آرام وحشـــی

اثر :شبح سیــاه

کاربر انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت کتاب: فرید سقراطی

Farid Soghrati  

تهیه و ساخت در وبلاگ

گولدجار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

سازنده کتاب

آرام وحشـــی

خلاصه رمان

آرام وحشي  :پدرآرام مرتب در سفر به تركيه است و مادرش زني خوشگذران كه به فكر دوستان و مهماني هايش است. آرام دختري است كه با پسران ميانه خوبي ندارد و در مقابل آنان مغرور است ؛ تنها دوست صميمي اش يلداست و از دار دنيا خواهري به نام صبا داشته كه خيلي هوايش را دارد روزي كه با يلدا به خريد رفته بودند ؛ ماشين پرشيايي آنها را تعقيب كرد ؛ آرام به او گفت بي وجود ؛ اما رهام نشان داد بي وجود نيست ..

آرام وحشـــی

اثر :شبح سیــاه

کاربر انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت کتاب: فرید سقراطی

Farid Soghrati  

تهیه و ساخت در وبلاگ

گولدجار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش 14

بخش 15

بخش 16

بخش 17

بخش END 18

" آرام وحشـــــی "

اثر :شبح سیــاه

کاربر انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

ساخت کتاب: فرید سقراطی

Farid Soghrati  

تهیه و ساخت در وبلاگ

گولدجار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

---------

خلاصه رمان

آرام وحشي :پدرآرام مرتب در سفر به تركيه است و مادرش زني خوشگذران كه به فكر دوستان و مهماني هايش است. آرام دختري است كه با پسران ميانه خوبي ندارد و در

مقابل آنان مغرور است ؛ تنها دوست صميمي اش يلداست و از دار دنيا خواهري به نام صبا داشته كه خيلي هوايش را دارد روزي كه با يلدا به خريد رفته بودند ؛ ماشين پرشيايي

آنها را تعقيب كرد ؛ آرام به او گفت بي وجود ؛ اما رهام نشان داد بي وجود نيست ..

" آرام وحشـــــی "

سر کلاس زبان گوشه ی کلاس نشسته بودو طبق معمول داشت به آهنگ گوش میداد دیگه این کاراش برای معلما عادی شده بود چون هر وقت که میخواستن چیزی ازش بپرسن یا

معلمو میپیچوند یا هم که بلد بود بخاطر همین معلما دیگه زیاد بهش گیر نمیدادن.

یک 1ساعت و نیم کلاس تموم شد وکولشو یکطرفه آویزون کرد و شالشو که داشت از سرش می افتاد کمی جلو کشید. مثل همیشه آخرین نفری بود که از کلاس خارج میشد.یه

هفته ای میشد که موهاشو قهوه ای سوخته رنگ کرده بود.دوستاش که تازه دیده بودن با چشای متعجب بهش نگاه میکردن آخه آرام فقط 16 سالش بود اما از اونجایی که یدرش

اکثرا ترکیه بود و مادرش هم مشغول دوستاش کسی نبود که بهش گیر بده.

یلدا(یکی از دوستاش):اوی دختر توکه موهات مثل شب سیاه بود پس چرا این رنگیش کردی؟توهم مغزت پاره سنگ برمیداره ها!

آرام که هر وقت پیزی را که مربوط به خودش بودو میخواست برای دیگران توضیح بده،اول لباشو جمع میکرد بعد یه تای ابروشو میداد بالا در آخر هم یه نیش خند نثار طرفش

میکرد.گفت:عشم کشیده خسته!برید واسه خودتون یه مدل دیگه پیدا کنید میرید این رمانای تخیای رویایی رو میخونید که دختره چش و ابروش سیاهه و موهاش مثل شبه میاین

همینطوری زل میزنین به منو، منو با اون دخترای احساساتی تو کتاب یکی میکنید!

یلدا:آخه الاغ تو که بقول خودت چش و ابروت سیاهه،این موهای قهوه ای چیه؟همچینم میریزه بیرون!!!!!!!اییییییییششششش

آرام سری تکون داد و حرفی نزد.

تا حالا کسی نفهمیده بود این دختره چرا اخلاقش اینطوری شده.با اون چهره جذاب و چشمای گیرا همه پسرا رو از خودش میروند و به هیچکس توجه نداشت تنها کسی که همه

مطمئن بودن دوسش داره خواهرش بود که4سال از خودش کوچیکتر بود.بدجوری هواشو داشت.

پسری که از روبه رو میگذشت با دیدنشون خواست تیکه بندازه ،تا خواست دهنشو باز کنه، آرام مثل همیشه یه نگاه از گوشه چشم بهش کرد چشاشو غرورآلود ازش گرفتوه نیش

خند.حتی دوستای دخترش با این کارش دهنشونو میبستنو حرفی نمیزدن چه برسه به یه پسر.

تنها کسی که تونسته بود آرامو درست بشناسه یلدا بود که خونشون با آرام 3تاخیابون فاصله داشت.بلدا هر وقت میخواست آرامو توصیف کنه میگفت

-آرام مثل چشماش وحشیه،یه وحشی آروم،حرف نمیزنه ولی نمیزاره کسی هم حرف یزنه.تمام قدرتش تو نگاشو صداشه.اگه بخوای باهاش کل بندازی مطمئا باش در کمتر از15

جمله اشک چشت راه میفته.اون واقعا جذابه،شاید هرکسی تو موقعیت ااون بود که مادر پدرش این همه ازش دورن به راه های دیگه میرفت اما اون اصلا مد و پسرا رو قبول

نداره.میبی یدفعه یه چیزی میپوشه فوق مده یه وقتم لباسای 5سال پیشو میپوشه.هرچیم بهش بگی میگه عشقم میکشه.

شب شده بود آرام رسیده بود خونه.

آرام:صبا،صبا.......نوشین خانم،صبا کجایین؟

(نوشی خانم یکی از خدمتکاراشون بود که از وقتی مامان بابای آرام اومده بودن تو این خونه اونم اونجا مشغول بکار شده بود.)

نوشین خانم:سلاو:آرام جان امشب مامانت نمیاد گفت

آرام حرف نوشین خانم راقطع کرد و گفت:

-مهم نیس دلیلش چیه ولش کنید.صبا کجاست؟

پای این تلویزیونه توی اتاقشه،اسمش چی بود،هان یارانه.

آرام لبخندی زد و گفت:نوشین خانم رایانه نه یارانه.من رفتم پیش صبا.

نوشین خانم هم جزئ معدود کسایی بود که آرام باهاشون صادقانه برخورد میکرد.

آرام وارد اتاق صبا شد.

آرام:صبا

صبا هدفن تو گوشش بود آرام،به آرامی هدفن را از گوشش برداشت.

صبا:سلام آرام خوبی ؟

-مرسی.عمو اومد؟

-نه.

-حتما مشکلی براش پیش اومده.

-ولی،شاهین اومد

آرام قالب همون آرام قبلی را پیدا کرد همان شکل چشمان

-غلط کرد اومد،مگه اینجا کاروان سراست.حتما اومده بود دوباره پول..

گوشیش آرام شروع به زنگ زدن کرد.

آرام:بله؟یلدا!

یلدا:ببین بعد از رفتن تو از یه پسرس شماره گرفتم.یه جوری بود،واسه فردا قرار گذاشتیم.فک کنم ازش خوشم نیاد میشه توبیای که اگه خوشم نیمد .چشاتو اونطوری کنیو دو تا

بهش جواب بدی.خواهش میکنم.

آرام:بابا توهم جمش کن دیگه هفته ای یه نفر.اه

یلدا:آرام توروخدا

آرام:باشه بابا

و گوشی را قطع کرد

لحظه ای فکر کرد تا خواست ادامه ی حرفشو با صبا بزنه نوشین خانم صداشون کرد

-صبا،آرام .بیاین پایین.

آرام به نوشین خانم گفته بود که خیلی خودمونی باهاشون حرف بزنه البته در حضور مادشون نوشین خانم جرعت نمیکرد اینطوری صداشون کنه.

صبا و آرام نشستن سر میز شام آرام ادامه حرفشو نگرفت.که همین موقع صدای زنگ در اومد.نوشین خانم اف افو جواب داد و گفت:آقا شاهینه.

آرام قاشوقش را عصبی در بشقاب رها کرد و از سر میز بلند شد و به سمت در رفت.

شاهین:به به سلام اقیانوس آرام.الحق که اسمتم مثل اقیانوسه،اسمت فقط آرامه خودت مثل آتشفشانی.

آرام دوباره همان آرام مغرور شد

آرام:اینجا کاروانسرا نیس که هر وقت دلت میخواد بلند میشی میای اینجا.

شاهین:بابا جواب سلام واجبه ها.بعدشم من با تو کاری ندارم با صبا کار دارم.

آرام:تو با صبا چیکار داری؟اون 12 سالشه تو 26 سالت چه حرفی باهاش داری؟

شاهین:به توچه بابا مثل آدم باهات حرف میزنم هوا ورت میداره کی هستی؟صبا......صبا.

آرام:هوی بفهم کجایی و چی میگی؟من اصلا تو رو آدم حساب نمیکنم اینجام که رات میدم واسه خاطر عموهس.

شاهین دستشو تکون داد و زیر لب گفت برو بابا.آرام چیزی نگفت و رفت سر میز نشست و ادامه شامش رو خورد.

شاهین بالا سر صبا ایستاده:سلام دختر عمویه گل خودم.

صبا:چی میخوای؟حرفت بزن برو؟

شاهین:بابا شما سلام دادن بلد نیستیدا خانوادگی!

صبا:مسدر لوس دهن باز کن ببینم چی میخوای؟

شاهین:اه......امشب قراره برم مهمونی(آهسته در گوش صبا اضافه کرد)پول کم دارم.

صبا:برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه.

آرام با این حرف صبا فهمیدکه شاهین پول میخواد واسه همین بلند شد بازوی شاهین و کشید و گفت : جمش کن بابا تو هم تا کفگیرت به ته دیگ میخوره صبا رو یادت میاد گمشو

بیرون.

شاهین:باشه.بهم میرسیم.

((محور اصلی داستان از اینجا شروع میشه.))

در مدرسه

آرام:یلدا عصری میخوام برم یکا دو دس مانتو و شال بگیرم میای؟

یلدا:تنها میخوای بری؟

آرام:خیر خونوادگی......آره بابا مثل همیشه.

یلدا:باشه ولی باید یه شالم واسه من کادو بگیری؟

آرام:باشه بچه پرو.

*یلدا و آرام بعد از دیدن چند تا مغازه لباسارو خریدنو داشتن کنار خیابون را میرفتن که چند تا جوون تو یه پرشیا پیچید جلوشون.یلدا هوی بلندی گفت و پرید عقب اما آرام با همون

چشمای آلوده به غرور از جاش تکون نخورد.یه نگاه بهشون کرد و یه زهر خند تحویلشون دادو به راهش بدون توجه به اونا ادامه داد.یلدا هم چون این اخلاقای آرامو میشناخت

دنبالش راه افتاد ولی هنوز تو فکر اون ماشین بود.

یلدا:آخه دختر تو که میدونی من با چه مصیبتی از مامانم اجازه میگیرم با تو میام بیرون اون موقه پسر به این باحالی رو میپرونی؟آخه خدا این چه جور موجودیه خلق کردی؟اه

آرام:اگه ازشون خوشت اومده میتونی باهاشون بری؟

پرشیا دوباره جلوشون پیچیدو اینبار درست جلوپایه آرام نگه داشت.آرام مثل دفعه قبل تکون نخورد فقط خیلی عادی یه قدم پشت رفت و سر جاش وایستاد.پسری که صندلی جلو

نشسته بود داشت درو باز میکرد در که تا نیمه باز شد آرام درو هل داد و پای پسره موند لای در.پسره آخ بلندی گفت و درو بطرف آرام هل داد.آرام خیلی ریلکس یه قدم بکنار

برداشت تا در بهش نخوره.اون پسرس که پشت فرمون نشسته بود گفت:بپر بالا این همه ادا در نیار.این پسر از سر خیابون چشش خوشگلی تو رو گرفته.

یلدا که ساکت بود گفت:چشش غلط کرده.

آرام حرفی نزدو به راه افتاد یلدا داشت از دست این اداهای آرام حرص میخوردو هی دندوناشو رو هم فشار میداد که پسره راننده از ماشین بیرون اومدو گفت:تا حالا کسی به ما نه

نگفته بود.تو هم مطمئن باش نه نمیگی.

آرام:بی وجود تر از این چیزایی.

یلدا خنده اومد رو لباش براش تعجب آور بود که آرام برای اولین بار حرف زد.

پسر راننده نیشخندی زد و گفت:ا........خانم زبون دارن پس!

آرام سرش را تکان داد و به راهش ادامه داد و یلدا دوباره عصبی شد.

پسر سوار ماشین شدو آروم پشت سر آرام ویلدا براه افتاد.

یلدا:اصلا مثل اینکه تو حرف نزنی بهتره دیدی چیکار کردی پسره دنبالمون را افتاده.

آرام:بزار بیاد ببینم تا کجا میتونه دنبالم بیاد.

یلدا:بازیت گرفته من تا 1ساعت دیگه باید برم خونه.

آرام:تو خودت ماشین بگیر برو مهمون من .من حسابش میکنم.ولی میخوام این یکی رو بازی بدم.

یلدا:هرکاری میخوای بکنی بکن.ولی شر درست نکن.تو یا کاری نمیکنی یا وقتی میکنی یه بلا درست میکنی.

آرام10تومن پول به یلدا داد و گفت تو برو.

خود آرام هم رفت خونشون.پسره هنوز دنبالش بود.جلو در زنگ زد به صبا که تو خونه بود.

صبا:بله؟!!

آرام:سلام.صبا به آقا علی(رانندشون)بگو ماشینو در بیاره من جلو درم.

صبا:سلا.باشه.بالا نمیای؟

آرام:نه.خدافظ.

صبا:خدافظ.

چند دقیقه بعد یه آزرا مشکی از حیاطشون بیرون اومد.آرام سوارش شد و به آقا علی گفت:سلام،بریم.فرحزاد.

آقاعلی:سلام،به روی چشم خانم.

پرشیا تا فرحزاد دنبالشون رفت ساعت9برگشتن هنوز اون ماشین دنبالشون میکرد.با ماشین وارد حیاط شدن که آرام خارج شدو به سمت پرشیا رفت دید اون پسره که پاش مونده

بود لای در تو ماشین نیس تعجب کرد ولی تو چهرش از تعجب خبرب نبود فقط دو تا چشم خمارآلودسیاه بود.شیشه ماشین باز بود جلو در با فاصله ایستادو گفت:نه وجودشو داری.

حرفمو پس میگیرم.

بعدش برگشت سمت خونه.تو خونه گویش زنگ خورد.

آرام:جیه یلدا؟

یلدا:سلام.چیکارش کردی.با ماشین زیرش کردی؟

آرام:سلام،نمیدونم چرا ولی اگه بازم دیدمش میخوام بازیشون بدم.بازی جالبی میشه.

یلدا:دختر تو دیوونه ای....

آرام قطع کرد.

چند روز گذشت پسره راننده ی پرشیا که اسمش رهام بود،خبری نبود.آرام هم بیخیالش شده بود میگفت:گفتم وجودشو نداره.

یلدا و آرام و یکی دیگه از دوستاشون به اسم فرناز تو خیابون وایستاده بودن واسه تاکسی،خیابون خلوت بود و تاکسی ای جلوشون نمی ایستاد که یدفه یه ماکسیما مشکی

جلوشون ترمز کرد. آرام حتی نیم نگاهی هم به ماشین و رانندش نکرد که یدفه یلدا گفت:ا.....آرام همون پسر بیوجودس.

رهام:10روزه تو نختم به کسی رو نمیدی مثل اینکه کلا اخلاقت اینطوریه؟ولی نمیتونی جلو من دووم بیاری من رامت میکنم آرام!

آرام با شنیدن این حرفا تعجب کرد ولی تعجبشو بروز ندادو دوباره بهش بی محلی کرد.

رهام:تو هنوز اسم منو نمیدونی من اسمم رهامه،حالاهم بپر بالا برسونمت.

فرناز مات بهشون نگاه میکرد.به پهلوی یلدا زد:این کیه؟

یلدا:بعدا میگم،حالا بزاز فیلممون رو ببینیم،(آرام،اسب وحشی رام شده بدست رهام)غیر ممکنه؟

رهام:واسه من غیر ممکن وجود نداره،مطمئن باش!

آرام خیلی آروم صورتشو بسمت رهام برگردوند و به صورتش خیره شد،پوست برنزه،چشاشی

عسلی،ابروهاوموهای سیاه و صورت سه تیغ.صورت جذاب و مردانه ای داشت.

آرام با غرور گفت:گمشو!

رهام:زیادی به خودت اطمینان نداشته باش،مطمئن باش رامت میکنم.

آرام دستی برای تاکسی تکون داد و مبلغ 2 برابر رو گفت تاکسی بلافاصله ایستاد و فرناز و یلدا بدو بدو دنبال آرام راه افتادن و سوار تاکسی شدن.

رهام هنوز تو فکر آرام بود.با خودش گفت:تو اولین کسی هستی که باهام اینجوری تا میکنی،تازه تازه داره ازت خوشم میاد.بهت قول میدم خودت باهام را میای!

1ماه گذشت شب پدر آرام(مجید)سراسیمه خونه اومد.

سحر(مامان آرام):چی شده مجید؟

مجید:بدبخت شدیم،حسن(شریکش)همه چیو بالا کشیده و در رفته.حالا اون هتل نیمه کاره....وای.

سحر:درست حرف بزن.

آرام با شنیدن حرف زدن بابا مامانش اومد طبقهی بالا جلو نرده ها اسیستاد تا صداشون رو بهتر بشنوه.

مجید:یه قرار داد قرار بود ببندم که میتونست پولی رو که میزارم دوبرار کنه.طرفم گفته بود پول نقد قبول میکنه به دلار.هرچی تو حسابم داشتم خالی کردم گذاشته بودم تو

صندوق.خیلی هیجان زده بودم اصلا یادم نبود که یه کلید صندوقم دستهحسن هس.نگو این طف و قرار داد هم نقشه بوده که من پولارو از حساب در بیارم تا حسن بتونه ورشون

داره.آخرین خبرب که ازش دارم اینه 7ساعت پیش رفته ایتالیا.

سحر:مگه چقدر پول بود؟

مجید:یه ملیارد.تمام هستیم رفت.

سحر چیزی برای گفتن نداشت زبونش قفل شده بود.آرام همین که این حفا رو شنید زهر خندی زد و همونجا کنار نرده ها رو زمین نشست.با ازبین رفتم این پول یهنی ورشکستگی

باباش.هتل همونطور نیم کاره ول میشه و....

سه ماه ازورشکستگی بابای آرام میگذشت که یه روز مجید شاد و سر حال اومد خونه.

مجید:سحر،سحر.

سحر:چیه خونه رو گذاشتی رو سرت.

مجید:یه خبر عالی واسه آرام خواستگار پیدا شده.

سحر:خب اینکه چیز بخصوص و خوبی نیس!

مجید:سحر اگه بگم کی باورت نمیشه!

سحر:کی؟

مجید:پسر درگاهی!

سحر:کی؟

محید:درگاهی دیگه،همونی که میخواست خونه و چیزایی رو که برامون مونده بود رو بخره.

سحرخشکش زده:باور نمیکنم!!

مجید:باور کن خود درکاهی باهام حرف زد.گفت آخر هفته میایم خاستگاری.فقط سحر تو باید تو گوش این دختر بخونی که بله رو بگه اونوقت شاید دوباره بتونیم رو پامون

وایستیمو...

صحبتاشون حول همین موضوع بود تو این دو ماه منبع در امدشون فقط از یه مغازه بود که اجاره داده بودنش.کم کم داشت موعد چکایی که واسه هتل داده بود زمانش نزدیک میشد

و درگاهی هی داشت به مجید فشار می آورد که خونه و مغازشو به اون بفروشه اما مجید همه اونا رو به اسم سحر کرد و از اونم یه مدرک گرفت که بعد از رسیدن آرام به 18

همه اونا میرسه به اون.

حالا درگاهی هم که وضعو اینطوری دیده پسرشو جلو انداخته که باید با آرام ازدواج کنه و اون املاکو ازش بگیره.از قضای روزگار این آقاپسر همون رهام هست و حتی خودشم

خبر نداره که این دختره همون آرامی هست که چند روز دنبالش افتاده بوده.

دو روز دیگه خاستگاری بود.سحر با آرام حرف زده بود و آرام پس از کلی قهر از خونه زد بیرون باخودش فکر میکرد شاید بدهم نباشه شاید از دست اینا خلاص بشم و بعدش

بتونم طلاقمو از این پسره بگیرم اما صبا چی،صبا همه هستی منه اگه اون نباشه........اه.. ..اه. ...لعنت بهت حست (اون کلاه برداره)لعنت ... .. .. .و راهی خونه شد.

سحر:فکراتو کردی؟

آرام:آره باید ببینمش.

سحر با اینکه خودش تا حالا رهامو ندیده بود اما گفت:حتما خوشت میاد پسر خوشگلو پولداریه اینطوری هم به پدرت فشار کمتر وارد میشه همم که شاید آقای درگاهی با بابات

شریک بشه.

آرام:بسته مامان بازم اسم شریکو میارین،بسته.... . بسمت اتاقش رفت.مجید که تازه از حموم در اومده بود رو به سحر آروم گفت:چی شد؟

سحر:هیچی،داره نرم میشه.

مجید:خیله خوب فردا برین لباس بخرین.

سحر:باید یه سرم ببرمش آرایشگاه.

حرف آخر سحر زیاد بدل مجید نچسبید ولی چون آرام حتما باید با رهام ازدواج میکرد حرفی نزد.

فردا صبح آرام د اشت آماده میشد که بره مدرسه ولی سحر مانعش شد و گفت نمیخواد امروز بری خیلی هم درس میخونی.امروز میریم خرید .

آرام:چه خریدی؟

سحر:لباس درست و حسابی باید بخری واسه خاستگاری.

آرام سری از رو تاسف تکان داد و کیفشو به گوشه ای انداخت و گفت باشه رفتنی صدام کن به صبا هم هیچی نگو.

فکرش خیلی درگیر بودو خودش پریشون با خودش میگفت:یعنی تو این دوره زمونه تو سن16سالگی شوهر میکنم...

رفت جلو آینه و به چشمای پر عمق و مغرور خودش که ازسیاهی میدرخشیدن خیره شد و به خودش گفت:زن بودن بهت نمیاد.

اما چه میشد کرد این بازی روزگار بود و فعلا اون بود که بازی رو جلو میبرد آرام باید صبر میکردو بهش نگاه میکرد تا وجه خودشو عوض کنه یا دلش واسه آرام بسوزه تا به

اونم اجازه بازی و انتخاب بده.

به خودش تو آینه گفت:اگه خوشم نیمد چی؟بابا بهم اجازه نمیده نه بگم!اونوقت چطوری باهاش تا کنم؟؟؟؟؟؟؟؟

هر لحظه عصبی تر میشد و کم کم نگاهش رنگ معصومیت چند لحظه قبلو داشت از دست میدادو به همون چشای وحشی تبدیل میشد.

به آینه گفت:هر کس میخواد باشه من دیگه چیزی واسه از دست دادن ندارم از این به بعد باید بدست بیارم هر چیزی رو که میخوام.پس میکوبمش مثل طوفان نابودش میکنم.

اما آرام خبر نداشت که قراره اسیر رهام بشه.

سحر:آرام حاضر شو بریم.

1ساعتی بود که داشتن تو خیابونا میگشتن دنبال یه لباس خوب.چیزی رو که سحر میپسندید آرام قبول نداشت و چیزی رو که آرام قبولش داشت سحر اجازه خریدنش رو نمیداد.

سحر:آرام اون لباس دکلته چطوره.اون سرمه ای.

آرام:مامان فکر نمیکنی یکم زیادی خودمونیه من تا حالا این آدمو خونوادشو ندیدم اونوقت اینطوری جلوشون بیام.

سحر:اه......آرام خستم کردی.همچینم حرف میزنی هر کس ندونه فکر مینه همیشه مثل بچه آدم لباس میپوشی.دیگه خبر ندارن تا دوسال پیش مانتوهم نمیپوشیدی.

آرام:بس کن دیگه.از صبح این بار چهارمه که این حرفو میزنی.این آخرین انتخابمه یا این یا بریم خونه.اون تونیک شیریه.

سحر نگاهی به لباس انداخت راست میگفت اصلا مناسب مراسم خاستگاری نبود شاید بشد تو مهمونی جشن تولدی چیزی پوشیدش ولی واسه خاستگاری نه.سحر نگاهی به آرام

انداخت و دید اگه بگه نه آرام از همون جا بدون اون برمیگرده خونه بلاجبار گفت باشه.آرام خندهی عصبی کردو رفتند لباسو خریدن.سحر هم واسه خودش یه کت دامن خریدو

میخواست واسه آرام صندل بخره که آرام گفت:

همون صندلای سفید خودم که تو خونه هستنومیپوشم الانم میخوام برم خونه.میای بریم اگه نمیای خودم برم.

سحر که میدونست آرام ووقتی اینطوری حرف میزنه کار خودشو میکنه بلاجبار قبول کردو رفتن خونه.

فرداش سحر بزور آرامو برد آرایشگاه گفت که باید صورتتو بند بندازی.آرام سری از تاسف تکون دادو خنده عصبی کردو زیر لب گفت:مردم هم مامان دادرن منم مامان دارم اون

دیروز از لباس خریدنش اینم از امروزش باید صورتتو بند بندازی و بشی مثل یه عروسک که باید جلوی پسر مردم عشوه گری کنی.اما کور خوندی مامان خانم من این چیزا بلد

نیستم کاری کنم که خودتون از ازدواجم پشیمون بشید.

آرام نشست رو صندلی و آرایش

گر تا خواست کارشو شروع کنه آرام دستشو پس زد و گفت اول باید موهامو کوتاه کنی.

سحر چون دید راه چاره ای برای مقابله با این دختر مغرور و لجباز نداره به آرایشگر گفت هر کاری میگه بکن.آرام هم به آرایشگر گفت که موهاشو کوتاه بلند از گردنش بزنه.

بعد از ابنکه کار آرایشگر تموم شد آرام سرشو بلند کرد تا تو

آینه به خودش نگاه کنه واقعا خیلی عوض شده بود گیرایی و غرور تو چشماش دو برابر شده بود.نگاهش با سحر تو آینه گره خورد لبخن تلخی زدو خواست بلند شه که سحر

گفت:ندیده بودم تا حالا زیر حرفت بزنی و آرام مجبور شد صورتشو بسپره دست اون زن.

بعد از اتمام کار سرشو بلند کرد صورتش سرخ شده بود ولی واقعا محشر بود اما اون آرام بودو هیچی رو نمیشد از چهرش خوند.به خونه برگشتن نمیخواست تو این چند روزه با

صبا برخورد داشته باشه و این براش خیلی سخت بود.

خورشید داشت غروب میکرد که اومدن.

صدای حرف زدنا و تارفای معمول از پایین میومد.آرام طبقه بالا تو اتاقش جلو آینه وایستاده بود و داشت به خودش نگاه میکرد که نوشین خانم وارد اتاق شد.

نوشین خانم:وا....خدا مرگم بده آرام خانم این چه لباسیه واسه خاستگاری میخواین بپوشین یه چادری چیزی؟

آرام:نوشین خانم اینا رو ببین عادت کن همین طرز لباس پوشیدنو واسه صبا هم قراره ببینی.

نوشین خانم:آرام خانوم جسارت نباشه ولی مهمونی نیست که خاستگاریه،والا زمان ما واسه مهمونی هم اینطوری نمیپوشیدن.

آرام زیر لب گفت:خبر نداره مامان خانم اولش چی میخواست بخره،لباس شب.

آرام:شاهکاره مامانه.

نوشین خانم:استغفرالله.مگه میشه اینطوری بیاین پایین،جلو پسر نامحرم.(تو اکثر مهمونیا نوشین خانم خونه نبوده)

آرام لبش داشت به خنده باز میشد چقدر این نوشین خانم ساده بود دیگه خبر نداشت پایین یه مراسم خیمه شب بازی قراره راه بیفته.

آرام:نوشین خانم خودتو زیاد نارحت نکن بقول معروف آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب!!!

تازه به لب آرام یه لبخند اومده بود که سحر وارد اتاق شد.

سحر با جدیت گفت:چیکار میکنین.پایین اونا منتظرن خانمو ببینن(با گفتن این جمله نوشین خانم که سرشو انداخته بود پایین لبشو گاز گرفت)اونوقت شما اینجا همایش تشکیل

دادین.

آرام:مامان تو برو من میام

سحر بدون گفتن کلمه ای نگاه به نوشین خانم که هنوز سرش پایین بود چپ چپ نگاه کرد و از اتاق خارج شد.آرام رو به نوشین خانم گفت:

دیدین؟براشون فرقی نداره چی پوشیدم.

نوشین خانم:ای بابا خانم زشته.شاید این پسره چشمم پاک نباشه،استغفرالله خدایی نکرده با چشم بد بهتون نگاه کنه.

آرام که لبخند رو لباش کاملا معلوم بود.بلند شد و نوشین خانمو بوسید و گفت:آی خدا چی میشد نوشین خانم مامانم بود آخه به اون زن هم میشه گفت مادر.نه نوشین خانم اون

پسره اونقدر تن و بدن دیده(یه لبخندم از رو بدجنسی زد)که دیگه من به چشمش نیام.

نوشین خانم لب پاینشو محکم گاز گرفت:نگین خانم.یعنی از اون پسراس خدا نکنه باباتون بهش اجازه نمیداد پاشو بزاره خونه.

آرام که لبخندش واسه سادگیه نوشین خانم بیشتر شده بود بلند شد و گفت:آره،معلومه که بابام نمیذاشت.حالا هم من پاشم برم اینبار خود پسره رو میفرستن بالا.

نوشین خانم که با شنیدن این جمله داشت دستشو گاز میگرفت از اتاق زد بیرون.

آرام که هنوز لبخنده چند ثانیه قبل رو لباش بود به سمت پله ها رفت داشت از پله ه میومد پایین که نگاهش با نگاه رهام گره خورد روی پله ها ایستاد برای اولین بار بود که تعجب

و میشد از صورتش فهمید باورش نمیشد که قراره زن رهام بشه و رهام هم همینطور اما آران تو دار تر از این حرفا بود قبل از رهام بخودش اومد و خیلی ریلکس اومد پایین با آقا

و خانم درگاهی دست داد.

خانم درگاهی با افاده گفت:سلام،به به چشممون به جمالتون مزین شد.

آرام به یه لبخند بسنده کرد و خرامان شد بسمت رهام.رهام از جاش بلند شد و با آرام دست داد.

آرام:پس تو هستی همسر آینده من.

رهام:من خودمم همین الان فهمیدم.ولی بد نشد قولمو عملی میکنم(بعد از چند لحظه مکث)رامت میکنم آرام وحشی.

آرام:قبلا گفتم دل و جرعتشو نداری.و بدون اینکه منتظر جواب باشه رفت رو یکی از مبلا نشست.

این مهمونی به همه چی شباهت داشت الا خاستگاری.

آقای درگاهی با مجید و خانم درگاهی هم با سحر مشغول حرف زدن بودن صبا هم خونه یکی از دوستاش بود،رهام به آرام که خیلی مغرور رو مبل نشسته بود و یه دستشو تکیه

چونش کرده بود و به پیش دستی ای که جلوش بود خیره بود رهام غرق شده بود تو سیاهی چشای آرام که با جابه جا شدن آرام به خودش اومد و نگاشو از آرام گرفت.

مجید و آقای درگاهی صحبتاشون کم کم داشت میفرت سمت ملک و املاک که مجید گفت:خیله خوب بسته دیگه بیاین درمورد این دوتا جوون حرف بزنیم.

درگاهی:رهام من که راضیه.

سحر:فکر نکنم آرام هم مشکلی داشته باشه.

بهمین سادگی زندگی دو نفرو به هم متصل کردن.

مجید:خب پس با این حساب میرسیم به بحث سر مهریه و عقد و عروسی.

رهام:آقامجید اگه اجازبدید من با آرام خانم یکم حرف دارم.

درگاهی رو به مجید و سحر گفت:البته حرفی نمونده ولی خب جوون دیگه.

رهام بدون توجه به آرام رفت به حیاط و چند دقیقه بعدشم آرام اومد.

رهام پشتش به آرام بود ولی صدای راه رفتشو میشنید که بهش نزدیک میشه برگشت بهش نگاه کرد.نگاهی به اندام آرام انداخت و لبخندی از رو بدجنسی رو لبش اومد.رهام:تو

واقعا حرفی نداری؟

آرام:نه من مشکلی ندارم،ولی مثل اینکه تو راضی نیستی،از حالا نباید اینطور خودتو ببازی،کاری بکنم که خودت راهتو بکشی و بری.

رهام:دستی به گونه ی آرام کشید و با همون لبخند گفت:خیلی بد اسیرت میکنم،عروسکه من.

آرام صورتشو عقب کشید.ته دلش لرزید اما بازهم چیزی بروز نداد.

رهام با سماجت دست آرامو کشید کنار باغچه قدم زدن.

آرام:هی......چته؟این کارا چیه؟

رهام:ساکت باش،دارن از پشت پنجره دیدمون میزنن.

آرام:پس میترسی؟

رهام:چه فرقی بحال تو داره عروسک....من هرجی که بگم تو قراره همونو بکنی از الانم شروع شد.بازو مو بگیر و بخودت فشار بده.

آرام واسه چند ثانیه هنگ کرد.آخه آمم این همه پرو میشه.

آرام:فک کردی من واقعا این کارا رو میکنم؟

رهام:پس نمیگیری؟

آرام :برو گمشو.

رهام که روبه روی آرام ایستاده بود محکم بازوی آرامو گرفت و دست دیگشو گذاشت پشت سر آرام ،یه زهر خند زد و یهویی یه بوسه طولانی از لبای آرام گرفت.

از سر شب این چندمین بار بود که آرام غافلگیر میشد ولی اینبار داشت شاخ در می آورد.که یهویی این پسره چش شده؟

آرام سرشو کشید عقب و با استفهام به رهام نگاه کرد.رهام یه تیش خند آمیخته به تمسخر رو لباش بود که زبون باز کرد.

رهام:جو نگیردت واسه خاطر بابام بود گفته بود دلتو باید بدست بیارم ،روپله ها ایستاده بود منم خودمو زدم به کوچه علی چپ که بابامو ندیدم و تو رو (ولخند زد)

آرام:تو مریضی.سر بابای خودتم میخوای کلاه بزاری.اصلا مقصودت از این ازدواج چیه؟

رهام:یکم که بگذره خودت میفهی،عروسک.

رهام بسمت ساختمون راه افتاد و آرام برای اولین بار نتونست جواب سوالشو بدست بیاره این پسر کی بود؟چرا جلوش کم میآورد؟چرا هیچ عکس العملی از خودش بروز نداده

بود؟نتونست افکارشو منظم کنه و با همون افکار پریشون به سمت ساختمون راه افتاد با همون چهره آرام مغرور.

رهام که وارد سالن شد لبخند رضایتو رو لبای باباش دید.پشت سرش آرام اومد.

مجید:خیله خوب ما مهریه و اینجور چیزارو تعیین کردیم فقط مونده روز عقد که خودتون نظر بدید.

باورش برای آرام خیلی سخت بود که به این زودی میخواد ازدواج کنه حرفا با سرعت نور زده شده بود و بقول رهام آرام فقط یه عروسک بود.

پدر مادرا حرفاشونو زدنو قرارا رو گذاشتن بدون اینکه کسی از آرام بپرسه نظر تو چیه مثلا اینا یه خانواده متمدن هستن.

هفته بعد رهام اومد دم در خونه آرام اینا.بعد از سلام و احوالپرسی با سحر گفت:

به آرام بگین حاضر بشه میخوام ببرمش خرید.

سحر لبخندی زد و به سمت اتاق آرام رفت.به آرام گفت:

آرام بلند شو رهام اومده میگه

آماده شی میخواد ببرتت خرید.

آرام:مگه من بچشم که اینطوری حرف زده.میخام ببرمش خرید،نیمده دستور میده.

سحر:خیله خب دیگه تو ام .ناز میکنه.

آرام:نمیام.

سحر:بچه بازی چرا درمیاری؟

آرام:شوهرمه،تو زندگیم دخالت نکنید.

سحر که همین طوری هاج و واج مونده بود گفت:

-تا دیروز آدم حسابش نمیکرد حالا میگه شوهرمه پاشو لوس بازی در نیار.

آرام:همین که گفتم بگید راهشو بکشه و بره.

سحر دستشو تو هوا تکون داد و از اتاق خارج شد

آرام مشغول مطالعه کتابی شد که با اومدن مامانش مطالعشو متوقف کرده بود.

که یهو صدای پاهایی رو شنید که محکم و باحالت عصبی از پله ها میومد بالا،بیتوجه خوندن کتابشو ادامه داد.رهام عصبی درو باز کرد و وارد اتاق شد.

رهام:بلند شو حاضر شو.میخوایم بریم بیرون.

آرام با همون چهره مغرور بهش نیم نگاهی انداخت و با آرامش گفت :من نمیام.

رهام درو پشت سرش بست و بطرف میز آرام رفت و با خشونت کتاب رو بست و با همون لحن خشن گفت:گفتم بلند شو.

آرام هم که میخواست بیشتر حرصشو در بیاره با بیتفاوتی بلن شد و رفت آینه و میز آرایشی که کنار تختش بود و به گلدانای کاکتوسی که جلوی آینه چیده بود نگاه کرد.طوری رفتار

میکرد که انگار رهام اصلا وجود خارجی نداره.

یهو عصبانیت چند لحظه پیش از صورت رهام رفت.رهام افکار آرامو خوند که میخواست اونو عصبانی کنه و در مقابل خودش ضعیف نشون بده.

لبخند شیطنت امیزی زد و به طرف آرام رفت.کنار آرام جلو اینه ایستاد و دستشو طوری که مثلا آرام رفیقشه دور گردن آرام انداخت.آرام نیم نگاهی تو اینه به رهام انداخت کشوی

اول میزو باز کردو مشغول گشتن بدنبال چیزی توش شد.رهام فشار کمی بدست داد و گفت:دنبال چی میگردی؟

آرام:گیره سر.

رهام دستشو از دور گردن آرام برداشت و به سمت کمدش رفت و یه مانتو و شال برای آرام در آورد و اومد بسمتش و گفت خب اماده شو تا بریم برات یه قشنگشو بخرم.

آرام نگاهی با تردید به رهام انداخت و همونطر با شک که بره یا نه لباسارو از دستش گرفت.

رهام دستی به گونه ی آرام کشید و گفت زود حاضر شو من پایین منتظرم.وبدون اینکه صبر کنه سریع از اتاق خارج شد.

آرام پشت سر رهام که درو بست دهن کجی ای کرد و لباسارو انداخت رو تخت و به سمت کمدش رفت و مانتو و شال دیگه ای انتخاب کرد و پوشید.آرایش مختصر دخترونه ای کرد

و یه کبف جین برداشت که با مانتو سفیدش قشنگ دیده میشد و به سمت حال رفت.

رهام سرتا پای آرامو برانداز کرد دندوناشو به هم سایید و تو دلش گفت دختره لج باز حتی تو کوچکترین چیزاهم میخواد با من مخالفت کنه،ولی زیاد طول نمیکشه درست

میشی........صبر کن........

آرام که بهش نگاه کرد زیر لب آروم گفت:من بیرون منتظرم.وبدون اینکه منتظر جوابی باشه بسمت در خروجی رفت.

آرام عمدا کمی رفتنشو طول داد و وقتی رفت تو ماشین رهام که این بار یه ماکسیما مشکی بود.آرام بدون اینکه حرفی بزنه نشست.

رهام:چقدر طولش دادی.

آرام جوابی نداد و بیرونو نگاه کرد.رهام هم دیگه منتظر جواب نشد و با سرعت شروع به حرکت کرد.رهام به سمت یه پاساژ روندو بدون اینکه منتظر آرام باشه پیاده شد پشت

سرش هم آرام پیادهشد رهام با شنیدن صدای بستن در دزدگیرو زد.آرام بلاجبار دنبال رهام راه افتاد رهام جلوی یه مغازه ایستادو وقتی آرام هک همون طور بدون حرفی اومد

کنارش ایستاد گفت بریم تو ببینیم اون دستبند رو دستت چطور میشه.آرام نگاهی به دستبندی که رهام بهش اشاره میکرد کرد.چیز خیلی قشنگی بود نقره و ظریف.چند تا حلقه طلایی

با ستاره های نقره ای بود.رهام دسته آرامو کشیدو برد تو مغازه.به فروشنده که یه خانم میان سال بود گفت اون دستبندو بیاره زنه دستبندو داد به رهام.رهام برش داشت و اون

دست آرامو که تو دستش بودو جلو اورد بست بهش.لبخندی زدو گفت چطوره.آرام قفل لباش باز شد و گفت قشنگه.رهام لبخندی زدو اونو خرید یکم تو پاساژ خرید کردن بعدسوار

ماشین شدن تا برگردن تو این مدت یکم یخ آرام باز شده بود رهام داشت یکم باسرعت میفت که یهو گشت ارشاد مثل عجل معلق ظاهر شد جلوشون.مسئله مهمی نبود چون با زنگ

زدن به پدر مادراشونو اینکه اونا میدونن مسئله حل میشد.اما یه ضد حال اساسی واسه رهام بود.

پدر آرام اومد کلانتری و مسئله حل شد.آرام و رهام و مجید با هم رفتن خونه آرام اینا رهام خیلی قیافش گرفته بود اما آرام باز از اون مورد استثناییش بود که لبخند میزد شاید

چون حال رهام گرفته بود.سحر به محض وارد شدن رهام شروع کرد به قربون صدقش رفتن بدبخت زن بیچاره نمیدونست که درگاهی چه نقشه ای کشیده.

آخر شب بود رهام میخواست بره خونه خودشون اما آرام کاملا بیتوجه رفته بود تو اتاقش مجید از این کار آرام کم کم داشت عصبی میشد.سحر که چهره مجید و دید خواست بره

آرامو صدا کنه که مجید بهش یواش گفت:نمیخواد بزار ببینیم این دختره چش سفید چطوری میخواد این یذره آبرویی هم که برامون مونده رو به باد بده،بزار ببینیم قد یه نخود عقل

داره حالا که داره نامزدش میره بیاد یه خداحافظی بکنه؟

رهام رفت اما آرام اصلا از اتاقش خارج نشد.عصبانیت مجید بیشتر شده بود و سحر کمی نگران که مبادا دعوایی پیش بیاد و توی دلش ها به آرام فحش میداد صبا هم که بالا دات

از کنار نرده ها بعد از رفتن رهام باباشو دید میزد با دیدن صورت برافروخته پدرش کمی نگران شد و زود رفت به آرام خبر بده:

صبا:آرام باز خراب کردی.بابا خیلی از دستت عصبانیه خب چی میشد 5دیقه میرفتی پیش این پسره.

آرام سرشو از رو کتاب بلند کردو یه نگا به صبا انداخت و لبخند زد و گفت: باشه خودم جوابشو میدم تو نگران نباش.وقبل از اینکه صبا دوباره بتونه چیزی بگه از اتاقش خارج

شد.

از پله ها که داشت پایین میومد سحر همون جا چش غره ای بهش رفت.مجید خیلی خشک بهش گفت:بیا بشین اینجا باهات حرف دارم.

آرام بدون حرفی رفت نشت رو مبل جلویی پدرش.

مجید بعد از چند ثانیه سکوت شروع به حرف زدن کرد.

مجید:تو مشکلت با رهام چیه؟

آرام خیلی ریلکس جواب داد:الآن اینو میپرسید؟

مجید دوباره سکوت کرد جو حاکم خیلی سنگین بود.

مجید:کس دیگه ای رو دوست داری؟

آرام با اینکه پای کس دیگه ای در میون نبود سیاست ببخرج داد و سکوت کرد.

مجید:خب اسمش رسمش؟کارش؟

آرام:به چه دردتون میخوره؟من حالا نامزد دارم؟

مجید:خب تو بگو شاید جازه دادم بهم بزنید.

آرام خیلی محکم:چه عجب اجازه دادید بنده هم در مورد زندگی خودم اظهار نظر بکنم،

خاندان با کلاس شایسته دخترشو تو سن16 سالگی داره شوهر میده اونوقت چند روز دیگه جشن نامزدیمه تازه پدر عروس میفرماین شاید اجازه بدم کسی رو که دوسش داری بیاد

خواستگاریت...شاید....

آقا تازه میگن چیشده؟اصلا از پسره خوشت میاد؟میتونی باهاش زندگی کنی؟..زندگی؟چه واژه ی جالبی این زندگی که میگن مال کیه مال من؟خریدنیه؟ یا کادو دادنی که دارن به من

میدینش نه نمیدینش دارین تحمیلش میکنین.آقا،خانم(رو به مادرش)من قراره زندگی کنم نه اینکه برم کتابخونه که بخواین بگین راست میری و صاف میای من قراره با این پسره

حرف بزنم شب و روزمو بگذرونم(صداش داشت آرومو آروم تر میشد) غذا بخورم ،بگردم زیر لب هم بستر بشم

مجید حرفی نداشت چون همه حرفای ارام راست و حقیقت از جاش بلند شد و یه جمله فقط به آرام گفت:

(این ازدواج سرنوشت صبا و آینده من و مادرت و این خونه و شغل منو تعیین میکنه.یکطرفه به قاضی نرو.)

باز لعن و نفرین بود که سر روزگار و سرنوشت پایین میومد.

دو هفته دیگه تولد آرام بود و بیشتر از آرام مادرش تو جنب و جوش بود که واسه تولد آرام از طرف خودشو پدرش چی بگیره که در مقابل کادویی که قراره رهام بده کم نیاد.

بعد از کلی گشتن دید که چیز مناسبی نمیتونه پیدا کنه دست بدامن جواهر فروشیا شد.یلدا که 2هفته مونده کاد داشت.از اونجایی که برادر بزرگتر یلدا یه نقاش ماهر بود یلدا با کلی

خواهش و تمنا از خواهش کرده بود که واسه تولد آرام یه نقاشی رنگ روغن بکشه که اونم قبول کرده بود.

این دو هفته هم مثل چند روز قبل با لجبازی و خودسریای آرام و بیخیالیای رهام گذشت تا روز تولد آرام.

چند تا از فامیلای دور و نزدیک تو خونه ی آرام اینا جمع بودن و که اکثرا به ثروت خودشون مغرور بودن و دم گوش هم دیگه درباره ورشکستگی مجید و ازدواج زود هنگام آرام

پچ پچ میکردن.خانم و آقای درگاهی هم گوشه ای نشسته بودنو داشتن درباره آینده بچه هاشون با مجید حرف میزدن.

رهام هم گوشه ای ساکت ایستاده بود و به دیگران نگاه میکرد..........

بالاخره آرام وارد سالن پذیرایی شد.زیبا بود،زیباتر هم شده بود.سه لباس دکلته سرمه ای براق با آستینای فانوسی کوتاه پوشیده بود که تضاد چشم گیری با پوست درخشان و

روشنش ایجاد کرده بود و چند وقت بود که رنگ موهاش رفته بود و دوباره بقول دوستاش شده بود همون دختر چشم و ابرو مشکی قصه ها،موهاش هنوز کوتاه بود ولی این هم به

زیباییش اضافه میکرد.لبای سرخ و بینی قلمی کوچیک و چشمایی که آرایش داشت و حتی اون آرایش هم نتونسته بود وحشی بودن اون چشمای سیاهو کنترل کنه وقتی به چشماش

زل میزدی تو قعر سیاهی چشماش می افتادی که برای نجات از اون چاه به مهیب یه نفر دیگه احتیاج بود.که رهام هم الآن دقیقا افتاده بود تو همون چاه و بقدری اون ساهی بی

انتها براش تحسین برانگیز بود علاقه ای به خلاصی از اون زندان نداشت.تا با کمک پدرش از اون شب فریبنده بیرون اومد.سقلمه ای که پدرش به پهلوش زد و دم گوشش ادامه

داد که بهتره اولین کسی که تولد آرامو بهش تبریک میگه نامزده هیپنوتیزم شدش باشه.رهام هم زود خودشو جمع کرد و با قدمای محکم به سمت آرام رفت و با کمال احساسی که

تا حالا حتی پدر مادرش هم ازش ندیده بودن بعد از تبریک گفتن تولدش یه بوسه به دستاش زد که پشتش تشویق جمعیت و صدای اووووووووووووو جوونا بود که بلند شد.

کمی بعد یکی از دختر پسرا رفتن یه موسیقی گذاشتن که همه رو به رقص آورد آرام از رقصیدن زیاد خوشش نمیومد اما بعد از مدتی مجبور شد برقصه که همه مجذوبش شده

بودن.اندام زیبا و ظریفش کافی بود اما آرام رقصیدنش هم فوق العاده بود ظرافت توشو براحتی میشد احساس کرد که دوتل از دخترا قاطی آرام شدن و بعدش هم چند تا پسر دختر

دیگه که با اصرار پسرا رهام هم رقصید.

رهام خودشم نمیدونست چش شده،ولی یه نیروی نامرئی از طرف آرام اونو جذب میکرد.

بعد از موسیقی جمعیت پخش شدن.هرکس یه گوشه مشغول صحبت بود که یکی از پسرا اومد پیش رهام.

-سلام آقا رهام

-سلام.....

-من سینام پسر دایی آرام........

بعد روشو به سمتی که آرام بود برگردوند و ادامه داد.

-آرام فوق العادس نه؟چهرش،اندامش،حتی اخلاقش هم با بقیه فرق داره.....

رهام هم بسمتی که آرام ایستاده بود برگشت و بعد نگاهی که به آرام انداخت تو دلش حرف سینا و تایید کرد،اما نگاهی به سینا انداخت و گفت:

- بقیه یعنی کی؟

- منظوری نداشتم کلی گفتم.من با دخترای زیادی دوست بودم ولی آرام.......

با نگاه فوق العاده جدی ای که از طرف رهام روانه اش شد ترجیح داد که ادامه حرفشو بخوره و سریع دور بشه.

بعد از دور شدن سینا رهام فرصتی پیدا کرد تا آرامو با آرامش نگاه کنه و تحسینش کنه.با خودش گفت:بقول سینا اخلاقشم با بقیه فرق داره......

از این حرفش لبخندی زدو سرشو تکون داد و بسمت آرام حرکت کرد.اما همین حین سحر گفت نوبت کادو هاست.

فامیلا کادوهاشونو دادن،موبایلو،سکه و طلا و نقره و.......

رسید به یلدا کادوشو داد آرام هم بازش کرد و برای اولین بار تو اون روز ذوق زده شد و یه لبخند واقعی زد و یلدا رو بغل کرد و بوسیدش اون منظره همون منظره لب رودخونه ای

بود که چند بار وقتی رفته بودن شما زش عکس انداخته بو خیلی زیبا بود یه رودخونه که از وسط جنگل میگذشت و درختا و ماه که انوار نقره ایش رو رودخونه افتاده بود.

خانم و آقای درگاهی یه سرویس گوش واره و مدال طلا به آرام هدیه دادن و مادرو پدرش هم که یه همچین چیزی،صبا هم یه ساعت نقره بهش کادو داد که آرام احساساتشو با به

آغوش کشیدن صبا که عاشقش بود خالی کرد.

اما رهام همه منتظر بودن ببینن رهام چه هدیه ای واسه نامزدش گرفته.

رهام با سکوت بسمت در پذیرایی رفت و درو باز کرد همه تعجب کردن چند نفر داشتن یه پیانوی سفید و میاوردن داخل رهام رو کرد به مجید و ازش پرسید که کارگرا پیانو ور کجا

بزارن مجید هم بسمتی اشاره کرد و پیانو اونجا جا گرفت بعد از رفتن کارگرا یه پسر جوون حدود21-22 با قیافه خیلی جذاب شیک پوش وارد شد.که رهام بسمتش رفت.

رهام:آئین برادر یکی از دوستامه که موسیقی میخونه و از 7-8سالگی با پیانو کار کرده و یه نوازنده ماهره.این پیانو هدیه ناقابلی از طرف من به آرامه.و قراره این آقا هم

مدرسش باشه خیلی دوست داشتم خودم بلد بودم تا بهش یاد بدم ولی من اصلا از موسیقی سر در نمیارمو و استعدادشو ندارم.

آئین بالاخره حرف زد صداشم مثل چهرش جذاب بود و شنوده رو افسون میکرد.

آئین:سلام.آقا رهام همه چی رو گفتش دیگه چیزی نمونده که من بخوام بگم.

رو کرد به رهام

- آقا رهام نمیخواید نامزدتون رو معرفی کنید.

رهام به آرام که گوشه ای از سالن که دور تر و خلوت تر بود اشاره کرد.

نگاه آئین با آرام گره خورد و آئین هم مثل دیگران تو اقیانوسی از سیاهی و زیبایی غرق شد. آرام سکوت کرده بود اما برای اولین بار آرام زیبایی و جذابیت آئینو تو دلش تحسین

کرد اون لحظه چیزی از غرور همیشگی تو چشاش نبود اما خوشحالی هم نبود لبخند هم نبود حس غریبی بود که برای اولین بار آرام باهاش برخورد میکرد براش ناشناخته

بود.........

آئین هم دست کمی از آرام نداشت اون تا حالا با دخترای زیبای زیادی برخورد داشته بود و تو خونشون پیانو درس گفته بود اما تا حالا به چشمی بغیر از شاگرد بهشون نگاه نکرده

بود زیبایی اونا بکانر زیبایی آرام بکنار.این حس غریب به قلب آئین هم چنگ میزد اما آئین اونو بحساب تحت تاثیر زیبایی بیش از حد آرام گذاشتو خیلی زود خودشو پیدا کرد و جهت

نگاهشو عوض کرد نگاهی به رهام انداخت و بدون اینکه به آرام نگاه کنه به سمت آرام حرکت کرد چند قدم مونده به آرام ایستاد.

همه مجذوب زیبایی آئین شده بودن که دست کمی از آرام نداشت دو فریبا کنار هم بودن و جمعیت از دیدن این صحنه مدهوش بود.

آئین:سلام آرام خانم.تولدتونو تبریک میگم.امیدوارم تا تولد بعدیتون به تعداد زیادی از آرزوهاتون برسید.

آرام:ممنون.امیدوارم تو موسیقی استعدادی داشته باشم .

رهام گفت:آئین میشه برامون افتخاری بزنی.

آئین:حتما.

رفت پشت پیانو قرار گرفت و شروع به نواختن کرد.رهام حق داشت اون واقعا ماهر بود.همه غرق خیال شدن تا تموم شد آرام خیلی آرام به سمت آئین اومد سه قدم مونده ایستاد .

آئین بلند شد.

آرام:خیلی دلنواز بود.

آئین:ممنون.

آئین خودش ندونست که یهو چی شد که دو قدم جلو اومد و دست آرام و بلند کرد و بوسه ای بهش زد.خودش هم متعجب شد.که چطور این اتفاق افتاد.

همهمه ای سالن و پر کرد عده ای با چشم یه آدم پرو و بیحیا بهش نگاه کردن و پسرا از جسارتش خیلی خوششون اومد و دخترا هم خیلی دوست داشتن جای آرام بودن این کار

آئین زیاد به چشم سحر و مجید خوش نیمد مخصوصا خانم و آقای درگاهی و اولین جرقه ی آتش حسادت بود که تو دل رهام بوجود اومد و از همون لحظه حس پشمونی رو احساس

کرد.

موقع شام بود یه زن دیگه هم اون شب به کمک پروین خانم اومده بود.بشقاب و لیوان و نوشیدنی روی میز بزرگی بود که گوشه ی سالن بود و پروین خانم هم غذا ها رو آورد و

روی میز گذاشت مهمانو بعد از کشیدن غذا هم کدوم به گوشه ای برای خوردن غذا رفتن عده ای ترجیح دادن رو میز غذاخوری غذاشونو بخورن و چند تا از دختر پسرا هم رو

زمین دایره تشکیل داده بودن.

رهام برای آرام شنیسل مرغ کشیده بود و برای آرام برد.

رهام:بفرمایید!

آرام:ممنون.

رهام:امشب خیلی خوشی لبخند میزنی.قضیه چیه؟

آرام:کادوی جالبی بود،خیلی خلاقانه بود.

رهام:پس موفق شدم؟

آرام :در چه مورد؟

رهام:کم کم داره بقول یلدا خانم فیلم شروع میشه.

آرام:زیاد دلتو خوش نکن.

و به راه افتاد به سمت میز غذا خوری تا غذاشو بخوره.

رهام زیر لب با خودش گفت:آرام اسب وحشی رام شده به دست رهام.پرده اولو من بردم......که چشش افتاد به آئین که دوتا از دختردایی های آرام دورش کرده بودن.حق داشتن

آئین از جذابیت مردانه چیزی کم نداشت و در عین خال زیبایی میشد گفت که جذابترین پسر جمع بود.قدی بلند و بینی خوش تراش لبای نسبتا درشت صورتی نسبتا پررنگ و پوست

گندمی.موهای مجعد و سیاهه براق که به پشت داده بود و چند تارمو که رو صورتش افتاده بود که جذابترش کرده بود.صورت سه تیغ با ابروهای خوش فرم.

رهام به سمت آرام رفت و کنارش نشست کمی بیشتر غذا نخورده بود که دوباره آرام افسونش کرد.آرام مشغول خوردن غذاش بود و رهام غذا خوردنو کنار گذاشت و با یه لبخند به

تماشای آرام پرداخت.

آرام:چرا غذاتو نمیخوری؟

رهام:میخورم.

آرام نگاهی یا مهربانی به رهام کرد و لبخند زد و به خوردن غذاش مشغول شد.رهام هم واقعا گرسنش بود سری تکون داد و به حالت عادی برگشت.شب از نیمه گذشته بود که آئین

اولین نفر بود که میخواست بره بعد از خدافظی از پدر و مادر رهام و سحر و مجید بطرف رهام رفت.

آئین:رهام جان من دیگه رفع زحمت میکنم.

رهام:کجا میری توکه ماشین نیاوردی وایستا اخر شبی میرسونمت.

آئین:نه خودم میرم مزاحمت نمیشم.بعد مهمونی فک کنم بخوای با نامزدت خلوت کنی.

رهام با اومدن اسم آرام یاد حرکت آئین افتاد و به اشتباهش پی برد.

آئین:رهاممم...به چی فک میکنی؟

رهام:آ...آ...به هیچی.باشه برو.

آئین به سمت در خروجی رفت.تو حیاط صدای آرام باعث شد برگرده و به پشت نگاه کنه.

آرام:تشریف میبرین؟

آئین:بله دیگه دیر ووقته خیلی کم پیش میاد تا این موقع بیرون از خونه باشم....ا...ا...راستی این مهمونیه تولد شماست ولی شما تو حیاط.......قصد جسارت ندارم ولی دلیل خاصی

داره که تو سالن نیستید.

آرام:از شلوغی خیلی خوشم نمیاد.

آئین:جالبه.....ببخشید دیگه من باید رفع زحمت کنم.

آرام:خواهش میکنم.

رهام داشت با دوستش در مورد چند شب پیش که تولد آرام بود حرف میزد.

که حرف به آئین کشیده شد.

-اصلا از حرکتش خوشم نیمد....

-آخه پسر تو چقدر خری....یه پسر جوون اونم هیشکی نه آئین که یه دانشکده براش غش و ضعف میرن و برده استاد نامزدش کرده.

-حتما بغیر هم کلاسیاش سوگولی استاداشم هس.هان؟

-نه بابا این بشر جز عجایب هفت گانه جدیده.با استاد جماعت را نمیاد حدالامکان ازشون دوری میکنه و بعضی از استادا با این رفتارشم دوسش دارن بعضیام که اگه دستشون

بهش برسه میکشنش.راستی تو کجای کاری هم کلاسی چیه چشم یه دانشکده دنبالشه.واین اقا قراره بشه استاد آرام.

-اه...خیلی دلم خوشه تو هم هی بهش استاد بگو.

-بچه هفته ای 15 ساعت تدریس میکنه اونوقت بهش چی بگم.رهام دیگه تو اخر نفهمی هستی خودت رفتی با دستای خودت پسره رو دو دستی تقدیم ارام کردی اونوقت اومدی پیش

من ناله میکنی. من اعتقاد داشتم تو زود جو گیر میشی ولی نه دیگه اینقدر تو نوبرشو اوردی.

-اوی چیچیو هی آرام آرام میکنی خواهرته اینطوری صداش میکنی.انگارنه انگار هم من اینجام.

-(با نیشخند)به نه بابا غیرتم داری.واسه من شاخ و شونه نکش برو فکری به حاله.....ایییی ییی.. ..چندش... .این پسره بکن.تو خودت داری داری میگی آرام عاشق من نیس مثل

یه فرد عادی باهام رفتار میکنه اونوقت براش آدم میفرستی.

-تو دیگه چرا بهش میگی چندش؟

-نمیدونم چرا ولی آبم باهاش تو یه جوب نمیره.دخترا براش بال بال میزنن این اصلا به روش نمیاره.خب از حقم نگذریم تاقچه بالا هم نمیزاره ولی.......چی بگم یه طوریه دیگه......

.

-به من میگی نفهم اون وقت خودت با خودت مشکل داری طرز رفتار اون به تو چه ربطی داره آخه؟

-خیله خب دیگه زر اضافی نزن .برو فک کن نذار پایه این پسره به خونه نامزدت برسه.با اخلاق و رفتار و تیپ اون خود آرام که سهله فک نکنم تو کل فامیلو محلشون یعنی در کل

هرکی که چشممش به کما و جمال این پرنس بیفته محل سگم بهت نزاره.

-پاشم برم که از لب و لوچه تو گل آویزونه.میترسم یکم بیشتر باهات معاشرت بکنم بقول خودت از محل سگم بگذره.

رهام بلند شد که بره ،یهو دوستش گفت:رهام؟

-هم؟

-یه چیزی میپرسم راستشو بگو.مگه نمیگی بخاطر بابات و اموال آرام اینا داری باهاش ازدواج میکنی و خودتم که تا چند وقت پیش عشق و عاشثی رو مسخره میکردی،خب چی

شده که اینقدر حساسیت نشون میدی؟میترسی آرام بپره درست.ولی خیلی آشفته ای......نکنه....

-خفه شو بابا......من رهام درگاهی ام این چیزا حالیم نیس.

-پس چته؟

رهام نمیدونمو گفت و رفت.

هشت روزی میشد که از تولد آرام گذشته بود در این بین صبا دلش برای پیانویی که حالا در گوشه ی سالن قرار داشت و بزرگی سالن پذیرایی رو بیشتر نشون میداد ضعف میرفت

و هر روز از آرام و پدرش درمورد آئین میپرسید که کی قراره بیاد و تدریس و شروع کنه.

صبا:بابا؟آقا آئین کی قراره بیاد به آرام پیانو زدنو یاد بده.

مجید:جون بابا!من که شماره ای چیزی ندارم که ازش بپرسم خودش امروز فرداس که بیاد.

صبا لب و لوچشو ور چید رو خواست بره که مجید صداش کرد.

- صبا آقا آئین قراره به آرام پیانو یاد بده تو پرا اینهمه بیتابی؟

- بابا خیلی دوست دارم ببینم آرام پیانو میزنه.صدای پیانو رو خیلی دوس دارم.

- تو هم میخوای یاد بگیری؟

- نه زدنشو دوس ندارم،شنیدنشو دوس دارم!

- بابایی تو هم هر از گاهی مثل آرام چیزای عجیب میگی.مگه میشه؟

- شده دیگه.

طرفای ظهر بود که تلفن زنگ خورد.مجید نزدیک بود و گوشی رو برداشت.

-بله؟

- سلام.منزل آقای شایسته؟

- بله1من خود شایسته هستم.

- سلام آقای شایسته من آئین امانی هستم.بجا اوردین؟

- البته!حالتون چطوره آقا آئین؟

- ممنونم!غرض از مزاحمت این بود که بهتون اطلاع بدم که اگر مشکلی نیس بنده امروز عصر بیام خونتون برای تدریس.

- نه مشکلی نیس ما خونه ایم میتونید تشریف بیارید.

- چشم، امری نیس.

- نه، موفق باشید.خدافظ

-خدافظ

مجید گوشی رو گذاشت و صبا رو صدا زد بعد از جر و بحثی که بین خودشو آرام پیش اومده بود سعی میکرد کمتر با آرام حرف بزنه بقول سحر بچه بازی در میاورد.

- صبا...صبا....

صبا از طبقه بالا روی نرده ها خم شد.

- بله بابا.

- دختر مگه من نگفتم روی این نرده ها اینطوری خم نشو میفتی. بیا پایین.

- بله اومدم.چیکارم دارین.

- عصری آقا آئین قراره بیاد. واسه پیانو برو به آرم خبر بده.

صبا لبخند نمکی زد که چال روی گونشو مشخص کرد و دوید بسمت اتاق آرام.دیدن لبخند نمکی صبا باعث شد بدنبالش مجید هم لبخند بزنه به اد دختر بزرگترش آرام بیفته.

با خودش میگفت:این دختر به کی رفته؟؟؟نه تو فامیل نه تو آشنا ها کسی این اخلاق و خلق و خو رو نداره.

ساعت دوروبر 6بود که زنگ خونه به صدا در اومد.مجید به پیشواز آئین رفت.

- به به.سلام آقا آئین.بفرمایید...بفرمائد....

- سلام آقای شایسته.خوب هستید؟همسرتون چطورن؟

- ممنون همه خوبن..

بعد از چند دقیقه آرام اومد.آئین به احترام اومدن آرام بلند شد و بعد از سلام و خوش و بش از اونجایی که آئین آدمی بنود که زیاد وقت تلف کنه رفتن سرغ تدریس.کلاس بدون

اینکه اتفاق بخوصوصی بیفته تموم شد.آئین در حالی که لبخند میزد گفت:شما استعداد جالبی دارین.تو این مدتی که موسیقی تدریس کردم خیلی معدود بودن افرادی که این طوری از

خودشون استعداد نشون بدن.

- خیلی ممنونم برای خودمم خیلی جالبه هیچ وقت فکر نمیکرن تو موسیقی استعدادی داشته باشم.

صبا از بالای نرده ها داشت نگاه میکرد و بیشتر از آرام خوشحال بود.مجید قبل از رفتن آئین اونو به یه فنجون قهوه دعوت کرد و آئین هم پذیرفت.

- آرام چطور بود؟فک میکنین استعدادی داره؟

- بله آقای شایسته،ایشون همین جلسه اول مثل کسی بودن که چهار،پنج جلسه کار کرده.

- آ...چه وب اینو باید مدیون رهام باشم.

آئین چیزی نگفت و سرشو فقط به معنی تایید تکون داد.

- راستی شما و آقا رهام خیلی وقته که باهم دوستید؟

- یه زمانی همسایه بودیم.بعدشم با هم ارتباطمونو قطع نکردیم

- رهام و چطور میبینید؟

- در مورد داماد آیندتون میخواین سوال بپرسید؟

- یه جورایی.

- خب،رویه هم رفته پسر خوبیه،اینو تضمین میکنم که از نظر مالی برای دخترتون مشکلی پیش نمیاد چون حتی اگر ثروت پدرش هم نباشه میتونه گلیم خودشو از اب بیرون بکشه.

- گذشته از مسائل مالی چی؟

- مثلا چی؟

- پایبند موندن به زندگی آیندش؟

- خب راستشو بخواین رهام دوست منه منم نمیخوام ازش بد بگم ولی این به آرام خانم بستگی داره.

- یعنی چی؟

- رفتار رهام خیلی به رفتار طرف مقابلش بستگی داره. اگه آرام خانم ایشونو دوست داشته باشه شما نمیتونید تصور کنید که چطور بقول خانما یه شوهر ایده ال میشه ولی...

- ولی چی؟

- اصلا دوست ندارم اینو بگم و خیلی عذر میخوام ولی اگه آرام خانم بنای ناسازگاری بزاره فک نمیکنم عکس العمل مناسبی از رهام ببینه.رهام تا یه حدودی صبر میکنه و لج

بازیو تا حدودی دوست داره.هراز گاهی که در این مورد حرف می افتاد میگفت که زیاد خوشش نمیاد که زنش یه ادمه فقط چشم گو باشه.منم این اخلاقشو خیلی دوس دارم

دوستاشم اکثرا این اخلاقو دارن.

- جالبه...اینارو نمیدونستم.

- اقای شایسته دیگه دیر شده بهتره من رفع زحمت کنم.

- خواش میکنم.تشریف داشتید فعلا.

- ممنون باید دیگه برم خونه.

شب بود و آئین تو خونه خودشون داشت برای خودش ویالون میزد ناخودآگاه آرام چشمای سیاه و مغرورش تو ذهنش تداعی میشد.این اعصابشو بهم ریختته بود ویالونو رو تختش

ولو کرد و اومد ایستاد جلود آینه.

-بسته پسر.....

و کم کم اجزای ظریف صورت آرام،پوست شفاف و سفید،گونه های برجسته،ابروهای خوش فرم،لب های......

-اه....بس کن....خجالت بکش دیگه نامزد داره،نامزدشم دوستته....

اما هر کاری میکرد چهره آرام از خاطرش پاک نمیشد.

تو آینه به چهره خودش براق شد.

-شرم و حیات کجا رفته یه بار بیشتر ندیدیش.......

چیزی ذهنشو مشغول میکرد....این همه تدریس کرده بود اینهمه با افراد زیبا برخورد داشته ولی هیچکدوم مثل آرام اینطور ذهنشو بخودشون مشغول نکرده بودن.

به موهای خوش فرمش چنگ زدو لبشو از عصابیت گاز گرفت.حوصله شام خوردنم نداشت به مادرش گفت که شام نمیخوره و آشفته تو تختش خزید.یه ساعت از این پهلو به اون

پهلو شد تا بالاخره خوابش برد.

ساعت حدود 11 بود که زنگ خونه بصدا در اومد.سحر درو باز کرد رهام بود.

- سلام آقا رهام.حالت چطوره؟

- سلام سحر خانم.ممنونم شما چطورید؟آقا مجید چطورن؟

- مرسی.همه خوبن.حتما با آرام کار داشتی که از این طرفا گذشتی نه؟

-(باخنده)خب آره.ولی قبلش ازتون یکی دوتا سوال اجازه هس بپرسم؟

- بپرس.چه سوالی؟

- خب.... ا....راستش...

- پسر حرفتو بزن از چی خجالت میکشی

- خب...میخوام آرام و ناهار ممهمونش کنم از اونجایی که علایقش هم میترسم مثل اخلاقش عجیب باشه،میخواستم ازتون بپرسم که چه غذایی دوست داره.

سحر خنده ی پر صدایی کرد

- خب این پرسیدنش خجالت داره؟آرام لازانیا دوست داره از غذاهایی هم که چلو دارن زیاد خوشش نمیاد.نوشابه هم اصلا نمیخوره.اب پرتقال و خیلی دوس داره.

- واقعا ممنونم.

- ببینم چیکار میکنی.میتونی یه ناهار نگهش داری.فقط حواست باشه دوباره گیر گشت ارشاد نیفتی که مجید حسابی ناراحت بود دفعه قبل.

رهام با یاد آوری دفعه پیش کمی ناراحت شد تازه لب آرام به خنده باز شده بود.از این رو پشت سرشو خاروند و گفت.

- چشم.دیگه تکرار نمیشه.

- ای کاش آرام هم اینقدر راحت چشم میگفت.

بعد رفت تا آرامو صدا کنه.

- آرام،بلند شو رهام اومده میگه کارت داره.

- اه...اون کاره داره من که ندارم.بگو بیاد بالا.

- بلند شو دختر خجالت بکش.

- ایش...بزور که شوهرم دادید.حالا هم نمیزارید یه ساعت تو آرامش باشم.

- خوبه خودت میگید شوهر....بلند شو دیگه......

- اه بسته دیگه....همین کارو میکنید پرو میشه هر دقیقه یلند میشه میاد اینجا

- آرام کم کم داری رو اعصابم راه میری.

- بزار من اینو آدم کنم تو تربیت من دخالت نکن

- دیگه داری گنده گنده حرف میزنیا.

- مامان نمیگی شوهر منه پس چیکار داری.خودم میدونم چیکارکنم.

سحر به سمت در رفت

- یا تا ده دقیقه دیگه میای پایین یا میگم خودش بیاد

آرام کتابی رو که دستش بود به طرف دیوار پرت کرد...

- اه....گند بزنن این زندگی رو....

سحر با این کار آرام فهمید که آرام میاد.

- چی شد سحر خانم چیزی شکست؟

- نه بابا،تو که میشناسیش یکم صبر کن میاد.

- این یکم یعنی چی؟

- خب میاد من گفتم ده دقیقه ولی فک کنم نیم ساعت.

- باشه نیم ساعته هم خوبه.

سحر رفت و پنج دقیقه بعد یه لیوان شربت آلبالو برای رهام آرود.

ده دقیقه،نیومد...یه ربع،نیومد....نیم ساعت،نیومد....سه ربع،نیومد.

رهام کم کم داشت عصبی میشد هی توی راهرو مثل سربازا قدم میزد سحر هم داشت سرگیجه میگرفت رفت آشپز خونه.

-بریم.

رهام یهویی برگشت پاش گیر کرد به دمپایی های که پشت پاش بود و کم مونده بود بخوره زمین،که ناخودآگاه آرام دستشو کشید تا زمین نخورهسرش هنوز پایین بود.تا حالا متوجه

نشده بود دستای آرام چقدر نرمه مثل پر. سرشو بلند کرد و به آرام نگاه کرد.از عصبانیت دندوناشو روی هم فشار داد.یه مانتوی کوتاه سفید با یه شال بنفش ابی ابرو باد ارایشی که

خیلی تو چش میزد و موهای فشن، شلوار جین ابی روشن...همون صندلایی رو که روز خواستگاری پوشیده بود هم به پاش کرده بود

آرام بدون توجه به رهام به سمت در خروجی رفت و کنار ماشین رهام ایستاد.رهام از سحر زود خداحافظی کرد و اومد پیش آرام.

آرام:چیه؟چرا این طوری نگاه میکنی؟

- ساکت شو....بشین.

تو راه حرفی بینشون رد و بدل نشد تا اینکه رهام جلوی یه رستوران توقف کرد.آرام نگاهی به رستوران انداخت

- نمیدونستم واسه ناهار اومدی.

- خب اگرم میدونستی بازم فرقی نمیکرد....پیاده شو.

باهم وارد رستوران شدن سر میز نشسته بودن و رهام هم سفارش لازانیا داده بود.میزی گوشه سالن بود که سه تا پسر جوون دورش نشسته بودن و سرو صدای زیادی هم ایجاد

کرده بودن بلند بلند میخندیدن و چشم چرونی میکردن .یکی از پسرا بدجوری تابلو به آرام نگاه میکرد اما آرام اصلا متوجه نبود اما نگاه های بیشرمانه اون مرد که بنظر میومد

سنش از بقیه دوستاش بیشتره از چشم رهام دور نمونده بود.

مرد سیگاری روشن کرد و دستشو تکیه گاه چونش کرد و به آرام خیره شد.غیض صورت رهامو گرفت دلش میخواست یه جفت پا بره تو صورت اون مرده اما موقعیتش تو اونجا

این اجازه رو بهش نمیداد،از دست آرام ناراحت شد چون ناخوداگاه زیبایی آرام بقدر کافی جلب توجه میکرد حالا با اینتیپی هم که زده بود باعث شده بود بیشتر مرکز جلب توجه بشه.

- آرام من اینجا راحت نیستم میشه جاهامونو عوض کنیم.

- راحت نیستم یعنی چی؟بشین دیگه.

- لطفا،خواهش میکنم....آرام چشاشو کوچیک کرد:چته تو؟

چند دقیقه گذشت آرام متوجه شده بود که رهام نمیتونه با آرامش رو صندلیش بشینه.

-آرام،خواهش کردم

- خیله خب.......

بلند شدن تا جاهاشونو عوض کنن اما موقع بلند شدن آرام تازه متوجه شد رهام چرا به عوض کردن جاهاشون اصرار داشته.لبخند محسوسی رو صورتش نشست.

- چی شده ؟ میخندی

- هیچی...مهم نیست.

تا حالا همچین اتفاقی برای آرام نیافتاده بود که فردی براش غیرت بخرج بده...براش تازگی داشت....ناهارو اوردن و گارسون رو میزشون چید....مشغول خوردن بودن که باز مثل

شب تولدش محو آرام شد این جوانه عشق بود که تو دل رهام داشت سر بالا میاورد..

- چته تو چرا تا من میخوام غذا بخورم میری تو عالم خودت غرق میشی

رهام خواست بگه تو خودم غرق نمیشم تو تو غرق میشم ولی ......

- هیچی خوشگله ....نهارتو بخور....راستی تو لازانیا دوست داری؟

- آره...چطور مگه؟

- خیلی بااشتها میخوری

سکوت

-آرام تو بگو بعد از ناهار کجا بریم؟

- خونه...

- بابا یه اسم مکان میخوای بگی ها ضدحال

- خودت بگو

- شهر بازی.

- بد نیس

بدون حرفی ناهارشونو تموم کردن به سمت شهربازی راه افتادن پشت چراغ قرمز ایستاده بودن که دوباره راننده ماشین بغلی به آرام خیره شده بود اینبار رهام نمیتونست کاری

بکنه فقط دوباره از بخاطر آرام لباسای آرام ناراحت شد و فقط چشم غره ای به راننده رفت که خداشکر زود چراغ سبز شد وارد شهر بازی شدن رهام تیر اندازی با تفنگ بادی رو

انتخاب کرد.از 5بار 4بارش به هدف خورد آرام هم دلش خواست و به زبون آورد....

- رهام منم میخوام امتحان کنم.

رهام متعجب به آرام نگاه کرد

- واقعا؟

- آره

تفنگو از دست رهام گرفت رهام هنوز بهت زده بود آرام خواستشو به زبون آورده.رهام کمکش کرد تا تفنگو تو دستاش بگیره و تیر سوم و آخرش به هدف خورد متصدی خواست

بهشون یه عروسک بده که آرام گفت نمیخواد و به راه افتاد رهام هم رو به متصدی شونه هاشو بالا انداخت و دویید تا به آرام رسید.

یهویی زد زیر خنده.اینبار آرام بود که با تعجب نگاش میکرد.با همون خنده گفت

- بار اولی که خودم تفنگ بدست گرفتن یادم اومد....فیلمی بود.

-تعریف کن.

خنده رهام متوقف شد دوباره از حرف آرام متعجب شد که ازش خواسته تا خاطره تعریف کنه شروع کرد

- باغی داشتیم که نگهبانش با زنش و پسرش که دوسال از من کوچیکتر بود اسمش یحیی بود توش خونه داشتن.یه روز که تو باغ بودیم بابام یه تفنگ بادی داده بود دستم و چند تا

هم هدف گذاشته بود کمی اونطرف تر 12 سال بیشتر نداشتم که بعد از اینکه 7-8تا تیر شلیک کردم بابام رفت و من موندمو یحیی و آقا حسن.یهو تفنگو چرخوندم سمتش و بدبخت

برگشت گفت:آقا رهام چیکار میکنی؟خطرناکه؟ منم که کله شق گفتم یا همین الآن همه لواشکایی که دیروز خانمتون درست کرده رو میدین بهم یا اینکه شلیک میکنم. اونم که

ترسیده بود زود به یحیی گفت که بره لواشکارو بیاره یحیی لواشکای آلبارو بغل کرده بوده داشته میدوییده طرف ما که بابام قیافه وحشت زدشو میبینه.اونم بی سروصدا دنبالش میاد

منم برمیگردم به یحیی میگم که بندازتشون جلوم اونم همین کارو میکنه که یهو بابام مثل عجل معلق از پشت میاد گوشمو میکشه(به اینجاش که رسید آرام خندید)منم هول میشمو

ماشه رو میکشن که خداروشکر تیر هوایی میره.بعدش بابام لواشکارو میده به یحیی و منو همونطوری میبره پیش مامانم و میگه که تا یه ماه حق ندارم که برم باغ و کلی هم توپ

و تشر بهم میزنه.فرداش برگشتنی بابام از آقا حسین معذرت خواهی میکنه آقا حسین نصف لواشکارو داده بوده به مامانم ولی دمش گرم 20 برگ میده به یحیی که یواشکی بدون

اینه بابام بفهمه بیاره بده به من.

آرام با خنده گفت چه جالب.

- آره دیگه گنگستری بودیم واسه خودمون.....الآن که تو تفنگ گرفتی گفتم یهویی میزنی به متصدیش....آخه خیلی به تیپت میومد

خنده ی کم صدایی کرد و لبخند به لب راه افتاد.....رهام هم هر لحظه دل شیفته تر میشد

یکم بازی کردن رهام اظهار خستگی کرد.سوار ماشین شدن که رهام جلوی یه پارک نگه داشت.

- افتخار قدم زدن میدین خانم؟

آرام دوباره لبخندی زد و چشمای وحشیشو از رهام گرفت و پیاده شد.

رهام زیر لب با خودش زمزمه کرد:تو آتیش بزن من دم نمیزنم.

یه ربع تو پارک قدم زدن که دیگه رهام طاقت نگاه های بی شرمانه دیگران رو نیاورد و اظهار خستگی کرد.تو ماشین بینشون حرفی رد و بدل نشد هر دو تو فکر بودن.جلوی خونه

نگه داشت.

- نمیای تو؟

- چه عجب؟یه تعارف هم از زبونت خارج شد؟

-خیر،این تعارف نبود.از اونجایی که همیشه میپری تو خونمون پرسیدم.

- آ....از اون لحاظ.

آرام رفت تو خونه و رهام پدال گاز و فشرد و به راه افتاد.

امروز هم دوباره آئین قرار بود بیاد.کلی با خودش درگیر بود که این کلاسا رو زمین بزنه اما آخرش هم مجبور شد که بره.

بعد از سلام و احوال پرسی آرام هم بالاخره اومد تا تدریس شروع بشه.آرام از اول تا آخر 10تا جمله بیشتر نگفت.آئین هم عصبی بود سعی میکرد کمترین تلاقی نگاهو با آرام

داشته باشه هر چند زیاد تو این کار موفق نبود.بالاخره اون 45 دقیقه مسخره به پایان رسید در حالی که هر دقیقه شیطان برای آئین مثل یه سال بود مکه تویه یه سیاه چال انداخته

باشنش.وارد خونه خودشون شد.به مادرش سلام داد.مادرش با همون یه برخورد آشفتگیو تو چهره تک پسرش دید.هر چند سنی ازش گذشته بود و اینکه پسرشو تنها بزرگ کرده

بود غباری از پیری رو چهرش نشونده بود اما هنوز هم چهرش نشونی ای از نشاط داشت که فقط بخاطر جگر گوشش بود.هنوز هم مثل گذشته وقتی حرف میزند اهنگ کلمش

شنونده رو وادار به شنیدن میکرد.کلاماتو شمرده شمرده بیان میکرد.

آئین از چشاش آشفتگی و درموندگی می بارید.خودشم تو حال خودش مونده بود.

- آئین؟!پسرم؟چیزی شده؟

- نه....فقط کمی خستم.

رویه کاناپه لم داد.مادرگوشه ای وایستاده بود و داشت به پسرش که داشت از چیزی رنج میبرد نگاه میکرد.....کمی جلو اومد....

- آئین خستم یعنی چی؟ من پسرمو بهتر از خودش میشناسم.بهتر نیس یکم با مادرت دردودل کنی؟!

به فکر فرو رفت هر چند که یه پسر بود اما مادرش بهترین دوستش بود....از آخرین باری که برای مادرش دردودل کرده بود 2سال میگذشت....

- سکوت!!!من هیچوقت نتونستم سکوتتو ترجمه کنم.....

آئین دوباره جوابی نداد و روی کاناپه دراز کشید با خودش فکر کرد چقدر اخلاقش به مادرش شبیهه.

- آئیین.

با شنیده صدای مادرش که اینجور از ته دلش اسم پسرشو صدا میزد بند دلش پاره شد هیچوقت نتونسته بود در مقابل مادرش ایستادگی کنه....جواب داد...

- مامان چند روز بهم وقت بده شاید خودم حلش کردم فعلا نمیتونم چیزی بگم

مادر از نحوه بیان فرزندش فهمید که فعلا نباید بیشتر از این باهاش حرف بزنه چون بیشتر از اینکه کمکش کنه زجرش میده.

طی تماسا و رفت و امدایی که خانواده درگاهی با ارام اینا داشتن روز عقد و عروسیو مشخص کردن 2ماه دیگه 5شهریور.

- صبا چیزی نمیخوای دارم میرم بیرون برات بخرم؟

- چرا اتفاقا.....یه نرم افزار هست اسمشو میدم الآن بهت.....

دوباره کتاب فروشی تنها مسکن ارام.....علاقه عجیبی به کتاب خوندن داشت اونم رمانای معروف مثل دون کیشوت،هزارو یک شب و.....

چند تجا سر زد ولی نتونست اون نرم افزارو پیدا کنه،هوا گرم بود مونده بود که از کجا میتونه اون نرم افزارو تهیه کنه اگه چیز دیگه ای بود ولش میکرد ولی چون صبا خواسته

بود از زیر سنگ هم اگه میشد باید پیداش میکرد.ترجیح داد برای اینکه بهتر فک کنه یه اب پرتقال خنک تو سایه بخوره...

از نزدیکی یه بستنی فروشی رد شد ادمای کمی توش بودن با خودش فک کرد بستنی بهتر از اب پرتقاله..........زیر سایه بون نشسته بود و تو فکر رفته بود......چند وقتی میشد که

دیگه اون تمرکز قبلی شو نداشت افکار با هم به ذهنش هجوم میاوردن

ایندش.....ازدواجش.....رهام..... اینده پدر و مادرش..اینده صبا.

باخودش گفت که وای که انسان بودن چه بده امروز زندگی میکنی برای فردا، امروز فکر میکنی برای فردا....همش فردا...چه مزخرف.....اگه راضی به ازدواج با رهام شده بود

دلیل اولش صبا بود شاید اگه خودش بچه داشت این همه اونو دوست نداشت که صبا رو دوست داره......با خودش بحث میکرد.....نه خب خود رهام هم انصافا ادم بدی نیست......نه

دختر چی داری میگی با خودت اونم یه پسره مثل بقیه......ولی اگه مثل بقیه بود نمیتونست اینقدر راحت باشه......درسته لج بازی داریم ولی تا حالا پسری اینهمه بهم نزدیک

نبوده......بخشی از خودش میگفت:چرا اونم مثل بقیس یادته قبل از خاستگاری.......ولی شب خاستگاری من نتونستم مثل قبلم باشم نتونستم مقابلش بایستم........چرا نمیتنونم با

اونم مثل سایر پسرا رفتار کنم......چرا نمیتونم یه نگاه مغرورانه بندازم بهش که خودش راشو بکشه بره.......چرا....چه فرقی داره؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فکر ائین هم به ذهنش حمله کرد......

آئین....اون هم فرق داره چرا با اون مهربون برخورد میکنم.......چرا خشک باهاش حرف نمیزنم...چرا سعی میکنم بهش نگاه کنم.......چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

همه این فکرا یه طرف و فکر یدا کردن نرم افزار هم یه طرف واقعا کلافه بود.....افکارش مثل کلافی بودن سردرگم.......چشاشو بست و اهی زیر لب کشید که دل سنگ و اب

میکرد.....هر رهگذر با دیدن زیبایی و تیپ ارام ای کاش میگفت که جای اون باشه ولی حالا ارام حاضر بود یه دختر با چهره معمولی ،و خانواده ساده باشه که حداقل موقع ازدواج

یه کلمه ازش بپرسن خاستگارتو دوست داری یا نه.....

زهر خندی از روی تاسف زد و چشاشو باز کرد.....اولین چیزی که دید آئین بود که میز روبروییش تنها نشسته بود و بهش خیره شده بود.....دستشو تکیه گاه چونش کرده بود....

آئین سری به نشانه سلام تکون داد و بلند شد به طرف میزی که آرام اومد.....صندلی کناری آرامو عقب کشید و با وقار در حالی که سلام میاد نشست....

- سلام

- سلام...خیلی وقته اونجا نشستید؟

-آره،چند دقیقه ای میشه.....خیلی توفکر بودی.....باید چیز خاصی باشه که اونطور توش غرق بودی.

آرام نگاهشو از آئین گرفت و بدون اینکه جوابی بده،به نقطه ای نامعلوم تو فضا خیره شد.

ولی آئین هر چی سعی کرد نتونست نگاهشو از آرام بگیره.......

- من اینجا زیاد میام....خیابون خلوتیه.....فک کنم اتفاقی این بستنی فروشیو انتخاب کردی؟

- آرهاتفاقی اومدم ولی زیاد تو اینجا میام واسه قدم زدن ....درختای زیادی داره.....و ماشینا و آدمای کمی هم از این خیابون عبور میکنن.....

- نمیدونم چرا ولی فکر میکنم ناراحتی؟

- چطور؟

- از اون اهی که کشیدی میگم

آئین بالاخره موفق شد نگاهشو از آرام بگیره هرچند خیلی سخت بود......

بازهم جوابی نداد........نگاهشو از اون نقطه فرضی گرفت و برگشت به آئین نگاه کرد......دوباره همون حس شب تولد..

آئین احساس کرد از درون داره داغ میشه.....ناخوداگاه بلند شد....آرام با تعجب بهش نگاه کرد...

- چیزی شده؟

-آئین دستپاچه نگاهی به ساعتش انداخت و گفت دانشکده کلاس دارم باید برم.

و خداحافظی سریعی کرد و زود دور شد.......

دوباره آراام موند و افکارش.....احساس کرد داره دیوونه میشه از بس فکر کرده و چرا گفته و نتونسته جواب بده....به بستنیش نگاه کرد نصفی که مونده بود تقریبا ذوب شده بود

پولشو حساب کرد و به راه افتاد.....

بالاخره تونست نرم افزارو پیدا کنه وقتی دستش گرفته بود لبخدی زد و احساس کرد که وظیفه ای داشته و به نحو احسن انجامش داده.

آئین رفته بود خونشون دوباره مادرش با همون چهره اشفته روبرو شد.....ولی حرفی نزد آئین کلافه هی چنگ میزد تو موهاش و فک کرد که یه دوش اب سرد آروم ترش میکنه..

آئین رفته بود خونشون دوباره مادرش با همون چهره اشفته روبرو شد.....ولی حرفی نزد آئین کلافه هی چنگ میزد تو موهاش و فک کرد که یه دوش اب سرد آروم ترش

میکنه......تو حموم زیر دوش اب یرد ایستاده بود و چشماشو بسته بود.....

فکر میکرد چطور شده که یه دختر اینطور اونو اشفته کرده که حتی مادرشم پی به جالتش برده....اونکه میخواست کمترین برخورد و باآرام داشته باشته پس چرا اونهمه مدت بهش

زل زده بود.

تو خیابون بود که متوجه آرام شد که نشسته و تو فکره،بدون اینکه خودش بدونه داره چیکار میکنه رفته بود رو صندلی مقابلش نشسته بود و تمام مدت بهش خیره شده بود مثل

نگاه کردن به یه نقاشی که یه جادوگر یا ساحره جادو کرده باشتش.

داشت فکر میکرد که چطور خودشو میتونه در مقبل آرام کنترل کنه تا مثل یه رباط مقابلش عمل نکنه.....که هیچ کدوم از اعمالش دست خودش نیست..

سرشو تکون داد و اب روی موهاشو به اطراف پخش کرد......مادرش حوله بدست وار اتاق شد...

- چقدر بهت بگم موهاتو خیس نگه ندار...سرما میخوری....

لبخندی زدو حوله رو با گفتن مرسی از مادرش گرفت مادرش خواست حرفی بزنه که با دیدن چهره تو فکر پسرش ترجبح داد بره..

مثل همیشه تو آینه زل زد....

- یه نگاه از یه دختر...اینطوری بهمت ریخته.....چرا اون لحظه گر گرفتی.

تصمیم گرفته بود ازاون لحظه به بعد در مقابل آرام سنگ بشه.

یلدا خونه تو اتاق آرام بود و داشت مشکل هایی رو که تو درس انگلیسی داشت از آرام میپرسید.آرام خیلی خب انگلیسی حرف میزد و قواعدم خیلی خب بلد بود....که یهو دیدن از

پایین سرو صدا میاد.....یلدا بی توجه به آرام بلند شد و از اتاق بیرون رفت بی سروصدا از بالای نرده ها خم شد تا ببینه پایین چه خبره...

همین که پروین خانمو دید لبخندی زدو دوید پیش آرام.

- آرام بلند شو بیا پروین خانم دوباره پهلون شده....

- چی؟

- بیا میبینی

آرام هم دنبال یلدا راه افتاد.سحر خونه نبود پروین خانمو و آرام و صبا و یلدا تنها بودن.

اون پایین رهام بود که داشت با پروین خانم بحث میکردتا بزاره بره بالا پیش آرام....

- ای وای...پروین خانم بکشید کنار من برم بالا کارش دارم....

- کجا بکشم کنار اون بالا سه تا دختر تنها هستن....کجا بزارم بری بالا

لحن رهام خبر میداد که خیلی وقته داره با پروین خانم سروکله میزنه....آسی جواب داد

-بابا من با بقیه چیکاردارم من میخوام برم پیش آرام....نامزدمه

- نامزدته که نامزدته....نامزدی محرمیت نمیاره.....(و با یاد آوری شب خاستگاری لب پایینیشو گاز گرفت)

- پروین خانم لطفا بکشید کنار من برم پیشش،بابا سحر خانم خودش گفت بیام ببرمش بیرون میخوام بریم خرید عروسی........

- نمیشه....اصلا چه معنی داره شماها دوتایی برید خرید عروسی یه بزرگتر باید پیشتون باشه....

رهام خسته و کلافه مثل این که کشتی گرفته باشه و شکست خرده باشه همون جا کنار پله ها نشست رو زمین...

آرام و یلدا داشتن نگاه میکردن که یهو

صبا:هیشکی حریف پروین خانم نمیشه...

یلدا و آرام بسمت صدا برگشتن که دیدن صبا هم 1متر اونور تر اویزون نرده ها شده...اونم مثل اونا داره از نبرد رهام و پروین خانم لذت میبره....

یلدا:آره هیشکی جز مامانتون....

صبا:راست میگی،آرام و بابا هم حرف پروین خانومو گوش میدن ولی مامان نه...چه میشه کرد خب مامانه دیگه....

یلدا همین که پروین خانمو دید لبخندی زدو دوید پیش آرام.

- آرام بلند شو بیا پروین خانم دوباره پهلون شده....

- چی؟

- بیا میبینی

آرام هم دنبال یلدا راه افتاد.سحر خونه نبود پروین خانمو و آرام و صبا و یلدا تنها بودن.

اون پایین رهام بود که داشت با پروین خانم بحث میکردتا بزاره بره بالا پیش آرام....

- ای وای...پروین خانم بکشید کنار من برم بالا کارش دارم....

- کجا بکشم کنار اون بالا سه تا دختر تنها هستن....کجا بزارم بری بالا

لحن رهام خبر میداد که خیلی وقته داره با پروین خانم سروکله میزنه....آسی جواب داد

-بابا من با بقیه چیکاردارم من میخوام برم پیش آرام....نامزدمه

- نامزدته که نامزدته....نامزدی محرمیت نمیاره.....(و با یاد آوری شب خاستگاری لب پایینیشو گاز گرفت)

- پروین خانم لطفا بکشید کنار من برم پیشش،بابا سحر خانم خودش گفت بیام ببرمش بیرون میخوام بریم خرید عروسی.

- نمیشه....اصلا چه معنی داره شماها دوتایی برید خرید عروسی یه بزرگتر باید پیشتون باشه....

رهام خسته و کلافه مثل این که کشتی گرفته باشه و شکست خرده باشه همون جا کنار پله ها نشست رو زمین...

آرام و یلدا داشتن نگاه میکردن که یهو

صبا:هیشکی حریف پروین خانم نمیشه...

یلدا و آرام بسمت صدا برگشتن که دیدن صبا هم 1متر اونور تر اویزون نرده ها شده...اونم مثل اونا داره از نبرد رهام و پروین خانم لذت میبره....

یلدا:آره هیشکی جز مامانتون....

صبا:راست میگی،آرام و بابا هم حرف پروین خانومو گوش میدن ولی مامان نه...چه میشه کرد خب مامانه دیگه..

پروین خانم:الآن چرااینجا نشستی؟

رهام:خب چیکار کنم نمیزارین برم بالا.

- بلند بلند شو اینجا جایه نشستن نیست.

و به سمت مبلی رفت که داشت قبل از اومدن رهام اونو جابه جا میکرد.کمی تکونش داد خب هرچند زورش زیاد بود ولی برای جابه جایی اون مبل سه نفره نه.پروین خانم کمی

مبلو جابه جا کرد و راست شد و دستی به کمرش کشید ولی ناله نکرد.رهام با دیدنش سری تکون داد و بلند شد تا بهش کمک کنه.این حرکت رهام هم برای آرام جالب بود مثل

غیرتی شدنش.چون تا حالا ندیده بود هیشکی از اعضای خونه دلش واسه پروین خانم بسوزه.صبا و یلدا با تعجب داشتن پایینو نگاه میکردن که صبا هی بیشتر رو نرده ها خم میشد.

- تنهایی سخته بزارید منم کمک کنم.

- پیر شی پسرم.ایشالله خوشبخت بشی.

-بله اگه بابامو بزره و آرام هم راه بیاد و سرشو موقع گفتن کلمه آرام بالا برد که دخترا رو دید صبا و یلدا بلا فاصلله عقب کشیدن ولی صبا از اونجایی که زیاد رو نرده ها خم شده

بود و پاهاش رو هوا بود و موقع نگاه کردن رهام هول شد تعادلشو از دست داد کم مونده بود بیوفتده پایین که یهویی آرام از پشت کشیدش.....

رهام و پروین خانم با دیدن این صحنه دویییدن بالا.صبا ترسیده بود و به تته پته افتاده بود آرام بازوهای صبا محکم گرفت جند تا رعشه به بدنش وارد کرد.

آرام :حالت خوبه؟

صبا: آآآ...رره...

آرام صبا کشید تو بغلش

- یکی یه لیوان آب بیاره، چیزی نیست فقط ترسیده....

- پروین خانم دویید به طرف آشپزخونه که طبقه پایین بود یلدا هم دنبالش....

آرام سر صبا رو تو بغلش گرفته بود و مثل یه مادر رو موهاش بوسه میزد و بهش میگفت نفس عمیق بکشه تتا ترسش از بین بره و صبا هم سعی میکرد اینکارو بکنه....

رهام نگاهی به آرام انداخت....قطرات عرق رو رو پیشونیش دید....رهام فهمید که آرام با اینکه تمام سعیشو میکنه تا خودشو آروم نشون بده اما نمیتونه اعمال فیزیولوژی بدنشو

کنترل کنه اون عرق سدم نشان از این بود که آرامهم به اندازه صبا شاید هم به مراتب بیشتر ترسیده ....

آرام نگاهی به رهام کرد، که رهام در مقابلش لبخندی بهش تحویل داد که بدون اینکه آرام دلیلشو بدونه باعث آرامشش شد.....یلدا بدو بدو با یه لیوان آب از پله ها بالا اومد و پشت

سرش هم پروین خانم آرام لیوان آبو گرفت و داد به صبا تا بخوره.......چند لحظه بعد اوضاع میشد گفت تقریبا به حالت عادی برگشته بود ترسی دیگه وجود نداشت همه بلند شدن که

رهام یهو برگشت رو به پروین خانم گفت:دیدین بالاخره اومدم بالا.

پروین خانم:بسته پسر....

رهام:میگم بریم اون مبل رو بزاریم سر جاش بد جایی پارکش کردیم سحر خانم میاد جریممون میکنه ها....

همه بجز آرام به حرف رهام خندیدن...

همه پایین تو سالن نشسته بودن

یلدا خم شد تو گوش آرام گفت:دست راستت زیر سر ما نامزدت هیچی کم نداره،خوش تیپه،پولداره،خوش سخن،با حال،خوش هیکل،خوش چهره،لباسا همه مارک دار.....ایول

ایول....بزن اون دست قشنگه رو

آرام هم آروم تو گوش یلدا گفت:یه بارکی بفرما بخورش دیگه...

یلدا:چه فرقی بحال تو داره.... تو که خریتتو ثابت کردی...

آرام:آره همه اینا داره ولی ادامه نداد و شونه هاشو بالا انداخت یلدا هم عقب کشید

آرام به رهام نگاه میکرد یلدا راست میگفت خیلی جذاب و خوش تیپ.....

پروین خانم براشون شربت آورد و خواست بره که آرام گفت:پروین خانم واسه خودتونم درست کنید بیاید با ما بخورید.....

رهام:آراه بیاین چه اشکالی داره.....

صبا بدو بدو رفت آشپز خونه و تو چند ثانیه ای که بچه ها داشتن با پروین خانم صحبت میکردن یه لیوان شربت درست کرد و اومد تو حال داد دست پروین خانم....

آرام:تو که اینو درست کردی لااقل میذاشتی تو سینی میاوردی

یلدا زودتر از صبا جواب داد:ببخشید دیگه ولی وقتی خاستی بیای خواستگاریش اونوقت حتما یادش میمونه که تو سینی بیاره....

پروین خانم:یعنی چی آرام بره خاستگاری صبا...من متوجه نمیشم...

صبا:پروین خانم ولش کنین این یه چیزی میگه که فقط دهنش بیکارنمونه و یه چیزی گفته باشه با ربط و بیربط اگه حرف نزنه مریض میشه...(یه جرعه از نوشیدنشی و خورد و

ادامه داد)افسردگی میگیره بدبخت....

یلدا که کنار صبا نشسته بود با شنیدن این حرفا عصبانی شدو با پاش یه لگد زیر پای صبا که یه پاشو روی پای دیگش انداخته بود زد که باعث شد زیر پاش خالی بشه و یهویی

مقداری از محتویات لیوان دستش بریزه رو لباسش.....

رهام که فهمیده بود یلدا عمدا اینکارو کرده و با دیدن قیافه خشمگین صبا و چهره راضی یلدا و لبخند بدجنسانه روی لبش،خنده بلندی کرد.که باعث شد حرص صبا بیشتر در بیاد.صبا

بلند شده بود و لباسشو که بهش میچسبید و از تنش جدا میکرد با دستش جلو نگه دا شته بود از پله ها غر غر کنا راه افتاد به سمت اتاقش تا لباسشو عوض کنه.یلدا سری از روی

رضایت تکون داد و شربتشو لاجرعه سرکشید.

یلدا:آخیش ان شالله سفید بخت بشین پروین خانم چه خنک بود....آه

پروین خانم: وا دختر سفید بخت بشی چیه.

آرام نگاه مشکوکی به یلدا انداخت

آرام:چیه این روزا همش درباره بخت متلک میندازی.

یلدا:توروسنه نه به تو که نمیندازم.....

آرام نگاهشو گرفت و به پله ها چشم دوخت

رهام:به چی نگاه فکر میکنی؟

آرام:به اینکه الآن که صبا بیاد چیکار میکنه...

رهام:هان؟

آرام:ادامه داره صبر کن....

صبا لباسشو عرض کرده بود و خیلی آروم از پله ها پایین میومد در حالی که یه لیوان پر آب هم دستش بود یهو لیوانو خالی کرد رو یلدا.

آرام که ریلکس نشسته بود گفت:بالا آب کجا بود

صبا:حموم

یلدا بلند شد و افتاد دنبال صبا پروین خانومو رهام هم داشتن به این صحنه میخندیدن که یهو یلدا مسط خونه نشست زمین و گفت خسته شدم همه از حرکت ناگهانی یلدا دوباره

خندیدن این کارا برای آرام عادی بود چون بهشون عادت داشت.......

چند دقیقه که گذشت وضع خونه به حالت عادی برگشته بود که تلفن زنگ خورد پروین خانم گوشی رو برداشت

- بله؟

-بله نیم ساعتی میشه اومدن.

- نه هنوز حاضر نشدن.

- چشم الان میگم بیان خانم.

آقا رهام بفرمایید سحر خانم باهاتون کار داره.

رهام بلند شد و بسمت تلفن رفت

- بله؟

- خیر فعلا نرفتیم...

- چشم حتما....

- امشب؟

- باشه الآن به آرام و پروین خانم میگم.

- چشم

رهام رو کرد به پروین خانومو گفت سحر خانم گفتن باهاتون حرف دارن.

رهام رفت نشست رو مبل...

صبا:چی شد؟مامان چی میگفت؟

رهام : آرام بالا که شنیدی من امروز اومدم اینجا چون خونوادم گفتن بیام که منو تو بریم خرید عروسی.الآن هم سحر خانم کلی شکایت کرد که چرا هنوز خونه اید.تازه یه خبر جدید

شب مامان بابام قراره واسه شام بیان اینجا.مامانتم گفت بریم و قبل 9 برگردیم خونه....لیوان ای پرتقالش رو از رو میز برداشت و سر کشید لیوان خالی رو میز گذاشت و ادامه

داد:اخطار هم دادن که دست خالی نباید برگردیم، الآنم داره به پروین خانم دستورات لازم جهت شامو میده.

یلدا رو کرد به صبا:صبا جون مامانت قبلا سرهنگی چیزی نبوده یا درجه ارتشی ای نداره؟

صبا:خب معلومه که نه چطور مگه؟

یلدا: نه عزیزم حتما داره ازتون پنهون کرده.

صبا: درست حرف بزن نمیفهمم

یلدا: آخه ببین آقا رهام حرفای مامانتو دوباره گویی که میکنه اینهمه با تحکم و دستوری میگه که آدم میترسه بهشون عمل نکنه.اونوقت ببین مامانت پشت تلفن چطوری گفته که

دوباره گوییش شده این.

صبا:هوی درباره مامانم از این چرتا پرتا نگو...

یلدا:چشم....

پروین خانم تلفونو گذاشت و بسمت آشپزخونه رفت و با یه تیکه کاغذ برگشت و دوباره مشغول شماره گرفتن شد.

صبا:پروین خانم چیکا میکنید؟

پروین خانم: چیز لازم دارم زنگ میزنم بقال واسم بفرسته.

یلدا پقی زد زیر خنده....

صبا:چته تو؟

یلدا: بابا این پروین خانمم فیلیمه ها....نه قدیمیه نه جدید نیمه پیشرفتس...میگه بقال برام بفرسته...بقال چیه جانم سوپری...

صبا:خب این کجاش خنده دار بود...

یلدا: مگه من گفتم به این میخندم؟

صبا:پس به چی خندیدی؟

یلدا نیشش یهویی خودکار باز شد:پروین خانم گفت چیز لازم دارم.....آخه چیزیو مگه از بقالی میگیرن...صبا جون پروین خانم مثل اینکه سنش فقط زیاده روحش خیلی جوونه با این

سن هنوز دنبال چیزه...بلند شد بره سمت پروین خانم که صبا لباسشو کشید: کجا میری؟

یلدا:میریم آدرس بدم یه چیز خوب پیدا کنه...میترسم بقالی نداشته باشه ناکام بمونه....والله اینکه دنبال چیز میگرده میترسم واقعا بقالیه داشته باشه منحرف بشه....

صبا: بشین بابا بی مزه.

یلدا خیلی جدی گفت: بی مزه چیه اگه ناکام بمونه و از لحاظ روحی صدمه ببینه تو جواب مامان باباشو میدی....من در قبال این جامعه مسئولم....

صبا چشاش از لحن جدی یلدا گشاد شده بود براش سخت بود که مثل یلدا خندشو کنترل کنه....چند لحظه پیش نیشش تا سرشونه هاش باز بود الآن مثل یه وزیر که در حال سخنرانیه

جدی شده...

رهام :چقدرم که شما مسئولی.... بله به یاد دارم برخورد اولمونو....جامعه ای رو شما اداره میکنی...

یلدا ساکت شد و ناراحت و عصبی برگشت سرجاش نشست...

صبا:شما مراقب باش خودت منحرف نشی....

یلدبلند شد بحالت زانو زدن نشست رو زمین دستاشو بلند کرد به حالت دعا و بلند گفت:بارالهی!اگرم خویش بخواهیم که در صراطی راست گام برداریم این چند فقره دوستان ناب،

ناباب رخصت نمیفرمایند....حال خویش رهی راست را بسوی این بنده ات کج کن.....

پروین خانم از آشپز خونه اومد بیرون و یلدا رو در این حالت دید.

پروین خانم :چیکار میکنید؟

یلدا :اینا نماز بلد نیستن دارم یادشون میرم اون صراطو که گفتم ماله سوره توحید بود.

پروین خانم آفرینی گفت و به آشپز خونه برگشت با رفتن پروین خانم همه به حرف یلدا خندیدن...

صبا: که داری نماز یادی امام جمعه....

یلدا : چیکار کنیم دیگه....

صبا:از چیز رسیدیم به نماز....

رهام : آرام نمیخوای بریم الآن هم دیر شده باید زود برگردیم....

آرام برای اولین بار تو این مدت بدون لج بازی رفت تا حاضر شه همه تعجب کردن...

صبا که دهنش باز مونده بود برگشت به یلدا گفت :اینا از برکات وجود توعه ها...

یلدا: برکت مال نونه...درستش میشه این اینا از امواج مثبتی هستش که از قلبم صادر میشه....

صبا هم بلند شد خواست بره پیش پروین خانم موقع رفتن گفت:باشه این صادرات وارداتتو بزار واسه بعد بساطتم جمع کن برو خونتون دوستتم داره میره به زندگیش برسه...راستی

یادت نره چیزاتو برداری....

یلدا رفت جلو نزدیک صبا جوری که رهام نشونه گفت: اگه گفته بودی میره به زندگی و مسائل زناشوییش برسه اونوقت کاری نداشتم ولی حالا پایه خرید درمیونه منم یه کاری

میکنم که برم....

صبا که یلدا رو خوب میشناخت میدونست که اگه بگه میخواد بره حتما یه کاری میکنه که اونم ببرن از این رو یهویی رنگ عوض کرد با لطافت گفت:یلدا تا آرام حاضر بشه طول

میکشه تو هم که حاضری فعلا بیا بریم بالا پشتبوم تلسکوپمو نشونت بدم

یلدا:آلوچه ای از ظرف میوه ای که رو اپن بود برداشت و همون طوری گذاشت تو دهنش لپاش مثل شخصیتای کارتونی شده بود گفت بریم .

صبا نفسی راحت کشید چون تونسته بود این مزاحمو از سر خواهرش باز کنه.

رهام جلوی یه پاساژ ماشینو نگه داشت.داشتن قدم میزدنو به ویترین مغازه ها که همه مدل لباسی داشتن نگاه میکردن.اما رهام بیشتر از لباسا داشت به آرام نگاه میکرد.واسش

خیلی جالب بود چند روزی بود که آرام خیلی فرق کرده بود اون ازاون روز تویه شهر بازی اینم از امروز که بدون دعوا خودش پاشد اومد،کمی شک برانگیز بود.

آرام جلوی یکی از مغازه ها ایستاده بود ، به لباس دکلته سیاهی اشاره کرد و گفت از اون خوشم اومده و وارد مغازه شد. فروشنده زنی حدودا 31-32ساله بود.که با وارد شدن

آرام و به دنبالش رهام شروع کرد به خوش آمد گویی.

- یه لباس دکلته سیاه گذاشتین تو ویترین میخواستم امتحانش کنم.

زن لباسی رو که آرام خواسته بودو بهش داد و اتاق پرو و نشونش داد.چند لحظه که گذشت آرام گوشه درو باز کرد و زن و صدا کرد رهام هم بدون تعارف پشت سر زن حرکت

کرد.

لباس از ساتن سیاه بود که برق میزد و روی سینش سنگ های سیاه با پراکندگی کم دوخته شده بود و هرچه به کمرش نزدیک تر میشد سنگا پراکنده تر میشدن.برخلاف بقیه لباسا

دامن پفی ای داشت.

زن جلوی رهام وایستاده بود طوری که رهام نمیتونست آرامو ببینه.

زن فروشنده دستی به دامن لباس کشید و اونو صافش کرد.

زن:وای چقدر بهتون میاد.خودتون که خوشگل هستید اینم زیبا ترتون میکنه.ماشالله بزنم به تخته.و به دیوار اتاق پرو با انگشت چند ضربه زد.

آرام :یکی دیگه از همین مدل با این رنگ دارین.

زن :چطور مگه؟این چشه؟

آرام :از لباس خوشم اومده ولی نخ بعضی از سنگا شل شده .اگه یکی دیگه دارین برش میدارم.

زن بزار نگاه کنم و گفت و از جلوی در کنار رفت.رهام همین که چشمش به آرام افتاد خشکش زد.چند ثانیه گذشت تا به حالت عادی برگشت نگاهی از سر تا پا به آرام انداخت و

زیر لب گفت:مثل اینکه خدا با دستای خودش نقاشیش کرد.

آرام متوجه نشد که رهام چی گفت فقط صدا شنیده بود

آرام : چیزی گفتی؟

رهام سرشو یهویی به اطراف تکون داد و گفت : نه.... و با لحنی که هنوز تعجب و شگفتی توش بود ادامه داد : خی...خیلی بهت میاد...

آرام در جواب به یه لبخند بصنده کرد که دوباره هوش از سر رهام پرید.

زن : آقا اجازه میدید.

رهام : چی ؟

زن : ممکنه بکشید کنار لباسو به خانم بدم.

رهام : آ...بله..بفرمایید

زن : یکی دیگه بود میخواید اینم بپوشید؟

آرام : بله اگه ممکنه.

زن لباسو به دست آرام داد و درو بست.

رهام هنوز تو فکر آرام بود...

زن : خانمتون خیلی زیبان.

رهام : لطف دارید.

زن : هم زیبان هم خوش اندام مثل مدلای خارجی میمونن...البته خیلی زیباتر...

رهام هم حرف زن فروشنده رو تایید کرد.با خودش میگفت که چه ضعف بزرگی داره...خدا رو شکر هنوز خود آرام نفهمیده.... روز تولد آرام و بیاد آورد که بازم اینطوری بقول

پدرش هیپنوتیزم شده بود....زیر لب بی صدا گفت :اگه ازدواج کنیم خیلی راحت میتونه خرم کنه....از این فکر لبخندی زد...

آرام از اتاق پرو بیرون اومد و زن فروشنده دوباره شروع به تعریف و تمجید کرد.

رهام : خوشت اومد.

آرام :اهم

رهام لبخندی از رو سرخوشی زد و پول لباسو حساب کرد زن لباسو تو جعبه گذاشت و به دست رهام داد.رهام تازه به فکر این افتاده بود که....

رهام :آرام.

آرام :هم..

رهام : حالا راستی میخوای اینو بپوشی.

آرام : خب آره...اگه نمیخواستم چرا خریدیم..

رهام پشت گوششو خاروند :خب اگه تو اینو بپوشی تو مهمونی من چطور حواسم به مهمونا باشه.آروم تر اضافه کرد:آخه همش تو رو نگاه میکنم...

بنظر آرام لحن رهام خیلی بچه گونه اومد، خنده ای از رو سرخوشی کرد....

آرام حداقل میشه گفت دیگه اون آدم بی احساس روزای اول نبود....این همه با رهام گشتن بالاخره روش اثر کرده بود....مغروره، احساساتشو بروز نمیده، سر سخته، .... ولی خب

هرچی باشه اونم آدمه بالاخره دل داره...

اما مجونیت عشق کجا و آرام کجا....

اما رهام هرلحظه از گفته های پدرش دور تر میشد،ولی پدرش هنوز متوجه این نشده بود....قلب رهام داشت بازیش میداد....

آرام تو یکی از مغازه ها بود که رهام نگاهش به مغازه کناری افتاد گردن بندای قشنگی داشت....

نمیخواست آرام بفهمه...زود رفت داخل مغازه سری گردوند و نگاهش به یه ویترینی که رو دیوار داخلی بود افتاد....داشت با عجله مدالا رو از نگاه میگذروند که یکیشون نظرشو

جلب کرد....یه سنگ سیاه استوانه ای شکل بود که یه بند نقره دورش کردن بود.چیز تکی بود از اونجا که نقره بود و نیازی چنانی به فاکتور نداشت و رهام هم عجله داشت گفت:آقا

این دورو بر چند در میاد؟

فروشنده: حدود 60 تومن.

زود یه چک پول صد تومی درآورد و گفت من عجله دارم بقیش ماله خودت.گردن بند و بزارو تو یه جعبه....فروشنده که تعجب کرده بود، با بهت به رهام نگاه میکرد

رهام : آقا من عجله دارم زود باشین.

فروشنده هم از خدا خواسته زود کذاشت تو جعبه و داد دست رهام.

رهام از مغازه خارج شد دید آرام داره واسه خودش میچرخه....

آرام با دیدن رهام پرسید که کجا بوده رهام هم گفت هیچی همین اطراف آرام از سوال پیچ کردن خوشش نمیوم واسه همین دیگه چیزی نگفت.رهام نگاهی به ساعتش نگاه کرد.

رهام :ده دیقه به هشت مونده بهتره برگردیم خونه دیر میشه.

آرام : اهم...

تو ماشین حرفی بینشون رد و بدل نشد...

پخش داشت میخوند

اگه ببندی رو من چشاتو

اگه بگیری از من نگاتو

من از تو حتی دلگیر نمیشم، بازم میگم عشقو میخوام با تو

میترسم روزی از دستم بری تو

بگی روزی ازت خستم، بری تو

بمون که التماست میکنم من

دلت میاد تا من هستم بری تو

رهام پخش و خاموش کرد.......

رسیده بودن خونه ماشین آقای درگاهی تو حیاط پارک شده بود.

وارد خونه شدن،بعد سلام و احوال پرسی با آرام. آرام رفت تا لباساشو عوض کنه.خانم درگاهی دستش یه مجله مد بود و داشت به سحرنشون میداد و چیزی میگفت و مجید و آقای

درگاهی هم داشتن طبق معمول درباره سیاسی و اقتصاد حرفم میزدن.رهام از حرفای باباشو مجید خوشش نمیومد متوجه صبا شد که دلگیر یه گوشه نشسته رفت پیشش نشست.

رهام : سلام چطوری؟سر ظهری اونطورس شارژبودی آلان کشتی غرق میکنی؟

صبا: سلام آرام تو اتاقشه؟حوصلم سر رفت؟

رهام:آره الآن میاد....صبا؟

صبا:هم

رهام :این (هم) hem چیه هی تو و آرام میگین آخه. اومدن آرام اجازه نداد رهام ادامه بده بلند شد رفت پیش پدرش نشست.

نیم ساعتی از اومدن رهام و آرام میگذشت که پروین خانم گفت شام حاضره همه با اشتها به سمت میز غذاخوری رفتن.از قیافه غذا ها خوشمزگی میبارید.دست پخت پروین خانم

حرف نداشت.

همه سر میز جمع شده بودن هر کس یه اظهار نظری در مورد طمع خوش و بوی خوش غذا میکرد.بالاخره شام هم تموم شد پروین خانم تنهایی میزو جمع کرد.دوباره همون برنامه

قبل شام شد هر کس رفت پی جفت هم کلام خودش.صبیا هم خصلتی داشت که اگه جایی حوصلش سر میرفت خوابش میبرد الآن هم جزئ اون مواقع بود و روی مبل خوابیده بود

آرام با دیدن اینکه صبا خوابیده دیگه دلیلی برای حضور تو اون جمع نمیدید بلند شد رفت حیاط.رهام که کل شب آرامو و غیر محسوس زیر نظر داشت رفتنشو دید چند دقیقه بعد اونم

رفت.

سحر : اینا کجا رفتن؟

آقای درگاهی : ولشون کنید سحر خانم بزارید یکمی با هم خلوت کنن چند روز دیگه قراره ازدواج کنن.

سحر دیگه ادامه نداد و به ادامه حرفش با خانم درگاهی پرداخت.

تو حیاط رهام آرام و دید که کنار حوض وایستاده، یه حوض 6 ضلعی که از مرمر سفید بود. هر چند که تابستون بود ولی خب شب بود و هوا اون گرمای روز و نداشت. با وجود

اون حوض و چند تا فواره ی کنارش هوای اطراف حسابی خنک بود.آرام کمی دورتر رو زمین رو یه تیکه کنده چوب نشسته بود و به فواره ها نگاه میکرد.از این ارامش و سکوت

لذت میبرد.رهام بی سروصدا اومد کنارش نشست.آرام متوجه اینکه رهام کنارش نشسته شد ولی سرشو برنگردوند تا بهش نگاه کنه.

رهام :یعنی اینهمه از سکوت لذت میبری!

آرام جوابی نداد بنظرش گفتن اینجور حرفا بیخودی بود.

رهام به درختی که پشت سرش بود تکیه داد و عمدا زل زد به آرام، هر وقت به چهره آرام دقیق میشد تازه یاد خدا می افتاد.رهام تو خونواده ای بزرگ شده بود که توجه کمی به خدا

داشتن، اما این چند وقته دیدن زیبایی آرام قدرت خدا رو بهش نشون میداد.

آرام نتونست سنگینی نگاه رهام و تحمل کنه بالاخره برگشت و به رهام نگاه کرد.رهام یهویی صورتشو اورد جلو آرام خیلی دوست داشت عقب بکشه ولی خب غرورش اجازه

نمیداد.با جلو اومدن صورت رهام آرام ناخوداگاه صورتشو عقب کشید رهام لبخندی زد و یهویی یه تار مورو از روی صورت آرام برداشت و دوباره تکیه داد.

آرام نیش خندی زد و از جاش بلند شد و رفت کمی جلوتر نزدیک حوض ایستاد.رهام برخلاف آرام از سکوت زیاد خوشش نمیومد اما نمیدونست چرا الآن سکوت براش شیرین شده.

رهام بلند شد رفت کنار آرام ایستاد.یهویی آرام لرزید یه لحظه سردش شده بود دستاشو بغل کرد.رهام همونطور که لبخند میزد رفت آرام و از پشت بغل کرد.فک میکرد الآنه که آرام

اعتراض کنه.ولی آرام خودش دلیلشو نمیدونست ولی بیدلیل حرفی نزد و اعتراضی نکرد.لبخند رهام پر رنگ تر شد.رهام از پشت سرشو اورد کنار گوش آرام:حالام سردته؟

آرام به طرف صورت رهام برگشت.نفساشون بصورت همدیگه میخورد.رهام نگاهش روی لبای آرام سر خورد ولی با کلی جون کندن نگاهشو گرفت و دوباره سرشو عقب برد.

میترسید آرامو ببوسه و لحظه ای به این شیرینی خراب بشه.بیشتر آرام و به خودش فشار داد و بازو هاشو نوازش کرد.آرام خودش نمیدونست چرا خوشش اومده و حرفی نمیزنه

برای خودش هم عجیب بود. چشاشو بست و سرشو به سینه ی رهام تکیه داد. رهام یاد گردن بند افتاد خیلی اروم یه دستشو از بازو آرام کنار کشید و از جیبش گردن بندو در آورد.

آغوششو شل کرد که باعث شد آرام خودشو از بغل رهام بیرون بکشه.رهام روبه روی آرام رفت و گردن بند و که به انگشتاش پیچیده بود و نشون آرام داد.

- یه هدیس.

آرام لبخند نا محسوسی زد و گگردنبندو از رهام گرفت ازش خیلی خوشش اومده بود چیز تکی بود تا حالا چیزی با اون مدل ندیده بود.رهام یهویی گردن بند و گرفت سرشو نزدک

کرد و خودش به گردن آرام انداخت قفلش بسته نمیشد به موهای آرام گیر کرده بود رهام سرشو برد نزدیک گردنه آرام و قفل و بست.یک دفعه اختیار از کف داد و دم گوش آرام

آهسته گفت:بخدا خیلی دوست دارم.لبخند محو آرام حالا معلوم شد.رهام تو ادامه جملش بوسه ی خیلی آرومی به گردن آرام زد.با این کار لبخند آرام پاک شد و یهویی دوباره

احساس سرما کرد.رهام هم متوجه شد، خودشو سریع عقب کشید.آرام بخودش اومد و بدون اینکه توجهی به رهام بکنه بطرف ساختمون رفت.رهام آشفته رو زمین نشست. آرام

دور شده بود و کسی صدای رهام و نمیشنید.

رهام : آخه خدا این دختره چشه تا میخوام بهش نزدیک بشم اولش خوبه ولی تا......دیگه ادامه نداد........

یاد بغل کردن آرام افتاد، گرمش شد......لبخندی از سر خوشی زد ورفت تا کمی از اب حوض و به صورتش بزنه.........

عصری آئیین قرار بود بره خونه آرام ،بازم از صبح بهم ریخته بود با زمین و زمان درگیر بود.....بالاخره بلاجبارمثل دفعه های پیش از خونه بیرون زد، از پیاده رفتن بیشتر از

رانندگی خوشش میومد نصف راهو با تاکسی رفت و بقیشو پیاده.....هر چه قدر که به خونه نزدیک تر میشد کلافه تر میشد شیطونه میگفت بزنه زیر همه چیز و بره واسه رهام یه

دروغی جور کنه و بگه که دیگه نمیتونه به آرام درس بگه، اما جرعت اینم نداشت،بخاطر دوستی که همه فک میکردن با هم برادرن حتی رهام اما اونا با هم برادر نبودن بلکه

دوستای صمیمی ای بودن که واسه هم جونشونو میدادن و اون دوست هم از طرفی دوست عزیز رهام بود....اما خودشم میدونست که این برادری و دوستی دلیل اصلی اینکه

مجبورش میکنه که از تدریس به آرام سر باز نزنه نیس بلکه........

اَه....از این همه فکر کردن خسته شده بود هوا گرم بود و اینم بیشتر کلافش میکرد....تا حالا نشده بود یه غریبه اینقدر فکرشو به خودش مشغول کنه خودش هم میدونست که کم کم

داره به آرام علاقه مند میشه ولی به خودش دروغ میگفت......بدون اینکه بفهمه رسیده بود به خونه آرام اینا....زنگ و فشار داد صبا جوابشو داد.....

بعد از سلام کردن به سحر و صبا بالاخره آرامو هم دید....مثل همیشه بدون وقفه شروع به تدریس کرد،باز هم همون برنامه قبلی هر دو از نگاه کردن به هم دیگه فرار میکردن

بدون اینکه دیگری بدونه.

آرام فحش نمونده بود که نثار خودش نکنه.از این همه لغزش که تو خودش پیدا کرده بود میترسید.

آخر هفته تولد رهام بود و دوباره سحر فکر پیدا کردن کادو افتاده بود.آرام تو اقاقش بود و طبق معمول سرش تو یه کتاب.سحر کلافه از فکر کردن و به نتیجه نرسیدن بلند شد بره

از آرام بپرسه شاید اون بتونه کمکش کنه.در زد و وارد شد.......

- آرام؟!

- هم؟

- آرام؟!

آرام فهمید تا بله نگه مامانش مثل اینکه نوارش گیر کنه هی آرام آرام میگه.

- بله

-واسه تولد رهام نمیدونم چی بخریم؟

- خب؟

- خب نداره که!تو چیزی به ذهنت نمیرسه!

- یه هفته ای فرصت داریم برو بده یه دستبند براش درست کنن اسمشو روش بنویسن.

- بد نشه؟

- چرا باید بشه؟

- خب ما 4 نفری یه دستبند بدیم؟

تو تمام این مدت که داشت با مامانش حرف میزد یه بار بیشتر به صورت مامانش نگاه نکرده بود.همونطور که به کتاب چشم دوخته بود ادامه داد

- خب من کادومو جدا میخرم.

سحر با شنیدن این حرف خشکش زد.این همون دختری بود که روزای اول اصلا نمیخواست روی رهامو ببینه اما حالا خودش واسه خرید کادو داوطلب میشه.چند ثانیه هنگ کرده

بود.

- خ...خب.....خب چی میخوای بخری؟

- برخلاف شما که میرید یه چیز سنگین و گرون قیمت سفارش بدید من یه گردن بند حاضری ساده و سبک میخرم.سرشو آروم یلند کرد و ادامه داد:البته اگه از نظر شماها مشکلی

نداشته باشه؟

- نه....نه...چه مشکلی خیلی هم خوبه....

و بدون گفتن حرف دیگه ای از اتاق خارج شد.

آرام هم سری به معنای تایید برای خودش تکون داد و به خوندن ادامه کتابش پرداخت.

سحر تو پذیرایی نشسته بود و به حرف آرام فکر میکرد.باور نمیکرد گه این دختر همون دختر خودشه........

پروین خانم میدونست که آرام عاشق اب پرتقاله واسه همین یه لیوان از اب پرتقالی رو که درست کرده بود رو برد بالا واسه آرام.تو اتاق آ رام بود که صدای در بلند شد از

سروصدایی که تویه خونه پیچیده بود معلوم بود که رهام اومده.

آرام با فهمیدن اینکه دوباره رهام اومده لباشو از حرص جمع کرد.

پروین خانم : وای چه معنی میده این پسره هر یه روز در میون بلند میشه میاد اینجا.

صبا که بدون در زدن وارد اتاق آرام شده بود به حرف پروین خانم جواب داد.

صبا : راست میگین پروین خانم امشب دیگه نمیزاریم بره همین جا بهش یه دست لحاف تشک میدیم شبا هم بمونه اینجا.دیگه هی بنزین هم خرج نکنه.بابا هم چند تا پیژامه اضافه

داره یکی دوتاشونم میدیم بهش.قیافه متفکرانه ای به خودش گرفت و رو کرد به آرام و ادامه داد:آرام تو چی فکر میکنی بابا پیژامه هاشو بهش قرض میده؟

آرام کتاب و بست گذاشت کنار:چی میگش نیم وجبی تو هم خوب از یلدا یاد گرفتی زبون درآوردی ها...حاضر جواب شدی...اینو همین طوریشم بزور میشه تحمل کرد حالا فک کن

ناهار و صبحونه هم با این بخوایم بخوریم.....

صبا : خیلی خوب من که میدونم این الآن میگه بلند شو بریم بیرون خرید بزار اینبار منم بیام راحت تر بتونی تحملش بکنی.

پروین خانم : تو از کجا میدونی میخواد بگه بریم خرید ؟

صبا : آخه خلاقیت اصلا نداره میخواد با آرام باشه ولی نمیتونه هیچ بهونه ی دیگه ای جور کنه. پولشم که باباش میده اینم هی عین زنا چپ و راست میره خرید.....

آرام ب حرف صبا خندید و با خودش فکر کرد که واقعا راست میگه......

آرام : نه بابا یکی دوبار شام و شهر بازی هم رفتیم......

صبا یهویی چشاش درشت شد

صبا : ااااا چشمم روشن...بقول مامان دختره چش سفید بدون من میری شهر بازی.یه نخود خلاقیت هم پیدا کردیم توش ولی فقط یه نخود ها بیشتر نه....

آرام لبخندش پررنگ تر شد.اینقدر صبا رو دوست داشت که هرچی میگفت باعث خوشحالی آرام بود.

پروین خانم رفت پایین.صبا و آرام تو اتاق بودن که یهویی صبا چهره یه آدم شکاک و بخودش گرفت.

صبا : نکنه پروین خانم بلایی سرش آورده باشه.دیر کرده....باید زودتر از اینا بالا میومد.

آرام با همون لبخند جوابشو داد.

- این از باباش و مامانمون خط میگیره الآن صدرصد مامان بهش گفته که اینهمه سبک نباشه.

- نه بابا...توهم آدم شناس شدی........آراااااام؟؟؟؟؟؟؟؟؟

- هم؟

- بیام دیگه؟

- بیا بهتر به من بیشتر خوش میگذره؟

- ا....پس قبلا هم بهت خوش میگذشته.....

آرام تازه متوجه حرفی که زده بود شد.

صبا دوباره روی نرده ها خم شده بود.

آرام :نرو میوفتی...

صبا : کجا موند پس؟

رهام که داشت از پله ها بالا میومد. یه چند تا سرفه کرد تا صبا نترسه.

رهام :اومدم روپله ها بودم

صبا دست پاچه سلام کرد.

آرام از اتاقش بیرون اومد و رهام با دیدنش که بعد از این همه مدت بالاخره از اتاقش بیرون اومده خوشحال سلام و احوال پرسی کرد.

رهام : حاضر شو بریم بیرون؟

آرام: کجا؟

صبا بدو بدو رفت سمت اتقش و بلند داد زد:خرید دیگه....

رهام اشاره کرد به صبا و گفت : مثل اینکه صبا بهتر میدونه.

آرام که هنوزلبخند رو لبش بود رفت تا آماده بشه.

صبا که زودتر آماده شده بود وایستاده بود دم در اتاق آرام و هی زود باش و عجله کن میگفت.

رهام هم تو این مدت متوجه علاقه بیش از حد آرام به صبا شده بود و مطمئن بود که امروز چون صبا همراهشونه آرام و خندون و خوشحال میبینه واسه همین با اومدن صبا

مخالفتی نکرد.

بالاخره آرام هم اومد.

طبق معمول به طرف یکی از پاسازای بالا شهر روند تو ماشین برخلاف همیشه که بینشون سکوت حاکم بود اینبار هی صبا نمک میپروند و باعث میشد که یا آرام یا رهام بهش

جواب بدن.

همین که از ماشین پیاده شدن صبا شاکت شد اصلا بدون توجه به وحود اون دونفر خودش رفت و به ویترین مغازه ها سرک کشید.

رهام : صبا چه اخلاق جالبی داره.

آرام : حالا کجاشو دیدی......

رهام : ببخشید جملمو تصحیح میکنم شما دوتا خواهر جالبید.

رهام خیلی دوست داشت بدونه که اون گردن بنده هنوز گردن آرام هست یا نه ولی نمیخواست همینطوری مستقیم بپرسه......

صبا اومد پیششون.

صبا : آرام من واسه تولد رهام لباس میخوام یکیم پسندیدم بیا ببین.

آرام کنجکاوانه دنبال صبا راه افتاد.صبا لباسی رو نشون داد و گفت اون تونیک رو میخوام.

آرام نگاهی انداخت.یه تونیک اسپورت بود بالاتتنش سفید بود و روش مثل اینکه رنگ رنگ پاشیده باشن، دامنش لی چروک بود که چند تا هم زنجیر بهش وصل بود رهام هنوز

بهشون نرسیده بود.آرام بلند خندید و گفت:فکرشو بکن تو اون مهمونی یه همچین چیزی بپوشی چی میشه؟

صبا : مگه چشه خیلی هم قشنگه؟

آرام : تو قشنگ بودنش شکی نیست منم خوشم اومده ولی اولا مامان میکشتت اگه یه همچین چیزی بپوشی دوما اون مهمونی همه لباس شب چند صد تومنی میپوشن اونوقت

فکرشو بکن تو اینو بپوشی....دوباره بلند خندید و ادامه داد: حتما اون وسط بریک هم میخوای بزنی؟

صبا لباشو غنچه کرد و گفت من اینو میخوام بیخودی باشما بیرون نیمدم که مامان هیچوق همچین چیزی واسم نمیخره.لااقل تو بخر.....بعد با لحن شیرینی گفت :اوغده میشه

ها......

رهام که فقط جملات آخر و شنده بود میدونست که اگه صبا خوشحال بشه آرام هم میشه واسه همین بدون گفتن چیزی دست صبا رو کشید برد تو مغازه و همونو براش خرید.آرام

که خشکش زده بود رفت تو.

آرام : تو واقها میخوای اینو واسش بخری؟

رهام : آره...مگه چشه؟

آرام : تو هم میخوای اینو واسه تولد واقعا بپوشی ؟

صبا : نه دیگه اون قسمت شوخی بود.یه جوری میگی مثل اینکه مامان من مامان تو نیست.میشناسیش که.ولی یه جایی پیدا میکنم تو جمع بپوشم......بعد رو کرد به فروشنده و به

یه شلوار کوتاه جین آبی کمرنگ اشاره کرد و اونو خواست.رهام هم بدون هیچ اعتراضی همشو خرید.

بیرون مغازه صبا داشت بال در میاورد.هی چرت و پرت میبافت.

آرام : ماشالله کم نیاری یه وقت؟

صبا : نه آرام چه شوهر خوبی داری.....آفرین....

رهام از این حرف صبا خیلی خوشش اومد و نیشش باز شد اما عوضش آرام یه پس گردنی حواله صبا کرد.

کمی جلو تر اینبار آرام بود که جلوی ویترین استپ زده بود.آرام جز کسایی نبود که هی لباس عوض کنن تا اونیکه دوسش دارن و پیدا کنن با همون نگاه کردن میدونست از چی

خوشش میاد و چی بهش میاد.

یه لباس سرمه ای تن مانکن بود که خیلی باز بود.

صبا هر اظهار کرد که خیلی خوشگله.

بالاخره وارد مغازه شدن و ازفروشنده خواستن تا اونو آرام پرو کنه.

رهام دفعه ی قبل یادش اومد و خواست تا ببینه که اینبار آرام چقدر خوشگل شده در زد ولی آرام گفت که نمیخواد در و باز کنه.رهام هم دیگه بیشتر اصرار نکرد.

آرام : خیلی خوشم اومد اینو میشه بخری ؟

رهام از حرف آرام خیلی خوشحال شد اولین بار بود که از رهام میخواست تا چیزی براش بخره.بدون معطلی اونو خرید.

بالاخره نوبتی هم که بود نوبت رهام بود.صبا هی جلوی مانکنایی که کت و شلوار تنشون بود وای میستاد و اظهار نظر میکرد به یه مانکن اشاره کرد رهام هم خوشش اومده بود

ولی آرام اظهار نظر نمیکرد.رهام رفت پوشید از اتاق پرو که بیرون اومد.صبا سوتی کشید و گفت : آقا شماره بدم خدمتتون.

آرام بالاخره دهنش باز شد و اسم صبا رو با غیض گفت صبا هم فهمید زیاده روی کرده انصافا هم لباس خیلی به رهام میومد آرام هم تو دلش داشت تحسینش میکرد کت و شلوار

توسی بود با یه پیرهن ذغالی آرام هم نطقش باز شد و سریع گفت خیلی بهت میاد و فورا دور شد.رهام هم واقعا مطمئن شد که چیز فوق العاده ای واسه همین زود اونو خرید.

فردا تولد رهام لود ولی تو این مدت اصلا به خرید کادو فکر نکرده بناچار مجبور شد از خونه برای خرید کادو بزنه بیرون،هنوز به خیابون اصلی نرسیده بود که یلدا زنگ زد.

- بله ؟؟

- سلام چطوری آرام یه مدت نبودم بهت خوش گذشته ها پاک دفتر دوستیمونو بستی گذاشتی کنار...

- سلام، مرسی خوبم.بیکار بودی یاد من فتادی؟

- بچه پرو من که همیشه به یاد توام.......کجایی؟چیکا میکنی؟

- دارم میرم واسه تولد رهام کادو بخرم..

- دروغ میگی!!!!!!تو واسه رهام کادو بخری!!!!خر خودتی..

- نه راس میگم مامانم گفت چون اون کادوش ازمامان باباش جدا بود تو هم باید جدا بگیری.

- پس همون جایی که هستی وایستا تا منم بیام.

- باشه......

یلدا قطع کرد.آرام نگاهی به گوشیش اندخت و خواست بزاره تو کیفش که دوباره زنگ خورد یلدا با لودگی آدرس جایی که آرام ایستاده رو پرسید و دوباره بدون خدافظی قطع کرد.

آرام همینطور بیهدف داشت تو خیابون راه میرفت که یکی از پشت براش سوت کشید طبق معمول خواست بدون توجه به راهش ادامه بده که دید یکی دستشو کشید یه لحظه جاخورد

برگشت ببینه کیه که دید یلداست..

- خیله خب حالا چی میخری؟؟؟؟؟؟؟؟

- نه سلامی نه علیکی؟

- سلام حالا چی میخری؟

- فک نکردم؟

- حالا چی میخری؟

- اه مرض داری؟

- 3 تا جواب دادی ولی اینا کجاش به سوال من ربط داشت؟ادامه داد:حالا چی میخری؟

آرام که داشت کنار یلدا راه میرفت با شونش ضربه ای به یلدا زد که باعث شد بلرزه

-نمیدونم

یلدا قیافه متفکری به خو دش گرفت و گفت:آرام هیچ دقت کردی یه مدته اخلاقت خیلی عوض شده؟؟؟؟

- طور مگه؟

- اینهمه باهات دوست بودم تا حالا از این حرکات موزون ازت ندیده بودم این مرض داری هم که گفتی جز اون مواقع استثنا بود بود که استفاده میکردی، یکی چیز خورت کرده.

- چرت و پرت نگو بیا بریم ببینیم چی میتونیم پیدا کنیم واسه این جونور

یلدا یهویی وسط پیاده رو استپ زد.

- چته تو؟

- بخدا کار از چیز خور کردن گذشته چرت و پرت و جونور و اینطوری حرف زدن تو کتابخونه مغز تو نبود.اینا از کجا استخراج میشن؟؟؟؟خب بقیه یه چیزی این کلمه جونور رو از

کجا آوری دو تا جمله دیگه بگی من هنگ میکنم!

آرام سری تکون داد و به راهش ادامه داد یلدا هم پشت سرش راه افتاد و دوباره شروع کرد به وراجی

- دیدی آرامی که من میشناختم این بود بدون اظهار نظر راهشو میرفت.

آرام دیگه صداشو کلا نمیشنید.

یکمی چرخ خوردن که آرام گفت:

یلدا بنظرم همون مدال خوبه

-آره خوبه چون چیز دیگه ای به گرون خونیت نمیخوره

بیشتر از 10 تا مغازه طلا فروشی و جواهر فروشی و نقره فروشی سر زدن واسه آرام چون رهامو میشناخت طلا و نقره فرقی نداشت.چون میدونست که اینجور مسائل براش بی

اهمیته.

- آرام دیوونم کردی!یه چیزی بردار به این جونور بده دیگه!

آرام یه لحظه برگشت و به یلدا نگاه کرد.

-آرام میگم چطوره یه مدال R بخری.

- بد چیزی نیست.

- تو دوتا مغازه اونور تر من یه سینی دیدم پر حروف بیا بریم یه نگا بندازیم.

آرام بدون گفتن حرفی به راه افتاد پشت ویترین نگاهی به مدالا انداخت بعضیاشون خیلی فانتزی بودن بعضیا شونم کلاسیک.

رفتن تو آرام از یکیشون خوشش اومده بود یه R بودن که چندان فانتزی نبود و چندان ساده هم نبود کلا چیز خاصی بود روش هم طراحی بود،طلای سفید بود.

قیمت کردن چندان هم گرون نبود فاکتور نوشتنو خریدن.

تو خونه سحر از دیدن مدال کلی ذوق کرده بود و با ذوق بیشتری اونو به مجید نشون میداد.

همه حاضر بودن آرام و سحر رفته بودن آرایشگا. این 2 ساعت صبا مجید و دیونه کرده بود.

هر کاری کرد سحر نتونست یه لباس فانتزی تن صبا بکنه از بس که مثل خواهرش غد بود.یه لباس و دامن پوشید.

تازه از آرایشگاه در اومده بودن که موبایل آرام زنگ خورد یلدا بود.

- چیه؟

- تربیت سیز،سلام! میشه لطف کنین بیاین دنبال من؟

- چرا؟

- آخه شویت من را هم به کاخ برای میهمانی امشب دعوت کرده اند...آه دریغا که مامامی گرام دست رد به سینه پرنس زد و گفت دختر تنها کجا پاشه بیاد. دعوایی بود چون تورا

بسیار قبول دارد گفتند اگه با آرام بری و بیای میزارم.حال همراهی ام میکنی؟

- باشه حاضر باش دم در 2 ثانیه دیر کنی رفتیم ها.

- باشه خدافظ.

- بابا میشه بریم یلدا رم ورداریم خونشون سر همین خیابونه.

- باشه اگه دیر نکنه مشکلی نیس.

- نه حاضره.

بالاخره یلدا رم سوار کردن و رفتن.

بچه ها عذز میخوام واسه دیرکرددنم.

من چند روزه برنامه هام خیلی فشرده شده بود.یه پام تو کلاسام بود یه پام تو استخر یه پای دیگمم تو کتابخونه.مامانمم که منو ول نمیکنه.مثل این چسبای دوقلو میچسبه به من،

بزور میومدم پای کامی.میگفت این همه کار میکنی غش میکنی.الآنم خونه نیس اینو نوشتم.ان شالله دفعه بعد جبران میکنم.

یه خبر برای آینده، قراره با یه دختر تو تولد رهام آشنا بشین.......

راستی از نقداتونم ممنون سعی میکنم کمتر جزئیات و شرح بدم.

تشکر و امتیاز فراموش نشه ها.

تو سالن همه مدل آدمی بود، پر افاده ، شوخ، خشک،عصبی،زیبا، زشت و...اما مشخصه بارز همشون پول بود..

یلدا: آرام این دختره کیه؟

آرام: کی؟

یلدا: همین که هی آویزون شوهرته؟

آرام با آوردن اسم شوهر دندوناشو رو هم کشید و بی توجه گفت: حتما یکی از فامیلاشه؟

یلدا پوزخندی زد و گفت: ولی من فکر میکنم یکم بیشتر از فامیل باشه...

آرام همانطور که سعی میکرد بیتفاوتی شو حفظ کنه برگشت روبه یلدا:درست حرف بزن منم بفهمم.

یلدا: یه نگاه کن چطوری هی آویزون گردن رهام شده مثل اینکه رهام جارختیه....(چشاشو ولباشو کج کرد و ادامه داد:ایییییییی این رهام چطوری تحمل میکنه این پرفیس و افاده

هی ببوستش من که دخترم از این همه مارچ و مورچ چندشم شد....بعد یهویی رعشه ای به بدنش داد و گفت:اییییییییییی.

آرام خیلی کنجکاو شد که بفهمه اینی که یلدا میگه کیه ولی هیچ دلش نمیخواست رهام بفهمه که داره نگاش میکنه واسه همین بیخیال به بقیه نگاه کرد.یلدا حرصش گرفتو چونه

آرامو گرفت و به سمتی که رهام و اون دختره بودن برگردوندو گفت: الاغ مردم واینمیستن پسره به این باحالی بیاد مجسمه خوشکلی مثل تورو بگیره که خشک شده و فقط جلوشو

میبینه......

آرام قبل از این که به رهام نگاه کنه نگاه پر غیضی به یلدا انداخت که ته دل یلدارو لرزوند ولی واسه دوستیشونم که شده پا پس نکشید و تکونی به چونه آرام که تو دستش بود داد

و با سرش به سمت رهام اشاره کرد.آرام چشاشو بست و باز کرد و دختری لوندی رو دید که از بازوی رهام آویزون شده و خودشو رو رهام هی میندازه...

یلدا: میگن عشق آدمو کور میکنه.تو که عاشق نیستی پس این چیزا رو ببین......

قلب آرام شروع کرد به تند تند تپیدن،یلدا راست میگفت آرام که عاشق نبود پس چرا با دیدن نزدیکی یه دختر به رهام اینطور آشفته شده بود.

دست یلدا رو کنار زد و پا شد رفت حیاط.یلدا هم به دنبالش.

یلدا:خریت هم حدی داره، باشه قبول عاشقش نیستی

زیر لب گفت : آره جون خودت من بودم که با دیدن اون دختره رنگم شد گچ....بلند ادامه داد: الاغ عاشقش نیستی ولی قراره که باهاش زندگی کنی.....لجبازی رو بزار کنار برو

دنبال شوهرت ببین اون جادوگر کیه چسبیده بهش....از دور که من دیدم از سر و رو کم نداشت.....نزار شوهرتو قر بزنه....فردا که رفتی باهاش زیر یه سقف نه تو نه هیچ احد

دیگه ای تحمل اینکه شوهرش کس دیگه ای رو دوس داشته باشه نداره..

آرام: بس کن دیگه....همین تو کم بودی.

یلدا : آرام خودت میدونی که خیلی دوست دارم ولی این همه به زیباین و اندامت و ظاهرت غره نشو.....آره منم میبینم که رهام تا حالا هی دنبالت بوده،تو همه چی اون پیش قدم

شده، ولی اینا همیشگی نیست صبر و تحمل هم حدی داره.

آیین پشت پنجره ایستاده بود و داشت نگاهشون میکرد یلدا که هی دستاشو باز و بسته میکرد و آرام که زل زده بود به آسمون. به اون بت زیبایی.

آرام : یلدا تمومش میکنی یا نه؟ اصلا من موندم تو رو واسه چی آوردم.

یلدا دوستشو خوب میشناخت فهمید که با آرام حرف میزده نه با دیوار.اگه حرفاش بیخودی بود آرام بی هیچ عکس العملی دور میشد ولی حالا که حرف زده.....لبخند زد و برگشت به

همون کالبد یلدای شوخ طبع......

یلدا : ببر صداتو....منو بعنوان عروسک نیاوردی که اینجا.بیا بریم ببینیم این جادوگر کیه؟

آرام: هی نکش دستمو.

یلدا : آرام یه کلمه دیگه حرف بزنی یکی میخوابونم دم گوشت ها.من با تو کاری ندارم که من از حقوق زنان دفاع میکنم.اصلا الآن تو نیم ساعته اومدی اینجا این رهام اومده یه

سلام بهت بده اصلا میدونه که تو اینجایی.

دستاشو هی تو هوا تکون میاد و چشاشو ریز کرد:این دختره رو جادوگر صدا میکنم بیخودی نیس که ببین چه تحفه ایه که شوهرت که تورو تو اتاق پرو میبینه حالی به حولی

میشه الان که این همه به خودت رسیدی جلو نیمده.

آرام نرم شد.

یلدا: بیا بریم بابا.دست آرامو کشید برد تو سالن، پیش رهام.

آرام و یلدا به این صحنه خیره شده بودن، رهام به اپن آشپزخونه تکیه داده بود و اون دختره هم چسبیده بود بهش و هی صورتشو جلو میاورد و هر چند ثانیه یه بار رهام و

میبوسید.آرام قلبش تیر کشید ولی هنوز هم نمیخواست اقرار کنه.

یلدا که هنوز دست آرام و گرفته بود به خودش اومد.نگاهی به آرام کرد چشاش دیگه وحشی نبود، معصومانه ترین حالت رو به خودش ناخواسته گرفته بودن.

یلدا : اِ اِ اِ....مثل اینکه ما اینجا گوسفندیم.من تو رو که نمیدونم ولی من اینجا نیمدم دنبال یونجه بهتره برم به صاحب تولد یه سلامی بدم.

یلدا : سلام آقا رهام.

رهام دست پاچه خودشو از دختره جدا کرد. به یلدا نگاه کرد:س...سلام.

یلدا آرام و که چند قدک عقب تر ایستاده بود و جلو کشید.

رهام : سلام آرام.کی اومدی ندیدمت.

آرام چشاشو از رهام گرفت اصلا دلش نمیخواست به رهام نگاه کنه.

آیین همچنان آرام و زیر نظر داشت.

یلدا جای آرام جواب داد:خیلی وقته اومدیم ولی مثل اینکه شما مشغول بودید(با سر اشاره ای به دختری که بغل رهام ایستاده بود و دستاشو دور بازوی رهام حلقه کرده بود کرد).

رهام : آ...عذر میخوام متوجه نشدم

یلدا که توپش خیلی پر بود گفت: من که هیچی ولی آرام جان نامزدتون هستن قراره شریکتون باشن روی خوشی نداره که اینطور بیتوجه بودین.

اون دختره که تا حالا ساکت بود با عشوه شروع کرد به حرف زدن:اِ...پس آرام این دختر بچس...(نگاهی به رهام کرد و ادامه داد: فک نمیکردم اینقدر گرگ باشی!

یلدا : آقا رهام نمیخواین معرفی کنین؟

رهام که تمام حواسش به چهره آرام بود گفت :سلنا (بچه ها selnaدرسته، نه selena) دختر عموی مامانم.

سلنا جلو اومد و خواست که با آرام دست بده.آرام بالاخره به صورت سلنا نگاه کرد.لبای گوشتی و چشای میشی و پوست روشنی که معلوم بود خودش برنزش کرده . اندام سک...ی

داشت.که با پوشیدن لباس باز و تنگی سعی در به رخ کشیدنش داشت.

سلنا : خوشحال شدم از آشناییتون.

آرام دست داد: من هم همینطور.

با لوندی و عشوه ی خاصی خم شد جلوی صورت آرام بعوان یه دختر قدش بیشتر از حالت طبیعی بلند بود.

سلنا: وای شما واقعا زیبا و خوش اندامین.صدای گرم و گیرایی هم دارین.

با انگشت به چشای آرام اشاره کرد و ادامه داد: مخصوصا چشاتون.آآآآ...یه جورایی...

رهام : وحشیه.

سلنا راست شد و گفت درست میگی عزیزم.

یلدا دیگه داشت جوش میاورد: آقا رهام بهتر نیست من و سلنا خانم بریم یه قدمی بزنیم تا شما با نامزدتون یه کم خلوت کنید.

و بدون اینکه منتظر جواب باشه دست سلنا رو کشید و از اونجا دور کرد.

تو گیلاسش ودکا بود.یه گیلاش از رو اپن برداشت و خواست واسه آرام بریزه.

آرام : نمیخواد، من هیچ وقت نمیخورم.

رهام دست آرامو یهویی کشید به سمت خودش و تازه متوجه آرام شد.لیوانشو با غیض گذاشت رو اپن و در حالی که دست آرام و فشار میداد گفت: این همون لباسی نیس که

اونروز نذاشتی من ببینم.

آرام مثل اینکه نقطه ضعف رهامو پیدا کرده باشه گفت آره همونه.

رهام بدون حرف دیگه ای دست آرامو کشید برد به سمت طبقه بالا که اتاق خودش بود برد.

خونه آقای درگاهی خیلی شبیه خونه آرام اینا بود با این تفاوت که خونه آرم اینا نسبتا بزرگ بود ولی خونه آقای درگاهی یه عمارت فوق العاده بزرگ و درن دشت بود.

رهام محکم دست آرامو میکشید، هنوز به اتاق نرسیده بودن.

آرام: آی..آی دستم شکست ول کن.......

رهام ایستاد ولی دست آرام و ولی نکرد.

رهام: پس بگو چرا اونروز نذاشتی من ببینم این لعنتی چه مدلیه!

آرام پوز خندی زد.:مگه چشه؟

رهام : چیزیش نیست فقط اگه هیچی نمیپوشیدی بهتر و آبرومندانه تر بود.

آرام رهام و به طرف نرده ها کشید.

آرام : میگم چطوره واسه دفعه بعد یه لباس مثل مال سلنا جونت بخریم چطوره؟

رهام:بسته، تو خودتو با اون مقایسه میکنی؟

آرامبا خونسردی که عصبانیت رهام و تحریک میکرد جواب داد: آره، چه اشکالی داره حتما دختر خوبیه که اینهمه باهاش گرم گرفتی.چه اشکالی داره منم مثل اون باشم.

رهام از شدت عصبانیت سرخ شده بود.در اتاقشو باز کرد و آرام و به داخل هل داد.

آرام از انتقام خوشش نمیومد. ولی داشت با عصبی کردن رهام انتقام چند لحظه ی پیشو میگرفت.

آرام تو دلش میگفت که هر چقدر هم عصبی بشه باز اندازه من ناراحت نمیشه هرچند که خودش هم دلیل ناراحتیشو نمیدونست.آرام اینو میگفت چون مطمئن بود رهام عصبانیتشو

سر یکی خالی میکنه ولی آرام نمیخواست چیزی بروز بده و اینکه احساساتشو تو خودش میریخت خیلی زجر آور بود.

رهام اصلا یادش رفته بود که واسه چی آرام و از جمع دور کرده چنگی تو موهاش زد و به سمت آرام اومد.

رهام: اون هرزه هیچ وقت نمیتونه با تو یکی بشه.

آرام با شنیده لفظ هرزه افکارش پاره شد.پس چی بین یه هرزه و رهام میتونست باشه.نمیتونست جوابی پیدا کنه.

آرام در حالی که سعی میکرد خونسردیشو حفظ کنه گفت: پس چطور نامزد من اینقدر با یه هرزه گرم میگیره که نمیفهمه نامزدش نیم ساعته اومده

رهام: آرام همه چیزو از دیدگاه خودت نگاه نکن.این ظاهر ماجراست.

آرام پوز خدی زد: پس ظاهر و باطن فرق داره!ظاهر که اینه وای بحال باطن.

خواست از اتاق خارج بشه که رهام نذاشت درو باز کنه.

رهام: آرام بخدا قضیه اونطوری که فکر میکنی نیس.

آرام: به چی باید فکر کنم؟من فکر نکردم فقط برعکس همیشه که چشامو رو همه چیز میبندم.خواستم یه بار نگاه کنم!

رهام : آرام...اون دختر....

آرام خواست حرف آخرشو بزنه با همون آرامشی که سعی میکرد حفظش کنه گفت: تو خودت گفتی که پدرت مجبورت کرده که با من ازدواج کنی خودتم میدونی که من عاشق سینه

چاکت نیستم که از نبودت سر به بیابون بزنم.برو باهاش خوش باش.فقط دیگه به من نزدیک نشو.

اون گردن بندی که رهام براش کادو گرفته بود گردنش بود اونو باز کرد و انداخت رو تخت رهام.

آرام: کسی که باید اینو بگیره اون پایین منتظره.

و از اتاق خارج شد.

رهام درمانده رو تختش نشست باور نمیکرد که اون همون گردنبنده.داشت چوب گذشته رو میخورد.چطور میتونست واقعیت و به آرام بفهمونه خودشم مونده بود.رهام از خونسردی

ای که آرام تو حرف زدنش بکار میبرد بدنش یخ بسته بود.

آرش همون پسری که همه فکر میکردند که برادر آئین هست هم تو مهمونی بود و داشت دنبال آئین میگشت.

آرش:آئین کجایی پسر از وقتی اومدم دنبالتم.

آئین: سلام.....

آرش: چی شده تو فکری؟

آئین:آرش یادته درباره نامزد رهام بهت گفتم؟

آرش:آره

آئین:اون دخترس.

ارش نگاهی به آرام که کمی دورتر پیش یلدا ایستاده بود کرد .

آرش سوتی کشید و رو به آئین گفت:عجب دختری، گفته بودی خوشگله ولی فکر نمیکردم دیگه اینطوری باشه.بخدا بهت حق میدم دست و دلت بلرزه.ولی آئین من بهت قبلا هم گفتم

من با رهام رفیقم رهام بهم گفته که آرام عاشقش نیست ولی هرچی باشه اون نامزدشه.

آئین نگاه درمانده ای به ارش انداخت.

آئین: مگه من چیزی گفتم.

آرش: آخه چی بگم تو با همه دخترا سر سنگین هستی الآنم که اینطوری کلاف بختت سیاه دراومده تو هم که حرف نمیزنی هی میریزی تو خودت دلم برات کباب میشه خب.

آئین: فک کنم با رهام دعواش شده.

آرش: چطور مگه/ سر چی؟

آئین: اون دختره آویزون رهام شده بود آرام هم دید.

آرش:واسه این؟

آئین: نه آرام همچین دختری نیس اونم دوستش بهش گفت.

آرش: پس سر چی دعواشون شد؟

ائین:سر لباس آرام.

آرش: خب؟

آئین: رهام دست آرامو کشید برد تو اتاقش بعدشم آرام تنهایی اومد بیرون فک کنم رهام هنوز اونجاست.

آرش: ببینم تو تو سازمان cia احتمالا نبودی؟پسر از تو جاسوسی بعیده؟

آئین نگاه دردمند دیگه ای به آرش انداخت.

آرش:اوکی گرفتم.همون شعری که مامانت میگه ریسمانی به گردنم افکنده دوست میکشد هرجا که خاطر خواه اوست.

آئین: خفه شو برو بالا ببین رهام چه بلایی سر آرام آورده.

آرش: چشم ستوان.

بلند شد و رفت.تو راه زیر لب با خودش مبگفت:آخه خدا این همه آدمو عاشق میکنی این انصافه که برادر منم اومدی عاشق یکی کردی که صاحبش مثل شیر بالا سرش ایستاده.

آخه مظلوم تر از این بچه گیر نیاوردی.هیچ کسم نه رهام.مگه میشه با این در افتاد.

خدایا تو که درد و دادی علاجشم بده زبونم نداره که8 ابراز احساسات کنه.هِی.این پسره داره آب میشه....

در اتاق رهام و زد.

صدایی نیمد.بدون درنگ وارد شد.

آرش: رهام، رهام، رهام، رهام..

هر بار که رهام میگفت یکم تن صداشو بیشتر میکرد.دفعه آخر شبیه فریاد بود.

رهام: هان، کی هستی؟

آرش: وجدانتم اومدم ببینم چه غلطی کردی پیدات نیست.

آرش: این کلید لعنتی کجاست؟.......آهان پیدات کردم.

همین که چراغ رو روشن کرد متوجه رهام شد که طاق باز رو تختش دراز کشیده بود.

آرش: اینجا چیکار میکنی؟

رهام: سلام..

آرش: علیک

رهام با لحن آمرانه ای حرف میزد: آرام پایینه؟

آرش: آره خیلی هم گرفتس.

سکوت

آرش:دعواتون شده؟

رهام: اهم

آرش با مشت مثل پیرزنا به سینش زد و به سمت تخت رفت.

آرش: خدا ذلیلت کنه هنوز عقدشم نکردی که باهاش دعوا کردی..

رهام : اتفاقی بود.

آرش: عزیزم اتفاقی روش دستم بلند کردی؟

رهام: نه بابا به من میاد از این کارا بکنم؟

آرش:نه فقط یکم شمر و جلاد بودن بهت میاد که اونم چیزی نیس.

رهام: آرش؟

آرش: هم......

آرش:رهام سرچی دعواتون شد؟

رهام: پیش سلنا بودم متوجش نشدم وقتی دیدمش دیدم لباسش ناجوره اوردمش بالا حرفمون شد.بحث از لباس کشید به سلنا..........

آرش: خب؟

رهام:هیچی...

آرش: مرگ، درست حرف بزن مثل اینکه سرعقدته زیر لفظی میخوای.حرف بزن بزار مشاوره ای چیزی بهت بدم.

رهام: همش تقصیر سلناست

آرش: سلنا کیته؟نگو فاملیم که سگی میشم.

رهام: چند سال پیش دوست بودیم.

آرش: خب چند سال پیش یه خریتی کردی، الآن باید جلو آرام ته مونده هاشو پیاده کنی؟

رهام: باور کن اصلا منظوری نداشتم....چند سال پیش اصلا اینطوری نبود.خب باقید و بندم نبود ولی یه جورایی

ارش: جون بکن دیگه ادامه بده

رهام: یه سال پیش پدرش تو یه تصادف کشته شد بعدش این و مادرش رفتن آلمان مادرش میگفت که وضعش خیلی خرابه ما هم اون موقع همدیگه رو دوست داشتیم

آرش پرید وسط حرف رهام:دیگه چی چشم آرام خانم روشن، دیگه چه غلطایی کردی الله و علم بعدن گندش بالا میاد.

رهام: اه میزاری حرف بزنم یا نه....خب من میگم دوست داشتن نه عشق من اون موقع 20 سال بیشتر نداشتم خیلی خام بودم اونم خیلی خوشگل و طناز بود.....

آرش: بعبارتی یعنی راحت خر شدم

رهام با غیض گفت:یه بار دیگه بپری وسط حرفم میندازمت بیرون. 2 سال گذشت تا یکی بهم خبر داد که اون دختری که من میشناختم کلی عوض شده هم خودش هم مادرش بعد از

چند ماه زندگی تو آلمان کلا عوض شدنو یه اروپایی تمام عیار شدن.حتی عارشون میومده فارسی حرف بزنن.مادرش هم یه چند ماهی با یکی ازدواج کرده و بعدش هم طلاق.

دیگه ادامه نداد

آرش: اجازه هست حلا حرف بزنم دیگه.بعدش چی شد

رهام: مثل اینکه یه ماهه که اومدن ایران نمیدونم واسه چی ولی 99درصد میگم واسه پوله ببین الآن از کجا یه ارثی یا یه همچین چیزی بهشون رسیده اومدن اونو بگیرن.

آرش: پس چرا بریده بریده حرف میزنی؟

رهام: آرش اشتباه کردم بقول تو یه خریتی کردم اونموقع حالا......خب من از اومدنشون خبر نداشتم مامانم دعوتشون کرده بوده منم وقتی دیدمش.........

آرش: فیلت یاد هندوستون کرد هان؟ همون خوشگله و فلان و بهمان......آبرویه هرچی پسره بردی......

رهام:حالا چیکار کنم؟ بخدا من سرسوزنی علاقه نسبت به سلنا ندارم.

آرش: چی بهم میدی به آرام اینارو بگم؟

رهام: هرچی که بخوای

آرش: باشه الآن هم پاشو بیا بریم پایین میگن اینا دارن چیکار میکنن نیم ساعته بالا هستن.من برم با آرام خانم حرف زنم.

رهام: از کجا فهمیدی من بالام؟

آرش:آئین دیده که با آرام دعوات شده گفت بیام ببینم بلایی سره اون دسته گل نیاورده باشی.

رهام با شنیدن اسم آئین و اینکه الآن آئین و آرام پایین هستن بدون معطلی اتاق و ترک کرد.

شاید اگه بجای رهام هرکس دیگه ای بود یا اگه اصلا آرام نامزد نداشت تا حالا آئین با آرام حرف زده بود ولی با وجود فردی مثل رهام هیچی ممکن نبود.مثل این عاشقای

دلشکسته با فاصله چند متر ایستاده بود و داشت به آرام نگاه میکرد.

تو راه خانم درگاهی رهام رو دید و کشید یه گوشه باهاش حرف داشت. آشفتگی رهام دیگه به حد اعلای خودش رسیده بود.

آرش: آئین با رهام حرف.

آئین: خب چی شد کاری با آرام نداشته که.

آرش: نه بابا. سلنا دوست دختر قبلی رهامه الآن هم مثل سگ پشیمونه خواسته من پا در میونی کنم.

آئین دوباره نگاه خسته ای بین آرام و آرش رد و بدل کرد.

آرش: میگم تو باید میرفتی بازیگر میشدی بابا این قلب از گوشته که آهن نیست که اونطوری نگاه میکنی آتیش میگیره جیگرم........

یهویی نگاه آرش به آب پرتقال های روی میز افتاد.

آرش: من نمیدونم تو این خونه کی این همه عاشق اب پرتقاله همه جا هستش.

بدو بدو رفت دوتا لیوان آورد داد دست آئین و هلش داد سمت آرام.

آئین: چیکار میکنی؟

آرش: بسته نفهمی برو جلو.رهام تا نیمده یکم حرف بزن باهاش.

آئین: ولی.....

آرشک بسه دیگه برو......

آرام متوجه آئین شد که داشت به طرفش میومد مثل همیشه شیک پوش بود.

آئین:بفرمایید.....

آرام لیوان رو از دستش گرفت و گفت ممنونم

آئین اصلا زبونش واسه حرف زدن نمیچرخید.آرش هم اونطرف سالن از بس ادا در آورده بود واسه آئین که دهنتو باز کن حرف بزن که به عرق کردن افتاده بود.

آئین: رهام رو نمیبینم؟

آرام: نمیدونم کجاست.

آئین: ببخشید اینو میگم ولی فک میکنم رابطه شما با رهام خوب نیس.

آرام نگاه گذرایی به آئین انداخت.

آرام: چطور فهمیدید.

آئین اشاره ای به سلنا که دورتر ایستاده بود کرد.

آرام سری تکان داد و به آئیین خیره شد.همین موقع رهام از پله ها داشت پایین میومد آرش که میدونست آئین هنوز حرفی نزده بدو بدو رفت پیش رهام تا اونو دور کنه زود دم

گوش آئین گفت:ببرش حیاط الآن رهام میاد جفتتونو میکشه

آئین دستپاچه گفت: اینجا گرمه ممکنه بریم حیاط.

آرام: مشکلی نیست.

هر دو به حیاط رفتن.رهام داش تو سالن دنبال آرام میگشت اما خبری از آرام نبود.

آرش:چیکار میکنی رهام؟

رهام:آرام کجاس؟

آرش: بیا یه نگاه هم به جیب من بکن شاید اون تو باشه!

رهام: اه نمک نریز ندیدی آرام کجا رفت.

آرش: رهام با اون گندی که تو زدی جلو چشمش نباشی بهتره من اگه دختر بودم یکی همون لحظه میخوابوندم دم گوشت.

رهام مستاسل ایستاد.

رهام: تو کجا آرام کجا!آرام اخلاقش با بقیه دخترا هم فرق داره چه برسه به توعه دیوونه.

آرش: هو درس حرف بزن، هنوز کارتو راه ننداختما داری اینطوری غلدری میکنی.

یهویی صداشو دخترونه کرد اومد بازوی رهام رو گرفت:عزیزم بیا بریم یه نوشیدنی بخوریم.بیا یه امشب رو خوش باشیم.

رهام خواست بازوشو از دست آرش بیرون بکشه که آرش با همون صدای دخترونه اعتراض کرد:همین دیگه منه خرو بگو 4سال پای عشق تو نشستم.اون همه خواستگار دکتر

مهندسمو واسه تویه بی جنبه رد کردم.حیف من.خیلی بی لیلقتی رهام منه به این خوشگلی رو نمیبینی،فقط چشت به دخترای مردمه.مرتیکه چش چرون.

رهام با تعجب داش به آرش نگاه میکرد.

رهام:تو دیگه چه جور جونوری هستی؟

آرش: از نوع روباهش که هم کار تورو راه مینندازه هم کار یکی دیگه رو.

همونطور که بازوی رهام تو دستش بود کشون کشون به سمت جمعیت برد تا از منطقه خطر دورش کنه.

آئین و آرام تو حیاط بودن. آئین دلش میخواست سر حرف و با آرام باز کنه ولی فقط تنها کاری که میتونست انجام بده این بود که لباشو باز و بسته کنه.بالاخره بعد از چند دقیقه دل و

به دریازد و به حرف اومد.

آئین:آرام خانم؟!

آرام:بله؟

آئین:ام. ..میخواستم. ..میخواستم باهاتون در مورد چیزی صحبت کنم.آرام: در چه مورد؟

آئین: خب چطور بگم.... ....گفتنش سخته....خب...

آرام: چرا اینطوری حرف میزنین؟

آئین: راستش میخواستم کمکم کنید.....

آرام:باشه ولی چرا نمیگید در چه مورد؟

آرش رهام رو بین دختر پسرای توسالن گیر انداخته بود جوری که مطمئن بود اگه بخواد تا یه ساعت دیگه جم بخوره صدای همشون مثل آژیر خطر درمیاد و زود میفهمه.میدونست

دوست و برادر عزیزش الآن حسابی کم آورده چون تا بحال به هیچ دختری ابراز احساسات نکرده.اونم هیچکی نه یکی مثل آرام با اون نگاه نافذ و صدای گیرا.

از پنجره به حیاط نگاه کرد دید که آئین آشفته رو پله ها نشسته و تنها کاری که میکنه اینه که هی چنگ میزنه تو موهاش و دستاشو مشت میکنه.

زیر لب گفت خاک تو سرت.میدونست که نمیتونه بره حیاط واسه همین رفت طبقه بالا که بالکن دقیقا بالای پله ها بود.

از اون بالا صدای آئین رو میشنید که هی چرت و پرت میگفت.چند تا فحش آبدار نثارش کرد و از جیبش قلم و کاغذ در آورد نوشت:اگه تلاشام رو بهدر بدی خودم میام با آرام دوس

میشم یا هم کاری میکنم همین فردا عروسیش باشه.الاغ رهام تا ابد که تو نیس داره دنبال آرام میگرده زودتر بنال دیگه

کاغذ دوسه سانتی رو دور یه سنگ پیچید و انداخت پایین دو پله پایین تر از پای آئین افتاد.آئین سکوت کرد و سریع کاغذ و برداشت و نوشته رو خوند دست خط رو خوب

میشناخت.سرشو بلند کرد و آرش رو دید که از بالا بالکن داره با ایما و اشاره واسش خط و نشون میکشه.

آئین گرفت که اگه بدون نتیجه بره بیشتر از اینکه از حرف نزدن خودش گرفته باشه آرش حالشو میگره.

آئین:آرام خانم من...من...خب چطور بگم....یه مدته که یه دختری خیلی نظرمو جلب کرده....راستش.....

آرش که از بالا بالکن ناظر بود دوباره آئین رو به چوب فحش کشید و دس به قلم شد.

آرام با شنیدن لفظ دختر برگشت به آئین نگاه کرد نگاهی که آشفتگی و هیجان و ترس و همه رو با هم داشت.ولی سریع نگاهشو گرفت.

دوباره سنگ افتاد.نوشته بود:گِل بگیرن دهنتو الآن فک میکنه یکی دیگه رو دوس داری.

آئین نگاهی به بالا انداخت آرش با دستش اشاره کرد که خاک تو سرت.

آئین اصلا به این جنبه حرفش فکر نکرده بود ولی نمیتونست هم از حرفش برگرده.

آرام: نمیخواین ادامه بدین؟

آئین:راستش من با دخترای زیبا و طناز زیادی برخورد داشتم ولی....اون یه طورایی یه طورایی هم که نه کلا با بقیه فرق داره ......

عرق کرده بود.

به آرام نگاه کرد و حرفشو ادامه داد:فک نکنم سیاه تر از چشای اون وجود داشته باشه، پوستی که لطافطش رو میشه با نگاه کردن هم حتی فهمید.فقط میتونم بگم حتی ربالنوع

زیبایی هم پیشش کم میاره.اخلاق و شخصیت و رفتارش هم تکن حتی حرکاتش...صداش بقدری گرم و گیراست که قدرت حرف زدنو ازت میگیره میخوای فقط شنوده باشی.........

با هر جمله آئین، آرام تو قلبش بیشتر احساس گرفتگی میکرد.......

آرش با اینکه از حرفای آئین که داره به آرام راجب دختر دیگه ای میگه مخالف بود ولی حرفاشو از همون بالا با تکون دادن سر تایید میکرد.

آرام دیگه صبرش تموم شد برگشت تا به آئین نگاه کنه آئین از حرکت ناگهانی آرام جاخورد و نگاهشو که به آرام خیره بود سریع دزدید.

آرام خودش فهمید که صداش گرفت ولی سعی کرد بروز نده: خب این دختر کیه؟

آئین: یکی از شاگردامه...

آرام:پس سنی نداره....

آئین:هم سن شماست.......

آرام از اینکه دختری همسن خودش این چنین آئین رو دیوونه خودش کرده بیشتر گرفته شد.....

یه سنگ دیگه افتاد اونور باغچه که تا آرام برگشت ببینه چیه بعدیش خورد تو سر آئین

آرش نوشته بود:کفتار ناراحتش کردی اومدی بهش بگی دوسش داری یا برنجونیش

آرام اومد یه پله پایین تر از آئین نشست.با این حرکت آرام، آرش محکم زد تو پیشونیش و آروم گفت:بخشکه شانس.

آرام:دوسش دارین؟یا فقط نظرتونو جلب کرده؟

آرش باشنیدن این سوال فهمید که الآنه که آئین بگه آره و آرام و از خودش متنفر کنه حاضربود واسه پیشگیری از این مسئله خودشو پرت کنه پایین تا جلوشو بگیره یه نگاه به

دور و برش انداخت ولی چیزی نظرشو جلب نکرد.

زود موبایلشو در آورد و زنگ زد به آئین از اونجایی که زنگی که واسه آرش و مامانش گذاشته بود با همه فرق میکرد زود متوجه شد و جواب داد.

آئین:بله؟

آرش:بله و مرض داری همه چیرو خراب میکنی...

آئین بلند شد و از پله ها پایین رفت.

آئین:بله خودمم فهمیدم.حالا نظر خودت چیه؟

آرش:تمومش کن اگه یه ذره هم دوست داشته باشه با حرفایی که گفتی حالا فک میکنه یکی دیگه رو دوس داری و ازت ناراحت میشه.

آئین:راس میگی منم تازه متوجه شدم قبلا بهش فکر نکرده بودم.

آرش در همین حین چشمش به سوسکی افتاد که داشت رو دیوار میرفت لبخندی زد و گفت:همین الآن یه چیزی بهش بگو نمیدونم یه چیزی بگو دیگه....اصلا چطوره یه قرار

باهاش بزار....

آئین:چی میگی؟چطوری؟

آرش:ای...آرومتر....نمیدونم این همه دست پا چلفتی نبش دیگه اگه قراره همه کارو خودم بکنم تورو واسه چی فرستادم پایین.الان رهام میادا.

آئین:باشه،باشه.

قطع کرد.

آئین:عذر میخوام یکی از دوستای صمیمیم بود.

آرام:اشکالی نداش.

آئین: آرام خانم میشه...میشه با هم بیرون از خونتون....ا...یه ملاقات داشته باشیم....

آرام:من میتونم دلیل این ملاقاتو بپرسم؟

آرش در حالی که سوسکو تو دستش گرفته بود زیر لب گفت:اه...حالم بهم خورد چه لفظ قلم هم حرف میزنن.اییییییی.......از بالکن خارج شد و رفت پایین.

آئین:خب...میخواستم باهاتون در این مورد یکم صحبت کنم.......

آرام:باشه اشکالی نداره....

آئین: پس فردا که میام خونتون بهتون میگم کجا.

آرش که بدو بدو خودشو رسونده بود پشت در همین دو کلمه میگم کجا رو شنید سری از رو تایید تکون داد و سوسکو ول کرد رو پله های حیاط.اونم مستقیم رفت طرف آرام.

آرام با دیدنش جیع نکشید ولی زود خودشو ازش دور کردو تقریبا محکم گفت:سوسک!

آرش منتظر همین بود از پشت در اومد بیرون و زود لهش کرد.

آرش در حالی که به آئین نگاه میکرد گفت: بی پدرو مادر مگه خودت ناموس نداری که میای طرف دختر مردم.یه ذره خجالت بکش.حیا کن.قباحت داره.اصلا تو میفهمی خجالت یعنی

چی نه نمیفهمی دیگه.کلا نفهمی حرف زدن هم بلد نیستی که.......

همینطور داشت حرف میزد.

آرام: یه نفس بکشید......

آرش نفس بلندی کشید و پشتش یه آه گفت.

آئین که با چشای درشت زل زده بود به آرش گفت:اینا رو به من میگفتی؟

آرش لبخندی زد و گفت: نه بابا تو چرا به خودت میگیری با سوسکه بودم.(یه لبخند دیگه)نکنه تو هم اینطور آدمی هستی خبر نداشتم.......

آئین هنوز با چشاشی که از تعجب گشاد شده بودن زل زده بود به آرش.

آرش:عزیزم چشای خودت درشته نمییخواد اینطوری کنی من همون دختر با قیافه ساده رو بیشتر دوس دارم.اینطوری میکنی میبینی یهو جو گیر شدم جلو نامحرم گرفتم بوسیدمت

ها.

راستی آرام خانم من با شما یه کار کوچیک داشتم.

آرام: آقا آرش شما همون فردی هستید که میگن برادره آقا آئینه.

آرش:بله.

آئین:مگه نمیدونستی؟

آرام:میدونستم دوست رهام هستن ولی خبر نداشتم همون پسریان که خیلی ها فک میکنن برادرتونه.

آرش در حالي كه همراه آرام ميرفت از پشت به آئين با دستش اشاره كرد كه بره و زير لب گفت گمشو.

آرش:آرام خانم مثل اينكه چند لحظهپيش با رهام حرفتون شده؟

آرام نگاهي به آرش انداخت و گفت:خب شما برادر آئين هستين يا رهام؟

آرش: آره برادر آئين هستم ولي دوست رهام هم هستم ديگه، بايد يه جورايي گند كارياي اونم جمع كنم.

آرام: خب؟

آرش:من همه چيرو ميدونم رهام برام تعريف كرد.الآن هم اومدم به شما راسته ماجرا رو بگم.

آرام: چه راست و دروغي، بين من و رهام هيچي نبوده با اين اتفاق امشب هم ديگه اصلا تو اين چند روزه نميخوام ببينمش.

آرش:خب من بازم ميدونم شما چي فكر ميكنين ولي خب همه چي اون چيزي كه شما فكر ميكنيد نيست.

آرش همه چيزي رو كه رهام براش تعريف كرده بود و بدون كوچكترين تغيري واسه آرام تعريف كرد.

آرش:حالا خريتشو ميبخشد؟دست خودش نيست ديگه،اصلا ساديسم داره.دقيقا اون لحظه گرفته بود.نه نه خوشم نيمد دلم به حالش سوخت از وقتي اومدم هر چي حيون و مرضه

دارم به ريش اين بيچاره ميبندم.اصلا اين دختره جادوگره تو آلمان سحر و جادو خونده مدركشم داره ها !

آرام:نفس كم نياري.رهام گفت همين طوري بياين همه چيرو بگين؟

آرش:نه خب اون گفت يه جوري كارارو درست كنم كه شما فك كنيد از طرف خودمه(قيافه معصومي به خودش گرفت و ادامه داد:ولي من از بس صادق و درستكارم اصلا دروغ

گفتن و نقش بازي كردن بلد نيستم مثل آينه همه چيرو و بازتاب كردم.

آرام:ولي آينه چپ و راستش اشتباهه شما كه اينطوري نيستين؟

آرش لبخندي در جواب زد و گفت: آرام خانم شما خيلي زرنگين.

آرام: به هر حال الآن سلنا اومده اون هم خوشكله هم اينكه رهام و مثل اينكه ظاهرا دوس داره رهام بهتره دس از سر من برداره.

آرش با نگراني پرسيد:شما كه نميخواين زير عروسي بزنين؟

آرام: نه نميتونم، ولي مثل يه بازيگر نقش بازي ميكنم و در اصل هيچوقت رهام و بعنوان همسرم قبول نميكنم.

آرش از اين حرف آرام ترسيد اينطوري نه ميتونست واسه آئين كاري بكنه نه واسه رهام.اه...اين دختره چرا اينجوري بود به هيچ صراطي مستقيم نبود.آرش كلي زبون ريخت ولي

همون حرفاي قبلي.

آرش:يعني نميخواين آلان با رهام آشتي كنين؟دلش ميشكنه ها؟تا قبل ازدواجشو بزاريد درست كنم بعد عقد خودش هر غلطي خواست بكنه.

آرام در جواب فقط براي چند ثانيه به چشماي آرش خيره شد.اون نگاه نافذ مثل يه زندان بود كه توش غرور و غم و يه حسي كه معلوم نبود چي بود توش زنداني شده باشن.

آرش تو دلش گفت: بخدا اين دوتا دوئل هم سر اين بكنن كمه.سياه تر از چشاي اين تو دنيا وجود نداره.

آرام بهانه اي براي فرار از رهام و احساسي كه تازه در درونش بوجود مي اومد ژيدا كرده بود.اينجوري راحت تر ميتونست به آئين هم فكر كنه.

آرش: اين يعني رهام به درك ديگه.باشه رهام به جهنم.لحن و تن صداشو نازك تر كرد و ادامه داد:فقط توروخدا آبرو داري كنيد جلو دروهمسايه بده زن و شوهر دعوا كنند ابلهان

باور كنند بزاريد اين ضرب المثل تصديق پيدا كنه.توروش چيزي نگيد پشتش هرچقدر فحش خواستيد بديد.اصلا من خودم همراهيتون ميكنم كه كم نياريد.

كمي صداشو آروم تر كرد و ادامه داد: يه شاهزاده ديگه هم داره انتظارتو ميكشه به اون چي بگم؟

آرام خنديد و جواب داد:شما كدوم طرفي هستين همين الآن طرف رهام بودين الآن يهويي چي شد كه تغيير مسير داديد؟

آرش:ديدم اونطرف جادش خاكيه گفتم لباسام خاكي ميشه اينيكي جاده توش گل و بلبل هست.

آرش:نميخواين جواب بديد؟

آرش: دختر كشتي منو يه كلمه بگو ببينم زبون داري من نميدونم اينا به چيه تو دل خوش كردن.نكنه چيز خورشون كردي.به من از اين معجونا ندي ها من نه پول رهام رو دارم نه

قيافه اصيل و زيبا و جذاب و ايراني و شاهزاده مانند ومردانه و جاذب و.....

آرام نگاهي به آرش انداخت.

آرش:چشم تعريف هم نميكنم.

آرش:حالا من چيكار كنم رهام منو ميكشه.رهام به درك به من رحم كن.

آرام:زن و شوهر دعوا كنند ابلهان باور كنند.

آرام اين جمله رو گفت و بلند شد رفت.

آرش از اينكه حداقل ديگه رهام بهش گير نميده خوشحال پاشد تا دنبال رهام بگرده.

رهام:كجا بودي بابا هر سه تاتون غيبتون زده بود.

آرش:هر سه تامون؟كي رو ميگي؟

رهام:آرام و آئين.

آرش:ا...آئين هم قاطي آدمه.

رهام:اه بسته نمكدون.آرام چي شد؟

آرش در حال كه لبخند ميزد گفت:آرام مثل نمك تو آب حل شد!

رهام:الآن كجاس؟

آرش:استپ آقا الآن بخواي بري پيشش هرچي رشتم پنبه ميكني .سرشو نزديك تر كرد و ادامه داد:فقط اگه ميتوني حال اين سلنا رو بگير.

رهام خواست حرف بزنه كه آرش رفت و بدون اينكه به پشت سرش نگاه كنه گفت:ديگه داري وقتمو ميگيري مهموني به اين خوشگلي نيمدم كه با تو جوجه اردك زشت حرف

بزنم.حوريا منتظرمن.

رهام كمي تو سالن چرخ زد وقتي ديد كه آئين تنها هستش نفسي از رو آسودگي كشيد و خواست بره پيش آرام كه آرش به چشمش خورد.آرش يه اخم تحويلش داد كه رهام متوجه

شد بايد چيكار كنه.

آرش پاشد اومد يش رهام و به سلنا اشاره كرد.

رهام:آخه آرام كه اينجا نيس.

آرش:نترس دوستش هستش.مثل بي بي سي عمل ميكنه زود منتشر ميكنه اخبارو.

رهام سري تكون داد وخواست چند قدم برداشت كه وايستاد و بعد از چند ثانيه برگشت.

آرش:چي شد؟

رهام: بسته ديگه يعني چي حالشو بگير آرام زرنگ تر از اين حرفاس چطوري شد من در عرض يه ساعت رنگ عوض كرم.بسته امشب اصلا با هيچ دختري حرف هم نميزنن.چه

آرام چه سلنا چه هر فرد ديگه اي.

آرش:بابا پسر شجاعي هستي واسه خودتا.

رهام بدون اينكه به چرت و پرتاي آرش توجه كنه رفت سمت آشپزخونه تا خبر از شام بگيره.ژ

شام و خوردن و تموم شد تو كل اين مدت همه حواس رهام و آئين پي آرام بود ولي هيچ كدوم نميخواستن آرام متوججه اين موضوع بشه.آرش هم هي به اين دوتا مرد نگاه ميكرد

و ميخواست از خنده ريسه بره كه با اخم يكيشون مواجه ميشد.فيلمي بودن.

مهموني تموم شد و مهمونا هم رفع زحمت كردن آئين و آرش جزئ نفرات اخري بودن كه ميخواستن برن.اگه با آرش بود شب رو همونجا لنگر مينداخت.

رهام:آرش تو نميخواي بري؟

آرش : هوووو... حواست باشه چطوري حرف ميزني ها ديدي يهويي همه چي ريخت بهم.

رهام با لگد به پاي آرش كه كنار نبل لم داده بود زد و گفت:تن لش لااقل خودتو جمع كن اينجا خانم هستش مثل آدم بشين.

آرش يهويي بلند شد و خواست بره طرف آرام كه رهام دسشتو كشيد و از گونش بوسيد

-عزيزم اين حرفا چيه اصلا اگه ميخواي شب بمون اينجا.اتاق مهمون كه پره ميخواي بيا اتاق خوده من.

آرش: منحرف دو دقيقه پيش داشتي مينداختي بيرون حالا بزور منو ميخواي شب نگهداري اونم شب بيام تو اتاق تو بخوابم.....من پاك دامنم حالا تو ميخوام لك بندازي رو دامنم.

عمرا.هيچكي هم نه تو.حالا اگه آئين بود يه چيزي.راستي كي تو اتاق مهمونه؟

رهام:سلنا و مامانش.

آرش: پس مواظب باش اين دوتا جادوگر شب كارتو يكسره نكنن.من بچه صادقي ام اگه خبر دار بشم شب يه ذره پاتو كج گذاشتي زود زير آبتو پيش آرام ميزنم.چه معني داره دوتا

جادوگر اتاق بغلي تو بخوابن.

رهام عصباني گفت:آرش هم خودت هم آئين همين الآ ن ميرين يا خودم بندازمتون بيرون.

آرش :نچ..نچ..نچ..نچ...نچ...آدم كه نيستي گودزيلايي.

بلند داد زد:آئين بيا بريم اين بچه منحرفه ميترسم رو تو هم اثر بزاره.

آئين و رهام با چه غيضي روي همو ميبوسيدن واسه آرش دوباره شد بود سوژه.

موقع رفتن تو حياط يواش آئين تو گوش آرش گفت:پس آرام اينا نميخوان برن؟

آرش: پسر تو چقدر هولي ميرن ديگه نترس باباي آرام اونقدراهم بي غيرت نيس .

آئين: آرش چي شد رهام و آرام آشتي كردن؟

آرش : آخ بميرم واسه دل گنجشكيه تو نه ديگه دلم نيمد همه چيرو بتني درست كنم كه خراب نشه يه حرف خركي گفتم الآن به خود رهام بستگي داره هر گلي زده به سر خودش زده

كار من 72 ساعت دووم مياره.

هر دو سوار ماشين آرش كه يه پرايد مشكي بود شدن.

آئين : حالا من چيكار كنم؟

آرش : برو مشق سبتو بنويس نت هات مونده ها.

آئين : اي....تو اين موقعيت هم آدم نميشي.من نميدونم مامان من از چي خوشش مياد.

آرش: چشه قيافه به اين خوشگلي هيكل باربي، بيني قلمي ، از تو كه پسري عايدش نميشه لااقل من باش پسري ميكنم تو ميري براش خريد ميكني تو خريداشو جمع ميكني آخه

اونجا خونه شماس ولي يه بار تا حالا جارو كشيدي خونه رو يه بار ظرف شستي نه ديگه همه اين كارارو من كردم.تو فقط بشين مطربي كن.حالت خوش بود پيانو بزن غم داشتي

ويولن بزن.

آرش راست ميگفت خيلي روزي چند ساعت خونه آئين اينا بود و يكي دو وعده غذا رو خونه اونا ميخورد. راست ميگفت هيچ وقت تو آئين به مادرش كمك نميكرد فقط گاهي وقتا

واسه مامانش ويولن ميزد چون مامانش عاشق ويولن بود..

آرش:هان چي شد؟

آئين : راس ميگي ولي

آرش : ولي ديگه كيه... ولش كن همين آرام رو بچسب هم خوشكله هم خوش اخلاق.راستي چيزي به مامانت گفتي؟

آئين : نه ها اصلا ابدا به هيچ وجه

آرش : نگاهشو از خيابون گرفت و به ائين نگاه كرد:چته تو قيد كم نياري عمرا رو انداختي.

مجيد بالاخره بلند شين بريم رو گفت تا برن.همه خدافظي كردن سلنا جلو اومد و خواست با يلدا خدافظي كنه يلدا كه كلا خواب بود هر چي كه سلنا گفت نشنيده گفت :اوهم.....

سلنا:خيلي خوشحال شدم از ملاقاتتون.

آرام:همينطور.

سلنا:شما هميشه اينقدر كم حرف هستين يا با من اينجوري برخورد ميكنيد.

رهام كه تازه خودشو رسونده بود و نميخواست درگيري بيشتري بوجود بياد زودتد گفت:نه كلا ارام مثل اسمش آرومه.

سلنا:جالبه.

آرام: بااجازتون خدافظ به سمت حياط و ماشين رفت.رهام هم پشت سرش.

رهام:آرام؟!

آرام:هم

رهام : ببخشيد، بي قصد و غرض بود بقول آرش خريتم گل كرده بود.

هر چند آرام ته دلش رهام رو نبخشيد ولي براي اينكه حفظ ظاهر كنه يه لبخند از اونايي كه رهام رو مدهوش ميكنه تحويلش داد و تو ماشين نشست .

آئين و آرش رسيده بودن خونه.

شيرين خانم مامان آئين : سلام خيلي خسته اين مثل اينكه كوه كندين.

آئين : سلام مامان.

آرش: من آره ولي كوه نكندم جوشكاري ميكردم يه چيزايي رو بهم جوش ميدادم.ولي اين پسرتون مثل ماست ميمونه تا هلش ندي راه هم نميره.

شيرين خنده ي شيريني كرد و گفت : آرش به پسرم اينطوري نگو محجوبه.

آرش با شنيدن كلمه محجوب از بس خنديد كه سرخ شد وسط خنده هاش گفت : محجوب (باز خنده و نگاه هاي با غيض آئين) هيچكي هم نه اين ...(خنده) نه مامان اينم تازه افتاده تو

خط تازه تازه مرغ و از خروس تشخيص ميده.

آئين با عصابنيت پذيراي رو ترك كرد و موقع گذشتن از كنار آرش يه لگد حوالش كرد..

آرش:اوووو....وحشي... همون جوجه ميموندي بهتر بود واسه من گرگ شده... صداشو بلند تر كرد تا آئين بهتر بشنوه:يه ساعت تو ماشين واسه فرمون و خيابون حرف نميزدما

اونا رو گفتم يكم آدم شي.

شيرين: چيزي شده آرش؟

آرش: نه تو مهموني يكم پاش لرزيد كم مونده بود با مخ بره رو زمين جمش كردم.

شيرين : آرش اين همه سربه سر اين بچه نزار.

آرش : چشم، ولي از بس لوسش كردين هر و بر تشخيص نميده.

شيرين اخم كوچيكي كرد كه آرش اومد دستشو گرفت و بوسه اي به دستش زد

آرش: شيرين خانم شما از مادرمم عزيز ترين شما بودين كه من شدم اين.آئين هم مثل داداشمه اگه اينطور نكنم مرد نميشه.

صداي زنگ در بلند شد صبا بدو بدو رفت اف اف و برداشت آئين بود مثل هميشه سر وقت اومده بود كلاس مثل هميشه شروع شد و تموم شد آئين از پيشرفت آرام واقعا يكه

ميخورد استعداد آرام شگفت انگيز بود.آرام ويولنش همراهش بود تو تمام مدت هم صبا كنر آرام وايستاده بود و نگاه ميكرد و گوش ميداد.

صبا: آقا آئين؟اين كيفه ويولنه ديگه درسته؟

آئين:آره.ميخوي بزنم؟

صبا يهويي چشاش برق زد و از جاش پريد.

صبا:ميشه؟

آئين در جواب لبخندي زد و ويولن رو از قابش در آورد و زير چونش گذاشت.

اولين آهنگي كه به ذهنش اومد اي الهه ناز بود كه ميتونست بدون نت بزنه.

آرام و صبا نشسته بودن داشتن و نگاشونو به دستاي آئين بود كه چه استاده آرشه رو رو سيما ميكشيد.

آرام نگاشو از ويولن گرفت و به آئين چشم دوخت كه كه هر از گاهي به ويولن نگاه ميكرد و هر از گاهي هم چشاشو ميبست.

آهنگ هنوز مونده بود كه تموم بشه كه يهو نگاه آئين با گاه آرام گره خورد و دست از نواختن برداشت صبا بدون اينكه متوجه بشه شروع كرد به دس زدن و با اين كار آرام به

خودش اومد.و اونم تا حدودي صبا رو همراهي كرد.

صبا:خيلي خوب بود.

آئين به يه تشكر ساده بسنده كرد.بلند شد تا بره و آرام هم تا دم در حياط خواست همراهيش كنه.

تو حياط

آئين: هنوز هم سر حرفت هستي ديگه؟

آرام : كدوم حرف؟

آئين با خجالتي كه تو صداش مشخص بود گفت: يه قرار ساده خارج از خونتون.

آرام: باشه يه قرار ساده اشكالي نداره.

آئين : همون بستني فروشي تو اون خيابون خلوته.فهميدين كدومو ميگم؟

آرام : آره.كي؟

آئين : فردا دوروبر 6 عصر خوبه؟

آرام:مشكلي نيس.

ديگه به در خروجي رسيدن.آئين ايستاد و به چشماي آرام نگاه كرد.

آئين: يه قرار ساده.

آرام طبق معمول لبخندي تحويل داد و يه اوهوم گفت.

آئين بعد از اينكه از خونه آرام اينا خارج شد اون قدر سرخوش بود كه خواست تا يه مسير رو پياده بره، يهويي ياد آرش افتاد ميدونست كه اگه آرش نبود الآن اين قرار هم بوجود

نميومد زنگ زد به آرش.

آرش:جونم؟

آئين : سلام آرش خبرا دارم واست؟

آرش:عليك سلام برادر چي شده خط گم كردي زنگ زدي.اشتباهي كه نگرفتي؟

آئين : آرش قرارو گذاشتم؟

آرش با يه لحن دستپاچه گفت : قرار و كجا گذاشتي اونو مامانش به من سپرده بودا.اين بچه كه پيش من بود تو كجا برش داشتي برديش. آلانه كه مامانش زنگ بزنه بگه قراره من

كجاس؟ميگم دزد نبردتش كه؟ بهش خوراكي موراكي كه دادي بچه مردمو گرسنه نمونده كه؟.........

آئين : اه...آرش امون بده چي ميگي قرار كيه؟بچه كيه؟منظورم اينه با آرام قرار گذاشتم واسه فردا عصر.

آرش : هان... بابا تو هم قاطي منحرف ها شديا.چشم مامان شيرين روشن.

آئينيكدفعه مثل اينكه چيزي رو فراموش كرده باشه ايستاد:فردا چيكار كنم؟چي بايد بگم؟

آرش : قرار تو كه من ميزارم، آرام و كه من از دست اون گوذيلا در ميارم، حرفاي فردا رم كه من يادت ميدم موندم چرا تو رو ميندازم جلو مگه من چپم؟يعني بايد از رو جنازه من

رد شي بزارم تنها بري.اين همه زحمت كشيدم تو فردا با تته پته همشونو خراب كني.خودم ميام اونجا.

بيشتر از نيم ساعت آئين تو حموم بود و تموم اين مدت آرش پشت در نشسته بود و هي واسه خودش حرف مييزد ولي آئين اونقدر اظطراب داشت كه چيزي از حرفاي آرش نفهمه.

آرش: هووو...تموم نشدي؟حموم دامادي نيس كه!

آئين بالاخره از حموم بيرون اومد.

آرش يا ديدن آئين يهويي پاشد.

آرش با يه لبخند گفت: چه جيگري شدي و خودت خبر نداري؟

آئين : اينا رو ول كن چي بپوشم؟

آرش :نه مثل اينكه خوشت اومده كه ميگي ول كن

آئين با غضب به آرش نگاه كرد

آرش : اوكي هيولا.بيا بريم الآن شو لباس تموم مييشه.

نگاهي به لباسايي كه تو كمد بود انداخت الحق و الانصاف كه همشون خوب بودن آئين واقعا خوش سليقه بود اما آرش چون هميشه چيزي براي گفتن داره گفت:اه...اين لباساي

اوملي ديگه چين نه هيچ كدوم خوب نيستن بيا همين لباسي كه تنه منه بپوش اين از همه اينا بهتره.

آئين بي توجه به حرفاي آرش يه لباس مردونه خاكستري برداشت و گفت اين چطوره.

آرش نگاهي انداخت و گفت : نه من ميگم اين سرمه ايه بهتره تو پوستت برنزه نيس تيره بپوشي جيگر تر ميشي.

بعد نگاهي به شلوارا انداخت و گفت:صد بار گفتم اين شلوار پارچه اي ها رو جمع كن بده به يكي بره.

آئين : تو از شلوار پارچه اي بدت مكياد به من چه تازه دوتا بيشتر كه نيس.

آرش:چه فرقي داره دوتا يا ده تا شلوار بد شلواره بده ديگه اين كبيريتيا و كتان چشه اخه؟اينارو ول كن بيا اين شلوار جين رو بپوش با لباست عاليه.

آئين : اين كه شيش جيبه.تيشرت نپوشيدم كه بخوام شيش جيب بپوشم يه سادشو بده.

آرش:امر ديگه اي باشه؟آقا لباس دومادي نيستا حرف اضافه بزني شلوار پاره بهت ميدم بپوشي ها.

يه شلوار جين روشن ساده برداشت و داد دست آئين:برو بپوش.

آئين نگاه دردمندانه اي به آرش انداخت.

آرش لبخندي زد و گفت : نكنه ميخواي لباس زير هم واست انتخاب كنم.خجالت نكش ها بگو.

ائين بدون حرف ديگه اي رفت و لباسا رو پوشيد.جلوي آينه ايستاده بود و موهاشو شونه ميكرد.

آئين :آرش زياد ساده نشد؟

آرش : نه به تو تيپ فشن نمياد چهرتو خراب ميكنه نميدوني چه مرضي داري كه هرچقدر ساده تر ميپوشي خوشكل تر ميشي.اينم نعمتيه ها.

آئين ادكلن كمي به خودش زد كه يهو آرش عصبي شد و ادكلنو از دستش گرفت و يه دوش هم با ادكلن گرفت.

آئين:بسته ديگه.

آرش : اَ...پسر عجب تيپي زدي ها.رسما هلو برو تو گلو...واقعا موندم چرا اينهمه سادگي جذاب ترت ميكنه.منه بدبخت هفته اي 30 تومن بايد پول آرايشگاه بدم اونوقت تو دوتا

چنگ ميزني تو زلفات ميشي الهه زيبايي ونوس.

آرش هم كمي به خودش رسيد و يه ذره بيشتر از كمي سر به سر آئين گذاشت تا از خونه خارج شدن.

سر خيابون از ماشين خارج شدن و ترجيح دادن تا جلوي بستني فروشي پياده برن.

آرش: اه بدسليقه فك كنم بازم جو گير شده بودي كه گفتي بستني فروشي.

آئين : مگه بستني فروشي چشه؟

آرش : بد نيس ولي آخه اينجا چرا يه جاي باكلاس قرار ميذاشتي.

آئين : نه آرام از شلوغي بدش مياد منم خودم زياد اينجا ميام يه بار اينجا ديدمش گفتم شايد اونم از اينجا خوشش مياد.

آرش : عين تو

بقيه راهو حرفي نزدن تا چند متر موونده به بستني فروشي كه يهويي آرام خانومو آرش رويت كرد.

آرش: الآن حافظ بود ميگفت

زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم/ناز بنياد مكن تا نكني بنيادم

مي مخور با همه كس تا نخورم خون جگر/سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم

زلف را حلقه مكن تا نكني در بندم/طره را تاب مده تا ندهي بر بادم

يار بيگانه مشو تا نبري از خويشم / غم اغيار مخور تا نكني ناشادم

بقيه شعر جواب الآنتو نميده تا همين جا وصف حال تو بود.

آرش نگاهي به ائين انداخت عجيب بود كه تا تموم شدن حرف آرش دوم آورده بود.

آرش به پهلوي آئين ضربه اي زد.

آئين : هان؟

آرش : هوي واسه پياده رو نميخوندم ها.

آئين : چرا اتفاقا شنيدم.چقدر راست گفته حافظ.

آرش : ده راه برو ديگه.

آرام موهاي سياهشو يه طرفه رو صورتش ريخته بود كه باد ملايمي كه وجود داشت باعث ميشد از رو صورتش كنار برن و تو هوا معلق بمونن برخلاف هميشه كه آرايش ملايمي

داشت اين بار هيچ آرايشي نكرده بود و در كمال سادگي زيبا بود.شنل كاهويي رنگي پوشيده بود كه توش خطاي سفيذ بود و يه شال ساده سفيد هم كرده بود.هر كسي كه رد ميشد

نگاهي به اين تابلوي زيبا منينداخت و آرام هم مثل هميشه صورتشو برميگردوند.يا با يه نگاه الوده به غرور هميشگيش جواب ميداد.

آئين:آرش چرت و پرت نميگي ها به منم مهلت ميدي حرف بزنم.

آرش:باشه.

آئين:سلام!

آرام از جاش بلند شد و جواب سلام آئين و آرش رو داد.

آرش:آرام خانم من اصلا نميخواستم بيام اما از اونجايي كه ميدونستم آئين تنهايي نطقش باز نميشه اومدم شما اصلا فك كنيد من اينجا نيستم.

آرش بدون اينكه حرف ديگه اي بزنه بلند شد رفت سر يه ميز ديگه اي كه پشت ارام بود و فقط آئين ميديدش نشست.

چند دقيقه اي گذشت اما آئين هيچ حرفي نزد.

آرام : اومديم اينجا درمورد سكوت بحث كنيم.

آئين : عذر ميخوام.نميدونم چي بايد بگم.يعني چطور بايد شروع كنم.

آرام : مثل اون شب تولد رهام.از يه دختري حرف ميزديد كه نظرتونو جلب كرده.

آئين:خب راستش آره ، آرش هم اون دختر رو ديده.

نگاهي به آرش انداخت كه ديد آرش محكم كوبيد رو پيشونيش يادش رفته بود به آئين بگه كه اين قضيه رو تموم كنه ديگه نميتونست جلوشو بگيره.فقط سري از رو تاسف تكون

داد.

آرام:خب گفته بوديد كه با بقيه دخترا فرق داره اين تفاوت فقط تو ظاهر و اخلاق ظارهيشه؟

آئين: نه،نه اصلا شخصيتش حرف زدنش همه چسزش با بقيه فرق داره.اما مشكلي هس.

آرام : مشكل؟ چه مشكلي؟

آئين: اون دختر اينو نميدونه.

آرام:خب اينكه مشكلي نيس ميتونيد راحت بهش بگيد اصلا آقا آرش باهاش حرف بزنه خيلي سرزبون داره.

آئين :نميشه.آخه...آخه من اصلا نميدونم نظر اون چيه....ولي بدتر از همه اينه كه يكي ديگه هم تو زندگيش هس.....

آرام از اينكه آئين تو چشاي اون نگاه ميكرد و در مورد دختر ديگه اي حرف ميزد خيلي دلگرفته بود اما نميدونست دليلش چيه ميخواست از احساسي كه به قلبش چنگ ميزد فرار

كنه واسه همين هم اين ملاقات و قبول كرده بود.تا به خودش بفهمونه كه آئين كس ديگه اي رو تو زندگيش داره.

آرام:اممممممم!چه پيچيده! اون دختري كه ميگيد اون پسره رو دوس داره؟

آئين : نه فكر نميكنم.همين چند روز پيش دعواشون شده بود يه جورايي تحميليه.ولي خوب پسره پولداره و ظاهرش هم خيلي خوبه.

آرام تو دلش گفت هيچكس تو ظاهر نميتونه از تو بالاتر باشه.

آرام : خوب مثل اينكه اون دختر خانم علاقه آنچناني به نامزدش نداره خوب با اين حال من نميفهمم شما چرا پا پيش نميزاريد با دختره حرف بزنيد شايد اونم شما رو دوس داشته

باشه.

آئين : نه نميشه با وجود اون پسر كاري كرد اگه بفهمه ميترسم واسه دختره مشكلي پيش بياره.

آرام:اين همه نگراني و آشفتگي براي كسي كه حتي نميدونه دوسش داريد!

آئين نگاهشو از آرام گرفت و با يه لبخند تلخ به خيابون نگاه كرد.

آئين: خيلي نزديك، خيلي دور.

آرام:نميدونم چي بگم موندم.

آرش كه ديد ديگه جو داره به غمكده تبديل ميشه و برادرش نميتونه ديگه بيشتر از اين كاري بكنه بلند شد اومد نشست پيش آئين.

آرش سعي كرد غم صداشو پشت لحن شوخش مخفي كنه.

آرش:چي شد مشاوره گرفتي؟ چقدر گرفت؟آرام خانم ارزون حساب كنيد مشتري بشيم چند سال ديگه منم مشاوره لازم دارم.

آئين: تو كجا گذاتي رفتي؟

آرش:بچه پرو خودت گفتي من حق حرف زدن ندارم حالا دو قورت و نيمتم باقيه.

آرام:آرش خان واسه آئين كه نشد كاري بكنم شما چطوريد؟

آرش:نه والله من زرنگ تر از اينام كه دم به تله بدم همينو ميبينم بسته واسه هفت پشتم.

موبايل آرام زنگ خورد آرام عذر خواهي كرد و چند قدم دور شد.

آرش: اشتباه كردي آئين، اشتباه!

آئين : ميدونم درستم نميشه.

آرش:آئين ميگم بيا موقع رفتن بهش بگو جاي خواهر برادري دوست دارم حداقل اينطوري يكم غمت كم ميشه اينطوري آب ميشي.

آئين: نه آرش،ميترسم كدوم پسري وقتي خواهرشو ميبينه گر ميگيره.

آرش:آدم شو ديگه.گر ميگيره، واسه من رمانتيك حرف ميزنه، بابا رهام بفهمه كارت تمومه ها.

آئين:نه، نميشه.

آرش:خري ديگه.نفهم.

آرام:ببخشيد صبا بود.

بستني هاشونو خوردن و تو اين مدت آرش سربه سرشون گذاشت تا حداقل آئين غمش يادش بره.در حالي كه خبر از دل گرفته ي آرام نداشت.

آرام:من ديگه بايد برم صبا تو خونه كارم داره نميخوام دير كنم.

آئين و آرش هم بلند شدن.

آرش:آرام خانم ما يه درشكه اي داريم اگه افتخار بديد تا خونه برسونيمتون.

آرام لبخندي زد و گفت:اگه بشه كه ممنون ميشم.

سه تايي تو پياده رو ميرفتن كه يهويي آئين گفت: آرام من خواهر برادري نداشتم آرش جاي برادر نداشتمه نميدونم چرا ولي هر بار كه باهات صحبت ميكنم آروم ميشم... خيلي دوس

دارم يه خواهر داشته باشم كه باهاش راحت حرف بزنم.

آرش يهو هنگ كرد ائين كه ميگفت نه نميشه چي شد يهويي ولي واسه پشتيباني گفت:من كه از اين مشاوره ها بلد نيستم اين بدبخت هر وقت خواست دردودل كنه حالشو گرفتم.اينو

بزاريد تا فردا صبح مقدمه ميگه حرف آخرشم نميگه بزاريد من بگم.خواهري كنيد واسش.

آرام نگاهي به چهره غمگين آئين انداخت اصلا دوس نداشت كه آئين رو به چشم برادر ببينه ولي اين برادر خواهري ميتونست باعث بشه رابطشون بهتر بشه.

آرام: يعني از حالا آئين هم برادرمه هم معلمم.

آرش:ايول...منم كه بچه پرو هم چه بخواين چه نخوان برادرتون ميشم.

آرام:خوشحال ميشم برادري به شيرين زبوني شما داشته باشم.

سوار ماشين آرش شدن و تا خونه آرام اينا آرش هي حرف زد و آئين رو هم به حرف گرفت.

آرام پياده شد و رفت.

آرش :از الآن دوباره مال رهام شد بقيه شعر الان بدردت ميخوره

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزي مارا/ياد هر قوم مكن تا نروي از يادم

شهره شهرمشو تا ننهم سر در كوه/شو شيرين منما تا نكني فرهادم

رخ برافروز كه فارغ كني از برگ گلم/قد برافراز كه از سرو كني آزادم

رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس/تا بخاك در آصف نرسد فريادم

چون فلك جور مكن تا نكشي حافظ را/رام شو تا بدهد طالع فرخ دادم

آئين:بريم.

رهام: بسته ديگه.

درگاهي:چي چيرو بسته.فكر كردي من همين طوري هي چپ و راست بهت پول ميدم واسه اون دختره خرج ميكني.مثل اينكه يادت رفته قول و قرارامون.يادت كه هست همون اول

بهت چي گفتم......

رهام:بابا متوجه نميشي ميگم بسته تا فردا صبح هم بخواي حرف بزني من از حرفم بر نميگردم.

درگاهي:پسر جون گوشاتو باز كن ببين چي ميگم.چند هفته ديگه جشن عروسيتونه و بعدش هم ميريد سر خونه زندگيتون همونطور كه قبلا با هم حرف زديم بايد تو اين يه سال كه

هنوز آرام به 18 نرسيده خامش كني و بعدش اون ملك و املاك و از دستش در مياري يادت كه نرفته.

رهام:اين همه مدت هر كاري كه گفتيد بدون حرفي گفتم چشم و انجامش دادم گفتيد با دختر فلاني بايد ازدواج كني بدونه اينكه حتي طرفو ببينم گفتم چشم حالا هم كه يه مدته ديگه

دارم ميرم سرخونه زندگيم به هيچ وجه هم نميزارم به خاطر كينه اي كه از لجبازياي پدر آرام به دل گرفتيد و به خاطر يه نه گفتن اين بازي احمقانه رو را انداختيد كلاه سر زنم

بزارم.

خانم درگاهي كه تك پسرشو خيلي بيشتر از شوهرش دوس داشت جلو اومدوگفت:جمشيد ولش كن دس از سر زندگيش بر دار.ديگه دوره ي قلدري تموم شده اين همه مدت تو زندگي

مردم دخالت كردي كه چي جز خريدن اه مردم چيز ديگه اي نسيبت شد بابا اين پسره ته پاره تنته ديگه تو زندگيه اين دخالت نكن.

درگاهي:تو چي ميگي خود تو مگه وقتي اومدم خاستگاريت راضي بودي ولي الآن چي هر دوسه ماه يه سفر خارج بهترين لباسا و مهمونيا.تو حق دخالت نداري كه بد ميبيني.

رهام نيش خندي زد و گفت:بسته ديگه چقدر ميخواي ززور بگي بخدا با اين اخلاق تو مامنه كه تا حالا خانمي كرده و دووم اورده مگر نه هيچ زن ديگه اي حاضر نبوده كه اخلاق

نحس شما رو تحمل كنه .بخدا كتكايي كه به مامن ميزديد رو هنوز جلو چشممه.

چشماي خانم درگاهي پر از اشك شد كه رهام بازوشو گرفت و به طبقه بالا بردش.

همين كه رو تخت نشست بغض تركيد و شروع كرد به گريه كردن گذشته هميشه براش مايه عذاب بوده.

رهام:مامان، خواهش ميكنم تورو جون من گريه نكن تو كه ديگه اين همه سال اخلاق بابارو ميدوني كه بغير قدرت خودش به هيچي فكر نميكنه.

خانم درگاهي:رهام قول بده كه نذاري تاريخ دوباره تكرار بشه.قول بده.

رهام دستاي مادرشو در حالي كه نوازش ميكرد گفت:قول ميدم شما حالا ديگه گريه نكن.

خانم درگاهي در حالي كه سعي ميكرد بغضشو قورت بده رو تخت دراز كشيد و رهام به سرش بوسه اي زد و از اتاق خارج شد.

توپذيرايي درگاهي رو مبل هميشگي نشسته بود و منتظر رهام بود.

درگاهي:خوب اونم كه خوابيد حالا بي مزاحم به ادامه حرفمون برسيم.

رهام:اين چه حرفيه اون زنته.

درگاهي:پس تو زن بودنش جايگاهشو حفظ كنه.يه زن نبايد ميون حرف دوتا مرد بپره.تو هم بهتره بجاي احساساتي شدن به حرفاي من گوش كني و عمل كني.

رهام:به خدايي كه ميپرستم قسم كه يه سرسوزن هم به حرفاي شما عمل نميكنم حتي اگر شما بگيد ماست سفيده چون حرف شماس ميگم سياهه.

و بدون اينكه منتظر باشه به سمت در خروجي رفت.

درگاهي:برميگردي از حرفت.

رهام اونقدر حالش كرفته بود كه يادش رفته بود سوييچ ماشينو برداره تو كوچشون داش راه ميرفت و به سنگ ريزه هاي جلوي پاش ضربه ميزد اشكاي مادرش حرفاي پدرش

چهره ارام همشون به مغزش هجوم اورده بودن ديگه داشت ديوونه ميشد.يه پرايد رو ديد كه از كنارش سبقت گرفت با ديدن پرايده ياد آرش افتاد.

آرش:جانم؟

رهام:سلام كجايي ميتوني بياي دنبالم.

آرش كه از لحن غمگين رهام يكه خورده بود تيكه اي كه ميخواست بپرونه تو دهنش خشك شد.

آرش:باشه كجايي؟

رهام:سر كوچمون.

آرش:نيم ساعت ديگه اونجام.

ارتباط قطع شد.

به درخت كنار خيابون تكيه داد و گذشته مادرش يادش اومد.به ياد اورد كه چطور پدربزرگش دقيقا همين برنامه رو چند ده سال قبل اجرا كرده بود.اونم جمشيد رو واسه ثروتي كه

پدر مادرش داشت مجبور به ازدواج با مادرش كرده بود.سگ اخلاقياي باباشو كتك زدناي مادرش.بقول مادرش تاريخ داشت دوباره تكرار ميشد.اما رهام نميتونست اين برنامه ها

رو پياده كنه هر بار با به ياد اوردن ارام همه افكارش دود ميشد و به هوا ميرفت.خسته سرشو به درخت نكيه دادو چشاشو بست.

آرش:رهام چته؟چي شده؟زشته بيا بريم تو ماشين.

رهام چشاشو باز كرد و متوجه ارش كه جلوش ايستاده بود شد مگه چقدر اونجا ايستاده بود كه ارش سر رسيده بود.تو ماشين هم دوباره چشاشو بسته بود.

آرش:رهام بگو چي شده ديگه؟

رهام:ارش بريم يه جاي خلوت.

ارش بي هيچ حرفي به سمت فرحزاد ماشين و روند اونجا جايي رو ميشناخت كه باب ميل رهام بود.

بعد از چندين دقيقه كه به سكوت گذشت بالاخره رهام شروع به حرف زدن كرد.

رهام:آرش من ارام و دوس دارم نميخوام زندگيشو تباه كنم.

آرش:يه طوري بگو منم بفهمم.

رهام:بابا واسه اموال باباي ارام خواسته كه من با ارام ازدواج كنم ولي من اينو نميخوام.

ارش:خوب اگه اين كارو نكني چي ميشه؟

رهام:نميدونم.

ارش ديد اگه دوتا جمله ديگه به حالت عادي بگه ميشه ماتم كده.

آرش:اووو اين همه بنزين خرج كردم اوردمت اينجا نميدونم به من تحويل بدي بلند شو برو بگو نفر بعدي بياد هر موقع مداركتون كامل شد و داستتون كامل اونوقت تشريف بياريد.

نميدونم تحويل من ميده.

رهام:حالا چيكار كنم؟

ارش لبخند شيطاني اي زد و گفت:ميخواي زنگ بزنم آئين ويولنشو بياره برات غمگين بزنه همراهيت كنه.

اصلا مثل اينكه رهام به اسم آئين هم حساسيت داره كه با شنيدن اسمش عصبي گفت.

رهام:يه بار ديگه اسم اين پسره رو پيش من بياري من ميدونمو تو ها.

آرش كه لبخندش پهن تر ميشد ياد قرار آئين و آرام افتاد كه اگه رهام بدونه چه محشر كبرايي به پا ميشه گفت:هري پاتر راه انداختيا.از اين به بعد ميخواي صداش كنم اسمشو نبر.

رهام با غيض به آرش نگاه كرد.آرش هم براي اينكه بيشتر حرص رهام و در بياره و از فكر خونه پرتش كنه گفت:حالا چيكار كنم به اسمشو نبر زنگ بزنم بياد؟

رهام با حرص از جاش بلند شد و به سمت ماشين آرش رفت دست انداخت تا درو باز كنه كه ديد قفله يه لگد به لاستيك ماشين زد كه آرش با اعتزراض جلو اومد.

آرش:اووووووووو.آروم با قاطر من درس رفتاركنا من از اين بابا ها ندارم از اين ماشيناي 6 ماه مصرف برام بخره.

هر دو سوار ماشين شدند و تو ماشين هم آرش از اين درو اون در حرف زد تا بالاخره رسيدند.

رهام:اينجا منو آوردي چيكار؟

آرش:ناراحتي بريم پيش اسمشو نبر.

رهام:ميگم واسه چي اومديم اينجا.

آرش:تو كه فكر نكنم شب خونه بري منم در قبالت مسئولم .خونه منم كه نميتوني بياي من با نامحرم شب زير يه سقف نميخوابم .ميمونه اينجا كه فك كنم بدت كه نياد هيچ كلا مغزت

هم يه شبه شستو شو بشه.آخه دوبار كه بصورت آرام خانم نگاه ميكني حالي به حولي ميشي.

رهام با عصبانيت به آرش نگاه كرد كه يه نيش خند تحويلش داد و گفت:اگه ناراحتي بريم خونه اسمشو نبر بمون.

رهام با حرص از ماشين پياده شد و محك درو بهم كوبوند.

آرش هم پياده شد.

آرش:نه بابا ميدونستم نفهمي ولي نه تا اين حد.يه بار ديگه رفتار ناشايست با درشكه م ازت ببينم يا ازت شكايت ميكنم يا هم ميدمت دست اين خواهران زينب بهشون ميگم مزاحم

دوس پسرم شدي دختر خانم.

رهام:چرا امروز اين همه به من ميگي مونثم؟نميدونم نا محرم و اينا

آرش:اخه حرصت كه در مياد لبات ميشه مثله سيب سرخ خواهرم.

رهام سري ازرو تاسف تكون داد و رفت سمت زنگ در خونه رفت.آرش هم به دنبالش.

زير لب گفت:خدا شفات بده.

آرش:چيزي گفتي؟

رهام:نه.تو هم مياي تو خونه؟

آرش:پس چي فكر كردي منو آرام خانم الآن ديگه كلي باهم رفيق شديم من شدم داداش بزرگش.اين همه به تو سواري دادم اومدم اينجا يه ليوان شربت بخورم دوباره شارژ بشم.

رهام لبخندي زد و گفت:با همون يه شب تولد ديگه؟راستي تنهايي خودت سواري داده بهم ديگه.عجب خر باحالي پيدا كردم.

آرش:آره با همون يه شب به جون تو.نه بابا تو هم از اين حرفا بلدي.خوب قاطرم يكم استراحت كنه تو سايه آخه اكسيژن هواي بالا شهر بيشتره منم بيام تو يه ليوان شربت بالا

شهري بخورم.از اين چيزا كه تو بهم نميدي.

پروين خانم جواب اف افو داد و رهام و آرش وارد خونه شدن.

سحر:به، به سلام آقا رهام ديگه كم پيدا شدي اين طرفا نمياي.

آرام كه پشت سره مادرش داشت ميومد گفت:نه مامان آدم شده.چي بود هر روز پلاس ميشد اينجا.

سحر با غيض گفت آرام.آرام هم تابي به موهاش داد و به راهش ادامه داد.

رهام:سلام سحر خانم والا ديدم آرام هي نيش و كkايه بارم ميكنه گفتم يكم به حرفش گوش بدم.

رو به آرام كرد و ادامه داد:خانم چه عجب براي اولين بار شما به استقبال ما اومدين؟

آرام از گوشه چشم نگاهي به رهام انداخت و نگاهشو گرفت با تحكم گفت:تو حياط كار داشتم جلوم سبز شدي.

تو همين بين آرش هم با سرروصدا وارد خونه شد.

آرش:عليك سلام بر جمع شريف مارم آدم حساب كنيد خدا رو خوش مياد ها.

سحر با تعجب به آرش نگاه كرد و جواب سلامشو داد.آرام هم همونجا ايستاد.

آرش يهويي گارد گرفت و گفت:هيولايي گودزيلايي چيزي پشت سرمه اينطوري نگاه ميكنيد؟

رهام:جمع كن خودتو بي مزه، سحر خانم من اينو نياوردم خودش دم من شده.

آرام به راهش ادامه داد كه آرش زير لب وقتي كه آرام از كنارش رد ميشد بهش گفت:سلام خواهر جون.

آرام لبخندي زد و وارد حياط شد.

سحر:دم در چرا وايستاديد بفرماييد تو.

رو مبلا نشسته بودن كه پروين خانم چايي آورد.

آرش با يه لبخند به پروين خانم نگاه كرد، رهام خم شد دم گوشش گفت:اين چايي خواستگاري نيستا.

آرش يهويي يكي به پهلوي رهام زد:نه مثل اينكه حالت خوب شد با همون يه برخورد.

رهام صورتشو منقبض كرد و گفت:بحث و عوض نكن.فك كردي چون پروين خانم مامان بابا نداره همينطوري فله اي ميديم ببريش نه آقا اين مهرش خيلي سنگينه.

آرش تابي به چند تار مويي كه رو پيشونيش افتاده بود داد وبا افاده گفت:شيرين جون برام خوشگل ترشو زير سر داره.

سحر:شما دوتا چي داريد هي دم گوش هم ميگيد؟

رهام:هيچي روانكاوي داشتم ميكردم شايد يه فرجي بشه اين بچه سر عقل بياد ولي مثل اينكه نه خيلي از آدميت دوره.

آرام هم وارد سالن شد و خواست بره تو اتاقش كه آرش گفت:آرام خانم اين بچه واس خاطر شما از قله قاف تا اينجا اومده ها اگه همينطوري برگردونمش بيماريش اوعد ميكنه ها.

آرام با چشم و ابرويي كه مادرش بهش رفت اومد نشست.

آرام:بله بفرماييد، ولي فك كنم كار اين بچه از بيماري گذشته ديگه لا علاج حساب ميشه.

آرش لبخندي زد و گفت:خب تو اون كه شكي نيس اما خوب يه عده بيماري لاعلاج ميگيرن مواد ميزنن حداقل بيماري شون يادشون بره الآن اينم حكايت شماهاس.زير لب گفت:حكم

خماري رو داري واسش.

تلفن زنگ زد سحر بلند شد بره جواب بده.

آرش: آرام بخدا اين تا يه ساعت پيش با يه من عسلم قابل خوردن نبود نميدونم يهويي كه وارد خونتون شد چي شد.

رهام:هي بهت هيچي نميگم پرو ميشي.آرام چيه بچتو صدا ميكني؟

آرش:خواهرمه هر چي بخوام صداش ميكنم الآن من از تو بهش نزديك ترم.

رهام:چه خواهر برادريه ايه؟چه نزديكي ايه؟

آرش:اه...اه...امروز چرا اين همه بد حرف ميزني.تو نامزدشي ولي وقتي هنوز عقد هم نكرديد پس غريبه اي ولي من مثل شير اينجا وايستادم تا برادري كنم.

آرش بعد از گفتن اين جمله خواست چايي شو بخوره كه زودتر از اينكه به لبش برسه ليوانو كج كرد و ريخت رو شلوارش.

آرام نيش خندي زد و رهام هم بلند خنديد.

آرام:عجب شيري...

بلند شد رفت طبقه بالا.

آرش:اه، گند بزنن به اين شانس صبحي شسته بودمش ها.

آرام با يه شلوار كتان برگشت و اونو داد دست آرش:

سحر هم تازه رسيده بود و داشت نگاه ميكرد.

آرش:سحر خانم واسه امشب اتاق خالي دارين يه مهمون شب بمونه اينجا.

سحر با منگي گفت آره.

آرش نيش خندي زد و رو به آرام گفت:اينو ببر يه شلوار راحتي بيار.

آرام هم بدون حرفي اينكارو كرد.

آرش:رهام بلند شو شلوارتو لازم دارم.

رهام: چي ميگي؟قاطي كردي؟زشته اين حرفا

آرش دست رهام و كشيد و با اجازه سحر خانم به اتاقي كه طبقه ي پايين بود رفت و درو بست.

آرش:شلوارتو در بيار.

رهام:چي ميگي مهمون چيه شلوار چيه؟

آرش:در بيار بده به من اينو بپوشم تو هم شب اينجا ميخواي بخوابي ديگه لازم به شلوار بيرون نيست.

رهام هنوز ايستاده بودو به آرش نگاه ميكرد.

آرش:بچه پرو نكنه ميخواي من در بيارم.من از اين لوس بازيا خوشم نميادا.

رهام به آرش چپ چپ نگاه كرد و شلوارشو در آورد و با ماله آرش عوض كرد.

آرش:بگير

رهام:چيكار دارم اينو اين رنگش روشنه رنگ چايي رو گرفته.شلوار راحتي كو؟

آرش:اي واي موند تو پذيرايي باشه مشكلي نيس ديگه بهر حال داماد اين خانواده اي.

تو دلش گفت كه اگه من بزارم.

آرش خواست در اتاق و باز كنه وبره بيرون كه رهام گفت:نفهم كجا ميري من شلوار ندارم كه.زشته اينطوري.

آرش در حالي كه داشت كمر بندشو ميبست گفت:خدا خيرت بده با اين شلوارت كمرت اندازمه ميخواستم شلوار باباي آرامو بپوشم توش گم ميشدم.

رهام:من چي ميگم تو چي ميگي؟ميگم زشته منو اينجا تنها بزاري.

آرش: الله و اكبر هي ميگه زشته سه چهار بار اين كلمه رو گفتي جلوي خودمو گرفتم يه چيزي نگم بابا چي زشته، زشت زير پتوئه.

رهام لگدي به پاي آرش زد كه زودي آرش از اتاق فرار كرد.

آرام:پس رهام كوش.

آرش:بچم هنوز درگيره با شلواره.

رفت به سمت شلوارو اونو واسه رهام برد.

آرش:رهام هوش و حواست سر جاش باشه ها شلوارت دست منه اگه امشب پاتو كج بزاري شلوار تو نيست ميكنم.نگاهي به شلوار اندخت وسوتي كشيد:اوه، اوه چه قرون قيمت

هم هست.

رهام شلوارو پوشيد ولي براش كمي گشاد بود.

رهام:آرش اين گشاده ميوفته!

آرش:به مباركي خوب بيفته،كي قراره ببينه تو كه ميخواي بري الان ور دل آرام بشيني چيز قايم كردني نداريم كه الآن نبينه چند وقته ديگه ميبينه.

باز تو دلش گفت اگه من بزارم.

رهام:خفه شو بيشعور شوخي شوخي با دم شيرم شوخي؟

آرش:اوي شير لقب من بود تو هنوز غريبه اي.

رهام:بابا ول كن اينا رو اينو چيكار كنم.

آرش سري از رو تا سف تكون داد كه همچين دوست دستپا چلفتي اي داره وارد اتاق شد.

آرش:دستتاتو وردار ببينم راستكي ميفته يا فيلمته؟

رهام:بابا واقعا ميفته.

آرش دستشو به طرف كش شلواز دراز كرد كه رهام عقب كشيد.

آرش:چته؟چرا ميگرخي؟مگه ميخوام چيكارت كنم منحرف؟كش شلوارو ميخوام تنگ كنم.

رهام با احتياط جلو اومد كه آرش يه گوشه از كش شلوار و گره زد.

آرش:بعدا خودت براشون يه نوشو ميخري.

رهام:باشه

و از اتاق خارج شد.

آرش:سحر خانمآ آرام خانم من ديگه ميرم بچمو اول ميسپارمش دست خدا بعدشم شما.توروخدا شب گرسنه نخوابه ها اين يكم تعارفي يه.

سحر خانم لبخندي زد و گفت خدافظ.

آرام همراه آرش تا در حياط رفت.

آرش:آرام ببخشيد ديگه امشب اين گودزيلا رو اورم اينجا با باباش دعواش شده جاي خواب نداشت.

آرام: اينجا هم كه مسافر خونه!

آرش:ديگه به بزرگي تون ببخشيدش ديگه.راستي من يادم رفت اون شلوار و بردارم اون اين چيزا حاليش نيس .خودش كار نميكنه پول در بياره يه بلايي سر شلوارم مياره اونو بي

زحمت كنار بزاريد فردا ميام ميبرمش.

آرام لبخندي زد گفت باشه. آرش خواست بره كه ارام سرشو پايين انداخت و گفت:به آئين سلام برسنونيد.

آرش چشاش برق زد و گفت:الهي قربون خواهر گلش بره.

رهام وارد پذيرايي شد و به دنبالش هم آرام.

رهام:آرش چي ميگفت؟

آرام:مثل هميشه.

رهام سري تكون داد و رفت جلوي آينه ايستاد تا خودشو بر انداز كنه واقعا خنده دار بود با اون تيشرت اسپورت آبي و اون شلوار راحتي سفيد.

آرام از پشت اومد كنارش ايستاد و گفت:چيه دلقك نديدي؟

رهام خنده كجكي اي تحويلش داد و گفت:يه شب مهمونم يه ذره خانم باش.

آرام:اوه...اوه...چه قدرم خودتو تحويل ميگيري!

رد و شد و رفت بدون حرف ديگه.

رهام:سحر خانم صبا كجاس؟نميبينمش؟

سحر:حتما تو اتاقشه هدفون زده كه هيچي نميشنوه.

رهام:اجازه هست برم بالا؟

سحر:آره پسرم خونه خودتون بدون ديگه من و مجيد به تو و اقايت اعتماد كامل داريم.راحت باش.

رهام ته دلش گفت كه به اقايي من اطمينان دارين يا به اخلاق آرام كه ميگيد راحت باش.

طبقه ي بالا جلوي اتاق صبا ايستاده بود و در ميزد اما كسي جوابشو نميداد دروباز كرد و با احتياط وارد اتاق شد صبا متوجه رهام شد و هدفونش و برداشت.

صبا:سلام كي اومدين؟

رهام:نيم ساعتي ميشه.امشب اينجا ميمونم.5دقيقه اي با صبا حرف زد و بعدش از اتاقش خارج شد تا شب اگه از بي حوصلگي ديونه نميشد جاي شكر داشت.تو دلش فحش نمونده

بود كه به آرش نده.داشت تو راه پله بالا قدم ميزد و تابلو هاي رو ديوارد نگاه ميكرد.

واسش اس اومد.از طرف آرش بود.

( خوش ميگذره شادوماد؟)

نوشت(تا كور شود چشم هر انكس نتواند ديد)

به دقيقه نكشيد كه آرش جواب داد(حوصلت سر رفته؟آره؟ پيش 4 تازن افتادي آرام هم بهت رو نميده نه)

رهام(اوهم)

آرش هم كه جونش در ميرفت واسه حرص دادن رهام زودي براش نوشت( من پيش اسمشو نبرم ميخواي بيايم پيشت.دلت بسوزه داره واسم ويولن ميزنه)

با خوندن اين پيام و ياد آئين دندوناشو رو هم ساييد و در حالي كه دكمه هاي گوشيو با حرص فشار ميداد نوشت(بشين همون ويولنتو گوش كن من ميرم پيش زنم)

آرش(اين حرفا رو نگو بدآموزي داره)

رهام ديگه حوصله آرش رو هم نداشت كه بخواد باهاش كل كل كنه.نگاهش به در اتاق آرام افتاد خيلي دلش ميخواست مثل آرش كه بدون در زدن يهويي ميپريد تو اتاقش اون هم

يهويي بپره تو اتاق آرام.ولي خوب اونجا اتاق آرام بود و از اين وحشي بازيا نميشد در آورد.

خيلي مودب در زد و وارد شد.متوجه آرام شد كه داره مثل هميشه كتاب ميخونه.يه سوال بزرگ شده بود براش كه اين دختر چي ميخونه.

رهام:چي ميخوني؟

آرام: ترانه، نميبيني كتاب.

رهام:اسمش چيه؟

آرام كتاب و بست و گذاشت تو كتابخونه اتاقش.

-يه كتاب در مورد فيزيك بود.

رهام:گفتم بلكه رمان ميخوندي؟

آرام: نه از اين رماناي آبكي خوشم نمياد از افسانه هاي اصيل خوشم مياد.چيزاي كه همه بشناسنشون.

رهام: مثلا هري پاتر؟

آرام: اي، اونم ميشه گفت.

رهام:قصه هاي اصيل ايراني هم دوس داري؟

آرام:آره از مثنوي خيلي خوشم مياد شيرينه.

آرام مثل اينكه با اين حرفش حال رهامو گرفته باشه به چهره درهم رهام نگاه كرد.مثل بچه ها چهرشو منقبض كرده بود.

آرام:چي شد؟

رهام:مگه مامان بزرگي كه مثنوي ميخوني؟گفتم ميگي اصيل مثلا ليلي مجنون خسرو و شيرين يا خارجي مثله كلئوپاترا.نه ديگه مثنوي.

آرام خنده مستانه اي كرد و گفت:نه، بازنويسي شدشو خوندم.به فارسي روان.

رهام سگرمه هاش باز شد:آهان.

از رو تخت بلند شد و به كتاباي تويه كتابخونه ي آرام نگاه ميكرد.

اه...اه...اينا همشون فيزيك و نجومي ايه كه.خوندن كه سهله حتي اگر ميخواست ورق هم بزنه از بس حوصله سر بر بودن واسه رهام كه غش ميكرد.تجديد نظر كرد و از كتابخونه

رو گرفت.هم صحبت زيبا و آرامش بخشي مثل آرام باشه و آدم به اين كتابا نگاه كنه چه بي سليقه.

رهام: من حوصلم سر رفت.

آرام از اينكه رهام اينقدر بچگانه و صادقانه احساساتشو بروز ميداد خيلي خوشش اومد.بي اراده گفت: ميخواي بريم پيانو بزنم؟

مثل اينكه دنيا رو به رهام بخشيده باشي با خوشحالي به سمت آرام اومد و دست آرام و كشيد و به طبقه پايين برد.

آرام:چته بابا دستم كنده شد.جو ميگرتت ها.قرار نيس كه اپرا اجرا كنم يه قطعه بيشتر نيس اونم هنوز كامل نشده بلد نيستم.

رهام:ببخشيد، اونم قبوله شروع كن.

آرام بي توجه به رهام صبا رو صدا كرد چون ميدونست كه اگه صبا بفهمه آرام بدون حضور اون به پيانو دس زده خيلي ناراحت ميشه.

هردوتاشون نشسته بودنو به انگشتايه ظريف و كشيده آرام كه روي كليد ها حركت ميكرد نگاه ميكردن تابعد از چند دقيقه كه خيلي زود گذشت آرام دستشو برداشت و گفت تموم شد.

رهام:خيلي خوب ميزني ها.

آرام:كار آئينه.

رهام باز هم با شنيدن اسم آئين عصباني شد.آخه اين بنده خدا چه هيزوم تري به اين فروخته بود كه اينطوري اين بهش حساسيت داشت.اصلا چرا آرام اونو به اسم كوچيك صدا

كرد.

آرام كه حركات رهام و زير نظر داشت گفت:چيزي شد؟

رهام:نه، شماهاچطوري روزتونو ميگزرونين من كه اينجا حوصلم حسابي داره سر ميره.

آرام دوباره خنده اي كرد به حرف رهام جوابي نداد در عوض صبا گفت: ميخواي برو حياط بابا هم هر وقت حوصلش سر ميره، ميره حياط كلا عوض ميشه حال و احوالش.

رهام جلوتر راه افتاد كه ديد كسي پشت سرش نمياد.

رهام:نمياين؟

صبا:من نه بالا كار دارم.

رهام:تو چي؟

آرام: لازم نيس باشم حوصله ي تو سر رفته نه من.

رهام:بيا ديگه ميخوام يكم باهات حرف بزنم.

آرام جوابشو نداد ولي بلند شد و بدون رهام به طرف حياط رفت.

رهام تو حياط جلوتر از آرام داشت ميرفت و با كنجكاوي به اطراف نگاه ميكرد تا حالا با دقت به حياط خونه نگاه نكرده بود.

رهام با اون شلوار گشاد واقعا خنده دار شده بود. آرام اينبار نتونست جلو خندشو بگيره بلند خنديد.رهام هم متوجه شد ولي برنگشت و خيلي كندتر قدم برداشت تا با آرام هم قدم شد.

رهام خم شد دم گوش آرام و گفت:به چي اينهمه خوشگل ميخندي؟

آرام با يه لبخند ديگه و با نگاهش به شلوار رهام اشاره كرد.

رهام:اه...حالا كه آرش نيست تو مسخره بكن.

آرام دوباره لبخندي زد كه ته دل رهام لرزيد.دستشو دور بازوي آرام حلقه كرد و آرامو كمي به خودش فشرد.به قدم زدنشون ادامه دادن.

آرام دليلشو نميدونست ولي مثل دفعه هاي قبل يه دفعه بدنش يخ بست طوري كه رهام هم متوجه شد.

اين دختره چش بود تا كسي ميخواست بهش نزديك بشه اينطوري سردش ميشد.

رهام دستشو كشيد و گفت:چرا اينطوري ميشي؟

آرام جوابي نداشت بده حتي اگر هم داشت نميخواست بگه.

رهام لبه ي حوض نشست.

رهام: باهات حرف دارم.ميشه چند لحظه بشيني؟

آرام هم با همون سكوت مبهم جلوي رهام رو يه كنده چوب كه افتاده بود نشست.

رهام بدون اينكه به آرام نگاه كنه شروع كرد به حرف شدن.

- آرام يه سري چيزا هستش كه ميخوام بدوني. من همون شب خاستگاري بهت گفتم كه من به حرف بابام اومدم خاستگاريت و قراره باهات ازدواج كنم اما... خب...راستش ديگه

اينطوري نيس.

آرام بي صدا و حركتي نشسته بود و حركات چهره رهام و زير نظر داشت.

رهام: من اينم ميدونم كه تو به خواسته خودت با من نامزد نكردي،ميدونم كه به نحوي اجبار بوده.آرام، من نميخوام به خواسته پدرم عمل كنم...ولي...نميدونم چي قراره پيش بياد.

چند ساعت پيش من با پدرم سر اين موضوع دعوا داشتم...دليل از خونه بيرون زدنم هم اينه...

اين حرفا هيچ جذابيتي واسه آرام نداشت.

رهام بالاخره به آرام نگاه كرد.

- من واقعا دوست دارم، نميخوام هيچ جوري ناراحتت كنم و باعث بشم تداخلي تو زندگيت پيش بياد...

آرام هنوز هم همونطور بي حركت و بي صدا نشسته بود و تنها حركتي كه داشت پلك زدن و حركت چشمش بود.سكوت هميشه براي رهام آزار دهنده بود، متنفر بود از اينكه حرف

بزنه و طرفش سكوت كنه.

رهام: نميخواي چيزي بگي؟

آرام:چيزي واسه گفتن ندارم.

رهام با شنيدن لحن سرد آرام با جديت و صداي دورگه اي گفت:آرام من دوست دارم مطمئن هم باش هيچ جوري پا پس نميكشم اما...اما يه سري از رفتارات واقعا آزار دهندس.

ميخوام خيلي شفاف باهات حرف بزنم در عوض جواب هم ميخوام.

اين لحن حرف زدن واسه آرام عادي بود چون معمولا پدرش باهاش اينطوري حرف ميزد.

رهام: از همون روز اول متوجه اين طرز برخوردت شدم اما هيچ وقت نميتونم هضمش كنم.يه لحظه لبخند ميزني، يه لحظه متلك ميندازي، اما هروقت كه خواستي سكوت ميكني!من

از اين سكوتو نميتونم تحمل كنم اينكه اينطوري تو چشماي من براق ميشي و حرفي نميزني.

آرام نگاهشو از رهام گرفت و سرشو به سمت ديگه برگردوند.

رهام:واي آرام... داري ديوونم ميكني، من نميدونم لبخندتو باور كنم يا اين نگاهاي خشكتو.

باز هم سكوت.چقدر زجر آور كه با كسي كه دوسش داري بتوني حرف بزني ولي جوابي نشنوي و بدوني اين عمديه.

رهام با حرص بلند شد و اومد پيش آرام نشست.

رهام: از عذاب دادن من لذت ميبري؟

شايد اين تنها جمله اي بود كه ميتونست باعث بشه آرام به حرف بياد، متنفر بود وقتي به قصد و غرض كاري رو انجام ميداد و مردم بي اينكه چيزي بدونن از هوا واسش هدف

تعيين ميكردن.

آرام: نه، گفتم كه حرفي ندارم بزنم.

بين كلماتي كه رهام بيان ميگرد براحتي ترس و ناراحتي رو ميشد فهميد.

- آرام من هر روز دارم بيشتر بهت علاقه مند ميشم، ميترسم.ميترسم از روزي كه به خودم بيام و ببينم كه عاشقت شدم ولي تو هيچ احساسي بهم نداري.....

با هر كلمه اي كه بيان ميشد صداي رهام آروم تر ميشد.

براي آرام خيلي سخت بود ببينه كه كسي واسه خاطر اون ناراحته.مثالش روزي بود كه با پدرش سر ازدواج با رهام بحثش شد و بخاطر خانوادش و صبا كوتاه اومد.حالا دوباره داره

كسي رو بي اينكه بخواد ناراحت ميكنه.اين براش خيلي سنگين بودچرا ديگران رو بيشتر از خودش دوست داشت؟هر از كاهي خودش از دست اين خصلت خودش آسي ميشد. حالا

رهام داره ناراحت ميشه.

آرام به سختي گفت:من عاشقت نيستم ولي...

از جاش بلند شد و خواست بره كه ادامه داد:نسبت بهت بي احساس هم نيستم.

اين حرف واسه رهام حكم برزخ رو داشت، اي كاش ميگفت دوست دارم...چه خواسته بزرگي.

رهام هم بلند شد و به دنبال آرام به راه افتاد.

رهام: درست حرف بزن آرام، حرف زدن اينقدرا هم سخت نيس.

آرام: من جوابتو دادم.حالا ديگه ولم كن.

رهام از پشت سر دست آرام و كشيد و مانع را رفتن شد.

رهام:برگرد و به من نگاه كن.

آرام اين كارو نكرد ولي رهام دست آرام چرخوند تا برگرده.

رهام: چي شده؟چرا مثل چند لحظه پيش اونطوري تو چشمام براق نميشي.

آرام:از حرف زدن بدم مياد چون اگه چيزي رو بگم بايد حرفمو ادامه بدم حالا ميتوني دليل سكوتمو بفهمي.

رهام فشاري به دست آرام داد كه چهره آرام در هم كشيده شد ولي صدايي ازش در نيمد.

رهام: عاشقم نيستي ولي نسبت بهم بي احساس هم نيستي!

رهام سرشو پايين آورد جلوي صورت آرام.

رهام:يعني چي؟

آرام دوباره تو چشماي رهام براق شد.

به خودش كه نميتونست دروغ بگه رهام رو دوست داشت ولي همونطور كه گفته بود عاشقش نبود.

رهام: آرام تو دوستم داري؟

متنفر بود از اينكه بگه آره عزيزم منم دوست دارم.براي اينكه رهام رو از اين خيالات در بياره سكوت كرد و صورتشو بيشتر به رهام نزديك كرد.

درست حدس زده بود با اين سكوت رهام داشت حرصش در ميومد.رهام تا حالا تو اين فاصله چند سانتي آرام رو نديده بود داشت به اجزاي صورتش دقت ميكرد كه ديد آرام همونطور

ايستاده و با همون خشونت داره بهش نگاه ميكنه.حالا كه اينهمه آرام خوشش ميومد تا حرص رهامو در بياره و با سكوتش رهامو عذاب بده، رهام چرا اينكارو نكنه! ميدونست كه

هر طور نزديكي به آرام براش حكم عذاب و داره نيش خندي زد كه ته دل آرام لرزيد خواست سرشو عقب بكشه ولي رهام خيلي زرنگ تر از اين بود سريع يه بوسه از لباي ارام

گرفت.

با فاصله چند قدم از هم ايستاده بودنو داشتن به هم نگاه ميكردن در حالي كه لبخند محوي گوشه لب رهام بود و نگاه خشونت آميز آرام.

رهام: اين جواب عذابي كه واسه سكوتت كشيده بودم.

آرام برگشت و به سمت خونه رفت.با رفتن آرام، رهام به كار خودش خنديد، ميدونست نتونسته بود جلوي آرام لبخنشو پنهان كنه ولي از اينكه آرام اونو يه لبخند شيطاني بدونه

متنفر بود.

يه كتاب تاريخي پيدا كرده بود و يه گوشه نشسته بود ميخوند بعد از اون حركت آرام رفته بود تو اتاقش و ديگه پايين نيمده بود، هيچ جوري نميتونست افكارشو رو چيزي كه ميخونه

متمركز كنه همش فكرش ميرفت پيش آرام و پشتش هم يه لبخند شيرين و شيك رو لباش پيدا ميشد.

زنگ در به صدا اومد و مجيد وارد خونه شد با ديدن رهام كه شلوار اونو پوشيده همونجا خشكش زد.

سحر كه اوضاع رو ديد زودي گفت:چيزه...رهام امشب اينجا ميمونه مثل اينكه تو خونشون مشكلي پيش اومده.از نظر تو كه مشكلي نداره؟

مجيد:آرام كجاس؟

سحر: يه 1ساعتي ميشه رفته تو اتاقش بيرون هم نيمده رهام هم داشت تو سالن كتاب ميخوند.

مجيد مثل اينكه به حالت عادي برگشته باشه رو كرد به رهام و جواب سلامش رو داد.

مجيد:چي شده رهام؟

رهام: با بابام سر يه مسئله اي دعوام شد ماشين هم نياورده بودم، زنگ زدم به آرش اونم كه تا يه چيزي ميشنوه از خودش برنامه ميريزه.البته من واسه شب نمي مونم ميرم.

مجيد: خونه كه نميري، كجا ميخواي بري؟

رهام:آرش كه رام نميده خونه يكي از دوستام ميرم بالاخره ديگه.

مجيد جلو اومد و در حالي دستشو رو شونه رهام ميذاشت و اونو به طرف پذيرايي ميبرد گفت: اي بابا دوست چيه، ناسلامتي دامادمي بزارم بري خونه يكي ديگه، شب همين جا

ميموني.يه اتاق خالي پيدا ميشه ديگه.

رهام:آخه اسباب مزاحمت ميشم.

مجيد نگاهي به رهام كه فكر ميكرد چقدر با حيايه انداخت( آره جون عمش)

مجيد:همين كه گفتم شب همين جا ميموني.

رهام سري تكون داد و گفت باشه.

مجيد:حالا رهام جان از وقتي اومدي اين آرام خانم اومده يه سري بهت بزنه يا هنوز هم درست نشده.

رهام بازم فيلش ياد هندوستان كرد و لبخندي زد

- نه آقا مجيد اين چه حرفيه به اين خانمي.

مجيد خنده پرصدايي كرد و گفت:چقدرم كه خانمه.

پس از گذشت چند دقيقه كه كاملا مشهود بود كه رهام كم مونده از بي حوصلگي با اون شلوارش سر به بيابون بزاره پيشنهاد تخته نرد و داد و كه رهام هم قبول كرد.

آرام با كاري كه رهام كرده بود اصلا نميخواست چشش بهش بيوفته چه برسه به اينكه بخواد باهاش سر يه ميز غذا بخوره.ولي سحر بازم مثل دفعه هاي قبل باهاش بحث كرد كه

اينبار آرام به هيچ وجه كوتاه نيمد و سحر براي اينكه بد نشه گفت سردرد داره و ميخواد زود بخوابه.

بعد از صرف شام و كمي حرف زدن و ميوه خوردن ديگه وقت خواب بود اول سحر رفت و بعدش هم مجيد رهام و تا اتاق مهمون همراهي كرد و بهش يه لباس راحتي هم داد.

رهام جلو آينه داشت خودشو برسي ميكرد خوب مجيد چاق نبود ولي نسبت به رهام هيكلش درشت تر بود و اونم لباس خونه طبيعتا هم بايد شبيه گوني ميشد!

آرام كه از سر ظهري هيچي نخورده بود رسما داشت دلش ضعف ميرفت ولي نميخواست بره پايين حداقل الآن نه.سعي كرد بخوابه تا گرسنگي از يادش بره ولي خوابش كه نبرد

هيچ با گذشت هر لحظه گرسنگيش شديد تر ميشد.نگاهي به ساعت انداخت1و نيم رو نشون ميداد سعي كرد نيم ساعت رو هم تحمل كنه تا حداقل مطمئن بشه كه همه خوابيدن بعد

بره آشپزخونه تا چيزي بخوره.

آروم و رو پنجه پا داشت از پله ها پايين ميومد تا حالا متوجه نشده بود كه اين موقع شب چقدر خونشون تاريكه، تو همين فكرا بود كه قبل از اينكه بخواد به آشپزخونه برسه پاش

گير كرد به يكي از ميزا كه روش يه مجسمه فلزي بود تا بخواد بگيرتش با ديوار پشتيش برخورد كرد و صداي ناهنجاري توليد كرد.آرام هم ناخودآگاه چشاشو بست و لبشو گاز

گرفت.چند ثانيه گذشت ولي مثل اينكه همه خواب بودن.نفس حبس شدشو با فشار بيرون داد و نفس عميگي كشيد. چيز چنداني تو يخچال نبود غذا ها كه يخ بسته بود به دو تا تيكه

كيك و يه ليوان شير بسنده كرد و گذاشت تو يه بشقاب تا ببره تو اتاقش بخوره باز هم مثل دفعه قبل تاتي تاتي از پله ها رو پنجه پا بالا رفت.كه متوجه شد در اتاق مهمون بازه

خواست بره سرك بكشه ولي مطقاعد شد و راهشو به سمت اتاق خودش رفت كه با صداي كسي كه از پشت سر صداش ميكرد همچين ترسيد كه نصف شير تون ليوان ريخت رو كف

پوش...

آرام با چشماي درشت شده از ترس داشت به رهام نگاه ميكرد.

رهام:ببخشيد نميخواستم بترسونمت.

آرام:چي ميخواي؟

رهام:هيچي،خوابم نميبرد سروصدا راه انداختي فهميدم تو هم بيداري.

آرام بدون اينكه به رهام توجهي نشون بده به طرف پله ها رفت.

رهام:كجا؟

آرام:ميرم دستمال بيارم شاهكارتو جمع كنم.

درعوض جواب، رهام پشت گوششو خاروند.

آرام نشسته بود و با دستمال داشت شير روي زمين رو پاك ميكرد.

رهام:بده به من.

آرام:مگه خودم چلاقم.خودم تميز ميكنم تو برو اونطورف تر.

زمين تميز شد و آرامو رهام همزمان باهم بلند شدن، كه آرام متوجه لباس رهام شد .هيچ وقت نتونسته بود جلوي خندشو بگيره و اينجا به ناچار زد زير خنده ولي خيلي سعي داشت

خندشو كنترل كنه كه موفق نبود.

آرام دستمال برد گذاشت آشپزخونه و برگشت خواست بره تو اتاق كه...

رهام:من خوابم نميبره منم بيام تو؟

آرام با چشماي گشادي كه اينبار از روي تعجب بود نگاهي به رهام انداخت.بچه پرو يه لبخند ميبينه چه زود پسرخاله ميشه، اين موقع شب ميخواد بياد تو اتاقم.

تازه ياد اتفاق تو حياط افتاد.

آرام:نخير، اين موقع شب من چرا با تو بايد تو يه اتاق باشم.

دوباره اون لبخند رو لب رهام اومد كه آرام بيشتر حرصش دراومد و بدون حرف ديگه اي رفت تو اتاق و درو بست.

يه ربعي ميشد كه كيك خوردنش تموم شده بود و خوابش نميبرد.

اه رهام...اين موقع شب همچين آدمو ميترسوني كه خواب از سرم پريد.

با فكر اينكه رهام ديگه رفته از اتاقش خارج شد كه ديد رهام درست روبه روي در اتاقش رو زمين نشسته و به نرده ها تكيه داده.

آرام با اخم نگاهي به رهام انداخت.

رهام:چيه ديگه اينجا هم حق ندارم بشينم.

آرام خواست درو ببنده كه رهام با صداي دورگه اي گفت:آرام...

لحن رهام باعث شد تا آرام به صورت رهام نگاه كنه.

رهام بي مقدمه گفت:چرا هر وقت بهت ميخوام نزديك بشم يخ ميزني؟

سوال سختي بود چون خود آرام هم جوابي براش نداشت، ولي خيلي ذهن رهام رو درگير كرده بود.

آرام نميدونم رو با صداي آرومي كه حتي خودش بزور ميشنيد زير لب گفت و دوباره درو بست.

تا صبح خوابش نبرد و تو اين مدت چند بار خواست دوباره از اتاقش خارج بشه كه تغيير عقيده داد و خارج نشد.نزديكاي 5صبح بود كه چشاش سنگين شد و خوابش برد.

اكثر روزا بدون نياز به ساعت دوروبر 7-7ونيم از خواب بيدار ميشد، هرچند كه شب دير خوابيده بود اما با صدايي كه پدرش اول صبحي راه انداخته بود بلند شد.از اتاق كه خارج

شد متوجه رهام شد كه همون جا كنار نرده ها تكيه داده به ديوارو شب رو صبح كرده از چهره گرفتش تو خواب هم معلوم بود خواب خوشي نداشته.نزديك نرده ها شد كه مجيد

ديدش.

مجيد:صبح بخير بابا.

آرام: صبح بخير.

مجيد: از رهام خبر داري؟فك نكنم بيدار شده باشه؟

آرام زير چشمي جوري كه پدرش متوجه نشه به جنازه رهام كه زير پاش بود نگاهي انداخت.

آرام:نميدونم

همين كلمه كافي بود تا مجيد بخواد بياد بالا.خيلي بد ميشد اگه مجيد ميومدو ميديد كه رهام اونجا خوابيده و آرام هم گفته نميدونم.

آرام دستپاچه زود خواست رهام رو بيدار كنه.تند تند داشت رهام رو تكون ميداد و زير لب پشت سر هم ميگفت رهام بلند شو...

خدا رو شكر كه در حد چند تا جمله سحر با مجيد كار داشت.

رهام چشاشو نيمه باز كرد كه چهره ارام و ديد و همون لحظه يه لبخند رو لبش اومد، باصداي خماري گفت:چيه؟

آرام با عجله گفت:بلند شو برو اتاق بابام داره مياد بالا، نبايد اينجا ببينتت.

هر چند رهام تو اون حالت خواب و بيداري كه چپ و راستشو تشخيص نميداد دقيقا متوجه حرف آرام نشد ولي از چهره ارام ميشد فهميد كه اوضاع خرابه.

با تعادل نسبي از جاش بلند شد و بدون اينكه تشخيص بده كجا ميره به سمت اتاق آرام رفت.

آرام:ديوونه كجا؟اتاق تو اونيكيه...

رهام اصلا نشنيد آرام چي گفت.آرام اومد دستشو كشيد و هلش داد طرف اتاق خودش كه همين لحظه مجيد بالا اومد.

آرام:ا...بابا مثل اينكه رهام هم تازه بيدار شده!

رهام مثل اينكه تازه هوش و حواسش با ديدن مجيد سر جاش اومده باشم گفت:صبح بخير...آره مثل اينكه تازه بيدار شدم...

اين مثل اينكه ديگه چي بود، آرام اخمي كرد بهش كه كاملا مغز رهام تحليل كرد چي شده.

مجيد:باشه،سحر هم يكم ديگه بيدار ميشه برين پايين صبحانه حاضره.

و خداحافظي كرد و رفت.

آرام با اخم داشت به رهام نگاه ميكرد.

رهام با صديي كه هنوز خمار خواب بود گفت:اخم ميكني چه ناز و تو دل برو ميشي...

آرام زير لب گفت:برو بابا...اينم دلش خوشه ها...

ولي رهام شنيد.

آرام و صبا و رهام نشسته بودن سر ميز صبحونه ميخوردن كه سحر شال و كلاه كرده پيداش شد.

صبا:كجا؟

سحر:وقت آرايشگاه دارم ميترسم ديرم بشه صبا تو هم كلاست يادت نره ها يه ساعت ديگس.

همين حرف كافي بود تا آرام چپ چپ به رهام كه بغل دستش نشسته بود نگاه كنه.اه...خدا اين چيه خلق كردي، بشر هم اينه همه پرو اين چرا هميشه لبخند گوشه لبشه.

همين كه صبحانه تموم شد آرام بدو بدو رفت تو اتاقش ولي صبا نشست جلو تلويزيون، رهام هم كه كشته مرده ي كارتون بود همراهيش كرد.

صبا با فرياد گفت:آرام من دارم ميرم خدافظ.

آرام هم تا جلوي نرده ها اومد و خدافظي كرد.همين كه صداي بسته شدن در و رهام شنيد سرشو بلند كرد و گفت:آرام بيا پايين.چيه همش چپيدي تو اون اتاق.

آرام هم نيش خندي زد و جواب داد:آره اتفاقا با پروين خانم كار دارم.ميخوام امروز كمكش كنم.

رهام فهميد كه عمدا آرام ميخواد اينكا رو بكنه با حرص نگاهشو گرفت و به ادامه كارتون نگاه كرد.

يه نيم ساعتي از رفتن صبا ميگذشت و آرام و پروين خانم هم حسابي آشپزخونه رو شلوغ كرده بودن هر ازگاهي صداي قهقه هاي هردوشون باعث ميشد دل رهام ضعف بره.

اين ميميره واسه من از اين قهقه ها بزنه فقط بلده يخ بزنه.

كانالا رو عوض كرد چيز جالبي نداشت، تلويزيون رو خاموش كرد و يواشكي به سمت آشپز خونه رفت.

آرام: حالا چيكارش كنم، اين كش نمياد؟مثل اينكه ماسته هي واميره.

پروين خانم:آرام جان همه چيرو اونطوري كه گفتم اضافه كردي؟

آرام با حالت معصومي به پروين خانم نگاه كرد و گفت:راستش موقعي كه شما ميگفتيد به يلدا اس ميدادم نفهميدم چي گفتيدوهر چيزي رو كه قبلا ديده بودم واسه كيك ميزنيد منم

زدم.

پروين خانم:وا...يعني همينطوري بي مقدار و اندازه؟

آرام:نه ديگه يه جاهايي رو شنيدم.

پروين خانم از آرام خواست تا براش بگه چي ريخته و چقدر ريخته تا خرابكاري آرامو درست كنه.

آرام داشت با شوق و ذوق وصف ناپذيري مايه كيك رو بهم ميزد.

آرام با خنده اي كه تو صداش مشهود بود گفت:بالاخره درست شد،كش مياد!

پروين خانم:آفرين دخترم، فقط هر دفعه اينطوري ميكني ديگه خراب ميشه بعدا درست ميشه.ببينم تا نرفتي خونه شوهر ميتوني اينو ياد بگيري.بقيه پيش كش.

آرام با گرفتي قاشق رو تو ظرفش گذاشت و گفت:اه...به چه درد ميخوره؟2ساعت تو آشپزخونه هي اينور بدو اونور بدو كه چي؟قراره يه ربع غذا بخوري. بعدش هم 1ساعت جمع

كن بشور و اينا.اه اه.

پروين خانم در حالي به يخچال سرك ميكشيد نصيحت رو شروع كرد .

آرام بازدم محكمي كرد و گفت:الآن اينو بايد كجا بزارم؟

پروين خانم:من فرو تنظيم ميكنم بزار توش يادت نره 45دقيقه ديگه(من نميدونم درسته يا نه ها از خودم يه چيزي گفتم)برش ميداري.من ميرم ميوه فروشي خريد دارم.

پروين خانم يهويي با ديدن رهام كه اونطوري جلوي ورودي آشپزخونه به ديوار تكيه داده با تعجب گفت:وا...شما اينجا چيكار ميكنيد؟

آرام:هي آقا پسر تخته اونوره، تو پيشنوي من چيزي ننوشته.

رهام وارد آشپز خونه شد و دستشو به طرف صورت آرام دراز كرد.كه در عوض آرام صورتشو عقب كشيد.

رهام:نترس مثل اينكه پيشونيت گرسنه بوده اونم ميخواسته كيك بخوره.

و بعد مايه اي رو كه به پيشوني آرام ماليده شده بود و تميز كرد.

پروين خانم بعد از كلي سفرش ودر آخر با يه نگاه چپ چپ به رهام رفت.

آرام پشت صندلي نشسته بود و صندلي روبه روش هم رهام.

رهام:چرا ديگه اخم نميكني؟

ميدونم بي جنبه اي آخه.

آرام:واسه چي بايد اخم كنم.

رهام:آخه رهر وقت تنها ميشيم يه جوري ميخواي فرار كني؟

آرام ميدونست بخواد جواب بده تا فردا هي بايد رهام بگه اين بگه پس ترجيح داد قبل از شروع خاتمه بده.

بلند شد و از آشپز خونه خارج شد.

***

آرش عصري اومده بود و باز معركه راه انداخته بود.

رهام:بسته آرش بند و بساطتتو جمع كن بريم من خونمون كار دادم.

آرش: ان شاالله مثل اينكه با همين 24 ساعت شير شدي و ميخواي كن فيكون كني

رهام:بلند شو حرف اضافه نزن.

آرش بلند شو بعد از خداحافظي به سمت در رفت.

رهام:كجا؟

آرش:خونه شما!

رهام:پس شلوار من چي ميشه؟

آرش:بيخيال تو ماشين ميشيني ديگه.

رهام:آرش!!!

آرش: نه مثل اينكه راستي راستي شير شدي نعره هم كه ميكني اينارو نگه دار واسه بابات نه من.

كيسه اي رو كه اومدني تو، كنار در گذاشته بود و برداشت و پرت كرد تو بغل رهام.

رهام نگاهي انداخت به كيسه و گفت:اين چه كيسه ايه مگه شلوار من ميوس كه گذاشتي اين تو.

آرش:ميخواستم تو زر ورق بيارم ها ديدم پرو ميشي.بپوش بريم ديگه اين همه فك نزن.

تو ماشين آرش يه آهنگ روسي گذاشته بود.

رهام:ميفهمي چي ميگه؟

آرش:ديروز دستم رسيده هنوز نميفهمم.

رهام:يعني قراره تو آينده بفهمي.

آرش:اره ميرم ترجمشو ميخونم.

رهام در جواب شونه بالا انداخت و به خيابون خيره شد

***

درگاهي:كجا بودي؟

رهام:چه فرقي به حال شما داره.خونه دوستم.

درگاهي:فكراتو كردي؟

رهام سوت بلندي كشيد و گفت:اووووووف...فكر كردم اونم چه فكري...

درگاهي:خوب تصميم آخرت چيه؟

رهام:بعدا ميفهميد يه سال بعد موقعي كه آرام 18 سالش شد.

درگاهي:شوخيت گرفته؟مثل آدم حرف بزن.

رهام لبخند كجكي زد و رفت.

بعد يه دوش و رسيدن به خودش دوباره اومد پايين.

خانم درگاهي:كجا ميري رهام جان تازه اومدي بزار يه ببينمت.

رهام بوسه اي به صورت مادرش زد و گفت:ميرم آرام هم وردارم برم واسه عروست لباس عروس بخرم چند هفته ديگس.نبايد همه چي رو دقيقه نود گذاشت.

سلنا: آقا رهام ما هم كه ديگه آدم نيستيم...

رهام اين دو روزه اصلا يادش رفته بود سلنايي هم هست.با ديدن سلنا ياد شب تولدش و آرام افتاد اه..چه گندي زده بود ولي ديگه حتي دلش نميخواست به روي سلنا هم نگاه كنه...

سلنا: به به شنيدم ميريد لباس عروس بخريد(يهويي تو چشاي رهام براق شد)پس مثل اينكه واقعا ميخواي باهاش ازدواج كني؟

رهام:آره مشكلي هس.

سلنا از بين دنودنايي كه روي هم ميسايد گفت نه.

رهام خداحافظ رو گفت از خونه خارج شد تو حياط سلنا دنبالش اومد.

سلنا: رهام...رهام...

رهام بنا به ناچاري ايستاد

-چيه؟

سلنا: شوخي ميكردي ديگه نه؟تو كه نميخواي با اون دختر واقعا ازدواج كني؟

سلنا: آقا رهام ما هم كه ديگه آدم نيستيم...

رهام اين دو روزه اصلا يادش رفته بود سلنايي هم هست.با ديدن سلنا ياد شب تولدش و آرام افتاد اه..چه گندي زده بود ولي ديگه حتي دلش نميخواست به روي سلنا هم نگاه كنه...

سلنا: به به شنيدم ميريد لباس عروس بخريد(يهويي تو چشاي رهام براق شد)پس مثل اينكه واقعا ميخواي باهاش ازدواج كني؟

رهام:آره مشكلي هس.

سلنا از بين دنودنايي كه روي هم ميسايد گفت نه.

رهام خداحافظ رو گفت از خونه خارج شد تو حياط سلنا دنبالش اومد.

سلنا: رهام...رهام...

رهام بنا به ناچاري ايستاد

-چيه؟

سلنا: شوخي ميكردي ديگه نه؟تو كه نميخواي با اون دختر واقعا ازدواج كني؟

رهام پوز خندي زد:چرا اتفاقا كاملا راس گفتم.

سلنا با صدايي كه به سختي شنيده ميشد گفت:پس من چي؟

رهام: تو چي؟

سلنا دوباره با همون صداي قبلي گفت:يه چيزايي بين ما بوده.

رهام زهر خندي زد و گفت:خودت ميگي بوده، آرام با تو خيلي فرق داره منم يه پسرم مثل بقيه غير زيبايي اخلاق و نجابت هم برام مهمه.اخلاق رو كه تو از اولش نداشتي...نجابت

هم...

دوباره با همون زهرخند نگاهي از سر تاپا به سلنا انداخت...

سلنا: رهام ميفهمي چي ميگي؟منم همون سلناي چند سال پيش...

رهام:همون سلناي چند سال قبل...هه... اون دختر هم همچين تحفه اي نبود با اين تفاوت كه اون موقع من داغ بودم هيچي نميفهميدم از اين ور و اون ور بهم ميگفتن كه چجور

جونوري هستي اما منه الاغ كور بودم توهم خوش خط و خال ميدونستي چطوري ناز و اخم كني من خر بشم...

سلنا: همه اينا راست ولي دروغ ميگي تو هنوز هم منو دوس داري شب تولدت كه يهويي منو ديدي.چي شد پس اون شب چرا اون موقع اينارو بهم نگفتي؟

رهام:اونقدرا برام ارزش نداري كه بهت دروغ بگم...آره اون شب فيلم ياد هندستون كرده بود...هوا برم داشته بود...يادم رفته بود چجور ماري هستي...آدمه ديگه جو ميگيرتش...

سلنا در حالي كه از لحن خشك و تحقير آميز رهام كم كم داشت اشكش در ميومد به بازوي رهام اويزون شد كه رهام محكم از خودش جداش كرد.

رهام:بس كن... گفتم كه اون زمون تموم شد... ديگه نميتوني خرم كني

سلنا:ولي رهام من...من بدون تو نميتونم...

رهام با لحني تحقير آميختش بود گفت:چيه تو آلمان خر تر از من پيدا نكردي واست خرج كنه تو هي خيانت كني نازتو بكشه...چپ بري راس بري نازتو بكشه...يه اخم كني ده سال

پير بشه.هان؟نه ديگه تموم شد خاله بازي...آره ميخوام با آرام ازدواج كنم چون برخلاف تو به هيچكي رو نميده تو روي هر بي سرپايي لبخند نميزنه...تو مهموني هي واسه كس و

ناكس عشوه نمياد و جلوي من با پسراي ديگه گرم نميگيره و نميرقصه...بر خلاف تو سهي نداره با لباس و آرايش و لوندي منو جذب خودش بكنه... براي اينكه در مقابل از خودش

كوچيكتر مغرور نيس... براي اينكه يه بچه ببينه بجاي اينكه بازوشو بكشه بهش بگه برو كنار ميشينه كنارش اشكاشو پاك ميكنه دقيقا نقطه مقابل تو؟تو چي؟ميتوني اينطور آدمي

باشي؟

سلنا كه ديگه اشكش در اومده بود دوباره خواست آويزون رهام بشه كه اينبار رهام بازوشو گرفت و فشار داد.

رهام:چيه بهش حسوديت ميشه؟آره منم وقتي هنوز نفهميده بودم چه كلاه گشادي سرم رفته به پسراي آلماني حسوديم ميشد يكي مثل تورو دارن.ولي حالا ميفهمم نه چقدر خدا

دوستم دشته كه تورو از زندگيم بيرون كرده.

بازوي سلنا رو پيچيد و كمي به عقب هلش داد و از خونه خارح شد.

رهام زنگ و زد و با باز شدن در وارد خونه شد متوجه آئين شد كه بالا سر آرام ايستاده بود و داشت درسشو ميگفت.

آئين:سلام.

رهام دستي تو موهاش كشيد و سر سنگين جوابشو داد.

آرام:واسه چي اومدي؟

تو خونه كه اعصابشو سلنا خرد كرده بود اينجا هم باديدن ائين رسما شن و ماسه شد اعصابش.بي دليل شايد هم بخاطر وجود آئين اين سوال آرام بنظر رهام خيلي سنگين اومد.

رهام: بدت مياد، برم؟

آرام: من منظورم اين نبود. تو كه صبح اينجا بودي چيكار داري؟

رهام بي توجه به آرام با لحن خشكي رو به آئين گفت: كلاستو تموم كن ميخوام با نامزدم برم بيرون خريد عروسي.

همين يه جمله كافي بود تا آئين بهم بريزه.آئين هم بدون حرف ديگه اي كيف و كتابش رو جممع كرد تابره.

آرام:ميريد؟

آئين هم با لحن عصبي گفت:بله ديگه مثل برنامتون خيلي واجبه.به حرف نازدتون گوش كنيد، با اجازه.

نگاهي به رهام انداخت و از خونه خارج شد.

آرام : چته تو؟ چرا جواب منو ندادي؟ با آئين چرا اينطوري حرف زديي؟نميتونستي يه ربع صبر كني؟

رهام: مثل اينكه خيلي ناراحت شدي با شازده اينطوري حرف زدم؟هان؟

آرام:ميفهمي چي ميگي؟ با من اينطوري حرف نزن من بچت نيستم.

سحر:يلام آقا رهام اينجا چيكار ميكنيد؟چي شده سرو صداتون تا انبار مياد.

رهام در حالي كه سعي ميكرد لحنشو كنترل كنه گفت:سلام، اومدم بريم خريد عروسي لباس عروس و اين چيزا.شما هم مياين؟

سحر: نه من واسه چي بيام آرام سليقه هيچ كسو مخصوصا من قبول نداره.

و با گفتن اين جمله رفت.

رهام:باشه.آرام بلند شو برو بپوش.

آرام نيش خندي زد و گفت:نميخوام بيام مخصوصا حالا كه داري امر ميكني؟

رهام خيلي صبوري تا حالا خرج كرده بود تا صداو حركاتشو كنترل كنه ديگه يواش يواش داشت جوش مياورد.

رهام:آرام صداي منو در نيار دوباره مامنت بياد بلند شو با زبون خوش برو لباس بپوش.

ولي آرم نه حركتي كرد نه حرفي زد.

رهام:بلند نميشي نه؟

آرام:نه.

رهام مچ دست آرام و كشيد و بلندش كرد.

آرام:آي...آي...چرا اينطوري ميكني؟چت شده تو؟آي...ولم كن دستم شكست...آخ

رهام بي توجه به ناله ي آرام همونطوري كه دست آرامو ميكشيد به سمت پله ها بردش و اونجا دستشو ول كرد.

رهام: جيغ و داد نكن حوصله ندارم دروغ تحويل مامانت بدم برو لباس بپوش ده ديقه ديگه پايين باش.

آرام عمدا بخاطر اينكه رهام بهش دستور ميداد ميخواست باهاش لجبازي كنه.

واسه همين برعكس پله ها خواست بره طرف آشپز خونه كه رهام زود جلوش اومد و بازوشو كشيد و از پله ها بالا بردش.هر چند كه خيلي درد داشت ولي هم براي اينكه جلوي

رهام كم نياورده باشه هم چون دلش نميخواست مامانش بفهمه ناله رو تو گلوش خفه كرد.

رهام در اتاق و باز كرد و خودش هم با آرام وارد اتاق شد.

ديگه حتي كمد رو هم باز نكرد رو تخت آرام يه مانتو بود اونو ورداشت به طرف آرام انداخت.

رهام: لج بازي نكن تا بيشتر از اين اعصابم بهم نريخته و يه كار دست خودم و خودت ندادم.

از چهره رهام اعصبانيت ميباريد.همچين چشماش اون لحظه خشن شده بود كه هر كس ديگه اي بود تا حالا جا زده بود.

آرام: نميفهمي ميگم نميخوام بيام.

هر چقدر رهام ميخواست خودشو كنترل كنه اين لجبازي آرام بيشتر باعث تحريك اعصابش ميشد.

بسمت آرام خيز برداشت كه متقابلا آرام هم عقب رفت و به ديوار تكيه داد.

رهام:پشت در اتاق وايستادم اماده اومدي بيرون كه هيچ مگر نه بار بعدي كه اومدم تو ديگه قاطي ميكنم.

و از اتاق خارج شد.

آرام با حرص مانتو رو رو تخت انداخت همچين رهام عصبي بود كه متوجه نشده بود اون مانتو سوخته.

رهام اون لحظه همچين وحشتناك شده بود كه حتي آرام هم ترسيد و مانتو ديگه اي پوشيد ولي از اتاق خارج نشد جلوي آينه خودشو مشغول كرد هر چند اينباز دست هم يه لوازم

ارايشي نزد.

ده دقيقه اي گذشته بود و تو اين مدت كمي از عصبانيت رهام كم شده بود.

ولي موب ديگه از ابهت مردونش كم ميشد اگه يهويي تغيير وجه ميداد.بدون در زدن وارد اتاق شد همين كه ديد آرام لباس پوشيده بدون توجه به چيز ديگه اي دست ارام و كشيد و

تا دم در ماشين هم ول نكرد.

***

جلوي مزون لباس عروس ايستاد آدرس اينجا رو از آرش گرفته بود، تو همه چي يه جايي كه توپ بود رو ميشناخت.

رهام هي چپ ميرفت راست ميرفت بين مدلاي لباس عروس هي اين مدل و اون مدل رو به آرام پيشنهاد ميكرد كه هر بار آرام مثل اينكه اصلا صداي رهام رو نشنيده باشه رفتار

ميكرد.

دوتا دختر فروشنده با فاصله زيادي از رهام و آرام ميومدند و تو گوش هم پچ پچ ميگردند.آرام به اون زيبايي و رهام هم به اون خوش تيپي اي و خوش چهره اي.

پدرسوخته تويه مزون هم اون عينك دودي لامصب رو در نياورده بود اين همه رو دل اين دوتا دختر راه نره!

يكي از دخترا:چيزي پسند كردين آقا؟

رهام كه هنوز ته مونده عصبانيتش برطرف نشده بود با الحن خشكي گفت:من قراره مگه انتخاب كنم.خانم بايد بگه.

رهام:چيزي پسند كردي؟

آرام:هيچي

رهام:جاي ديگه اي رو ميشناسي بريم اونجا

آرام نيش خندي زد و گفت:تا شب عروسي هم بگردي من چيزي انتخاب نميكنم.اصلا بدم مياد از لباس عروس نميخوام بپوشم...

رهام: چي ميگي؟متوجه نميشم

آرام:من لباس عروس نميخوام.

رهام كه فهميده بود منظور ارام چيه ديگه تو اين يه مورد نميتونست زور بگه خودش با دقت به لباسا نگاه كرد.

دوتا دختر فروشنده كه با تعجب به رهام و آرام نگاه ميكردن و چيزي نميفهميدن.اولين بار بود كه همچين چيزي ميديدن.

رهام مقابل يه مانكن ايستاده بود و داشت بررسيش ميكرد.

رهام:اين خوبه هم سادس هم شيك و سنگين.ميخواي بپوشي يا همين طوري ورش دارم.

آرام حتي به لباس نگاه هم نكرد از مزون خارج شد.

رهام سري تكون داد و به دخترا گفت ببينيد ي سايزي از اين اندازه خانم ميشه.

يكي از دخترا:خيلي خوش سليقه ايد...

اون يك دختره:تو انتخاب همسر هم خوش سليقه ايد...

رهام ابرو هاشو تو هم كشيد و رو كرد به دخترا:اظهار نظر هم جز خدماته...ما كار داريم زودتر لطف كنيد.

دخترا با لب و لوچه آويزون شروعكردن به بسته بندي لباس.

اين ديگه نوبرش بود كي بدون اينكه بپوشه و انتخاب كنه لباس عروس خريده بود.الآن حال مياد روز عروسي ميفهميدن اين لباس اندازه آرام نيست.

رهام پخش رو روشن كرد

از اين اهنگ خيلي خوشش ميومد.حالا كه آرام بود بهتر بود اونم بشنوه.

تو كه ميگ همه دنيا سياهه

تو كه ميگي تورو خواستن گناهه

تو كه همه جا، هميشه ميگي پاي تو موندن اشتباهه

توكه ميگي چرا محو نگاهتم

چرا هر لحظه دلتنگ صداتم

كنايه ميزني ميگي چرا من، هميشه بي قرار خنده هاتم

يه بار از چشم من جادوي چشماتو نگاه كن، نگا كن

بشين جاي منو چشماي زيباتو نگاه كن نگا كن نگاه كن

يه بار از چشم من جادوي چشماتو نگاه كن، نگا كن، نگا كن

بشين جاي منو چشماي زيباتو نگاه كن ، نگا كن نگا كن

نگا كن تا ببيني چي كشيدم

چجوري شد كه به اينجا رسيدم

تماشا كن ببين و باورت شه تو چشماي سياه تو چي ديدم

اگه خواستي بدوني اينكه قلبم، چرا يه لحظه آرامش نداره

چرا دستاي من تو دنيا بجز تو با كسي سازش نداره، نداره

يه بار از چشم من جادوي چشماتو نگاه كن، نگا كن

بشين جاي منو چشماي زيباتو نگاه كن، نگا كن، نگا كن

يه بار از چشم من جادوي چشماتو نگاه كن، نگا كن، نگا كن

بشين جاي منو چشماي زيباتو نگاه كن، نگا كن نگا كن.

رهام صداي پخش رو كم كرد.

رهام: بريم حلقه بخريم.

آرام:اينو كه خودت خريدي اونم خودت برو بخر ديگه منو چيكار داري؟

رهام:نه ديگه اون بايد اندازت باشه.

آرام:مثلا الآن اين اندازمه.

رهام پشت گوششو خاروند و گفت:خب تو خونه بپوش اگه اندازه نبود عوضش كنيم.

آرام:من حلقه انتخاب نميكنم.

رهام:به جهنم، من انتخاب ميكنم.

جلوي جواهر فروشي همچين ترمز كرد كه صداي لاستيكاي ماشين شنيده شد.

آرام كه چيزي نميگفت رهام بود كه انتخاب ميكرد.چند تا سيني نگاه كرد چيز قشنگي چششو نگرفت.از اونجا بيرون اومدنو بهه چند تا جواهر فروشي ديگه سر زدن.

تا بالاخره رهام يه حلقه روش چند تا شكوفه ريز حكاكي شده بود و دو سه تا سنگ سياه و يه برليان وسطش بود پسنديد.تو دست آرام كرد.

با شوق خاصي گفت:واي چه قشنگه!

آرام كه از لحن رهام متعجب شد بيشتر از حلقه حواسش پيش رهام بود.

خدا شفاش بده نه به اون خشم تو خونه، نه به اين لحن پر شوق بچگانه.

آرام با ديدن پسري كه عينك دودي بزرگي به چشمش بود و سايه كمرنگي هم رو صورتش افتاده بود كه پشت فرمون نشسته بود و زل زده بود به آرام كه داشت جلو ميومد اخمي

كرد كه با خنده پسر مواجه شد.پسر از ماشين پياده شد و گفت:آرام خانم ديگه برادري هم جز يادها و خاطره ها شد.

آرام حالا كه چهره پسر رو كامل ميديد فهميد كه آرشه.

آرام:سلام

آرش:يعني الآن ميخواين بگين من سلام نكردم، شما كه جاي سلام همچين اخم كردين من گفتن اول بخوام سلام بدم يكي ميخوابونين زير گوشم، ولي حالا سلام.

آرام: كاري دارين؟

آرش:اي همچين، امكانش هست بريم بيرون؟

آرام:كجا؟براي چي؟

آرش: من كه نميدونم آئين سر كوچه وايستاده اون باهاتون كار داره.

آرام متعجب پرسيد:اگه اون كار داره شما چرا اومديد؟

آرش: بچم از بس دلش نازكه از اين ورش اون ورش ديده ميشه، مثل اينكه فهميده رهام دل خوشي ازش نداره گفتش طرف خونه شما پيداش نشه بهتره.مبگفت رهام با آئين راه

نمياد ولي با شما بد رفتاري ميكنه.

حالا خودمونيم خواهر برادري ميكنه بگيد برم گوششو بكشم.

آرام: رهامه ديگه.

آرش: آخي آئين قربونتون بشه، حالا بهتره سوار شيد آمازون زي پايه يكي سبز شد.

***

آرش:چرا حرف نميزني آئين؟

آئين:آرش ميشه بري سر يه ميز ديگه...

آرش نگاهي به دوروبرش انداخت.

آرش: نه، كجا برم؟

آئين:هميشه يه نفر و پيدا ميكني باهاش حرف بزني الآن هم يكي رو پيدا كن ديگه.

آرام: شما دوتا اصلا تعارف نداريد؟

آرش: كلي روش كار كردم شده اين مگر نه امكان نداشت اصلا بگه كه ميخواد ببينتت.

آئين:نميري؟

آرش:برم با كي حرف بزنم، اينجا همه مردن. من نميدونم كافي شاپ گفتن دوست دختر دوست پسر گفتن نه اينكه دوتا پسر بشينن سر يه ميز به چيه حرفاي اينا بخوام گوش بدم اينا

كه حرفاي عاشقانه نميزنن بخوام ياد بگيرم.دختري هم اين اطراف نيس بخوام باهاش دوس بشم.پس همين حرفاي شما رو گوش ميدم.

آئين از زير ميز ضربه اي به پاي آرش زد كه آخ آرش بلند شد و همراهش خودشم بلند شد.

آرش: كودك آزاري در ملا عام.صبر كن به مامان شيرين بگم.

آئين: برو ديگه.

آرش:اه...باشه برم به حرفاي اين دانشجو ها گوش بدم شايدهم رشتم باشن دو كلوم ياد بگيرم.

آئين همچين به آرش نگاه كرد كه آرش فرار رو بر قرار ترجيح داد.

آئين: آرام... يه چيزي بپرسم؟

آرام:هم

آئين: تو واقعا بي هيچ حرفي ميخواي با رهام...ا...واقعا ازدواج كني؟

آرام سرشو پايين انداخت و بعد از چند لحظه گفت:خب...راستش آره...

آئين واقعا نميدونست بايد چيكار كنه يلي با آرش حرف زده بود اگه حتي يكم آرام براي جواب اما و اگر و اينكه دوستش نداره ابراز ميكرد آئين قرار گذاشته بود با خودش كه به آرام

بگه كه دوسش داره...ولي...حالا كه آرام داره ميگه آره و هيچ گله و شكايتي نميكنه خيلي بيخوده كه بخواد بهش بگه چه احساسي بهش داره.

نگاه خستشو به آرام دوخت. خدايا چرا بايد مهر يكي كه صاحب داره رو به دلم بندازي.

آئين: با رهام مشكلي نداري؟

آرام: تو كه اخلاقشو ديدي، اصلا قابل پيش بيني نيست، يه لحظه عصبي يه لحظه خندون.....

اه...چرا اينطوري حرف ميزد يا بگو آره يا بگو نه من چه بفهمم الآن تو باهاش راحتي يا نه!

آئين ديگه حرفي نزد.

آرام با كمي دستپاچگي پرسيد:از اون دختره چه خبر؟

آئين ابروهاشو در هم كشيد و با منگي گفت:كي؟

آرم:همون دختره كه ميگي دوسش داري؟

تازه آئين فهميد منظور آرام چيه.

آئين: هيچي بهم گفت كه با نامزدش مشكلي نداره،حالا ديگه نبايد بهش بگم دوسش دارم...چون نميخوام زندگيش بهم بريزه...به همين ارتباط ساده باهاش دل خوشم...

آرام:ميتوني تحمل كني؟

آئين زهر خندي زد و گفت آره!

چه قدر سخته كه با كسي كه دوسش داري سر يه ميز بشيني و باهاش در مورد كسي كه دوست داري حرف بزني ولي اون نفهمه خودشه!

چه سخته كه نامزد كس ديگه اي باشي و هم اونو هم كسي كه روبه روت نشسته رو دوست داشته باشي اما ندوني كدوم عشقته دوست داشتن كدوم واقعيه!

آئينبراي اينكه آرام متوجه ناراحتيش نشه با لحني كه سعي ميكرد خوشي توش باشه گفت:من نميدونم رهام هر چي ميخواد بگه، بگه خودت منو بعنوان برادر بزرگتر قبول كردي به

هيچ وجه از سمتم استعفا نميدم.رهام هر كاري ميخواد بكنه من ولت نميكنم.

آرام لبخندي زد.چه خوب بود كه كسي اينطور هواي آدمو داشته باشه!

آئين: آخر هفته ناهار مهمون مني.مياي؟

آرام: باشه.

آئين: حتي اگه رهام مانعت بشه، قول ميدي بياي؟

آرام چند لحظه مكس كرد و گفت باشه.

كلمه بعدي از دهنشون بيرون نيمده بود كه آرش پيداش شد.

آرش: اه...كل حرفاتونو جمع كنن 100 كلمه نميشه يه ربه منو كاشتين روي اون صندلي .

آئين:گوش ميكري؟

آرش:يه نگاه كن صندلي من كجاس چجوري گوش ميكردم؟

آئين:پس چجوري فهميدي حرفامون تموم شد.

آرش:لب خوني ميكردم.

ارام:واقعا؟

آرش:پس چي اگه اينطوري نكنم چجوري كار مردمو راه بندازم.

يهويي مثل اينكه چيز مهمي به ذهنش رسيده باش نشست.

آرش:آئين اون دوتا پسره دارن نقشه ميكشن يكي از دختراي دانشگاهشون رو مشروط كنن.

آئين:بغير ما حواست پيش اونا هم بود.

آرش:شما كه حرف نميزديد، هي ناز ميكريد واسه هم ولي اونا خيلي فعال بودم عرقم در اومد تا فهميدم قضيه چيه اسم دختره موناس.

آئين دست آرش و كشيد و بلندش كرد.

آئين: ديوونه اي به خدا، ده ديقه ازت نميشه غافل شد، آرام بريم بيرون يه گشتي بزنيم اينم از اينجا ببريم ولش كنيم الآن ميره از پسرا شماره دختره رو هم ميگيره.

***

خانم درگاهي با رهام وارد خونه آرام اينا شدن كه سحر و آرام هم بخاطر احرام به خانم درگاهي به استقبالشون رفتن.

خانم درگاهي: سلام عروس خوشكلم.خوبي خانم خانما.

آرام لبخند مليحي زد و جواب داد.

رهام بعد از دور شدن مادرش رو كرد به آرام

- ماهم كه كشكيم نه؟

آرام به خاطر كاراي اون روز رهام ازش ناراحت بود واسه همين بي توجه به وجود رهام رفت سالن و كنار مادر رهام نشست.بعد از چند دقيقه پروين خانم چايي آورد كه خانم

درگاهي گفت:آ... عروس به اين خوش رويي اينجا باشه و شما زحمت بكشيد از اينجا به بعدشو آرام جان شما زحمتشو بكش.ماهم يه فيضي ببريم.

به همه گرفت و آخرش هم واسه رهام.

رهام آرام طوري كه بقيه نشنون گفت:ببخشيد من از كس ديگه اي ناراحت بودم آئين هم ديدم بيشتر اعصابم خرد شد.

آرام در جواب بلند گفت:ميل نداري؟

رهام همونطور آروم بي توجه به سوال آرام ادامه داد:آرام... بخشيدي؟

آرام:نه!

رهام فكر كرد اگه يكم ديگه ادامه بده به غرورش بر ميخوره واسه همين گفت:به درك! من منتتو نميكشم!

سحر: آقا رهام حلقه و لباس عروس خيلي شيك بودن، آرام كه تا حالا به كسي اجازه نداده تو انتخاباش كسي دخالت كنه اين بار شما تونستي رامش كني يا نه؟بازم مرغش يه پا

داشت؟

راهم نگاهي به آرام انداخت و لبخندي زد و گفت:نه خودش انتخاب كرد.

خانم درگاهي مشتاقانه گفت:آ...من هنوز نديدم حلقه و لباس چه شكلي ان ميشه بپوشي منم ببينم.

آرام براي اينكه به درگاهي بي احترامي نشه بلند شد رفت بالا كه يادش اومد رهام چه بي جنبه ايه اگه با اون لباس بياد پايين، رهام حتما هنگ ميكنه و بقيه ميفهمن اولين باره كه

رهام داره اونو تو اين لباس ميبينه.

آرام: رهام؟

رهام:هم؟

خانم درگاهي:درست جواب بده پسرم.

رهام:بله؟

آرام:بيا بالا كارت دارم.

بلاي پله ها آرام منتظر بود تا رهام بياد كه پيداش شد.

آرام:تا من لباس و بپوشم و برم پايين و بعدش هم در بيارم ميري تو اتاق مهمون بيرون هم نمياي.

رهام:امر ديگه اي باشه؟ واسه ي چي منم ميخوام ببينم بهت مياد يا نه؟مهمتر اصلا اندازته؟

آرام نيش خندي زد و گفت: آخه ميدونم چقدر بي جنبه اي اگه پيش مامانت منو با اون لباس ببيني هنگ ميكيني مامانت هم ميفهمه آبرومون ميره.

رهام چند لحظه اي فكر كرد و بعد لبخند شيطنت باري زد و گفت:خوب من قبل از اونا ميبينم.

آرام:چي؟

رهام: اول من اينجا ميبينم فيض ميبيرم بعدا ميريم پايين.

آرام:فقط فكر سواستفاده باش.

رهام:حالا هرچي... دلت نميخواد برم پايين بشينم تو لوس بازي در آوردي و گفتي من لباس نميخوام مگر نه از من خطايي سر نزده پس آبروي تو ميره نه من.برم؟

آرام با خشم به رهام نگاه ميكرد و دندوناشو روهم ميساييد.

آي خدا...اين بشر فقط فكرش پي سواستفادس...

تو اتاق لباس و با هزار مكافات پوشيده بود و جلوي آينه قد ايستاده بود و به خودش نگاه ميكرد.خدا رو شكر اندازش بود.

عجب سليق اي داشت ناكس، آرام تا حالا سليقه ي هيچ كس جز خودشو قبول نداشت ولي اين هم تيكه ي محشري بود...انصافا بايد اعتراف ميكرد كه خيلي شيكه.

بالا تنه كاملا سنگ دوزي شده كه بنداش پشت گردنش گره ميخود و دامن بدون پف دنباله دار كه روش پارچه ي شيري رنگي اومده بود.ا..ا...ا...تا حالا متوجه اين نشده بود يه كلاه

هم داشت، كلاه فرنگي سفيدي كه تور داشت.لخندي زد و سرش كرد واي چقدر تضاد جالب بين موهاي سياهش و كلاه سفيد ايجاد شده بود.

اصلا يادش رفته بود كه رهامم بيرون ايستاده بدون توجه از اتاق خارج شد كه وقتي بر گشت متوجه رهام شد.همونطور كه حدس زده بود رهام يخ زده بود.

چند ثانيه...چند دقيقه...نخير مثل اينكه كامل خشك شده الآنه كه پايينيا صداشون در بياد.دستشو جلوي صورت رهام تكون داد كه رهام يهويي دستشو گرفت.

آرام:چيكار ميكني؟

رهام:چقد خوش سليقه بودم و خودم خبر نداشتم.

آرام: خوشكلي از خودمه نه لباس.

رهام:نه نه لباس بيشتر خوشكله.

آرام دهن كجي اي كرد و گفت:دستمو ول كن.

رهام بوسه اي به انگشتاي ظريف آرام زد و اون مدالي رو كه روز تولد رهام، آرام بهش پس داده بود و گذاشت تو دستاي آرام.بدون حرف ديگه زودتر و جلوتر از آرام به طرف

پله ها رفت.اين همه دختر خوشكل و لوند و عروسك اطرافش بود كه منتشم ميكشيدن نمونش سلنا هم خوشكل بود هم اندامش بهتر از آرام، غير سلنما دختراي زياد ديگه اي هم

بودن اما هيچ كدوم جذبه آرام رو نداشتن شايد هم دليل اين كشش اين بود كه آرام خودشو وا نميداد.

آرام مشتشو باز كرد و چشمش به مدال افتاد خيلي ظريف بود و چون از سنگ سياه هم بود روي لباس سفيد خيلي قشنگ ديده ميشد، به گردنش انداخت.

خانم درگاهي:واي...چه خوشكل شدي...به زنم به تخته تا حالا عروس به اين خشكلي نيديم تو آرايش بكني چي ميشي.

اينا رو كه مامانش ميگفت ته دلش قند آب ميشد.خدايا آرام بخواد آرايش كنه من رو به موت ميشم.

صبا كه تازه به جمع اضافه شده بود از دايره المعارف خودش واسه تعريف از آرام استفاده كرد.

صبا:چه جيگري شدي... رسما هلو برو تو گلو...

با اين حرف سحر و خانم درگاهي لبشونو گزيدنو اينبار بجاي قند، كله قند هم كم ميارور واسه آب شدن تو دل رهام!!

گوشي آرام زنگ خورد،شماره رو نميشناخت.

آرام:بله؟

آئين:سلام،آئينم.

صداي آرش از اونور خط گفت:منم رسم هستم.آئين هم شد اسم.

آرام:يكم ديگه ميام.

آرام تيپ اسپرتي زده بود و كوله پشتي به پشت با خداحافظي از مامانش از خواست از خونه خارج بشه.

سحر:كجا خانم خانما روز 5شنبه اي؟

آرام: بيرون كار دارم.

سحر:يعني چي؟خودسر شدي

آرام لبخندي زد و به طرف در رفت در همين حال گفت:موقعي كه شوهر ميدادين بايد به اين هم فكر ميكردين.

بازم سر كوچه منتظر بودن.

آرام:سلام.

آرش:عليك سلام خانم مارو كاشتي اينجا يكي نيست بهمون آب بده خشك شديم.

آئين:سلام.

آرام:من موندم شما دوتا چطوري باهم دوست شدين اصلا اخلاقتون بهم نميخوره.

آرش:چطور مگه؟

آرام:سلام دادنتون هم زمين تا آسمون با هشم توفيق داره.

آرش خنده اي كرد و آئين گفت:هيچكي نميتونه آسمون باشه چرا ميگي آسمون.

آرام با تعجب گفت:چي؟

آرش:هيچي اين بچه رو كمال خيلي حساسه بجاي آسمون تا زمين بگو زمين و زير زمين.

آرام شانه اي بالا انداخت و تكيه داد.

دور يه ميز شطرنج تو پارك نشسته بودنو حرف ميزدن.

آرش: اه بسته ديگه به خدا يه جمله ديگه درباره رهام بگيد ميرم گشتو خبر ميكنم.

آئين:تو طرفدار مني يا رهام؟

آرش:هيچ كدوم من طرف دار آرام هستم.

آرام:چه طرف دار خوبي!

با قيافه اي كه آرش به خودش گرفت بحث از ازدواج آرام دور شد و از هر دري حرف ميزدن.

آرش يهويي كاملا ناگهاني وسط حرفش گفت:آئين برو ناهار بخر.

آئين:امر ديگه اي باشه؟

آرام:يهووي گشنت شد.

آرش:اهم...هرچي كه ميخري مال من از نوع مخصوصش باشه.

آئين:اصلا فست فود نميخرم چلو كباب هم مخصوص ميخواي؟

آرش: تو بگو شايد اون هم مخصوص داشت.

آئين بلند شد:رو تو برم...من رفتم ناهار بگيرم آرام فست فود ميخواي يا غذاي ديگه؟

آرام:اينجا؟

آرش:تورو خدا چونه نزنين از ديشب رو مخشم كه نبره رستوران.

آرام:باشه مشكلي نيس...ولي چرا نميخواين برين رستوران؟

آرش قبل از آئين جواب داد:بابا پسر به اين خوشگلي خوش تيپي رو ميبري رستوران اين دخترا همچين روش زوم ميكنن آدم غذا از حلقش پايين نميره.من نميدونم اين چطوري تو

حيابون قدم ميزنه.

آرام خنده اي كرد راست ميگفت آرش همين يه ساعتي رو هم كه نشستن دخترا كه هيچ بدون استثنا حتي بيشتر پسرا هم به آئين نگاه ميكردن.

آرام: شما خودتون هم كم ندارين؟

آرش: پس چي به اين جذابي و خوش تيپي ولي واقع گرا هستم خوب آئين خرج نكرده جذابه.

آئين:بسته بازار راه انداختي...من رفتم

آرش:آئين وايستا...ميترسم بدوزدنت تو اينجا باش من ميرم ناهار ميگرم.البت تو خونه حساب ميكنيم.

آرش بلند شد و همين كه به آئين رسيد آئين كنار گوشش آروم گفت:خيلي مردي.

آرش:ميدونم ميدونم...

آرش بدو از اونجا دور شد

***

سلنا:اينجاها عوض شده ها...

مامانش:آره هر طرف رو نگاه ميكني فقط دختر پسر ميبيني...اون موقع ها همه خانواده بودن...

سلنا:الآن دوست دختر دوست پسر شده

مادرش هم حرف سلنا رو تاييد كرد.

داشتن پياده روي ميكردن مثلا با اون تيپ فجيع مادرودختر چيزي از هم كم نداشتن.

مادر:سلنا من خسته شدم من اينجا رو نيمكت ميشينم تو خودت برو دور بزن.

سلنا:باشه ماما...

ميگن اگه قرار باشه يه اتافاق بيفته هر طوري هم بخواي جلوشو بگيري بالاخره بيفته حالا هم ديدن آرام و آئين جز اون اتفاقا بود.اين همه پارك، اين همه روز و ساعات

مختلف...

سلنا همينطور كه داشت راه ميرفت متوجه دختروپسر ججوني شد كه روبه روي هم پشت يه ميز نشستن.

دختره رو نميديد پشتش به سلنا بود ولي پسره رو خوب ميديد و قيافه اون هم چيزي نبود كه فردي مثل سلنا بخواد ازش دست بكشه.اين عادت هميشگيش بود كه چيزاي خوبو

ميخواست حتي اگه شناختي روشون نداشت و ناشناخته بودن.ولي بصرف زيبا بودن اون شئ يا اون فرد بايد مال سلنا ميشد...

سلنا خوشكل بود ولي اعتماد بنفس بيش از حد داشت...

همونطور ايستاده بود و به پسر زل زده بود كه آئين متوجش شد.اخم خشني كرد و بعدش با لبخند به آرام نگاه كرد.

چرا هر وقت كاري ميكنيم كه كسي رو از خودمون دور كنيم دقيقا همن كاري هست كه نبايد انجام ميداديم...

اين اخم خيلي به دل سلنا نشست...به سمت پسر حركت كرد كه آئين با ديدنش اخمي ديگه اي تحويل داد.

آرام فكر كرد آرش اومده و شوخيش گرفته برگشت تا ببينه كيه...برگشت همانا و ديده شدن همانا...

قبل از اينكه آرام سلنا رو ببينه و تا اينكه سلنا فهميد اون دختره آرام هستش زود خودشو كشيد پشت يه كاج.

سلنا:آرام...(خنده اي كرد)رهام بدبخت رو بگو همچين به اين دختره مينازه كه انگار مريم مقدسه...كجايي آقا رهام ببيني چه خنده هايي ميكنه...(دوباره نگاهي به آئين انداخت)چه

خوش سليقه هم هست از اون طرف رهام رو گرفتار كرده اينجا هم داره با اين تيكه اينجوري لاو ميتركونه...

پسر دختري كه از كنارش رد ميشدن با تعجب بهش نگاه كردن اين داشت با خودش اينطوري بلند بلند حرف ميزد...

خواست زنگ بزنه به رهام كه بياد و اين اوضاع رو ببينه ولي اولا امكان نداشت رهام حرفشو باور كنه و بلند شه بياد تازه اگر اومدنش طول كشيد چي...

ترجيح داد عكس بندازه با موبايلش چند تا عكس انداخت و يه فيلم هم گرفت تا رهام بفهمه كه پسر دختره كين.

خيلي دوس داشت بره وسط و جمع دوستانشونو بهم بزنه ولي ترجيح داد ارام ندونه...

با زهر خندي كه رو لبش بود دور شد...

كي عكسا بده به رهام...خيلي دوست داشت همين فردا صبح عكسا رو بزاره جلو رهام ولي...چطور بود هر دوتا شو، هم رهام هم آرام رو كمي عذاب بده...سلنا ميدونست كه وقتي

رهام كسي رو پس بزنه امكان نداره دوباره بخواد باهاش باشه.پس حتي اگه عكسا رو هم ميديد سلنا رو قبول نميكرد.

به مادرش نزديك شد.

مامانش:چقدر طول كشيد

سلنا:بريم خونه كار دارم

تو حياط خونه آقاي درگاهي نشسته بود و فكر ميكرد.

اگه قبل از عقد عكسا رو نشون بده خوب فوقش يه دعوا پيش مياد و بهم ميخوره ازدواج ولي اينطوري آرام همچين عذابي نكشيده...

فكر كرد و فكركرد...از اون اول تاريخ تا حالا مكر و حيله زنا چه ها كه نكرده حالا يه بار ديگه ميخواد يه حقه ديگه سوار بشه...

***

شيرين خانم(مامان آئين):بازم صد رحمت به آئين تو كه همش بيرون غذا ميخوري.

آرش:مامان شيرين ول كن توروخدا منو با اين پسر پاستوريزت مقايسه ميكيني.

آئين همين كه اين جمله رو شنيد از پشت اومد مامانشو بغل كرد.

شيرين:اووو..پسر به اين گلي...

آرش:آره همون گل من گلي...

آرش و آئين كنار هم نشسته بودن و داشتن چايي ميخوردن كه آرش با لحن فيلسوفانه اي بدون اينكه به ائين نگاه كنه شروع كرد

آرش:حالا چيكار ميكني گل من گلي؟

ائين:چيرو؟

آرش:خاستگار مامانتو.

آئين يهويي برگشت به آرش نگاه كردو با صداي بلندي گفت:چييييييييي؟

آرش:نخود چي!

آئين كله آرشو برگردونود طرف خودش:چي ميگي ديوونه شدي؟

آرش:الاغ محض شوخي گفتم آرامو چيكار ميكيني؟

آئين:تو غلط ميكني از اين شوخيا ميكني اين بارونديد ميگرم دفعه بعد حسابتو ميرسم.

آرش:باشه اين همه كوري نخون.چيكار ميكني؟

آئين:نميدونم...عقدش نزديكه...

آرش: به خداوندي خدا اگه يه بار ديگه يه سوال بپرسم بگي نميدونم من ميدونم و تو...

آئين: چيكار بايد بكنم از خودش ميپرسم با رهام مشكلي نداري وقتي ميگه رهامه ديگه من چي بگم...

آرش:رو دسته هر چي ماست هست بلند شدي تو اينم سواله ميكني اخه...

آئين:چي بگم بگم منو دوس داري

آرش:چه اشكالي داره بالاخره از اين بلا تكليفي خارج ميشي..

آئين با لحن محكمي جواب داد:مخت پاره سنگ بر ميداره ها چي چيو بپرسم...مثلا گفتن منو جي برادرت بدون الآن يهو برگردم بگم منو جايه همسرت چقدر دوس داري چقدر قبول

داري؟

آرش: اوووو خوب چه خبرته الآن مامانت مياد...

آئين:پس حرف بيخودي نزن...

آرش با همون لحن آئين گفت:نه مثل اينكه زبون باز كردي...

آئين: بجاي اينكه هي مسخره بازي در بياري فكر كن بايد چيكار كنم...

آرش: با رهام حرف زدي...

آئين:اصلا حرفشم نزن، خودش منو برده واسه معلمي آرام اونوقت تا منو تو خونشون ميبينه با من مشكل داره سر آرام خالي ميكنه خودت كه پرسيدي ديدي ارام در مورد اونروز

چي گفت...

آرش:خوب چيكار كنم ميخواي بگردم دنبال يه دختر ديگه...

آئين همچين چپ چپ به آرش نگاه كرد كه آرش كم مونده بود خودشو خيس كنه...

آرش:اوووو...نه مثل اينكه دختره كاملا عوضت كرده اولين باره اينطوري كسيرو نگاه ميكني...

آئين: آرش ديوونه بازي رو تموم كن...

خسته رو مبل نشست...

آرش هيچ دلش نميخواست با حرفاش وستشو ناراحت كنه ولي چه ميشد كرد واقعيته ديگه همچين اين داستان پيچ خورده كه فكر نميكرد بشه بازش كرد...آرش اخلاق آرام رو

ميشناخت ميدونست كه حتي اگه عاشق سينه چاك آئين هم باشه بروز نميده از يه طرف هم لجبازي خود آئين داشت كار دستش ميداد...

حجب و حياي زياد هم ميتونه آدمو نابود كنه....

آرش:آئين؟

آئين:چيه؟

آرش:سوالمو درست جواب بده تا بتونم كمكت كنم

آئين حرف نزد سرشو به معناي تاييد تكون داد.

آرش: تو آرام و دوس داري يا عاشقشي؟

ائين سرشو بلند كرد و به چشماي آرش زل زد...

آئين با صدايي كه بزور شنيده ميشد گفت:عاشقشم...

آرش: عشقت چطوريه؟فقط آررام و واسه خودت ميخواي يا خوشبختي اونو...

آئين:من با رهام حرف نميزنم تا مبادا با آرام بد برخورد كنه اونوقت تو ميگي آرام وواسه خودت ميخواي؟

آرش كنار آئين نشست و ادامه داد:پس بزار خودش تصميم بگيره...

آئين: ميفهمي چي ميگي ارش

چيزي مثل يه غده از اندوه و گله راه گلوي آرشو ميبست ولي هر طوري بود سعي كرد اين حس تو صداش مشهود نباشه.

آرش:آره ميفهمم... آئين رهام نميزاره حتي اگه آرام هم خودش بخواد رهام ول كن نيست...

آئين: نميتونم...

آرش از جاش بلند شد و به طرف در خروجي رفت.

آئين:كجا؟

آرش: نميتونم اينطوري نارختتيتو ببينم ميدوني كه برام از همه عزيزتري...ميرم با آرام حرف بزنم.

آئين:ميخواي ازش بپرسي؟

آرش سر تكون داد.

آئين از جاش بلند شد و روبه رويه آرش ايستاد.

آئين:آرش قول بده هر اتفاقي كه بعدا هم بيفته ازآرام نپرسي كه منو دوس داره يا رهامو...

آرش:چي ميگي؟من از اين قولا نميدم...

آئين:آرش...

آرش:اونطوري صدام نكن من همين الآن ميرم بپرسم

آئين:آرش..

آرش:مرض، كوفت، درد بي درمون هميچن ميگه آرش انگار ميخوام بچشو بكشم..خيله خوب قول ميدم...

آئين:به يه چيز مهم قسم بخور...

آرش:رگ دخترونت گل كردا قول شرف ميدم...

آئين:اونو كه نداري

آرش همچين با پشت دست بلافاصله زد توشكم آئين كه ائين خم شد و دستشو رو شكمش گذاشت وناله كرد...

آرش:من نميدونم مامان شيرين ادب قسمت ميكرد تو داشتي چيكار ميكردي، حتما داشتي سازاتو كوك ميكردي كه اين همه بي ادب بار اومدي خودم آدمت ميكنم...

آئين در حالي كه ميخنديد كلشو بالاآورد و گفت:قول داديا...

آرش مثل دخترا پشت چشم نازك كرد.

آرش:من نميدونم چرا هر وقت به تو مشاوره ميدم اين همه گرسنم ميشه فك كنم چيپس خونم كم شده بدو برو يه فلفليشو بخر...

آئين:امر ديگه اي باشه...

آرش:فعلا نيس

دوازده روز ديگه عقدشون بود.رهام هم ديشب زنگ زده بود و گفته بود كه امروز ميخوان برن واسه انتخاب كارت دعوت عروسي و سفره عقد و تالار اين قبيل چيزا.فقط از همون

ديشب خدا خدا ميكرد كه دوباره لج بازي آرام گل نكنه و اينا هم به عهده رهام نيفته كه تو اين مورد اصلا سليقه نداره.

وارد خونه شد كه فهميد مجيد امروز رو خونه مونده سلام و احوال پرسي و كمي حرف زدن تا آرام آماده شد خدارو شكر، مثل اينكه اولش مشكلي نبود درگيري واسه حاضر شدن

آرام بوجود نيمد.

***

رهام: من جايي رو واسه اين كارا نميشناسم اينارم مامانم از دوستاش آدرسشو گرفته خودت جايي رو ميشناسي بريم.

آرام:فرقي نداره همونجاها بريم.

كارت عروسي رو انتخاب كردن، خيلي قشنگ بود حصيري بود.واي بلاي اصلي واسه انتخاب سفره عقد بود هي متصدي آلبومو ورق ميزد و فك ميزد آرام هم فقط سرشو تكون ميدا

كه يهويي گفت:اين خوبه.

همين.بعدش دفترو بست.رهام با تعجب به آرام نگاه كرد كه داشت ميرفت اتاق عقد و ببينه چقدر خودسر بود.

رهام آلبومو باز كرد و به سفره عقدي كه آرام انتخاب كرده بود نگاه كرد همه پارچه هاش شيري بود و ظرفاشم از اين مرمرياي قديمي.خيلي خوشگل بود ولي عجيب بود كه آرام

چنين چيزي رو انتخاب كرده.

آرام از اتاق عقد بيرون اومد و رو به متصدي گفت:پرده هاي اون اتاق قابل تعويضه؟

متصدي:بله خانم چطور مگه.

آرام: من از صورتي بدم مياد يه رنگ ديگه بزنيد.

رهام با تعجب به آرام نگاه كرد وا اين امروز چش شده اظهار نظر ميكنه چه اظهار نظري هم خدا به دادم برسه هر روز يه سازي ميزنه لباس عروس و حلقه شو نگاه نميكنه

اونوقت به پرده هاي اتاق عقد گير ميده، يا خدا خودت كمكم باش.

متصدي: چه رنگي باشه.

آرام بعد كمي مكث گفت: طلايي كمرنگ دارين؟

متصدي:آره اتفاقا،همينو اجرا ميكنيم.

آرام:ممنون.

رهام: مطمئني.

آرام:اهم...

متصدي:عقد و تالار و تو يه روز رزرو كردين؟

رهام:آره.

تو ماشين نشسته بودن كه رهام گفت:بقيه كارا رو خودم تنهايي ميكنم مشكلي نيس.

آرام:نچچچ

رهام:الآن كجا بريم؟

آرم:هر جا خودت خواستي.

رهام ماشينو روشن كرد و به طرف خونه خودشون روند.

جلو در خونه خودشون ايستاد كه آرام گفت:پيانو رم مياريم؟

رهام:كجا؟

آرام:خونه خودمون.

رهام با تحكم گفت:نه!

آرام:نيارش خودم كه چپ نيستم ماشين ميگيرم ميارمش.

رهام:به خدا اگه اون بياد تو خونه من ميدونمو تو.

ارام در حالي كه از ماشين پياده ميشد گفت:اولدورم غولدورم نكن اونم بعنوان چي ميگن ...هان جهزيه ميارمش هيچي هم نميتوني بگي.

رهام:يعني اگه من گذاشتم تو اونو بياري.بعدشم اون پسره بياد تو خونم.

آرام: خودت خريدي اون پسره رو هم خودت آوردي.پس ميارمش.

رهام از پشت بازوي آرام و كشيد و تو چشماش براق شد.

رهام:خودم خريدم خودمم ميشكنمش.

آرام نيش خندي زد و بعد گفت: كسي ميبينه بده ول كن.

رهام هم مثل خود آرام نيش خندي زد و ولش كرد.

اصلا خونه درگاهي يه چيز ديگه بود.خونه نبود كه عمارت بود، كاخ بود، قصر بود از در حياط تا ديوار اون سر ده ديقه راه بود.

رهام همينطور جلوتر راه ميرفت و حرف ميزد.

رهام:اينجا مال بابام نبوده از اول.زمينش مال بابا بزرگم بود يه چيزي شبيه باغ بوده اونموقع كه يه خونه معمولي توش بوده از اونجايي كه باباي من تنها پسر خونواده بود و بغير

اون 2 تا دختر بود اين ملك ميرسه به انو خيال پردازياشو اينجا پياده ميكنه دوتا خونه بزرگ ميسازه كه اين جلوايه يكم بزرگتر از اون پشتيه هستش و دو تا باغبون مياره و زمين

رو درست ميكنه.

آرام كه داشت به اطراف نگاه ميكرد گفت:باغ چي بود؟

رهام:سيب...چند تا درخت ميوه ديگه هم توش بود.

آرم: اون خونه بابابزرگت كو؟

رهام برگشت و به آرام نگاه كرد:بابام همون اول خرابش كرد.

جلوي همون خونه اي كه رهام ازش حرف ميزد و ميگفت از خونه جلو ايه يكم كوچيكتره رسيدن.

عجب نمايي.خونه جلوايه نماش مرمر بود ولي اين سنگاي سياه سفيد بود.به نظر آرام كه ظاهرش از اون يكي قشنگ تر بود.

رهام:اين مال منه.قراره اينجا بشه خونمون.

آرام:بريم توش؟

رهام:آره...سه روزه كارگرا داره حسابي تميزش ميكنن.

يا خدا رهام ميگه اين از اون كوچيكتره ولي همين كوچيكتره كه از خونه ما(آرام داره با خودش حرف ميزنه)بزرگتره.

آرام:بابات خيلي خرج ساختن اينا كرده!

رهام:اي همچين ...نصف پول ساختن كه از همون ارث برداشته...

ساختار داخليه خونه اي تا حدودي شبيه خونه خودشون بود.دو تا راه پله داشت كه از دو طرف خونه به طبقه بالا ميرفت آرام رو ياد...

آرام: اينجا چقدر شبيه خونه هاي هندياس...

رهام:منم گاهي وقتا اينطوري فكر ميكنم...

تو خونه چرخ خوردن خدا ايش حرف نداشت.اينجا رو بيشتر از خونه خودشون و خونه درگاهي دوس داشت...

آرام:اينجا حسابي تميزه...

رهام:مامانم حسابي از كارگرا كار كشيده اين چند روزه.

آرام:دستش درد نكنه.

رهام:ما از اين رسما نداريم مهمونا رو شب اول بياريم خونه جهاز ببين و اينا بعدا يه مهموني ميديم ميان.هر وقت چيزي خريدي بيار بزاري تو خونه بعدا كارگر مياريم ميچينه.

آرام:اهمممم...

رهام:خوب خانمي پسنديدي...

آرام:واقعا قشنگه...

رهام:راستي از مامانت شنيدم عشق شنا داري طبقه پايين اينجا يه استخر هستش ما خودمونم ازش استفاده ميكنيم.

آرام:اهم.

ناهار رو خونه آقاي درگاهي با خانم درگاهي خوردن.

اي خدا اين زن چقدر اين دختره رو دوس داش.

نشسته بودنو خانم درگاهي داشت آمار جزئيات اخلاق آرامو ميگرفت و آمار رهامو ميداد.عجيب مهر خانم درگاهي به دل آرام نشسته بود چه زن خوبي بود چهره نمكي اي داشت و

با شوق خاصي حرف ميزد.

رهام:آرام اتاق منو ديدي؟

خانم درگاهي:كجا ميبري دخترمو دارم باهاش حرف ميزنم.

رهام:مامان از وقتي اومديم داري باهاش حرف ميزني من بجاي تو فكم درد گرفت.

مامانش اخمي تحويلش داد كه رهام دلش نيمد مامانشو ناراحت ببينه(اي جانا)رفت و صورت مادرشو بوسيد و دست آرام و كشيد برد اتاق خودش.

آرام خيلي خوشش اومد كه رهام اين همه مادرشو دوس داره.

رهام:قبلااينجا رو ديدي ديگه؟

آرام:تولدت.

رهام چنگي به موهاش زدو براي اينكه حرف از اون شب پيش نياد حرفي نزد.

يا خدا اين صداي كيه ديگه.صداي قهقه هاي بلند دختري از سالن شنيده شد.

رهام:سلنا و مامانشن.اكثرا بيرون خونه هستن.

آرام:هم...

صداي كوبيده شدن انگشتاي كسي رو در شنيده شد و فرد بدون اينكه اجازه اي از رهام كه تو اتاق بود بگيره وارد شد كه همون جا خشكش زد.

سلنا لبخند كجكي زد و گفت:خوب ميگفتيم باهم خلوت كردين مزاحم نميشدم.

رهام با لحن كمي خشن گفت:در زدي من اجازه دادم كه پريدي تو

سلنا بي توجه به حرف رهام اومد جلوي آرام.

سلنا:ميدوني رهام خيلي دوست داره.

آرام با انزجار گفت:اين چه دخلي به شما داره.

همون لبخند كجكي دوباره.

سلنا رو به رهام گفت:بيشتر مراقبش باش. ميگن بيرون گرگ زياده ولي مثل اينكه يكي خودش...

رهام حرفشو قطع كرد:برو بيرون.يه بار ديگه ببينم اومدي تو اتاق من كلامون تو هم ميره.

سلنا:باشه عزيزم...

خارج شد.

آرام داشت ميز تحرير رهام و نگاه و رهام هم آرامو.چقدر دوست داشت اين بت زيبايي رو بغل كنه.تك تك اجزاي صورتشو با ولع نگاه ميكرد...

با خودش قسم خورده بود تا بعد عقد به هيچ وجه طرف آرام نره...چه شكنجه سختي بود و چه شكنجه گر ظالمي!

آئين داخل ماشين نشست.

آرش بدجوري تو فكر رفته بود و ظبط با صداي بلند ميخوند.دقت كرد.

وسطاي آهنگ بود

ولي حسابي نكني روي من

اگه كه ميبيني يكمي لبخند زد فقط واسه اينكه معرفم پسر

حرف نزن پشت سرم هي مرتبا

الآن سه باره كه معرفي ميكنيو ميگي اسمت هس نسترن

كلاس ميذاري و مقايسه ميكني با كلاس من

سوييچ مرسدستو ميكشي به رخ من

نه من متاستفانه نيستم اهل جردن اينو قبلا هم گفتم

خانم لطفا يكم ساكت كه رفته حوصلم

ديگه ديگه رفته حوصلم

كلاس نذار شورشو در آوردي حوصلمو بدجور سر آورددي

كلاس نذار شورشو در آوردي حوصلمو بدجور سر آورددي

كلاس نذار، كلاس نذار، كلاس نذار، كلاس نذار، كلاس نذار

خانم كلاس مياد كه گوشيش آيفونه از فك و فاميله تايسونه

مژه هاش بلند مث برف پاكنه

چشمك ميزنه كه منو خام كنه

شمارتو پاك كردم از گوشيم

موهاتم بستي مثل هوشي

اسمت چي بود

آها نوشين

دوس داري فلفل رويه سوشي

شنيدم گفتي بابات مهندسه دائيت دكتره و عموت تو مجلسه

ميگه هر هفته ميريم اروپا فك كنم اينم بود از اون دروغا

پيكان داره ميگه داريم تويوتا اونم نه هر مدل فقط سه ليكا

اين همه كلاس ولاف دختر بار چندمه من بهت گفتم

روي لباش ميزاره سيگارو ميده پول ميلاي بابارو

صداي ضبط رو بلافاصله كم كرد.

اين تيپ اهنگارو به لطف آرش خوب ميشناخت مال تي ام بكس بود بر خلاف اينكه آرش بااين تيپ آهنگاي تند خوني خيلي مچ بود آئين اصلا اين مدل خوندنا با خونش جور در

نميومد.بقول خودش ميگفت آهنگ بايد استاندارد كلام داشته باشه.

آرش همين كه فهميد موزيم رفت برگشت كه ديد بعله ائينه.

ائين:اينا چيه گوش ميدي؟

آرش:به توچه من اختيار گوش خودمم ندارم.

و دوباره آهنگو بلند كرد

خيلي قوپي مياد ولي دختره سادس ولش كني همش تويه فيس و افادس

خانم عاشق زبونه لاتينه همش ميگه عشقم ريكي مارتينه

رنگ موهاش قهموه اي مثل دارچينه

خانم هي ميگه الگوم كاترينه

اينبار آئين پخش رو كه خاموش كرد هيچ كاست رو هم كشيد بيرون و انداخت تو كوچه.

آرش:ا..ا...ديونه چيكار ميكني يه ساعت زحمت كشيده بودم تا از كامپيوتر بزنم رو كاست ديونه.

ائين همچين با غضب نگاش كرد كه

آرش:خيله خوب مرض يعني ديگه عمرا من جلوي تو آهنگ گوش كنم.حتي شجريان.

آئين:راستي به چي داشتي فك ميكردي اينطوري رفته بودي تو فكر.

آرش:والا همچين تند ميخوند كه نميفهميدم.

آئين:وا..

آرش:والله.

آئين:زبون نريز كجا ميخواستي بري گفتي منم بيام.

آرش:آها رهام زنگ زده بود گفت كارت داره.

آئين:رهام؟!!!

آرش:آره يوسفم همون زلخايي كه پسش زدي...

آئين:چيكار داره.

آرش:ماشينو روشن كرد و راه افتاد.

آرش:من چه بدونم ميخواد گل اويز بشه...پول بهت بده بگيره...اصلا بكشتت...از گوشه چشم نگاه كرد و گفت شايدم كارت عروسيشو بده...

آرش اين تيكه اخرو فقط از رو شوخي گفتش ولي مثل اينكه تقدير شوخي حاليش نميشه.

آئين:ببند دهنتو.رهام با من چيكار ميتونه داشته باشه.

آرش:اه چرا از صبح مثل هاپو شدي هي پاچه ميگيري.بخدا من همون دختر ساده ايم كه بار اول تو پارتي ديدي ها...هنوز تا عوض شدم مونده ها...

آئين همچين رفته بود تو فكر كه اصلا حرف آرش رو نشنيد.

آرش جلوي خونه درگاهي نگه داشت و زنگ زد.

تو حياط رهام جلوشون اومد و دور ميزي كه كنار باغچه بود نشستن.

آرش:خوب اين با اين پرنس ما چيكار داشتي؟

سوال رو آرش پرسيد ولي رهام روش با آئين بود.

رهام:آقا آئين خيلي ممونم تو اين مدت خيلي به آرام كمك كردين اما چند روز ديگه عروسي مونه و آرام مياد تو همين خونه پشتيه و گفتم كه پيانو رو نياره خوب ديگه اينجا قراره

زندگي كنه...با عرض پوزش ديگه من لزومي نميبينم واسه تدريس...

آرش از اين همه قباحت خونش داشت به جوش ميومد خوست جواب رهام رو بده كه ائين پيش دستي كرد.

آئين:اون روزي كه باهم قرار گذاشتيم شما گفتيد كه قراره با آرام ازدواج كنيد ولي حرفي از اينكه بعد ازدواج من حق تدريس ندارم نزيد.پس منم با عرض پوزش ميگم كه شما پول

دوازده 12 ماه تدريس رو به آرش داده بوديد كه به من بده و الآن 3 ماه بيشتر نگذشته.

همه جمع ميدونستن كه اين لحن حرف زدن فقط ظاهره و رهام ميخواد آئين و از آرام دور كنه و آئين پا فشاري ميكنه و اين طرز بيان هم يه نقاب بيشتر نيست.

رهام:پول مسئله اي نيس.

آئين چيكار ميتونست بكنه از اين به بعد رهام ميشد آقابالاسر آرام و هر چقدر هم آرام كله شق باشه و لجبازي كنه بالاخره اون شوهره شو و نميتونه مقابلش وايسته.پيانو هم يه

جعبه كوچيك نيس كه بگه تو اتاقش ميذاره.

چند ثانيه اي به سكوت گذشت.

آئين:فردا باقي پولو ميدم به آرش كه براتون بياره.

لبخندي كه سمبلي از نوعي پيروزي بود رو لباي رهام جا خوش كرد.

رهام:گفتم كه نميخواد من قرارمونو بهم زدم پس اون هم بعنوان خسارت.

آئين بي توجه به حرف رهام بلند شد.

آئين:اون پول از گلوم پايين نميره.فردا ارش پسش مياره.

آرش داشت منفجر ميشد چرا آئين اين همه مغرور بود كه سعي و پافشاري بيشتري نكرد.پسره خل و چل ديونه!

آرش:رهام تو ميگي پيانو رو نميذارم ارام بياره خونه ولي نگفتي كه آرام حق نداره بره خونه باباش.پشت بندش يه نيش خند زد و ادامه داد:پس هر وقت آرام رفت خونه باباش

ميتونه به آئين زنگ بزنه كه اگه كلاس ديگه اي نداشت بياد.

رهام داشت حرصش در ميومد.و جوابي براي حرف آرش نيتونست پيدا كنه،چي ميگفت ميگفت بدم مياد زنم با آئين در تماس باشه.

دندان قرچه اي كرد و گفت:باشه مثل اينكه اينطوري مشكل حل ميشه.پس پولو پس نياريد.

آرش سرش رو به معناي تاييد تكون داد و آئين كه هنوز سرپا بود خداحافظي گفت و از آرش و رهام دور شد.آرش هم خاحافظي كرد و دوون دوون به سمت آئين رفت.

رهام يهويي مثل اينكه چيزي يادش افتاده باشه از اون سر حياط بلند داد كشيد: وايستين يادم رفت....

خودشو به آرش و آئين رسوند و از اينكه آخرين تنه رو به آئين ميزنه تا ليز بخوره و بيفته خوشحالي محوي تو صورتش بود.

رهام:راستي اينم كارت دعوت عروسي واسه آخر هفته آيندس.

آرش ميدونست كه آئين تو چه وضعيه و واسه همين معطل نكرد و زود كارت و از دست رهام كشيد و خارج شدند.

الآن نه وقت حرف زدن بود نه شوخي كردن نه جدي بودن بقول مامان شيرين فقط سكوت!

آئين الآن مثل معتادي بود كه كم مونده بود سر به بيابون بذاره و سكوت درمانش بود اما اين درمون مدت زيادي طول نمكشيد.

اولش اعصبانيت.بعدش باورت نميشه و رفتي تو خماري و مستي و نميفهمي اما اين دوره زياد طول نميكشه و به خودت مياي و ميبيني چه اتفاقي افتاده ولي الآن اعصبانيت نيست

كه به سراغت مياد.غم، اندوه، ناراحتي،تنهايي حتي گريه!

آرش از اين سكوت و بي حركتي آئين ترسيده بود الآن يه ربعي ميشد كه هيچ تكوني نخورده و به ندرت پلك ميزد.

خواست حرفي بزنه اما تا دهنش و باز كرد دوباره ساكت شد.

گوشيشو روشن كرد.

Monday night I feel so low

Count the hours they go so slow

I know the sound of your voice

Can save my soul

City lights, streets of gold

دوشنبه شب خیلی احساس نا امیدی میکنم

ساعت ها را که به آرامی میگذرند می شمارم

و میدانم که آهنگ صدای تو میتواند روحم را نجات بخشد

چراغ های شهر ،خیابان هایی از طلا

Look out my window to

the world below

Moves so fast and it feels so cold

And I'm all alone

از پنجره به دنیای زیر پایم نگاه می کنم

که چگونه خیلی سریع میگذرد و خیلی سرداست

و من کاملا تنها هستم

Don't let me die

I'm losing my mind

Baby just give me a sign

نگذار بمیرم

دارم دیوانه میشوم

عزیزم فقط یک نشانه به من بده

And now that you're gone

I just wanna be with you

and I can't go on

I wanna be with you

Wanna be with you

و اینک که تو رفته ای فقط میخاهم با تو باشم

و نمیتوانم ادامه دهم

میخاهم باتو باشم

میخاهم باتو باشم

I can't sleep and I'm up all night

through these tears I try to smile

I know the touch of your hand

Can save my life

نمی توانم بخابم و تمام شب بیدارم

از میان این گریه ها میکوشم لبخند بزنم

میدانم که لمس دست تو

میتواند زندگیم را نجات دهد

Don't let me down

Come to me now

I got to be with you some how

مرا نا امید نکن

اکنون نزد من بیا

هر جور هست به تو خواهم رسید...

آرش ميدونست كه آئين خيلي از آهنگاي انريكه خوشش ميومد و همين كافي بود تا آئين رو ازاون مردابي ك داشت توش غرق ميشد بيرون بكشه.

دوست داشت گريه كنه.چه اشكالي داره مردها هم گريه ميكنن.

مرد ها هم گريه ميكنند!

حيف كه گريه هاشان ديده نمی شود...

آخر هنوز به همين سادگی ها،پشت ديوار ها و سياهی های شب را نمی توان ديد !

نفس عميگي كشيد و چشماشو بست و آرش از ترس خلاص شد.دلش داشت آتيش ميگرفت تنها دوست و برادرش اينجوري داره زجر ميشكه.

آرش:توروخدا آقا كيانوش يه كاري بكنش.

كيانوش:نميدونم.آخه به چه بهانه اي؟

آرش:به چه بهانه اي نداره كه شما خودت اين موسيقي رو گذاشتين تو دامن اين بچه الآن هم به همين بهونه بكشش اونجا.

كيانوش:بچه چرا نميگيري بهانه منظورم اين نيس.منظورم اينه كه از ايران كشيدمش بيرون اومد اينجا من بگم چيكارت دارم من چطوري چند ماه اينو اينجا نگه دارم؟

آرش:بابا شما كه استاد منين.اين همه راه شيره ماليدن رو به من ياد دادي از من ميپرسي؟

كيانوش:زبون نريز.راستي شيرين خبر داره؟

آرش:نه ها...خدا نكنه شما خواهر خودتو نميشناسي همين كه بفهمه آئين به آرام نميرسه ميره دنبال يه دختر ديگه با اخلاق آرام.آئين هم اينو بفهمه قاط ميزنه.اون رويي كه تو

بیست و دو 22 سال ديده نشده رويت ميشه.

كيانوش:واقعا شيرين خبر نداره انوقت تو به من همه چي رو گفتي؟

آرش:همچين ميگي به من كه انگار بردپيتي. يه نخسه ديگه از خودمي ديگه.

كيانوش:اين همه چرت نگو فك كن من اينو اينجا تو يه كشور غريب چطوري نگهش دارم.اصلا نگه داشتن كه به كنار تو كه ميگي كارت عروسي دختره رو هم گرفته ببين اصلا

مياد؟

آرش:اون با من.

كيانوش:پدرسوخته ميگي اون با من بقيشم پيدا كن ديگه.

آرش:اه..چقد سلول خاكستري بسوزونم.با هر كدوم از اين سلولا يه دلار رو بنزين ميادا.

كيانوش:ببينم سرت به جايي نخورده بنزين چيه ائين رو بچسب.

آرش:اينجا نيس مگرنه همچين بغلش ميكردم و بهش ميچسبيدم همه حسودي كنن.

كيانوش محكم از اون طورف تلفن داد كشيد (آرش)

آرش:خيله خب بابا.

كمي مكث كردن و بعدش آرش ادامه داد.

آرش:ببينم اونجا كنسرتي چيزي نميدي؟

كيانوش:چطور مگه؟

آرش:حيفه استعداد اين بچه اينجا حروم ميشه.

كيانوش:راس ميگي ها.بيارمش تو گروه.

آرش يهويي هل هولكي گفت:استپ.ببينم تو گروهتون كه غير مجاز ندارين؟رپ كه نميخونين؟تند خوني كه ندارين؟دخترا كه عشوه نميان؟اين پسر خوشگله ها اونجا براش دام

نذارن؟گرگي چيزي تو گروهتون ندارين...

كيانوش حرف آرش رو قطع كرد:چي ميگي تو؟

آرش:بخدا اينا رو راس گفتم.

كيانوش:يعني چي؟

آرش:آئين از رپ بدش مياد.از تند خوني بدش مياد.از دخترايي كه عشوه بيان بدش مياد.از كسي كه براش نقشه بكشه بدش مياد.از دختري كه بخواد باهاش طرح دوستي بريزه بدش

مياد.

كيانوش:احتمالا از تو بدش نمياد؟

آرش يهويي مثل بمبي كه منفجر باشه گفت:چرا بايد از من بدش بياد.بده اين همه به فكرشم بده اين همه هواشو دارم نميخوام با ديدن رهام و آرام زجر بكشه.اين همه خصوصيات

و مادر در مورد بچش نميدونه....

كيانوش:چت شد تو يهويي؟

آرش در حالي كه نفس مفس ميزد گفت:هيچي.

كيانوش:معذرت.درمورد اونايي هم كه گفتي كنسرتي كه ما ميزاريم از اينايي كه تو ماهواره ميبيني نيس.فك نكنم اصلا كانالي كه مارو نشون ميده سيگنالشو داشته باشي.

آرش:هَو...مگه چجوريه؟حتما از اون كانال بدبداس.هان؟اونارو واسه اين بچه حذف كردم.

كيانوش:آروم نگيريا!نه يه چيزي تو مايه هاي سنتي خلاصه از اين جديدا نيس.معمولا هم فقط موسيقيه گاهي اوقات بچه ها همخوني ميكنن.

آرش:اَييييييي....همينه اين كانالو ندارم چيه اين امليا...

كيانوش:هوووووو...

آرش:هو به خودت يه بار ديگه الفاظ ركيك خارج بشه از دهنت خود ائينو منهاي پنچهاش ميفرستم...راستي اين مياد اونجا تو كه زنت خيلي وقته رفته بياد پيش تو كه عيب نداره.

كيانوش:فرمايش ديگه اي نيس.تعارف نكنا

آرش:دس پروده ي خودتونيم.

كيانوش:بليط رو خودتون ميخريد.

آرش:باشه.راستي تو اين كار پولي هم هس؟بچم اونا لباس پاره نپوشه از بي پولي.

كيانوش:آخش قربون اين بچه تو برم كه مامان به اين نازي داره.آره پولش اينجا خوبه.

آرش:خوبه يعني چي؟من در مورد پول شوخي ندارم مثل آدم حرف بزن.

كيانوش:اِ...حالا بايد آدم باشيم...خوبه يعني تقريبا يكم بيشتر يا كمتر همون پولي كه با تدريس تو ايران در مياره رو اينجا هم ميگيره.

آرش:اوكي كاري باري نبيد؟

كيانوش:نه نبيد.

آرش:خدافظ.

كيانوش:باي.

همين كه قطع كرد پريد آشپز خونه پيش شرين خانم.

كمي تو يخچال رو سرچ كرد بعد كابينتا.

شيرين:چيكار ميكني؟دنبال چي ميگردي؟

آرش:دل!

شيرين:دل؟!

آرش:آره فقط از نوع آئينيش باشه.

شيرين:منظورت چيه؟

آرش يهويي دست از گشتن كشيد و مثل ربات سريع نشست رو صندلي.

آرش:مامان شيرين آئين الآن چند سالشه؟

شيرين:يعني تو نميدوني؟

آرش:نه نميدونم هنگ كردم شما بگيد.

شيرين:22.

آرش:خب،قرار ايشالله ماشالله چيكاره بشه.

شيرين نگاه كارگاهانه به صورت آرش انداخت تا چيزي بفهمه.آرش هيچوقت بيخودي اينجور حرف نميزد.

شيرين:چي تو سرته؟

آرش:قراره چطوري پول دربياره؟

شيرين:خوب اون از رو علاقه موسيقي ميخونه و اگه كار دولتي پيدا كنه كه هيچ نكنه با تدريس بايد پول دربياره ديگه.

آرش لبشو گاز گرفت و گفت:مامان شيرين كار دولتي چيه؟!الآن ميبيني طرف ليسانس رياضي داره بيكاره اون وقت بيان به يكي كه موسيقي خونده كار بدن؟مگه ميشه؟از تدريس

هم چقد ميتونه در بياره اونقدر كه يه خونه بسازه يه ماشين بخره؟نه فقط خورد و خوراك و لباس حالا اون گوشه موشه ها هم پول اتوبوس.

شيرين:خب كه چي؟

آرش:من و شما ميدونيم كه اين آخره استعداده.خب من ميگم چطوره بره تو خط كنسرت.

شيرين:خب؟

آرش:هيچي ديگه خب به جمالتون.حالا شما كه با كنسرت مخالف نيستين؟

شيرين:آئين ميخواد بره واسه اين خواننده ها بزنه؟

آرش:نه بابا خواننده چيه؟اي تقريبا سنتي ايراني.

شيرين:اين كه خوبه.

آرش:آخه بايد رضاين ولي باشه.

شيرين چپ نگاه كرد كه آرش ادامه داد:خب ايشالله كه با كنسرت مشكل ندارين.ولي ميدونين كه برگزاري يه كنسرت تو ايران چقدر دنگ و فنگ داره.مجوز ميخواد.تبليغ تلويزيوني

نداره،نبايد تو روزاي خاص باشه نميدونم وفات ها و تظاهرات و اينا يعني نصف سال رفت اينا به كنار اينو بچسب كه يه عده چقد بي جنبن.

شيرين:آرش چي ميخواي بگي لقمه رو ميپيچوني؟

آرش يهويي سرراست گفت:بزاريد بره دبي پيش داداشتون.

شيرين از جاش بلند شد:چي ميگي؟

آرش:احساسي برخورد نكنين.فكر آيندش باشين.

شيرين:پدرش كه مرده اين جگر گوشمم بفرستم كشور غريب.

آرش:اين جيگر گوشتون و ميفرستين پيش داداشتون تنها كه نيس.

بعد با يه لحن غمناكي گفت:مامان شيرين شما كه 24 ساعته پيش اينبچه نيستيد ببينيد چه زجري ميكشه.من يه چيزايي ديدم كه ميگم اجازه بديد بره.

شيرين:محاله!

آرش:مامان شيرين شما مو ميبيني و من پيچش مو.بخدا به پير به پيغمبر اين اينجا بمونه ذره ذره آب ميشه.افسرده ميشه..

شيرين:آرش تو چيزي ميدوني؟

آرش هم مثل شيرين بلند شد:آره مسبب اين زجر آئينو ميدونم...ميدونم چرا دو سه ماهه اينطوري شده....چرا از ديوار صدا مياد از دهن اين نه...ميدونم چرا همش با اون ساز

لعنتي الهه ناز رو ميزنه ميدونم چرا واسه همين هم ميگم بذريد بره..بخدا اين اگه هفته ديگه اينجا باشه ديوانه ميشه رواني ميشه ...

هر جمله اي رو كه ميگفت بيشتر بغض صداش مشخص ميشد...هر جمله لرزه اي بد كه به جون شيرين مي افتاد...هر جمله گله ها داشت پشتش كه آرش از خدا ميكرد...اينا جمله

هايي بودن كه كم مونده بود اشكاي يه مرد رو در بياره...چه قدر روزگار دلسنگ شده كه يه مرد هم گريه ميخواد بكنه...!

آشپز خونه رو ترك كرد.

اينا در مورد پسرش بود و شيرين بي اطلاع مسبب اين هه اوقات تلخي چي يا كي بود...هر چي بود آرش ميدونست..از آشپزخونه خارج شد و به دنبال آرش رفت تو اتاقش.

شيرين:آرش حرف بزن منم بدونم دليل اين رفتار جديده آئين چيه؟

آرش:بخدا نميتونم بگم قسمم داده...حتي اگه بدونه كه در اين حد هم به شما گفتم محشر به پا ميكنه فقط شما اجازه بده بره پيش دايي.

شيرين با بغض گفت:خودش اينو ميخواد؟

آرش اومد جلو و شيرين رو بغل كرد:نه من ميخوام اينطوري راحت ميشه...خودشم راضي ميكنم...

شرين آروم داشت اشك ميريخت....

آئين:بس كن ديگه...چقد بگم نه!

آرش بعد از كلي حرف زدن شيرين رو از راه هاي احساسي قانع كرده بود كه بزاره آئين بره دبي.تنها دلگرمي شيرين برادرش بود كه اونجا پيش آئين هست.الآن هم به شيرين گفته

بود كه بهتره بره خونه يكي از دوستاش تا بحثاشونو نبينه.

همونطور كه انتظار داشت آئين باشنيدن مسئله از كوره در رفته بود.

آرش:مگه من خواستم،داييت زنگ زده بو گفته بود آره ما يه موزسين ميخوايم منم فكر كردم ديدم خيلي خوبه كه اينجا نباشي گفتم آره آئين مياد.

آئين:تو بيخود كردي.

آرش:آئين واسه چي اينهمه براي نرفتن اصرار داري من مامان شيرين رو هم راضي كردم.به والله رفتنت خيلي به صلاحته.

آئين پوز خندي زد و گفت:از كي تا حالا تو صلاح منو تعيين ميكني؟

آرش از رو مبل بلند شد و اومد پشت آئين كه از پنجره بيرون رو نگاه ميكرد ايستاد.

خودش خوش نداشت اينو بگه چون آرام واقعا ارزششو داشت ولي بايد آئينو متقاعد ميكرد.

آرش:ارزششو داره؟

همين جمله كافي بود تا ائين مثل آتش فشان فوران كنه.

برگشت و ديد كه آرش پشتش ايستاده تنه اي به آرش زد

آئين:بفهم چي ميگي؟فك نكن به حكم برادري هر چي بگي ميزارم به پاي شوخي چشم روش ميبيندم ولي داري پاتو زيادي دراز ميكني....ديگه واسه زندگي من نقشه نكش...

آرش هم مثل آئين صداشو بلند كرد.

آرش:من بدتو ميخوام...ميخواي بري تو اون عروسي لعنتي كه ببيني رهام چطوري دست آرام و گرفته و باهاش راه ميره...ميخواي بري ببيني كه چطوري ميبوستش...مخخواي

بري موقع خوندن عقد اونجا باشي كه چي بشه...ابله رهام ميخواد زجرت بده چرا ميخواي كاري كني كه به ريشت بخنده...

آئين صورتش قرمز شده بود صداش دورگه.دوباره با همون صداي بلند جواب داد:نه تو بد منو نميخواي...فقط نميدونم كي اين نونو گذاشت تو دامن من...نميدونم كي گفت برو باهاش

حرف بزن..نميدونم كي گفت باهاش قرار بزار...برادري كن واسش...

بلند تر داد زد:اينا رو كي گفت؟

آرش بر خلاف آئين بر صداو رفتارش كنترل داشت ولي نميخواست اينو نشون بده.پس اون هم با همون صداي بلند جواب داد:فك كردي من بچتم صداتو روم بلند كني بترسم...آره

اينارو من گفتم...من گفتم چون ميديدم چطوري داري آب ميشي...مثل كبك سرتو كرده بودي تو برف و هيچي نميديدي...گفتم برادر باش تا باهاش راحت تر باشي گفتم برادر باش تا از

سرت هواي عشق و عاشقي بپره تا آرام بتونه برات از رهام بگه تا قد يه نخود اون مغزتو بكار بندازي و بفهمي كه نميتوني جلوي رهام در بيار...

آئين نفس نفس ميزد ميدونست داره بيخودي ب آرش بحث ميكنه ولي بايد جايي اين اغده رو خالي ميكر تا سبك بشه...

آئين:خب حالا چي ميگي حالا هم امدي تا دوباره برام بزرگي كني برم دبي كه چي؟عروسي آرام و نبينم...

حرفي واسه گفتن نداشت...خسته و درمونده و آشفته همن جا رو زمين نشست...

آرش تو دلش گفت:تو تحمل ديدن كارت عروسي رو هم نداشتي...همين كه آرومو تو لباس عروسي ببيني سكته ميكني...

آرش هم روبهرويه آئين رو زمين نشست.

آرش با صداي آرومتري گفت:خودتو عذاب نده حتي آرام هم اگه بخواد نميتونه كاري بكنه..بهتره بري تا لااقل خودت راحت باشي...

آئين حرفي نداشت...چيزي به بزرگي همه غماي شهر تو گلوش سنگيني ميكرد دوست داشت گريه كنه...

بي صدا اشكاش ميمد و آرش تا متوجه شد سر برادشو بغل گرفت و اجازه داد بغض خوش هم بشكنه....

آئين چقد دوست داشت كه مثل اشكار خودشم جاري بشه و ديگه نباشه...

يه ربع...نيم ساعت...يه ساعت...زمان همينطور سپري شد تا از دستشو در رفت...

آرش همين كه فهميد آئين از نظر روحي خالي شده و ديگه داد و هوار راه نميندازه گفت:

بلند شو پسر چيه مثل دختر 14 ساله ها نشستيم بغل هم گريه ميكنيم...

دستي به گونه خودش كشيد و بعدش سر آئيو بلند كرد و گفت:فك كنم بايد دوباره ريمل بزنم اشكام خرابش كرده...

ائين زهر خندي زد و از جاش بلند شد و آرش هم همينطور.

آرش:اوه اوه اينجا ناكازاكيه بمب زدن وسطش...چيكار كردي پسر گلدون، بالش، گل، كتاب، ديوارارو ببين...

بعد سوت بلندي كشيد...

آرش:هر ندونه با اون سرو صدايي كه ما راه انداخته بوديم فك ميكرد اينجا زن و شوهر هستش داره كارشون به طاق ميكشه...

ولي ائين حرفي نميزد...

خونه رو كمي جمع كردن كه يهويي صداي زنگ خونه اومد...

آرش:بخدا همشو ميندازم گردن تو من از اين كارا بلد نيستم...

همين كه شيرين وارد خونه شد و وضع رو ديد خشكش زد.

آرش:طوفاني اينجا بود بايد تو گينس ثبت بشه...

اما شيرين ميدونست قضيه چيه واسه همين كمي بد اخلاقي كرد كه طبيعي باشه و مجبورشون كرد گلدوناي جديد بخرن.

آئين تو اتاقش بود و داشت با دفتر نت هاش ور ميرفت.كه آرش بدون در زدن اومد تو.

آرش:چكار وكني؟

آئين:بگم تو كه نميدوني

آرش:اه...ضد حال...

چند دقيقه اي گذشت و آرش وسايل اتاق آئين رو زير و رو كرد.

آئين طلب كارانه گفت:اون كشو رو جا انداختي؟

آرش:نه اونجا نگاه كردن نداره كه لباس زير وجورابه...چيز جالبي نداره...

آئين چپكي نگاهش كرد كه آرش اومد پيشش نشست.

آرش:ميري؟

آئين زرش ا.مد بگه آره فقط به معناي آره سر تكون داد.

اي واي...يا خدا...چه جفتكي ميپرونه اين آرش...خبر نداشت كه اين ابراز احساسات و بالا پايين پريدنا حكم كاراتنه بازي با اعصاب آئينو داره كه يكاي از اون نگاهاي خشم الود

مثل تير به سمت آرش پرتاب شد كه در جواب گفت:اوووووووووو

به سمت ويولون رفت و آورد دادش به ائين.

آرش:من همين گيتارم به زور ياد گرفتم اينو بلد نيستم خدت بزن.

آئين ويالونو گذاشت زير چونشو زد.

الهه ناز...

آرش سري تكون داد و بلافاصله از اتاق خارج شد و در و محكم كوبوند به ديوار....

دوازده 12 ساعت رومخ ملت كار كرده بود تا آرام رو از سر اين پسر بپرونه حالا بازم الله ناز ميزد...خاك تو سرت...

آئين فهميد كه آرش خيلي ناراحت شده از دلش نيمد كه اينطوري بزاره بمونه.رفت تو پذيرايي نشست و آهنگ قديمي اي زد.گلها كار هر كسي نبود كه بخواد اين قطعه رو اجرا كنه.

آرش يواشكي سرشو از در بيرون آورد و به شيرين كه تو آشپزخونه بود چشمكي زد و به انگشتاي ائين خيره شد....

آئين چمدوناشو بسته بود و حرفاشو يا آرش و مامانش زده بودو هماهنگياشو با كيانوش كرده بود، فردا پرواز داشت...!

بدون اينكه به آرش بگه با آرام واسه فردا صبح قرار گذاشته بود!شب اصلا خواب به چشماش نميومد...

صبح زودتر از معمول بيدار شد و دوش گرفت و اصلاح كرد و به خودش رسيد.اين آخرين ديدار و قرار بود ميخواست تصوير خوبي ازش تو ذهن آرام بمونه...

تو دلش آتش فشان بود ولي آرامش خاصي تو ظاهرش بود...اما چشم ها نميتونن دروغ بگن...!

متوجه آرام شد كه سر همون ميز شطرنج دفعه قبل نشسته،لبخندي ناخودآگاه رو لبش اومد و به طرف آرام دويد...دسته گل رز سفيد رو به آرام داد...عاشق رز سفيد بود...

آرام:چي شده امروز عوض شدي؟

آئين:بقول آرش آدم هم ميشيم شما پشيمونمون كنين!

آرام لبخدي زد و نشستن.بعد از احوال پرسي جوياي احوال ديگران شدن بالاخره موضوع ديگه اي براي پيش كشيدن نبود و بايد آئين به حرف ميومد...چه سخت!

آئين:آرام...عروسيت كيه؟

آرام سرشو پايين انداخت و گفت:پس فردا...

آئين:مباركه...

شايد سخت ترين چيزي بود كه تو عمرش به زبون آورده بود...زبون تو دهنش داشت آتيش ميگرفت...

آئين:آرام...من نميتونم... بايد برم...

آرام چيزي نفهميد و فقط يه نگاه به آئين انداخت يه آئين ادامه داد:راستش ديگه نميتونم واست درس بگم...

باز هم چيزي گير آرام نيمد و همون نگاه قبلي...

آئين:من عصري پرواز دارم...واسه دبي...

هر كلمه آتيشي بود كه به جون خودش و قلب آرام مينداخت...

آرام خيلي دوست داشت مثل بقيه دخترا كه تو چنين موقعي داد و فرياد راه ميندازن كه كجا ميري عروسي من بايد باشيو..رفتار كنه ولي نميتونست...

آرام با صداي پر بغضي كه به زور شنيده ميشد گفت:چرا؟

آئين:نميتونم اينجا باشم..

آرام:اما...

آئين:بخدا نميتونم...نميتونم ببينم كه چطور با يه بله زن رهام ميشي...اگه باشم ديوونه ميشم...

آرام چيزي نميگفت اما احساس خوبي هم نداشت وقتي آئين اين جمله رو گفت...

خودش هم نميدونست چيكار ميكرد...آئين رو دوست داشت يا رهام رو...

اشك تو چشماش جمع شده بود ولي غرورش اجاز پايين اومدن نميداد....

آئين:هيچي براي گفتن ندارم...فقط ببخشيد...

آرام سرشو بلند نميكرد تا مبادا آئين بفهمه كه ميخواد گريه كنه...

آئين:ميبخشي؟

آرام:اهم...

چقدر آئين دوست داشت كه آرش الآن اينجا بود و اين جو سنگين رو بهم ميزد...

آرام ديگه نميتونست تحمل كنه آئين در كل چند جمله بيشتر حرف نزده بود ولي اتيشي كه به پا كرده بود قد خورشيد داغ بود...

آئين ميخواست حرف بزنه اما آرام نميخواست چيزي بشنوه از جاش بلند شد و رفت...

و اين ائين بود كه هنوز به جاي خالي چهره آرام خيره شده بود و حرف تو دهنش خشكيده بود...

بازوهاشو رو ميز گذاشت و سرشو روشون...بر خلاف پري شب كه موقع پيش كشيدن قضيه خارج رفتن آئين توسط آرش دوست داشت گريه كنه و سبك بكشه الآن هيچ تمايلي به

گريه نداشت...از گريه ميترسيد...ميترسيد كه گريه كنه و دلش سبك بكشه و بزنه زير همه چيز...پس شايد اين گريه نكردن باعث سنگيني دلش و شايد هم سنگ شدنش بشه...

شايد!!!

از وقتي اومده بود خونه رفته بود لب حوض نشسته بود و با كسي حرفي نزده بود حتي جواب سلام كسي رو هم نداده بود.رهام يه ساعتي ميشد كه اومده بود خونه ولي آرام

هكمترين واكنشي بهش نشون نداده بود...

رهام:چته؟

رهام:بازم حرف نميزني؟

رهام:اه چته ديگه ديوونم كردي؟

رهام نگاهي به حوض پر آب كه آرام لبش نشسته بود كرد و نيش خندي زد و اومد وايستاد جلوي آرام.

رهام:حرف نميزني؟

بخندي زد و آرام و پشتي هل داد تو حوض.....اما قبل از اينكه با اب تماس پيدا كنه كشيدش....فقط ميخواست آرامو بترسونه كه موفق شد...

آرام عصبي جلوش ايستاده بود...

آرام:رواني!

رهام خنده اي بلندي كرد:قبلا هم بهت گفتم اخم ميكني خيلي جيگير و خواستني ميشي...

آرام:بيشعور!

رهام:بابا فك ميكردم پاستوريزه اي نه پس فحش هم بلدي...حالا اين روزه سكوت واسه چي بود...

آرام دستشو تو هوا تكون داد و به سمت خونه به راه افتاد كه رهام از پشت بدو بدو اومد...

رهام:ا...لوس نشو ديگه بگو چي شده...قهر كرده بودي؟

اما آرام جوابي نميداد...

چقد رهام اذيت كرد آرامو تا از زير زبونش حرف بكشه ولي موفق نشد و آخرش با حرص از اتاق آرام خارج شد و رفت سروقت يخچال!

تو فرودگاه ايستاده بود و با آرش و مامانش خداحافظي ميكرد...آرش رو بغل كرده بود كه از اون بت زيبا رو ديد...آرام اينجا چيكار ميكرد اون كه ساعت پرواز رو نميدونست...

آرش دم گوشش گفت:تا حالا مامان شيرين نفهميده الآن هم نفهمه بهتره اخرين خدا حافظي بكن بعد من دورش ميكنم با آرام حرف يزن فقط تورو روح بابات ماست نباش بهش هم

بگو دوسش داري...

اجازه نداد ائين جوابشو بده...بعد از خداحافظي اشك و گريه شيرين رو دور كرد و با دور شدن شيرين آرام نزديك شد.

آئين:سلام آرش بهت گفته بود؟

آرام:اهم..سلام.

آئين اصلا دوس نداشت اين برخورد آخر رو كش دار كنه...

آئين بر خلاف هميشه با جذابيت خاصي حرف ميزد...

آئين:اين اخرين ملاقاتمونه فك كنم...ميخوام اعتراف كنم...

آرام فقط زل زده بود به چشماي سياه آئين كه آينه ي چشماي خودش بود.

آئين:من جاي برادري دوست ندارم...

ارام ميدونست آئين چي ميگه شايد يه ماه پيش از شنيدن اين حرف خيلي خوشحاال ميشد ولي حالا نه تنها خوشحال نشد بلكه حس بدي هم بهش دست داد...

آئين:دوست دارم آرام...!

از خداحافظي هميشه متنفر بود ولي بايد خداحافظي ميكرد...

بعد از خداحافظي با هم دست دادن كه آئين يهويي آرام رو كشيد تو بغلش...

آرام حس فوق العاده بدي داشت...ميخواست خودشو از اين اغوش خلاص كنه...

ولي ائين بالاخره معشوقشو تو بند كرده بود...چي ميشد آرام براي هميشه مكال اون ميشد..عدالت بهم ميخورد...

بالاخره اين بند باز شد و آرام خلاص شد...

آئين:ببخشيد...

ارام:خدافظ...

آئين ولي جواب نداد...

كه آرام دور شد....

تو صندلي تو هوا پيما جمع شده بود و به اون چند ثانيه فكر ميكرد كه ارش اس داد.

(بدكاري كردي اون دختر پس فردا عروسيشه اين چه حركتي بود؟)

آئين جواب داد(تموم شد)

رهام تو ماشين جلوي آرايشگاه ايستاده بود تا آرام بيرون بياد.كه بالاخره اومد...خانم درگاهي و سحر و صبا هم همراهش بودن...

اي واي حالا مگه جلوي اينا ميتونست خودشو جمع و جور كنه...چپ و راستشو قاطي كرده بود...هم چپ هم راست همه خطم ميشد به چهره آرام...شده بود مثل يه بوم نقاشي....

خيلي دوست داشت الآن ابراز احساسات راه بندازه ولي خوب بزرگتر اونجا بود...

آخش بالاخره از دست اين بزرگا خلاص شد...تو آتليه بود و هنوز عكاس نيمده بود.همچين زل زده بود به آرام كه آرام اصلا تحمل اين سنگيني نگاه رو نداشت و سرشو انداخته بود

پايين كه رهام با دستش چونه آرام رو گرفت و سرشو آورد بالا، همين موقع عكاس وارد آتليه شد و قبل از اينكه بفهمن ازشون عكس گرفت...

عجب ژسايي بايد ميگرفتن يه بار اين اونو بوس كنه يه بار اونيكي اين يكي رو...يه بار اين اونو بغل كنه يه بار...هرچند همه اينا شوق رهام رو بيشتر ميكرد و اين شوق و

هرازگاهي جملاتي كه رهام ميگفت باعث ميشد آرام براي اولين بار توي عمرش بفهمه خجالت چيه....

بالاخره كار عكاس تموم شد و با فيلم بردار راهي باغ عروس شدن...

وقتي آرام وارد باغ شد همه از اين همه زيبايي متحير بودن...يوسفي بود كه مهمونا از اين زيبايي ميخواستن دستاشونو ببرن...

آرام هميشه از اين جور مجالس و جمع بدش ميومد...مخصوصا حالا كه تاج مجلسه...حوصله براش نمونده بود...

رهام فقط ميخواست آرام رو نگاه كنه ولي فيلم بردار كه دست بردار نبود...هر بار كه رهام غرق آرام ميشد فيلم بردار ضد حال ميزد...

بلاخره آرام ديد رهام چه حلقه اي پسند كرده عجب سليقه اي داشت لامصب...

لبخند آرام و رهام هر چند براي ديگران هم لبخند مياورد شايد حتي براي شيرين مادر آئين ولي آرش كه خبر داشت دوستش الآن چه عذابي ميكشه هر لبخند مثل خوره اي بود كه

جونشو ميگيره و هر جرعه از شربتي كه ميخورد حكم خوردن زهري رو داشت كه درجا نميكشه و زجر كش ميكنه...

همه تو همون خونه اي پشت خونه درگاهي بود جمع شده بود و بالاخره بعد از دقايقي پخش شدن و رفع زحمت كردن مونده بودن سلنا و مامانشو والدين آرام و رهام...

سحر كه آرام رو دور كرد به بهانه حرف زدن باهاش...اين همه مدت آرام با رهام نامزده سحر بايد دقيقه نود نصيحت هاشو بكنه...الحق كه ايراني هستيم و دقيقه نودي...

درگاهي و مجيد هي سربه سر رهام ميذاشتن كه برخي حرفاشون باعث سرخي رهام ميشد...همه اين افراد كناري و سلنا هم طرفي...از اول شب لبخند مرموزي رو لبش بود...

حالا كه نميتونست رهام رو مال خودش كنه چطور بود كامي رو قرار بود امشب رهام از آرام بگيره رو به مجاز رهام مثل زهر باشه و آرام هم مارش.

بالاخره خلوت شد و نصيحت هاي مادرونه و زنونه هم تموم شد همه عزم رفتن كردن كه سلنا گفت 5 دقيقه با رهام ميخواد حرف بزنه هرچند بقيه موافق نبودن ولي سلنا سرسخت

تر از اينا بود.

سلنا:آرام جون چند دقيقه ديگه تا ابد رهام مال تو ميشه ميشه 5دقيقه به ما وقت بدي حرف خصوصي دارم...

آرام شانه بالا انداختو به سمت پله ها حركت كرد.

رهام با حرص و اعصبانيت رو به سلنا گفت:چيه؟اين موقع چيكار داري؟من و تو چه حرف خصوصي اي داريم.

سلنا خنده ي مستانه اي كرد و جواب داد:ميدونم بد موقعي هستش الآن دارم ذوقت رو كور ميكنم ولي مشكلي نيست چون چيزي كه ميخوام نشونت بدم بيشتر از اينا ذوقت رو كور

ميكنه...

رهام:چرت و پرت ميگي من برم.

سلنا حرف ديگه اي نزد و پاكتي از كيفش بيرون آورد كه براي جا كردن تو كيفش تا كرده بودتش.

رهام:اين چيه؟

سلنا:عكساي قشنگيه.

رهام با بي قيدي و براي اينكه زودتر از شر اين سريش خلاص بشه زود عكسارو از پاكت بيرون كشيد...

ديدن عكسا همانا و پر كشيدن همه احساسش نسبت به آرام همانا...

عكسايي كه سلنا اولين بار با ديدن آرام و آئين تو پارك انداخته بود و قرار هاي بعديشون...

سلنا فتنه اي بود كه همتا نداشت بعد از ديدن اون دوتا تو پارك آرام رو زير نظر داشته بود تا ببينه آخرين ملاقات آئين و آرام كيه...به خيال خودش فكر ميكرد كه روز قبل از

عروسي آرام و آئين همو ملاقات ميكنن و از آرام گريه از آئين آغوش و اين بيشترين چيزي بود كه ميتونست رهام رو از آرام متنفر كنه ولي اصلا به ذهنش خطور نميكرد كه آئين

و آرام بخوان جدا بشن..اين كمي تخيلاتش رو بهم ميريخت ولي بالاخره اون بغل كردن آرام هم ميتونست تاثيري رو كه سلنا ميخواست رو رهام بزاره...

هر عكسي كه به زير ميرفت و عكس بعدي رو ميشد به مثال خنجري بود كه روي قلب و احساس رهام خط ميكشيد...بدبخت آرام كه الآن تو اتاق با استرس و اضطراب نشسته....

رهام با عصبانيتي كه تا حالا خودش هم از خودش نديده بود رو به سلنا طوري كه سعي ميكرد صداشو كنترل كنه و زياد هم موفق نبود گفت:اينا رو كي گرفتي؟

سلنا:تاريخ و ساعت زير عكسا هس.

رهام به عكسي كه آئين آرام و بغل كرده بود نگاه كرد تاريخ مال پري روز بود همون موقع كه آرام دپرس بود و رهام نتونست به حرف بياره...

رهام قدرت تكلم نداشت بازوي سلنا رو كشيد و به سمت در خروجي هلش داد...

سلنا با انزجار به در بسته و بعدش هم به پنجره اتاق رهام و آرام نگهي انداخت و زهر خندي زد و دور شد...انتقام يه زن چقدر ميتونه كثيف باشه...سلنا به عمد عكسا رو نگه

داشته بود واسه شب زفاف رهام تا تنفري تو رهام ايجاد كنه كه شعله هاش همچين آرام رو بسوزونه كه تا آخر عمر نتونه كمر راست كنه.....

يعني زنا اينقدر ترسناك و حيله گر و حقه بازن كه به همجنس خودشون هم رحم نميكن؟؟؟؟؟؟؟؟

چه دنياي كثيفي و چه آدماي كثيف تري....!!!!!!!!!!!!

رهام آشفته رويه يكي از مبلا تو پذيرايي نشسته بود و دستشو تكيه پيشونيش كرده بود...اصلا نميتونست عكسا رو باور كنه...هر كدوم از رفتاراي آرام كه توي عكس بود و با

رفتاراي آرام زماني كه با خودش بود ناخواسته مقايسه ميكرد و اين بيشتر عذابش ميداد...

هيچ ميلي ديگه نسبت به آرام نداشت...دوست داشت دعوا به پا كنه ولي يه چيزي كه خودش هم نميدونست چي بود مانعش ميشد....

بدون در زدن وارد اتاق شد آرام تو كشوي ميز آرايش دنبال چيزي بود كه با ورود رهام سرشو بلند كرد و نگاهي به رهام انداخت...چهره رهام همه چيزو ميگفت...صورت بر

افروخته و موهاي نامرتب...

لبه تخت نشسته بود و هي موهاشو چنگ ميزد...

با صداي كه خيلي سعي در كنترلش داشت و سعي ميكرد نلرزه گفت:پري روز واسه چي ناراحت بودي؟

آدرس دقيق لازم نبود...پري روز...خيلي مشخص بود...

آرام:چيز خاصي نبود...

رهام ميخواست منفجر بشه ولي باز هم خودشو كنترل كرد...

اين بار صداش آشكارا ميلرزيد:درست جواب بده كجا بودي پيش كي بودي؟

آرام ته دلش لرزيد...چه لزومي داشت الآن رهام با اين وضع آشفتش اينا رو بپرسه...

آرام:واسه يكي از دوستام مشكل پيش اومده بود...

تموم...ديگه رهام نتونست خودشو كنترل كنه...بلند شد و عكسايي رو كه به پشت تو دست گرفته بود كوبيد به سينه آرام...

رهام:واسه دوستت چقدر هم نارحت بودي...

همين...از اتاق خارج شد...

چقدر اين الهه زيبايي رو دوست داشت...عاشق اين اخلاق آرام بود كه فكر ميكرد به هيچ پسري رو نميده...ولي حالا...رهام فكر ميكرد فقط آئين آرام رو دوست داره ولي اون عكسا

چيز ديگه اي رو نشون ميداد...

آرام با ديدن عكسا آنچنان يخ زد كه نتونست هيچ عكس العملي نشون بده...بعد چند دقيقه كه به خودش اومد ميخواست بره با رهام حرف بزنه..ولي چي ميگفت...ميگفت كه وقتي

ائين بغلم كرد حس بدي داشتم ولي براي خلاصي از آغوشش كاري نكردم…..بي صدا اشك ميريخت...چرا بايد رهام براي خودش خيال پردازيكنه كه من عاشق آئينم...نه!اونقدر بي

صدا اشك ريخت كه خواب به چشماش داشت حمله ميكرد لباس خواب پوشيد و تو تخت خزيد و با همون گريه هاي بي صدا خوابش برد...

رهام رو كاناپه تو پذيرايي دراز كشيده بود و به آرام فكر ميكرد...امشب چه شبي ميتونست باشه اگه سلناي لعنتي اون عكسا رو نشونش نداده بود...

3بود ولي هنوز خوابش نميبرد اصلا عادت نداشت رو كاناپه بخوابه اونم اين جديدا كه عادت نداشت حداقل مال خونه باباش عادت داشت...

وارد اتاق شد،آرام لبه تخت خوابيده بود جوري كه اگه يكم تو خواب تكون ميخورد ميافتاد پايين...خواست بره طرفش و جاشو درست كنه ولي همين كه دستشو نزديكش كرد.......پس

كشيد دستشو...

سلناي لعنتي!

رفت اونطرف تخت و با بيشترين فاصله از آرام رو تخت دراز كشيد...خوابش نميبرد...به سقف خيره شده بود...مگه ميشد آرام مال اون باشه، پيش آرام دراز كشيده باشه ولي نتونه

بهش دست بزنه و راحت خوابش ببره...

سلنا راست ميگفت بدجور ذوقشو كور كرده بود...

به طرف آرام برگشت و به صورتش خيره شد...چقدر معصوم بود تو خواب، خبري از اون غرور نبود...از چشماش معلوم بود حسابي گريه كرده...اين گريه اين كه آرام اصلا

نخواست چيزي رو توضيح بده فكر اينكه عكسا ممكنه فوتوشاپ باشن رو از ذهن رهام دور كرد.

همينطور به صورت معصوم آرام خيره شده بود...ناخوداگاه لبخند رو لب رهام اومد...ياد حرف مامانش افتاد زنا موجودات عجيبي ان،هركاري هم باهات بكنن ولي آخرش گلوت

پيششون گيره...راست ميگفت هرچند فكر ميكرد كه آرام بهش خيانت كرده ولي حالا ديگه آئيني نبود و آرام چه خودش بخواد و چه نخواد مال رهام بود...

همينطور تو فكر بود كه تو خواب آرام اخمي كرد و بعدش يه غلت......كم مونده بود از تخت بيفته كه رهام يهويي بازو و كمرشو كشيد...

آرام همچين غرق خواب بود كه نفهميد چي شد ولي رهام...

همونطور مونده بود بالاخره به اين الهه دست زده بود.......بي اين كه اراده اي از خودش داشته باشه آرام رو يواش به بغلش كشيد...

چقدر خواستني بود...اخلاقش، رفتارش، چهرش، حالا هم جسمش...

چه جذبه و كششي داشت كه رهام با اون حال رو به خودش جذب ميكرد بدن پر فراز و نشيبش هر پسري رو جذب ميكرد......چه برسه به رهام كه حالا آرام رو بغل هم كرده بود...

يه دستش دور كمرش بود و با دست ديگش موهاي آرام و نوازش ميكرد، تك تك اجزاي صورتشو با ولع تماشا ميكرد...صورتشو نزديك كرد تا از لباي آرام كرد تا كام بگيره

ولي.......

بدون برخوردي سرشو عقب كشيد و به پشت رو تخت دراز كشيد...آشفته از تخت بلند شدو روبه روي پنجره و پشت به تخت ايستاد...

زير لب ميگفت:لعنتي چيكار كردي...نه ميتونم بهت نزديك بشم نه هم ميتونم ازت دل بكنم...

برگشت و نگاهي به آرام انداخت.....يه دل ميخواست بره اونقد ببوستش تا خودش بيدار بشه يه دل از اينكه ميخواست بدني رو لمس كنه كه آئين قبلا بهش رسيده سخت نارحت و

عصباني بود...

عصبي از اتاق خارج شد و ترجيح داد تا صبح بيدار بمونه ولي پيش آرام نباشه تا دوباره هوس سراغش نياد...هر چند خيلي موفق هم نبود تا صبح چنديدن و چند بار دلش هواي

بودن با آرام رو كردي و يه بار هم تا دم در اتاق رفت و برگشت.......

ساعت نزديك هفت صبح بود كه خوابش برد.

حدوداي يه ساعت بعد با صداي افتادن يه چيز فلزي از خواب پريد ولي خودشو به خواب زد تا شايد دوباره خوابش ببره...

نه مقل اينكه خوابش كاملا پريده بود...يواش چشماشو باز كرد كه متوجه آرام شد با همون لباس خواب تو آشپزخونه اينور اونور ميره واسه چيدن ميز صبحونه......

دوباره هوس........

آرام احساس كرد كه يكي زير نظر گرفتتش نگاهي به رهام انداخت كه ديد نشسته و زل زده به آرام....

آرام ميز و چيده بود و ديگه تقريبا تو آشپزخونه كاري نداشت.خجالت زده و شرمگين از آشپزخونه خارج شد....

رهام سري از رو تاسف تكون داد و رفت صورتشو شست و بعدش سر ميز نشست....

اوففففففففففف يكي كه توي زر ورق بزرگ شده همچيم ميزي چيده...عجيبه...

قرار بود امروز دوروبر 11 از تهران به سمت شمال و دريا حركت كنن...

خانم درگاهي زنگ زده بود و داشت با رهام حرف ميزد

خانم درگاهي:پس كي حركت ميكنين ديره ها

رهام:نميريم مامان

خانم درگاهي:چي ميگي؟نميريم يعني چي؟

رهام:همين...فعلا همينجا هستيم ويلا شما هم هميشه هس يكي دوماه ديگه ميريم...

خانم درگاهي:وا...پس ماه عسل چي؟

رهام:ول كن مامان اين قرتي بازيا رو...

اونقدر چك و چنه زد تا مامانشو راضي كرد كه شمال نميرن...

سر ظهري زنگ خونه به صدا در اومد...

رهام درو باز كرد مادرش و يه دوتا خانم ميانسال بودن...

رهام:اينا كين؟

خانم درگاهي:خدمتكاران ديگه قرار بود بعد سفر بيان حالا كه نميرين از حالا اومدن...

رهام كنار رفت تا وارد خونه بشن ولي يهويي....

رهام:نه نميخواد...

خانم درگاهي:چي نميخواد؟

رهام:ما خدمتكار لازم نداريم...

خانم درگاهي:رهام تو چت شده امروز سفر كه نرفتي خدمتكارا رم ميزاري بيان تو؟

رهام:گفتم كه احتياجي به خدمت كار نداريم...

خانم درگاهي:پس كاراي خونه رو كي ميكنه...

رهام:خب آرام ديگه...

خانم درگاهي با چشماي گشاد شده از تعجب به رهام نگاه ميكرد:سرت خورده به جايي خونه به اين بزرگي اون اون دختر چجوري جمع و جورش كنه فوق برسه ميتونه غذا بزاره

ميدوني رفت وروب اينجا چقدر كار داره چقدر زمان ميخواد چقدر زور بازو ميخواد...

رهام با بي قيدي شونه بالا انداخت:خود آرام ميكنه ميخوام ياد بگيره تيتيش ماماني نشه...

خانم درگاهي:اون بچس هنوز بيست سالش هم نيس...

رهام نيش خندي زد:ميخواستين يه زن بچه نگيرين منم قرار نيس بچه داري كنم كارا رو ميكنه ياد ميگيره..

خانم درگاهي كم كم داشت اعصباني ميشد.پسري كه تربيت كرده بود اينطور آدمي نبود...

خانم درگاهي با تحكم گفت:بكش كنار اداي باباتو در نيار من نميزارم دختر به اون ماهي بشه كارگر و آشپز تو...

رهام از جلوي در كنار نرفت.

رهام:همينه كه گفتم زنه منه من ميگم چيكار كنه چيكار نكنه.

خانم درگاهي رهام رو كنار زد و وارد خونه شد.

رهام رو به خدمتكارا گفت:شما اينجا كار نميكنين تو حياط منتظر باشين خانم بياد بگه چيكار بايد بكنيد.

درو بست و پشت سر مادرش راه افتاد.

خانم درگاهي با اعصبانيت گفت:آرام كجاست صداش كن.

رهام نيش خندي زد و از همونجا هوار كشيد(آرام)

آرام:بله.

رهام:مامانم كارت داره.

آرام جلوي خانم درگاهي ايستاده بود كه خانم درگاهي با ديدن سرووضع عروسش چيزي كه ميخواست بگه از يادش رفت.

خانم درگاهي:واي دخترم چه خوشكل شدي...رنگ سفيد بهت چه مياد...يه چرخ بزن...

آرام از خجالت سرشو پايين انداخت و چرخي زد...

خانم درگاهي:همچين ماهي كه الآنت با ديروز كه لباس عروس پوشيده بودي فرقي نداره...

هر تعريفي كه خانم درگاهي ميكرد از يه طرف رهام تو دلش تاييد ميكرد از يه طرف بدش ميومد و نيشخند ميزد...

خانم درگاهي مثل اينكه يهويي يادش افتاده باشه واسه چي اومده زودي گفت:عزيزم تو گفتي خدمتكار نميخواي يا رهام واسه خودش ميگه؟

آرام كه از هيچي خبر نداشت نگاهي به رهام انداخت كه رهام روشو برگردوند....

خانم درگاهي سر از اين حركت رهام در نياورد يعني چي چرا اين پسره از صبح اينطور شده فكرش پي ديشب رفت و تو خيالش خودش گفت شايد آرام اشكالي داره كه رهام اينطوري

شده...نگاهي دوباره به آرام انداخت و از اين فكر خودش بدش اومد دختر به اين ماهي عسلي چه عيب و ايرادي داره...رهام بايد كلاشم بندازه هوا كه يه همچين تيكه اي گيرش

اومده....

خانم درگاهي:اينطور كه ظاهرا معلومه رهام خودش ميخواد...رهام زود برو به اونا بگو بيان تو....تو چطور دلت مياد از اين عروسك كار بكشي...

رهام:خونه منه نميخوام توش كارگر باشه ميخوام با زنم راحت باشم..

دوباره بحث شروع شد و ولي اين بار خانم درگاهي كوتاه نيومد رهام هم بدتر از اون بيشتر رو حرفش اصرار كرد و اجازه نداد كارگر بيان آخر سر هم خانم درگاهي با ناراحتي از

خونه خارج شد...

***

خداروشكر پروين خانم به فكر اين چيزا بوده و به آرام آشپزي ياد داده بود...

ناهار ماركاروني گذاشت اولين غذايي بود كه رهام ميخورد كلي توش دقت و وسواس بخرج داد تا چيز معركه اي شد....هر كاري كه ميكرد تا نگاهش به رهام مي افتاد يه گلوله از

غم گوشه دلش مينشست....

شايد اگه اون عكسا نبودن الآن رهام هم مثل موقع نامزدي بود و هي به پروپاش ميپيچيد....

***

دم غروب بود كه از حموم بيرون اومد چون تو خونه خودشون حموم تو اتاق خودش بود و كسي نبود هيچ وقت درست و حسابي حوله رو دور خودش نميپيچيد، همينطوري الكي

ميپوشيد و كمرشو ميبست....

اما يادش رفته بود كه اينجا خونه خودشون نيست و رهام هم هست يا هم از رو عادت هميشه بود...

همين كه از در حموم بيرون اومد رهام وارد اتاق شد ولي آرام نفهميد...

اومده بود مايو ورداره بره استخر زيرزمين...

اولش كه آرام رو ديد خواست از اتاق بره بيرون ولي بعدش......بي توجه به آرام به سمت كمد رفت...آرام پشتش به رهام بود و نميدونست اومده تو اتاق كه تو آينه ديد و يهويي

برگشت...

با برگشتنش موهاش به صورت رهام خورد كه دوباره حس خواستن و نياز به سراش اومد...

رهام چشماشو بستو دستشو مشت كرد...شونه آرام و گرفت و برش گردوند به طرف خودش همچين شونشو فشار ميداد كه آرام از درد ميخواست جيغش به آسمون بره ولي حرفي

نميزد...

نگاهش روي بدن نيمه عريان آرام غلتيد...درگيري با حس خواستن و در آْغوش كشيدن...ولي رهام فقط مشتشو بيشتر فشار ميداد...

با لحن خشك و خشني گفت:سعي كن كمتر جلوچشمم باشي...ممكنه يه لحظه ديونه بشم و يه كاري دستت بدم....

بدون اينكه مايو ورداره از اتاق خارج شد و درومحكم به هم كوبيد...

كوبيده شدن درو كوبيده شدن قلب آرام همزمان بود...اي كاش توضيحي داشت...

اون غرور كجا بود...چرا از پري روز اينهمه احساس خفگي ميكرد و به گريه پناه ميبرد...

آئين...چرا آئين؟چرا؟تورفتي و كاري كردي كه من عذاب بكشم...

حس بدي نسبت به آئين داشت هر حركت و بي مهري رهام رو از چشم آئين ميديد....

***

پشت ستون ايستاده بود و رهام رو نگاه ميكرد...

با همون لباسا لبه استخر دراز كشيده بود و يه دستشو تو آب انداخته بود...

چهرش گرفته بود...

نه تنها چهره رهام بلكه قلب آرام هم گرفته بود...

همونجا پشت ستون رو پله نشست و به گريه ها بي صداش پناه برد...

رهام از جاش بلند شد و نگاهي به ساعت انداخت...نگاه كردن به ساعت باعث شد گرسنگي يادش بياد...به طرف پله ها رفت كه متوجه آرام شد...

ته دلش ناراحت شد...دوست داشت الآن آرام رو بغل كنه و بخندونتش ولي...

نيش خندي زد و با پاش تنه اي به آرام زد و رد شد...

همين حركت كافي بود تا آرام بيشتر ناراحت بشه...چرا رهام ميخواست تحقيرش كنه؟

رهام بدون آرام شام رو خورد و ميز رو همونجور ول كرد و رفت تا بخوابه...

آرام هم بعد رفتن رهام اومد تا شام بخوره ولي هيچي از گلوش پايين نميرفت...

مقصر كي بود؟

پدرش كه تو اين سن شوهرش داده بود...

رهام كه اينطور رفتار ميكرد...

خودش كه سر قرار با آئين ميرفت و اجازه داد تا آئين بغلش كنه...

يا آئين كه با بودنش و ابراز احساسش زندگيشو بهم ريخته بود...

آئين...آئين...ناخودآگاه از اين اسم بدش امد...

ميز رو جمع كرد و با هزار مكافات ظرف هارو شست....چقدر كار خونه سخت بود...

وارد اتاق خواب شد،چراغ رو روشن نكرد دلش نميخواست دوباره چهره درهم رهام و ببينه و گريش بگيره...

همون جا كنار تخت لباسشو عوض كرد و لباس خواب پوشيد...

اما رهام هنوز خوابش نبرده بود و آرام رو نگاه ميكرد...

چرا اون موقع كه دوست داشت به ارام نزديك بشه ازش فرار ميكرد...الآن كه اون داره از آرام فرار ميكنه همش بايد آرام جلوي چشمش باشه...

ايستادن در مقابل كششي كه آرام داشت كار فوق العاده سختي بود...

بوي عطر آرام به مشامش ميخورد و ديونه ميشد...

روشو برگردوند...ولي فايده اي نداشت دلش ميخواست حالا كه به آرام دست نميزنه حداقل ببينتش...

هر چند از دست خودش خيلي عصبي بود ولي دوباره برگشت و به آرام خيره شد...

دختري كه تو خونه خودشون ماهي يه بشقاب هم نميشت و دستمل به دست گرفتن بلد نبود تو اين چند روز كه كار خونه كرده بود همچين خسته شده بود كه همين كه سرش به بالش

رسيد خوابش برد.

خوابيدنش هم توش ظرافت بود...

رهام به پنجره تكيه داده بود و به آرام خيره شده بود...لباس خواب سياه طورري پوشيده بود...همه اين لباسا رو رهام خريده بود رهام بهش اجازه نداده بود از خونه باباش هيچ

لباسي بياره...

هر لحظه اي كه ميگذشت و نگاهش رو آرام بود، بيشتر جذب آرام ميشد...علاقش بيشتر ميشد ولي ابراز علاقه رو خودش براي خودش حرام كرده بود...چه معلم سخت گيري...

رهام سركار بود و سحر زنگ زده بود و گفته بود تنهايي ميخواد چند ساعتي عصري بياد خونش...

دستپاچه بود و نميدونست بايد چيكار كنه...

بالاخره سحر اومد....

رهام هنوز نرسيده بود اين يه جورايي باعث ميشد كه آرام آرامش داشته باشه و از يه طرف هم اضطراب و دلسردي عجيبي...

نوشيدني واسه مامانش آورده بود و نشسته پيش مامانش حرف ميزد...كلي دروغ سر هم كرده بود تا اين ماه عسل نرفتن و نبودن خدمتكارا رو توضيح داد....هرچند كه سحر

نصفشو باور نكرد و سعي ميكرد بفهمه چي شده...

سحر:يعني اين چند روزه همه كارارو خودت كردي؟

آرام:آره...

سحر:آرام من كه باور نميكنم خودت گفته باشي كه خدمتكار نميخوايم من كه تورو ميشناسم ميدونم كار خونه رو وقت تلف كردن ميدوني...

آرام:نه ديگه اون وقتي كه خونه بابا بودم اينو ميگفتم حالا خودم كه ازدواج كردم نظرم فرق كرده يه مدت ديگه ميگم كه خدمتكار بياد...

سحر با چشماي ريز كرده به آرام خيره شده بود...

آرام:صبا چيكار ميكنه اونم مياوردي

سحر هنوز فكرش مشغول يافتن پاسخ براي عدم وجود خدمتكار بود....

سحر:چي؟صبا؟...درس داره ديگه الآن هم كلاسه من اومدم اينجا...

آرام:شام ميمونيد؟

سحر:نه خودمون شام داريم من كه ميترسم دست پخت تو رو بخورم...

آرام با قيدي شونه بالا انداخت و به آشپز خونه رفت تا چيزي براي پذيرايي بياره كه رهام دروباز كرد و وارد شد...

سحر از اينكه رهام بدون در زدن وارد خونه شده بود زياد خوشش نيمد...

رهام با ديدن سحر تعجب كرد و با همون حالت تعجب سلام كرد و جواب گرفت...

يه طرف آشپز خونه رفت و با لحني خشك بدن اينكه سلام كنه گفت:مامانت شام هم اينجاس؟

آرام دوباره سرشو پايين انداخت...

آرام:نه يكم ديگه ميره منتظر بود تو بياي...

رهام سري تكون داد و به سمت يخچال رفت...

تو اين مدت اصلا روش نميشد به چشماي رهام نگاه كنه....غروروي كه تو چشماي آرام بود جاشو با چشماي رهام عوض كرده بود...

هر بار كه نگاهش با نگاه رهام گره ميخورد سردي نگاه رهام تا مغز استخونش نفوذ ميكرد و به لرزه مي افتاد...هر نگاه بغضي رو كه اين چند روزه جوونه زده بود رو بيشتر

ميكرد...قياس اين برخورد و اين نگاه ها با دوران نامزدي زمين تا آسمون توفيق داشت...

رهام از يخچال سيبي برداشت و در يخچال رو بست كه همزمان آرام باهاش برخورد كرد و سيني كه توش سه فنجون قهوه بود ريخت روش....

آرام يخ بست....به تفاوت رنگي كه قهوه با لباس سفيد رهام ايجاد كرده بود خيره مونده بود كه رهام غريد..

رهام:اه...حواست كجاس؟يه سيني رو هم نميتوني كنترل كني...

با لحن بلند رهام سحر هم به آشپز خونه اومد و سيني رو از آرام گرفت...

سحر:چي شده آقا رهام اينطوري هوار ميكشيد...تازه عروسه ديگه از اين چيزا پيش مياد...

رهم اصلا حوصله سحر رو نداشت آرام رو هم بزور تحمل ميكرد...

رهام با گفتن(اه)به سمت ظرف شويي رفت و سحر سعي كرد با دستمال بقيه قهوه رو كه رو زمين ريخته پاك كنه...

سحر:تو برو به لباس رهام برس...

ولي آرام بر خلاف خواسته سحر پيش سحر نشست و آروم گفت:مامان من اينا رو تميز ميكنم الآن ديگه صبا كلاسش تموم ميشه شام هم نذاشتم...بعد با من و من از سر خجالت

نميتونست حرف بزنه، چي ميگفت به مادرش ميگفت ميشه بري رهام الآن قاطي ميكنه...

اما سحر تجربش بيشتر از اينا بود با غريدن رهام فهميده بود كه نبايد اونجا بمونه،پيش دستي كرد و گفت:آره الآن صبا مياد بهتره كه من برم...

دستمال رو ول كرد و سريع مانتوشو پوشيد و حاضر شد و خداحافظي سريع و كوتاهي كرد و رفت...

تو دل آرام غوغا بود...الآن رهام چه عكس العملي ميخواد نشون بده...

با ترس و لرز سر شير آب رفت...

آرام:اينطوري تميز نميشه درش بيار بندازمش تو ماشين...

رهام نگاه پر غيضي به آرام انداخت كه در مقابلش با نگاه مظلومانه و چشمهايي كه توشون ترس رو ميشد ديد مواجه شد...

رهام:تو خونه بابات كه هيچي ياد نگرفتي فقط ناز كردن و پشت چشم ناز كردن بلد شدي اينجا حالا حالا كار ميكني تا بشي يكي مثل پروين...

حرف رهام مثل تيري از يخ بود كه به دل آرام نشست...چقدر يه آدم ميتونه عوض بشه...

از سر شير كنار اومد و لباسشو در آورد...چه شانس پر بركتي به عرق گيرش هم قهوه خورده بود مجبور شد اونم دربياره...

آرام براي اولين بار از وقتي كه همسر رهام شده بود داشت بدن رهام رو ميديد چه عضله هاي پر پيچي...

رهام قدمي به طرف آرام برداشت كه پاش رفت رو خيسي كف آشپز خونه...

اَي...چندش....عصبانيت فروكش شده دوباره برگشت...

لباس رو به بغل آرام پرتاب كرد كه آرام عمدا نگرفتش و افتاد زمين...

رهام انتظار چنين چيزي رو نداشت تو اين چند روزه آرام مثل برده اي بود كه رهام هر چي ميگفت انجام ميداد و الآن يه حركت مخالفانه كوچيك ازش سر زده بود...

ولي رهام اون لحظه متوجه كوچيكي اين حركت نبود و ميخواست عصبانيتش رو سر كسي خالي كنه...

همچين از سرشونه هاي آرام گرفت و به ديوار كوبيدش كه آرام دردي رو تو ستون فقراتش حس كرد....

رهام تو چشماي آرام زل زده بود...آرام نه تنها از نگاه و دردي كه داشت لرز نامحسوسي داشت بلكه سرماي كاشي ها ديوار آشپزخونه هم بهش زور ميگفت...اين لرز ولي براي

رهام محسوس بود....!

رهام سرشو نزديك صورت آرام آورد:فك نكن يادم رفته با چي عذاب ميكشي...(دوستان ميدونيد كه چيرو ميگم...)فك نكن دلم برات ميسوزه باهات كاري ندارم بدم مياد بهت دست

بزنم....ولي حواستو جمع كن كه ادا در نياري...وگر نه بدم مياد رو كنار ميزارم و كاري ميكنم كه كلمه عذاب هم كم باشه برات...

نيش خندي زدو سرشو به گردن آرام نزديك كرد...

نفس هاي گرم رهام به گردن رهام ميخورد و آرام مثل قالب يخي شده بود كه مو به تنش راست شده بود...

رهام حق داشت اين كارا براي آرام حكم عذاب و شكنجه داشت...

رهام از اين شكنجه لذت ميبرد...هم حس خواستني كه اين چند روزه به جونش افتاده بود رو داشت با كسي كه دوستش داشت قسمت ميكرد هم داشت كسي رو كه احساس ميكرد

بهش خيانت كرده رو عذاب ميداد...

همونطور سرشو كنار گردن آرام آروم حركت ميداد و لباشو به گردن آرام ميماليد...

اگر اتيش ميزدي آرام رو دردي كه ميكشيد كمتر بود...

بوسه اي به گردن آرام زد و سرشو عقب كشيد...

به چشماي آرام كه توش اشك حلقه زده بود نگاه كرد...

احساس اينكه با اينكارش و عذاب دادن آرام ميتونه كمي عصبانيت خودشو نسبت به آرام و آئين كمي تنزل بده چيز كزايي اي بود...

نه تنها خوشحال نشده بود بلكه با ديدن چهره و چشماي آرام احساس پست بودن كرد...

چشماشو بست و آرام رو بغل كرد...فقط براي آروم كردم آرام...نه براي عذاب دادنش....نه بخاطر خودش....فقط بخاطر آرام...!

چه فرقي ميتونست بين اون لباي داغ و سوزان با اين سينه ستبر باشه...

ولي فرق بود...

لبايي كه برخوردشون حكم آتش و عذاب داشت و آغوش و سينه اي كه حكم آرامش داشت...

رهام سر آرام و تو سينش گرفته بود و موهاشو نوازش ميكرد از خودش و كاري كه كرده بود بدش ميومد...

آرام ريز ريز و مثل هميشه بي صدا گريه ميكرد چقدر تفاوت بين گرمي اين آغوش و سوزاني اون لبها بود...

چه سرنوشت تلخي دارد...

اين ساعت ديواري!

محكوم به تماشاي عشق بازي ثانيه ها...

رهام آروم سر آرام رو از سينش جدا كرد و از آشپز خونه خارج شد...

آرام همونجا كنار ديوار نشست رو زمين و زانو هاشو بغل كرد ديگه دلش حتي گريه هم نميخواست...

نيم ساعتي ميشد كه همونطور بي حركت نشسته بود و به موزايكاي كف آشپزخونه خيره شه بود كه با صداي موبايلش به خودش اومد..

مامانش بود...

احوالشو جويا شد كه بعد رفتنش مشكلي پيش نيمده كه آرام هم ماستماليش كرد...

رهام اصلا حال خوشي نداشت از خونه خارج شد و تو باغ مشغول قدم زدن شد...

ته تهاي باغ چند تا درخت بودن كه از همه قديمي تر بودن و جاي نشستن داشتن رهام مثل بچگياش پريد رو درخت و رفت بالاي بالا لم داد...عاشق تماشاي ماه بود...

اما حالا چه فرقي بين ماه و صورته ماه آرام بود...

نگاهشو از عرش به فرش آورد...

حال يه تيمارستاي بهتر از رهام بود...

حالا كه از روي هوس از آرام كام گرفته بود عطشش نه تنها كمتر نشده بلكه به اقيانوسي بدل شده بود كه هر لحظه شاه ماهيشو تمنا ميكنه....

هرچند اون عكسا رو ديده بود ولي رفتار آرام تو اين چند روزه رو نميتونست قبول كنه...

خوب بلفرض كه آرام آئين رو دوست داشته باشه ولي اون آرامي كه رهام سراغ داشت اون غرور حتي اگر اشتباه هم كرده باشه سرجاشه....پس اين چند روزه اون غرور كجا

رفته بود...؟!

هر دو همونطور تو حال و هواي خودشون بودن...

آرام شام نخورده بود و همونطور رو تخت نشسته بود و زانوهاشو بغل كرده بودو سرشو به سر تخت تكيه داده بود و نگاهشو به ستاره ها دووخته بود...

نيمه هاي شب بود ديگه نميتونست به خواب آلوگيش غلبه كنه خوابش برد...

رهام خيلي دوست داشت الآن بره خونه و پيش ارام باشه و...!

ولي از يه طرف هم غرورش اجازه نميدا.

اي كه اين غرور چه بازي هاي درمياره و چه كارهايي ميكنه!

وارد اتاق كه شد آباژور كنار تخت رو روشن كرد...

لبخند بي اراده اي با ديدن آرام رو لبش اومد!

جلوي آرام به پنجره تكيه داده و به آرام خيره شده بود...به ماه زميني اي كه متعلق به اون بود!

نزديكش شد و بوسه اي به پيشونيش زد و بغلش كرد و تو رو تخت گذاشتتش.

كنارش تو تخت دراز كشيده بود و بهش خيره شده بود...آروم و خيلي يواش آرام رو تو آغوشش كشيد و مشامش از عطر مست كننده آرام پر شد...

چقدر سخت بود كه كسي مثل آرام رو تو آغوش داشته باشي و بي حركت باشي حتي براي نوازشش هم ترس داشته باشي...

حدودا دو هفته اي از ازدواجشون گذشته بود و تو اين مدت خانم درگاهي فهميده بود كه رابطه ي رهام و آرام خوب نيست...

رهام تو اين چند روزه اصلا ثبات نداشت يه روز به پروپاي آرام ميپيچيد يه روز همچين باهاش تند برخورد ميكرد كه آرام اشكش در ميومد...

خسته و كوفته رسيدن خونه...

فردا شب خونواده آرام و رهام و سلنا و مادرش دعوت داشتن خونه رهام و آرام و سحر از صبح تو بازار مشغول خريد كردن بودن...

بعد از كمي استراحت سحر خداحافظي كرد و رفت.دوباره شب گذشته سر هيچ و پوچ رهام تندي كرده بود و صبحي ياداشت چسبونده بود رو آينه كه شب مياد...

آرام هم با مادرش همون اول ظهري بيرون ساندويچ خورده بودنو واسه همين آرام ديگه اصلا ميل غذا گذاشتن واسه خودشم نداشت...

يه ساعتي تو آشپزخونه كار كرد و چيزايي رو كه خريده بود بالا پايين كرد.هرچند تو اين مدت چندين روز حسابي كار كرده بود و تقريبا به كار خونه عادت كرده بود قدرت دم زدن و

اعتراض به رهام رو نداشت، ولي ديگه نميتونيت سرپا بايسته حسابي خسته و بي حوصله بود...

حولشو برداشت خواست بره دوش بگيره تا سر حال بياد ولي يهويي ياد استخر طبقه پايين افتاد...تا حالا فقط يه بار اونم وقتي رهام رفته بود پاشو اونجا گذاشته بود...حالا كه رهام

گفته خونه نمياد بهترين فرصت بود واسه شنا كردن....

تو استخر چشمش به سيستم پخش با اون بلند گوهاي بزرگش افتاد...چه جاي خوبي،رهام اصلا نذاشته بهش بد بگذره!چندتا سي دي و دي وي دي كنار سيستم بود كه رو همشون

فقط عدد بود، يكيرو شانسي برداشت و گذاشت...

آهنگ با موزيك قشنگي كه صداي تار بود شروع شد...

نميشناختش براي اولين بار بود كه اين اهنگو ميشنيد...

وقتي تو آب رفت بدنش از سردي آب به لرزه افتاد...ميدونست كه رهام از گرما بدش مياد واسه همين هم آب استخر سرد بود...مثل بقيه چيزا طبق ميل رهام...

كمي كه گذشت با سردي آب كنار اومد و بهش عادت كرد...

يه ساعتي بود كه تو آب بود بجاي اينكه خستگيش در بره بيشتر خسته تر شده بود و حسابي خوابش ميومد...چشمش به تخت سنگي اي افتاد كه كنار بود...

يه حوله دور خودش پيچيد و يكي هم برداشت روي اون تخته سنگي انداخت و دراز كشيد....بستن چشماش همانا و به خواب رفتن هم همانا...

ساعت 4 ظهر بود كه رهام اومد خونه. حال و احوال درست و حسابي نداشت تو ترافيك از بس صداي بوق و سيگنال شنيده بود كه گرفته بود...همين كه وارد خونه شد از استخر

زير زمين صداي آهنگ و ترانهميومد...كي ميتونه باشه...

به ديوار تكيه داده بود و به آرام خيره شد...حوله از روش كنار رفته بود و حسابي عرق كرده بود...

اهنگ عوض شد....

هرگز نشد بياي پيشم بگيري دستاي منو/ بدوني من عاشقتم گوش كني حرفاي منو/

تو بي وفا بودي ولي اونكه برات ميمرد منم تا زنده ام دوست دارم اينه كلام آخرم

دلم ميخواد همين يه بار اشكامو پنهون نكنم، باور كني تو رو ميخوام غربتو زندوني كنم

بيام به شهر خاطرات، غرق بشم تويه نگات، ديوونه وار فدات بشم، بميرم من واسه نگات...بميرم من واسه نگات

اما هنوز فاصلمون دوره و دست من جداس

ترانه سكوت من تو بغض آخرم رهاس

كاشكي ميشد فقط يه بار بهم بگي دوست دارم

تو چشم من نگاه كني ببيني عاشقت منم

سري از رو تاسف نكون داد...

اومد جلو تر و كنار آرام رو تخت سنگي نشست و حوله رو دورش پيچيد مبادا سينه پهلو كنه...حركت دستاش طوري بود كه مثلا يه گلدون از يه شيشه خيلي نازك و ظريف و شكننده

رو داره لاي يه دستمال زر بافت ميزاره كه مبادا روش غبار بشينه...!

همينطور نشسته بود و داشت صورت آرام رو نوازش ميكرد...

تو خودت خوب ميدوني ميميرم بدون تو، دل من پيش توعه، عاشقم به جون تو

تو همه كار و كسم، عشق و جون و نفسم آره قسم به جون تو ميميرم بدون تو

امشب شب منه ، قلبت مال منه، عشقت ماله منه

چشمات تو چشممه، دستات تو دستمه، دنيا ماله منه

ستاره ي قلبم تويي،ماه شب تارم توعي، ميخوام همه دنيا بدونن ميميرم بدون تو

حرفات قشنگه عشق من، ميخوام بموني پيش من، بزار از تو چشام بخونن ميميرم بدون تو

امشب شب منه ، قلبت مال منه، عشقت ماله منه

چشمات تو چشممه، دستات تو دستمه، دنيا ماله منه

رهام سرشو نزديك كرد و بوسه اي از لباي آرام گرفت...

بيدار شد و يهويي بلند شد...

رهام مچ دستشو كشيد و نذاشت بره...حوله از دوشش افتاد...

ديگه صبر بس بود...آرام متعلق به اون بود و هيچ كس هم نميتونست اونو ازش بگيره...

آرام به ديوار تكيه داده بود و نميتونست از زير دستاي قدرتمند رهام خلاص بشه...

رهام هيچ دلش نميخواست مثل دفعات پيش آرام رو آزار بده...

خيلي با آرامش، طوري كه سعي ميكرد هيجان تو صداش پيدا نباشه زير گوش آرام ريز حرف ميزد

- جنگ و دعوا ديگه بسته...انگار عكس و آئيني نبوده...

آرام:ولي...

رهام:توضيح نميخوام...اصلا نميخوام چيزي كه مربوط به آئينه حتي اسمش تو زندگيمون باشه...

آرام:رهام...

رهام ديگه مجال حرف زدن به آرام رو نداد اين بار بر خلاف بار اول كه وحشيانه آرام رو ميبوسيد خيلي با آرامش از لبا و وجود آرام بهره ميبرد...

تو چشماي آرام زل زده بود...

آرام از خجالت سرشو پايين انداخت كه رهام از اين حركت آرام خندش گرفت و بوسه اي به پيشونيش زد...

اينبار آرام مثل دفعات قبل يخ نكرده بود...

آرام رو بغل كرد و به خودش فشار داد...بوسه هاي پي در پي كه رو موهاي آرام پياده ميشدند...

چونه آرام رو گرفت و سرشو بلند كرد و به اون چشم هاي وحشي نگاه كرد...

رهام: ديدي رامت كردم...آرام وحشي.

خنده اي كردو آرام رو بغل كرد و به طبقه بالا و اتاقشون برد...

جلوي آينه ايستاده بود و دستشو جاي اثر كشيده رهام گذاشته بود صورتش زوق زوق ميكرد...

چشماش پر از اشك شد و گذشترو مرور كرد...

تو اين 6 سال آئين اصلا به ايران نيمده بود و در عدم حضورش زندگي واسه آرام از عسل هم شيرين تر بود ولي آمدنه آئين همانا و بهم خوردن زندگي آرام هم همانا...

آرام بعد از گذشت اين همه سال و اين دكتر و اون دكتر و شنيدن جواب ها نا اميد كننده براي داشتن بچه افسرده شده بود تا وقتي كه..............

(( رهام هر روز دنبال آرام ميرفت دانشگاه چند روزي بود كه متوجه پسري شده بود كه كلاه فرنگي قهوه اي روشن رنگي سرش ميذاشت و اونو پايين ميكشيد تا صورتش معلوم

نشه.به درختي كه چند ده متر با در دانشگاه فاصله داشت تكيه ميداد و تا وقتي كه آرام سوار ماشين رهام ميشد اونجا مي ايستاد بعد از سوار شدن آرام ميرفت...

دو روز بود كه آرام از اون حال و هواي ناراحتي در اومده بود رهام هر كاري ميكرد دليلشو بپرسه و بفهمه آرام از جواب دادن تفره ميرفت...

روز سوم و چهارم هم گذشت اما...

اون روز ماشين رهام تعميرگاه بود و ميخواست آرام رو سورپرايز كنه واسه همين پياده جلوي دانشگاه رفت...

آرام بيرون وايستاده بود و دنبال ماشين رهام بود از كنار همون پسر رد شد يكي از دوستاش به تلافي دفعه قبلي كه آرام اونو به طرف پسري كه دختره عاشقش بود هل داده بود تنه

اي به آرام زد و اون و به طرف اون پسر مرموز هل داد كه كلاه از سرش افتاد...

آرام با گفتن فحشي زير لب به دوستش از زمين بلند شد و كلاه فرنگي رو برداشت تا به اون فرد بده...

اين چهره و نگاه رو خوب ميشناخت...

بر خلاف زمان تدريس و قرار كه نگاهش پر از شوق بود و برق خاصي داشت الآن اون چشماي سياهي كه به آرام زل زده بود مثل دوتا تكه سنگ كدر بود...

تو چهرش غم مرموزي فرياد ميكشيد كه فقط براي افراد معدودي معنا و مفهوم داشت اما با اون غم و اون چشماي غبار گرفته هم هنوز چهرش همون زيبايي و جذابيتو داشت....

چهرش مردونه تر شده و ته ريشي كه داشت جذابيتشو صد برابر كرده بود...هنوز هم از رهام سر تر بود....

عرق سردي با شنيدن سلام اون پسر رو بدن آرام نشست....

حتي صداش هم فرق كرده بودچقدر غم و غبار رو صداش نشسته بود...

چشماي آرام پر از اشك شده بود ولي غرورش اجازه خيس كردن گونه هاشو بهشون نميداد...

رهام دورتر ايستاده بود و به منظره خيره شده بود...چرا آرام خشكش زده بود و حركت نميكرد...

آرام نگاهشو دوخته بود سوالي تويه ذهنش سنگيني ميكرد چرا آئين برگشته بود و سر راهش قرار گرفته بود؟كسي كه اين مدت زير نظرش داشته آئين بوده؟

آئين:زمان چقدر عجيب گذشته تو زيباتر شدي و من...

آرام با لرزش كاملا مشهودي تو صداش گفت:كي برگشتي؟

آئين نيش خندي زد و جواب داد: مثل اينكه خيلي از برگشتنم ناراحت شدي

آرام:آرش ميدونه؟

آئين:تو اين 6 سال آرش بهم ميگفته كه چطور تو زر ورق زندگي كردي...

آرام:چقدر چهرت عوض شده!

آئين:خيلي چيزاي ديگه هم عوض شده كه خبر نداري..

آئين چقدر با گذشته فرق كرده بود.اون موقع اگه ميخواست حرف بزنه خيلي با آرامش حرف ميزد اما الآن همچين خشك حرف ميزد و بعضي كلمات با خشونت بيان ميكرد كه پشت

آرام ميلرزيد...اون موقع هيچ وقت نميتونست تو يه جمله كامل به آرام زل بزنه هميشه نگاهشو ميدزيد،اما الآن بي هيچ ابايي از همون لحظه اول تو چشماي آرام زل زده بود....

آرام تحمل اين نگاه ممتد رو نداشت سرشو پايين انداخت...

آرام:اومدي اينجا كه چيرو ببيني؟

آئين زهر خندي زد و گفت:ميترسي...

آرام متوجه رهام شد كه از اون طرف خيابون داشت جلو مي اومد،ميدونست كه برخورد آئين و رهام خيلي جالب نميشه...

بدون حرف ديگه خداحافظ رو گفت و دور شد...

آئين همون جا با يه لبخند تلخ گوشه لبش ايستاده بود و به آرام كه تند تند قدم برميداشت نگاه كرد...

رهام:با كي حرف ميزدي..

آرام:هم كلاسيم...

رهام برگشت تا به همون هم كلاسي نگاه كنه ولي كسي رو نديد...

رهام:كجا رفت؟نيستش!

آرام به جاي خالي آئين نگاه كرد و احساس سردي عجيبي توي قلبش كرد...

چند ده متر اونطرف تر آئين به درخت تكيه داده بود سيگاري رو رو لبش گذاشت...

ديگه احتياجي به اون كلاه فرنگي نبودهمون جا توي جوي آب انداختش و به آرش زنگ زد تا دنبالش بياد...

چقدر اين چهره جذاب بود...دختري نبود كه از كنارش رد بشه و بهش زل نزنه...اما آئين اونقدر دختر خوشگل و طناز عشوه گر تو اين چند سال ديده بود كه هيچ دختري جز آرام به

چشمش نميومد...اون دخترا براش حكم عروسك هاي كوكي رو داشتند كه هر كدوم سعي داشتند با خنده يا نگاهي توجهشو جلب كنن....

مثل همه اوقات اين 6 سال كه از زمان غافل بود باز عقربه هاي زمان از دستش فراري شده بون و تو دنياي خودش غرق بود كه با صداي و آرش و مشتي كه به شونش زد به

جهان خودمون كه فقط در ظاهر واقعي بود برگشت...

آرش:كلاهت كو پسر؟

آئين:ديگه بهش احتياجي نيست...آرام ديدتم...

آرش با چشماي متعجب و ترسي كه به دلش چنگ زد گفت: خوب چي شد؟مگه رهام نيمده بود دنبالش؟

آئين:فك كنم دير كرده بود...

آرش:حرف بزن ببينم آرام چي گفت؟اصلا عكس العملش با ديدنت چي بود؟

آين زهر خندي زد و گفت:همون غرور هميشگي همراهش بود...چشماش پر شد ولي گريه نكرد...

آرش با ترس پرسيد:دعواتون كه نشد؟

آئين سيگار ديگه اي كه روشن كرده بود از گوشه لبش برداشت و سرشو به معناي نه تكون داد...

آرش متوجه دوتا دختري شد كه كمي اونطرف تر ايستاده بود و به آئين نگاه ميكرد و دم گوش هم پچ پچ ميكردن...

لبخند تلخ زدي و با خودش گفت كه چقدر سادن مردم،فقط چهره ميبينن....

آرش ميدونست كه آئين از چهره خودش متفر شده بود تو اين مدت.چرا كه تو دبي دختراي زيادي عاشق چهره آئين شدن و هر بار كه نزديك آئين ميشدن ائين زجري وصف نشدي

رو متحمل ميشد...

اينقدر اين اتفاق براش پيش اومده بود كه دست رد زدن به دخترا براش عادي شده بود...

قشنگ يادش مياد وقتي كه شيرين با يه حمله قلبي مرد و خبرش رو به آئين داد...آئين پشت تلفن اصلا حرفي نزد...تا يه هفته اصلا حرف نميزد...واسه مراسم مادرش هم اصلا

ايران نيمد...جلوي هيچ كس گريه نكرد اما داييش گريه هاي پنهوني آئين رو ديده بود ديده بود كه تو تنهايي چه فرياد هايي رو ميكشيد...بعد از سه ماه آرش هم براي مدتي رفت پيش

آئين....

خوب يادش بود اون روز به اصرار آرش با هم رفته بود ديسكو...آرش همه حركات آئين رو زير نظر گرفته بود. لب به هيچ نوع عرق و مشروبي نزد به هيچ دختري نگاه نكرد فقط

نگاهش به پسري بود كه پشت ميز كار ميكرد...

دختري كه از شدت مستي حتي درست نميتونست راه بره آويزون آئين شده بود و هي خودشو تو بغل آئين مينداخت، آئين با خشونت بلند شد و رو صندلي ديگه اي جلوي بار نشست..

اما دختر دست بردار نبود...

آرش نميدونست آئين تو اون لحظه به چي فكر ميكرد...ولي صداي كشيده اي رو كه آئين به دختره زد و بعدش هم چهره دختر رو كه رو زمين نشسته بود و دستشو رو صورتش

گذاشته بود رو ديد...

پسري با هيكل درشت جلو اومد و مشتي به صورت آئين زد و از بيرونش انداخت....

اون روز بود آرش فهميد آرام چه داغي رو رو دل آئين گذاشته...

واسه همين بود كه دلش واسه اون دوتا دختر دانشجو كه به آئين خيره شده بودن سوخت...

عشق خيلي خطرناكه...دوست داشتني كه با زيبايي آرام شرع شده بود حالا به عشقي بدل شده بود كه نه تنها چشمهاي آئين بلكه قلبش رو هم كور كرده بود...

آرش:كجا ميري؟

آئين:جلوي خونه آرام

آرش پريد و بازوي آئين رو گرفت.

آرش:خودتو بدبخت كردي بسته كاري به كار زندگي اون نداشته باش اون همين طوريشم تو منگنه هستش.

آئين صداشو بلند كرد:تو منگنه هستش؟ها...رهام كه همچين اونو گذاشته روي سرش كه اگه دختر شاه هم بود اينطوري بهش نميرسيدن...

آرش با آرامش گفت:اون مشكل خودشو داره...

آئين با همون صداي بلند گفت:مشكل؟اصلا اون ميفهمه مشكل يعني چي؟

آرش:خره، بچه دار نميشه...

جمله آرش مثل پتكي بود كه رو سر آئين كوبيده شد....هر چند حسابي دلش از آرام خون بود ولي اون لحظه ميخواست جونشم بده تا مشكل آرام حل بشه...

آئين:تو از كجا ميدوني؟

آرش:دونستن نميخواد كه اون 6 ساله با رهام ازدواج كرده الآن با اون پدري كه رهام داره حتما بايد بچشون ميشد اما خبري از بچه نيست...

آئين بدون حرفي از خونه خارج شد و قبل از اينكه آرش بهش برسه ماشين و روشن كرد و به راه افتاد...

جلوي خونه رهام ماشين ايستاد...

نيم ساعتي ميشد كه به در نگاهشو دوخته بود...تو اين مدت صبر كردن اسون ترين كاري بود كه يادگرفته بود...

رهام از در خارج شد آئين سرشو برگردوند اونطرف ...

چهره راننده خيلي به نظر رهام آشنا بود اما با يه نظر نتونست تشخيص بده كه كي بود..رد شد و سوار پرادويي كه كمي اونطرف تر پارك شده بود شد...

بيشتر از 4ساعت بود ماشينو روشن كرد و به خونه برگشت..دوباره با سوالاي آرش روبهرو شد و گزارش كار داد...

دوسه روز به همين منوال گذشت اون روز از صبح زود جلوي در دانشگاه ايستاده بود و با پياده شدن آرام از ماشين رهام صبر كرد تا رهام دور بشه....

آئين: چرا فرار ميكني؟

آرام:بسته

آئين بدو بدو اومد و بازوي آرامو كشيد...آرام خواست دستشو آزاد كنه ولي آئين محكم بازوي آرامو تو دستش نگه داشته بود.

دخترايي كه رد ميشدن به آرام غبطه ميخوردن كه دست رد به سينه همچين پسري ميزنه...

آئين:تو ميدوني چه بلايي سر من تو اين چند سال آوردي ببين به چه روزي افتادم...

آرام:مگه تقصير منه؟

آئين خنده اي ديوانه وارد كرد.

آئين: نه تقصير تو نيست تو زن رهامي تقصير اون دختري بود كه من يه زماني بهش درس ميدادم تقصير اين زني كه جلويه من وايستاده نيست تقصير اون دختر معصومي بود كه

يه زماني ميومد سر قرار تقصير...

آرام حرف آئين رو بريد: بسته ديگه تمومش كن...(با صداي زير تري گفت:همه دارن نگاه ميكنن..

آئين:به جهنم. اون موقع كه من اونجا داشتم جون ميدادم كسي نبود منو ببينه؟

آرام حرفي نزد و سرشو انداخت پايين...احساس گناه ميكرد شايد آئين راست ميگفت اگه آرام از همون اول وارد بازي نميشد الآن آئين به اين روز نمي افتاد...

آئين با لحن طلبكارانه اي گفت:چيه؟ حرف نميزني؟

آرام:خيلي عوض شدي؟اخلاقت، حرف زدنت...همه چيزت...

آئين:آره عوض شدم...اما چيزي كه منو عوض كرد ميدوني چي بود؟ چشما و نگاهاي وحشي يه دختر حركات ظريف انگشتاي يه دختر نه تو.....

آرام:پس برو پي همون دختر بگرد.

يكي از پسرا كه ميگذشت دوست رهام بود اما از اونجايي كه ميدونست آرام از دخالت كردن بشدت ناراحت ميشه از بخت بد آئين زنگ زد به رهام...

آئين خنده ي ديوانه وار ديگه اي كرد و خيره شد به آرام...

آرام:آئين چت شده؟ولم كن برم...

آئين:با من بيا...

آرام:كجا؟

آئين:رهام رو ول كن.

آرام:آئين....

آئين: چيه؟ نكنه عاشقش شدي؟

آرام بار ديگه نگاهشو دزديد...

آئين مثل يه گلدون شيشه اي ترك داري بود كه با اين حركت آرام از يه پرتگاه پرتش كرده باشن...

لبخند تلخي زد و دستش شل شد...

با لحن بغض داري گفت:پس...پس چرا منو پس نزدي....

جملش مثل ظرف چيني ظريفي بود كه تكه تكه ميشد...

آرام حرفي نزد و فقط يه قطره اشك با سماجت روي تپه اي سرخ روي صورتش سر خورد...

آئين فشار محكمي به بازوي آرام داد و با صداي بلند و پر بغضي گفت:دليلش چي بود؟؟؟

آرام با بغضي كه تو گلوش حبس كرده بود گفت:نميدونم...

نميدونمي كه از آرام شنيد مثا كبريتي بود كه به انبار مهماتي زده باشن و صداي آئين هم صداي انفجارش...

آئين:نميدوني؟(ديوانه وار خنديد)تو غلط كردي اگه رهام رو دوست داشتي با من بازي كردي...

ملت با تعجب بهشون خيره شده بودن، در حالي كه اصلا واسه آئين فرقي نداشت....

رهام با سر عت از همون نيمه راه برگشته بود و نميدونست اون پسري كه مزاحم آرام شده كيه؟

يا خدا ديدن آرام و آئين همانا و ديوانگي رهام هم همانا...

آئين رو با شدت كنار كشيد و آرام هم چون بازوش توي دستاي محكم آئين بود به همون طرف رفت...

اون لحظه رهام همچين قاطي كرده بود كه آرام رو هم تشخيص نداد و محكم به پشت هلش داد كه صورتش خورد به ديوار و زخمي شد....

وسط خيابون چه علم شنگه اي به پا شده بود....يه مشت آئين، يه مشت رهام...

آئين فقط از خودش دفاع ميكرد ولي رهام همچين ديوونه شده بود كه خيلي محكم مشت ميزد كه با وساطتت ديگرون از هم جداشون كردن....

حالا مگه رهام ول ميكرد هونجا زنگ زد به پليس....

هر سه تو كلانتري بودن و با صدا كردن اسمشون توي يه اتاق رفتن.

مرد جووني كه پشت ميز نشسته بود نگاهي به آرام انداخت و سرشو تكون داد و به ورقه هاي روي ميزش نگاه كرد.

مرد:آقاي آئين سهند آقاي درگاهي از شما به خاطر ايجاد مزاحمت واسه همسرشون شكايت كردن.شما براي چي مزاحم اين خانم شديد؟

آئين حرفي نزد و فقط به آرام نگاه كرد و بعدش هم نگاهشو دزديد.

مرد:آقاي سهند حرف بزنيد ما اينجا بيكار نيستيم.

رهام:چه حرفي ميخواد بزنه؟

مرد سرشو پايين انداخته بود و بدون اينكه به آرام نگاه كنه گفت:اين زخم رو پيشوني هم باعثش اين آقا هستن؟

رهام:بله...

مرد:با شما نبودم از خانم پرسيدم...

آرام سرشو انداخت پايين و گفت:نه اتفاقي بود خوردم به ديوار....

مرد:خيله خوب الان اگه اجازه بدين يه تعهد نامه بگيريم كه ديگه مزاحم نشن...

رهام:چه تهدنامه ايه من رضايت نميدم....

آرام بازوي رهام رو فشار داد...

رهام:ول كن بابا از همون روز غلط كردم پاي اينو تو خونه شما باز كردم.اون از اون موقع كه هي دل و قل ...استغفرالله...زبونو باز نكن....

آرام با چشماي گريون از اتاق خارج شد و بعد از چند ثانيه هم رهام دنبالش...

مرد در نبود آرام راحت تر حرف زد...

مرد:چرا مزاحمش شدي؟

آئين نيش خندي زد گفت:6 ساله تو غربت دارم ميسوزم حالا اومدم ببينمش حال و روزم شده اين...

مرد:خاستگارش بودي؟

آئين:نه...

مرد:بهر حال بهتره كه رضايت بده كه تعد نامه بدي مگر نه 1 ماه تا6 ماه مزاحمت حبس داره....

ائين خنده ي تلخي كرد...

آئين:من از 6 سال حرف ميزنم شما از ماه...

رهام وارد اتاق شد و بدون اينكه به آئين نگاه كنه رو به فردي كه پشت ميز نشسته بود گفت:تعد نامه بده...

رو كرد به آئين:اولين و آخرين بارته كه آرام رو ميبيني به خداوندي خدا اگه يه بار ديگه پيدات بشه جنازتو بايد جمع كنن...هر موقعه تويه لعنتي پات باز شد تو زندگي ما يه چيزي

رو بهم ريختي اون از اون موقع عقد و عكسا و فرودگاه اينم...

آئين متوجه منظور رهام نشد...

آئين:كدوم عكسا...

رهام بي توجه به آئين رو به مرد گفت:چيزي بايد بنويسم يا امضا كنم؟

رهام:چرا ترسيدي؟

آرام:هان؟چي؟از چي ترسيدم...

رهام:چرا موبايلتو گايم كردي...

آرام:هيچي اس بود...

رهام:من نگفتم چي بود گفتم دليل گايم كردن موبايلت چي بود؟

چشماشو ريز كرد و صورتشو نزديك آرام كرد و گفت:راستشو بگو داشتي خلاف ميكردي؟ بعد چشمكي حواله آرام كرد كه ترس آرام از بين رفت.

آرام: اسش دخترونه بود....

رهام:يعني ضد مردونه بود؟

آرام خنده اي نمكي كرد و در جواب رهام بغلش كرد و ...

آرام:رهام...

رهام:چيه؟

آرام:ول كن بابا...

رهام:نچ...

آرام: بيرون كار دارم دير ميكنما....

رهام اغوششو شل كرد و اجازه داد تا آرام از زندانش خارج بشه....

آرام لباس پوشيد و آماده شد تا بره...

رهام:كجا ميري حالا؟

آرام:با دوستم كار دارم...

رهام:مشكوك ميزني....

رنگ از صورت آرام پريد...

با صدايي كه سعي در پنهان كردن لرزشش داشت گفت:چطور مگه؟

رهام:عجله كه نداري، خيلي عجيبه آرايش نكردي و خيلي ساده پوشيدي!

آرام نفس راحتي كشيد...

آرام: غيرتت و قربون خودت ميگي آرايش كن بيرون رفتني...

رهام:چي ميگي واسه خودت؟تو همين طوريشم دل ميبري من غلطم كنم از اين حرفا بزنم ولي خيلي عجيبه كه با دوستت قرار داري و به خودت نميرسي....

آرام چپكي رهام رو نگاه كرد...

رهام:خيله خوب بابا...ميخواي برسونمت؟

آرام:نه خودم ماشينو ميبرم...

رهام شونه بالا انداخت و از اتاق خارج شد.

خيلي آشفته و مظطرب بود.اصلا چرا اين قرار و قبول كرده بود.اه...از واژه قرار ديگه حالش بهم ميخورد...هزار بار به خودش فحش داد كه چرا خريت كرده و اين قرار رو قبول

كرده...چقدر احساسات مزخرف هستن..همه چي تموم شده بود حالا چه خوب چه بد ولي اون دوباره بازي رو كش داده بود...

ابله...من كه گفته بودم بهش رهام رو دوست دارم پس براي چي اومد ببينمش...! اومدم داغ دل اونو تازه كنم و تحريكش كنم يا به رهام خيانت كنم...

همون جا ايستاد هرچند دير شده بود ولي خواست جلويه اشتباهشو بگيره...برگشت...

ولي عاشقي مثل آئين كه براي راضي كردن آرام به يه بار ملاقات خودشو به آب و آتيش زده هيچ وقت نمينشست رويه يه نيمكت تا همچين اتفاقي بيفته...

از دور آرام رو ديد كه برگشت بدو بدو خودشو به آرام رسوند و از پشت گفت سلام.

حتي صداشم آدمو به لرزه مينداخت....

آرام به قدري از خودشو كاري ه كرده بود عصبي بود كه حد نداشت...

بلاجبار برگشت و سلام داد...

اي خدا چرا مقابل آرام اينطور ميشد...هر ثانيه اي كه به آرام نگاه ميكرد بابر با يك سال بودن تو بهشت بود واسش...6سال جفا و حال وصال...مثل تشنه اي كه به دريا رسيده

باشه...

آئين:نميخواي عينكتو در بياري؟

آرام سرش رو به معناي نفي تكون داد.

آئين خودش دستشو دراز كرد و عينكو قبل از اينكه آرام عكس العملي بتونه نشون بده از رو صورتش برداشت....

اي خدا اين آئين بود..همون آئيني بود كه حتي جرعت نداشت دوست داشتنشو ابراز كنه...شايد اگر اون موقع اين رو رو داشت كار به اينجا نميكشيد و تقدير جور ديگه اي رقم

ميخورد شايدم نه!

آئين: بخدا تكي...

آرام با حر كلام آئين بغضي تو گلوش مينشست نه براي آئين بلكه بخاطر رهام...!احساس خيانت ميكرد و دوست داشت هر چه سريع تر از آئين دور بشه...

آرام:اصلا به فكر ازدواج نيافتادي؟

آئين زهر خندي زد و گفت:فك ميكني كسي كه، كسي مثل تو رو دوست داشته باشه و باهاش برخورد داشته باشه ميتونه به كس ديگه اي نگاه كنه...

آرام از وقتي كه براي آخرين بار تو فرودگاه آئين رو ديده بود و دوستت دارم رو ازش شنيده بود سوال بزرگي تو نش بود كه ميخواست حالا بپرسه.

آرام:يه زماني از يه دختر حرف ميزدي و ميگفتي كه خيلي دوسش داري...ميگفتي كه اونم جز شاگردات بود و خيلي زيبا...

آئين از چشماش داشت شعله هاي غم پر ميكشيد...

آئين:اون دختر تو بودي...

مثل سطل آب سردي كه روي آرام ريخته باشن....

آرام:م...من....بود..م؟

آئين:اون موقع جرات نداشت بهت بگم چقدر دوست دارم و از سر خجالت اينطوري حرفم رو زدم كه باعث شد همه چي بر ضدم بشه...

آرام يخ زده بود و ديگه حرفي نداشت كه بزنه...

آئين:بريم بيرون اين پارك بغل هواش خيلي خوبه...

اي خدا چرا تقدير اينطوري قمار ميكرد و تاس ميريخت...

موبايل آرام جا مونده بود توي كافي شاپ و زنگ خورد...

رهام بود پسري كه ميز رو ميخوات تميز كنه وقتي صاحب موبايل رو پيدا نكرد جواب داد...

به رهام توضيح داد كه فك ميكنه گوشي متعلق به يه خانم و آقايي هستش كه چند دقيقه قبل اينجا بود و آدرس كافي شاپ رو داد...

آئين:رهام رو واقعا دوست داري؟

آرام:اهم...

آئين:شنيدم بچه دار نميشين؟

آرام چند روزي بود كه فكر ميكرد حاملس ولي تا آزمايش نداده بود نميخواست به كسي بگه...

آرام:آره...

آئين:رهام حرفي نميزنه؟

آرام: من اومدم اينجا كه جزئيات زندگيمو واسه تو تشريح كنم.ديگه منو نميبيني اگه حرفي داري بزن؟

آئين:نه حرفي ندارم.

آرام:خيله خوب.

دست انداخت تو كيفش تا موبايلشو در بياره و ديد كه نيستش...

آرام:فك كنم موبايلم مونده تو كافي شپ.

آئين:بريم پس بگيريمش؟

آرام:خودم ميرم...

آئين بي توجه به حرف آرام گفت:بريم...

مرد:يه آقايي زنگ زدن گفتن همسرتون هستن منم آدرس دادم بيان گوشي رو ببرن خيلي وقته تماس گرفن الآناس كه پيداشون بشه....

لرز و وحشي آرام رو گرفت كه حد نداشت...

با عجله ز كافي شاپ خارج شد و آئين هم دنبالش.

آئين:كجا ميري با اين عجله؟

آرام:الآنه كه رهام پيداش بشه.

آئين: من ماشين آوردم بيا سوارشو...

آرام هيچ خوشش نميومد سوار ماشين آئين بشه ولي از ااونجايي كه اون لحظه ميخواست هزچه سريع تر از اون مكان دور بشه بلاجبار سوار شد...

يا خدا...تا آئين خواست ماشين رو از پارك در بياره با رهام روبه رو شد...

رهام آنچنان مشتي به صورت آئين زد كه زير چشمش كبود شد...

اصلا با آئين كاري نداشت دست آرام رو با خشونت كشيد و هلش داد تو ماشين.آرام بي صدا گريه ميكرد و هي خودشو لعنت ميكرد...

رهام:تو با اون بي شرف چيكار داشتي؟

آرام اصلا حرفي نميزد و فقط سرشو انداخته بود پايين و جلوي سوالات مكرر رهام فقط گريه ميكرد...

رهام ديگه به اوج عصبانيت رسيده بود جواب ندادن آرام از يه طرف و تصاويري از آئين كه از تو ذهنش رد ميشد از طرفي ديگه.گريه آرام هم اعصاب واسش نذاشته بود...

آنچنان كشيده اي به صورت آرام زد كه صداش تو سكوت خونه پيچيد...دست خودش به ذوق ذوق افتاده بود...

آرش چند دقيقه اي ميشد كه كنار آئين ايستاده بود ولي آئين بقدري در خود غرق شده بود كه اصلا متوجه حضور اون در كنارش نبود.تا حالا هم كه آرش تونسته بود خودشو كنترل

كنه و صبوريت بخرج داده بود شاهكار بود در نوع خودش.

سيگار رو با عصبانيت از دست آئين بيرون كشيد كه آئين رو متوجه خودش كرد.

آرش:تمومم نميشه اين لامصب...چيه هي اينطوري عميق پك ميزني يكي ندونه فك ميكنه راز جاودانگي داره...

آئين: جاودانه بودن مال بقيه...من چيز ديگه اي ميخوام.

از بلكن خارج شد.

آرش:چيز ديگه اي يا كس ديگه اي؟

آئين با صداي بلندي گفت:آرام رو...

آرش:بخدا رواني هستي، اون موقع پشتت بودم چون آرام خودش هم تكليفش با خودش مشخص نبود اما حالا ديگه شوهر داره چند ساله از ازدواجشون ميگذره...

آئين:به درك...

آرش ابروهاشو در هم كشيد و با لحن ملامت باري گفت: هر كاري هم بكني نميتوني آرام رو بدست بياري آرام عاشقه رهامه...

آئين با صداي عصباني اي گفت:غلط كرده...اون موقع خواهرش بود ميومد سر قرار...يا رهام بود كه منو اون طوري به هالوولا انداخت...ميخواست اون موقع نجيب باشه و بهم

رو نده تا الآن اينطوري نشه...

آرش:ميفهمي داري چي ميگي اصلا؟غلط كرده چيه؟اصلا خوشش اومده ميومده سر قرار اين همه دختر پسر با هم قرار ميزارن مگه اين برنامه ها سرشون مياد

آئين:اين همه دختر پسر هيچ كدوم يكي دو هفته مونده به ازدواجشون نميان سر قرار با كسي كه ميدونن عاشقشونه...

آرش:هرچي..تو اجازه نداري زندگيشو بهم بزني

آئين:چطورياس كه اون اجازه داشت زندگي منو بهم بزنه ولي من نه؟

آرش:تو خودت زندگي خودتو بهم زدي...توهم ميدونستي كه رهام سرش هم بره آرام رو از دست نميده اما خودت خودتو وابستش كردي...

آئين:چرند نگو...

آرش:من نميدونم بغير آرام خوشگل تو اين شهر نيست تو دبي نيست كه چسبيدي به اين...اين نشد يكي ديگه...دختر دختره ديگه

آئين با عصبانيت از جاش بلند شد و به سمت آرش خيز برداشت...

آئين: تف به غيرت من كه اگه دوست داشتن آرام بخاطر چهرش باشه...

آرش تو چشماي آئين براق شد: پس بخاطر چيه؟دوست داشتن يه دختر واسه چيه؟عشق معنوي؟عشق حقيقي؟

آئين:چه دخلي به تو داره آخه ته پيازي سر پيازي...

آرش با تمسخر گفت:نگفتي سرچشمه اين عشق حقيقي شما چيه؟

آئين:هر موقع چشت از دخترا سير شد ميفهمي سرمنشائش چيه

آرش پوز خندي زد و گفت: عشق عينكيه كه خر به چشم ميزنه تا كاه و يونجه ببينه...

آئين به سمت آرش خيز برداشت و يقه آرش رو چسبيد...

آئين:عوضيه...

ادامه فحشش رو زير لب داد و سريع از خونه خارج شد...

آرام چند روزي بود كه هي ميخواست خبري رو به رهام بده ولي رهام اصلا قاطي آدم حسابش نميكرد.جواب سلامش رو هم با همون كله دو كيلويي ميداد.

تصميم گرفته بود امشب سر شام هر طوري كه شده بهش بگه.

بعد از اينكه خدمتكارا شام رو مشيدن اونارو مرخص كرد و بهشون گفت كه خودش جمع ميكنه ظرفا رو.

تو دلش آشوبي بود.هر چند مطمئن بود كه رهام از شنيدن اين خبر قهر و دعوا رو كنار ميزاره و بيشتر از قبل پيش رهام عزيز ميشه ولي يه دل شوره عجيبي تو قلبش بود...

با غذاش بازي ميكرد...

آرام:رهام...

سكوت

آرام:رهام؟!

سكوت

آرام:يه ماهي بود يه جور احساس دل پيچه و سنگيني داشتم(قربون خوانندگان گرام والله نميدونستم حاملگي و احساسش رو بايد چجوري توضيح بدم اگه چرت نوشتم به بزرگي و

دانايي خودتون ببخشيد) با يلدا حرف زدم اونم كه زود هيجان زده ميشه رفتيم دكتر برام آزمايش نوشت...

نگاهي به رهام كه با غذاي توي بشقابش مشغول بود كرد، چقدر سنگ دل حتي نيم نگاهي هم به آرام ننداخت..

ادامه داد:راستش...راستش جواب آزمايش مثبت بود، مثل اينكه قراره بچه دار بشيم...

سرشو پايين انداخته بود و زير چشمش رهام رو ميپاييد.

قاشقش رو رهام كرد و كمي مكث كرد...

نگاهي به آرام انداخت....

انگار كلاف بخت اين دختر با رنگ سياه بود چرا بايد تو اين لحظه از ذهن رهام آئين ميگذشت...

رهام از رو صندلي بلند شد و صداي كشيده شدن يكدفعه صندلي روي سنگ ها صداي گوش خراشي رو ايجاد كرد...

رهام:به اون بچه هم ديگه شك دارم كه مال من باشه...شايد پدرش آئينه...

نيش خندي زد و از ميز دور شد...

حرف رهام مثل خنجري بود يه تو قلب آرام فرو رفت...چقدر پست شده بود...به زن خودش چنين حرفي ميزد...آرام به اون خبر پدر شدنش رو داده بود و اون اينطور سيل اشك اونو

به راه انداخته بود...

آرام احساس ذلت ميكرد با غمي كه رهام تو قلبش كاشته بود از رو صندلي بلند شد و خواست بره تو اتافش و راحت گريه كنه ولي...تغيير مسير داد و به سمت حياط رفت پيش

رهام...

رهام عصبي تو موهاش چنگ ميزد و خودشو بخاطر حرفي كه زده بود شماتت ميكرد...شوقي كه براي پدر شدنش داشت با اندوهي كه خودش به راه انداخته بود خنثي ميشد...آرام

ممكن بود سر قرار با آئين رفته باشه ولي محال بود كه...

پيشونيش رو به درختي كه گوشه ي باغ بود چسبونده و هر از گاهي بهش ضربه ميزد و با صداي بلند به خودش و آئين فحش ميداد...

آرام با صدايي كه از گريه ميلرزيد گفت:بخدا اونطوري كه فكر ميكني نيست...من از آئين متنفرم...

رهام سرش رو از درخت جدا كرد و به آرام خيره شد....به سمتش رفت....

رهام هم دلش ميخواست گريه كنه ولي مردونگيش اجازه نميداد...

رهام:ميدونم...ميدونم....كنترل م دست خودم نبود....شرمندم واسه خاطر حرفي كه زدم...

آرام رو همچين بغل كرد و تو آغوشش فشار داد كه گويا قصد فرار داشته باشه...

آئين:تو از كجا ميدوني؟

آرش:اه...تو از كجا ميدوني نداره كه....ديگه يكي اينا رو ميرسونه به من منم ميگم به تو..تو خبرو بچسب...

آئين حرف ديگه اي نزد حالا چي حالا كه آرام زندگي خوبي رو با رهام داره و حتي بچشم قراره بشه ديگه حضور اون جز مزاحمت چي داشت....

آرش متوجه حالت آئين شده بود....اين چند روزه كه از آرام بي خبر بوده بود خيلي تو خودش رفته بود و حالا هم با شنيدن خبر بچه دار شدن آرام بيشتر ساكت شده بود...چقدر فرق

كرده بود با گذشته....

آرش:اين مدت اينا رو يلدا بهم ميگفته...

آئين: كيه؟

آرش:دوست صميمي آرام

آئين نگاهشو از سراميكاي كف خونه گرفت و نگاهي چند لحظه اي اي به آرش سرشو انداخته بود پايين انداخت و باز هم به همون ترك سراميكا چشم دوخت...

هواييش كردي؟

آرش:نه بخدا من كاريش ندارم خودش راپورت ميده...

ديگه حرفي نزد.

آرش:فكر بد نكن من كاريش ندارم باهاش دوست هم نيستم...

عين بچه ها شده بود...

آئين:دوسش داري؟

آرش:نه بابا...

آرش واقعيت رو گفته بود از وقتي كه ديده بود دوست و برادر صميميش اينطوري از عشق زخم خورده ب هيچ دختري تو دلش علاقه كه نداشت هيچ بدش هم ميومد...

آرش از ديروزصبح مثل ديونه ها افتاده بود دنبال آئين هر جايي كه به فكرش ميرسيد سر زده بود جلوي خونه آرام جلوي دانشگاه آموزشگاه موسيقي...همه جا...اما خبري از آئين

نبود موبايلش هم كه خاموش بود...

ائين خيلي خطرناك شده بود اين چند روزه نه غذادرست و حسابي ميخورد نه به خودش ميرسيد...

حالا هم كه چهار روز بود كه بدون خبر از خونه بيرون رفته بود و ازش خبري نبود...

آرش از صبح ديگه واقعا نگران شده بود و ميترسيد آئين بلايي سر خودش آورده باشه...

نگاهي به ساعتش انداخت 2 شب بود...

مثل ديونه ها نشسته بود تو كوچه جلوي در رو پله ها...

سرش درد ميكرد بين دستاش گرفته بود كه متوجه شد كسي از كنارش گذشت و وارد خونه شد سرشو بلند كرد و متوجه آئين شد.عصبي و سريع از جاش بلند شد و از پشت دستشو

گذاشت رو شونه ائين و برش گردوند طرف خودش...

اي خدا...از ديدن چهره آئين وحشت كرد...

آرش:اين چه وضعيه؟كجا بودي مردم از نگراني؟

آئين جوابي نداد و دست آرشو كنار زد و از پله ها بالا رفت.

چشماش سرخ سرخ مثل دوتا كاسه خون شده بود ريشش بلند شده بود و موهاش به ريخته مثل درويشا بود.

آرش بدو بدو دنبالش راه افتاد.

آرش فرياد كشيد:اوي يابو با توام كجا بودي؟

همين كافي بود تا آئين مثل ديونه ها برگرده و مشتي تو صورت آرش بخوابونه.

يا خدا چي به سر اين اومده؟مجنون بود حالا ديوانه و رواني هم شده!!!

آرش از اين حركت آئين همچين يخ بسته بود كه توان هر عكس العملي ازش گرفته شده بود...

بعد از چند لحظه بلند و به طرف آئين دوباره حركت كرد...

آرش:چت شده ديونه؟

آئين چنگي به موهاش زد و گوش خونه كز كرد...

مثل ديونه ها زل زده بود به ديوار مقابلش و هيچ حركتي نميكرد حتي پلك هم نميزد.

آرش واقعا وحشت كرده بود.چه بلايي سر برادرش اومده...

بالا سر آئين اومد و كنارش زانو زد و نشست...

با لحن بغض داري گفت:چي شده آئين تو رو خدا دارم ميميرم بگو چه بالايي سرت اومده...

اما آئين حرفي نميزد...

يا خدا اين ديگه آخر نامردي بود آرش داشت از نگراني سكته ميكرد براي يه كلمه كه از دهن آئين بشنوه .

آرش:حرف بزن ديگه؟

سكوت

آرش با صدايي كه از نگراني ميلرزيد گفت:توروخدا بگو چي شده؟كجا بودي؟

آئين چشماشو بست و سرشو به ديوار تكيه داد...

اشك از چشماي آرش با لجاجت پايين افتاد...اشك...اشك هاي يه مرد براي احوال دوستش چقدر دردناكه!

آرش زير دست آئينو گرفت و بلندش كرد و به زور به طرف حموم بردش.

آرش:برو به وضع خودت برس.

آئين بي هيچ حرفي وارد حموم شد.

همين كه آرش تنها شد با مشت به ديوار كوبيد و پيشونيشو به ديوار تكيه داد و دل پر گريه كرد و از خدا گلايه كرد و به هر چي عشق و ازدواج بود لعنت فرستاد.

آرش بخاطر سروصدايي كه دليلشو نميدونست از خواب بلند شدو با چشماي نيمه باز به سمت پذيرايي رفت.

آئين تو آشپزخونه نشسته بود و داشت صبحانه ميخورد.

برق از كله آرش پريد اين آئينه اينطوري به خودش رسيده و داره صبحانه ميخوره.

آرش:صبح بخير...كجا به سلامتي؟

آئين:صبح بخير.

آرش:كجا ميخواي بري اينطوري به خودت رسيدي...

آئين:بيرون كار دارم...

اي خدا دل آرش هري پايين ريخت.فكر كرد ميخواد دوباره بره دنبال آرام.

آرش:بيرون يعني كجا؟

آئين:خارج شهر...

آرش با چشماي متعجب داشت به آئين نگاه ميكرد.ترسيد خواست با آئين بره....

آرش:ولي توروخدا مواظب باش خون كسي به گردنت نيفته اينطور كه تو تيپپ زدي از همين دم در تا سر كوچه خدا ميدونه چندتا كشته مرده بدي....راستشو بگو ميخواي بري خارج

شهر چيكار؟

آئين جوابي نداد مثل اينكه آرش واسه ديوار حرف زده باشه.

آرش پريد سر ميز و لقمه اي گرفت.

آرش:نه اينطوري نميشه تك خوري صبحانه رو ميتونم نديد بگيرم ولي ميخواي تنها تنها بري بيرون من نيام...تنها تنها ميخواي بري دل ببري...منم ميام...

آئين:تنها ميرم....

اين جمله رو همچين محكم گفت كه ديگه آرش اصرار اضافه رو بي اثر ديد و صبحانه براش زهر شد.

جلوي آينه ايستاده بود و داشت موهاشو شونه ميركد.آرش هم كنارش به ديوار تكيه داده بود و نگاهي از سرتاپا به آئين كرد و بعدش سوت بلندي كشيد...

آرش:كي ميره اين همه راهو...از سرتاپا مشكي...ديروز اونطوري شبيه گودزيلا بودي و آخرش هم نگفتي چي شده بود حالا هم اينطوري تيپ زدي بازم نميگي كجا ميخواي بري....

يهويي تو چشماي آئين براق شد و اضافه كرد:ماليخوليايي شدي يا چيز خورت كردن؟

آئين عينك آفتابيشو زد و گفت:سوييچ ماشينتو بده...

آرش:جان؟؟؟؟؟؟؟؟!

آئين:ماشين!

آرش:ايني كه ميگي چيه خوردنيه؟

آئين بدون حرف ديگه اي رفت و سوييچ ماشين آرش رو برداشت.

آرش:هوي ي ي ي ي ي ......ارثيت نيستا اون طوري راحت برش ميداري بذار سرجاش من به الواتيم بايد امروز برسم چهار روزه از كاروزندگي منو انداختي بده سوييچو.

آئين آرش و بغل كرد و محكم فشارش داد.

آرش:چته تو؟ميخاي بري پيش روانشناس كه خجالت نداره بيا با خودم بريم؟حالا دكترش خوبه؟

آئين از آرش جدا شد و گفت: ببخش منو...

آرش:آئين خودتي چت شده دوباره داري ميترسوني منوها...

آئين:خداحافظي گفت و با ويالونش از خونه خارج شد...

دم در خونه رهام ايستاد و زنگ و زد.در باز شد و پير مرد باغبون اومد.

آئين:سلام.

پيرمرد:عليك سلام...

آئين: آرام خانم يه امانتي پيش من داشتن اونا رو آوردم پس بدم....

پيرمرد:خانم خودشون الآ» خونن بفرماييد تو...

آئين:شرمندم عجله دارم نميتونم بيام داخل بهشون بگيد آئين گفت خداحافظ.

پاكت نامه و ويالونش رو تحويل پيرمرد داد و بعد از خدافظي از خونه دور شد و سوار ماشين شد.

- خدافظ واسه هميشه...

آرام:كي داد؟

پيرمرد:يه آقاي خوشتيپ و نسبتا جوون و خوش قد بالايي بودن گفتن بهتون بگم آئين ازتون خداحافظي ميكنه...

دست و دل آرام با شنيدن اسم آئين به لرزه افتاد...

خداحافظ...يعني چي؟؟؟

زود وارد خونه شد و پاكت نامه رو باز كرد...

بوي ادكلن هميشگي آئين رو ميداد....

و باز در یک عصر پاییزی دلم گرفته است.

دلی که همچو برگهای درختان پاییزی زردو خشک و خسته است.

آری دل شکسته ام بدجور گرفته است.

قدم میزنم در کوچه پسکوچه های شهر پر از سکوت.

یک غروب سرد و بی روح پاییزی ، یک دل عاشق ولی تنها ودلتنگ با کوله باری از غم و غصه و عشق نافرجام.

قدم میزنم و به سرنوشت خویشمی اندیشم.

یک بغض غریب در گلویم ، یک احساس بر باد رفته در وجودم ، یک رویای محالدر خیالم ، با پاهای خسته و دلی نا امید از این زندگی همچنان قدم میزنم با همان دلشکسته و

دلتنگ.

دستان خالی ام ، قلبی مملو از يك آروزو، وصال....

چه سخت است دلتنگ قاصدک بودن در جاده اي که در آن هيچ بادي نمي وزد !

زيبايي...شايد اولين شعله عشق من دليلش زيبايي بيش از حد و اندازه تو بود ولي دليلش نبود...

چطور ميتونستم در كنار الهه اي مثل تو باشم ذهنم در جاي ديگه اي سير كنه...

اما ديگه آخر خطه....رسيدم به آخرين سطر اين دفتر...نقطه سر خطي ديگه وجود نداره.

نقطه و تمام....!

عمیق تریندرددر زندگی مردن نیست،

بلکه پنهان کردن قلبی ست که به اسفناک ترین حالت شکسته شده .

بي سلام سروع كرده بود و بي خداحافظي هم تموم كرده بود...

جملات اخر لرزه به تن آرام انداخته بودن....آخر خط...آخرين سطر دفتر...تمام...عميق ترين درد در زندگي مردن نيست...مردن!

با هول و ولا ويالون رو از قابش بيرون كشيد و متوجه دفتر نت آئين شد...قشنگ يادش بود آخرين باري كه آئين براش ويالون زد چند روز قبل از عروسيش بود و اون روز متوجه

اين دفتر شده بود و آئين بهش گفته بود كه اين قطعات رو خودش نوشته...يه برگ از اون موقع مونده بود و الآن كه داشت نگاه ميكرد اون يه برگ هم پر شده بود با اي الهه ناز و

رو جلد دفتر هم بزرگ نوشته بود خداحافظ....

دفتر رو رو زمين انداخت و با عجله به سراغ موبايلش رفت و يلدا رو گرفت و با تته پته شماره آرش رو ازش گرفت...

بوق...بوق...بوق....بالاخره برداشت....

آرش:بله؟

آرام:سلام من آرامم.

آرش گرمي خوني رو كه به صورتش هجوم

آورد رو احساس كرد...

آرام:الو...

آرش:بله بفرمايين...

آرام:آئين كجاس؟

آرش:چي كارش دارين؟

آرام:مثل اينكه يه نيم ساعت پيش اومده بوده جلوي خونه ما و ويالونش و با يه نامه داده بدن به من و تو اون نامه از خداحافظي براي هميشه و مر...

آْرش:چي شده ادامه بدين...

آرام با صدايي كه به وضوح ميلرزيد گفت:مردن حرف زده...

آرش سريع به ساعت نگاه انداخت....رسيدن به خودش....صبحانه...تيپي كه زده بود...سوييچ ماشين..خارج از شهر...تنها رفتن...نامه به آرام...

موبال از دستش افتاد و سريع از خونه خارج شد...خونه دوستش چند تا كوچه باهاشون فاصله داشت تا اونجا رو سريع دويد و ماشين اونو گرفت....

نميدونست كجا بره فقط ميدونست خارج شهر...خارج شهر يعني كجا...

از ديروز خبري از آئين نبود دوباره شب خونه نيمده بود ولي اينبار فرق داشت....

موبايلش زنگ خورد رهام بود....

آرش:چيه؟

رهام:آروم باش....آرام هم حالش خوب نيست ميخواسم ببينم خبري از دوستت نشد...

آارش با پرخاش گفت:آئين به تو چه دخلي داره....آرام هم خيلي ناراحته خودش زنگ بزنه و قطع كرد...

چند لحظه بعد دوباره گوشيش زنگ خورد شماره ناشناس بود...

با عصبانيت چند لحظه پيش جواب داد...

آرش:بله؟

- سلام...آقاي آرش سليم.

آرش:خودمم بفرماييد

- از آگاهي تماس ميگيرم...

اين جمله مثل آب سردي بود كه رو آرش ريخته باشي...نه پس زنده بود....خلاف ملاف كرده بود كه گرفتنش..

آرش:بله امري داشتيد

- ماشين به پلاك*** متعاق به شماست؟

آرش: بله؟

- مثل اينكه مشكلي در مورد ماشينتون پيش اومده بهتره بياين اداره تا حل بشه...

آرش بقدري خوشحال بود كه تا آگاهي ندونست چطور دوم آورد...

وارد اتاقي شد كه خواسته بودنش.

مرد:ديروز ماشين شما دست كس ديگه اي بود؟

آرش:بله دست دوستم.

مرد با من و من شروع كرد به حرف زدن:مثل اينكه شخصي ديروز با ماشين شما تو جاده كرج داشته با سرعت تقريبا 180 ميرونده و....

براي گفتن بقيه جملش ترديد داشت

ماشين با سرنشينش و به عمد راننده پرت ميشه تو جاده...

آرش ديگه چيزي نفهميد...راننده عمدي خودشو انداخته تو دره....چشماش سياهي رفت و....

بعد از چند لحظه كه به هوش اومد متوجه سربازي شد كه سعي داره بهش آب قند بده...چه آب قندي بود برادرش مره بود....!

آرش سريع از جاش بلند شد كه تلو خورد و افتاد زمين ولي اهميتي نداد و سوالشو پرسيد

آرش: راننده كي بوده؟

مرد:كارت شناسايي اي همراهش نبوده ما شمارم از رو مشخصات ماشين پيدا كرديم يه پسره تقريبا 30 ساله خوش سيما...

اي خدا خودش بود....

مرد:ميشناسينش؟

آرش دهنش خشك شده بود و به سختي جواب داد:برادرم....

مرد سري از رو تاسف تكون داد و گفت:بايد براي شناسايي بريد پزشكي قانوني خوشبختانه ماشين آتيش نگرفته و جنازه سالمه...

فقط خدا ميدونه كه آرش يا چه حال و روزي رسيد به پزشكي قانوي رو پاهاش نميتونست راه بره هي مي افتاد....ديگه رمقي براش نمنده بود...

همونجا كه چهره آئين رو ديد نشست زمين....

دكتر:آقا بلند شين...

اما با كدوم جون و نيرو...

با چه مشقتي رهام خبر مرگ آئين رو به آرام داد...آرام چقدر بي صدا گريه كرد...حالا حتي دل رهام هم واسه آئين ميسوخت...

آرش بعد از ديدن جنازه آئين و مراسم خاكسپاريش قسم خورد كه هيچ وقت عاشق نشه و به هيچ دختري دل نبده و همنيطور هم شد.

تويه اين بازي شطرنج تنها كسي كه هلاك شد آئين بود...

از همون اول هم قرار اين بود كه آرام با رهام ازدواج كنه ولي آئين با اينكه اينو ميدونست باز هم به آرام دل باخت آخرش هم خودش زندگيشو باخت...

فقط يه فرشته كه اومد و كلاف زندگي آرام رو پيچ تاب داد و بعدش هم رفت...

اومد و غم رو دل آرش گذاشت و رفت....

آرش بعد مرگ ائين هيچ وقت مثل قبل نخنديد و آرام هم دست به هيچ نوع آلت موسيقي اي نزد.

پايان

یازدهم /آبان/90

ساعت 9 و 12

پــــایـــان

-----------

و

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

=========

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز ميباشد که حتما نصب کنيد طريق نصبش را توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود و بروي گزينه

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username    : goldjar.blogfa.com

password:           goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزشی که ردر قسمت ( سازنده کتاب ) قرار داده شده انجام دهيد

 با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم ..

احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمـــان ( آرام  وحشــی  ) و نوشته: شبح سیــاه - کاربران  انجمن نود و هشتیا - که با فرمت وگوشيهاي موبايل با سيستم  آيپوب -( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )- ساخته شده است را به همه  علاقه مندان به کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ ( گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم برداشته باشم..../ با سپـاس - فريـــد سقراطـي...

شـــــاد  زي ... مهــــر.. افــــــزووون

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

=========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه  ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username: goldjar.blogfa.com

password: goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

 اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اینترنت و ام ام اس  سیمکارت ایرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . یک پیام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکی ) یا( یس ) یا گزینه (سیو )( بستگی به نو ع  گوشی داره ) فشار دهيد سپس 

تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  اوکی يا  "یس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير 

شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

یا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

یا 

S nokia n70

حتما با ارسال یکی ازین عبارتها به شماره 2225 باید تنظیمات اینترنت برایتان ارسال شود..مگر اینکه گوشی شما از از نوع گوشیهایی باشه که باید تنظیمات رو بطور دستی وارد کرد.که خیلی کم پیش میاد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري میکنید بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس "گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي MCI.IR

gprs +wap+internet

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند لحظه يک اس ام اس ديگر 

"یس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش کنيم و يا روي "اوکی" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از 

فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي هست

مثـــال :

Nokia n73

یا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکی) و ذخيره کنيد و سپس از شما تقاضاي وارد کردن پين کد" پین کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام اس "  ارسال و نصب ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود