهیار باید مشخص کنی . شاید اون منتظره تو حرفش و پیش بکشی . اگه صبرش تموم شه و بخواد ازت طلاق بگیره چی ؟

هان ؟ طلاق ؟ اینا در مورد من حرف می زدن ؟

گوشام و مثل خرگوش تیز کردم و با دقت بیشتری گوش دادم .

-:مهیار باید زودتر بابات و راضی کنی . یا اینکه بچه دار بشی .

مهیار تقریبا با فریاد گفت : رامین مرسده حرف بچه که میاد میگه دیوونه شدم . بابا هم گفته تا بچه دار نشیم هیچی بهم نمیده .

پدرجون قراره چی به مهیار بده که بخاطرش ما باید بچه دار بشیم .

-:حالا می خوای چیکار کنی ؟

-:باید تلاشم و بکنم . احساس می کنم بابا یه بوهایی برده و گرنه بابا گفته بود وقتی ازدواج کنم همه چیز و به نامم می کنه اما حالا ازم بچه می خواد .

همه چیز و به نامش می کنه ؟ یعنی مهیار بخاطر ثروت باباش باهام ازدواج کرده ؟

اشک تو چشمام حلقه زد ... مهیار بخاطر پول با من ازدواج کرده بود . من خر ... من فکر می کردم اون ... پرا از روز اول بهم نگفت ؟ چرا این کار و باهام کرد ؟

-:اگه ازت طلاق بخواد چی ؟

-:نمی دونم ... اون به قولش عمل کرد و یه سال باهام زندگی کرد .

-:خره تو که با اون رابطه هم داری این یه سالم مثل زن و شوهرا زندگی کردین پس طلاقش نده .

-:از کجا معلوم قبول کنه ؟

-:اون یه دختره . تو شوهرش بودی . حتما راضی میشه باهات ادامه بده .

-:مرسده خیلی با اونی که تو فکر می کنی فرق داره . تا حالا ندیدم یک دختر مثل اون جلوم بایسته . تا حالا که اینجا زندگی کرده برای هیچ چی ازم پول نگرفته . ازم هیچی نخواسته

در صورتی که دخترا با دوست شدن ازم توقع پول دارن اما اون با اینکه زنمه ازم هیچی نخواسته . حالا برم بهش بگم چی ؟ این همه مدت که ازت پنهون می کردم بخاطر پول بابام

باهات ازدواج کردم ؟

-:تو از اول هم می دونستی اون مثل بقیه نیست .

-:اره اون رک و راست می گفت که بخاطر پولم باهام ازدواج کرده . برعکس همه که می خواستن نشون بدن عاشقم هستن اما ... نمی دونم باید چیکار کنم . بابا اصلا راضی

نمیشه برای بچه هم خیلی تلاش کردم . دیگه فکرم به جایی قد نمیده . نمی دونم باید چیکار کنم .

مهیار اشغال . تو بچه رو بخاطر پول می خواستی ؟من احمق فکر می کردم بخاطر علاقه اته . اما توی کثافت بخاطر پول ... بخاطر ارث و میراث دنبال بچه بودی .

به سرعت از اونجا دور شدم . خودم و توی اتاق انداختم و مستقیم به طرف تخت رفتم و روش نشستم .

مهیار ... مهیار ... لعنتی ...

نفسم و با حرص بیرون دادم و خودم و جلو کشیدم . به میز تکیه دادم . نمی تونستم مهیار و مقصر بدونم . من بخاطر پول باهاش ازدواج کرده بودم . اونم همینطور ... تنها تفاوت من

و اون این بود که من از اولش گفتم چی می خوام....

من صادقانه رفتار کردم . ... اما مهیار ...

قبول ... نمی تونم مهیار و بخاطر دلایلش سرزنش کنم . اما ... اما مهیار چطور می تونست بخاطر رسیدن به پول بچه دار بشه ؟ ... یه پدر و مادر باید با عشق بچه دار بشن . با

عشق بچشون و بزرگ کنن . شاید اگه مامان منم با عشق بچه دار می شد هیچ وقت ترکم نمی کرد . مامان ؟ ! اصلا اون زن شایستگی این اسم و داره ؟

من نمی خوام مثل اون باشم و اجازه هم نمیدم بچه ام پدری مثل مادر من داشته باشه . من فکر می کردم مهیار دوسم داره بخاطر همین نمی خواد طلاقم بده . بخاطر همین می خواد

ثمره ی زندگیمون یه بچه باشه .

ولی حالا ؟ از دیروز ... من نمی دونم چیکار باید بکنم . از دیروز نگاهم به مهیار عوض شده . خودشم متوجه شد ...

یعنی مهیار چقدر خودخواهه ... که بخاطر خودش می خواد یه بچه رو هم بدبخت کنه . واقعا مهیاری که من یه سال باهاش زندگی کردم این ادم بود ؟

چطور نشناختمش ... من یه سال تمام باهاش زندگی کردم . با این مرد ... مهیار کیان مهر ... مالک کارخونه های کیان مهر ... کی باورش میشه مالک بزرگترین شرکت های

خودرو سازی ... بخاطر پول ازدواج می کنه و می خواد بچه دار بشه . کسی که پولش از پارو بالا میره .

دوباره به صندلی تکیه دادم .

چیکار باید بکنم ؟ طلاق بگیرم ؟ با مهیار و خودخواهی هاش ادامه بدم ؟ یه چیزی اون ته ته می گفت نباید بزارم مهیار اینطوری ادامه بده .

خودم چی ؟ خودم مهیار و دوست داشتم ؟ دوست داشتن یا عادت ؟ مسئله این است ... !

از فکرم خندم گرفت . در حالی که باید گریه می کردم . اما دیگه از گریه کردن خسته شده بودم . برای این یکی نمی خواستم گریه کنم . می خواستم وایسم و بجنگم . علیه مهیار ...

برای زندگی ...

برای زندگی اینده .

بلند شدم . برگه دادگاه و از توی کمد برداشتم و دوباره پشت میز نشستم و مشغول نوشتن شدم . اره باید طلاق می گرفتم . اگه یه ذره احساس بهم داشته باشه یه چیزی میگه . اما

الان طلاق بهترین راه حله . تا جایی که من پدر جون و میشناسم اون راضی نمیشه اموالش وبه نام مهیار کنه پس مهیار هر کاری برای بچه انجام میده .

و تنها راهی که می تونم بچه ای که شاید به دنیا بیاد و از این زندگی نجات بدم اینه که طلاق بگیرم . طلاق ... قرار دادمون تموم شده بود .

به اخر دادخواست که رسیدم . اب دهنم و قورت دادم : امیدوارم مهیار جلوی این کار و بگیره .

مهیار ... مهیار.

بلند شدم و با برداشتن کیفم از اتاق بیرون رفتم . باید می رفتم دادگاه .

روی کاناپه ولو شده بودم و پرونده ای که پیش روم بود و زیر و رو می کردم . یه پرونده جدید ... در مورد یه دختر نوزده ساله ... به اسم شقایق ... شقایق به جرم باج خواهی به

محکوم شده بود ... اون عروس و دامادی که عکسشون و در دست داشت و تهدید کرده بود و در مقابل فیلم ها و عکس ها از اونا پنجاه میلیون خواسته بود . اما جالبتر اینکه اون

پدر ثروتمندی داشت .

همین طور توی پرونده غرق شده بودم که در باز شد سر بلند کردم و نگاهم و به مهیار که وارد اتاق شده بود دوختم . لبخندی روی لبم نشست و سلام کردم . اونم سلام کردم . انگار

حالش زیاد خوش نبود . کلافه میومد .

پرسیدم : خوبی ؟

نگاهش که به در اتاق خواب دوخته بود به طرفم دوخت و گفت : هان ؟ اره خوبم . تو خوبی ؟

-:منم خوبم . چیزی شده ؟

-:نه هیچی .

به طرف اتاق خواب می رفت که پرسیدم : بریم شام ؟

بدون اینکه بایسته گفت : اره تو برو منم میام .

بلند شدم . پرونده رو روی میز گذاشتم و از اتاق بیرون زدم .

مهیار هم وارد اتاق خواب شد ...

قبل از اینکه در و ببندم یاد گوشیم افتادم که روی میز مونده بود .

برگشتم تا گوشی رو بردارم که صدای موبایل مهیار بلند شد .

به سرعت جواب داد : معلوم هست کدوم گوری هستی ؟

-:همیشه همینطوری وقتی کار واجب باهات دارم غیبت می زنه . رامین بدبخت شدم .

-:برو به جهنم . خفه شو ... مرسده درخواست طلاق داده . . .

-:چه می دونم چه غلطی می خوام بکنم .

پس دادخواست به دستش رسیده بود .

-:رامین چرت و پرت نگو ... اگه مرسده رو طلاقش بدم دیگه بابا هیچی بهم نمیده .

نفسم و با حرف بیرون دادم . پوزخندی روی لبم نشست . مرسده خانم چه فکرا که نکردی .... اون هنوزم به فکر ثروتش هست .

-:بگم طلاقش نمیدم ؟.

-:چرا خنگ بازی در میاری رامین . مرسده یه چک سفید داره .اگه طلاقش ندم که بیچاره تر میشم .

-:یه فکری بکن . دیگه فکرم به جایی نمیرسه .

-:من باید برم .

به سرعت از اتااق بیرون رفتم . از پله ها پایین دویدم و خودم و توی اشپزخونه انداختم .

بدری گفت : چی شده خانم جان ؟

همونطور که نفس نفس می زدم گفتم : هیچی ... می خواستم ببینم شام چی داریم .

-:گشنتونه خانم جان ؟

سعی کردم لبخند بزنم : اره بدری خانم .

-:َما بفرمایید من شام و الان میارم . بعد رو به دخترا گفت : دست بجنبونین .

دخترا چشمی گفتن و مشغول شدن .

از اشپزخونه بیرون زدم و به طرف سالن غذاخوری به راه افتادم . تا از در ورودی سالن اصلی بیرون رفتم مهیار هم از پله ها پایین می اومد گفت : کجا بودی ؟

-:اشپزخونه بودم .

-:چی داریم واسه شام ؟

چی داشتیم ؟ اونقدر حواسم پرت بود اصلا یادم رفت چی داریم . خدایا چی داشتیم ؟

تا زبون باز کردم گفتم : سوپریزه .

با چشای گرد شده نگاهم کرد : شام چطور سوپریز میشه ؟

-:به تو چه ؟ تو برو بشین سرجات وقتی اوردن بخور دیگه . فضولی هم نکن .

مهیار خندید : دیوونه .

زیر لب گفتم : به پای تو نمیرسم .

در سالن غذاخوری رو باز کرد و عقب ایستاد تا وارد شم . به دنبال من وارد شد و با دیدن میز گفت : به بدری جون باز گل کاشته .

-:تو این خونه این همه ادم هست تو فقط سلیقه بدری رو می بینی ؟

ابروهاش و بالا کشید : تو امروز چته ؟ چرا می زنی ؟

-:من کی زدم ؟

-:ببین داری می زنی دیگه . نکنه میز و تو چیدی ...

-:مگه من نوکرتم ؟

دستاش و بالا برد : من تسلیم .

دستش و جلوی دهنش تکون داد و مثلا زیپش و بست .

خندم گرفته بود اما لبم و به دندون گرفتم تا نخندم .

در تمام طول غذا خوردن مهیار سکوت کرده بود . منم لال شده بودم . تمام ذهنم مشغول بود ... برای هزارمین بار چیزایی که شنیده بودم و کنار هم قرار می دادم . محبت هایی که از

مهیار میدیدم و با حرفایی که شنیده بودم مقایسه می کردم .

با کوبیده شدن لیوان رو میز از دنیای افکارم پرت شدم بیرون .

لیوان روی میز ای همیشگیش بود و دستهای مهیار دورش حلقه شده بود ، اما بیشترین فشار و به لیوان وارد می کرد . با تعجب سر بلند کردم و به چهره اش خیره شدم . به رو به

رو چشم دوخته بود و در افکار خودش غرق بود .

این چش شد ؟ !

یکدفعه جو می گیرتش ؟!

زمزمه کردم مهیار

که نگاهش و بهم دوخت .

چند لحظه ای در سکوت گذشت .

بالاخره به حرف اومد : می خوای طلاق بگیری ؟

نگاهم و ازش دزدیدم : از اولم قرارمون همین بود .

-:یعنی ...

با تعجب گفتم : یعنی چی ؟

-: یعنی نمی خوای ادامه بدی ؟

-:دلیلی نمی بینم ادامه بدم .

-:منم دلیلی نمی بینم طلاقت بدم .

این چرا اینجوری شده ؟ یکدفعه واکنش نشون میده ؟ یکدفعه میرم روی کانال بعدی ؟ تا اونجا که می دونم سالم بودا . چه مرگش شده ؟

-:اما قراردادمون یک سال بود . این مدت هم که به تاخیر افتاد به خاطر کارام بود .

-:اما مشکل من حل نشده .

-:تو روز اول نگفتی تا وقتی که مشکلت حل بشه . گفتی تا یه سال .

مهیار از پشت میز بلند شد : من طلاقت نمیدم .

از جا کنده شدم . همونجا کنار صندلیم سر پا ایستادم و به مهیار که داشت به طرف در خروجی می رفت گفتم : یادت رفته یه چک پیش من داری ؟

-:یادم نرفته اما قرار ما حل مشکلاتمون بود . حالا که مشکل من حل نشده نمی تونی طلاق بگیری .

-:میگیرم خوبم می گیرم . به من چه ؟ روز اول می گفتی بیشتر از یه سال منم حرفی نداشتم . اما تو گفتی یه سال پس دلیلی نداره ادامه بدم .

قبل از اون خودم و به در رسوندم و بیرون زدم .

صداش و شنیدم : من طلاقت نمیدم .

زیر لب زمزمه کردم : ارزوی اون ثروت و به دلت می زارم . من قولی که بهت داده بودم و انجام دادم . دیگه کاری ندارم که بخوام انجام بدم .

مهیار خان همه چیز تموم شد . من و تو دیگه برای زندگی به درد هم نمی خوریم . ای مرسده چه فکرایی که نکردی ... فکر می کردی دوست داره . بر عکس اون چیزی که نشون

میدادی خیلی زود بهش وابسته شدی . اون تو رو فقط برای هدفش می خواست .

از پله ها بالا رفتم .

نگاهم و به در و دیوار خونه ام دوختم . همه چیز خیلی زود تموم شد . مهیار با همه جوش و خروشش بالاخره طلاقم داد . نمی دونم چش شده بود . چند روز اول که خیلی بالا پایین

می پرید اما یکدفعه کوتاه اومد . قبول کرد طلاقم بده . و حالا رسیدیم به امروز ... تا چند لحظه ی دیگه راه میفتم به طرف محضر ...

فقط ازم پرسید کجا میرم و وقتی گفتم خونه گرفتم به سعید و چند نفر دستور داد هر چیزی لازم دارم برام فراهم کنن .

مگه نه اینکه این به معنی دوست داشتنه ؟ پس چرا اینطوریه ؟ چرا جوری رفتار می کنه احساس کنم دوسم داره و جوری رفتار می کنه احساس کنم یه وسیله ام برای رسیدن به

خواسته هاش .

دیگه دارم دیوونه میشم ... نمی دونم به کجا باید برم و چیکار کنم .

مهیاری که بهش دل بستم اینطوری باهام رفتار می کنه . اما دیگه داره همه چیز تموم میشه . دیگه اخرشه . دیگه داریم می رسیم به اخر خط ...

هیچی به هیچ کس نگفتم حتی به مهسا ... نمی دونه که دارم طلاق می گیرم . هیچ کس نمیدونه جز بدری .

خیلی سعی کرد پشیمونم کنه . مطئنم همونطور که با من حرف زد با مهیار هم حرف زده اما نمی دونم چرا هر کی هیچی جز حرفای مهیار در مورد پول توی ذهنم نبود . فقط اونا

بودن که هی تو ذهنم این ور و اون ور می شدن و نمی تونستم تصمیمی جز طلاق بگیرم .

مهیار درست جلوی محضر منتظرم بود . تنها اومده بود . نگاهی به اطراف انداختم تا شاید یکی از محافظای همیشگیش و ببینم اما خبری نبود . هیچ کس با مهیار نبود تک و تنها ...

چرا ؟

مهیار که هر جا می رفت یکی رو با خودش می برد . مهیاری که برای هر کاری چند تا محافظ دنبال خودش راه می انداخت . حالا تنها بود .

ماشین و کنار ماشینش پارک کردم و پیاده شدم . با دیدنم به طرفم اومد . در ماشین و باز کرد و عقب ایستاد . سلام کردم و پیاده شدم .

لبخندی به روم زد . چرا احساس می کردم لبخندش غمگینه ؟

با بستن در ماشین دستش و به طرفم گرفت . نگاهم و به دستش دوختم و برای اخرین بار دستم و توی دستش گذاشتم . بازم اون حس ارامش . بازم اون ارامشی که برای به دست

اوردنش حاضر بودم از هر چیزی بگذرم .

مهیار دستم و فشرد و گفت : حاضری ؟

نمی تونستم حرفی بزنم . زبونم توی دهنم نمی چرخید . سرم و به معنای بله تکون دادم .

همونطور که دستم توی دستش بود به طرف محضر به راه افتاد . در کنارش قدم بر می داشتم .

دوشادوشش ... در کنار مهیار ... شوهرم .

داشتم ازش جدا میشدم .

از این به بعد دیگه یه زن مطلقه بودم .

توی یه کشوری مثل اینجا . من یه زن مطلقه میشدم . هرچقدر هم خوب بودم بازم حرفایی پشت سرم می بود .

اما از همه ی اینا ارامشی بود که در کنار مهیار داشتم . من دیگه این ارامش و نخواهم داشت . به این اسونی ازش دل می کنم ؟

مهیار جلوی در ایستاد و منتظر موند وارد شم .

احساس می کردم تمام بدنم می لرزه . داشتم چیکار می کردم ؟ راه درستی رو پیش گرفته بودم ؟ کاش می تونستم به یکی بگم دردم چیه .

نگاهی به مهیار انداختم . نگاهش و به بیرون دوخته بود .

اولین قدم و برداشتم و توی محضر گذاشتم .

مهیار هم به دنبالم اومد . با هم از پله ها بالا رفتیم . هر قدمی که بالاتر می رفتم بر عکس انگار سقوط می کردم . به پایین ... به ته دره ای که داشتم می ساختم . نمی دونم چرا

الان نمی تونستم اون چیزایی که مهیار در مورد ثروت می گفت و به یاد بیارم . الان تنها چیزی که می شنیدم حرفای مهیار بود ...

*تو اون ور بخواب ... یه سال تو یه سال من ....

*مرسده مواظب خودت باش

*مرسده من کنارتم .

چشم روی هم گذاشتم . چشماش جلوی چشمام بود .

اولین باری که با هم بودیم . چشای گریونش ...

کاش برمی گشتم به اون زمان ... مهیار بازم می گفت : امشب مال من باش ...

مهیار بگو که هر چی شنیدم دروغه

کاش الان چشم باز کنم و ببینم تو اغوشش هستم .

با صدای محضر دار چشم باز کردم و زیر لب سلام دادم .

محضر دار با تعجب به دست ما که توی هم قفل شده بود نگاه می کرد .

مهیار بدون اینکه دستم و ول کنه همه چیز و به محضر دار داد و کنار هم روی صندلی نشستیم .

محضردار عینکش و روی چشماش جا به جا کرد : به اجبار دارین طلاق می گیرین ؟

هر دو سر به زیر بودیم . با هر سر بلند کردیم و با چشای گرد شده به محضر دار خیره شدیم .

مهیار به حرف اومد : نه حاج اقا .

دلم نمی خواست اما اروم اروم دستم و از دستش بیرون کشیدم .

داشتم چییکار می کردم ؟ دلم می خواست فریاد بزنم نمی خوام مهیار. ... می خوام پیشت باشم . اما لال شدم .

ساکت نشستم .

هیچ حرفی نزدم . هیچی نگفتم تا سرنوشت اونطور که می خواستم پیش بره .

یکدفعه زنی وارد شد .

موهاش و کاملا بیرون ریخته بود . خواستم بگم خانم لازم نبود اون روسری رو هم به سرت ببندی اما ساکت شدم و نگاهی به مهیار انداختم .

بازم رفته بود تو خیالات خودش ... سرش پایین بود .

شرط می بندم اصلا نفهمید کسی اومده .

زن به طرف حاج اقا رفت و مشغول حرف زدن بود اما من تمام افکارم پیش مهیار بود . اصلا صداش و نمی شنیدم .

فقط می خواستم مهیار الان برگرده بهم بگه مرسده بریم خونه ؟ مرسده من طلاقت نمیدم .

برام مهم نبود . تو این لحظه مهم نبود مهیار من و برای ثروت می خواد یا برای خودم مهم این بود می خواست . من به مهیار عادت کرده بودم .

با صدای حاج اقا از افکارم بیرون اومدم .

-:بیاین دفتر و امضا کنین .

هر دوتا با هم از جا بلند شدیم .

قبل از اینکه که کاملا بایستم پام به صندلی که پام و دور پایش پیچونده بودم گیر کرد و کم مونده بود بخورم زمین که دستای مهیار دورم حلقه شد .

زمزمه کرد : خوبی عزیزم ؟

عزیزم ؟ عزیزم و درد مهیار ... به جای اینا بگو بیا بریم خونه . بگو مرسده طلاقت نمیدم .

داغ شدم بازم تو اغوش مهیار وبدم . خدا هم می خواست برای اخرین بار از اغوش مهیار بهره مند شم .

مهیار تو چشمم خیره شد و لحظه ای بعد نگاهش و گرفت .

از اغوشش بیرون اومدم .

باهم به طرف میز رفتیم . حاج اقا خودکار و به طرفمون گرفت .

برای گرفتنش مردد بودم . دستم خشک شده بود نمی تونستم بگیرمش .

مهیار کمی سرش و به طرفم برگردوند اما نگاهم نکرد . خودکار و گرفت و امضا کرد .

بالاخره نوبت من رسید . دیگه جای فرار نبود . خودکار و به طرفم گرفت . بدوون اینکه نگاهش کنم خودکار و گرفتم و مشغول شدم .

و بالاخره اخرین امضا و جدایی از مهیار ...

مهیار رو به روم ایستاد و گفت : بریم ناهار و با هم بخوریم ؟

مهیار خوبی ؟ من دیگه زن تو نیستم . وای ناهار و با مهیار ... با ذوق و شوقی که سعیی برای پنهون کردنش نکردم گفتم : بریم .

مهیار لبخند شادی زد و گفت : با ماشین من بریم میگم یکی از بچه ها ماشینت و ببره خونه .

خونه ؟ مهیار خوبی ؟

-:باشه بریم .

کیفم و روی شونه جا به جا کردم و به همراه مهیار به طرف ماشینش رفتیم .

مهیار در و باز کرد و منتظر شد . روی صندلی جلو نشستم . مهیار هم کنارم نشست و ماشین و روشن کرد .

صدای اهنگ توی ماشین پخش شد :

***

مثل دیوونه هاست حالم .

هزار فکر و خیال دارم .

همش کارم شده گریه .

همه شبهام و بیدارم .

تو می گفتی خداحافظ .

منم از زندگیت رفتم .

نمی دونم تو اون لحظه .

چرا چیزی نمی گفتم .

من تنها بدون تو دارم از غصه می پوسم .

تو نیستی و شبا تا صبح همه عکسات و می بوسم .

تو تازه رفتی از اینجا .

هنوز عطرت تو این خونه هست .

شب و روزم شده مستی ببین خونه ی میخونه هست .

نمی دونم مهیار چه علاقه ای به این اهنگ داشت اما منم دوسش داشتم .

هنوزم تا که هنوزه ، من باهاتم .

عاشق لحظه دیدار نگاتم .

توی کوچه دنبال یه رد پاتم .

اگه برگردی می بینی من باهاتم .

در طول راه ساکت بودیم .

من تنها بدون تو دارم از غصه می پوسم .

تو نیستی و شبا تا صبح همه عکسات و می بوسم .

تو تازه رفتی از ایننجا .

هنوز عطرت تو این خونه هست .

شب و روزم شده مستی ببین خونه ی میخونه هست .

توی حس بودم . این اهنگ چرا اینطوری بود ؟ تا حالا اینطور بهش دقت نکرده بودم . یه جوری بود انگار حرف دلم و می زد . اه بلندی کشیدم که مهیار گفت : چیه ؟

به طرفش برگشتم : هیچی .

لبخندی به روم زد : می خوای عوضش کنم ؟

-:چی رو ؟

به ضبط اشاره کرد . به سرعت گفتم : نه خوبه .

ماشین و جلوی یه رستوران شیک متوقف کرد و پیاده شد . در ماشین و باز کرد .

لبخندی به روش زدم و پیاده شدم .

مهیار چقدر خوب بود ! خاک تو سرت مرسده . مهیار به خاطر پول باهات ازدواج کرد اما برات چیزی کم نزاشت . اون همه جوره باهات خوب رفتار می کرد . اشتباه کردی مرسده

نباید ازش جدا می شدی . حالا احساس می کردم باید برگردم . اما هیچ وقت نمی تونستم این و به زبون بیارم . لال شده بودم . کاش زمان به عقب بر می گشت .

اما هیچ وقت این اتفاق نیفتاده .

مهیار مثل همیشه با احترام در و باز کرد . صندلی رو عقب کشید .

روی صندلی نشستم . مهیار روی صندلی رو به روم نشست و دستاش و زیر چونه هایل کرد بهم خیره شد .

دستمالی از روی میز برداشتم و پرسیدم : چرا اینجوری نگاه می کنی ؟

شونهاش و بالا انداخت و مقل بچه ها لب و لوچش و غنچه کرد : همینجوری .

از قیافش خندم گرفته بود . چقدر بچه بود . نی نی کوچولوی خودم بود .

خودت ؟ مرسده اون دیگه مال تو نیست .

درسته مهیار دیگه مال من نبود .

نفسم و با حرص بیرون دادم .

گارسون بهمون نزدیک شد .

منو رو گرفتم و تشکر کردم .

مهیار منوی خودش و روی میز گذاشت و گفت : تو انتخاب کن .

مشغول انتخاب شدم . چشمم که به جوجه افتاد . یاد روزی که تو کارخونه بودم افتادم .

دلم می خواست یه جورایی اون روز و یاداور بشم . منو رو روی میز گذاشتم : نظرت در مورد جوجه چیه ؟

مهیار نگاهش و به چشمام دوخت . انگار اونم به همون چیزی فکر می کرد که من فکر می کردم .

چند لحظه بعد گفت : خوبه .

به گارسون اشاره کرد و سفارش داد .

نگاهم و بهش دوختم .

چطور می تونستم یه سالی که با مهیار بودم و فراموش کنم . مهیار با همه ی بدی هاش برام شیرین ترین لحظات بود . ارامشی که با در کنار اون بودن به دست می اوردم و هیچ

وقت نمی تونستم فراموش کنم .

با دور شدن گارسون گفت : اوضاع کار چطوره ؟

-:خوبه . الان سه چهار تا پرونده توی دستم هست .

-:چه خبره ؟ می خوای خودکشی کنی ؟

-:نه . همینطوری پیش اومد ... جالب بودن . می خواستم تجربشون کنم .

اما خودمم می دونستم دارم دروغ میگم تجربه ای در کار نبود . در واقع می خواستم خودم و درگیر کار کنم . نمی خواستم بهش فکر می کنم . می خواستم ذهنم اونقدر درگیر بشم که

یادم بره مهیاری وجود داره .

من دلم برای مهیار تنگ میشد .

دلم برای کل کل باهاش تنگ می شد . دلم برای دیوونه بازیامون تنگ میشد . دلم برای بوسه هاش تنگ می شد . دلم برای اغوش گرمش تنگ می شد . دلم برای صورت نازش تنگ

میشد .

-:زیاد خودت و خسته نکن .

-:چشم . تو چی ؟

-:دارم میرم سفر ...

با تعجب پرسیدم : سفر ؟

با سر تایید کرد : می خوام از بابا جدا شم . دنبال کارا هستم تا یه کارخونه برای خودم راه بندازم . دارم میرم تا یه قرار داد امضا کنم .

مهیار ... مهیار برای چی ؟ مگه بخاطر ثروت بابات نبود ؟ پس داری چیکار می کنی ؟ گریم گرفته بود ... چرا این کارا رو می کرد .

بغضم و فرو خوردم و گفتم : کجا ؟

خیلی کوتاه زمزمه کرد : اتریش .

لعنتی لعنتی . داری ازم دور میشی ؟ می خوای همه جوره ازم دور شی ؟

از جا بلند شدم : میرم دستام و بشورم .

با سر تایید کرد .

نگاهم و از اینه گرفتم . دستام و زیر اب گرفتم و نگاهم و به دختری که رژ لبی به دست گرفته بود و روی لباش می مالید نگاه کردم . رژ لب مایع بود . اونقدر محکم روی لباش می

کشید هر لحظه منتظر بودم لباش پاره شه .

تا نگاهم کرد . نگاهم و دزدیدم و به اینه دوختم . هی مرسده زود باش . مگه شستن دستها چقدر طول می کشه ؟ دستام و شستم و بعد از خشک کردن بیرون زدم . قبل از اینکه

بیرون برم نگاهی به دختر انداختم . هنوزم مشغول نقاشی بود . سرم و تکون دادم و بیرون زدم .

میز چیده شده بود و مهیار نگاهش به بیرون بود . . .

به طرفش رفتم . روی صندلی که نشستم به خودش اومد : دیر کردی !

چیزی نگفتم و بهش خیره شدم . چنگال و برداشت و گفت : شروع کن .

مشغول شدم . اما اصلا اشتها نداشتم . بیشتر با غذا بازی می کردم تا بخورم .

یکدفعه مهیار دست از خوردن کشید و گفت : وای مرسده چرا نمی خوری منم از اشتها انداختی .

لبخندی زدم : اشتها ندارم .

مهیار چشم غره ای بهم رفت : یعنی چی اشتها نداری ؟ باید بخوری . زود باش ... من گشنمه .

اونقدر گفت و گفت که شروع کردم به خوردن . انگار اشتها پیدا کردم . هر دوتا به غذا حمله ور شده بودیم . چنان می خوردیم انگار تا حالا غذا ندیدیم .

یکدفعه سر بلند کردم تا ببینم کسی نگاهمون نمی کنه که دیدم نه همه مشغول هستن . با خیال راحت ادامه دادم . بالاخره تموم شد .

مهیار دستاش و بهم مالید : خسته نباشی .

-:تو هم همینطور .

هر دوتا زدیم زیر خنده .

عجب جکی شد ... مهیار از گارسون صورت حساب خواست .

برای اخرین بار بهش خیره شدم : کی میری ؟

-:امشب .

با تعجب گفتم : به این زودی ؟

مهیار سرش و پایین انداخت : اره .

-:چرا امشب ؟

-:باید زودتر کارا رو راست و ریس کنم .

نمی دونم چرا احساس میکردم داره یه جورایی دروغ میگه .

از رستوران بیرون زدیم . مهیار سوئیچ و به طرفم گرفت و گفت : تو رانندگی می کنی ؟

سوئیچ و از دستش بیرون کشیدم و پشت فرمان نشستم .

مهیار کنارم نشست و گفت : بزن بریم .

نگاهی به ساعت انداختم . پرسیدم : پروزات ساعت چنده ؟

مهیار نگاهش و از رو به رو گرفت و گفت :ساعت 1. نظرت چیه بریم پارک ؟

-:بریم پارک ؟

-:اره

وای مهیار امروز چرا اینطوری شدی ؟

-:بزن بریم .

اولین پارکی که به چشمم خورد نگه داشتم و پیاده شدیم .

با دیدن بشقاب پرنده با ذوق گفتم : مهیار بریم اونجا ؟

صدای داد و فریاد همه بلند شده بود . منم مثل بقیه . اما نمی دونم چرا نمی تونستم اونطور که باید داد بزنم . گاهی جیغ جیغ می کردم .

نگاهم و دو تا دورمون چرخوندم و به مهیار رسیدم که کنارم نشسته بود و بهم خیره شده بود . با بالا رفتنمون ناخوداگاه دستم و دور بازوش گرفتم . دستش وروی دستم گذاشت .

بازم اون حس ارامش . دیگه اون ترس ... اون تو خالی شدن وجودم و احساس نمی کردم .

با توقفش دستم و از دستش بیرون کشیدم . سرم و پایین انداختم . اصلا به روی خودم نیاوردم که چی کار کردم .

مهیار بسته پفک بزرگی که گرفته بود و به طرفم گرفت و گفت : این خوبه ؟

خندیدم . از اون بزرگ ، بزرگا بود .

پفک و از دستش بیرون کشیدم : عالیه .

مهیار اشاره کرد : باز کن دیگه . منتظر چی هستی

پفک و باز کردم . مهیار روی نیمکت ولو شد و دستم و کشید .

کنارش افتادم .

پفک و از دستم بیرون کشید . یه دونه برداشت و جلوم گرفت .

چپ چپ نگاهش کردم : خودم دست داشتما .

لبخندی زد : حالا چی میشه این و بخوری ؟

-:چرا ؟

ابروهاش و بالا داد و متفکر گفت : می خوام بشمارم .

خندیدم . قبل از اینکه نگاهش واز نگاهم بگیره پفک و از دستش خوردم .

خندید : هی ... قبول نیست من حواسم نبود .

لبام و غنچه کردم : به من چه ؟

-:بچه پرو .

-:إإإ ؟ باز گفتی ؟

-:دلم می خواد .

پفک و از دستش بیرون کشیدم و دوتا دوتا گذاشتم تو دهنم .

مهیار با چشای گرد شده نگاهم می کرد .

سرم و تکون دادم : چیه ؟

مهیار دهنش و کج کرد : هیچی . به منم بدی بد نمیشه ها .

-:پاشو برو برای خودت بخر .

پفک و از دستم بیرون کشید : این و من خریدم .

پفک و گرفتم : اما واسه من خریدی .

بسته رو از دستم بیرون کشید : واسه تو نخریدم واسه هر دوتامون خریدم .

با صدای خنده سر بلند کردیم . دو تا پسر بودن که به ما خیره شده بودن و میخندیدن .

یکیشون گفت : هی اقا زیاد تلاش نکن . از پسشون بر نمیای .

واسشون دهن کجی کردم . مهیار خندید و گفت : می دونم .

مهیار ماشین و جلوی ساختمون مشکی رنگ متوقف کرد . کیفم و برداشتم . برای اخرین بار نگاه کوتاهی بهش انداختم . دستم به دستگیره در نرسیده گفت : مرسده ...

به سرعت به طرفش برگشتم . بهم خیره شده بود .

نگاهم و توی نگاهش دوختم : مواظب خودت باش . مشکلی بود به سعید زنگ بزن . هر چی خواستی بهش بگو . اگه اجازه می دادی یکی رو بزارم که مواظبت باشه خیلی بهتر بود

نگاهم هنوز توی نگاهش بود . داشتم دنبال چی می گشتم ؟ محبت ؟ مگه می دونم چه شکلیه ؟ دنبال چی بود توی نگاهش ؟ مهیار نگرانم بود ؟

-:بالاخره باید یاد بگیرم تنها زندگی کنم .

اونم برای اینکه نگاهش و ازم بدزده کاری نمی کرد . همینطور بهم خیره شده بود : می دونم . برای همین زیاد اصرار نمی کنم . اما هر کار داشتی به سعید بگو . گفتم هر کاری

داشتی انجام بده . سروش هم هست . اون از همه چیز خبر داره پس نگران نباش .

با تعجب گفتم : می دونه ؟

-:اره ... باید به یکی می گفتم . اگه برمی گشتی خونتون بهتر بود . اما درکت می کنه . این بهتره که سروش بدونه .

-:مهیار ...

حرفم و قطع کرد : شبا درا رو قفل کن. پنجره ها رو هم محکم ببند . باز نزاریا ... زود برو خونه . درسته روزا بلنده اما بهتره زود بری خونه .

شبا هم نزنه به سرت بری بیرون .

با هر حرفی که میزد . طپش قلبم بیشتر میشد . یه جوری میشدم . چه مرگم شده بود ؟ یعنی تا این حد محتاج محبت مهیار هستم ؟

ادامه داد : دیگه برو . مشکلی بود باهام تماس بگیر ... اگه به سعید بگی شماره ام و بهت میده .

سرم و تکون دادم . اما خودمم نفهمیدم به چه معنی این کار و کردم . منظورم از این سر تکون دادن چی بود ؟ خدا می دونه .

کاش محرمم بود . کاش هنوز شوهرم بود . خودم و تو اغوشش می انداختم . مهیار ... مهیار فقط یه کلمه بگو .. یه کلمه بگو برگرد خونه . بیا با هم بریم . بیا بریم ... باهات میام

مهیار ... باهات میام .

نه نه .... مهیار هیچی نگو ... پات و بزار رو گاز بگو باید بریم خونه . هیچی نگو من و ببر خونه خودت ... قول میدم دیگه همیشه باهات باشم . تنهات نزارم .

مهیار نگاهش و ازم دزدید : مواظب خودت باش .

نگاهم و از صورتش گرفتم و گفتم : اونجا مراقب خودت باش .

نگاهش و از رو به رو گرفت و بهم خیره شد : باشه .

هم زمان با گفتن باشه چشم روی هم گذاشت .

لبخندی به روش زدم و اضافه کردم : رسیدی بهم خبر بده .

-:چشم .

-:چشمت بی بلا . خداحافظ .

از ماشین پیاده شدم . قبل از اینکه در و ببندم صدام کرد : مرسده ؟

خم شدم : جانم ؟

جانم ؟ تا حالا این و گفته بودم بهش ؟

-:برای همه چیز ممنون .

-:برای چی ؟

-:برای اینکه این مدت تحملم کردی .

-:پس تو هم مرسی .

-:چون تحملت کردم ؟

با خنده گفتم : اره .

-:ای کاش ...

-:ای کاش چی ؟

-:هیچی ... مهم نیست . خداحافظ.

-:خداحافظ

در و بستم و منتظر موندم تا مهیار حرکت کنه اما شیشه رو پایین کشید : برو تو .

نمی خواستم وایسم و بهش بگم : نه عزیزم اول تو برو .

رام و کشیدم و به طرف در رفتم . وارد ساختمون شدم و از پشت در شیشه ای به تماشاش ایستادم .

چند لحظه ای صبر کرد و بعد راه افتاد . با رفتنش انگار یه قسمتی از وجود منم رفت . همه چیز تموم شد . یه سال چه زود گذشت . با ارامش . با وحشت ... با ترس ... با جنگ ...

اما شیرین ... شیرین تر از هر رویایی .

از جلوی نگهبانی گذشتم و وارد اسانسور شدم . توی اینه به خودم خیره شدم . اهنگی که پخش می شد روی اعصابم بود . من اینم اینی که توی اینه هست . مرسده ای که با یه

قرارداد مصلحتی ازدواج کرد . اما خیلی زود عادت کرد . بهش وابسته شد . و حالا طبق قرار داد جدا شد . کجا اشتباه کردم ؟ کجا رو اشتباه رفتم ؟

با باز شدن درا ... پام و بیرون گذاشتم . درست رو به روم بود .

در و باز کردم . یه در قهوه ای رنگ .

وارد خونه شدم . پیش روم یه راهرو بود . کفشام و توی جا کفشی گذاشتم . رو به روم یه سالن قرار داشت . از اونجا گذشتم و به طرف اتاق خوابم رفتم .

کلید و توی خونه انداختم و وارد شدم . چهار روزی از رفتن مهیار می گذشت . تمام سعیم و کردم فراموش کنم . اما بد جور عادت کرده بودم . جای خالی مهیار و بد جور احساس

می کردم . نمی تونستم فراموش کنم تو تمام این مدت باهاش زندگی کردم . یه سال مدت کمی نبود .

کیفم و روی کاناپه انداختم و بعد هم راه اشپزخونه رو در پیش گرفتم . اشپزخونه اپن بود . خودم و کشیدم روی اپن و به سالن خیره شدم . یه سالن تو در تو بود . با دو سه تا پله از

هم جدا می شدن . میز غذاخوری و با چند قطعه وسیله اونجا گذاشته بودم و مبلمان و طبقه پایین چیده بودم . مبلمان رو به روی ورودی اشپزخونه قرار داشت . یه کاناپه سفید

درست رو به رو گذاشته بودم . کیفمم روی اون بود . کنارش یه میز کوچیک قرار داشت . یه میز تحریر و صندلی هم سمت چپ کاناپه گذاشته بودم .

همه چیز مرتب بود . اما من حوصله هیچ کدوم و نداشتم . از این خونه خوشم نمی اومد .

پایین پریدم و به طرف اشپزخونه رفتم . در یخچال و باز کردم و یه موز بیرون اوردم . همون و جلوی یخچال خوردم . دکمه های مانتوم و باز کردم و پوست موز و روی میز انداختم

و به طرف اتاق خواب به راه افتادم . نگاهم و به ساعت توی سالن انداختم . نزدیک 9 بود اما من خیلی خوابم می اومد . نگاهی به کتابام روی میز انداختم . برای فراموش کردن به

هر چیزی دست زدم . حتی ادامه تحصیل ... می خواسم دوباره درس بخونم . اما اونقدر خودم و در گیر پرونده ها کرده بودم که اصلا وقت این کار و نداشتم .

مانتو رو از تنم در اوردم . رفتم سراغ کمدم .

برای لباس خواب همون لباسی رو بیرون کشیدم که با مهیار خریده بودم . از وقتی اومده بودم توی این خونه همین لباس و می پوشیدم . نمی تونستم لباس دیگه ای بپوشم . عادت

نداشتم همچین لباسی بپوشم اما حالا با اینا احساس راحتی می کردم .

لباسام و عوض کردم . روی تخت دراز کشیدم .

نگاهم و به سقف دوختم .

چشمام تازه داشت گرم می شد که زنگ موبایلم بلند شد .

همونطور خواب الود بلند شدم . به طرف در در اتاق به راه افتادم . در باز بود . وارد سالن شدم و به طرف کاناپه رفتم . گوشیم و از توی کیفم بیرون کشیدم و دکمه پاسخ و فشردم .

صدای سعید به گوش رسید : سلام خانم .

-:سلام .

-:حالتون خوبه ؟

-:ممنون من خوبم .

دیگه عادت هر شبم شده بود . سعید تماس می گرفت و می پرسید چیزی نیاز ندارم ؟ مشکلی ندارم ؟ خوبم ؟ حتی خبر رسیدن مهیار و هم اون داد .

می خواستم بپرسم مهیار چطوره اما مثل چند روز گذشته خفه شدم .

سعید بعد از پرسیدن سوال های هر شب قطع کرد .

خم شدم و قاب عکس و از روی میز برداشتم . همون عکسی بود که مهیار پستونک دستش بود .

با بدبختی چند روز قبل از طلاق از بهار گرفته بودمش .

اما گرفتمش ... هیچ کس از طرف من نبود که بفهمه این عکس ِمهیاره برای همین لازم نبود به کسی توضیح بدم . هیچ شباهتی به مهیار امروز نداشت .

مهیار چرا اینقدر بهت عادت کردم ؟ اخه چرا ؟ چرا ؟ من که از تو متنفر بودم !

به چشماش توی عکس خیره شدم . چشماش هنوزم شبیه بود .

مهیار کی بود ؟ یعنی الان کجاست ؟ چیزی خورده ؟ حالش خوبه ؟

نکنه رفته باشه سراغ دختر بازی . نه مهیار همچین ادمی نبود .

مطمئنی مرسده ؟ مهیار قبلا هم از این کارا کرده بودا ... یادت رفته اون فقط به تو متعهد بود . اما حالا که به کسی تعهد نداشت . چرا باید از این کارا دوری می کرد ؟ اون حق

داشت ازدواج کنه . با هرکسی که می خواست باشه .

کلافه بودم . کلافه تر از اونی که بشه بهش فکر کرد . داشتم دیوونه میشدم .

عکس و روی میز گذاشتم و شماره مهسا رو گرفتم . چند لحظه بعد صدای خندونش توی گوشی پیچید : بله ؟

-:سلام .

-:مرض ... مرسده تو همیشه بد موقع مزاحم می شیا .

-:خفه بابا . داری چه غلطی می کنی هر و کر راه انداختی ؟ تو ادم نیستی ؟ نمی تونی مثل ادم بر خورد کنی ؟

-:چی می خوای ؟

-:جون تو رو .

صدای رامین به گوش رسید که گفت : کیه ؟

گوشی رو توی دستم جا به جا کردم : پس رامین پیشته که این همه بی ادب شدی .

کیه مهسا ؟

صدای مهسا بلند شد : مرسده هست .

انگار گوشی رو از دست مهسا بیرون کشید : سلام مرسده .

-:سلام .

-:حالت چطوره ؟

-:ممنون . تو چطوری ؟

-:مگه میشه پیش مهسا بود و بد بود .

-:البته که نه . خوش بگذره . ببخشید مزاحم شدم .

-:نه این چه حرفیه ؟ مشکلی پیش اومده ؟

-:نه همینطوری ... فکر نمی کردم مهسا پیشت باشه . می خواستم بدونم چیکار می کنه .

-:حوصلت سر رفته ؟

-:اره تقریبا .

-:فردا تعطیله ... مهمون نمی خوای ؟

-:مهمون ؟

-:نکنه نمی خوای ما رو به خونت دعوت کنی ؟ اون از مهیار که جیم شده رفته خارج . اینم از تو که ادرس خونت و به هیچکس نمیدی .

-:نه از خدامه . فردا برای ناهار منتظرتون هستم . ادرسم براتون اس ام اس می کنم .

رامین خندید : پس من و مهسا فردا مزاحمت میشیم .

-:قدمتون روی چشم منتظرتون هستم .

-:پس من خداحافظ ... بیا با مهسا حرف بزن .

گوشی رو مهسا گرفت : پس فردا بالاخره خونه ی تو تلپ می شیم .

-:مهسا خیلی بی ادب شدی ... اینا رو از رامین گرفتی ؟

-:اخی ...

صدای رامین بلند شد : من ؟ نه به جون مهیار ... من از این بی ادبیا بلد نیستم .

کلی خندیدم .

مهسا غر غر می کرد : رامین می کشمت .

-:هی مثل اینکه اوضاع داره خانوادگی میشه . پس من دیگه میرم . اما اینم بگم فردا که میاین خونه من باید با ادب باشینا .

گوشی رو قطع کردم . منتظر نموندم تا مهسا چیزی بگه . حتما می خواست باز بی ادبی کنه .

وای خدا رحم کنه . من دیوونه مهمون برای چی دعوت کردم ؟مهسا مشغول بررسی کابینتها بود .

ظرف پر از میوه رو برداشتم و راه افتادم . رامین روی کاناپه سفید رنگ نشسته بود و چشمش فقط به صفحه تلویزیون بود . فوتبال که پخش میشه من نمیدونم این مردا چرا نازل

میشن جلوی تلویزیون ؟ چیزی نداره ها ... یه عده دنبال یه توپ میدون . کار خاصی هم نمی کنن .

ظرف میوه رو روی میز گذاشتم و برگشتم تا برم توی اشپزخونه که گفت : عکس مهیاره نه ؟

با تعجب به طرفش برگشتم . به عکس روی میز اشاره کرد . همون عکس پستونک .

قبل از اینکه حرفی بزنم گفت : اون طوری نگام نکن . شما دو تا دیوونه این .

مهسا وارد شد و رامین هم نگاهش و به صفحه تلویزیون دوخت .

به سرعت خودم و جمع و جور کردم .

مهسا روی مبل کنار رامین نشست : خونه خوبیه . خوشم اومد .

تا خواستم بشینم زنگ در به صدا در اومد .

بلند شدم و به طرف ایفون رفتم . با دیدن تصویر بهار و سروش لبخندی روی لبم نشست .

در و باز کردم و نیمه باز گذاشتم . برگشتم توی سالن . مهسا مشغول خوردن بود .

-:نترکی .

-:نه به جون تو . می دونی که ژن چاقی ندارم . تازه رامین همه جوره من و دوست داره مگه نه ؟

رامین دستش و دور شونه مهسا انداخت : البته .

-:ببینم شما نمی خواین یه جشنی چیزی بگیرین خسیسا .

مهسا نگاهی به رامین انداخت : چرا می گیرم . اما فعلا نه .

با چشم و ابرویی که مهسا برام کج وکوله کرد خفه شدم .

با صدای باز شدن در به طرف راهرو رفتم . اول از همه بهار و به دنبالش سروش و بالاخره بهداد وارد شد .

با بهار و سروش رو بوسی کردم .

بهداد کاملا در برابرم خم شد : احوال زندایی ؟

لبخند تلخی روی لبم نشست : زندایی ...

یاد مهیار . الان کجاست ؟

اه بلندی کشیدم ...

تازه متوجه شدم سروش و بهار چپ چپ نگاهش می کنن .

بهداد از خونه بیرون رفت و چند ثانیه طول نکشید که با یه دسته گل وارد شد : زندایی این دسته گل اجازه ورود می خواستن . الان خدمت رسیدن .

خندیدم : خوش اومدن .

بهداد نگاهش و به دسته گل دوخت . خودش و کمی جلوتر کشید و گفت : شما این و جای دایی ببین جاش خالی نباشه .

لبخند روی لبم پررنگ تر شد .

کاش اینجا بود .

از همه دعوت کردم وارد خونه بشن . همونطور که بچه ها مشغول احوالپرسی با رامین و مهسا بودن به طرف اشپزخونه رفتم . دسته گلی که بهداد به دستم داده بود و روی میز

اشپزخونه گذاشتم و بهش خیره شدم .

-:پس تو مهیاری ...

لبخندم پررنگ تر شد : مهیار ؟ خوبی ؟ بدون من خوش می گذره ؟ حالت خوبه ؟ یه وقت یه یادی از من نکنیا ...

اخه بی معرفت ... من و تو یه سال باهم زندگی کردیم . حتی اونقدر ارزش نداشتم یه زنگ بهم بزنی ؟ اخه نی نی بد .

با صدای داد سروش به سالن برگشتم . بازم داشتن با بهداد کشتی می گرفتن به طرف بهار و مهسا رفتم که بهم چسبیده بودن و داشتن ریز ریز حرف میزدن . خودم و بینشون جا

دادم : دارین غیبت من و می کنین ؟ بچه های بد .

رامین دستاش و بهم کوبید : ایول مرسده . بالاخره اینا رو از هم جدا کردی .

-:ما چاکریم .

بهداد از سروش فاصله گرفت : قربون زندایی لوتی خودم .

سروش یکی زد پس گردنش : با خواهر من درست صحبت کن .

-:خواهر شما زندایی منه .

مهسا غر غر کرد : وای سرمون رفت . چه خبره ؟ عین بچه ها افتادین به جون هم .

رو به بهار ادامه داد : اینم شوهر و برادر تو داری ؟

بهار نگاه مظلومانش و بین بهداد و سروش چرخوند که بهداد گفت : مهسا خانم این و اینطوری نگاه نکن . دست ما دو تا رو از پشت می بنده .

-:جدی ؟

این و مهسا گفت و به بهار خیره شد . بهار ریز خندید و سرش و پایین انداخت : چرت و پرت میگه . برای زندگی کردم با اینا باید مثل خودشون بود .

-:داشتیم بهار خانم ؟

بهداد هم گفت : داشتیم ابجی خانم ؟

رامین بلند شد : مرسده به ما ناهار نمیدی ؟ اینا قراره تا شب دعوا کنن .

بلند شدم . بهار و مهسا هم به دنبالم روون شدن . اولین قدم و که توی اشپزخونه گذاشتم اشکم در اومد : مهیار کجایی .... فقط یه زنگ بزن . برای شنیدن صدات لحظه شماری می

کنم . فقط صدات و بشنوم . مهیارم .

بهار و مهسا با سر و صدا وارد شدن .

اشکی که از چشمم اویزون شده بود و با نوک انگشتم گرفتم و به بشقاب های روی کابینت اشاره کردم : بهار اینا رو می چینی ؟

بهار با خوشحالی به طرف بشقاب ها رفت .

بهار که از اشپزخونه بیرون رفت . مهسا کنارم ایستاد . همونطور که با دسته گل بازی می کرد گفت : دلت براش تنگ شده ؟

اه بلندی کشیدم : خیلی مهسا .

-:اشتباه کردی مرسده .

-:می دونم .

می دونم اشتباه کردم . من به مهیار بیشتر از اونچه تصور می کردم عادت کرده بودم . هنوزم همون مرسده قبلی بودم اما الان دلم برای کسی می تپید . من دوسش داشتم . با همه

ی اتفاق هایی که افتاد . با همه ی بد و خوباش می خواستمش . دنبال اون اغوش ارومش بودم . دنبال گرمای وجودش .

مهسا خیلی نصیحتم کرد . ازم خواست باهاش تماس بگیرم . من پیش قدم بشم . اما من ....

نمی دونم چه مرگم شده بود از هیچی لذت نمی بردم . دیگه سریال های اخر شب بهم نمی چسبید . دلم می خواست مهیار هم کنارم بشینه . با من تماشا کنه . کارهام زود خسته ام

می کرد . برای پرونده ها حال و حوصله نداشتم . درسا رو می خوندم اما هیچی یادم نمی موند .

چند باری تا تلفن پیش رفتم اما خفه شدم ... نمیتونستم تماس بگیرم . گوشی رو بر می داشتم . تا با شماره ای که از سعید گرفته بودم تماس بگیرم اما دستم می لرزید و پشیمون می

نشستم . اگه ردم می کرد ! اگه می گفت دوسم نداره ؟ اگه می گفت از من بدش میاد . اون موقع چی ؟ از بین می رفتم ... ترجیح می دادم سالها منتظر باشم تا مهیار برگرده .

اما این کار و انجام نمی دادم . من نمی تونستم مهیار و اینطوری بدست بیارم .

از کادو ها گرفته تا هر چیزی که به مهیار مربوط میشد . اتاق خوابم پر شده بود . از روی تختم گرفته تا کمد .

اون لباس خواب ها ... ماشینم . هدیه ی مهیار .... چند باری خواستم از بهداد فیلم سالگرد ازدواجمون و بگیرم اما پشیمون شدم .

باز داشتم مثل همیشه سر درد می گرفتم رفتم سراغ وسایلام . ضبط صوت کووچیکم و بیرون کشیدم و روی میز نشستم .

دکمه پخش و فشردم . قلم و کاغذی برداشتم و شروع کردم به نوشتن :

آسمان مهتابی بود، باد ملایمی میوزید. و من، كنار پنجره نشسته، شاید پیامی از آسمانها به گوش برسد، نوید خوش و خرم، خبری از پدر و یا كمی محبت او.

پدر میآمد ومی رفت معاملات كلان كلانی میكرد، وتا اشاره میكردم؛ همه چیزبرایم مهیا بود.اما دریغ از ذرهای دست محبت كه برسرم كشیده شود. عشق به پدرم ذره ذره داشت تبدیل

میشد به نفرت و كینه و از این بابت میترسیدم كه باعث شود به جای دلتنگی، و عشق به او؛ آرزوی سقوطش را كنم. تا بلكه بنشیند گوشة زندان تا به ملاقاتش بروم.

با هر رفت و آمد پدر به ایران، و با نگاهی خسته و كوتاه به من، سوغاتهای جوراجور را هدیه میكند؛ و باز برایم جالب، و آخر سر تكراری، كسل كننده. بازاوایل برایم جذابیتی

داشتند. اما دیگر آن هیجان ازدیدن آنهمه كادوهای مختلف، بیشتر دلتنگم میكرد. مادرم كه بدون تكلیفتر ازمن بود. در این اوضاع آشفته تازه به فكر ازدواج دیگر افتاده. بعضی وقتها

رفتار و حركات بزرگترها را نمیشود پیش بینی كرد، یادم میآیدآنها همدیگر را خیلی دوست داشتن، اما آخرش نفهیمدم آنها عاشق هم بودند یا سایه هم را با تیر میزدند. احسان برادر

بزرگم رفت پی زندگی خودش حالا با بدو خوب زنش هر طوری هست دارد میسازد، «بهترازاین نمیشود توقع داشت. وقتی در سن نوزده سالگی زن بگیری، زنت هم پانزده ساله

باشد» میدانم مادر سعی كرده كه محبت خودش را نثار ما كند، مادر بزرگم راست میگوید تا كه، باید مادرم مطلقه بماند و به پای من و فرشید بسوزد. هر چند میدانم كه پدر هنوز

مادرم را دوست دارد. مادرم میگوید: پدرت بیشتر ازهر چیز عاشق كارش است تا بچه هایش.

مثل روزهای گذشته پیش یكی از همكلاسهای قدیمی می روم، اواز من دو سال بزرگتر است، به خاطر وضعیت مالی بدی كه خانواده اش داشت دو سال ترك تحصیل میكند و وقتی

پدرش آتلیه عكاسی، را اجاره میكند. مینا نیز در كنار پدرش آموزش فیلم برداری میبیند و بعد از گرفتن دیپلم هم پای پدرش كار میكند، من هم اكثر مواقع به بهانههای مختلف خانه

شان میرفتم، علت این همه رفتنم را نمیدانستم ولی وقتی وارد خانة شیك و تمیز (هرچندكوچك؛) میگذاشتم بوی محبت و صمیمیت آن مرا میگرفت و یك طوری دلم را به سوی آنجا

میكشاند. مادر مینا زنی مهربان و خوش برخوردی است، بوی عطر غذا یش تمام خانه را میگرفت، ولی متاسفانه آسم دارد. چندین بار از مادرم خواسته بودم كه بیاید و با مریم خانم

آشنا شود تا شاید مثل من دل مادرم باز شود. اما هیچ وقت قبول نمیكرد. فقط زمانی كه آتلیهو از نزدیك با پدرمینا آشنا شده بود. و مینا هم كمتر از من به خانه مان میآمد، اورا هم

دیده بود.

اتفاقی كه آن روز افتاد، حماقتی بیش نبود.

از آنجایی شروع شد كه خانواده ای بسیار پول دار برای سفارش فیلم برداری و عكاسی آمدند به پدر مینا سفارش دادند حتما دو دوربین باشد و عكسها نیز روی بوم انداخته شود.

پدرمینا خیلی خوشحال بود این سفارش به این پرباری تا به حال نداشته بود. با اینكه كارمند به اندازه نیاز آنها نداشت برای این كه این سفارش را از دست ندهد. دو نفر را استخدام

كارش كرد. و دوربین كاربرد تر اجاره كرد، وقتی حساب كرد هزینه این مراسم برای عكاسی و فیلم برداری با میكس وCD، سه میلیون و پانصد هزار تومان برایشان تمام میشود،

زن و شوهری كه آنجا بودند وقتی قیمت حساب شده را شنیدن تعجب كردند. و سریع پذیرفتند و اعتراف كردند نسبت به جاهای دیگر خیلی مناسبتر حساب كرده. بیانه ای به مبلغ یك

میلیون تومان دادند. و رفتند.

آن روز خودم آنجا بودم، كه آقای حمیدی با شوق به من گفت: دختر! چه پاقدمیداشتی !...

خلاصه آقای حمید ی دو شاگرد برای خودش دست به كار میكند و تمام امكانات لازم را آماده میكند. بهترین فرصت برای سرمایه گذاشتند برای مغازه بود. با حقوقی كه به دو شاگرد

و كرایه دوربین تهیه شده سر جمع كه حساب كرد یك میلیون و نیم برایش می ماند. شادی قشنگی در چشمانش درخشید. آن هیجان و شوق برقی به چشمانش انداخته بود كه من با

دیدن آن صورت بشاش، همان احساس درونم نقش بست بااینكه ما هیچ وقت مشكل مالی نداشتیم، البته همیشه پدرم می نالید از خراب بودن بازار اما وقتی من مقایسه میكردم با

زندگی آقای حمیدی می فهمیدم زندگی ما از روی طمع و حرص بیشتر سرچشمه میگیرد.

مراسم جشن به خوبی؛ آن طور كه خود حمیدی می خواست كارش را به نحو احسن ارائه دهد برگزار شد، در آنجا كه بودم، فخر فروشی یكی از بستگان داماد را دیدم كه با یك

افتخاری دارد میگوید هزینه عروسی سربه سیمیلیون زد لباس عروس نهصد هزار تومان تمام شد، غذا....... و....... البته با آن همه اصرافی كه كرده بودند مشخص بود هزینه

نزدیك به سی میلیون سر بزند.

آقای حمیدی گفته بود برای آماده شدن فیلم وبومهای نقاشی عكسها سه ماه دیگرآماده میشود.

وقتی زمان تحویل آن شده بود. آنها نیامدن امانتیها را ببرند و مابقی حسابشان را تسویه كنند.

بدهكاری آقای حمیدی هم داشت كم كم او را اذیت میكرد. بیشتر ساعات در آتلیه، بودم تابستان بودو بیكاری و سعی میكردم دم دست مینا باشم كه اگر كاری پیش آمد من هم انجام

بدهم. تا اینكه زنگ زد به آنها گفت: چرا نمیآیید اینها را ببرید. آنها گفتند دیگر به آن فیلمها احتیاجی نداریم. آقای حمیدی با ناراحتی گفت: به من مربوط نیست چه بخواهید بیندازید

بیرون چه لازم داشته باشید به درد من هم نمیخورد. شما بیایید حسابتان را تسویه كنید. بعد كه گوشی را گذاشت، با ناراحتی گفت: عجب مكافاتی شد. میگویند، از هم دیگر جدا شدن

عروس مهرش را اجرا گذاشته. و به همین خاطر بین خانوادهها درگیری بهوجود آمده و برایشان این فیلمها هم دیگر ارزشی ندارد. پس هزینه زحمت من و شاگردو اجاره دوربین

و..... حمیدی نشست و گفت: خدای من چه مصیبتی شد.

در آن لحظه دلم برای او سوخت. میخواستم برایش كاری كرده باشم. میدانستم به پدرم بگویم كه آن پول بدهكاری كه بالا آمده را به آقای حمیدی بدهد امكانش زیاد اما تا سفر بعدی

كه بخواهد بیاید و به ما سربزند دو ماه دیگر است. یك دفعه به ذهنم رسید كاری كنم، فیلمها را از آقای حمیدی خواستم او میگفت برای چه میخواهی گفتم: توآنها را بده می روم دم

خانهاشان و از آنها طلبت را میگیرم میآیم. آقای حمیدی موافقت نمیكرد. مجبور شدم نقشه دیگری بكشم با كمك مینا از روی هردوحلقه یكی دیگر ضبط كردم. و اصل آن را برداشتم

و همه برنامهای را كه در نظر داشتم با مینا درمیان گذاشتم، درباجه تلفن رفتم و زنگ زدم.

سلام آقای محترم اگر میخواهید كه فیلم عروسی شما دست دیگران پخش نشود و دوست و آشنا و غریبه دست هر كسی نیفته، مجبورید با من همكاری كنید.جمشید با پوزخند گفت:

مهم نیست من دیگر از همسرم جدا شدم و گذشته از آن این خانمیكه شما میگویید عروس نام آن چیز دیگری كلاهبرداره، او زن زندگی نبود، میخواسته از من اخاذی كند. شقایق با

تعجب گفت یعنی چه طوری؟؟ هیچی خانم تمام قصد و نیت او گرفتن 1364 سكه از من بود، كه آن هم با اجرا گذاشتن مهرش از موجودی حسابی كه داشتند دولت برداشت كرده به

همین راحتی. خوب قاعدتاٌ من هم او را باید طلاق میدادم. شقایق گفت: خوب مهرش را خواسته چرا میگویی اخاذی. جمشید گفت: خانم نمیدانم شما چند سالتان است اما اگر معنای

زندگی كردن را بدانی اصلا اصول زندگیت را بر پایه مهریه پایهریزی نمیكردی.

ناامید شده بود میخواست فیلمها را گروگان بگیرد اما تیرش به خطا خورده بود. وقتی خواست خداحافظی كند، جمشید بلند گفت: خانم، خانم...... شقایق گفت: بله. جمشید كه به ذهنش

رسیده بود كه بهترین وسیله برای انتقام گرفتن از ستایش (همسرم) باید از طریق همین دختر پشت گوشی باشد. با هیجان گفت: هه دختر اسمت را نمیدانم چیست ؟ شقایق مكثی كرد

و گفت: سمیرا هستم. – خوبه سمیرا خانم بگذار چیزی به تو بگویم آنهم اینكه برای گرفتن این مبلغ دو میلیون ارزش خطر و زحمت و نگرانی را ندارد. من نقطه ضعف ستایش را

خوب میدانم او به روی فیلم عروسی بینهایت تعصب داشت، البته از این همه تعصب او هنوزم در حیرتم اما وقتی خوب فكر میكنم میگویم شاید میخواهد سر كس دیگری اگر كلاه

بگذارد برایش مشكل پیش بیاید. شقایق گفت: میگویی چه كار كنم، پس با این توصیفاتی كه میكنید حتما او تا به حال رفته و فیلم عروسی را تحویل گرفته با آقای حمیدی تسویه كرده.

جمشید با حرص گفت: مگر شما از روی هر كدام یكی ندارید. شقایق گفت: بله

پس فرصت را طلایی بشمار و من شماره او را به تو میدهم و مبلغ در خواستیات پنجاه میلیون تومان باشد. میدانی با آن همه پول چكار میكنی ؟ شقایق گفت: این همه پول بگیرم

برای چه ؟

_ خوب معلوم خرج كردن بلد نیستی.

_ من پدرم پول داره و مشكل پول ندارم.... در همین اثنا صدای مینا آمد قبول كن به خاطر من، میدانی با این پول چقدر زندگی پدرم متحول میشود. پس بكش كنار من این كار را

میكنم. شقایق جلوی گوشی را گرفت: و با تند خویی گفت: دختر اگر مامیخواستیم این كار را بكنیم فقط به خاطر این بود كه پول پدرت را زنده كنیم. این مبلغ حق ما نیست. مینا با

هول و پلگی گفت: آن مهریه هم حق او نبوده تازه آن عروس خانم خیلی بیشتر از این مبلغ از شوهرش گرفته.

قراربود بیشتر فكر كنیم، اما سماجت مینا باعث شد دو ساعت دیگر به جمشید زنگ بزنم و شماره ستایش را بگیرم.

الو سلام ستایش، فیلمها دست ماست اگر مبلغ پنجاه میلیون تومان جور نكنی و به ما بدهی سه روز دیگر تمام فیلمها دست مردم پخش میشود. ستایش خندید و گفت: جوجه بچه تو

میخواهی از من پول نداشتهات را بگیری برو، قطع كن وگرنه به پلیس زنگ می زنم.

_ شقایق گفت: خیلی تند نرو، توهیچ طوری نمیتوانی ما رادست پلیس بدهی. از جای من خبر نداری.

_ خانم كوچولو!!! من فیلمها را همین امروز از آتلیه تحویل گرفتم و جای مطمئن دادم كه پاكش كنند.

_ ای!!! پس باور نداری پس مجبور شدم یكی از آن را دم خانهات پست كنم. پس خوب گوش كن بدون اینكه به پلیس خبر دهدی مثل آدم سر قرار میآیی و پول را میدهی.

وقتی گوشی را قطع كردم. یك حسی به من میگفت: تو موفق نمیشوی آن هم آن مبلغ به آن زیادی. با خودم گفتم كاش قید فیلم را بزند. و برایش دیگر مهم نباشد. اما یاد پدرم افتادم

بهترین وسیله برای انتقام گرفتن از پدرم آبرویش را بردند آن هم او كه آن همه دیسیپلین برای زن و بچهاش میگذارد، حالا خودم فدای بیتوجهی پدرم شدهام. باز برای برادر كوچكم

فرصت هست. كه دیگر حواسش را جمع كند؛ كه وقتی افشین به سن بلوغ رسید سمت كار خلاف نرود. به خودم این دل خوشیها را دادم و میدانستم "ستایش" زن بدذات و هفت

خطی اما ناخود آگاه یك صداهایی تو گوشم زمزمه میكرد، باید حال این زن پولكی را بگیرم.

وقتی با ستایش ( همان عروس خانم ) قرار گذاشتم و به او گفته بودم كه تنها بیاید و او هم به من خاطر جمعی داد كه با پول و بدون خبر به پلیس می آید.

قرارمان جای خلوتی بود؛ كه پرنده پر نمیزد. این طوری خاطر جمع بودم، كه متوجه آمدنش با كسی خواهم شد؛ و حتی به مینا گفتم خودش را از این ماجرا بكشد كنار. كه اگر

دستمان رو شد و كار را به آخر نرساندیم پدر و مادر مهربانش غصه اورا نخورند، چون آنها را خیلی دوست داشتم و در ضمن از این بازی هم خوشم آمده بود و میخواستم بدانم آخر

آن چه میشود. در جایی پنهان شدم، او را در دویست قدمی خود دیدم سعی كردم تا آنجا كه چشم كار میكند دقت كنم كه ببینم كسی همراهش است یا نه ! او به من رسید، بادیدن او

ترس تمام وجودم را گرفت: فكر اینجا را نكرده بودم من هم در مراسم عروسی او شركت كرده بودم و اگر مرا یادش بیاید، میتواند محل زندگی ام را شناسایی كند و به كلانتری خبر

بدهد. ستایش خندهای شیطانی كرد و گفت: تو میخواهی به همین راحتی پنجاه میلیون دستت را بگیرد، دختر كوچولو باد آورده را باد می برد. من نتوانستم طاقت بیاورم، گفتم: تو كه

لالایی بلدی چرا خوابت نمیبرد. با تعجب پرسید: منظورت چیه؟!. تازه متوجه شدم، جمشید همسر سابقش را لو دادم؛ آنهم بدون اینكه بخواهم. ستایش مسرانه میخواست بداند در این

ماجرا آیا جمشید (همسر سابقش) در این مسئله نقشی داشته یانه!!

گفتم كهاو بسیار زرنگ بود وقتی توانسته بود سرجمشید كلاه بگذارد، راحت میتوانست با كلمات بازی كند و كاری، كند كه من حتی آدرس محل زندگی و شماره شناسنامهام را بدهم.

من به ستایش گفتم زیاد معطل نكن پولها را بده تا فیلمها را بدهم. ستایش با عصبانیت گفت: خانم تصویر كردی من نفهمم كه ندانسته به تو این همه پول را بدهم آنهم چه از كجا

معلوم كه فقط همین ها باشد و از آن تكثیر نكرده باشی؟ من با اطمینان گفتم: خاطر جمع باش همین هاست. او كه فكر همه جای آن را كرده بود كیف سامسونگ را به دستم داد و

گفت: بگیر، فیلمها را رد كن بیاد. همه را تحویل دادم وبعد كیف را باز كردم ظاهراٌ همه پول بودند ولی در ذهنم گفتم شاید زیرآن تقلبی هم باشد از كجا معلوم. در همین افكار بودم كه

ستایش با خندهای كریح گفت: خوب راحت گول خوردی با پولهای تقلبی، باید حالا حالاها بیایی پیش خودم درس بگیری. من خشمگین شدم از عصبانیت، برای اینكه حرصم خالی

شود. گفتم: تو باید بدانی، یك سری دیگر برای محض احتیاط در خانه گذاشتم البته از روی ناراحتی گفتم در صورتیكه چنین كاری را نكرده بودم. (وای بر زبانی كه بیموقع باز شود)

آن هم این دروغ. ستایش خیلی سریع از كیفش اسلحه را كشید آنقدر این كار را سریع كرد كه من حتی فرصت فرار یا فریاد را نداشتم. اسلحه روبرویم بود مات و مبهوت به آن

خیره شده بودم زبانم بند آمده بود. با وحشت و لكنت زبان، گفتم، دروغ گفتم.

او هم نیش خندی زد و گفت: دختر جان منهم به تو دروغ گفتم، میخواستم مطمئن شوم كه واقعا راست میگویی اینها تنها فیلمهایی در اختیار تواست.

همه چیز مثل كلاف سردرگم شده بود. ستایش گفت: ببین دختر من سر جمشید شیره نمالیدم كه بخواهم پولش را بالا بكشم. ماجرای من و جمشید بر سر این بود كه او در شركتی كه

كار میكرد با سروته زدن كار. و اخاذی و رشوه كه میگرفت توانست یك سری آهن وارد كند كه دویست میلیون در آن سود بود كه همه را كشید بالا آنقدر ظریف و قشنگ این كار را

كرد كه كسی متوجه این دزدی پنهان او نشدند. من هم كه از ماجرای این تبهكاری او خبردار شدم، قصد كردم خودم را به او نزدیك كنم و طوری وانمود كنم كه اورا خیلی قبول دارم

و می خواهم شریك زندگیش شوم. خلاصه بعد از هزاردوز و كلك توانستم دل او را به دست بیاورم. و باقی ماجرا كه میدانی.

شقایق به اینجا كه رسید گفت: چو نهاد معمار خشت كج تا ثریا میرود كج.

من هم به شقایق گفتم: در واقع همه در این برنامه داشتند سر هم دیگر كلاه میگذاشتند. جمشید سر رئیس شركت و فكر كرد كسی متوجه نمیشود، ستایش سر همسر آیندهاش و بعد

یكی مثل شقایق برای تلافی پدربی تفاوت كاری میكند كه برای خودش مادامالعمر سوء سابقه به جا میگذارد. گاهی؛ جدی جدی وجود خدا را نادیده میگیریم و نمیدانیم دست بالا دست

بسیاراست.

شقایق در ادامه صحبتش گفت: وقتی اسلحه را روبرویم دیدم تمام حقایق را بازگو كردم حاضر شدم كیف را به او بدهم كه در همان لحظه گشت كلانتری محل از آنجا میگذشت من

هول شدم و فریاد زدم كمك. با سرو صدای من، آنها متوجه شدند و سمت ما نزدیك شدند. ستایش پا به فرار گذاشت. من همان طور مانده بودم، هنوز ترس و وحشت تمام وجودم را

گرفته بود. میخواستم فرار كنم اما صدای تیر به گوشم خورد متوجه شدم قبل از اینكه ستایش را دستگیر كنند از هول اینكه به دام نیفتد به پای یك سرگردی شلیك میكند و او را

مجروح میكند. همه این اتفاقها در عرض پانزده دقیقه طول كشید. ستایش دستگیر شد و من وقتی پی عاقبت كار گشتم تصور كردم برای گرفتن این پولها چه تقلبی و چه درست یكی

دیگر پیدا میشود كه سر من كلاه بگذارد و عاقبت خوشی رادر پیش نخواهم داشت. قصد كردم بروم جلو و خودم را معرفی كنم، اما بعد متوجه میشوم كه مینا از قبل نمیدانم از روی

نگرانی بوده و یا فكر كرده من خواستم تنها بیایم و پولها را بالا بكشم. خبرداده بود كه چه ساعتی و در كجا قرار داریم با چند دقیقه تأخیر رسیدند. و احتیاج به معرفی خودم نبود.

نمی دونم کی خوابم برد . اما روز بعدش قرار دادگاه داشتم .

پدر شقایق اومده بود و با قرار دادن سند شقایق و ازاد کرده بود . شقایق ازش کتک خورده بود . اما خیلی خوشحال بود . اصلا براش مهم نبود از این خوشحال بود که پدرش بخاطر

اون اومده بود . شقایق و درک می کردم . شاید چون اونقدر شبیه من بود .

و بالاخره روز دادگاه رسید . شقایق به پرداخت جریمه محکوم شد و اما ستایش به زندان محکوم شد به جرم حمل اسلحه غیر مجاز . جریمه نقدی هم براش در نظر گرفتند . اما

پرونده ستایش تنها حمل اسلحه نبود چند پرونده دیگه هم داشت . از طریق این اتفاق پی به اختلاس دویست میلیونی جمشید هم بردند.و اون هم دستگیر شد .

لحظه ی اخر قبل از اینکه از شقایق جدا بشم گفت : دیدید كه در آخر دست نوازش پدر چگونه پدر با سیلی نوازش كرد؟! تنها حرفی كه پدرم زد گفت: این راهش نبود، متاسفانه او

هنوز نفهمید من برای پول این كار را نكردم .

لبخندی به روش زدم : کاش به پدرت بگی دوسش داری .

لبخند تلخی زد : فکر نمی کنم بتونم این کار و بکنم .

درست مثل من .

دیگه سکوت کردم . حرفی نزدم . باهاش دست دادم و براش ارزوی موفقیت کردم . بالاخره از هم جدا شدیم .

راه خروجی رو در پیش گرفتم .

داشتم بیرون می رفتم که کسی صدا زد : مرسده .

به طرفش برگشتم ، کاملا فراموشش کرده بودم . خیلی وقت بود برام فراموش شده بود . خیلی راحت به دست فراموشی سپرده شده بود .

از اخرین دادگاهی که داشتن دیگه ندیده بودمش .

به طرفم اومد : سلام .

هیچ احساسی بهش نداشتم ، هیچ چیزی تو وجودم برای اون نبود : سلام .

-:خوبی ؟

-:ممنونم . تو خوبی ؟

-:عالیم . چه خبرا ؟ کجایی ؟ یه یادی از فقیر فقرا بکن .

-:اینجا چیکار می کنی ؟

لبخندی به روم زد : همون کاری که تو می کنی .

حرفی نزدم . لبخند تلخی بهش زدم .

گفت : شنیدم طلاق گرفتی .

-:خبرا زود پخش میشه .

-:وقتی با یه ادم معروف ازدواج می کنی باید انتظار اینم داشته باشی . نه ؟

تایید کردم : درسته .

-:مرسده من می خواستم بگم ...

نمی دونم چرا دوست نداشتم حرفاش و بشنوم . نمی خواستم بدونم چی می خواد بگه .

به سرعت میون حرفش رفتم : من باید برم پژمان . از دیدنت خوشحال شدم . امیدوارم خوشبخت بشی . خدانگهدار .

به راه افتادم . بالاخره این پرونده به پایان رسید ... پرونده ای که می تونستم بگم بهترین و جالبترین پرونده ای بود که به دست گرفته بودم .

شقایق دختری بود مثل من ... منی که از خانواده محبتی ندیدم . اما به نظرم شقایق خوشبخت تر از من بود . اون مادری داشت که دوسش داشت . مادری که در کنار دخترش بود . در

تمام لحظاتی که توی بدترین شرایط ممکن بود .

با صدای زنگ گوشیم بلند شدم . نگاهم و از کتاب پیش روم گرفتم و به طرف تلفنم رفتم . روی کابینت اشپزخونه بود .

با دیدن اسم بابا اه بلندی کشیدم . گوشی رو برداشتم . صدای بابا بلند شد : دخترم سلام .

-:سلام بابا .

-:خوبی بابا ؟

-:خوبم .

نپرسیدم اونم خوبه یا نه . خیلی وقت بود برام مهم نبود خوبه یا بده .

-:زنگ زدم بگم این چهار روز تعطیلی رو داریم میریم شمال میای ؟

چهار روز تعطیلی ؟ یادم نبود از فردا تعطیل بود .

چهار روز تعطیلی . بدون مهیار ؟ مهیار ... تعطیلات و با هم می موندیم خونه و خوش می گذروندیم . فکری به ذهنم زد .

-:نه بابا ... قراره با دوستام برم جایی .

-:کجا دخترم ؟

-:یعنی چی بابا ؟

-:خوب می دونی دخترم ... تو دیگه یه دختر یا زن شوهر دار نیستی ... می دونی که ...

-:بابا ...

-:می دونم دخترم . اما برات حرف در میارن .

-:می دونم بابا . من باید برم . به مامان سلام برسون .

-:حتما ... مامانت و سامیار هم سلام می رسونن .

-:بله . بله . خداحافظ .

سامیار ... برادر خل و چل من . ازش متنفرم . نمی بخشمش ... هیچوقت .

گوشی رو دوباره روی کابینت انداختم و به طرف اتاق خواب دویدم .

از توی کشوی میزم جعبه کوچیک کنده کاری شدم و بیرون کشیدم و بهش خیره شدم .

درش و باز کردم . با دیدن کلید لبخندی روی لبم نشست .

به سرعت از جا کنده شدم .

به طرف کمد رفتم . تمام لباسهایی که اون روز خریده بودیم و از توی کمد بیرون کشیدم و توی ساک ریختم . چند تا لباس دیگه هم برداشتم و توی ساک ریختم .

بعد از برداشتن وسایل و اماده شدن بالاخره بعد از چک کردن همه چیز گوشیم و از روی کابینت برداشتم و توی جیبم گذاشتم .

در و قفل کردم و از وارد اسانسور شدم .

ماشین و از توی پارکینگ بیرون اودرم . به نگهبان خبر دادم چند روزی میرم مسافرت و حواسش به خونه باشه . پیرمرد قابل اعتمادی بود .

پشت فرمان که نشستم شماره سروش و گرفتم : سلام سروش .

-:سلام ابجی خانم . حالت چطوره ؟

-:خوبم . تو خوبی ؟

-:خدا روشکر مثل اینکه بالاخره شما خوب شدین .

-:چرت و پرت نگو . زنگ زدم بگم دارم چند روزی میرم مسافرت . نیای ببینی نیستم دنیا رو بهم بریزی .

-:کجا کجا ؟ تنهایی ؟

-:اره دیگه تنهایی . می خوام یه چند روزی با خودم خلوت کنم .

-:مرسده خوبی ؟

-:اره عزیزم . نگران نباش .

-:کجا میری ؟

-:میرم کردستان ... اون طرفا .

-:مرسده اونجا چرا ؟ دختر خوب اونم تنهایی . دیوونه شدی ؟

-:نگران نباش حواسم هست . یه کاری دارم . زود برمی گردم .

-:کی میای ؟ می خوای باهات بیا م.

-:نه . خودم میرم . اخر تعطیلات برمی گردم .

-:باشه . زود زود باهام در تماس باش نگران میشم .

-:باشه . کاری نداری ؟

-:نه عزیزم .

-:به بهار سلام برسون .

گوشی رو قطع کردم و روی صندلی کناری انداختم . ضبط و روشن کردم .

***

مثل دیوونه هاست حالم .

هزار فکر و خیال دارم .

همش کارم شده گریه .

همه شبهام و بیدارم .

تو می گفتی خداحافظ .

منم از زندگیت رفتم .

نمی دونم تو اون لحظه .

چرا چیزی نمی گفتم .

من تنها بدون تو دارم از غصه می پوسم .

تو نیستی و شبا تا صبح همه عکسات و می بوسم .

تو تازه رفتی از اینجا .

هنوز عطرت تو این خونه هست .

شب و روزم شده مستی ببین خونه ی میخونه هست .

هنوزم تا که هنوزه ، من باهاتم .

عاشق لحظه دیدار نگاتم .

توی کوچه دنبال یه رد پاتم .

اگه برگردی می بینی من باهاتم .

من تنها بدون تو دارم از غصه می پوسم .

تو نیستی و شبا تا صبح همه عکسات و می بوسم .

تو تازه رفتی از ایننجا .

هنوز عطرت تو این خونه هست .

شب و روزم شده مستی ببین خونه ی میخونه هست .

***

خیلی وقت بود این اهنگ شده بود جز ثابت زندگیم . درست از وقتی که مهیار رفته بود . مهیار ... حتی باهام تماس هم نگرفت . یعنی اونم بهم فکر می کنه ؟

اونم یادش هست مرسده ای وجود داشته ؟ اصلا من کجا دارم میرم ؟ چرا اونجا ؟ چرا به جای اینکه از خاطرات مهیار فرار کنم دارم میرم سراغشون ؟

ماشین و جلوی ساختمون متوقف کردم . پیاده شدم و در و باز کردم . یکمی سخت باز شد اما بالاخره باز شد . ماشین و بردم توی حیاط ...

پر بود از برگهایی که روی زمین بودن . این همه برگ از کجا اومده بود ؟ خونه خیلی اروم بود .

ساکم و با وسایلی که گرفته بودم و برداشتم و از رفتم توی ساختمون .

در ورودی رو باز کردم و وارد شدم .

یک لحظه احساس کردم مهیار درست رو به رومه . منم دارم با چشمای اشک و الود و تارم بهش نگاه می کنم . اون شب کنارم نشست . درست همین جا ... این گوشه . کاش اون

شب یه جور دیگه ای تموم میشد . کاش این زندگی یه جور دیگه ای تموم میشد . اما تموم شد .

وسایل و بردم توی اشپزخونه . ساکمم برداشتم و رفتم توی اتاق خواب .

تخت خواب همونطور دست نخورده بود . بالش و موقع رفتن گذاشته بودم وسط تخت . هنوزم همون جا بود . ساک و گوشه اتاق انداختم و خودم و روی تخت ولو کردم . به سقف

خیره شدم .

صدای مهیار تو گوشم پیچید : خوشت اومده ؟

-:خیلی ؟

-:زودتر می گفتی اتاقمون و این شکلی می کردیم .

-:هنوزم دیر نشده .

-:شما امر بفرمایید .

نگاهم از چراغ ها سر می خورد و می رفت سراغ بعدی ...

کم کم خوابم برد .

با سر و صدایی که می اومد چشم باز کردم . با ترس بلند شدم . سر و صدای چی بود ؟ یعنی دزد اومده بود ؟

به ارومی بلند شدم . چراغ و روشن نکردم . نگاهم افتاد به مجسمه ی بزرگی که گوشه ی اتاق روی میز بود . اروم به طرف میز رفتم و برش داشتم .

از اتاق بیرون زدم . سایه یکی توی سالن بود . بهش نزدیک شدم . درست پشت سرش قرار گرفتم .

مجسمه رو بالای سرم و بردم .

قبل از اینکه مجسمه رو روی سرش فرود بیارم به طرفم برگشت . دستام همون جا خشک شد . این اینجا چیکار می کرد ؟

با تته پته گفتم : مهههــ ... ی.... یا ...ر ..

لبخندی زد . یه درخششی توی چشاش بود . احساسش می کردم : سلام .

هنوزم تو شک بودم .

مهیار دستاش و بالا اورد و مجسمه ای که توی دستم و بود و از دستام بیرون کشید : خوبی ؟

-:تو ... تو ... اینجا ؟ا ؟ آ؟

-:خوب چند روز تعطیل بود اومدم اینجا ...

-:اما تو ....

نفسم و بیرون دادم .سعی کردم به خودم مسلط باشم : مگه اتریش نبودی ؟

-:کارم زود تموم شد .

-:یعنی چی ؟

-:وقتی رسیدم ایران هوس کردم بیام اینجا ... نمی دونستم اینجایی . وقتی ماشینت و دیدم فکر کردم دیوونه شدم .

-:این وقت صبح ؟

-:هوا داره کم کم روشن میشه . خوب من تا رسیدم حرکت کردم .

هوا داشت کم کم روشن می شد .

مهیار دستم و گرفت : بریم طلوع خورشید و ببینیم ؟

قبل از اینکه چیزی بگم از ساختمان خارج شدیم .

مهیار به طرف تابی که توی حیاط بود رفت و نشست . منم کنارش نشستم .

همونطور که نگاهش به اسمون بود گفت : خوبی ؟

-:بد نیستم .

نگاهم و به اسمون دوختم . اما زیر چشمی بهش نگاه می کردم :تو خوبی ؟

-:خوبم . بالاخره تونستم به اون چیزی که می خوام برسم . از بابا جدا میشم .

-:خوشحالم برات ... دیگه باهاش دعوا نمی کنی .

-:درسته .

دیگه حرفی نزدیم . هر دوتا طلوع خورشید و تماشا کردیم .

بالاخره گفت : این مدت چطور بود ؟

-:قابل تحمل ...

-:برای منم همینطور ...

یکدفعه به طرفم برگشت : مرسده ؟ نظرت در مورد صبحونه با نون تازه چیه ؟

لبخندی به روش زدم . تو چشماش خیره شدم . بدنم داغ شده بود . داشتم اتیش می گرفتم . بازم اروم بودم . حالا که کنار مهیار بودم اروم بودم . نمی تونستم به چیزی فکر کنم . به

اینکه مهیار اینجاست کنار من : عالیه .

بلند شد : من میرم نون بگیرم .

قبل از اینکه چیزی بگم به طرف در خروجی دوید .

به جای خالیش خیره شدم .

با دیدن کیف پولش که جای خالیش و پر کرده بود وسوسه شدم توش سرکی بکشم .

تا بازش کردم نگاهم به عکس سالگرد ازدواجمون افتاد . همون عکسی که وقتی می خواستم کیک و ببرم مهیار صورتم و بوسید . اما مگه این فیلم نبود ؟ حالا عکس شده بود ؟

مهیار این و گذاشته بود تو کیف پولش ؟

-:از دیدنش سیر شدی ؟

سر بلند کردم . مهیار پشت سرم ایستاده بود .

لبخندی به روش زدم .

اونم لبخند زد .

-:خیلی دلم می خواد اون صبحونه ای که خونه مامانت اینا برام اماده کردی رو دوباره بخورم .

کیف و به طرفش گرفتم : تا نون بگیری اماده هست .

سرانجام مستی زندگی من این شد ....

من مثل یه ادم مست که برای ارضای نیازش به شراب ، چشم بسته دست به هر کاری می زنه خودم و انداختم توی هچل زندگی با مهیار ...

بعد که مستی از سرم پرید فهمیدم چیکار کردم . ولی دیگه دیر شده بود . همونطور که ترک شراب برای یه دائم و الخمر سخته ترک مهیار هم برای من نه تنها سخت بلکه غیر

ممکن بود . مهیار مثل یه شراب بود . شرابی که هر کسی می خواست داشته باشدش ... و من ناخواسته و فقط بخاطر قیمتش صاحبش شدم .

بیست و دوم 22 خرداد 1391

ساعت 2:35 نیمه شب .

راز . س (شاهتوت)

" پـــــایـــان "

xxxxxxxxxxx

http://goldjar.blogfa.com

وبلاگ :گولد جار - بلاگفا

-

THE  END

-

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

================

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام } به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

====

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز nimbuzz ميباشد که حتما نصب کنيد طريق نصبش را

توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو Get Now )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود و بروي

گزينه

دانلود downlodکليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه ..اين ادرس

دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username:     goldjar.blogfa.com

password:      goldjar2013

====

و قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب -يا- تبلت .. به اينترنت دسترسي و از آن استفاده و دانلود مينمايند - اين

دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر ميباشد را از لينتک زير دانلود کنند و از طريق کمپيوتر با ما و

دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://www.nimbuzz.com/en/get/voip-and-chat-on-pc/pc-client-downloaded

====

لطفا حتما بخوانيد

نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزشی که در قسمت ( سازنده کتاب ) قرار داده شده .انجام دهید و تنظیمات مربوطه را دریافت نمایید

 با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم ...احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمـــان ( "مستی برای شراب گران قیمت ") ( نوشته :  راز . س ( شاهتوت) - کاربر  انجمن نود و هشتیا-  . که...براي گوشيهاي موبايل با سيستم آيپـــوب = ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )- ساخته شده است را به همه  علاقه مندان به کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ ( گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم برداشته باشم..../ با سپـاس - فريـــد سقراطـي...

شـــــاد  زي ... مهــــر.. افــــــزووون

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

=========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه  ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username:    goldjar.blogfa.com

password:           goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

 اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اینترنت و ام ام اس  سیمکارت ایرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . یک پیام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکی ) یا( یس ) یا گزینه (سیو )( بستگی به نو ع  گوشی داره ) فشار دهيد سپس 

تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  اوکی يا  "یس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير 

شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

یا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

یا 

S nokia n70

حتما با ارسال یکی ازین عبارتها به شماره 2225 باید تنظیمات اینترنت برایتان ارسال شود..مگر اینکه گوشی شما از از نوع گوشیهایی باشه که باید تنظیمات رو بطور دستی وارد کرد.که خیلی کم پیش میاد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري میکنید بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس "گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي MCI.IR

gprs +wap+internet

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند لحظه يک اس ام اس ديگر 

"یس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش کنيم و يا روي "اوکی" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از 

فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي هست

مثـــال :

Nokia n73

یا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکی) و ذخيره کنيد و سپس از شما تقاضاي وارد کردن پين کد" پین کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام اس "  ارسال و نصب ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود