SMS یک

aram-anid   نوشته :  آرام رضايي

(کاربر انجمن نود و هشتيا(منبع

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

Farid Soghrati   ساخت کتاب :فريد سقراطي

تهيه و ساخت در وبلاگ:

گولدجــار . بلاگفـا

goldjar.blogfa.com

سازنده کتاب

یک SMS

خلاصه رمان

سوگند دانشجوي سال سوم رشته ي کامپيوتره تو يکي از شهرهاي شمال. يه دختر شيطون و شر که با همه ي شيطنت و شادي هميشگي که داره دلش از زندگيش پره. همه چيز از يه (اس ام اس )اشتباهي شروع ميشه که باعث آشنايي سوگند و مهران فرستنده (اس ام اس ) ميشه. زندگي عجيب مهران و تنهايش و روحيه داغون مهران در ابتدا باعث بوجود اومدن يه احساس مسوليت براي سوگند ميشه و وقتي ميفهمه مهران تا حالا چند بار دست به خودکشي زده ولي موفق نشده و باز هم مي خواد کارش و تکرار کنه مصمم ميشه که به هر طريقي مهران و به زندگي و آينده اميدوار کنه. اما مهران با اصرار از سوگند مي خواد که همه چيز حتي اون و فراموش کنه و براي راضي کردن سوگند دليلش و ميگه که باعث ميشه دنيا رو سر سوگند خراب بشه .............

یک SMS

نوشته :  آرام رضايي

aram-anid

Farid Soghrati    ساخت کتاب

تهيه و ساخت در وبلاگ:

گولدجــار . بلاگفـا

goldjar.blogfa.com

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش END 14

SMS یک

aram-anid   نوشته :  آرام رضايي

(کاربر انجمن نود و هشتيا   ( منبع

نوع کتاب: - EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

Farid Soghrati   ساخت کتاب :فريد سقراطي

goldjar.blogfa.com

خلاصه رمان

سوگند دانشجوي سال سوم رشته ي کامپيوتره تو يکي از شهرهاي شمال. يه دختر شيطون و شر که با همه ي شيطنت و شادي هميشگي که داره دلش از زندگيش پره. همه چيز از يه (اس ام

اس )اشتباهي شروع ميشه که باعث آشنايي سوگند و مهران فرستنده (اس ام اس ) ميشه. زندگي عجيب مهران و تنهايش و روحيه داغون مهران در ابتدا باعث بوجود اومدن يه احساس

مسوليت براي سوگند ميشه و وقتي ميفهمه مهران تا حالا چند بار دست به خودکشي زده ولي موفق نشده و باز هم مي خواد کارش و تکرار کنه مصمم ميشه که به هر طريقي مهران و به

زندگي و آينده اميدوار کنه. اما مهران با اصرار از سوگند مي خواد که همه چيز حتي اون و فراموش کنه و براي راضي کردن سوگند دليلش و ميگه که باعث ميشه دنيا رو سر سوگند خراب

بشه ......

SMS يک

"فصل اول "

سلام اسم من سوگنده. سوگند اريا. دانشجوي سال سوم مهندسي کامپيوتر دختر دوم يک خانواده شش نفره يک خواهر بزرگتر از خودم دارم که ازدواج کرده و دو تا برادر کوچيکتر که يکي

دوره ي ابتدايي و يکي دبيرستان. پدرم کارمند البنه نه به طور کامل يک شغل ديگه هم داره مادرم هم خانه داره البته هميشه اينجوري نبود. اون معلم بود اما وقتي خواهرم به دنيا مياد دست از

کارکشيد نشست توي خونه تا بچه اش رو بزرگ کنه البته من زياد از اين کارش راضي نيستم خودشم همينطور بيشتر تقصير بابام بود که اين کارو بکنه اخه تو خونه ي ما حرف حرف باباست

بگه بخواب بايد بخوابيم بگه بشين بايد بشينيم بگه بمير بايد بميريم ، خلاصه رو حرف بابا کسي نبايد حرف بزنه. اگه حرف بزنه طوفان ميشه، بابا داغ ميکنه، جوش مياره،عصباني ميشه و کل

خونه رو بهم مي ريزه و کسي از اين طوفان در امان نيست. يکي يکي از شخص خاطي شروع شد به طور سريالي پيش ميره وقتي جرقه هاي اين آتيش دامن همه رو سوزوند تازه بابا به

خودش مياد و ميفهمه شايد حرف اون طرف زياد هم بد نبود. خلاصه تو اين خونه وقتي تنهاست نظرات و شخصيت جالبي داره اما وقتي به هم ميرسيم و دور هم جمع ميشيم همه لال ميشن و

نميتونن حرف بزنن با نظر بابا موافق نباشه اونوقت طرد ميشي وصله ناجور. بگذريم من توي يک همچين خونه اي بدنيا اومدم و بزرگ شدم. هميشه هم شاکي بودم. البته پيش خودم، شاکي

ازين که چرا نبايد نظر بدم، چرا نبايد کسي به حرف هاي منطقي من گوش بده، چرا نبايد کوچکترين اختياراتي که حق هر آدميه را نداشته باشم اما خوب اينا همش توي خودم بود و کسي ازش

خبر نداشت منم نمي خوام راجع به اينها بگم مي خوام يه قصه بگم يه قصه واقعي. يه داستان از يک زندگي که خيلي شبيه اما خوب من با تک تک سلولهاي بدنم اونا و لمس کردم. اونو حس

کردم زندگي کردم. براي اينکه برم سر اصل ماجرا بايد بگم که با وجود اينکه توي خونه زياد نيستم بخاطر اينکه سعي مي کنم بيشتر وقتمو توي دانشگاه و با بچه ها بگذرونم و همونقدرم که

هستم نقش مهمي دارم. مامانم هميشه توي خونه ست نميدونم اين زن چطور ميتونه تحمل کنه. کم کم دارم به اين نتيجه مي رسم که مامانم دچار روزمرگي شده وقتي براش حرف ميزني و چيز

خنده داري ميگي يا بي توجه يا با يه لبخند ساده سر و ته داستان و هم مياره. زندگيش خلاصه شده به خريد خونه و غذا درست کردن تميز کردن خونه . اما هميشه منتظر تا من بيام خونه تا سر

به سرش بذارم و روحيه ش عوض شه. نميدونم من با اينکه بيرون خونه خيلي پر جنب و جوشم اما توي خونه که ميام نميدونم چرا با همه دعوا دارم. نمي دونم چرا ميخوام تنها باشم.نميدونم

چرا اتا يکي يه چيز بهم ميگه ميخام بزنم زير گريه.اما هميشه هم اينجوري نيستم. مامان ميگه وقتي نيستم خونه ساکته.يعني تمام صروصدا و جنب و جوش خونه مال منه.چون هميشه سر به

سر همه ميزارم.همش ميدونستم يعني يه جا خونده بودم که آدمهايي که توي خونه مشکل دارن بيرون خونه خيلي شيطون و شرن. منم يکي از اين آدمام.شيطون، شر،تخس،فضول و آماده براي

انجام تجربيات جديد.هميشه حس کنجکاوي با منه و کشف چيزهايي که برام مبهم و پنهانن.هميشه سعي کردم که وقتي يکي بهم احتياج داره پهلوش باشم.بين دوستام به مددکار معروفم چون

اگه من پيششون نباشم هميشه حوصلشون سر ميره.وقتي با اونام نمي ذارم يه لحظه آروم بشينن آنقدر حرف ميزنم و سربه سر تک تک شون ميزارم که ميترکن از خنده.وقتي هم که ناراحتم

آنقدر تابلوئه که همه ميفهمن.حتي از مدل حرف زدنم .هميشه ميدونستم که اين فضولي بيش از حد و اندازه و اين حس که هميشه با منه که بايد به هر کسي که حتي يک کوچولو بهم احتياج

داره کمک کنم يه روزي منو تو دردسر ميندازه. و حدسمم درست بود.ماجرا از يک فضولي شروع شد.از يک روز سرد نه يک شب سرد زمستون.اون شب مهمون داشتيم. عموم اينا خونمون

بودن. با دختر عموم خيلي مچم. تقريباً همه چيزو بهم ميگيم. جديداً يه مشکلي با خونوادش پيدا کرده که ريختش بهم.گناه داره داره داغون ميشه.نمي دونم چرا خونواده ها فکر ميکنن جونا

هيچي نمي فهمن.انگار يادشو ن رفته که اونام يه روز جوون بودن.

اون شب کلي با دخترعموم سونيا حرف زديم.از هرچي که دلتون بخواد حرف زديم.از کسي که خودش مي خواد باهاش ازدواج کنه اما خونوادش ميگن نه تا درس و دانشگاه.بعد کلي حرف زدن

ساعت 30/12 شب خوابمون گرفت.بماند که شب قبلشم هيچ کدوممون هم نخوابيده بوديم.اما آنقدر پررو بوديم که نمي خواستيم بخوابيم.در هرصورت با کلي نق زدن که خوابم نمياد و اما بايد

فردا زود بيدارشم گرفتيم خوابيديم.

قصه از همين جا شروع ميشه خيلي اتفاقي با يه (اس ام اس )

ساعت نزديک 2 نيمه شب بود يا به طور دقيق 1:50ً توي خواب عميق و خوب بودم. اما يه هو با صداي ويبره گوشيم از خواب پريدم.يه "اس ام اس " اومده بود. ميتونستم بخوابم. اما همون

حس فضولي نگذاشت بخوابم.گوشي رو برداشتم تا ببينم کيه که اونوقت شب بازيش گرفته.يا بيخوابي زده به سرش.اول نگاه به شمارش کردم.آشنا بود اما نميدونستم کيه.يه جک بود که اولش

يه چيز ميگه و اخرش هم يه تيکه ي عشقي نوشته.هم جالب بود هم حس فوضوليم ميگفت که اين کيه که الان "اس ام اس " زده. تو جوابش نوشتم:"شما نصف شب خواب نداري؟من

نميدونم تو کي هستي.متأسفم" هم خوابم ميومد هم کنجکاو شده بودم.گوشي رو گذاشتم سرجاش روي ميز کنار تختم.چشمامو بستم تا بخوابم تازه چشمام گرم شده بود که باز صداي ويبره بلند

شد. جواب (اس ام اس ) منو داده بود. نوشته بود:"آخي،شرمندتونم،حواصم اصلاً به تايم نبود.شب بخير"

کفري شده بودم.اين کي بود که من نميشناختمش اما اون...نميدونم حرصم گرفته بود گفتک:ديونه،خواب بد ديدي بيدارشدي چرا منو بيدار کردي. مي تونستي خودتو معرفي کني چون الان مخم

نمي کشه کي هستي"

داشتم از فضولي ميمردم.يه کم صبر کردم.اما فکر کردم پشيمون شده واسه همينم گرفتم بخوابم.جواب دادش خيلي طول کشيد. تقزيباً خوابم برده بود که يه هو يه "اس ام اس "ديگه:"گفته

بود: من که عذرخواهي کردم.گفتم که شب بخير.الانم به نظر تو لالايي بخونم تا بخوابيد؟پس زياد به مختون فشار نياريد فقط چشماتونو ببنديد منه به قول شما ديونه دعا ميکنم که خوابتون

ببره.خواباي خوش ببينيد..."

ديگه حسابي جوش آورده بودم.نه خودشو معرفي ميکرد نه ميذاشت بخوابم تا خوابم ميگرفت با "اس ام اس " هاش منو از خواب ميپروند.بهش گفتم :" ميخواستي يه ساعت ديگه جواب

بدي.من ميخوابم اگه تو بذاري.بابا داشت خوابم ميبرد بيدارم کردي.نمي خواد لالايي بگي گفتم نامبرت آشناست. ولي بجا نياوردم."

ديگه خوابم نمي گرفت.آنقدر حس فضولي تحريکم کرده بود که يه نگاه به شماره هاي خودم کردم.فهميدم چرا شمارش برام آشناست.فقط سه شماره ي اولش فرق مي کرد چهار رقم اخرش

درست مثل شماره يکي از دوستام بود. ميخواستم ببينم که يکي از دوستامه که داره اذيت ميکنه يا نه.اخه اين کارا بي سابقه نيست. من خودم يکي يه نوبت همه رو گذاشتم سرکار تا اين آخريا

که حدود 2 هفته ي پيش بود که يکي از بچه ها منو گذاشت سرکار.تازه فهميدم دست بالاي دست بسياره.ديگه نمي خواستم سرکارم بذارم. داشتم به اين فکر ميکردم که اين کيه که جواب

داد."بيخيال منم داشتم مي خوابيدم بيدارم کردي.من معذرت ميخوام.شماره آخرو اشتباه گرفتم آقا يا خانم محترم!حالا مي خوابيد؟"

اعصابم خورد شده بود.يارو داشت باهام بازي ميکرد.ديگه حوصله ي فکر کردن نداشتم فردا با سونيا ميگشتيم ببينيم اين کيه که بازيش گرفته.ديگه جوابشو ندادم و گرفتم و خوابيدم. خدارو

شکر مثل اينکه اونم خوابش ميومد چون ديگه "اس ام اس " نداد.

فردا صبح که بيدار شدم.بعد صبحانه سونيا گفت:ديشب کي بود "اس ام اس "ميداد.گفتم يه مزاحم.نميدونم کي بود.فکر کنم اشتباه گرفته بود. يکم فکر کرديم ببينيم که شمارشو ميشناسم يا نه

اما آخرش بيخيال شديم.

سونيا حدود 9 صبح رفت خونشون.منم نشستم تا درس بخونم.ساعت 11:30 بود که يه "اس ام اس " جديد برام اومد . وقتي نگاه کردم ديدم همون ديشبه ست. نوشته بود:" سلام اميد وارم

که خوب خوابيده باشيد واقعاً شرمندم فکر نميکردم خواب بوده باشيد ببخشيد.حالا يه سؤال؟ ميدونيد فرق چغندر با شما چيه؟"

ديگه ريخته بودم بهم.از يه طرف اين حس فضولي لعنتي داشت ديونم ميکرد.از طرف ديگه اين يارو خودشو معرفي نمي کرد.از اون طرف اين حس که فکر ميکردم که يکي از بچه ها داره

سربه سرم ميذاره داشت کلافم ميکرد.تازه از من سؤالم ميکنه.گفتم نکنه از اين جکاي مسخرست.

_"سلام. نه نميدونم. فکر نميکنيد بهتر باشه اول خودتونو معرفي کنيد؟ اين مؤدبانه تره."

اون جواب داد:" چغندر رو ميبرن کارخونه ازش قندونبات ميسازن ولي توخودت قندو نباتي شکلاتي شکلاتي... منم شکرم.بنظر شما مؤدبانه تر از اينم ميشه من هميشه شيرينم."

ديگه اعصاب برام نمونده بود.مطمئن شده بودم که يکي از بچهها داره اذيتم ميکنه.تلفن دستم گرفتم و شروع کردم از هرکسي که فکر ميکردم پرسيدم اما هيچ کس اين شماره رو نمي

شناخت.منم جوابشو ندادم.اما اون دوباره "اس ام اس " داد و گفت:"فقط بدون جواب "اس ام اس "مثل سلام واجبه"

(منو ميگي همچين به رگ غيرتم برخورد که نگو. تو جوابش فقط يه جمله نوشتم:"دارم از فضولي ميميرم ميشه خودتو معرفي کني؟( پـلــــيز ) "

"PLZ"

اما اون عوض جواب يه "اس ام اس " داد که توش نوشته بود:"چقدر ماهي" و پايين "اس ام اس "هم کلي عکس ماهي کشيده بود. منم يه متن ادبي براش فرستادم.گفتم حالا که تو مي

خواي بازي کني من پايم:

"در زندگي سه چيز را دنبال کن.1_دوست داشتن را براي تجربه.2_عاشق شدن را براي هدف.3_فراموش کردن را براي قبول واقعيت.اونم کم نياورد جواب داد:"يه ضرب المثل آفريقايي که

معنيش اينه تو واسم عزيزي" نميدونستم چي بگم حسابي کلافه شده بودم. هر کسي بود خيلي بيکار بود و سرش درد ميکرد براي "اس ام اس "بازي اما من وقت نداشتم. بايد درس ميخوندم.

هميشه هم حس درس نميومد.بهش گفتم "نميدونم تو کي هستي يا چند سالته. ولي من فورجحم که درس بخونم.تو هم بهتره درس بخوني نه اينکه ساعت 11 از خواب بيدارشي." او- کي ؟"

OK?

تو جواب بهم گفته بود."آخه عزيزم من هميشه شبا درس مي خونم.بخاطر همين فکر کردم شما هم بيداريد. نمي دونستم که داريد استراحت مي کنيدمن از بس که شرمنده شما شدم آب شدم الن

ازم دلگيريد؟"

نمي فهميدم يعني چي. اولش فکر کردم که با يه بچه دبيرستاني طرفم گفتم بهش بفهمونم با بزرگتر از خودش طرفه اما حالا نمي دونستم يعني چي.هيچي نمي فهميدم.داشتم از کنجکاوي ميمردم

واسه همين جوابشو ندادم.اما اونم بيکار ننشست ميدونست چه جوري بايد منو غيرتي کنه." ميتونستيد جواب بديد بگيد که دلگيريد تا اينکه "اس ام اس "بيجواب نذاريد"."ميگن براي رسيدن

به عشقت بايد از همه دنيا بگذري.شما که همه دنياي مني بگو از چي بايد بگذرم؟" اين "اس ام اس "هارو وقتي داد که من رفتم ناهار بخورم.وقتي برگشتم ديدمشون. تو جوابش نوشتم"تو

سر ظهر ناهار نمي خوري. من داشتم ناهار مي خواردم. من خودم همه رو سرکار ميگذارم. اونوقت تو مي خواي منو سرکار بگذاري؟خانم يا آقاي محترم."

مثا اينکه بهش برخورده بود يا گيج شده بود.چون جواب دادنش خيلي طول کشيد.تو جواب گفت:" اولاً من هيچ وقت به شما جسارت نکردم.تو نهو شما.دوماًٌ به نظر شما تو موقع امتحانها ميشه

کسي رو سرکار گذاشت.پس اين شما هستيد که تا حالا منو سرکار گذاشتيد.تجربه هم که داريد.ممنونم از لطفي که کرديد."

_"من کسي رو که ميشناسم سرکار ميگذاشتم و بعداً خودمو معرفي ميکردم.اما من شمارو نمي شناسم. از فضولي نمي دونم چي کار کنم.شما هم که نمي گيد کي هستيد." اما اون جواب نداد.

ظاهراً بهش برخورده بود.گفتم بي خيال هر وقت حوصلش سر بره خودش دوباره "اس ام اس "ميده.يکم که گذشت کلافه شدم.خسته شدم1:30 بعد اوني حوصلش سر رفته بود من بودم.گفتم

چه جورياست اون هر وقت بخواد ميتونه منو سرکار بگذاره و "اس ام اس "بده. اگه اون اين حقو داره منم حق دارم که اين کارو انجام بدم.گفتم ممکنه خواب باشه واسه همين توي "اس ام

اس "نوشتم:"سلام من حوصلم سر رفته.نمي تونم درس بخونم.شب درس مي خونم.اگه خوابي متاًسفم ميشه بيدار شي. من نمي دونم چي کار کنم. از بيکاري متنفرم."

_"نه من بيدارم دارم درس مي خونم که تا شب تموم شه که يه وقتي اون موقع شب مزاحم کسي نشم تا منو سرکار بگذاره."

فهميدم که از دستم ناراحته.داشت متلک مينداخت و کنايه ميزد.

"الان اين حرف يعني شما ناراحت شديد؟ فکر ميکردم من بايد ناراحت باشم که نصف شب "اس ام اس "اشتباه دريافت کردم.شانس اوردم که بقيه بيدار نشدن."

اصلاً تو فکر تلافي کردن و جواب دادن بهش نبودم. داشتم باهاش شوخي ميکردم اما اين انگار جدي گرفته بود و ناراحت شده بود چون تو جواب گفت:_" يعني چي اونوقت؟خسته شدم از بس

عذر خواهي کردم،باشه معذرت مي خوام که اونوقت شب مزاحم شدم.الهي اين چشم کور بشه تا تايمو ببينه.در ضمن "اس ام اس "اشتباهي نبود ديدم خسته ايد مجبور شدم که اين حرفو بزنم

که فکرتون مشغول نشه راحت بخوابيد!"

"جدي "اس ام اس "مال من بود؟ قشنگ بود البته اخرش. ديگه معذرت نخواه من عادت دارم دوستام شبا "اس ام اس "زدنشون مي گيره.ميشه الان درس نخوني؟"پليــز"؟

.(PLZ"= لطفا )

...

_"پس امتحان چي ميشه آخه من تنبلم بايد زياد درس بخونم تا از تو عقب نيوفتم"

کلافه شده بودم . اين حرف آخرش يعني چي؟ يعني منو ميشناخت،يعني داشت اذيتم ميکرد.يعني سرکار بودم.با حرص گفتم:" ببين يه سؤال من قراره شمارو بشناسم؟بابا اين رمز بازي ها يعني

چي؟ اه خسته شدم اصلا ديگه مهم نيست.شما درستونو بخونيد عقب نيوفتيد." ديگه مهم نبود زيادي به اعصابم فشار اومده بود.فکر نمي کردم ديگه جوابمو بده.جواب دادنشم خيلي طول کشيد تا

اينکه يه دفعه ديدم جواب داد و گفت:"پس يه واقيعيتي رو بايد بدوني تا همين جاشم خيلي از شما جلوترم نگران نباشيد آخه من براي ارشد ميخونم پس وقت زياد دارم من فقط شبا درس تو کلم

ميره به خاطر همين گذاشتم کنارو آماده جواب گويي به سؤالاتتون هستم."او- کي"؟"

"OK?"

_"نه من سؤال خاصي ندارم.فقط همون قبليه که بي جوابه.الان يه چيزي.شما منو ميشناسي که مي گي "اس ام اس "تون درست بود؟ من شک دارم.اينو جواب بده."

_" به من گفتي که دل دريا کن اي دوست همه دريا از آن ما کن اي دوست دلم دريا شد و دادم به دستت مکن دريا به خون پروا کن اي دوست

مطمئن هستم که ناراحت شديد اما منو ببخشيد منظوري نداشتم لااقل "اس ام اس "مو بي جواب نذاريد."پلـــيز"

."PLZ"

**

ناراحت شده بودم چون داشت طفره مي رفت، نمي خواست جواب بده منم لج کردم جوابشو ندادم.

نه،چي کار کنم که ناراحت نباشيد مطمئن باشيد که جواب ميدم اما مي دونم اگه الان به اين سؤال جواب بدم...!اين سؤالو اگه ميشه آخر جواب بدم. "او- کي"؟

"OK?"

_"ببين من واقعاً گيج شدم به عمرم توي يه همچين وضعيتي نبودم.شما جواب سؤالمو نمي ديد بعد ميگيد "اس ام اس "تونو بي جواب نگذارم.لااقل بگيد من چي بايد صدات کنم؟"

_"البته اين سؤالو يک بار جواب دادم ميتونيد شيرين بي مزه صدام کنيد."

_"خانم شيرين بي مزه يه اسم کوتاه تر نداريد من تا بخوام صداتون کنم صفحه پر شده.ميشه بگيد تلمو از کجا اورديد؟ " پـلــيــز "( لطفا ) يه کم درک کنيد."

Tell_"اولاً " تــل"

شما دست من نيست فکر ميکنم يه جايي جا گذاشتيد.ضمناً دلتو صابون نزن پسر منم مثل خودتم.اسمم مهران و شما؟"

حالا فهميده بودم که اون پسره.اسمشم مهران ولي ظاهراً يکم گيج مي زد يعني چي دلتو خوش نکن پسر منم؟

_"يعني چي دلمو صابون نزنم مثل مني؟ نميفهمم.منظورم از " تـــل "هم شماره ي تلفن بود.ديگه وقتي واسه ارشد مي خونيد اينو بايد بدونيد."

_"چي شد؟يعني اينقدر برات مهم بود که من همون شيرين بودم؟ مرد که نبايد به اين زودي خودشو نشون بده ميتونيم مثل 2 تا مرد با هم دوست باشيم نمي خوايد اسمتونو بگيد که بيشر باهم

آشنا بشيم؟"

تازه داشت جالب مي شد.آقا فکر مي کرد من پسرم.خوب بذار يکم اذيتش کنم.تا حالا سرکارم گذاشته يکم من سرکارش بگذارم مگه چي ميشه.

_" من سپند هستم البته شما بايد بهتر بدونيد وقتي شمارمو داريد اسم منو هم داريد.آقا مهران شما چي مي خونيد؟ ارشد چي مي خوايد بخونيد؟"

_"يعني فکر کرديد که نمي دونستم چرا؟ مگه از سرکار بودن خوشتون نميومد پس چي شد؟ مگه مردام "تــــل " ميزارن که من منظور تونو از "تــــل"(تلفن = موبايل) ندونم.حالا شما

ميخواي اسمتونو بگيد يا نه؟"

متوجه منظورش شدم. نمي دونستم چي مي خواد بگه.گيج شده بودم. بلافاصله بعد از اين "اس ام اس "يه پيام جديد داد وگفت:

_"مسخره مي کنيد مگر نمي خواستيد سرکار باشيد شما که دوست داشتيد؟ مثل اينکه شماره رو اشتباه گرفتم چه طور بايد شما رو بشناسم؟"

_"يعني چي؟مگه نگفتي مثل 2 تا مرد باهم دوست باشيم منم خواستم دلتو نشکونم. الان ديگه مشکل کجاست؟ من نمي فهمم!!!"

_"يعني اين مرد اسم نداره؟"

_"گفتم پسند.يعني اينقدر نامفهوم و غيرقابل درکه؟ درضمن من گفتم هيچوقت خوشم نمياد زياد سرکار باشم اما ظاهراً شما بازي رو دوست داريد مگه نه؟"

_" نه من دنبال بازي نيستم سپند جان آخه خودت گفتي من کسي رو که ميشناسم سرکار ميگذارم چه برسه به شما که نميشناسم".

_"گفتم دوستامو اذيت ميکتم نه شمارو.آقا مهران شما که شمارمو داشتي چه جوري اسممو نميدونستي؟ برام سؤال شده ميشه بگي؟"

__به خدا آقا سپند "اس ام اس "شتباهي اومد ميخواستم يه سؤل درسي از يکي از دوستام بپرسم بعد از اينکه جواب اومد ديدم اشتباه شده گفتم واسه انتراکت خوبه جوابشو بدم همين. الانم

اگه ناراحتيد خوب بازم عذر خواهي ميکنم ديگه هم مزاحمتون نميشم باي."

داشتم از خنده مي ترکيدم. يارو دست ولو داده بود . کم آورده بود. باورش شده بود که پسرم داشت پس مي افتاد.اصلاً حواسش نبود که داره سوتي ميده.آخه "اس ام اس "اولش يه متني بود نه

سؤال درسي.ترسيده بود و ميخواست يه جوري ماست ماليش کنه. اما سه کرده بود.دلم براش سوخت گفتم گناه داره.ظاهراً مؤدبه يه جورائيم جالب بود گفتم بگم بهش تا پس نيوفتاده.

_"اولاً من خر نيستم.دوماً سؤالتون در مورد درس بود يا جک؟ سوماًٌ اوني که فکر ميکنيد نيستم اونيم که گفتم نيستم.چهارماً از بازيم خسته شدم.باي".

_" ميشه بپرسم پس شما کي هستيد که اين نيستيد يا اوني که فکر ميکنم نيستيد؟ ( پليز )؟"

طفلکي حسابي گيج شده بود .اصلاً سردر نمياورد يعني چي.داشتم بهش مي خنديدم و گفتم حالا تو بازي خوردي نه من. ولي گفتم از خماري درش بيارم بهتره.

_"خب چون بچه ي مؤدبي بوديد ميگم تا گيج نشي. شايد يادت بمونه که خانوما رو غيرتي نکني.بابت "اس ام اس "هاي قشنگت و وقتي گذاشتي تشکر."

_" يعني لياقت آشنايي با شما رو ندارم؟ نبايد بدونم اين آدم مجهول چه شخصيتي هستن که بنده بتونم اشتباهمو جبران کنم! دوست ندارم کسي ازم ناراحت باشه الان دارم پيش خودم شرمنده

ميشم اگه بگيد مزاحم يک خانم محترم شدم بگو که حقيقت نداره؟ خواهش ميکنم."

خندم گرفته بود.چه جوري حرف ميزد مثل کتاباي ادبي جالب بود. مي دونست چه جور بايد رفتار کنه.گفتم زيادي داره مثل فيلمهاي هندي ميشه.بزار يه کم تو خماري باشه فعلاًٌ.

_" ميگن زندگي مثل يه ديکته ست.هي غلط مي نويسي پاکش ميکني دوباره غلط مي نويسي پاکش مي کني غافل از اينکه يه روز داد مي زنن ميگن ورقه ها بالا وقت تمومه."

متنش خيلي جالب بود.تا حالا نشنيده بودم. خوشم اومده بود. جوابشو دادم گفتم خوبه روشن بشه گناه داره عذاب وجدان نکشدش بهتره.

_" آره درست فهميدي من دخترم ولي مزاحم نشدي من بي کار بودم و حوصلم سر رفته بود ممنون که وقت گذاشتي واسه "اس ام اس "دادن.."

_"واقعاً شرمندم نمي خوام فکر کنيد که قصد مزاحمت داشتم آخه من خيلي از اين کار بدم مياد مي خوام جبران کنم تا حرفي براي گفتن نباشه.

_"خب يعني چي؟ چه جوري مي خوايد جبران کنيد؟ من نمي فهمم؟ نگران نباشيد حرفي توش نيست " تـنکـــس "

("Tanx"= تشکر )

. مزاحم درس خوندنتون نميشم.روز خوش."

_" واي خداي من يعني اينقدر نفهم بودم که نفهميدم؟ فقط مي تونم به يک طريق جبران کنم قول مي دم که اين آخرين "اس ام اس "باشه که مي فرستم تا شايد از خجالتتون در بيام. در ضمن

اين خانم محترم اسم نداره؟"

_" چرا داره ولي وقتي ديگه "اس ام اس "نمي ديد دليلي نداره بگم.من از "اس ام اس "دادنتون ناراحت نشدم خودتونو زياد اذيت نکنيد. معذرت که مزاحم درستون شدم. شرمنده."

_"اصلاً حالم خوب نيست اومدم بيرون مي خوام برم دريا تا ازش سؤال کنم که اين همه آبو مي خواد چي کار؟ در صورتي که آب خونمون قطع به نظر شما اين عدالته؟"

تحويلش نگرفتم گفتم اگه اين يه بازيه منم بازي ميکنم. رفتم بيرون پيش مامانم اينا طبق معمول هر روز داداشا داشتن سرهمه چيز دعوا مي کردن. سرکنترل تلويزيون. سر کانل تلويزيون.

سرجا که کدومشون روي مبل نزديک تلويزيون بشينن. ديگه برام عادي شده بود اما نه زياد. بازم وقتي بهشون نگاه مي کردم سرم درد مي گرفت. داداش بزرگه همش حقو به خودش ميده و

سر داداش کوچيکه هوار مي کشه. اين دفعه هم کارشون بالا گرفت و به کتک کاري کشيد. منم نموندم بهشون نگاه کنم تا بيشتر حرص بخورم اومدم توي اتاقمو سعي کردم فکرمو منحرف کنم.

اما چه جوري؟ به چي بايد فکر مي کردم. تو ي اين خونه چيز جذابي وجود نداشت که ذهنمو بهش مشغول کنم. رفتم سراغ گوشيم. تنها چيزي که مي تونست مشغولم کنه اون بود.رفتم سراغ

اون غريبه مهران.

تنها چيزي که مي تونست مشغولم کنه اون بود.رفتم سراغ اون غريبه مهران.

_" ببخشيد نبايد مزاحمتون بشم ولي شرمنده نمي خوام الان تنها باشم. مي خوام ذهنم مشغول يه چيزه ديگه بشه نمي خوام به چيزي فکر کنم."

نمي دونم چرا بهش "اس ام اس "دادم. نمي دونم چطور بهش اعتماد کردم فقط مي دونستم که اون تنها کسيه که منو نميشناسه حتي نمي دونستم جوابمو ميده يا نه؟ اما منتظر موندم. خدا رو

شکر جوابم داد اما با دلخوري.

مهران:" چي مي تونم بگم وقتي نمي دونم اسمتون چيه؟"

مي خواستم اسممو بهش بگم اما هنوز بهش اعتماد نداشتم. هنوز برام مجهول بود واسه همين يه اسم ديگه بهش گفتم. يه اسم جديد.

_" خيلي مهمه؟ اسمم "هستي". آقاي مهران لطفاً اگه مزاحمتون شدم بگيد نمي خوام اذيتتون کنم. در ضمن مهم نيست چي بگيد فقط يه چيز بگيد لطفاً."

مهران:" خواهش مي کنم اين چه حرفيه! اگه آقا سپند بوديد همين الان ميومدم دنبالتون تا با هم بريم دريا تا از تنهايي دربيايد اما حيف که قسمت نبود."

_"آخي جدي داري ميري دريا؟ خوش به حالت دلم مي خواست الان که دريا داره تاريک ميشه مي رفتم اونجا.چ قدرم باحال الان من جور بود. من چند روز ديگه ميرم طوري نيست."

مهران:" آخي،الهي، اشکالي نداره عوض هستي خانوم هم شنا ميکنم فقط اگر سرما خوردم تکليفم با کيه؟"

_" من که نگفتم شنا کن گفتم مي خوام دريا رو ببينم.آدم وقتي دلش تنگ ميشه ياد دريا ميوفته. لبا ديدن دريا يادش ميوفته بايد دلش دريايي شه."

حالم خوب نبود خيلي دلم مي خواست گريه کنم. از طرفي مامانم گفت که داره با داداشم ميره بيرون و من بايد شام درست کنم. ديگه اين از کجا اومده نمي دونم. موقع امتحان و شام درست

کردن نوبره والله.جواب دادنم يکم طول کشيد. مهران:"خوابيديد؟ اگه ناراحتي بيام دنبالت تا از نزديک دريا رو ببينيد."

_" مرسي بايد شام درست کنم. اصلاً حس شام ندارم.ترجيح مي دم بخوابم ولي نميشه فکر ميکنم شما ديگه به دريا رسيديد. سر راه به دانشگاهم سلام برسونيد."

اينو همين جوري گفتم.آخه توي شهر ما همه دانشگاه ها توي يه جاده خارج شهرن دانشگاه مام همينطور. دانشگاه آزاد بود اولين دانشگاه بزرگ سر راهش.

مهران:"مگه شما تنها هستيد که بايد شام درست کنيد اونم موقع امتحانات يا اينکه تو خوابگاه تشريف داريد؟ مي خواي واست شام بگيرم بفرستم؟ ضمناً منظورت کدوم دانشگاست که سلام

برسونم؟"

هم داشت زيادي لطف مي کرد و دست ودلبازي. هم زيادي گيج شده بود و هم زيادي فضولي مي کرد. مي خواستم يکم گيجش کنم يعني از اين گيج ترس کنم و 20 سؤال را بندازم واسه همين

گفتم:

_"واي چقدر سؤال کدومشو جواب بدم. مرسي شام نمي خوام چون من شام نمي خورم. الانم تنهام بقيه رفتن بيرون. به اولين دانشگاه بزرگ سلام برسونيد."

مهران"هستي منظورت همون آزاده؟"

خندم گرفته بود.بچه ي تيزي بود. داشتم "اس ام اس "شو مي خوندم که تلفن زنگ زد. يکي از دوستام بود. مشغول صحبت شدمو يادم رفت جوابشو بدم.خيلي طول کشيد. يعني زيادي طول کشيد.

اونم شاکي شد.اصلاً حواسم بهش نبود که يه دفعه با صداي ويبره گوشي به خودم اومدم ديدم ظاهراً هنوز منتظره جواب من.گفته بود:

مهران:" اگه قراره جواب اينقدر طول بکشه همون بهتر که شام نخوري بخوابي منم که بي خيال درس شدم تا آخر شب دريا مي مونم. خوب بخوابي بي معرفت."

ا... اين پسره چي داشت مي گفت. من آخر معرفت بودم همه کي گفتن حالا اون به من ميگه بي معرفت.خب يادم رفته بود جوابشو بدم.يعني چي؟ بايد يکم توضيح مي دادم تا روشن بشه.

_"آره همون دانشگاست. داشتم با موبايل حرف مي زدم. در ضمن گفتم شما توي آبيد نمي توني جواب بدي. وگرنه بي معرفت نيستم."

مي خواستم يه جوري خودمو توجيح کنم. اما انگاري خيلي از دستم ناراحت شده بود. اخه ديگه جوابمو نداد. منم بايد شام درست مي کردم. درسم که نخونده بودم.ديگه مامانم اينا هم پيداشون

ميشد. بي خيال يارو شدم و رفتم به کارام برسم. شبم اينقدر خسته بودم که ساعت 10 نشده گرفتم خوابيدم.توي يه خواب عميق بودم که با صداي گوشيم از خواب بيدار شدم. بازم يه "اس ام

اس "درست سر ساعت 1:39ً صبح بود. و باز هم مهران. با خودم فکر کردم که اين پسره ساعت کارش شباست؟ شب کاره که هيچوقت نمي خوابه يعني شبا نمي خوابه و روزا مي خوابه؟

اما وقتي که "اس ام اس "و خوندم داشتم پس مي افتادم. از تعجب دهنم باز مونده بود. باورم نمي شد. خيلي عجيب بود.

مهران:"الان متوجه شدم که فقط به درد زماني مي خورم که هستي خانم ما حوصلش سر رفته يا اينکه بي خوابي به سرش ميزنه و هيچ ارزش ديگه اي ندارم. اشکالي نداره همين اندازه. ما

که وقتي دلمون گرفت فقط مي گيم خدايا ما که به تنهايي عادت کرديم. اين تنهاييم دوس داريم فقط ميگم خدايا خانوادمو ازم گرفتي هيچي نگفتم مي دونستم که خواست توست اما ديگه احساس

مي کنم کم آوردم. مي ترسم آخر نتونم دووم بيارم وقتي که به پنج شنبه نزديک ميشيم افسوس مي خورم. اي کاش اون روز لعنتي اون امتحان لامصب و نداشتم و منم با اونا مي رفتم تا اينکه

بمونم حسرت روزاي خوشي رو که با خانواده داشتمو افسوس بخورم.اينا رو نگفتم که ناراحت بشيد. الان که سرخاکشون هستم نميدونم چرا به ياد شمام؟"

نمي فهميدم اين آدم ناشناس هر لحظه برام مجهول تر مي شد.شده بود يه معما که نمي تونستم جوابشو پيدا کنم.حيرت کرده بودم.از يه طرف ترسيده بودم يعني اون اين وقت شب توي قبرستون

نشسته اونم با اون همه قبر. بالاي سر خانوادش. هم عجيب بود هم گيج کننده هم ترسناک.با خنگي و گيجي گفتم:

_"سلام حالت خوبه؟ دريا خوش گذشت؟ شما چي داريد ميگيد الان کجا هستيد؟ شما گفتيد شب درسو بي خيال ميشيد. سر خاک کي هستي؟ اينا که گفتي هيچ چيزش درست نبود."

مهران:"با اينکه هوا سرده اصلاً احساس سرما نمي کنم چون فکر مي کنم تو آغوش گرم خانوادم. معذرت مي خوام گفتم حالا که من نياز به يه هم صحبت دارم يکي هست که جوابمو بده اما

اي کاش که به يادت نمي افتادم مي دونم که شما حق داريد.غم هاي هرکسي فقط مال خودشه معذرت ميخوام اگه بي خواب شديد."

_" نه مهم نيست عادت دارم. شما نمي ترسيد الان سر خاکيد؟ اون متنها؟ آقا مهران لطفاً بريد خونه.الان خوب نيست شما اونجا باشيد.من هميشه به حرفاتون گوش مي دم.( اوکي )؟

مهران:" من تنها نيستم خانوادم همه اينجان. آخه من هميشه چهارشنبه ها ميام پيش خونوادم. فردا شلوغ ميشه نمي تونم راحت باهاشون صحبت کنم.هميشه تا صبح پيششون مي مونم. ولي

يه آدم تنها فقط از مردن مي ترسه اما من که از همون روزي که خونوادم اومدن اينجا منم فکر مي کنم اينجام و خيلي وقته مردم. همين دريايي که ميگيد ازش متنفرم هميشه مي رم ازش گله

مي کنم تو که رحم به کوچيک و بزرگ نمي کني پس چرامن؟ يعني من ارزششو نداشتم که منو پس زدي.اونم بعد 12 ساعت زنده؟ بهش ميگم چرا کسي که نمي خواد جونشو ازش مي گيري

اونوقت من که مي خوام چرا منو قبول نکردي پس واقعاً نامرديتو ثابت کردي همين. پس مطمئن باش هستي خانم دريا هم جايي براي خوش گذروني نيست."

حسابي گيج شده بودم. اين کي بود؟ چي مي گفت؟ اين همه مشکل که هر کدوم براي نا اميد کردن و از پا در آوردن يه نفر کافي بود همش مال اينه؟ اين چه جوري تحمل کرده؟ چه صبري. اما

الان داغونه. چي کار مي تونم براش بکنم. اين از زندگيش سيرشده. اما من ابله هميشه با داشتن اين همه چيزهاي خوب از زندگيم سيرم و شاکيم. از بس خنگم.

_"نگو اين حرفو.زندگي يه نعمتيه که خدا به هر کسي نمي ده. اگه شما زنده ايد حتماً دليلي داره. خدا کاري رو بي دليل انجام نمي ده. شما زنده ايد پش زندگي کن."

نمي دونم چي شد اما ديگه جواب نداد. نمي دونستم حرف بدي زدم يا نه؟ ناراحت شده يا نه. حدود يک ساعتي داشتم بهش فکر مي کردم تا اينکه کم کم چشمام سنگين شد و خوابم برد.صبح از

وقتي بيدار شدم منتظر "اس ام اس "اون بودم نمي دونم چرا؟ اما يه حس عجيب داشتم.زندگيش برام مهم شده بود که چي کار ميکنه و ديدش به زندگي چه جوريه. هر چي صبر کردم ازش

خبري نشد. ساعت 11:12ً خودم براش "اس ام اس "زدم.گفتم شايد بيدار شده باشه.

_" سلام حالت خوبه؟ ببخشيد نمي دونم خوابي يا بيدار.آخه ديشب توي هواي سرد بيرون بودي تا صبح .گفتم نکنه سرما بخوري. اگه بيدارت کردم معذرت."

اما هرچي منتظر بودم ازش خبري نشد. گفتم شايد هنوز خواب باشه. وقتي بيدار شد شايد جواب بده. خلاصه ازش خبري نشد تا ساعت 2:40ً که "اس ام اس "داد.پريدم رو گوشي تا ببينم چي

شده بود که تا حالا بي جواب مونده بودم.

مهران:" شرمنده ديشب اينقدر اشک ريختم نمي دونم چه طور شد چشمامو که باز کردم ديدم تو بيمارستانم. از اينکه کسي رو نداشتم که بالاي سرم باشه از خودم بدم اومد.اخه خونوادم رو از

دست دادم. دريغ از يک دوست از اينکه منتظر شديد معذرت مي خوام آخه گوشيم دست نگهبان ارامگاه بود ممنونم از اينکه به فکر من بوديد. مرسي."

خيلي ناراحت شده بودم.دلم مي خواست پسر بودم و مي رفتم پيشش تا تنها نباشه اما حيف. چي کار ميتونستم براش بکنم.

_" من نميدونستم.ببخشيد. نميدونم چي کار مي تونم برات انجام بدم. اي کاش پسر بودم اونوقت نمي گذاشتم تنها بموني. الانم رو کمکم حساب کن. بي تعارف."

مهران:" نه مرسي شما بهتره به درستون برسيد نمي خوام به خاطر من از درستون عقب بيوفتيد. هر موقع نيازي داشتيد کمکي از دستم بر مياد در خدمتم.آخه درسو گذاشتم کنار ديگه نمي

خوام خودمو، تنهاييمو با کتاب بگذرونم. تصميم گرفتم برم مسافرت. نمي خوام توي اين شهر که مال خودمه ولي توش غريبم بمونم. به درد من نمي خوره."

آخ که حرف دل منو زده بود. منم از اين شهر متنفر بودم. و هميشه دنبال راه فرار م تا از اين شهر لعنتي فرار کنم.

_" من مثل خواهر کوچکتون. اينکه از اينجا فرار کنيد که نمي شه بهتره درستونو بخونيد اون بيشتر به دردتون مي خوره هر چي باشه اينجا رو خوب ميشناسيد."

مهران:" تورو خدا ديگه حرف از درس نزنيد. من نمي خوام تو شهري که فقط منو به خاطر چيزاي ديگه مي خوان بمونم. من که از دروغ خوشم نمياد دلم مي خواد همه مثل شما باشن ولي

نمي دونم يه حسي بهم ميگه که اسمت هستي نيست؟"

خيلي عجيب بود. چه حس عجيبي. شک کرده بودم. اين از کجا فهميده بود اسمم هستي نيست؟ نمي دونستم. اما ديگه نمي خواستم بازي کنم. مي خواستم باهاش باشمو تنهاش نگذارم. مي

خواستم منو به اسم واقعيم صدا کنه نه اسم ديگه. فکر مي کردم بهش بايد اطمينان کنم. به اولين همشهري مذکر بايد اطمينان کنم.

_" ميشه بگي کي گفته؟ يعني چي؟ هستي نيستي يعني چي؟"

مهران:" نمي دونم فقط يه حسه. هستي خانوم من که شمارو به همين اسم ميشناسم و تا آخرم با اين اسم صداتون مي کنم. نمي دونم شايد به خاطر اينه که دور و برم آدماي دور وجود دارن به

همه بدبين شدم جسارت به شما نباشه. بهم حق بده عزيزم."

_" حق ميدم.حست درست بود ولي مي خوام منو هستي صدا کني البته اگه بخواي اسمو به شما مي گم."

مهران:" يعني مي خواي بگي که هستي اسمت نيست پس چرا بهم حق مي دي ؟ پس اسمت چيه ؟ يعني مي خواي بگي تا الان سرکار بودم؟ مرسي."

_" اسمم سوگنده اگه مي خواي بدوني. سرکارم نيستي چون فکر مي کردم مي دوني. واسه همينم نگفتم فکر نمي کردم مهم باشه.ببخشيد."

مهران:"اصلاً من همون شما رو صدا مي کنم. ديگه مهم نيست."

_" ببخشيد نمي خواستم ناراحتت کنم ولي فکر مي کردم مي دوني نمي خواستم ناراحت بشي معذرت مي خوام. آقاي مهران از من عصباني و ناراحتيد؟( ساري

(sorry= مناسفم)

....

مهران:" نه من ناراحت نيستم شما اولين نفري نيستيد که اينجوري باهام طي ميکني و مطمئن باش آخرين نفرم نيستي."

_" معذرت مي خوام ولي معمولاً به کسي اعتماد نمي کنم. الانم نمي دونم چرا اسم واقعيمو بهت گفتم. راستشو بخواي من از مردم اين شهرمتنفرم.لطفاً درکم کن."

مهران:" مگه بچه کجايي؟"

خندم گرفته بود. همچين حرف زده بودم که به شک افتاده بود. اگه خودمم جاي اون بودم با اين مدل حرف زدن فکر مي کردم که مال يه جايي غير از اين شهره.هنوز جوابشو نداده بودم که بلا

فاصله گفت:

مهران:" پس خوابگاه تشريف داريد."

همچين حرف مي زد که انگار کشف مهمي کرده بود.جالب بود. گفتم بهتره از اشتباه درش بيارم.

_" نه متأسفانه مال همين خراب شده با آدماي ... هستم. اما هميشه از اينجا فراريم. خوشبختانه امکانش هست. بعد امتحان ميرم مسافرت."

مهران:" ديگه خسته شدم از "اس ام اس "دادن اگه ميشه ميخوام باهاتون صحبت کنم؟ لطفاً."

آره. ولي داشت تند مي رفت. هنوز زود بود. از طرفي مامانم اينا هم مثل شير وايساده بودن کنارم. تو اين وضعيت نمي تونستم صحبت کنم. اصلاً نمي تونستم از جام تکون بخورم چه برسه به

صحبت.خودمم کنجکاو شده بودم صداشو بشنوم. اما حالا نه. يعني اصلاً نمي شد .راهي نبود.

_" الان که نمي شه. خانوادم انقدرها با اين جور مسائل راحت کنار نميان. بعداً شايد. اگه خسته شدي استراحت کن چون بهش خيلي احتياج داري."

مهران:" مي دونستم جوابت چيه. اما باشه من که تنهام و به اين روند عادت کردم مي دونستم خواهش بي جائي بود معذرت ميخوام.من الان دريام ميخوام برم تو آب شايد نظر دريا عوض شه.

منو اين بار قبول کنه. فقط مي خواستم صداي خواهرمو بشنوم بعد برم. از آشنايي با شما خوشحالم و ممنونم منو تحمل کرديد. اميدوارم هميشه در کنار خانواده خوش باشيد. منم جام پيش

خونوادمه آخه خيلي دلم براشون تنگ شده مي خوام برم پيششون. اگه اين دريا نامرده پس بايد نامرديشو ثابت کنه ديگه دير شده. داره شلوغ ميشه. از دور مي بوسمت."

يعني چي؟ اين پسره خل شده بود.چرا داشت چرت و پرت مي گفت. مي خواست چي کار کنه. مي خوام برم تو آب يعني چي ؟ نمي دونم چرا نگران شدم. يه حس بدي پيدا کرده بودم نمي تونستم

بهش فکر نکنم به اينکه ممکنه يه وقت اين کارو بکنه. حرف يکي از دوستام که همش وقتي زود حرف کسي رو باور مي کردم بهم مي گفت تو گوشم پيچيده بود"سوگند تو ساده اي. يارو تورو

شناخته داره اذيتت مي کنه."

اما من نمي تونستم بي تفاوت باشم. نمي تونستم مطمئن باشم که کاري رو که گفته نمي کنه. حس مي کردم بايد جلوشو بگيرم.اگه خواهرش بودم نبايد مي گذاشتم بره. شايد داشت چاخان مي

کرد. اما نمي تونستم ريسک کنم. هميشه همين جوري بودم هر کاري که حتي يک درصد امکان انجامش بود مهم بود.تنها کاري که مي تونستم بکنم اين بود که يه جوري مشغولش کنم تا اونجا

شلوغ بشه و نتونه کاري بکنه. براش "اس ام اس "دادم.

_" نه خواهش مي کنم. مي توني زنگ بزني.نرو لطفاً."

اما جوابمو نداد. نمي دونستم چي کار بايد بکنم. يکم خل شدم. بي خودي نگران بودم. به خودم مي گفتم سوگند تو که اين پسر رو نميشناسي شايد داره اذيت ميکنه. الان با دوستاش نشستن دارن

بهت مي خندن. خل بازي در نيار. اما بازم براش "اس ام اس "دادم.

_"آقا مهران اگه منو به خواهري قبول داري نرو دريا. يعني چي اين کار من نمي فهمم.اه جواب بده لطفاً.واي چي کار مي کنيد؟."

داشتم ديونه مي شدم. من هيچوقت سردرد نداشتم. اما يه دفعه سرم درد گرفت.سرم داشت مي ترکيد، نمي تونستم آروم بشينم.داشت گريم مي گرفت. از خودم تعجب کرده بودم. آخه من همچين

دختري نبودم. فکر مي کردم که آدم منطقي هستم. اما الان نمي دونم چم شده بود. چرا اين پسره اينقدر مهم شده بود نمي دونم. بازم "اس ام اس "دادم.

_" مي دونم من وحرفام اصلاً مهم نيست ولي بدون که خانوادت از دستت عذاب مي کشن دريا اگه تورو مي خواست دفعه اول مي گرفتت. آدم ترسو.متأسفم."

ديگه نمي تونستم چي کار کنم. گفتم زنگ بزنم بهش. شروع کردم به زنگ زدن بعد از دفعه سوم يکي گوشي رو برداشت همچين گفت الو که گوشم کر شد.گفتم ببخشيد مثل اينکه اشتباه گرفتم.

يارو اينقدر بد حرف مي زد که پشيمون شدم. اما فکر نمي کردم که خودش باشه آخه اصلاً بهش نميومد که اينقدر جواد باشه.چند دقيقه بعد از همين ماره بهم زنگ زدن. همون آقاي قبلي بود.

گفتم:بفرماييد.گفت:ببخشي د خانم شما صاحب اين گوشي رو مي شناسيد؟ گفتم: نه.گفت: اين آقا تو مغازه ي من نشسته بود.چاي و قليون داشت اما نمي دونم يهو کجا رفت. موبايلش اينجا جا

گذاشت. چند نفر باهاش تماس گرفتن شماره ي شمام توش بود.اگه باهاتون تماس گرفتن بگيد که گوشيشونو اينجا جا گذاشتن بيان بگيرن.

گفتم: فکر کنم رفتن که برن تو آب.ميشه بريد ببينيد بيرون هستن يا نه؟

آقاهه يه جورايي که انگار با يه بچه ي ابله طرفه گفت: مي خواست بره تو آب. اونم تو اين سرما . اين وقت شب.نه خانم فکر نکنم.اصلاً الان نمي شه رفت تو آب که.فکر کرده بود خودم نمي

فهمم. حرصم گرفته بود.مگه من خنگم که ندونم الان نبايد رفت توآب.اما آدمي که بخواد خودشو غرق کنه که ديگه به اين چيزا توجه نمي کنه. بازم با اصرار گفتم: مي دونم. اما ميشه بريد

بيرون نزديک آب.شايد اونجا باشن.

آقاهه بازم گفت: نه خانم فکر نمي کنم. در هر صورت اگه باهاشون تماس داشتيد بگيد بيان گوشيشونو از من بگيرن.خداحافظ. بعدم گوشي رو گذاشت. همجين کفري شدم که نگو. فکر کرده با

بچه طرفه يا من عقب موندم. يعني اون آدم دهاتي مي فهميد اين چيزا رو اما من نمي فهميدم.اينقدر از دست اون عصباني بودم که دلم مي خواست زنگ بزنم چند تا بد و بيراه بارش کنم.اما يهو

نگران شدم. يعني واقعاً رفت بميره.رفت خودشو غرق کنه. اين چي بود يه دفعه از کجا پيداش شد. من چي کار مي تونستم بکنم براش؟ به همين چيزا فکر ميکردم که ديدم "اس-ام-اس" اومد

برام. خودش بود. يهو همچين ذوق زده شدم که نمي تونستم حرف بزنم.

مهران:" نگران نباش اين قهوه چي همه رو گفت نمي دونم چرا براي اولين بار از دريا ترسيدم. واقعاً نمي دونم.ديگه نمي دونم چي کار کنم. کمکم کن."

اين حرف آخرش همچين منقلبم کرد که نگو.هميشه بچه ي احساساتي بودم. اما هميشه هم به حرف قلبم گوش مي کردم يعني بيشتر وقتا. اما الان اصلاً صداي عقلمو نمي شنيدم. با اين که يه

گوشه ي ذهنم يکي مي گفت « سوگند اينا همش بازيه.الان مهران با دوستاش نشستن دارن بهت مي خندن. اما نمي دونم چرا نمي تونستم بهش فکر نکنم. از طرفي هم مي خواستم بفهمه که

چي به روز من اومد و من چقدر نگران شدم. واسه همين گفتم:" من که سکته کردم. ديونه اين بچه بازيا چيه در آوردي.مثلاً مردي. بچم نيستي که بگم از روي بچگي اين کارو مي کني. سرم

داره مي ترکه از دست تو."

مهران:" من که گفتم بشين درستو بخون.نيازي نيست که با غم من شريک بشي معذرت مي خوام که اعصابتو خورد کردم.مطمئن باش که ديگه با دريا کاري ندارم. دنبال يه راه ديگه هستم.

ولي مطمئن باش با اينکه نديدمت دوست دارم عزيزم."

_" ممنونم ولي لطفاً ديگه فکر مردن نباش. زندگي کن حتي جاي خونوادت اين جوري اونام خوشحالن. در ضمن مي ذاشتي فردا جواب مي دادي راحت تر بودي."

نمي دونم ناراحت شده بود يا چيزه ديگه.آخه جواب نداد منم اونقدر سرم درد مي کرد که رفتم بخوابم شايد بهتر بشه.خوابم برد. اما چه خوابي. تا ساعت 11:5 بيدار بودم بعد به زور خوابيدم.

ساعت 1:43ً بود که با صداي "اس ام اس "بيدار شدم. خودش بود 2 تا کلمه نوشته بود." سلام بيداريد؟".

بيدار نبودم بيدارم کرده بود. اما ناي جواب دادن نداشتم حالم خوب نبود. گوشي تو دستم بود نمي دونم چي شد که خوابم برد. صبح که بيدار شدم گفتم چه زشت شد جوابشو ندادم آخه يه "اس ام

اس "قشنگم 4:30 فرستاده بود. نمي خواستم صبح جوابشو بدم. آخه معمولاً اون ساعت خواب بود. "اس ام اس "متنيش اين بود.

مهران:" انگشتاتو مشت کن. مشته؟ حالا محکم بزن تو چشمم تا کورشم دوريتو نبينم." ساعت ً11:50 بود که براش "اس ام اس "زدم معمولاً اون ساعت بيدار بود.

_" همينه آقا مهران وقتي تا 4 صبح بيدار باشي تا ظهرم مي خوابي. شب بخواب تا روز بيدارباشي. مگه روم به ديوار جغدي؟" يه10 دقيقه بعد جوابمو داد اما يه جمله ي کوتاه اونم با

دلخوري.

مهران:" توهينتو نشنيده مي گيرم."

اه چه مؤدب. فکر مي کردم نکنه از اين بچه هاي مؤدب لوس باشه. آخه من چيز بدي نگفته بودم جغد که حرف زشتي نيست يا توهيني. خوب يه پرنده هست من که روم به ديوار گفته بودم پس

چرا ناراحت شد.هميشه با آدمهايي که اينقدر مؤدب بودن مشکل داشتم يه جورايي باهاشون راحت نبودم.سختم مي شد.

_" من که گفتم بلا نسبت، روم به ديوار.من توهيني نکردم تو بد گرفتي." اينقدر اين چند وقته بهم فشار اومده بود که نمي دونستم چي کار کنم.از زندگي سير شده بودم نمي دونم چرا ولي يه

دفعه براي مهران نوشتم:" ميشه خواهشي بکنم؟ اين دفعه که خواستي خودتو بکشي خبرم کن منم باهات ميام. اگه يه راهي پيدا کردي که جواب بده. نه دريا.) h,;d (؟ ميشه؟

مهران:" مرسي از راهنماييت ولي مطمئن باش که مردنم الکي نيست واقعاً سخته. من آدمي نيستم که نتونم به خواستم برسم و يکي باهام بجنگه من دريا رو با اون بزرگيش خيلي کوچک

ميدونم پس مطمئنم که شکستش مي دم. ديروز براي چي ترس تو وجودم اومد.شما براي چي مي خواي بميري؟"

_" تو الان کسي رو نداري.خيلي بده. اما مي توني واسه خودت تصميم بگيري. من همه رو دارم اما اجازه ي تصميم ندارم. من کسي رو ميشناسم که مثل شما تنهاست. دختره."

مهران:" فقط به خاطر همين تصميم گرفتي؟ شما هنوز تو خانواده هستيد و بايد طبق خواسته هاي اونا عمل کنبد."

_" يعني خودم مهم نيستم؟ اينا نمي خوان قبول کنن که من بزرگ شدم و خودم درک مي کنم. يه سؤال؟شما اينجا هيچ فاميلي يا آشنايي نداريد؟ با "اس ام اس "نميشه درست حرف زد وکامل

جواب داد."

مهران:" چه طور مگه؟ دارم ولي با هيچکس ارتباط ندارم. بعد در مورد خونواده هم بايد بدوني که همه پدر و مادرا همين طوري ان. اگه بچه دار هم بشي فکر ميکنن بچه اي."

نظرش جالب بود. البته اينو مي دونستم اما معمولاً بقيه پدر مادرها مي گذارن بچه خودش تصميم بگيره تا بفهمه که بزرگ شده تا بعداً بتونه تو جامعه زندگي کنه. اگه نتونه يه خواسته ي

کوچکشم خودش برآورده کنه به چه درد مي خوره. تا ابد بچه بمونه که بهتره.داشتم فکر مي کردم. جوابشو ندادم اونم فکر کنم خوابش برده بود.رفتم دنبال کارام. يکم درس خوندم. اما زياد

چيزي تو کلم فرم نمي رفت همش مهران ميومد تو ذهنم. وقتي يادش ميوفتادم به خودم بدو بيراه مي گفتم. من چه جوري به خودم اجازه مي دم در مورد مردن حتي فکرهم بکنم. من چه جوري

جرأت مي کنم ناشکري کنم. مهران خيلي چيزايي که مي خواد داشته باشه نداره و الان افسوسشو مي خوره مثل خونواده.مثل اينکه يکي بهش بگه چي کار کنه مثل اينکه يکي جاش تصميم

بگيره.من همه ي اينا رو دارم وقدرشم نمي دونم. مي دونم هيچ وقت مثل مهران مهني واقعي اينجمله ها رو نمي فهمم معني واقعي« آغوش گرم خونواده». آدم هميشه وقتي يه چيزو داره

قدرشو نمي دونه. اما وقتي نداره حسرت روزاي که داشت رو مي خوره. من نمي خواستم مثل مهران يه روز حسرت بخورم. لااقل الان که دارمشون بايد قدرشو بدونم. من يه خواهرزاده داشتم

که حاضر بودم واسش بميرم. اون همه ي دنياي من بود. اگه بميرم ديگه نمي بينمش. اگه بميرم ديگه راه رفتن و حرف زدنشو نمي بينم ديگه بزرگ شدنشو نمي بينم. نه من بايد زنده باشم. من

کلي کار دارم که بايد انجام بدم. من بايد قدر زندگيمو، قدر لحظه هامو بدونم. مهرانم بايد بفهمه زندگي ارزشش بيشتر از اينهاست. اون بايد زندگي کنه. اگه بتونه به زندگي اميدوار بشه و يه

هدفي پيدا کنه کار تمومه. ديگه فکر مردنو نمي کنه.

مشغول درس خوندن و فکر کردن بودم. بابام زود اومده بود خونه و بساط شام پهن شده بود منم رفتم شام بخورم وقتي برگشتم ديدم سه تا "اس ام اس "برام اومده. همشم از طرف مهران بود.

مهران:" سلام . بهم گفتي اگه اين دفعه تصميم گرفتم شما هم مياي نمي دونم به چه دليل اين تصميم ورو هر جند غلط گرفتي فقط خواستم پيش خودت فکر نکني که خيلي نامردم. ضمناً تصميمم

به خاطر شما عوض شد. راه حل بهتري به نظرم رسيد. مطمئن باش که دريا نيست. منتظرم سريع."

مهران:" چي شد نظرت عوض شد خب بگو.فقط منو منتظر نگذار.خواهش مي کنم."

مهران:"پس چرا جواب نمي دي. من به خاطر تو تا الان تو سرما موندم. بگو نمي آي مهم نيست. اتفاقاً بهتر. خوشحالم که نظرت عوض شده زندگي به شما نياز داره نه به من بيهوده. تا 10

دقيقه منتظر مي مونم."

وقتي داشتم اينا رو مي خوندم همش ياد خواهرزاده ام بودم که مثل بچه ي خودم دوسش داشتم واسه همين گفتم:" آره نظرم عوض شد.چون من يه اميد به زندگي دارم که به خاطر اون زندم.

گفتم دختري رو ميشناسم که مثل تو خونوادش در تصادف مردن.اون الان تنهاييشو با کسي تقسيم کرده تا راحت تر با زندگيش کنار بياد.اون اين واقعيتو پذيرفته. اون از تو شجاع تره. يکم فکر

کن بعد عمل کن بهتره."

مهران:" فقط مي تونم بگم خيلي خوشحالم که يه اميد به زندگي داري من از کارت شاد شدم. اميدوارم تو زندگي موفق باشي. اگر منو حتي به عنوان يه آشغال قبول داري يادت باشه هر وقت

به مشکلي برخوردي حتي کوچک، تنها کسي که مي تونه بهت کمک کنه همون خونوادست پس قدر خونوادتو بدون هر چقدر بد.چون نعمت هستن. به همين راحتي نميشه پيداشون کرد.ازت

خواهش مي کنم بهشون حق بده.( او - کي )؟"

_" حق مي دم اما اميدوارم بگذارن واسه زندگيم خودم تصميم بگيرم. خونواده ي تو دارن از دستت عذاب مي کشن چون قدر زندگيتو نمي دوني."

مهران:" منم تصميم گرفتم همه چيزو بفروشم پولشو براي بچه هايي که از نعمت پدر و مادر بي بهره ان خرج کنم تا بتونم دينمو به اين دنيا ادا کنم. مي خوام از صفر شروع کنم ميخوام همه

چيزو خودم بدست بيارم حتي اگه گشنه بمونم.تو راست ميگي من هنوز سختي نکشيدم. با اينکه خونوادم رفتن ولي اينقدر گذاشتن که تا نتيجه ها هم ميتونن بخورنو بخوابن پس تا اون موقع

خيلي وقت هست. مي خوام همه رو به بچه هاي يتيم بسپرم که بيشتر از من نيازدارن. حالا ازت ممنونم که کمکم کردي که به خودم بيام فقط ازت ميخوام بهم بگي که اين خواستت چيه که

خونوادت کوتاهي ميکنن." پـلـــيز "( لطفا )؟"

نمي فهميدم اين پسره چي ميگه. ميخواد همه چيزو به بچه ها بسپرخ و خودش گشنگي بکشه مگه زده به سرش. اتفاقاً اون شب داشتم قرآن مي خوندم آخه امتحان داشتم. توش نوشته بود.«

آنقدر انفاق کنيد که خود محتاج نشويد.» اين پسره مي خواست همه چيزو بفروشه خودش تو خيابون بخوابه؟ يعني چي؟ از اون طرف ذهنش چقدر مشغول خواسته ي من شده بود. يکم فکر

کردم و بهش حق دادم. اين جور که من نوشته بودم هر کسي بود فکر ميکرد قضيه عشق و عاشقيه که خونوادم مخالفن. اما نمي دونست که قضيه اينقدرام مهم نيست. من سر هرچيز کوچکي

با اينا دعوام ميشه.

_"چيز مهمي نيست.فقط مي خوام که خودم واسه زندگيم تصميم بگيرم. نه اونا بهم ديکته کنن. مي خوام اجازه م دست خودم باشه. خواسته ي بزرگيه؟"

مهران:" مگه فکر ميکني خيلي بزرگ شدي؟"

يعني چي؟ اين پسره چي مي گفت؟ به رگ غيرتم برخورده بود. به من گفته بود بچه. مگه خودش چند سالش بود که احساس بابا بزرگي مي کرد و داشت منو نصيحت مي کرد. اون اگه لالايي بلد

بود چرا خوابش نمي برد.

با دلخوري گفتم: " نه فقط مي خوام به فکر و شعورم احترام بگذارن. اصلاً تو مگه چند سالته که مثل بابابزرگا حرف مي زني و خودتو بزرگ مي دوني؟ تو هم بچه اي مثل من.

مهران:"آره من بچم تو که بزرگي چرا اين فکرو مي کني.آيا به خواسته هايي که عمل نمي کني فکر کردي؟ مطمئنم از روي حس بچه گانه خواسته هاي بي جايي داري که عمل نمي شه. اگرم

کهخيلي بزرگي مي دمني که با لج بازي نمي شه به خونواده فهموند پس اگه بخواي مي توني کاري کني که به خواسته اي که داري توجه کني و براي تصميم هات احترام بگذارن چون اونا فقط

خوبيتو مي خوان. اگه بهشون بفهموني که خواسته هاتو دوست داري البته با فکر مطمئن باش که به نتيجه مي رسي."

اين مهران خان فکر ميکرد من مثل بچه ها لج مي کنم.آخه چه جوري بايد به اينا بفهمونم که چيزايي که مي گم و مي خوامو دوست دارم. ديگه از زبان مادري واضح ترم هست؟

_" ميدونم که فکر ميکني من خيلي بچم و خواسته هام هم بچه گانست اما تو نمي دوني من ياد گرفتم که خواسته ي بي جا نکنم.مثلاًً من هميشه با بابام صبح ها بحث دارم چون مي خوام خودم

پياده برم تا به سرويس برسم. اما اون به حرفم گوش نمي ده و باعث ميشه که من هميشه به کلاسم و اون هميشه به کارش دير برسه.

مهران:" خب گفتم که بايد متقاعد بشه. خب اگه قراره برسونتت بهتر. اما بگو زودتر راه بيفتيد که هردو عقب نيفتيد فکر نمي کنم که نتونه درک کنه."

هه اين يارو چه دلش خوش بود.انگار خودم نمي فهمم که اگه زودتر راه بيفتيم زودتر به کارامون ميرسيم. نمي دونست من سرخر دارم. تنها که نيستم. کلي بچه دنبالمن.

_" چرا درک مي کنه. اما برادرام هميشه دير مي کنن و بابام هميشه اونا رو اول مي رسونه و چون من تو ماشبن تنها ميشم دعواشو با من ميکنه. آخه به من چه.اه..."

مهران": خب چرا از من ناراحت ميشي دختر. به خدا اين مسائلي نيست که خودتو ناراحت مي کني. بهتره که همه رو فراموش کني . بهتره که همه رو فراموش کني و فقط درستو بخوني آخه

امتحانا نزديکه منم قول ميدم مزاحمت نشم. آخه عزيز مني." اوکي"؟"

_" خواهرم ميگه اعصاب من از فولاده که ميتونم اين وضعيت و تحمل کنم. من به اين چيزا اهميت نمي دم. فردا امتحان قرآن دارم هيچي هم نخوندم."

مهران:" خب برو بخون ديگه. شايد با نگاه کردن به آيات اون کتاب آرامش بگيري. پس با اين اعصاب فولادي که ديگه نبايد غمي داشته باشي چون به اين راحتيها خورد نميشه. پا ميشي اول

دست وصورتتو مي شوري بعدش اگه دوست داري يه وضو بگير و برو سر درست. خواهش ميکنم. ببين من با همه ي مشکلاتم تونستم به خودم بيام و دارم تحمل مي کنم اگه مي خواي تو به

اين مشکلاتي که مشکل نيست اهميت بدي منم به خاطر تو از تصميمم منصرف ميشم فقط به اين فکر کن که خودت آره خودت تنها تونستي کاري کني که يه نفر به زندگي برگرده اين کاري که

تو کردي حتي خونوادتم نمي تونستن حتي فکرشم بکنن پس تونستي به خواستت برسي."

جالب بود.داشت چيزاي جديدي مي گفت. يعني واقعاً به زندگيش اميدوار شده بود و نمي خواست خودشو بکشه.برام عجيب بود. زيادم مطمئن نبودم که ديگه فکر خودکشي رو نکنه. اما همين

قدر که قول داده بود، خوب بود. احساس خوبي داشتم. احساس آدمي که کار مهمي رو کرده. يه احساس خوب داشتم. نمي تونم وصفش کنم.

_" يعني تو ديگه نمي خواي خودتو بکشي؟ خوشحالم. من وضو گرفتم. تو اين کتاب کلي چيز راجع بخ حال تو نوشته ميگه تو گمراهي، اگه از رحمت خدا مأيوس بشي."

مهران:" نه من مي مونم براي خودم. براي تو و خيلي چيزهاي ديگه. يکم سخته که بخوام کارکنم يا اينکه برم يه جاي خيلي خيلي کوچکتر از خونم اما خودم خواستم. مي دونم منظور خدا هم

همين بود که تا الان طعم سختي رو نچشيدم و باعث شده که خودمو فراموش کنم.تمام کسايي که از دست دادم فقط خواست خودش بود که منم پذيرفتم و مي خوام به همه کمک کنم تا هر وقت

که منو ديدن منو سر لوحه خودشون قرار بدن و منو تحسين کنن حالا مي فهمم منظور دريا از اين کارش چي بود ديروز براي اولين بار احساس کردم که دريا داره واسم گريه مي کنه چون نمي

خواست منو قربوني کنه واقعاً از کار خدا کسي نمي تونه سر در بياره.

_"خدا گفته اونقدر انفاق کن که خودت محتاج نشي.چرا مي خواي تمام سرمايتو يه دفعه ببخشي بزار کم کم.فکر نمي کني که اون بچه ها به محبت تو بيشتر از پولت احتياج دارن؟ چرا نمي ري

از نزديک ببينيشون؟ بعد تصميم بهتري ميگيري.منم دوست داشتم که اونا رو از نزديک ببينم.چه طوره؟"

مهران:" امروز اونجا بودم و همه رو ديدم چون قرار بود همه چيزمو ببخشم به اونا بعد برم بميرم اما با ديدن اونا بود که دودل شدم تا اينکه اين تصميمو گرفتم که من هنوز واقعاً سختي

نديدم. اونا اگه بزرگ بشن مي دونن که خونواده نداشتن اما من مي تونم سر خاک با هاشون صحبت کنم ديگه 25 سال فقط تونستم بخورم و بخوابم و درس بخونم به راحتي. ميخوام تو زندگي

سختيهاي ديگر و تجربه کنم و سعي کنم موفق بشم."

خيلي خوب بود. داشت به زندگيش اميدوار مي شد. حالا واسه خودش هدف داشت اونم چه هدفي.من هميشه عاشق کمک کردن بودم. اونم به بچه هاي يتيم. هميشه دلم مي خواست که يکي از

اين بچه ها رو بزرگ کنم. مي خواستم مثل مادر واقعيشون دوسشون داشته باشم. همش دلم مي خواست که توي يه همچين جاهايي کار کنم. فکر مي کنم که مهران خسته شده بود چون ديگه

جواب نداد.منم گذاشتم تا با فکراش تنها باشه. فردا امتحان داشتم و چيز زيادي نخونده بودم. آخر شب با کلي غصه رفتم بخوابم آخه تقريباً نصف درسم مونده بود. گفتم چه غلطي کردم اين يه

هفته بيکار فقط ول گشتم.جالب اينجاست که همش تو خونه بودم ولي درس نخوندم. گفتم فردا زود مي رم دانشکاه مي خونم. امتحان ساعت 4 بود. خوابيدم اما چه خوابيدني انگار 40سال

نخوابيده بودم.کاش راحت مي خوابيدم با کلي استرس چشمام بسته شد. فردا صبح که بيدار شدم خيلي تند حاضر شدم و صبحونه نخورده رفتم دانشگاه. جالب اينجا بود که کارت دانشجويمو پيدا

نمي کردم. ظاهراً گم شده بود.

بعداً فهميدم که دست يکي از دوستام جامونده و تا چهارشنبه اونو نمي ديدم يعني 2 تا امتحان بدون کارت. چه افتضاحي. خلاصه رفتم دانشگاه از قبل با يکي از دوستام هماهنگ کرده بودم اونم

بياد. رفتيم تو نماز خونه نشستيم که مثلاً درس بخونيم اما خوب تا1:5 و 2 ساعت اول هر کاري مي کرديم غير از درس خوندن. بعد از يه هفته که همديگر و نديده بوديم کلي حرف واسه گفتن

داشتيم و وقتم کم مي آورديم. اما بالاخره ساعت 9:30 و 10 بود که دو تايي گفتيم حرف زدن بسه ديگه بريم سر وقت درسا. نشستيم درس بخونيم. تازه ساعت 2 بود که استرس گرفتم.ظاهراً

هر جور که بود نمي تونستم تموم کنم و اين افتضاح بود. شنيده بودم سؤالها هم تستيه و هم تشريحيه اما چه جوري مي خواست سؤال بده نمي دونستم. اينقدر آيه داشت و آنقدر شبيه هم بودن

که تا يه آيه رو با تفسير مي خوندم ياد ميگرفتم مي ديدم آيه قبلي يادم رفته. نمي دونستم چي کار کنم. اينقدر به خودم فحشو بدوبيراه گفتم که چرا قبلاً اين درسه به اين سختي رو نخوندم. در آن

واحد توجهي هم به توحينهام نمي کردم چون مي دونستم عمراً قبلاً اين درس رو مي خوندم. ا خه فقط وقتي که تو درس و امتحانام يه کوچولو جو زده ميشم که درس بخونم پس قبل از امتحان

اصلاً نمي خونم.خلاصه خيلي احتياج داشتم که يکي بهم دلداري بده هيچ کسم نبود. بقيه دوستام از من بدتر بودن با اينکه دو دور خونده بودن همچين استرسي داشتن که همش جلوم راه مي

رفتن و مي خوندن جوري که سردرد گرفتم.ساعت 2:20ً گوشيمو دستم گرفتم و گفتم يکم از استرسم کم کنم. "اس ام اس "زدم به مهران و گفتم:" سلام خوبي؟ داره اشکم درمياد. 2 ساعت

ديگه امتحان دارم هنوز تموم نکردم. هر چي هم که خوندم يادم رفت تازه خوابمم مياد. امتحان فردا رو هم نخوندم."

از امتحان امروزي ميگذشتيم، حالم حسابي گرفته بود آخه فردا هم يه امتحان داشتم که حتي يه بارم جزوشو نگاه نکرده بودم. همچين غصم گرفته بود که نگو. دوباره شروع کردم ادامه درسو

خوندن. يه 10 دقيقه ي بعد جواب "اس ام اس "منو داد نوشته بود:

مهران:"نگران نباش. وقتي رفتي سر جلسه يه نفس راحت بکش و هر چي مي دوني بنويس.خدام کمکت مي کنه. بعد امتحان 2 ساعت بخواب بعد بشين درس بخون."

خب گفته بود ولي اگه مي خوابيدم ديگه تا صبح بيدار نمي شدم. مدلم اين جوري بود. به خواب کم قانع نبودم.گفتم:" آخه تا 6 امتحان دارم. امتحان فردامم ساعت 1 شروع ميشه. چي کار کنم؟

"به خواب کم قانع نبودم.گفتم:" آخه تا 6 امتحان دارم. امتحان فردامم ساعت 1 شروع ميشه. چي کار کنم؟ واي ماماني مدد. دارم سرگيجه ميگيرم. همه ي آيه ها قاطي شده" هلـــپ"

(کمک=Help).

**

ديگه جوابمو نداد. حتماً ديد با چه دختر پاچه گيري طرفه. بالاخره با کلي استرس رفتم سر جلسه. سؤالها کم بودن ونسبتاً خوب با اينکه يکمي قاطي کرده بودم ولي تقريباً راضي بودم. يعني

اونقدرها هم افتضاح نبود.سرجلسه به اون آقايي که کارت دانشجويي رو نگاه مي کرد گفتم جا گذاشتم خونه. اقاهه گفت ديگه جا نذاريد. خوب شد به خير گذشت. امتحانم ساعت 4:40ً تموم

شد.وقتي از جلسه اومدم بيرون داشتم مي خنديدم. بچه ها هم حرص مي خوردن ميگفتن تو نخوندي با ما که خونديم فرقت چيه؟ هممون که يه جور امتحان داديم. سريع يه "اس ام اس "دادم به

مهران که بهش بگم امتحانمو خوب دادم.

_" سلام تبريک بگو. امتحانمو خوب دادم. بچه ها حسودي ميکنن که کشکي امتحان دادم. اما من خوندم. مرسي بابت قوت قلبي که بهم دادي. تشکر."

با بچه ها سوار ماشين شديم تا وارد شهر بشيم. آخه دانشگاهمون يکم خارج شهره. به شهر که رسيديم از بچه ها خداحافظي کردم.مهران جوابمو نداده بود. منم کفري شدم.سوار تاکسي که

شدم براش "اس ام اس "دادم.

_" يادمه خودت گفتي جواب "اس ام اس "مثل سلام واجبه. ( اوکي )ايراد نداره. خوش باشيد. باي."

از دستش ناراحت شده بودم.تازه "اس ام اس "من

(send سند )

شده بود که ديدم "اس ام اس "داد. توش چيزي نوشته بود که از تعجب دهنم واموند.

مهران:" ناراحت شدي اومدم دانشگاه؟"

يعني چي کدوم دانشگاه؟ اصلاً سردر نمي اوردم. اين حرف يعني چي؟ با گيجي جواب دادم.

_" چي؟ کجا رفتي؟ من فکر کردم درست تموم شده. منظورت کدوم دانشگاست؟" تا پيامو فرستادم ديدم برام "اس ام اس "داد. خيلي عصباني بود با لحن تندي گفته بود:

مهران:"يعني چي باي ميفهمي چي داري ميگي مگه من چي گفتم زود سريع بگو؟"

_" فکر کردم کار داري گفتم مزاحمت نشم. تو بگو کدوم دانشگاه؟ منظورت چي بود؟"

مهران:" داري باهام شوخي مي کني. اومدم دانشگاه تو که شايد ببينمت."

داشتم گيج مي شدم.چرا اومده بود دانشگاه ما. اصلاً مگه منو ميشناخت که مي گفت شايد ببينمت. اگه مي خواست منو ببينه چرا بهم نگفته بود. پس يعني منو ميششناخت. داشتم گيچ مي زدم.

سرکوچمون از ماشين پياده شدم ولي حوصله ي خونه رفتن نداشتم. يه دور 180 درجه زدم و خونمونو دور زدم تا راهم يکم دور تر بشه. مي خواستم قدم بزنم و يکم فکر کنم. بااين که خيلي

خسته بودم اما مي خواستم راه برم.کلي چيز تو مغزم بود.

_" تو؟ کي؟ من با سرويس اومدم داخل شهر. تو چه جوري اومدي اونجا؟ کي اومدي؟" داشتم ديونه مي شدم اما ظاهراً از دستم عصباني بود و جوابمو نمي داد. و من به جوابش نياز داشتم تا

آروم بشم.

_" جواب بده لطفاً. اگه کار داري مزلحمت نمي شم. خوش بگذره."

مهران:" خيلي ازت شاکيم بي معرفت به خاطر تو يک ساعت منتظر شدم دعا کردم، نذر کردم مي خواستم نزديکت باشم تا بتوني به خودت بياي و امتحانتو خوب بدي مرسي از اينکه درکم کردي

من دارم ميرم امام زاده تا نذرمو به جا بيارم ولي خيلي نا اميدم کردي مطمئن باش که خوشي تو زندگي من وجود نداره."

خيلي خجالت کشيده بودم . کلي هم تعجب کرده بودم. حرف آخرش جيگرمو آتش زده بود آخه اصلاًٌ نمي خواستم اذيتش کنم اونوقت اون يه همچين فکري کرده بود. با خجالت گفتم:

_"واقعاً ممنونم.تو از کي اومدي.بهتر نبود که به من مي گفتي؟ اصلاً راضي نبودم که اين همه زحمت بکشي.چه جوري جبران کنم؟ نمي دونم چي بگم.معذرت."

نمي دونستم چي کارکنم.ازم ناراحت بود و جوابمو نمي داد. منم زبونم بند اومده بود اصلاً فکرشو نمي کردم يه همچين کاري بکنه. مي خواستم يه جوري از دلش دربيارم و سر لطفش بيارم.

_" آقاي مهران از دستم ناراحتيد؟ من که معذرت خواستم. من که چيزي نگفتم فقط گفتم جواب "اس ام اس "مو بديد لطفاً."

مهران:" چي بگم دل شکسته اي بيش نيستم از همه جا رونده شدم تو با اينکه منو نديدي ولي...! مي خوام هر وقت که شد صداتو بشنوم تا بتونيم راحت تر صحبت کنيم تا بتونم حرفاتو بشنوم و

جواب بدم."

_"( او - کي ).ممنونم که بخشيديم. من فردا ساعت يک امتحان دارم حتي يک کلمه هم نخوندم. بايد تا صبح بيدار باشم. اگه بتونم، الانشم داره خوابم ميبره."

مهران:"( او - کي ).سعي کن 2 ساعت بخوابي تا سرحال بشي بعد درس بخون."

چه راحت مي گفت 2 ساعت بخواب من که کارم با 2 ساعت راه نمي افتاد من چشمامو رو هم مي ذاشتم صبح بيدار مي شدم. رفتم خونخ يکم غذا خوردم نشستم سر درسم اما اينقدر زياد بود

که نمي دونستم چي کارکنم. خلاصه تا ساعت 9 بيدار بودم گفتم مي خوابم 2 يا 3 صبح بيدار مي شم بقيشو مي خونم. اما ساعت 9:40ً با صداي "اس ام اس "از خواب بيدار شدم. مهران بود.

مهران:" زندگي کردن بلد نيستم،خوب زندگي نمي کنم. مي خوام بميرم: خوب مي ميرم. دوست داشتن بلد نيستم: ولي به خاطرت ياد مي گيرم...حرف زدن بلد نيستم: خب اونم به خاطرت ياد مي

گيرم. ولي به خاطرم درس بخون همين. به نظرت خواسته ي بزرگيه."

جالب بود. اين همه کار مي خواست بکنه در عوضش فقط از من مي خواست که واسه ي خودمو زندگيم درس بخونم. حرفاش قشنگ بود. با اين که از خواب پريده بودم ولي مي ارزيد.

_" نه. مي خونم. دارم از خواب مي ميرم مي خوام بخوابم ساعت 3 بيدار بشم بخونم. فردا صبح اگه بيدار بودي 8 به بعد من دانشگاهم.خوشحال مي شم صداتو بظنوم."

مهران": منم همينطور. اگه دوست داشتي مي توني ساعت 4 به بعد "اس ام اس "بدي اگه بهم احتياج داشتي نمي خوام از درست عقب بيوفتي.( او - کي )؟ من دارم مي رم تهران تا ماشين و

خونه و مغازه ي تهرانو بفروشم تصميم گرفتم بيام تا براي همون بچه ها يه جاي بهتري بسازم . خودم همون جا بمونم تا از نزديک بزرگ شدنشو ببينم آخه دلم خيلي براشون سوخت حتي

بيشتر از خودم اگه بودي زندگيشونو مي ديدي از زندگيت بي زار مي شدي. اما تو که عزيزي بشين درستو بخون."

يه دفعه دلم گرفت. احساس کردم داره ازم دور ميشه. نمي دونم چرا دوست نداشتم بره.

_" کي مي خواي بري تهران؟ چرا يهو؟ منم دوست داشتم ببينمشون اما نمي دونم کجان. نمي دونم تصميمت درست يا نه ولي اينکه به فکر اونا هستي خيلي خوبه."

مهران:" ساعت 4 بيدار مي شم حرکت مي کنم. خيلي دوست داشتم که تو اين سفر تنها نباشم اما خب سعي مي کنم خوابم نبره چون از خواب متنفرم خيلي نامرده خونوادمو همين نامرد

گرفت...اما!"

_" يعني چي مگه روز رو ازت گرفتن. خوب بخواب صبح برو با ظهر برو. نمي شه 4 حرکت نکني؟ اصلاً بايد حتماً فردا بري؟ چقدر عجله داري؟"

نمي خواستم بره اونم اون وقت صبح مي ترسيدم و نگران بودم. اي کاش مي شد نره. اي کاش يه چيزي منصرفش مي کرد. اما چي نمي دونم.اي کاش مي تونستم بهش بگم نرو و اونم گوش

بده اما من چه حقي داشتم که بهش بگم نرو.خوب بهم مي گفت به تو چه من مي خوام برم تو چي کارداري؟

مهران:" آخه قرار گذاشتم با وکيلم ساعت 8 بايد تهران باشم."

_"( او - کي )! هميشه اينقدر زود تصميم مي گيري وزود عمل ميکني؟ کاش بيشتر فکر مي کردي. مواظب باش.الانم بخواب که صبح بايد بيدار شي.راستي تو پژو داري؟"

اين سؤالو براي اين پرسيدم چون دم دانشگاه يه پژوي مشکي ديده بودم. مي خواستم ببينم اون بوده يا نه.

مهران:" نه من ماکسيما مدل 84 دارم چه طور مگه مهمه؟ ولي ديگه اينا واسم مهم نيست."

_" نه آخه امروز جلوي دانشگاه فقط يه ماشين ديدم مشکي بود ولي مدلشو نديدم. تو سرويس بودم.اصلاً مهم نيست.مواظب خودت باش برادر مهران."

_" من اگه جاي تو بودم و پولشو داشتم که به اين بچه ها کمک کنم راه هاي بهتري از فروش اموال بلد بودم که بيشتر به نفعشونه وقت کردي با کسي مشورت کن. هر چي باشه با مشورت

تصميم ها بهتر گرقته ميشه. ولي فکر مي کنم که تو فقط به حرف خودت گوش مي کني." نمي شه فردا نري؟"

ديدم جواب نداد. هم بهم برخورده بود هم ناراحت شده بودم.هم دلم مي خواست که جوابمو بده.

_" خوب بخوابي ولي اين دور از ادبه که جواب "اس ام اس "آدمو ندي. من با اينکه خواب بودم جوابتو دادم.اصلاً ديگه مهم نيست شب خوش.

مهران:"شرمنده شارژ گوشيم تموم شده بود الان گذاشتم شارژ شه تو هم خوب بخوابي ولي من تا يک بيدارم خوابم نمي گيره."

_" از اون همه"اس ام اس " فقط آخري رو ديدي؟ خب بگو دوست ندارم جواب بدم. اين که راحت تر از طفره رفتنه. ولي ديگه مهم نيست. خوشم نمياد ناديده گرفته بشم."

ناراحت شده بودم. مي خواستم اونم بفهمه که ناراحتم.هميشه از بي توجهي بدم ميومد. آخه خودم به همه توجه مي کنم. واسه همين دوست ندارم کسي بهم بي توجه باشه.

مهران:" به خدا نمي دونم چرا همه پاک شده بود. گوشيمو روشن کردم فقط يکي اومده بود که جواب دادم حالا بپرس جواب ميدم."

_" نمي خواد برو به کارت برس مزاحمت نمي شم."

مهران:" يعني برم گمشم ديگه. باشه فقط درک مي کردي خوب بود."

يعني چي اين پسره چرا اين طوري بود. داشتم ناز مي کردم فکرکرده دارم فحش مي دم. اصلاً چش بود من که همچين چيزي نگفته بودم از خودش در مياورد. چقدرIQ بود.

_" من گفتم برو بخواب چرا حرف تو دهنم ميزاري؟ الان "اس ام اس "مو دوباره مي فرستم. چهزودرنجي هستي."

مهرام:"منتظرم."

"اس ام اس "رو دوباره فرستادم و منتظر جوابش شدم.

مهران:" خب جاي من که نيستي."

_"آره نيستم تو که مي توني مشورت کني.در ضمن وقت کردي آخرشم بخون آقاي مهران."

مهران:" چشم حتماً مي خونم سؤال کردم نزديک 700 ميليون ساختش هزينه داره ولي من حسابم 200 بيشتر نيست."

_" تو مي خواي چي کار کني؟ به نظر من که مي دونم اصلاً برات مهم نيست اين کارت اشتباه. از طريق "اس ام اس "نمي تونم بگم چرا. الان مي گي به تو چه. پس فضولي بسه."

مهران:" آخه چه فضولي اگه دوست نداري خب "اس ام اس "نده."

_" واي تو چقدر زود ناراحت ميشي. يه "اس ام اس "تا آخر نخوندي بعداً اينو ميگي. آخه چند تا "اس ام اس "بفرستم تا منظورمو کامل برسونم؟ من که بي خيال خواب شدم."

مهران:" باشه شرمنده که مزاحم خوابت شدم.بهتره بخوابي فردا با هم صحبت مي کنيم."

_" خواهش مي کنم. من دارم درس مي خونم تو بخواب که صبح تو راهي. مواضب باش و با دقت رانندگي کن.سفر خوش. موفق باشيد."

مهران:" من خوابم نمياد بيدارم. ولي تو درستو بخون."

منم ديگه بي خيال "اس ام اس "شدم. مهران بايد مي خوابيد تا فردا خواب نمونه. يکم درس خوندم و بعد گرفتم خوابيدم. فکر کنم ساعتو عوض کرده بودم واسه ساعت 4 صبح.وقتيم زنگ زد

تحويلش نگرفتم. خاموش کردمو گرفتم خوابيدم. من چقدر پرو بودم آخه. از رو هم نمي رم که. ساعت 6:24ً صبح ديدم مهران "اس ام اس "داد.

مهران:"سالها توي زندگيم گشتم و گشتم دنبال نيمه گم شدم ميگشتم و اما قصه ي دلم وقتي شيرين شد، مثل گل شد، اومدي تو سرنوشتم. از همون شب قشنگ آشنايي که گذاشتي دست توي

دستم گرفتم، هنوزم اما شب و روز با تو هستم. با تو هستم، گل افشون کن، گل افشون کن. نکني عشقتو پنهون، شب شادي و شوره برقص و گل برافشون."

_" سلام.نرفتي هنوز؟ من هنوز خوابم مياد. ديگه غلط مي کنم تو فرجه ها درس نخونم. دفعه ي آخرم بود."

مهران:" سلام من تو راهم تا 7 مي رسم. خيلي تنبلي خواب آلو."

_"وقتي رسيدي به مقصد "اس ام اس "بزن. در حين رانندگي هم نه "اس ام اس "بخون نه "اس ام اس "بزن. خوبه گفتم مراقب باش. عجب بچه ي حرف گوش کني هستي تو."

مهران:" من عادت دارم نگران نباش."

کفرم در اومده بود. عادت داشت يعني هميشه همين کارو مي کرد. در تعجب بودم که اين پسره چه جوري تا حالا سالم مونده. عجب بچه ي تخسي بود. ديگه اين جوريشو نديده بودم. استثنا بود.

پشت رلو "اس ام اس "بازي مثل اينکه بگي در حين رانندگي آشپزي کن. هم تصادف مي کني هم غذات مي سوزه.

بلند شدم حاضر شدم. صبحانه هم نخوردم. با بابا رفتم دانشگاه. ديروز باز به دوستم گفتم زود بياد درس بخونيم البته اين يکي ديگه از دوستام بود بين ما 4 تا دوست صميمي فقط 2 نفر اين

درسو گرفته بودن.درست مثل روز قبل يک ساعت حرف زديم بعد رفتيم سراغ درس. انصافاً بيشتر از ديروز خوندم اما بازم يکمي از درسم موند. اتفاقاً توي امتحان بيشتر از اين قسمت که

نخونده بودم سؤال اومد. سر امتحان يه چيزايي نوشتم که فکر مي کنم استاد موقع تصحيح ورقه ام کلي خنديده باشه. نصف چيزايي که نوشتم از خودم در آوردم. مثلاً يه سؤال داشت که اصلاٌ

نمي دونستم چيه همين جوري از روي اسمش چرت و پرت نوشتم.

ساعت 11 تا 12 و 1 هر کار کردم "اس ام اس "هام فرستاده نمي شد. سيستم دوباره مشکل پيدا کرده بود. نمي تونستم به هيچ کس "اس ام اس "بدم. اعصابم خورد شده بود. بعد از امتحان

هر چي سعي کردم با "اس ام اس "به مهران خبر امتحانمو بدم نشد. مي خواستم با دوستام برم خريد. آخه تولدم بود و بابام گفته بود برو هر چي مي خواي بخر. به شهر که رسيديم قرار بود

جزوه ي يکي ديگه از دوستامو بهش بدم. وقتي اومد توي هواي سرد فقط يه مانتو پوشيده بود و زودي اومده بود منم طفلکي رو با همون لباس کم بردمش بيرون. توي راه وقتي ديدم هر کاري

ميکنم "اس ام اس "هام نمي رسه گفتم بزنگم لااقل بهش بگم که سيستم خرابه. نه که بچه زود رنج بوده گفتم ناراحت ميشه تحويلش نگيرفتم. اما هر کاري ميکردم يعني هر چي زنگ مي زدم

گوشيش جواب نمي داد. يعني بوق مي خورد ولي کسي برنميداشت. خلاصه يکم بي خيال شدم. رفتم يه هديه از طرف باباهه و مامانه براي خودم خريدم و از همون ور رفتيم يه عطر فروشي و

يکي از دوشتام يه عطر گرفت. ديگه داشتيم برمي گشتيم خونه که مامانم زنگ زد و گفت که از همون طرف برم خونه ي دائيم چون شام اونجا دعوت بوديم، نمي خواستم با ماشين برم چون

زود مي رسيدم. از طرفي داشت نم نم بارون مي يومد منم که عاشق بارون بودم مي خواستم زير بارون قدم بزنم. داشتيم با دوستام بر مي گشتيم خونه که ديدم گوشيم داره زنگ مي خوره، يه

نگاه به گوشيم کردم ديدم مهران. اما تا جواب دادم قطع شد. فکر کردم بازيش گرفته يعني فکر کرده بود من اين همه زنگ زدم ( ميس کال ) بوده؟ عجب (آي - کيو ) بود. خلاصه داشتيم مي

رفتيم و جلوي مغازه هايي که خوشمون ميومد وايميستاديمو نگاه مي کرديم. دوباره گوشيم زنگ زد. اين دفعه وقتي گوشي رو ورداشتم ديگه قطع نکرد. سلام کرد. جوابشو دادم. گفت: شما

سوگند هستيد.گفتم آره. بعد گفتم ببخشيد که از صبح کلي مزاحمتون شدم. فقط مي خواستم بگم که از صبح هر چي "اس ام اس "مي زنم هيچ کدومشون فرستاده نمي شه. فکر کنم خطا خرابه.

يه وقت فکر نکنيد که من نخواستم "اس ام اس "بدم.

مهران:آره خطا خرابه آخه منم هر جي مي فرستم نمي ره. الان يه "اس ام اس "براي شما دادم که فرستاده نشده.

گفتم: نگران شدم اما هر چي زنگ زدم گوشي رو بر نمي داشتيد گفتم نکنه اتفاقي افتاده باشه.

مهران: نه آخه سرما خوردم حالم خوب نيست. خوابيده بودم. گوشيم بالا بود. فهميدم که داره زنگ مي خورده اما ناي بلند شدن نداشتم. تا اينکه گفتم برم ببينم کيه که اينقدر زنگ زده شايد کار

مهمي داشته باشه ديدم شماييد.

گفتم: خدا بد نده. کاملاً از صداتون پيداست که سرما خورديد. اونجا هوا سرده؟ اينجا که داره بارون مياد. منم کلي دارم کيف مي کنم. من از بارون خيلي خوشم مياد.

مهران: زير بارون راه مي ريد خوبه که دوست داريد ولي سرما خوردن بعدشم دوست داريد؟

گفتم:بارون بدون سرما خوردن که مزه نداره. همه ي لطفش به سرمائيه که مي خوريد.

تا اينو گفتم شروع کردم به سرفه کردن. خندش گرفت گفت: بفرمائيد اينم بازم ميگيد دوسش داريد.

گفتم: آره بازم دوسش دارم. اين سرفه هام مال الانم نيست مال پنج ، شش ماه قبله که دو ساعت زير بارون راه رفتم. از اون موقع بر طرف نشده هنوز گه گاه بهم سر مي زنه. نکنه شما هم

زير بارون راه رفتيد که اين جوري سرما خورديد؟

مهران: نه من زير بارون راه نرفتم ولي چند شب پيش يه چند ساعتي توي هواي سرد که سوزم داشت ايستاده بودم. منتظرکسي بودم. گفته بود اگه خواستم خودمو بکشم خبرش کنم اونم مياد.

اما بعد گفت پشيمون شدم.

فهميده بودم. منظورش به من بود. داشت متلک مي گفت. خندم گرفته بود. بهش گفتم: آخه من نه ، شما بگيد. من يه دختر ساهعت 9 شب شال و کلاه کنم از جلوي ننه باباهه رد بشم بگم ببخشيد

شما از جاتون تکون نخوريد من مي خوام برم بيرون با يکي قرار دارم مي خوام برم خودمو بکشم. اونوقت به نظر شما اونا مي ذاشتن من از در خونه پامو بيرون بزارم. باباهه با کمال لطف و

محبت مي گفت عزيزم لازم نيست تو اين وقت شب بري بيرون اونم با يه پسر غريبه بري خودتو بکشي بيرون نرفته من خودم تو رو ميکشم تا زحمتت کمتر بشه. تازه گناهم نمي کني واسم

خودکشي هم روش نيست. اين بهتره.

آخه من چه جوري ميومدم بيرون خودمو بکشم.شما بگيد. تازه من از مردن صرفه نظر کردم. کلي کار هست که مي خوام انجام بدمشون که اگه بميرم نمي شه.

مهران: کار بسيار خوبي مي کنيد. منم از مردن پشيمون شدم مي خوام برم واسه بچه هاي يتيم يه کاري بکنم.

گفتم: خوبه. واقعاً خوشحال شدم. ولي اگه قراره همه چيز تونو بديد به اونا خودتون چي کار مي کنيد؟ خودتون کجا زندگي مي کنيد؟

مهران: خوب منم پيش اونا. دولت يه اتاق بهم ميده منم با اونا زندگي مي کنم.

داشت مي خنديد. منم خندم گرفته بود. گفتم: يعني شما مي شيد سرايدار اونا. خوبه اين همه درس خونديد بشيد سرايدار. واقعاً عاليه.

يکي از دوستام داشت خداحافظي مي کرد ديگه از ما جدا مي شد. بايد ماشين مي کرفت.

گفتم چند لحظه گوشي. خداحافظي کردمو دوباره گوشي رو ورداشتم گفتم: ببخشيد دوستم داشت خداحافظي مي کرد ببخشيد معطل شديد.

مهران: خواهش مي کنم. الان شما تنهائيد؟ داريد ميريد خونه؟

گفتم: نه تنها نيستم يکي از دوستام همراهمه. خونه هم نمي رم دارم ميرم خونه ي دائيم. اخه شام دعوتيم. منم از فرصت استفاده کردمو دارم راهمو دور مي کنم تا بيشتر زير بارون باشم.

دوستم همش جيغ ميکشه ميگه سوگند لااقل از گوشه رد شو که بارون کمتر بهت بخوره. مثل ديونه ها از وسط پياده رو رد ميشي مردم فکر مي کنن خلي. سر تا پات خيس شده. ولي کي به

حرفش اهميت ميده. بارونو عشقه. خندش گرفته بود. ديگه رسيده بوديم به يه جايي که قول خودم چون مي خواستم ميون بر بزنم بايد از توي اين کوچه رد مي شدم. از دوستام خداحافظي کردم.

ديگه تنها شده بودم. همون جور که با تلفن حرف مي زدم راهم مي رفتم. به خيال خودم راه رو بلد بودم اما نمي دونم چرا يه جا که بايد مستقيم ميرفتم جلوي را هم يه ساختمون بود. منم گفتم يه

کم به راست بعد مستقيم ميرم اما يکم راست رفتنم خيلي طول کشيد هيچ کوچه اي نبود که من بپيچم و راه اصليمو برم. يه دفعه گفتم: واي گم شدم.

مهران: چي؟ اتفاقي افتاده؟ گفتيد گم شدم؟

خجالت کشيدم.آخه آدم توي شهر خودش گم ميشه.روم نمي شد بگم آره. اما چي کار مي کردم.ضايع بود. حرفمو شنيده بود. از طرفي شايد مي دونست که من الان کجام. اگرم نمي گفتم وقتي که

از کسي آدرس مي پرسيدم مي فهميد.

گفتم: آره، مثل اينکه گم شدم.نمي دونم کجام يا کجا دارم ميرم. نمي دونم چي شد. داشتم درست مي رفتم اما يه هو از اينجا سر در آوردم.

گفت: از کجا آمديد و کجا مي خوايد بريد؟

گفتم: از کوچه ي روبروي خيابون...اومدم تو.بايد مستقيم مي رفتم اما راه نداشت منم اومدم راست که بعد بپيچم اما نمي دونم اين راسته چرا تموم نمي شه.

مهران:نبايد مي يومديد راست. بايد مي رفتيد چپ.حالا اشکال نداره.همين راهو اونقدر بريد تا برسيد به آخرش. من بهتون ميگم کجا بريد.

منم همون کارو کردم. رفتم تا رسيدم به اخرش يه دوراهي بود يکي راست و يکي چپ.

گفتم: حالا چي؟ من اصلاً اينجاها رو نمي شناسم.اصلاً کجا هستم.

مهران: رسيديد به دو راهي؟ گفتم: آره

مهران: خوب سمت چپتون يه پتوفروشي داره.سمت راستتون يه سوپر مواد غذايي.

يه نگاه به سمت چپ و راستم کردم ديدم آره واقعاً همين مغازه ها هستن اونجا. با دهني که از تعجب يه متر باز مونده بود.گفتم: آره مي بينمشون.

گفت:خوب از سمت چپ بريد مي رسيد به يه دوراهي که بايد از سمت راست بريد. سر دوراهي دو تا مغازه بقالي داره. اين راهو مستقيم بريد. مي رسيد به يه جايي که يه تاکسي تلفني داره از

اون رد مي شيد. مي رسيد به يه دو راهي. سمت راست مي خوره به...سمت چپ مي خوره به همون خيابوني که شما مي خوايد.

من که اصلاً نمي تونستم جلوي تعجبمو بگيرم. حتي نمي تونستم دهنمو ببندم که هنوز بازمونده بود.همچين صحبت مي کرد که آدم شک مي کرد. انگار کنارم داشت راه مي رفت. انگار نه انگار

که الان توي يه شهر ديگه بود. شهري که يه 5،6 ساعتي با اونجايي که من بودم فاصله داشت.

گفتم: همچين حرف مي زنيد و خوب آدرس کوچه ها و مغازه ها رو مي ديد که انگار همين جاييد.

همران:آره.من پشت سرتم.

همچين ترسيدم که ناخودآگاه برگشتم پشتمو نگاه کردم. کوچه تاريک تاريک بود. هيچ کسيم جز من توش نبود. ترس برم داشت. گفتم: نگيد اين جوري مي ترسم.

مهران: حقم داريد.اين جايي که شما هستيد خيلي خطرناکه من موندم چرا تا حالا کسي بهتون گير نداده.

داشت تو دلمو خالي مي کرد. از ترس ديگه داشتم مي دوييدم. وقتي به دو راهي آخر رسيدم از اونجا به بعدش برام آشنا بود. همچين ذوقي کرده بودم که نگو. گفتم:آخ جون پيداش کردم. ديگه

اينجاها رو بلدم.

مهران: خسته نباشيد.رسوندمت به خيابون اصلي تازه مي گي اينجاها رو بلدم.آفرين بر شما. شما در اين مسابقه نفر اول شديد.

خندم گرفته بود و داشتم بلند بلند مي خنديدم.از طرفي موش آب کشيده شدم.

گفتم: فکر نمي کنم زن داييم توي خونه راهم بده. از سر و روم آب مي چکه. ميگه اگه بياي توي خونه همه جارو خيس مي کني.خيسي به پوست تنم هم رسيده. دارم يخ مي کنم. راستي تو چه

جوري اينجاها رو اينقدر خوب بلدي.مگه خونتون کجاست؟

مهران: من کل شهر رو خوب بلدم. از اين خيابون اگه بپيچيد سمت راست و مستقيم بريد...

خلاصه قشنگ منو رسوند تا توي کوچشون و اسم کوچشونم گفت.

گفتم: خوب اگه اسم آپارتمان و طبقتون رو بگيد من زنگ خونتونم مي زنم. مي توني در رو واکني.

مهران: بياي توي کوچه از هر کسي که بپرسي اسم منو مي دونه وآدرس خونم بهت ميده. تو هموز خونه ي داييت اينا نرسيدي؟

_:نه هنوز نرسيدم. ببخشيد حسابي انداختمتون تو زحمت. کلي هم خرج تلفن رو دستتون مونده.شرمندم.

مهران: نه بابا اگه الان مي خواستيد برگرديد خونه من باهاتون حرف مي زدم تا دم خونه برسيد. اصلاً مسئله اي نيست من خيلي خوشحال شدم باهاتون حرف زدم. الانم تا دم خونه ي داييتون

همراهيتون مي کنم.

_:"منم همينطور.مرسي."

خلاصه نا دم خونه دائيم باهام حرف زد و منو کلي شرمنده کرد. يه چيزاييم در مورد خودش گفت. مثلاً فهميدم.مديريت خونده و يه شرکت پخش دارو داره که مرکزش تهرانه اما اينجا هم يه

شعبه داره و خودش مدير اونجاست. البته نه کاملاً آخه همش توي خونه چپيده. مامان و بابا و يه خواهر و برادرش توي تصادفي که توي جاده ي تهران بوده فوت مي کنن. اون چون

همراهشون نبود زنده مي مونه. يه بارم موقع شنا توي دريا غرق شده که بعد از 24 ساعت نيمه جون مياد به ساحل و زنده مي مونه و خيلي چيزهاي ديگه.

دم خونه دائيم اينا ازش تشکر و عذر خواهي کردم و گفتم اميد وارم شب بهتون خوش بگذره.آخه قرار بود با يکي از دوستاش شام برن فرح زاد. اونم تشکر کرد و گفت مرسي ولي فکر نکنم

خوش بگذره آخه اصلاً حوصله ندارم و رفتنم زوريه.

خداحافظي کردمو رفتم خونه ي دائيم. اونقدر خيس شده بودم که تا رسيدم اونجا يه ست لباس گرفتمو لباسامو عوض کردم.من که اصلاً سرمايي نبودم خودمو چسبوندم به بخاري و خوابيدم.

موقع شام بيدارم کردن اونقدر خسته بودم و سردم بود که ناي غذا خوردنم نداشتم. فقط زودي غذا خوردم و يه کمک کردم تا زود تر بريم خونه. کلي بي خوابي داشتم که مي خواستم جبران کنم.

فردا صبح براي مهران يه "اس ام اس "تشکر مي زدم تا دوباره ازش تشکر کنم.

صبح ساعت 9:40ً براش "اس ام اس "زدم و گفتم:سلام. خوبي؟ مي خواستم دوباره تشکر کنم واقعاً زحمت دادم. نمي دونم چه طوري جبران کنم. به موقع رسيدم يکم ديگه تو اين کوچه ها

ميموندم مقتول مي شدم.

هرچي صبر کردم ديدم جواب نداد. زنگيدم ديدم گوشيش خاموشه. گفتم اين هميشه روزا خوابه شبا بيداره پس چه جوري ميره سرکار. ولش کردم و رفتم سر درسم.يکم درس خوندم و ناهار

خوردم. ساعت 4 براش "اس ام اس "زدم و گفتم: سلام خوبيد؟ مثل اينکه ديشب خيلي خوش گذشته بهت. خوشحالم که دوستايي داري که با اونا خوشحال ميشي. ديدي زندگي زيادم بد نيست.

خوش بگذره.

عجيب بود بازم جواب "اس ام اس "منو نداد. نگران شدم. از طرفي گفتم شايد خيلي خوشه که نمي تونه جواب منو بده. يه کم صبر کردم. اما نزديک ساعت 7 ديگه منفجر شدم. دوباره "اس ام

اس "دادم.

گفتم: يعني سرتون اينقدر شلوغ که "اس ام اس "کوتاه هم نمي تونيد بديد؟؟؟ من ديگه مزاحمتون نمي شدم. ببخشيد باي.

گوشيمو گذاشتم پائين و رفتم سر درسم. يه ده، دوازده دقيقه بعد برام"اس ام اس " اومد مهران بود.

مهران: سلام عزيزم. عيدت مبارک.مثل اينکه من بايد شاکي باشم نه تو؟ ديشب حالم خيلي بد بود. نتونستم از خونه بيرون برم تا صبح پرستار مراقبم بود. ديشب خيلي منتظر موندم ولي مثل

اينکه شما سرتون شلوغ بود. گفتم حتماً پيش خونواده هستيد که نمي تونيد "اس ام اس "بديد حتي کوتاه. من جرأت نمي کردم "اس ام اس "بدم.

خيلي خجالت کشيدم. ناراحتم شدم. اصلاً يادم رفته بود که روز عيده. حتي بهش تبريک هم نگفتم.نگران هم شده بودم. مي خواستم با "اس ام اس "حالشو بپرسم اما گفتم بهتره زنگ بزنم ببينم

الان چه طوره. زنگ زدم. بعد از چند تا بوق گوشي رو برداشت. گفتم: سلام.

مهران: سلام خوبيد؟

_" مرسي من خوبم شما خوبيد؟ ديشب حالتون بد شد؟من نمي دونستم. چرا جرأت نکردي "اس ام اس "بدي من گفتم با دوستت بيروني خوب نيست "اس ام اس "بدم مزاحمتون بشم.

مهران:آره بابا حالم بد شد. تا صبح تو رختخواب بودم. اينقدر گفتي خوش بگذره، خوش بگذره که مريض شدم افتادم توي خونه.

_" به خدا چشمم شور نيست. اصلاً هم منظوري نداشتم. گفتم خوش بگذره يعني بريد روحيتون باز بشه نه اين که حالتون بدتر بشه."

مهران:شوخي کردم. من که نگفتم چشمت شوره. منم تا صبح حالم خوب شد.منم راه افتادم بيام خونه يعني بيام اونجا. ديگه حوصله ي تهرانو نداشتم.

_"جدي الان بهتريد؟ راه افتاديد؟ من گفتم چند روز اونجا مي مونيد. الان کجائيد که اينقدر شلوغه؟"

مهران: يه جايي وايسادم شام بخورم. از گشنگي دارم ميميرم. ديروز تا حالا چيزي نخوردم. راستي تو زنگ زدي آره؟

تعجب کردم يعني چي تو زنگ زدي.پس مامانم زنگ زد؟

_"آره من زنگ زدم چه طور مگه؟"

مهران: هيچي قطع کن من زنگ مي زنم.پول موبايلت زياد ميشه."

_" نه يعني چي.اشکال نداره. اين جوري زشته. من زنگ زدم حالتو بپرسم. بعد قطع کنم تو زنگ بزني؟"

مهران:" چيش زشته. تو يه دختر دانشجو با کلي خرج باباهه پول از کجا بياره اين همه. تازه پول موبايلم بده. قطع کن من يه چيزي مي خورم برات زنگ مي زنم. باشه؟"

_"باشه.منم بايد غذا درست کنم.پس غذا تو خوردي بزنگ باشه؟"

مهران: باشه پس فعلاً. خداحافظ." _" خداحافظ."

داشتم غذا درست مي کردم که "اس ام اس "داد.

مهران:" نسوزي. مواظب باش آخه آشپزي کار هر کسي نيست."

_" نه يکم بلدم. مي تونم يه غذاي سوخته درست کنم. قابل خوردنه. موقع غذا حرف نزن ميپره تو گلوت."

مهران:داري چي درست مي کني؟ من که غذا هه رو از اينجا مي بينم حسوديم ميشه آخه دارم تخم مرغ آبپز مي خورم"

_" دارم مرغ درست مي کنم. با گوجه و سيب زميني سرخ کرده و سالاد و مخلفات. الهي، دلم سوخت برات اما باعث

مي شه زود خوب بشي. بخورش شاکي هم نباش."

غذامو درست کرده بودم. البته تقريباً. که اون زنگ زد. درست يادم نيست که در مورد چي حرف زديم. اما کلي حرف بود. حدود يکي دو ساعت حرف. از هر دري حرف زديم. از خونوادش از. از

شرکتش. از کارش. از دوستاش. من از خودم گفتم. اين که دنيا به آخر نرسيده. تو بايد جاي خونوادتم زندگي کني. اونا همه ي اميدشون به توئه.

همچنين فهميدم بچه ي فراموش کاريه.آخه وسط حرفا گفت يه جوک بگم. گفتم بگو. گفت يادم رفته.خندم گرفت يه ثانيه هم تو ذهنش نبود. گفتم چه زود يادت رفت. گفت من ين جوريم به بچه ها

که ميگم يه جوک بگو سريع ميگي بگو اما مي دوني که من يادم نيست. خلاصه بعد از کلي حرف زدن خداحافظي کرديم آخه ديگه مامانم اينا پيداشون مي شد و بايد شام مي خورديم. گوشيم

روي سکوت بود.منم رفتم از اتاق بيرون. بعد از شام که اومدم توي اتاقم ديدم سه تا "اس ام اس "برام اومده که همشون مهران بودن.

مهران:" يه جوک بگم؟"

مهران:" جواب ندادي يادم رفت."

مهران:" جواب نده اشکالي نداره. حتماً سرت شلوغه خوش باشي."

_" تلافي مي کني؟ ببخشيد تو اتاق نبودم. مامانم اينا اومده بودن و داشتن به خواهرم زنگ مي زدن. اگه جوکت يادت نرفته بگو. زودتر تا فراموش نکردي باز."

ديدم جواب نميده گفتم حتماً ناراحت شده. يه"اس ام اس " متني براش فرستادم تا مثلاً از دلش در بيارم اما تحويل نگرفت. گفتم خوب هر وقت بخواد خودش "اس ام اس "ميده. حسابي تو فکر

بودم. اصلاً از ذهنم خارج نمي شد. همش بهش فکر مي کردم. شب وقتي مي خواستم بخوابم براش يه "اس ام اس "دادم.

_" مي دونم خونوادتو خيلي دوست داشتي. من نمي تونم کاري بکنم. محبت اونا چيز ديگه ايه. ولي خوشحال ميشم منو به خواهري بقبولي تا کمکت کنم.

گرفتم خوابيدم. فکر نمي کردم جوابمو بده. از اين "اس ام اس "منظوري نداشتم. فقط فکر کردم اگه جاي خواهرش باشم مي تونه باهام راحت تر باشه و من بيشتر مي تونم بهش کمک کنم. يه

ساعت بعد جوابمو داد. خيلي ناراحت و عصباني بود جا خوردم.

مهران:" من از تو خواستم که خواهرم باشي؟ ولي اينو بدون من نه پدر مي خوام، نه مادر، نه برادر و نه حتي خواهر. من فقط کسي رو مي خواستم که منو فقط به خاطر خودم بخواد منو

درک کنه دوستي مي خواستم که اگر روزي به صفر رسيدم منو تنها نذاره تو زماني که خوشم باهام خوش باشه وقتي به مشکلي مي خورم نگه برو بمير من تو زندگيم فقط با کساني برخورد

دارم که راضي به مرگم هستن تا....ولي محتاج دوستم. دوستي که قدر اين دوستي رو بدونه و واسش ارزش قائل بشه. نه کس ديگه."

_" اگه منو قبول داشته باشي من هستم. نمي دونم مي تونم کمکت کنم يا نه اما قول ميدم تو شاديات شاد و تو غمات باهات گريه کنم."

مهران:" تو فقط تو شاديام شادباش منم سعي مي کنم که غما مو بروز ندم تا تو هميشه بخندي نه اينکه گريه کني."

_" اگه قراره فقط شاد باشم که هستن خيلي ها که تو شاديات باهاتن من ميخوام تو غماتم باشم سعي ميکنم کاري نکنم که اشکت درآد فقط بخند."

مهران:" مطمئن باش تا الان نذاشتم کسي اشکمو ببينه و دوست ندارم که تو هم ناراحت بشي مي خوام هميشه خوشحال باشي."

_" مي خوام سنگ صبورت باشم تا هر چي تو دلت هست بگي قول مي دم فقط گوش بدم تا سبک بشي من مي دونم چه جوري غصه ها مو فراموش کنم.بي خيال من."

جواب دادنش يک ساعت طول کشيد. اما وقتي جواب داد خيلي عجيب بود.

مهران:"چي شده از داداشي ناراحتي که جواب نمي دي گفتم به خاطرت خودت بهتره. اگه تو دلت جاي ديگس و بهم نگفتي تا بتونم در حقت برادري کنم. نمي خواستم ناراحتت کنم چون خواسته

ي خودت بود که خواهرم باشي. بايد اول بهم مي گفتي تا اينکه خودم منظورتو بفهمم. مي خوام مژگان صدات کنم.اسم خواهرمه که انگار دوباره زنده شده. خوشحالم که منو تنها نمي زاري و

منو از اشتباهم آگاه کردي مرسي مژگان."

_" من ناراحت نشدم فقط فکر کردم که تو کلي دوست داري که بهت کمک کنن شايد اگر خواهرت باشم باهام راحت تر باشي نه چيز ديگه. اگه فکر ميکني که به عنوان يه دوست مي تونم

کمکت کنم من حرفي ندارم. مي خوام تو راحت باشي. مي فهمي منظورمو. تو اسم واقعيمو يادت هست؟"

مهران:" نه آخه اسماي زيادي گفتي. سپند،هستي، سوگند، کدومشون؟"

_" تو فکر ميکني کدومشون باشه؟ مي خوام حدس بزني تا هوشتو بسنجم.آفرين پسر خوب جواب درست جايزه داره."

مهران:" اين سؤال کردن يعني گزينه چهارم هم داره؟ يعني هيچکدام؟"

_" نه بابا.اصلاً حدس زنه خوبي نيستي خودم ميگم. سوگند بود. ولي تو هر چي دوست داري مي توني صدام کني. دوست داري مژگان باشم؟"

مهران:" نمي دونم ولي يه حسي بهم ميگه حدسم درست بود. گيج شدم اصلاً من همون شما صدات مي کنم. راستي رسيدم به شهر."

_" رسيدن بخير. دوش بگير بعد راحت بخواب. فقط ميشه منو به اسم صدا کني؟ من به عمرم اينقدر رسمي حرف نزدم. لطفاً شما صدام نکن."

نميدونم "اس ام اس "من نمي رسيد بهش يا اونقدر خسته بود که تا رسيد خونه خوابش برد چون ديگه جوابمو نداد. منم گرفتم خوابيدم. فردا صبح ساعت 10:20ً براش "اس ام اس "زدم و

گفتم:

_"آقاي مهران حالتون خوبه؟ نمي دونم "اس ام اس "هام نمي رسه يا شما وقت نداريد يا خوابيديد يا مريضيد. از ديشب 10 تا "اس ام اس "زدم اما جواب نداديد نگران شدم.

منتظر بودم جوابمو بده اما جوابي که برام رسيد مثل برق گرفتتم. ت. جام خشک شدم.

_" سلام. اين خط واگذار شده."

از تعجب دهنم شده بود يک متر يعني چي چه جوري. من ديشب با مهران حرف زدم. باورم نمي شد.يعني بي خبر و يه دفعه. مگه ميشه.

_" ببخشيد ميشه بپرسم از کي؟ تا ديشب که واگذار نشده بود."

_" ساعت 9:30ً."

خيلي يه دفعه و ناگهاني بود. نمي فهميدم چي شده ولي يه فکر اومد تو ذهنم يعني همش بازي بود؟ اگر بازي نبود ميتونست بهم خبربده.چندان براش مشکل نبود. اون کي بيدار شده بود خطشم

فروخته بود. يه دفعه کجا رفت. اصلاً سر در نمي آوردم. يعني اومده بود که فقط اذيت کنه و بره. اعصابم خورد شده بود. کلي فکر عجيب و غريب تو ذهنم بود. اينقدر فکر بود که نمي خواستم به

هيچ کدومشون حتي نگاهي بکنم هر کدوم به تنهايي باعث سر دردم ميشد. گوشيمو گذاشتم روي سکوت و گذاشتمش توي اتاقم. در اتاقمو بستم و از اتاق اومدم بيرون و شروع کردم به درس

خوندن. سعي مي کردم که اصلاً سمت اتاقم نرم تا به گوشيم نگاه نکنم. باورم نمي شد که مهران بي خبر رفته باشه. اما يه جورايي با خودم تکرار مي کردم که اين يه بازي مسخره بود.

خودمو مشغول کردم. تا اينکه بابام اينا اومدن و ناهار خورديم. بعد ناهار همه مي خواستن بخوابن منم رفتم تو اتاقم. روي تخت دراز کشيدم و مشغول درس خوندم شدم.

وسط درسم از اتاق بيرون که آب بخورم و بيام يکم طول کشيد وقت برگشتنم ديدم 2 تا مسيج دارم. نگاه کردم يه شماره مال خط تهران به نظر خيلي آشنا بود يکم فکر کردم ديدم بله خودشو

مهران بود. يادم اومد يه باربا همين خط بهم زنگ زده بود البته تا گفتم بفرمائيد قطع کرد فقط مي خواست مطمئن بشه که من دخترم.

مهران: چي شده خيلي وقتت پره که نمي توني جواب بدي؟ مرسي.

جواب دادم البته با شک هم فکر مي کردم خودشه هم شک داشتم واسه همين گفتم:

_" سلام داشتم درس مي خوندم. ببخشيد شما؟"

اما جواب نداد.يکم صبر کردم.باشک گفتم:"آقاي مهران شمائيد؟ از دستتون شاکي بودم. بايد به من مي گفتيد که مي خوايد خط تونو واگذار کنيد. کلي نگرانتون شدم."

مهران:" يعني جواب هر "اس ام اس "رو مي ديد و غذرخواهي مي کني حتي اگه نشناسي من که خوشم نمي ياد اين طوري باشي. اول مي پرسن شما؟ بعد اگه اشنا بود جواب ميدن و عذر

خواهي مي کنن خانم محترم."

_" ببينم مگه "اس ام اس "اولم نرسيد که گفتم شما؟ اصلاً من نمي فهمم يعني چي؟ داريد اذيت مي کنيد؟( او - کي ). من جوابتونو نمي دم ديگه."

مهران:" اول عذر خواهي کردي بعد گفتي شما.اين جوري مي خواستي تو غم ها و خوشي ها باهام شريک شيد. خوب هر جور راحتيد ديگه"اس ام اس " نمي دم که نتوني جواب بدي. معذرت

ميخوام که تا الان مزاحمت بودم. اميدوارم به هرچي مي خواهي برسي."

_" چرا اذيت ميکنيد. مي دونيد چقدر نگرانتون شدم. از "اس ام اس "دومتون فهميدم که شمائيد. در ضمن يک بار با اين شماره زنگ زده بوديد."

_" اگه ديگه نمي خوايد "اس ام اس "بديد بگيد اين که ديگه بهانه اوردن نداره. گفتيد غم ها تونو بهم نمي گيد تا ناراحت نشم اما حالا به خاطر نگرانيم داريد سرزنشم ميکنيد. فکرمي کردم

منو به عنوان خواهرتون يا يه دوست يا هر چي ديگه قبول داريد اما... کاش مي تونستيد درک کنيد. متأسفم."

_" واقعاً که مي تونستي جواب بدي کار سختي نبود.براي خودم متأسف شدم. فکر نمي کردم اين جوري باشي اينقدر سنگدل. ديگه مزاحمت نمي شم. راحت باش."

خيلي بهم بر خورده بود. سه تا"اس ام اس " داده بودم اما جوابمو نداد حتي يه خداحافظي هم نکرد منو ناديده گرفته بود. خيلي ناراحت شدم. گفتم ديگه بهش "اس ام اس "نمي دم. اما خودش

"اس ام اس "داد.

مهران:" خيلي بي معرفتي که اين حرفو مي زني.مگه من غير تو کسي رو دارم که بخوام براش ناز کنم يا اينکه نخوام باهاش حرف بزنم. ولي من اين طور دوست ندارم که بخواي به خاطر

من نگران بشي يا ناراحتت کنم اگه مي بيني تا الان ناراحتت کردم منو ببخش.مگه تو چه گناهي کردي که بخواي به خاطرم نگران بشي نمي خوام به مشکلاتت اضافه کنم سعي ميکنم خودم حل

کنم.آخه تو درس داري پس منتظر مي مونم تا امتحانات تموم بشه. اين طوري به درستم لطمه ميزنه. ممنونم که به فکرم بودي پش تا بعد امتحانا باي. قول بده درساتو خوب بخوني."

_"يعني چي تا بعد امتحانا باي. من درسمو ميخونم نگران من نباش.ازت بي خبر باشم بدتره نمي تونم حواسمو جم درس کنم. مي فهمي؟"

مهران:"آخه هميشه نگران ميشي من تحمل ندارم."

_" مهم نيست من اين جوري راحت ترم. واسه نگرانيم راه هست ميتوني منو بي خبر نزاري. هر وقت بهم احتياج داشتي پيشت باشم."

مهران:" مي خوام ببينم تا چهره اي که تجسم مي کنم از نزديک ببينم."

_"صداي من با قيافم خيلي فرق ميکنه.ترجيح ميدم يه صدا بمونم چون تأثيرش بيشتره. ولي هر جور دوست داري. من حرفي ندارم."

مهران:" چيه مگه خيلي خوشگلي که از قيافت تعريف ميکني؟"

_" اتفاقاً قيافم معموليه. قيافه خيلي برات مهمه؟"

مهران:" خوبه قيافت معموليه. من که قيافم مسخرست. اگه ببيني فکر کنم سکته کني مي خواي واست تجسم کنم؟ کپل،کچل، بيريخت.لنگو يه چشمم جاش خاليه دماغ دراز لب افتاده و باد کرده

يه پا دراز يه پا کوتاه يه دست کج تازه يه شصتم ندارم. بسه يا بازم بگم فکر مي کنم تا الان سکته کرده باشي ديگه نيازي به ديدن نيست درسته؟"

خيلي برام جالب بود. کنجکاوي داشت خفم مي کرد. نمي دونستم چه شکليه اما فکر مي کردم داره چاخان ميکنه يعني تابلو بود. داشتم از خنده ميمردم.

_" نه تازه جالب شده بايد خيلي باحال باشي خوشم اومد. در ضمن قيافه اصلاً مهم نيست آدم با قيافش که زندگي نمي کنه. اخلاق و اعتماد مهمه."

مهران:" درسته الان اين حرفو مي زني بعد نظرت عوض ميشه اگه يکي بياد خواستگاريت اول به قيافش نگاه ميکني اونجاست که معرفت و صادق بودن معني نداره مي فهمي اينا همش

حرفه."

_" مرد نبايد خوشکل باشه که. بايد خوش تيپ، شيطون و شر باشه. ما يه استاد داريم اما اينقدر شيطون و بامزست. تازه مگه تو با کاميون تصادف کردي؟"

مهران:" نه افتادم تو جوب."

_" در ضمن آدم قيافرو ميتونه درست کنه اما لهجه و غذا خوردن و ادب و نمي شه کاريش کرد. منم تجربه ي تو جوب افتادن رو دارم اونم زياد."

مهران:" پس مثل اينکه بدتر از مني اخه يه بار افتادم تو جوب."

مهران:" در ضمن مرد ميتونه قيافرو درست کنه يعني مثل دخترا بماله؟"

_" ول کن بابا من که گفتم قيافه مهم نيست. بايد بگم من ادم فضوليم واسه اينم که شده حتماً ميام تا ببينمت.البته ببخشيد."

مهران:" بشين درستو بخون مگه امتحان نداري. اينقدر دنبال قيافه نباش. قيافه هر شخصي واسه خودش ارزش داره همين که زندس بهترين نعمته حالا هر شکلي مي خواد باشه."

_" ( او - کي ).موافقم. حرفت کاملاًمتينه منم که همين رو گفتم . مزاحمت نميشم. برو به کارت برس مرسي. فعلاً."

اين "اس ام اس "دادن ها تا حدود سه طول کشيد. بعد رفتم سر درسم. يه دو ساعت و نيم که درس خوندم واسه استراحترفتم چايي بخورم و يکم با مامانم حرف بزنم. بعدش دوباره اومدم روي

درسام. يه دفعه ديدم که مهران "اس ام اس "داد.

مهران:"ماشالله چه تلاشي! مگه نگفتم درس بخون گرفتي خوابيدي.آخرين حتماًموفق ميشي."

تعجب کردم. يعني چي خوابيده، من که بيدارم اصلاً اون از کجا فهميده که من خوابم؟

_" کي گفته که من خوابم رفتم چايي بخورم. يکم پيش مامانم نشستم تنها بود. استراحت کردم.حالا اومدم دوباره شروع کنم. يعني استراحتم نکنم؟؟؟"

مهران:" ببخشيد چرا ميزني. خواب بودم، خواب ديدم که تو خوابيدي درس نمي خوني يهو از خواب پريدم تا از خواب ناز بيدارت کنم."

_" واي ببخشيد که حتي نمي زارم بخوابي شرمنده. حالا از دستم خواب راحتم نداري. خيلي معذرت مي خوام. متأسفم.منو ميبخشي؟"

مهران:"کاري نکردي. من بايد از تو تشکر کنم که بيدارم کردي چون بايد برم بيرون نزديک بودخواب بمونم. شرمندم که نمي زارم راحت باشي."

_" خواهش مي کنم. من اين جوري راحتم. مشکلي ندارم. خوش بگذره بهت مرسي که يادم بودي."

نشستم درسمو خوندم تا ساعت 11 بعد گفتم بخوابم فردا برم دانشگاه بقيشو بخونم. گفتم قبل از خواب يکم شيطنت کنم بد نيست، واسه همين يه "اس-ام-اس" به مهران دادم تا بهش شب بخير

بگم.

_" سلام داداشي خوبي؟ من مثل يه دختر خوب درسمو خوندم و تقريباً تموم کردم مي خواستم بخوابم گفتم به داداشم شب بخير بگم."

گرفتم خوابيدم اما يه نيم ساعت بعد مهران "اس ام اس "زد.

مهران:"گفتم مثل 2 دوست خوب همديگرو درک کنيم. بازم که گفتي داداش؟ ببين قبل از اينکه بخوايم به دوستيمون ادامه بديم بايد يه چيزو بدونم.يعني تا الان با هيچ پسري نبودي؟ و الان چه

طور؟ آخه به اين نتيجه رسيدم که با گفتن داداش احساس ميکنم مي خواي چيزي بهم بگي البته مهم نيست ميدونم منظورت چيه. خوب من که هنوز نديدمت يا اينکه جسارت نکردم عاشقت بشم

پس از چي ميترسي؟ اگه ميبيني سختته از بابت من خيالت راحت."

_" تو گفتي من مژگانم! من هميشه آرزوي يه داداش بزرگتر از خودم و داشتم من آخر نفهميدم چي تو ميشم. خواهر،دوست،...من گيج شدم.تو بگو بهم."

مهران:" مي دونم که داري از روي اجبار يا قولي که دادي، داري روش وا يميستي ولي اين اجبار نياز نيست من اصلاً ناراحت نمي شم. نگفتي مثل اينکه ازت سؤالي کردم."

_" اگه منظورت اينه که تا حالا با کسي دوست بودم.آره يه بار که يه ماهم نشد. هيچ وقت اعتقادي به اين چيزا نداشتم. اون يه بارم از روي کنجکاوي بود. اما چون از آدمايي که حرفشون با

عملشون فرق داره بدم مياد زود تموم شد. اگه ميگم داداش واسه اينه که نمي دونم بايد چي باشم. مژگان، شما،يا خودم؟"

مهران:" خودت کدومو دوست داري؟"

_" نمي خوام مژگان باشم. دوست ندارم شما صدام کني. مي خوام خودم باشم.سوگند دانشجوي مهندسي کامپيوتر،ترم پنج. دختري شيطون و شر؟"

مهران:"ميتوني سوگند باشي.ميتوني دانشجوي مهندسي کامپيوتر و ترم پنج باشي. ولي دوست ندارم شيطون و شر باشي. نه شرمنده."

_" چرا؟ يکم شيطنت مثبت که اشکالي نداره. اگه من نباشم دوستام غمباد ميگيرن.وقتي دپرسن با شيطوني من حالشون جا مياد. يکم شيطون باشم؟"

مهران:" اين نظر شخصي منه. تو ميتوني هر جور مي خواي باشي من که نبايد بگم چي کار بايد بکني مگه من فضولم. شما راحت باش و به حرفاي من اصلاً توجهي نکن. من آخه گاهي

اوقات توقع بي جايي دارم که شايد ناراحت بشي و بگي به تو چه. پس هر کاري دوست داري بکن تو که برده ي من نيستي ."

يعني چي؟ چه زود بهش برمي خورد. حرفشم يکم توهين آميز بود. بي ادب.

_" من چي صدات کنم؟ داداش،شما آقاي مهران، چي صدات کنم؟ راستي تو متولد ماه شهريوري؟ در ضمن حرف آخرت در مورد برده زشت بود."

متولدين شهريور معمولاً آدم شناس هاي خوبي بودن مهرانم تقريباً خوب حدس مي زد و يکم آدم شناس بود. ما از اين ماه يه چند تايي تو خونواده داشتيم. اين سؤالم همين جوري پرسيدم.

مهران:"صدام کن عزيزم. ضمناً معذرت مي خوام اگه ناراحتت کردم بابت آخرين حرفم. مي خوام بخوابم آخه صبح ساعت 3 بايد برم تهران اگه ديگه جواب ندادم شرمنده. شب بخير سوگند.آرام

بخوابي. از دور مي بوسمت."

نمي فهميدم اين چرا هي مياد و هي ميره. مهران که اين جوري تمام عمرشو توي راهه.پس چه زندگي ايه که اين داره.گرفتم خوابيدم. فردا صبح رفتم دانشگاه. ساعت 10:5 امتحان داشتم.

رفتم يکم با بچه ها رفع اشکال کرديم و رفتيم سر جلسه. امتحان بدي نبود. اما زيادم راضي نبودم. يه کوچولو سخت بود. منتظر موندم تا بقيه هم امتحانشونوبدن و بيان بيرون بعد همه با هم

برگشتيم خونه. گرفتم خوابيدم که بعد بيدارشم درس بخونم. فکر کردم که شب بايد بيدار بمونم چون در طول ترم اصلاً اين درسو نخونده بودم.يه درس عمومي بود.استادشم سرکلاس بيشتر

صحبتهاي ديگه مي کرد تا درس دادن. ساعت 3 مامانم بيدارم کرد گفت دارم ميرم بيرون.گفتم باشه. خواستم دوباره بخوابم ديدم ديگه خواب از سرم پريده. از دست مهران شاکي بودم. يعني

چي؟ اگه من "اس ام اس "نمي دادم اونم حالمو نمي پرسيد. يه "اس ام اس "دادم که ازش گله کنم.

_" سلام حال شماد.يعني رفتي مسافرت بايد همه رو فراموش کني؟ زنگيدن پيش کش يه "اس ام اس "که ميتونستي بدي.من "اس ام اس "ندم تو هم نميدي ديگه؟"

مهران:" سلام من که نمي دونم تو چه موقعيتي قرار داري که "اس ام اس "بدم يا بزنگم. اما تو چه طور هر وقت که بيکار ميشي ياد ما مي کني من باهات قهرم."

واقعاً که دست پيش گرفته بود که پس نيوفته. حرف خودمو به خودم پس مي داد. داشت مي نداخت گردن خودم.عجب بچه اي بود اين مهران.

_" نه خيرم من همش يادتم اما تو "اس ام اس "نمي دي. "اس ام اس "دادن که موقعيت نداره من الان موقعيتم عاليه. مي تونم هم "اس ام اس "بدم هم بحرفم. قهرم نکني.( او - کي )؟"

مهران:" بايد فکر کنم"

بچه پرو داشت ناز مي کرد.عجبا. از دخترام بيشتر ناز مي کرد اما من نمي خواستم نازشو بکشم يعني چي؟ چه معني ميده پسر ناز کنه اونم اينقدر.

_" روش فکر کردي خبرم کن. فعلاً."

مهران:" باشه آشتي ولي اجازه بده يه دوش بگيرم بعد بهت مي زنگم بايد يه چيزي بهت بگم ( او - کي )؟"

يعني مهران چي کارم داشت؟ چي مي خواست بهم بگه؟ هنوز از جام بلند نشده بودم و تو رختخواب بودم. حسش نبود پاشم. همش وول مي خوردم و پهلو به پبلو ميشدم. تو فکر بودم که ديدم

زنگ زده. چه زود هنوز يه ربع هم نشده بود. چه زود دوش گرفت.گوشي رو برداشتم.

_" سلام خوبي. چه زود دوش گرفتي.چه سرعتي.عافيت باشه."

مهران:" سلام مرسي.دوش نگرفتم ديدم آب سرده گفتم صبر کنم تا گرم بشه. تو اين فرصتم به تو زنگ بزنم که گله نکني. امتحان چه طور بود؟"

_"بد نبود. خوشحالم که تموم شد فقط همين. راشتي چي کارم داشتي؟ زود بگو که خيلي کنجکاوم."

مهران: خوب مي گمچقدر عجله داري. گفتم بهت بگم که بعداً نگي مهران بد بود به من نگفت.مثل عوض کردن خط موبايلم."

_" طوري شده؟ اتفاقي افتاده؟"

مهران:" نه نگران نشو چيزي نشده فقط من اينجا يه دوست دارم که امروز رفته بودم خونشون. اينا قرار بود برن دبي. مامانش کلي اصرار کرد و بعد رفت برام بليت گرفت که منم همراهشون

برم. منم اصلاً دوست نداشتم که برم اما چون مامانه اصرار کرد بليطم گرفت برام مجبور شدم قبول کنم. الانم "اس-ام-اس" دادن که شب شام ميريم بيرون. قراره بيان دنبالم.آخه ماشينم دست

اوناست. دست ايمان دوستمه. مي خواستم بهت بگم که فردا صبح ساعت 3 بيليط داريم.گفتم بدوني بهتره."

يه جوري شدم. نميدونم خوشحال شده بودم که مي خواد بره. تو اين مدت يه احساسي بهش پيدا کرده بود. يه احساسي که نمي دونم چي بود اما دلم نميخواست اين قدر ازم دور بشه. درسته که

من نديده بودمش اما همين که مي دونستم تو يه شهر يا يه کشوريم خوب بود اما حالا...بغض کرده بودم اما نمي خواستم بفهمه. آروم گفتم: کي بر مي گرديد؟

مهران:" اينا که برنامشون تا عيده. مي رن بعد عيد بر مي گردن اما من حوصله ندارم. نه حوصله ي اينا رو نه حوصله ي اونجا رو. من برم فوقش يه ماه بمونم و اونم زيادش. ميرم اينا رو

قال ميزارم ميام."

خندم گرفته بود يعني چي اينا رو جا ميذارم. در ميرم ميام. گفتم: زشته بابا. اگه دوست نداري نرو ولي وقتي ميري سعي کن بهت خوش بگذره. اينا چند نفرن؟

مهران:" ايمان و مامانشو چهار تا خواهراش."

دهنم باز مونده بود. چهار تا خواهر؟ خدا بيشترشون کنه. از يه طرف حس فضوليم گل کرده بود از يه طرف ديگه همچين خوشم نيومده بود که ايمان چهار تا خواهر داشت. مهرانم قرار بود با

چهار تا دختر جوون بره مسافرت اونم تو خونه ي اونا. از يه طرف ديگش نمي خواستم به روم بيارم که حساس شدم. واسه همين با شيطنت گفتم: چهار تا، خوبه، ببينم خواهراش چند

سالشونه؟ اسمشون چيه؟ چه شکلين؟ خوشگلن؟ ديونه قراره با چهار تا دختر بري مسافرت يه ماه خوش بگذروني مي گي دوست ندارم. از بس خلي.

مهران:" برو بابا اصلاً خوشم نمي ياد ازشون عتيقه ها. 26،24،21،19 سالشونه اسماشونم الميرا،اليزا،الهه، آلاله هست. کوچيکا قيافشون بهتر از بقيست يعني خوشگلن الهه و آلاله رو

ميگم. دلم نمي خواد با اين عتيقه ها برم."

تو دلم خيلي خوشحال شدم که به اينا نيگه عتيقه. کلي ذوق کردم که ازشون خوشش نمي ياد. اما گفته بود دو تاي آخري خوشگلن. خوب چرا چشمش اونا رو نگرفته تا الان. خوب هرکسي که

بود لااقل از اينکه با اينا بره مسافرت خوشحال مي شد يعني نرمالش اين بود اما مهران چرا اين جوري نبود برام عجيب بود. بهش گفتم: مهران يکم داري ببو بازي درمياري.آخه موقعيت به

اين خوبي بابا ننه هه راضي داداشه راضي خودشون دارن به زور مي برنت. فکر ميکنم مامانه واست خيالاتي داشته باشه.تا يکي از دختراشو بهت نندازه ول بکنت نيست.

مهران داشت ميترکيد از خنده. گفت:" نه بابا اينا خيلي راحتن برام مثل خواهرامن. جوريه که من مي رم اونجا با همه دست مي دمو روبوسي مي کنم. اين جوريام نيست.

_" خره، تو به اونا ميگي خواهر اونا که به تو نمي گن برادر، مگه مغز خر خوردن. پسر به اين خوبي جوون،خوشگل،خوش قيافه،پولدار، تحصيلات خوب ديگه چي ميخوان؟"

داشتم اينا رو ميگفتمو مهران مي خنديد که يه دفعه ياد يه چيزي افتادم.

_" راستي اين چيزا چي بود تو "اس-ام-اس" گفته بودي؟ يه پام کوتاست يه پام بلند،کچل و خپل و قد کوتاه يه چشم ندارم، دستمم کجه يعني تودزدي؟"

ديگه داشت قهقهه مي زد فکر کنم نشسته بود روي زمين و شکمشو گرفته بود آخه از زور خنده نمي تونست جوابمو بده. خنده هاش که تموم شد با يه صدا که هنوز توش خنده بود گفت: بابا

آدم خوش تيپ که از خودش تعريف نمي کنه. نمي گه من خوشگلم،خوش تيپم، الم، بلم، يه چيزي ميگه که اگه يارو ديدشو خوشش نيومد نگه از خودت تعريف بي خودي کردي. هر چند تا حالا

نشده کسي پيدا بشه بگه بدم يعني همه ميگن که خوشگل و خوشتيپيم. من حاضرم هر چي که دارمو از دست بدم ولي خوشتيپ و خوشگل بمونم.

با يه حالتي که نشون بدم همچين زيادي داره تعريف ميکنه گفتم: چه از خود راضي. تو که اين قدر تعريف داري پس چه طور تا حالا رو زمين موندي؟ چه جورياست که غرت نزذن؟

مهران:" خب سعيشونم کردن من تحويل نگرفتم. باور کن شده دارم تو خيابون با ماشين ميرم اين دخترا شمارشونو از شيشه مندازن تو ماشين."

_"خوب، تو چي کار ميکني؟"

مهران:" هيچي منم همشون و جمع ميکنم باهاشون خلال دندون درست مي کنم.کي اينارو تحويل ميگيره آخه. من اصلاً خوشم نمي ياد."

کفري شده بودم. بيشتر از دست اين دختراي جلف و جول يعني چي؟ همه جا پسرا ناز دخترا رو ميکشن حالا دخترا ميان به پسره شماره ميدن. همچين حرصم گرفته بود که نگو. از مهرانم که

اين قدر از خودش راضي بود حرصم گرفته بود. از طرفي اولين پسري بود که به دختر جماعت بي توجه بود جالب بود. با دهني که از تعجب باز مونده بود گفتم: مهران تو خيلي ببويي. اونم نه

ببوي معمولي ببو گلابي هستي. بابا يه نيگاه به دخترا بکن شايد از يکيشون خوشت اومد خواستي باهاش دوست بشي. چرا"آي - کيو " بازي در مياري. پسر جماعت و دختر تحويل نگرفتن

نوبره ، والله."

داشت مي خنديد اما نمي دونم يه دفعه چي شد که گفت: سوگند من 2 دقيقه ديگه برات زنگ مي زنم فعلاً. بعداً سريع گوشي رو قطع کرد. اصلاً نزاشت من يک کلمه حرف بزنم. حتي نتونستم

بگم باشه چه برسه به اينکه ببينم چي شده. به مدت 15 دقيقه با دهن باز به گوشي نگاه مي کردم هنوز در شوک به سر مي بردم که دوباره زنگ زد. گوشي رو برداشتم نمي دونستم چي بگم

فقط گفتم: سلام

مهران:" عليک سلام. روزي چند دفعه سلام ميکني؟"

_" هر دفعه که يکي رو ببينم بهش سلام مي کنم. تو يه دفعه چت شد؟ چرا قطع کردي؟"

مهران:" هيچي... راستي ايمان اينا "اس ام اس "دادن گفتن ميايم دنبالت شام بريم بيرون."

_" خوبه. يعني الان بايد حاظر بشي؟ پس چرا زنگ زدي. يه دفعه حاضر ميشدي ديگه."

مهران:" حالا وقت هست. حاضر ميشم. چيه ناراحتي بهت زنگ زدم. مي خواي قطع کنم؟"

_" نه من ناراحت نيستم. ميترسم ديرت بشه."

يه بيست دقيقه با هم حرف زديم. بعدش رفت حاضر بشه گفت: حاضر شدم برات زنگ ميزنم. منم گفتم: باشه، منتظرم.يکم طول کشيد. براش "اس ام اس "زدم گفتم: خوبه، خوبه. تو از اين

دخترا خوشت نمي يومد ديگه؟ خوبه معني خوش نيومدنم فهميديم. کاملاً پيداست. مهران دارم از فضولي ميميرم ميخوام صداي دخترا رو بشنوم ميشه؟

نميدونم با گوشيش چي کار مي کرد که نمي تونستي براش زنگ بزني. ميگفت اصلاً همچين شماره اي توي شبکه موجود نيست. داشتم از فضولي ميمردم. تنها کاريم که مي تونستم بکنم اين

بود که براش "اس ام اس "بدم. دو دقيقه که گذشت يه "اس ام اس "ديگه بهش دادم و گفتم: تو با گوشيت چي کار مي کني که موجود نمي باشي آخه من نمي تونم بگيرمت.

_" آقاي مهران ميشه گوشيت رو درست کني؟ لطفاً که دسترسي بهتون امکان پذير باشه. من هنوز دارم از فضولي ميميرم. ميشه صداي دوستانتونو بشنوم.لطفاً."

_" هنوز نرفتي داري منو فراموش ميکني و جواب "اس ام اس "هامو نمي دي. مطمئن نيستم بعد يه ماه اصلاً يادت باشم. جاي بسي شگفتيه که تو خاطرت بمونم."

اين چند تا"اس ام اس " و پشت سر هم در عوض پنج دقيقه فرستادم. دو دقيقه از "اس ام اس "آخرم گذشته بود که ديدم زنگ زد. سلام و عليک کرديمو گفتم: چه عجب شما گوشيتونو يه نگاه

کرديد. واقعاً که اين جوري قول دادي که فراموشم نکني؟

مهران:" تو راه بودم. نتونستم جوابتو بدم. ايمانم تنها اومده داريم ميريم دنبال عتيقه ها. "

دهنم باز مونده بود گفتم: مهران، بي ادب جلوي داداشه به خواهراش مي گي عتيقه؟

مهران:" بابا ايمانم خودش مي دونه که اونا عتيقن. مشکلي نيست."

يکم با هم حرف زديم بعد به ايمان گفت يه جا نگه داره تا از يه مغازه يه چيزي بخره. ايمان نگه داشت. پياده شد و گفت/ک ببخشيد.اين ايمان يکم فضوله نمي خواستم جلوش حرف بزنم.خب

شايد اين آخرين صحبتهايي باشه که با هم ميکنيم.الان خداحافظي ميکنيم بعد دوباره حرف مي زنيم موافقي؟ شايد نتونم ديگه خداحافظي کنم."

اينو که گفت يه جوري شدم. يه دفعه دلم گرفت. يه احساس بدي بهم دست داد، انگار يه عزيزم داشت ازم جدا ميشد. براي خودمم عجيب بود. چرا يه همچين احساسي دارم.

گفتم:" مهران مي خوام بهت سفارش کنم پس خوب گوش کن و تا حرفم تموم نشد جواب نده. باشه؟ آفرين. "مواظب خودت باش داري از خيابون رد ميشي اين ور و اون ور رتو نگاه کن. نبينم

فکر مردن تو سرت باشه ها.رفتي اونجا قليون نکش با بچه ها خوش باش. نکنه زيادي با اين دخترا گرم بگيري ها خوشم نمي ياد منو فراموش ميکني. نبينم همش تو خونه کز کني و جايي

نري. برو بيرون. برو بازار. با بچه ها باش. سعي کن بهت خوش بگذره. سعي کن به هيچ جيز بدي فکر نکني. سعي کن فقط چيزاي خوب وشاد و دوست داشتني بياد تو ذهنت." خوب به حرفام

گوش کردي؟ بايد به همهشون عمل کني باشه؟" اينارو تند تند و پشت سر هم گفتم.

مهران:" چه تند تند و جالب سفارش ميکني. سعي ميکنم خوش بگذره اما چه خوشي به چيزاي خوب فکر ميکنم مثلاً به بوسه ي خداحافظي."

شوکه شدم. بوسه ي خداحافظي؟ کدوم بوسه؟ ما در اين باره حرفي نزده بوديم. اصلاً چرا بايد مي بوسيدمش مگه اون منو... نمي فهمم معمولاً آدم به کسايي که دوستشون داره ميگه منو

ببوس. يعني اون منو دوست داشت؟ درست نمي فهميدم موضوع چيه داشتم فکر ميکردم که مهران صدام کرد.

مهران:" سوگند؟ نمي خواي براي خداحافظي منو ببوسي؟ شايد اين سفر اخرم باشه و ديگه من ونبيني؟"

مهران چي ميگفت يعني واقعاً داشت مي رفت که ديگه برنگرده. من چي؟ من کجاي اين بازي بودم؟ به حرفش فکر کردم. مي بوسمش. اونقدر دوسش داشتم که بخوام ببوسمش. حتي اگه پيشم

بود هم مي بوسيدمش. نمي دونم چرا؟ اما يه احساس خاصي بهش داشتم وقتي فکر ميکردم ممکنه بره و ديگه برنگرده غم عالم مي نشست توي دلم.

مهران:" سوگند؟جوابمو ندادي؟ منو ميبوسي؟"

_"آره، مي بوسمت. فقط بايد قول بدي که خيلي مواظب خودت باشي."( او - کي )؟"

مهران:" باشه.منتظرم."

از پشت گوشي يه ماچ براش فرستادم. اما گفت نشنيدم. مجبور شدم دوباره ماچش کنم. همون موقع يه ماشيني رد شد.مهران گفت: تو نگاه ميکني مي بيني هر وقت ماشيني، موتوري چيزي رد

ميشه مي بوسي که نفهمم؟ من اصلاً متوجه نشدم.

_" من که اونجا نيستم ماشينا رو ببينم که، يه بار ديگه ميبوسمت امااگه نفهميدي ديگه نمي تونم برات کاري بکنم. يادت باشه.

براي بار سوم بوسيدمش. نه ماشيني رد شد و نه موتوري. کاملاً واضح و بلند بوسيدمش.

مهران ساکت بود و چيزي نمي گفت.

_"اين يکي ديگه بهت رسيد. کاملاً پيداست.سعي کن به اين فکر کني. البته اگه خوشحالت ميکنه يا برات مهمه."

حدود نيم ساعتي با هم حرف زديم وسطش گفت ايمان پررو منو گذاشت و رفت. يکم منتظرش موند بعدش گفت به نظرم ايمان هم منو جا گذاشته هم خواهرش اينا رو حتماً رفته دختر بازي. اونم

با اون ماشين که زير پاشه.

خلاصه بعد نيم ساعت به زور ازش خداحافظي کردم. دلم نمي يومد ازش جداشم هر چند که فقط ازش يه صدا مي شناختم اما همين صدا شده بود صداي وجودم. هيچ وقت فکر نمي کردم که کسي

اين قدر زود و فقط با يه صدا بتونه روم اين همه اثر کنه.هميشه ميدونستم که من آدمي نيستم که عاشق قيافه و پول طرف بشم. من هميشه ميگفتم اون چيزي که منو به طرف خودش

ميکشونه صدا وصداقت و شخصيت طرفه. هميشه معتقد بودم هر کسي با هر قيافه ايم که باشه بعد يه مدت برا آدم معمولي ميشه ادم به قيافه عادت ميکنه اما اين صدا و شخصيته که هميشه

تو ذهن آدم باقي ميمونه. نميدونم چرا اينقدر زود حرفاشو باور کردم. چرا فکر مي کردم اگه بره ديگه برنمي گرده. بهش گفته بودم: مهران فکرمي کنم دلم برات تنگ بشه.

گفت:فکر نکن مطمئن باش.

از کجا اينقدر مطمئن بود؟ يعني خودش فهميده بود که برام مهم شده و همش تو ذهنمه. نمي دونم.فردا امتحان داشتم اما هيچي نخونده بودم. اصلاً هم نمي تونستم بخونم تو مغزم نمي رفت.همه

ي حواسم پيش مهران بود. ازش خواستم اگه ميشه قبل از پروازش يه"اس-ام-اس" بهم بده تا من بدونم که داره ميره. دست و دلم به هيچ کاري نمي رفت. فکرم مشغول بود. اعصابم خورد

شده بود. تابلو ناراحت بودم.گفتم بهتره بخوابم تا يکم آروم بشم. مي دونستم که بخوابم فردا صبح بيدار ميشم وقتي که مهران رفته. چشمامو بسنم. يه ساعتي طول کشيد تا خوابم برد. اما چه

خواب آشفته اي.

ساعت1:15ً بود که با صداي "اس-ام-اس" از خواب بيدار شدم. مهران بود. دو کلمه گفته بود.

مهران:"خوابيدي سوگند؟"

_" سلام خوبي؟ واسه تو بيدارم. تو خوابت نمي يومد مگه؟"

مهران گفته بود که خستست. فکر کرده بودم که تا الان خوابيده باشه. اما چرا بيدار بود؟ جوابمو داد اما چه جوابي.چشمام قد يه بيست و پنج تومني شده بود.دهنم يه متر باز مونده بود.نفسم بند

اومده بود. به تته پته افتادم. دلم هري ريخت پائين. نمي تونستم درست فکر کنم.

مهران:" دوست دارم"

داشتم شاخ در مياوردم. يعني بايد باور کنم؟ اون که ميگفت به هيچ دختري محل نمي ذاشت چه طور يه دفعه به اين نتيجه رسيده بود. اگه من فکر ميکردم که دوسش دارم فرق ميکرد. همه

ميگن دخترا احساساتي هستن اما اون يه پسر بود. يعني بايد باور کنم؟...

_" مرسي.چقدر زود.مطمئني که احساستو درست درک کردي؟ با بچه ها خوش گذشت؟"

مهران:" نه آخه نرفتم. وقتي ايمان منو پياده کرد منم از فرصت استفاده کردم تنها رفتم يه جايي که پيدام نکنن.هنوز نديدمشون فقط"اس-ام-اس" دادم ساعت 3 خودمو ميرسونم. البته در مورد

تو مگه دوست داشن گناهه؟"

_"نوچ گناه نيست. ببينم بعد يه ماه نظرت عوض نميشه؟ تو کي به اين نتيجه رسيدي؟ ميزاشتي برگردي بعد بگي.تو دست به قال گذاشتنت ظاهراً حرف نداره آره؟"

جمله ي آخرمو اصلاٌ همين جوري گفتم منظورم قال گذاشتن ايمان اينا بود نه خودم اما او بد گرفت و ناراحت شد.

مهران:" خوشم نيومد. ديگه باهات کاري ندارم. اين دوست داشتنم با خودم ميبرم و سعي ميکنم با خودم نيارم."

_"چه لوس. واقعاً که. عجب بچه اي هستي. اين چه حرفي بود زدي؟ ناراحت شدم.نمي شه برات ناز کرد."

_" مثلاً تو داري ميري و من ناراحتم. بعد انتظار داري حتي خودمو شيرين و نازم نکنم. عجب بچه ي مشکلي هستي. ( او - کي ) ديگه هيچي نميگم. تو هميشه ناراحت ميشي."

مهران:"آه همين ناز يعني نمي تونستم قبل از رفتن واست ناز کنم خوب نازيدم ديگه. ماچ،ماچ."

_" ا..يعني تو هم داشتي ناز مي کردي؟ چقدر فکرامون نزديکه. من که نازتو کشيدم ولي بدون دختر 14 ساله کمتر ناز ميکنه. البته تو فرق داري آقا مهران."

مهران:به نظرت راجع به دوست داشتن زود تصميم گرفتم؟"

_" نمي دونم تو چي فکر ميکني؟ مهران کي بايد حرکت کني؟ در ضمن مطمئنم وقتي يه حرفي رو زدي حتماً روش فکر کردي. ميشه يه چيزي بپرسم؟"

مهران: بپرس منم تو راهم دارم ميرم فرودگاه."

_" تو تا حالا به کسي گفتي که دوسش داري؟ اگه آره به چند نفر؟"البته با اين اخلاقي که من تا حالا ديدم بعيده ولي تو جوابمو بده."

_" مهران قبل از اينکه بري بگم خيلي خيلي مواظب خودت باش. سعي کن بهت خوش بگذره. تولدتم ار الان مبارک الهي 100 ساله بشي."

مهران:" براي اولين بار به يه دختر اين حرفو زدم. اونم فقط تويي. نمي دونم چرا ولي خب دوست دارم مگه تو نداري؟ ولي عاشقت نشدم و اين عاقبتيه که ازش مي ترسم."

_" نترس چون فکر ميکنم الهيه عشق من مرده. من منتظر ميمونم برگردي 21 بهمن منتظرم. منم بچه ي خوبي ميشم. درسمو ميخونم. شيطوني تعطيل."

مهران: مرسي. فقط يه چيز ازت ميخوام. اخه همينه که دلم گرفته امشب بايد پيش خونوادم بودم. نه اينجا مي دونم هنوز منتظرم هستن بهشون بگو که من امشب به خاطرشون رفتم بهشت

زهرا«س» تا به ياد همه بخصوص اونا باشم اگه ممکنه هر چهارشنبه به يادشون فاتحه بفرست و دو رکعت نماز براي شادي روحشون بخون اگه امکان داره آخه بهشون نزديکتري."

نمي دونم يه دفعه به خودم اومدم ديدم صورتم خيس از اشکه نمي دونم کي به گريه افتادم اما حالا داشتم هق هق مي کردم نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم. دلم مي خواست الان پيش مهران

بودم و مثل يه مادر بغلش مي کردم و بهش مي گفتم عزيزم ناراحت نباش من پيشتم. تو هيچ وقت تنها نيستي. من هميشه باهاتم حتي اگه تو نخواي.

_" حتماً. اگه بهم بگي مزارشون کجاست همين فردا ميرم سر خاکشون. اگه امکانش هست بگو لطفاً .وگرنه ميرم همه قبر ها رو ميگردم."

يکم صبر کردم اما جوابمو نداد.

_" ناراحت نشو. دوست نداري نميرم مي خواستم تو اين يک ماه تنها نباشن. مي خوام دم سفر خوش حال باشي و بخندي. خيالت راحت باشه. ( او - کي )؟"

اينا رو ميگفتم اما خودم داشتم زار مي زدم و نمي تونستم آروم بشم.

مهران:" نيازي نيست همه قبر ها رو بگردي. آخه نزديک شهرن نه آرامگاه داخل شهر. ما داريم ميريم داخل سالن. نمي دونم چرا پاهام داره ميلرزه نمي تونم درست قدم بردارم احساس مي

کنم اين سفر برگشتي نداره آخه هر وقت که دلم راضي نيست يک اتفاق بدي ميفته. ميترسم."

مي خواستم آرومش کنم. اما چه جوري. دلم داشت آتيش ميگرفت جيگرم پاره پاره شده بود. غم تمام عالم تو دلم بود. مثل سيل از چشمام بيرون ميومد. به ياد ندارم تو عمرم اين جوري گريه

کرده باشم.اونم براي کسي که حتي نديدمش. براي خودمم عجيب بود که چه زود اين قدر برام مهم و با ارزش شده بود. نمي دونم چه جوري. يا چي کار بايد مي کردم.اصلاً دست خودم نبود براش

نوشتم:

_" نترس عزيزم من دعا ميکنم. به اميد خدا به سلامتي ميري و بر ميگردي. من منتظرتم."

نمي خواسنم بهش بگم عزيزم اما دست خودم نبود. انگاري اوني که "اس ام اس " مي داد من نبودم.

_" مهران اگه تونستي وقتي رسيدي خبرم کن.نگرانم بيخبرم نذاري منو. ميميرم از دل شوره.

مهران:" دوست ندارم منتظرم باشي و نگران آخه اگه برنگشتم مي دوني چي به سرت مياد؟ من نمي خوام ناراحت بشي اصلاً فکر کن که اين همون شبي که من "اس ام اس "دادم باشه؟ پس

فکر کن که به اون"اس ام اس " جواب ندادي و اصلاً منو نمي شناسي. ( او - کي )؟ اگه برگشتم خب ولي اگه نيومدم نمي خوام به هيچ چيز فکر کني. انگار هيچ اتفاقي نيوفتاده. قول؟

داشتم اشک مي ريختم و جوابشو مي دادم. دلم مي خواست که يه نيرويي داشتم و جلوشونو مي گرفتم تا نره. نمي خواستم از پيشم بره مطمئن نبودم ديگه حتي يه "اس ام اس "ازش بهم

برسه.

_" نمي تونم. اتفاقي افتاده. من نمي تونم نگران نباشم. اگه اونجا حالت خوب باشه من خوشحال ميشم. ولي تورو خدا مواظب خودت باش. دلم تنگ ميشه."

مهران: باشه توهم همين طور.همه دارن صدام مي کنن اخه وقت پروازه. شايد آخرين "اس ام اس "باشه که مي زنم. درساتو بخون حتماً.دلم مي خواد در آخرين لحظه حرفي که تو دلت بوده و

بهم نگفتي بگي زود. خداحافظ. سوگند درس يادت نره. با چهارشنبه ها ميبوسمت به تعداد موهاي سرت باي..."

_" باي مهران مي خوام هميشه يادت باشه که اينجا يه دوست داري که آرزوش خوشبختي توستو فکر مي کنم که دوست دارم. مواظب باش. سعي کن منو هيچ وقت فراموش نکني از راه دور

ميبوسمت.باي مهران. باي."

ديگه نتونستم خودمو کنترل کنم. سرمو گذاشتم روي بالشت و زار زدم. جوري گريه مي کردم که خودمم تعجب کردم انگار يکي از کس و کارام زبونم لال فوت کرده. اما دست خودم نبود نمي

تونستم آروم بشم. مهران رفته بود و شايد هيچ وقت بر نمي گشت. هيچ وقت.

يک ساعت، يک ساعت و نيم گريه کردم تا خوابم برد. نفهميدم کي خوابيدم اما دو ساعت بعد مامانم بيدارم کرد که برم دانشگاه. رفتم دست و صورتمو بشورم وقتي تو آينه به خودم نگاه کردم

ديدم اي واي چشام پف کرده و تابلوه که گريه کردم. صورتمو تو حوله پنهون کردم و به هواي اينکه دارم صورتمو خشک مي کنم رفتم تو اتاقم. حاضر که شدم عينکمو گذاشتم چشمم وقتي

عينک چشمم باشه زياد توجه نمي کنن و نمي فهمن که چشمام پف کرده.

رفتم دانشگاه. تا امتحان شروع بشه يه چيزايي خوندم. تا ظهر وقت داشتم جالب بود اين امتحانو با اين که نخونده بودم شدم 5/18 خوب بود.امتحان ظهر بود. امتحان ظهر بود. نزديک ظهر يکي

يکي دوستام پيداشونشد. کم و بيش در جريان قضيه ي مهران بودن. سعي کردم زياد نگاهشون نکنم. اما خب کاملاً با روزاي ديگه فرق کرده بودم. نمي خنديدم. حرف نمي زدم. وقتي چيزي مي

پرسيدن با يه جواب آره يا نه تمومش مي کردم. يکي از دوستام دستمو کشيد و برد يه گوشه. بهم گفت: سوگند تو امروز چت شده؟ نگو خوبم که تابلوئه دروغ مي گي. حالا بگو چي شده.

چشمات چرا پف کرده؟ طوري شده؟

نتونستم جلوي خودمو بگيرم. ردم زير گريه. اين اشکا از صبح باهام بود. اما سعي کردمو جلوشو بگيرم.اما ديگه نمي تونستم.داشتم دق مي کردم. طفلکي مهسا دوستم با دهني باز داشت نگاه

مي کرد. نمي دونست چي کار کنه. آخه هيچ وقت نديده بود که گريه کنم.هميشه من بقيه رو دلداري مي دادم. هميشه وقتي اونا ناراحت ميشدن ميومدن پيش من. شايد هيچ وقت فکر مکي کرد

منم مي تونم گريه کنم.سرمو گذاشتم رو دلشو زار زدم.بغلم کرد و نازم کرد. مي خواست آرومم کنه اما چه جوري نمي دونست.

مهسا: سوگند ترو خدا گريه نکن. بگو چي شده آخه ؟ تو که هيچ وقت گريه نمي کردي؟ کسي طوريش شده؟ مامانت خوبه؟ بابات خوبه؟ جون به سر شدم دختر بگو چي شده؟

_" مهسا، مهران رفت. رفت و شايد هيچ وقت برنگرده. موقع رفتن همچين حرف ميزد که انگار اميدي نداشت برگرده. اگه او بره و ديگه نياد چي کار کنم؟ چه جوري فراموششکنم؟ مهسا دلم

مي خواست مي تونستم جلوشو بگيرم. اما چه جوري؟ ديشب گفت دوستم داره. اما کاش نمي گفت. اگه نمي دونستم شايد تحمل کردنش برام راحت تر بود.اگه فکر مي کردم که احساسم يک

طرفست شايد آروم تر بودم. اما حالا..."

فقط اشک مي ريختم.اونم بي صدا. اصلاً برام مهم نبود که اينجا دانشگاست و يه وقت يکي ميبينه و زشته. مي خواستم خالي بشم. کار ديگه اي از دستم بر نمي يومد. مهسا همون جور بغلم

کرده بود و حرف ميزد تا شايد بتونه آرومم کنه. اما آرامش کجا بود؟ چند وقتي که ازم دور شده بود و پيداش نبود. يکم گريه کردم. بعد به خودم اومدم. مهران هم تنها بود اما هيچ وقت به کسي

نگفت. هيچ وقت گريه نکرد.پيش هيچ کس. هيچ کس اشکاشو نديد. منم نبايد بزارم هيچ کس اشکامو ببينه. چون هيچ کس درک نمي کنه. هيچ کس نمي فهمه. از نظر دوستام اين خيلي

مسخرست که من براي رفتن کسي گريه کنم که حتي يک کلمه از حرفاشم باورکردني نيست. کسي که ممکنه که منو بشناسه و بخواد اين جوري اذيتم کنه. از نظر دوستام ارتباط منو مهران

مسخره بود. يه بازي بود. اما من اهميت نمي دادم. بلند شدم. اشکامو پاک کردم و يه لبخند زدم. گفتم: پاشو مهسا، پاشو بايد بريم سر جلسه. من که هيچي بلد نيستم. خدا کنه آسون باشه. مهسا

دهنش باز مونده بود. برگشت گفت: تو نه گريه کردن و ناراحت شدنت شبيه آدميزاده نه درش خوندنت. هميشه ميگي نخوندم اما نمره هات خوب ميشه. همچين گريه کردي که گفتم حالا حالا ها

اشک داري. ديونه مي خواستي منو اذيت کني؟

بهش خنديدم. دستشو گرفتم و بلندش کردم.رفتيم سر جلسه. وقتي امتحانم تومو شد از جام بلند شدم. همون جور نشستم و به قيافه ي بقيه فکرمي کردم.هر کدوم از اين آدمها براي خودشون يه

قصه دارن يه چيزي مثل زندگي خودم.مثل زندگي مهران. شايد باورکردني نباشه. مثل زندگي مهران که کسي باور نمي کنه. داشتم به مهران فکر مي کردم. چرا اومده بود؟ چرا رفت؟ چرا بايد

اون شب "اس ام اس "اشتباه اون به من مي رسيد؟ چرا من بايد جواب ميدادم؟ چرا فردا صبحش بايد برام "اس ام اس "مي زد. چرا من بايد حرفاشو باور مي کردم. چرا بايد گريه مي کردم؟

چرا نتونستم حتي ارزش بخوام که نره.چرا اصلاً بايد مي رفت مسافرت؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ اين چرا ها تو سرم فرياد مي زد اما براشون جوابي نداشتم. شايد مهران اومده بود تا به من، به من

هميشه شاکي بگه قدر زندگيمو بدونم. قدر خونوادمو بدونم. نا شکري نکنم. نگم بدبختم. نگم خدا ياد من نيست. خدا دوستم داره و هيچ وقت تنهام نمي زاره. هيچ وقت.

پاشدم برگمو دادم. وسايلمو جمع کردم و منتظر بچه ها شدم. اون روز خيلي آروم بودم.فکر مهران يه لحظه ولم نمي کرد. سعي کردم حواسمو جمع بکنم اما اروم بودن من چيز عادي و

معمولي نبود. همه فهميده بودن که يه چيزيم هست. يه وقت مي اومدن تو اتاق مي دين دارم اشکامو پاک مي کنم. مي پرسيدن چي شده ميگفتم هيچي. با خودم حساب مي کردم ميگفتم الان

مهران رسيده به مقصد. ديگه رفتن خونه و جاگير شدن. شايد شب شام برن بيرون. يعني کنار ساحل رفته؟ الان داره چي کار ميکنه؟ بهش خوش ميگذره؟

هر روز برام يه سال بود. همش روز شماري ميکردم تا 30 روز تموم بشه. تو اين سه روزي که رفته بود 2 تا "اس ام اس "براش فرستادم اما هيچ کدوم بهش نرسيد.

دو روز از رفتنش گذشته بود. هر کاري ميکردم از ذهنم خارج نمي شد. جا خوش کرده بود. چند باري وقتي داشتم داداشمو صدا مي کردم ناخوداگاه گفتم مهران. شانس آوردم که نفهميد. روز

سوم بعدازظهر تو اتاقم نشسته بودم و درس مي خوندم، يکم فکر مي کردم. مشغول بودم که ديدم برام "اس ام اس "اومده. گفتم حتماً بچه هان استرس امتحان گرفتتشون. رفتم سراغ گوشي.

اما وقتي به شماره نگاه کردم نزديک بود سکته کنم. مهران بود. خودش بود. باورم نمي شد. فکرشم نمي کردم "اس ام اس "بده.

مهران:" سلام سوگند خوبي؟ من خيلي داغونم اي کاش که پيشم بودي. دارم از تنهايي دق ميکنم. دارم از قولي که بهت دادم پشيمون ميشم. ميخوام بميرم. بميرم. آخه اين چه سرنوشتيه که

واسم رقم مي خوره همه چيزو تحمل کردم. هر بلايي که سرم اومد و تحمل کردم اما تهمت هرگز،هرگز.فقط مي خوام نباشم. دعا کن بتونم خودمو راحت کنم."

يعني چي شده بود؟ مهران چي ميگفت. هم خوشحال بودم هم ناراحت.

_" سلام خوبي عزيزم؟ مهران خواهش ميکنم تو به من قول دادي يعني چي که ميخواي خودتو بکشي؟چي شده آخه؟ يکم تحمل کن. چند روز ديگه بر مي گردي. لطفاً"

مهران:" من برگشتم."

چي برگشته بود؟کي؟ چرا؟ هنوز نرفته بود،سه روز نمي شد. چي شده که برگشته اين قدر زود.اونم اين جوري؟ به قول خودش داغون؟

_" کي برگشتي؟ مهران چي شده؟ ميشه بهم بگي؟ قلبم داره مياد توي دهنم. نمي دوني اين چند روز من چي کشيدم. بهم ميگي چي شده؟"

_"مهران مي تونم باهات صحبت کنم؟ ميخوام ببينم چي شده."

_" مهران خواهش ميکنم جواب بده. دوباره گوشيت و دست کاري کردي؟ تو شبکه نيست خواهش مي کنم دارم از نگراني ميميرم. چرا جواب نمي دي؟ مهران يه چيزي بگو."

نمي دونستم چي کار بايد بکنم. مهران جواب نمي داد. گوشيشم تو شبکه نبود. از هيچ راهي نمي تونستم باهاش تماس بگيرم جز "اس ام اس "دادن کاري ازم بر نمي اومد. چند تا "اس ام اس

"پشت سر هم فرستادم تا جوابمو داد.

مهران:"آره. من از فرودگاه دارم ميرم خونه رسيدم حتماً ميزنگم."

_" پس من منتظرم. تا خونه چشماتو روي هم بزار تا آرامش پيدا کني.فکرتم خالي کن. کي ميرسي خونه؟"

مهران:"چشمامو ببندم تو مياي رانندگي کني؟"

اصلاً حواسم نبود. فکر ميکردم آژانس گرفته. يادم نبود که ماشينش تو فرودگاه مونده.

_" واي ببخشيد حواسم نبود پشت رولي شرمنده. منظورم اين بود حواست به رانندگيت باشه(او-کي)؟دقت کن."

ديگه جوابمو نداد. منتظر بودم که برسه خونه تا بفهمم داستان چي بوده و چي شده. يه بيست دقيقه بعد "اس ام اس "داد. "اس ام اس "که چه عرض کنم. تا ته وجودمو سوزوند. نياز به

آرامش و اطمينان داشت.

مهران:" هنوز دوستم داري؟ اصلاً مي خوام بپرسم تو که يه دختري چرا زود به اين نتيجه رسيدي؟ اونايي که ادعا ميکردن خواهرم، مادرم،برادرم هستن از 100 تا دشمن بدتر شدن. ديگه

نمي تونم به کسي اعتماد کنم.آخه از جون من چي مي خوان."

_" مهران چي شده؟ اونجا چي به سرت آوردن که تو اين جوري شدي؟ مهران خواهش ميکنم بهم بگو. خواهش ميکنم."

_" مهران جان خواهش ميکنم بهم بگو چي شده. پس کي ميرسي خونه من که نصف عمر شدم. چه بلايي سرت آوردن؟ اي کاش هيچوقت باهاشون نمي رفتي."

دلم ميخواست ميتونستم برم ايمان و خونوادشو يکي يکي با دستام خفه کنم. مهرانو سپردم دست اونا تا شايد يکم روحيشو عوض کنن. اما اونا چي کار کرده بودن. مهران با اون روحيه

خرابش ديگه چيزي ازش نمونده. يعني اونا چه بلايي سرش آورده بودن؟

_" مهران دوست داشتن چيزي نيست که آدم به نتيجه برسه. يه احساسه. وقتي که احساس کردي که طرفت برات مهمه و نمي توني ناراحتيشو ببيني اين که مي خواي هميشه خوشحال باشه

اين که وقتي گريه ميکنه مي خواي باهاش گريه کني. اين که برات مهمه که سلامت باشه. ميفهمي برات ارزش داره و دوسش داري."

مهران جوابمو نمي داد. هم بهم برخورده بود و هم از بي تفوتيش داشتم ديونه ميشدم.

_" اگه از ديوار اين همه خواهش کرده بودم جواب ميداد و شروع به حرف زدن ميکرد. ميشه يه چيزي بگي؟ لااقل من بفهمم که اونجا هستي؟"

مهران:"دلم ميخواست وقتي بهت گفتم پاهام ميلرزه و نمي خوام به اين مسافرت برم. فقط ميگفتي نرو. وقتي گفتم ازشون متنفرم ميگفتي خب نرو ميگفتي دلم نمي خواد بري اما حيف کسي رو

نداشتم که دلش بخواد بمونم."

_" مهران مي خوام باهات حرف بزنم ميشه؟ بايد يه چيزايي بهت بگم ديگه ازت خواهش نمي کنم چون فکر مي کنم برات ارزش ندارم."

مهران جوابمو نداد. ديگه از خواهش کردن خسته شده بودم. ولي بايد ميدونست که چرا بهش نگفتم نرو. يه بار وقتي ميخواست بره تهران بهش گفتم دوست ندارم بري. ايکاش نمي رفتي. اما

اون جوابي بهم نداد انگار که اصلاً نشنيده. وقتي آخر حرفاش دوباره گفتم چرا بايد فردا زود بري تهران فقط گفت با وکيلم قرار دارم بايد هفت اونجا باشم.

ديگه بهش نگفتم نره سفر چون فکر مي کردم مثل اون بار يا جوابمو نمي ده يا ميگه به تو چه ربطي داره. من به خودم اين اجازه رو نمي دادم که ازش بخوام نرهو اما با تمام وجودم فرياد

ميزدم مهران تنهام نزار. اما حيف که نفهميد و نشنيد، هيچ وقت. نه اون شب نه شباي ديگه.

_" مهران اگه اون موقع بهت نگفتم نرو چون فکر مي کردم اين حق رو ندارم که ازت اين خواهشو بکنم چون فکر ميکردم برات ارزشي ندارم مثل الان."

مهران:" دلم خيلي گرفته. الان ميخوام باهات صحبت کنم ولي اين بغض لعنتي نمي زاره.ميخوام گريه کنم اما اشکام باهام يار نيست. دارم به وجود خدا شک ميکنم. فکر ميکنم وجود نداره. دلم

ميخواست الام مادرم پيشم بود. ميرفتم تو آغوشش گريه ميکردم. اينقدر که بميرم. حتي پدرم نيست که دست روي سرم بکشه بگه آخه پسر مگه ما مرديم که تو اين جوري ميکني. ديگه هيچي

برام مهم نيست. ميخوام اين بغضو بشکونم حتي بدون مادر."

نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم. داشتم گريه مي کردم .واسه مهران، واسه تنهايش، واسه مشکلاتش واسه ي خودم که يکي مثل مهران و دوست داشتم، واسه اينکه مطمئن نبودم که دوستم

داره، واسه اين که نمي تونستم الان که بهم احتياج داره پيشش باشم و واسه خيلي چيزاي ديگه...

اشکام سيل شده بود و روي گونه هام سر مي خورد نمي تونستم جلوشونو بگيرم. هر چي هم به مهران زنگ ميزدم همون پيغام مسخره که مشترک در شبکه نيست رو ميداد. يه بار بهش گفتم

گوشيش اين پيغامو ميده. بهم گفت خودم کاري ميکنم که نتونن باهام تماس بگيرن هر کس کارم داره ميتونه "اس-ام-اس" بده. مثل تو اگه بخوام جوابشو مي دم. مي خواي گوشيمو درست کنم

ببيني؟ بعد گوشيش رو قطع کرد. 30 ثانيه بعد بهش زنگ زدم بوق آزاد مي خورد. ديگه اون پيغام نمي يومد اما جواب گوشيمو نمي داد يعني گوشيشو برنمداشت. گوشي که قطع شد. خودش

زنگ زد.گفتم چرا گوشي رو برنداشتي. گفت اگه بر مي داشتم که ميرفت تو پاچت. دلم مي خواست الان گوشيش درست بود اصلاً مهم نبود که آخر ماه که پول تلفنم زياد بياد. باباهه دمار از

روزگارم درمياره. فقط ميخواستم باهاش حرف بزنم. همين.

_" مهران ميخوام حرف بزنم ميشه گوشيتو درست کني؟ اگه سر سوزن برات ارزش دارم نگو نه منم باهات گريه ميکنم فقط باهام حرف بزن."

مهران:" اگه ميشه فراموشم کن."

فراموشم کن چه جمله راحتي. اما برام قابل هضم نبود. بعد ها خيلي سعي کردم که به حرفش گوش کنم. خيلي سعي کردم که فراموشش کنم اما... هميشه به يادش بودم.سعي ميکردم انکارش

کنم سعي ميکردم به خودم بگم همش يه بازي بود اما مهران برام واقعي تر از هر چيزي بود. اما حيف، حيف که هيچ وقت اينو نفهميد يا نخواست که بفهمه.

_"نمي شه،نمي شه،نمي تونم. ميدوني اون شب چي به روز من آوردي؟ تا صبح اشک ريختم.صبح چشمام باز نمي شد. فکر نمي کردم برگردي. ولي هر روز يه "اس-ام-اس" ميزدم برات.

فکر نمي کنم هيچ کدومشون بهت رسيده باشه. هيچ وقت واسه کسي اين قدر زار نزده بودم. مهران. لطفاً ميخوام باهات صحبت کنم. الان."

مهران برام زنگ زد. زنگ زد و با هم حرف زديم. صداش خسته بود. خيلي خسته. من از اون بدتر بودم.هنوز صداي ضبط شدش تو گوشيم هست. هر وقت که دلم خيلي براش تنگ ميشه ميزارم

گوش ميکنمعين حرفاي اون روزشو مي نويسم. بهم گفت که اون اول گفت دوستم داره. حيف که هيچ وقت نفهميد که چقدر اين کلمه برام ارزش داشت. حيف که هيچ وقت نفهميد چقدر در

حسرت اين کلمش بودم.هميشه ميگفت که از کارام بايد بفهمي برام ارزش داري، برام مهمي، که دوست دارم. اما اون چرا نفهميد؟ چرا نفهميد که من يه دخترم، يه دختر حتي اگه از عشق

کسي مطمئن باشه به اين که از دهنش بشنوه که دوسش داره نياز داره. يه زن حتي اگه بدونه شوهرش عاشقشه دلش ميخواد که هميشه و هر روز بهش بگه که دوسش داره. اما اون نمي

دونست . هيچ وقتم نفهميد که چقدر به اين کلمش و اطميناني که اين کلمش بهم ميداد نياز داشتم. به اعتماد بنفسي که اين کلمه بهم ميداد نياز داشتم. به اين که بدونم براش مهمم نياز داشتم اما

هيچ وقت نفهميد.هيچ وقت.

زنگ زد

_"الو سلام خوبي؟"

مهران:" سلام نه. من همين جوري هستم. خب"

_" اگه نمي خواي بگي چي شده اشکالي نداره"

يه آه کشيد که دلم آتيش گرفت.

مهران:" چي بگم؟ بگم که چي شده؟"

_"آره"

مهران:" که برگشتم؟ خب دلم تنگ شده برگشتم."

يه خنده ي تلخ کردم.

_" براي چي مي خواي خودتو بکشي؟"

مهران:" من؟ من يه همچين حرفي زدم؟"

_"آره"

مهران:" من گفتم مي خوام خودمو بکشم؟ فکر نکنم."

_" نگفتي مي خوام خودمو بکشم گفتي مي خوام بميرم."

خنديد. ولي من داشتم گريه مي کردم. به فين فين افتاده بودم.

مهران:" چيه؟ مريضي؟"

_" نه مريض نيستم."

مهران:" چرا داري سرما مي خوري. مريضي."

_"نيستم. الان نيستم. حالت خوبه؟

مهران:"چند بار سؤال مي کني؟"

_" نمي دونم هميشه همين جوريم. هر وقت که نمي دونم چي بگم بايد بگم مي گم حالت خوبه؟" خنديد

مهران:" حالت خوبه؟

_"مرسي"

يکم صبرکردم بعد يه دفعه گفتم: اون شب چت بود؟.

مهران:" کدوم شب؟"

_" يه مسافر، دم رفتني، اون جوري صحبت ميکنه؟ يا "اس-ام-اس" ميده؟"

مهران:" خب دلم نمي يومد برم."

_"خب نمي رفتي."

مهران:" خب ديگه اونام اصرار داشتن که بيام،بريم. از اين طرفم کسي نبود که بگه نرو."

_" کي بايد بگه نرو،خودت بايد ميگفتي."

مهران:آخان. خب درسته.نبود ديگه."

داشتم گريه ميکردم. بغضم ترکيده بود. گفتم: اي کاش نمي رفتي."

مهران:" چي؟"

_" ميگم اي کاش نمي رفتي. تا الان به خاطر حرف کسي اينقدر ناراحت نشده بودم. که اون شب ناراحت شدم. تا صبح، اصلاً نتونستم بخوابم."

مهران:" من چه حرفي زده بودم؟ که ناراحت شدي؟"

_" به خاطر خودم که ناراحت نشده بودم که"

مهران:"خب چي گفتم بگو."

_" ولش کن. هميشه همين جوري. بايد داروي تقوبت حافظه بخوري. همه چيزو فراموش ميکني."

مهران:" نه فراموش نمي کنم.الان اين قدر چيز تو مغزمه که يادم نمي ياد چي گفتم."

_" هيچي ولش کن"

مهران:"چرا ولش کن؟"

فکر کرئم گفته چي رو ولش کن واسه همين گفتم: اين که گفتي رو ولش کن."

مهران:"خب مي دونم ميگم چرا ولش کن."

_" اين که نمي خواستي بري. اين که رفتي بهشت زهرا. اينا مهم بود. يعني اينا باعث شد که تا صبح بيدار بمونم."

مهران:"چرا مگه اولين بار بود من که هر چهارشنبه مي رفتم که."

_"بهشت زهرا آره ولي اين که نمي تونستي بري و ميترسيدي خيلي مهم بود."

مهران:"آره ميترسيدم. البته خب شاکي هم نيستم. چند وقت پيش از دست خدا شاکي شدم البته اين ترس و تو وجودم آورده بوديا يه دلهره رو داشتم که نرم به خاطر همين مي تونستم نرم."

_"چرا رفتي؟"

مهران:"خب ديگه"

_"چرا؟ اينقدر مهم بودن؟"

مهران:"گور پدرشونم کردن. اينا اين قدر مهم بودن؟ خب به خاطر اينکه خودت گفتي،گفتي برو خوش بگذره."

احساس گناه مي کردم يعني واقعاً به خاطر حرف من رفته بود. من چه مي دونستم اينا اين جورين چه مي دونستم يه بلايي که نمي دونم چيه سرش ميارن.

_"فکر کردم خوب..."

مهران:"نه ببين خودت گفتي."

_"خب فکر کردم باهاشون راحتي.فکر کردم بهت خوش ميگذره فکر کردم اگه بري حال و هوات عوض ميشه فکر کردم اگه بري بهتر ميشي فکر کردم روحيت عوض ميشه. من چه مي

دونستم."

مهران:"منم نمي دونستم."

_"ببخشيد شايد بايد بهت مي گفتم نرو ولي فکر کردم اصلاً مهم نيست که بهت بگم نرو."

مهران:"چرا؟اول دوست داشتنو مثل اينکه من گفتم."

_"فکر کردم شايد اين قدر مهم نباشم که بهت بگم نرو."

مهران:"نه بيشتر به خاطر چيز بود..."

_" به خاطر چيز بود؟"

مهران:"همون مادرش خوب،خوب رفت همه ي کارا رو خودش انجام داد،خودش بليط گرفت خب اگه دم فرودگاه بهش ميگفتم نه ديگه..."

_" ديدي فايده نداشت."

مهران:"نه فايده،چرا نداشت.بهانه اي نداشتم که نرم،اگه به فرض ميگفتي نرو مي تونستم بگم همون موقع يکي زنگ زد، خب زتگ مي زدي ميگفتم يکم صحبت کن بعد ميگفتم چي شده، چي

شده، واي واي چه اتفاقي افتاده؟ باشه خودمو مي رسونم."

خندم گرفت چه داستان جالبي،درست کرده بود. ولي اي کاش بهش عمل ميکرديم اما حيف حيف که در حد يه داستان مونده بود.

_"ببخشيد پس تقصير من شد."

مهران:"که چي؟ نه بابا.خب ديگه خواستن توانستنه."

مهران:" به نظرت يه چيزي بگم؟"

_"بگو"

مهران:" نه ميترسم ناراحت بشي."

_" بگو ناراحت نمي شم. قول ميدم که ناراحت نشم."

مهران:" اون موقع که بهت گفتم فراموش کن چرا فراموش نکردي؟ تو مگه منو ديدي؟"

_"نه"

مهران:"خب نديدي ديگه."

_"فکر نمي کنم اين قدر..."

مهران:" اين قدر چي؟"

_"نمي دونم شايد من با بقيه فرق دارم. شايد هر کس ديگه جاي من بود اين قدر بهش فکر نمي کرد.ولي من نمي تونستم بي تفاوت باشم."

مهران:" من مي دونم فکرت چيه؟"

_"چي؟"

مهران:" من مي دونم فکرت چيه؟"

_"فکرم چيه؟"

مهران:"فکرت اينه که مثلاً اگه بخواي منو تنها بزاري.مثلاً من کاري دست خودم ميدم."

خندم گرفته بود. چه فکر مسخره اي ميکرد. ديونه هنوز نفهميده بود دوسش دارم. فکر ميکرد دارم ترحم ميکنم بهش.احمق. حرصم گرفته بود. با لبخند بهش گفتم

_"يعني اين قدر بچه اي؟"

مهران:"خب صبر کن. نه. بچه که بهش نمي گن. يا اينکه بخواي به يکي کمک کني خب..."

_" به کي کمک کنم؟"

مهران:" نه مثلاً مي خواي بهم کمک کني به يک دليلي تصورت فقط همينه. پشت تلفن يا با "اس-ام-اس" يا با صحبت مي خواي مثلاً منو به زندگي اميدوار کني. زندگي کنم.آره."

ديگه داشتم بلند بلند ميخنديدم.واقعاً که.اگه تمام حرفاشم راست بود بايد ميفهميد،بايد ميفهميد که اگه دلم مي خواد زنده باشه و زندگي کنه.اگه دلم ميخواد به زندگي اميدوار بشه به خاطر علاقه

ايه که بهش دارم.زنده بودن ولذت بردن از زندگي آرزويي بود که براش داشتم.از ته قلبم."

مهران:"الان تو داري ميخندي يا داري گريه ميکني؟"

_"فرقي نداره"

مهران:"آخه ياد يه فيلمي افتادم."

_" ميگه خنده ي تلخ من از گريه غم انگيز تر است راست ميگن."

مهران:" ديدي فيلمرو پسره ميخنده بعد ميگه نه دارم گريه ميکنم."

_" تا حالا برات پيش نيومده يکي اين جوري براي کسي مهم بشه؟"

مهران:" ام....نه."

_" خب من اوليشم."

مهران:" اوليشي؟"

_"آره خيلي خنگ بازيه؟"

مهران:"يه چيز بگم؟"

_"بگو"

مهران:" اين حرفو يه نفر بهم گفته بود."

_"که چي؟"

مهران:" همين حرفو."

_"که خيلي خنگ بازيه؟"

مهران:"نه"

_" که يه نفر اين جوري مهم بشه؟"

مهران:"آره"

_"نمي خواي بگي کي؟"

مهران:"چرا؟"

_"کي؟"

مهران:"همون کسي که به خاطرش پا شدم اومدم"

_"به خاطر کي اومدي؟"

مهران:"خب خودت اولين بار اين حرفو زدي ديگه."

خنديدم و گفتم: خب چرا اينقدر ميپيچونيش."

مهران:" مي پيچونم؟"

_"آره"

مهران:"خب خودت گفتي.خوشت مي يومد که همه رو بزاري سرکار."

_" ديگه خوشم نمياد."

مهران:"ديگه خوشت نمي ياد؟ چرا؟"

_" درس عبرت شده برام. دست بالاي دست زياده."

زد زير خنده و گفت" هنوز به درجه استادي نرسيدي."

_"آره"

يه دفعه دو تايي با هم و ناخودآگاه آه کشيديم.

مهران:" تو چرا آه مي کشي؟"

_"چيه من نمي تونم از زندگي شاکي باشم؟ تو چرا آه مي کشي."

مهران:"خب آه کشيدن واسه ما به قول معروف ديگه عادت شده مثل نفس کشيدن."

_" گفتم بهت ميخوام خواهرت باشم گفتي نمي خوام.گفتي نه خواهر مي خوام نه مادر مي خوام، نه برادر و نه پدر."

مهران:"خب"

_" الان مي خوام دوستت بشم. مي خوام بهت کمک کنم. نه نمي خوام بهت کمک کنم ميخوام تو به من کمک کني."

مهران:"چه کمکي از دست من برمياد؟فقط کمکي که از دستم برمياد واسه تو انجام بدم ميدوني چيه؟"

_" چيه؟"

مهران:"خب به خاطر اين که فهميدم تو اين مدت خيلي داغون شدي. ناخواسته يا خواسته اتفاقاتي پيش اومده که الان فکرتم مشغول شده. واسه کسي ناراحت ميشي،نگران ميشي. مي تونم

همه ي اين چيزا رو از سرت رفع کنم."

_"نه"

مهران:"چي؟"

_" نه"

مهران:"مگه قرار نيست که بهت کمک کنم."

_" نه ببين..."

مهران:" تو مگه،غير از من ناراحتي داشتي؟ نداشتي که."

_"چرا داشتم"

مهران:"اونايي که تو گفتي تو همه ي زندگي هاست."

_"نه تو مي توني... نمي دونم. شايد تو بيشتر بتوني به من کمک کني."

مهران:"گفتم که کمک من اينه ديگه..."

_"نه. اصلاً نمي خوام بهم کمک کني."

مهران:"چرا مي خوام کمک کنم."

_" نمي خوام"

داشت لج مي کرد باهام. جملشو با يه لجاجت بچه گانه مي گفت هر چي هم مي گفتم نمي خوام دوباره مي گفت: مي خوام کمک کنم. مثل اين بچه ها که بهشون ميگي نمي خواد تو تميز کردن

اتاق کمکم کني. اما اون با اصرار ميگه مي خوام کمک کنم. حالا کمکي هم نمي تونه بکنه ها فقط بيشتر اتاقو بهم ميريزه.مهران درست مثل اون بچه شده بود.

خندم گرفت. زدم زير خنده. اونم نتونست جلوي خودشو بگيره.شروع کرد به خنديدن. اي کاش مي فهميد که چقدر خنده هاشو دوست دارم. اي کاش مي فهميد که خنده هاش چقدر بهم آرامش مي

داد. اي کاش..."

مهران: "پس تو بهم کمک کن."

_"چي کارکنم؟ از سرت رفع شم؟"

آروم شد. بعد با يه حالتي گفت: نه.

يه دفعه گفت: رفتي ديدي اون آهنگي رو که بهت گفتم.

يادم اومد. منظورش رو فهميدم. اون شبي که داشت ميرفت. بهم گفت يه خواننده هست که شبيه منه. اگر خواستي قيافه ي منو تجسم کني برو فلان آهنگو ببين. خوانندش شبيه منه. اون شب

نديدم. اما فرداش ديدم. قيافش جالب بود البته همچين تميز و مرتب ابروهاشو ورداشته بود که من در تمام طول اهنگ فقط محو ابروهاش شده بودم. يه چيز ديگه فهميدم. يارو قدش 70/1 و

75/1 بود اما مهران گفته بود که قدش 80/1 ،85/1 ميشه.

_"آره. ديدمش."

مهران: "خب قيافمو تصور کردي؟"

خواستم شوخي کنم: پسره قدش کوتاه بود."

مهران: "خب قدش کوتاه بود. قيافشو گفتم، نگفتم تيپش."

_"آره آخه همش داشت ناله ميکرد آهنگش غمگين بود. واسه همين زياد قيافش معلوم نبود و توجه نکردم."

مهران: "فقط به قدش توجه کردي."

_"چرا به ابروهاشم که چقدر خوشگل برداشته بود..."

مهران: "ابروهاشو برداشته بود اون جوريه. ابروهاي من که برنداشتم خوشگل تره."

_"آره خب"

مهران:"خب ديگه. خب داشتي ميگفتي..."

داشتم ميخنديدم .دوباره خودش گفت:"چي کار بايد بکنم که کمکت کنم؟"

_"نمي دونم. ميشه وقتي از زندگي سير شدم منو به زندگي اميدوار کني؟ چون از اون آدمايي هستم که خيلي تلقينيم."

مهران خنيديد و گفت: واي پس بدتر از مني. آره؟"

_"شايد."

دوباره آه کشيد. شايد آه کشيدن گاه و بيگاهمو از اون ياد گرفتم. نمي دونم. اما الان وقتي از ته دل آه ميکشم انگار سبک ميشم. انگار غصه هام کمتر ميشه. نمي دونم شايد مهرانم آه ميکشيد

تا شايد يکم از درد دلش کم بشه.

_"بدتر از خودت نديده بودي."

مهران:"نه"

_"حالا ميبيني."

مهران:"سعي ميکنم نبينم. مي شنوم."

_"ميشنوم. خوبه."

مهران: چرا نبايد به زندگي اميدوار باشي شما؟ هان؟"

_"خب ديگه."

يه دفعه داداشم اومد پشت در اتاق و درزد. گفتم گوشي. بعد رفتم با کلي قربون صدقه رفتن دکش کردم بره کلي عزيزم، قربونت برم گفتم تا خر شد بره بيرون.وقتي گوشي رو برداشتم گفتم:

الو،الو،ببخشيد.

مهران:"يه جوري باهاش برخورد ميکني که انگار بچه ست."

_"خب بچه هست ديگه. مگه فکر کردي چند سالشه؟"

مهران:"واسه خودش مرديه ديگه."

_"کلاس پنجمه."

مهران:"داداشته؟"

_"آره،پس پسر همسايه ست اوده دم اتاقم؟"

مهران:" ميگم اين جوري صحبت کردنا مال بچه ي يک ساله ، دو سالست نه پنجم."

_"نه با اينم بايد اين جوري صحبت کني وگرنه آروم نميشه."

مهران:"خب، مي فرموديد."

_"خب چي ميگفتم."

مهران:"ببين، اين تماسي که گرفتم فقط به خاطر اين بود که خودت خواستي."

_"آره فهميدم."

مهران:"گفتم قبل از اينکه برم مسافرت."

_"خب"

مهران:"صدامو بشنوي نگي مهران چقدر بي معرفت بود."

يه چيزي مثل پتک خورد تو سرم. يعني مي خواست دوباره بره مسافرت؟ يعني بازم؟ اين دفعه کجا؟ چرا اومده بود که بخواد بره؟ باورم نمي شد. با يه حالت ناباورانه و ناراحت و گرفته گفتم: تو

مي خواي بري مسافرت؟

مهران:آره"

_"کجا؟"

مهران:"همون جا"

_"همون جا کجاست؟"

مهران:"مسافرت مگه تا حالا نرفتي مسافرت؟"

_"چرا ولي کجا؟"

يه دفعه به خودم اومدم. احساس کردم نبايد ازش سؤال کنم. من زيادي داشتم تو کاراش دخالت ميکردم. اون وظيفه نداشت که به من بگه که اصلاً ميخواد بره مسافرت چه برسه به اين که بگه

کجا. واسه همين گفتم "ببخشيد که سؤال کردم. به من ربطي نداره.

مهران:"چرا؟به تو ربطي نداره نمي گم بهت ديگه."

يه جوري گفت که انگار از اينکه گفتم به من ربطي نداره ناراحت شده منم بهش گفتم

_" همينه که نمي گي کجا.يعني به من ربطي نداره.

مهران:"ميگم ربطي نداره که نمي گم بهت. تو نزاشتي بگم ديگه."

_"يعني مي خواي بگي؟"

مهران: "نگم؟"

_"ميشه بگي؟"

با يه حالت که از ته دلم ميومد بهش گفتم ميشه بگي؟ فکر مي کنم کاملاً فهميد که چقدر دلم ميخواد بدونم واسه همين خنديد.

مهران:"بگم بهت؟"

_"آره اگه ميشه؟"

مهران:"همون جا."

_"همون جا کجاست؟ مي خواي برگردي؟ مي خواي برگردي پيش اونا؟"

مهران:"اونا؟ پيش اونا؟"

کلافه شده بودم داشت منو ميپيچوند با يه حالت گريه اي گفتم: پس کجا مي خواي بري."

مهران:"مي خوام برم پيش خونواده ام. خودت گفتي بگو."

گيج شده بودم. با يه حالت خنگي گفتم:"کجا مي خواي بري؟

مهران:" مي خوام برم پيش خونوادم.

_"خونوادت کجان؟"

سؤالم همچين بهش برخورد که با يه حالت تحکم گفت: خونوادم کجان؟ يعني تو واقعاً نمي دوني خونوادم کجان؟"

ساکت شدم. ميدونستم که اونا کجان.اما اونا که مرده بودن. منظورش چي بود يعني مي خواست بميره؟ چون اين تنها راهي بود که مي تونست بره پيش خونوادش. گفتم:"يعني چي اين حرف؟

مهران:"ببينم واقعاً نمي دوني خونوادم کجان؟"

با يه حالت تمسخر گفتم:اطراف شهر؟"

مهران:"خب اطراف شهر که هستن. خب."

_"يعني چي که اين حرف که داري ميزني؟"

مهران:"ام.. نمي دونم."

_"يعني چي تو غير از اين قضيه به چيز ديگه اي فکر نمي کني؟"

مهران:"چرا فکر نبايد بکنم؟ببين خودت خواستي بگم."

مي خواستم خفش کنم. داشتم منفجر مي شدم. با يه صداي يکم بلندتر اما عصباني و محکم گفتم: يعني چي؟

چرا تا يه چيزي ميشه ميگي مي خوام برم پيش خونوادم؟ فکر کردي چيزي درست ميشه؟

مهران:"ام... بمونم اينجا که چي بشه؟"

_" نه بري اونجا که چي بشه؟"

مهران:" چي بشه؟ ببين اون کسايي که ادعا مي کردن واسه من، خب، يعني واقعاً..."

_"ببخشيد اون کسايي که ادعا ميکردن که واسشون مهمي يعني تو براشون مهمي، ببخشيد نمي خوام توهين کرده باشم ولي فکر نمي کردم براشون اون قدر ها هم مهم باشي. اون جور که

باهات رفتار ميکردن."

مهران يه پوزخند زد و گفت: هه نمي دوني ديگه چي کار کردن ."

_"آره تو هم که نمي گي."

خنديد و گفت: ميگم بهت. يه کاري بکن."

_"چي؟"

مهران:"ميام اونجا. اونجا که نه. از همين جا کل چيزايي که اتفاق افتاده خوب برات مينويسم."

_"برام مي نويسي؟"

مهران:"آره"

_"خب"

مهران:"مي نويسم که خودتم حق مي دي.خب"

_"چه جوري مي نويسي يعني "اس ام اس "ميکني برام؟"

مهران:"نه"

_"پس چي؟"

مهران:"برات مينويسم ديگه."

_"چه جوري؟"

مهران:"نامه، نامه مينويسم برات."

_"مي خواي برام نامه بنويسي؟"

مهران:" نه ديگه يه چيزايي تو نامه مينويسم بعدشم که ديگه بايد سعي کني، سعي کني همه چيزو فراموش کني. فکرتم آزاد باشه."

_"ببين..."

مهران:"چشماتو مي بندي خوب، مي خوابي..."

ديگه کنترلمو از دست دادم، مي خواستم سرش داد بکشم، فرياد بزنم: آهان مي خوابم، بيدار ميشم، بعد ميگم هيچي نشده، من هيچي نمي دونم،اصلاً هيچ کسي برام مهم نيست، اصلاً اتفاقي

نيوفتاده، زنده باشه، مرده باشه، اصلاً هيچي نيست...."

من داشتم منفجر مي شدم اما اون خيلي آروم وسط حرفام ميگفت:آره، اهوم، آفرين. بعدشم گفت: اصلاٌ مي تونم با تو خيلي راحت صحبت کنم خيلي زود مي فهمي.

ديگه حسابي عصباني شده بودم.به عبارت ساده تر قاط زده بودم. بلند داد زدم: نه من خيلي خنگم، هيچي نمي فهمم.

من خودم حرص مي خوردم. هر لحظه هم بيشتر مي شد. اخه مهران اون سمت خط داشت مي خنديد و مي گفت هر کس ديگه اي بود بايد کلي براش توضيح مي دادم.

منم با لجاجت گفتم: من هيچي نفهميدم. مي خوام خنگ باشم.

آروم شد و يه جورايي مثل يه آدم منطقي که مي خواد يه چيز ساده رو تو کله پوک يه بچه نفهم بچپونه گفت: چرا بايد خنگ باشي؟"

اما من با اصرا گفتم: نه مي خوام خنگ باشم.

مهران:خنگي؟ خب من برات توضيح مي دم. مي نويسم برات.

نه اين جوري نمي شد. بايد ياد حرفاش ميوفتاد بايد ياد کارهايي ميفتاد که مي خواست انجام بده

_"مهران مگه تو نرفته بودي بچه ها رو نديده بودي؟ مگه نمي خواستي براشون خونه بسازي بهشون کمک کني؟ پس چي شد؟ اگه خودتو بکشي که نميشه."

مهران:گمونم همه ي کارها رو کردم. پولشون حاضره، دولت خودش همه کارها رو ميکنه."

_"چرا؟ آخه چرا مي خواي اين کارو بکني؟"

مهران:" ولش کن چون مي خواستي بدوني بهت گفتم. راستي من برات سوغاتي آوردم."

_"چي؟ چي آوردي؟"

مهران:"سوغاتي برات عروسک گرفتم."

اصلاً باورم نمي شد. من ازش سوغاتي نخواسته بودم. مگه اون چند وقت بود که منو ميشناخت؟ چه دليلي داشت برام سوغاتي بگيره. از همه مهمتر اون دو روز بيشتر دبي نبود. کي وقت کرد

بره بازار که برام سوغاتي بياره. چيزي که برام اهميت داشت اين بود که به يادم بود اونم جايي که اصلاً فکرشو نمي کردم.

مهران:" با ماشين مي فرستم برات.فقط بايد بري ترمينال بگيريش."

_"من ترمينال نميرم."

مهران:"چرا؟ خب ميارم دم دانشگاه. مي دم با آژانس برات بيارن."

_" من سوغاتي نمي خوام. يعني اين جوري نمي خوام. چرا خودت بهم نمي دي؟ هرکي خريدش ًخودشم بايد بهم بده."

مهران:" من برات نمي يارم. من مي خوام امشب برم ويلامون، اونجا نمي يام. اما با ماشين مي فرستمش به يکي از دوستام ميگم بره ترمينال بگيرتش بعد با آژانس برات بفرسته ميگم سر

ظهر بعد از امتحانت بيارش اونجايي که هميشه ماشين ميگيري براي دانشگاه. باشه؟"

_"مهران، نمي خوام. مي خوام اگه قراره کادويي ازت بگيرم خودت بهم بديش."

مهران:" سوگند خواهش ميکنم. نمي خوام بيام ببينمت. برام سختش نکن. ديگه به کسي اعتماد ندارم بعد از اون ماجرا ديگه نمي خوام کسي رو ببينم."

_"مهران لااقل بهم بگو. اونجا چي شده؟ چه اتفاقي افتاده که تو اين جوري شدي؟ چه بلايي سرت آوردن؟"

مهران:"خيلي دوست داري بدوني؟"

_"آره مي خوام بدونم."

مهران:"باشه بهت ميگم."

يه آه عميق کشيد. يکم فکر کرد. بعد شروع کرد به تعريف کردن.

مهران:"از اينجا که حرکت کرديم صبح رسيديم دبي. حدود ساعت 10 بود که رفتيم بازار يعني تقريباً از فرودگاه يه راست رفتيم بازار.همون روز برات سوغاتي ها رو خريدم. بعد رفتيم خونه ي

ايمان اينا.اونا همش ميرفتن بيرون.اما من ترجيح مي دادم که توي خونه بمونم.تنهايي راحت تر بودم.تا اين که يه بعدازظهر وقتي همه داشتن مي رفتن بيرون خواهر کوچيکه الهه رو ميگم

گفت من نمي يام مي خوام بمونم خونه چه مي دونم مي خوام فلان سريال و نگاه کنم.اونام يکم اصرار کردن اما ديدن که نه واقعاً مي خواد بمونه خونه.اونام گفتن باشه.

_"يعني تو با اون موندين تو خونه؟نتها؟"

مهران:"آره بابا. دفعه ي اول که نبود يعني قبلاً وقتي اونجا بودم يه دفعه ايمان اينا با کل خونوادش اومدن شمال خونه ي من. يه هفته موندن.اين الهه امتحان داشت.بعد از يه هفته اومد.اونام

مي خواستن برگردن تهران.گفتن الهه يه هفته بمونه خونه ي من بعد از يه هفته که حال و هواش عوض شد بياد تهران.من گفتم:بله. الهه خانم تنها تو خونه ي من؟ گفتم:بفرمائيد اين کليد

خونه.اينم ايخچال پر.هر چي مي خوايد هست تو خونه من شما ميام تهران.بهشون برخورد گفت اگه تو راحت نيستي ما الهه رو نمي زاريم اينجا مجبوري گفتم باشه بمونه منم مي مونم پيشش.

اما صبح به صبح مي رفتم بيرون و شبم به بهانه ي اين که شرکت کار دارم يا شرکت مي خوابيدم يا خونه ي دوستام.هر روز بهش سر مي زدم که اگه کاري داره يا خريدي چيزي مي خواد

انجام بدم براش.

خلاصه مي خوام بگم که اينا از اين حرفا ندارن.

اون روزم بعد از اينکه ايمان اينا رفتن بيرون من رفتم تو اتاقم که بخوابم. چشماموهم گذاشته بودم که ديدم الهه اومد تو اتاقم. نميدونستم باري چي اومده بود گفتم شايد باهام کار داره. باهام

کار داشت اما چه کاري.اومده بود و چرت و پرت ميگفت.چيزايي مي گفت که حامو بهم مي زد. فقط بهش گفتم: الهه خجالت بکش. تو خواهر ايماني مثل خواهر خود من مي موني.يعني چي اين

حرفا.اما اون اصرار داشت.

يه دفعه زد زير خنده.گفت سوگند مي يدوني به من چي ميگه. ديونه ميگه دست منو بگيرو فشار بده. يعني چي؟ مگه مرده من دست شو بگيرم و فشار بدم. برگشته ميگه من دوست دارم بيا

باهم باشيم.هر چي بهش گفتم خجالت بکش از رو نرفت منم خوب جوابشو دادم.همچين زدم تو صورتش که يه متر باد کرد.بعدم گفتم: از اتاقم گم شو بيرون رومو کردم اون ورو خوابيدم.

عصري که ايمان و مامانشو خواهراش اومدن دختره ي... رفته همه چيزو برعکس تعريف کرده.تو اين مدت که من خواب بودم. رفته يه تيغ برداشته دستشو يکم زخمي کرده که مثلاً من به

اون پيشتهاد ناجور دادم و اونم گفته اگه به من دست بزني من خودمو ميکشم و از اين حرفا. البته قبلش تهديدم کرده بود.گفته بود که يا به حرفم گوش ميکني و عمل ميکني يا من آبروتو مي

برم. مامانش اينام که اومدن حرفشو باور کردن.

ايمان بهم گفت: نامرد خجالت نمي کشي تو مثل برادرم بودي.اين جوري دست مزدمو دادي؟

مامانشم اومد زد تو صورتمو گفت: گمشو برو بيرون.

خواهراشم هر کدوم يه چيزي بهم گفتن و خلاصه حسابي بهم حمله کردن.

خيلي ناراحت شدم.اشکم داشت در مي يومد.نه به خاطر کاراشون به خاطر اينکه يه وقتي فکر ميکردم اينا مثل خونواده منن،از خودم بدم اومد.

تنها کاري که تونستم انجام بدم اين بود که وسايلمو جمع کنم و برم دفتر هواپيمايي و با اولين پرواز برگردم ايران. داستان اين بود سوگند خانم. حالا راحت شدي؟"

نمي دونستم چي بگم يعني واقغاً حرفي براي گفتن نداشتم.از الهه بدم ميومد.از ايمان و مامانش بدم ميومد.از هر کسي که زود قضاوت ميکردم بدم ميومد.اما خب اونا حق داشتن در يه همچين

مواردي هيچ وقت حقو به پسر نمي دن مخصوصاً اگه دختر خود آدم تو قضيه باشه اونا حق داشتن که حرف الهه رو باور کنن. اما الهه چرا يه همچين کاري کرد. چرا خواست مهرانو خورد

کنه؟مگه مهران چي کارش کرده بود.مي دونم مهران به خواستش عمل نکرده بود يه جورايي ضايعش کرده بود و روشو کم کرد.خندم گرفته بود.

کاري که مهران کرده بود برام جالب بود.کم پسري پيدا مي شد که تو يه همچين وضعيتي قرار بگيره و دست رد به سينه ي دختره بزنه.الان تو اين جامعه که پسرا يعني بيشتر پسرا از رابطه بر

قرار کردن با دخترا فقط يه هدف دارن خيلي عجيب بود که يه پسر به يه دختر همچين جوابي بده. من فکر ميکردم که همه ي پسرا دله و هيزن اما انگار استثنا هم وجود داره.

داشتم بلند بلند مي خنديدم که مهران گفت:سوگند چته؟ چرا مي خندي؟

_"يکم به اينايي که گفتي فکر کن آخه پسره ي ببو، تو توي خونه ي خالي با يه دختر که دخترم راضي،همه چيز جور،کسي هم نبود يقه ات رو بگيره بگه چرا اين کارو کردي عوض اينکه يه

بلايي سر دختره بياري برگشتي واسه اينکه بلايي سرش نياري زدي تو صورتش؟ آخه آدم حسابي کدوم پسري يه همچينکاري رو مي کرد که تو کردي. خب دختره رو جريش کردي.اونم اومد

تلافي کنه.واسه همين خندم گرفته. دختره نمي دونست که تو ببويي وگرنه از تو يه همچين چيزي رو نمي خواست."

مهرانم زد زير خنده.گفت:آره من ببوئم اونم از نوع ببو گلابي.راست ميگي هيچ کس کاري رو که من کردم نمي کرد.الهه مي خواست من مثل اين آدماي جواد تازه به دوران رسيده ي بي

عرضه برگردم بگم "اوا عزيزم کجا بودي تا حالا، من منتظرت بودم بيا بغلم عزيزم."

سوگند اگه يک صدم درصد هم شيطون تو جلد من مي رفت الان من اينجا نبودم و الهه هم اون کار رو نمي کرد. اون موقع من به حرفش گوش ميکردم و تو هم به من نمي گفتي ببو. مي دوني

مي خوام يعني با خدا حرف زدم بهش گفتم: خدايا جون من و بگير يا پام برسه به ايران از همه ي دخترا انتقام ميگيرم."

اين حرفا رو جدي ميگفت و خط و نشون ميکشيد. يه دفعه ته دلم خالي شد.ازش ترسيدم.يعني واقعاً مي خواست از همه انتقام بگيره؟دلم مي خواست همين جوري بمونه. بهش گفتم: نه مهران

تو خوبي. ببو هم نيستي من داشتم شوخي ميکردم.خواهش ميکنم از اين حرفا نزن.داري منو ميترسوني.

ساکت شد. بعد با صداي آرومي گفت: سوگند،ازم ترسيدي؟من که با تو کاري ندارم. منظورم که به تو نبود."

_"مي دونم مهران، ولي نمي خوام که به خاطر کار اشتباه يه دختر ديدت نسبت به همه ي بد بشه.خواهش ميکنم خودت باش.من اون مهرانو دوست دارم. مهران ببو رو"

ساکت شد و چيزي نگفت، يه دفعه مامان صدام کرد و گفت تلفن کارم داره. به مهران گفتم مي رم تلفن رو جواب بدم. تو هم لطفاً گوشيت رو درست کن. گفت: نه،تلفنت که تموم شد برام "اس-

ام-اس" بده. من زنگ مي زنم برات.گفتم باشه.

رفتم تلفن و جواب دادم يکي از دوستام بود.يه سؤال درسي ازم پرسيده بود جوابشو دادم.يکم وايسادم پيش مامانم آخه داشت باهام حرف مي زد.حرفش که تموم شد برگشتم تو اتاقم.گوشيمو

برداشتم و براي مهران "اس ام اس "زدم.

_"سلام خوبي؟ من اومدم.نه که من شاگرد اولم با معدل«A» بچه ها ازم اشکال مي پرسن.گوشيتم درست کن لطفاً."

اين "اس ام اس "مو چند بار فرستادم اما نمي رسيد گفتم يه "اس ام اس "ديگه بدم.

_" يکي بود يکي نبود... اون که بود تو بودي،اون که تو قلب تو نبود من بودم....

يکي داشت يکي نداشت...اون که داشت تو بودي،اون که جز تو کسي رو نداشت من بودم....

يکي خواست يکي نخواست...اون که خواست تو بودي،اون که نخواست از تو جدا بشه من بودم...

يکي رفت يکي نرفت...اون که رفت تو بودي،اون که به جز تو دنبال هيچکي نرفت من بودم..."

"سلام مهران،تمنا مي کنم گوشيتو درست کن. "اس ام اس "هام " سنـد

(Send = ارسال )

نمي شه گوشيت هم که خارج شبکه است.چي کار کنم؟"

فکر کردم شايد ازم ناراحت باشه که رفتم واسه همينه که جوابمو نمي ده.

_"مهران ازم ناراحتي؟ چرا جوابمو نمي دي؟گوشيتو چرا دست کاري کردي؟ ديگه "اس ام اس "هام بهت نمي رسه.مهران..."

_"مهران کجايي؟ "اس ام اس "ام بهت نمي رسه"

هر کدوم از "اس ام اس "هامو چند بار فرستادم. يک ساعت بعد،برام زنگ زد.داشتم سکته مي کردم.کلي نگران شده بودم گفتم نکنه زده به سرش بي خبر يه بلايي سر خودش آورده.از مهران

هر کاري بگي بر مي ياد.

_"الو سلام کجا بودي.چرا جواب "اس ام اس "هامو ندادي؟گوشيتو چرا درست نکردي؟"

مهران:"سلام.صبر کن تا بگم.جايي نبودم.گوشيم خاموش شده بود.همين الان يه نگاه بهش کردم.ديدم " اس ام اس " ندادي گفتم حتماً کارت طول کشيد منم وسايلمو جمع کردم راه افتادم برم

بابلسر ويلامون.الانم تو راهم.گوشيم خاموش شده بود.چون دو کفه اي هست نفهميدم.گفتم چرا " اس ام اس " ندادي.گوشيمو که وا کردم ديدم خاموش شده.روشن کردمهفت،هشت تا " اس ام

اس " با هم اومد.نصفشم تکراري بود."

_"کلي نگران شدم.چه قدر زود ياد گوشيت افتادي."

يکم با هم حرف زديم.گفت گشنمه وسط راه وايساد تا هم يه چيزي بخوره هم قليون بکشه قرار شد بعد از غذا خوردن بهم زنگ بزنه.داشتم درس ميخوندم که ديدم " اس ام اس " داده.

مهران:"ميگم تو نبايد منو دوست داشته باشي.ميفهمي من يه آدم ببوئم."

_"خب من ببوها رو دوست دارم.دلشون صاف تر از بقيه است.ادبشون هم بيشتره."

مهران:"آخه من اون ببو نيستم من از نوع گلابيم."

_"بهتر من گلابي دوست دارم.ميوه به اين خوشمزه گي دلتم بخواد گلابي باشي."

مهران:"آخه من بايد چي باشم که ازم بدت بياد."

مهران:"خوابيدي؟"

اولش فکر ميکردم داره خودشو لوس ميکنه که من نازشو بکشم.اما " اس ام اس " آخرش بهم برخورد.احساس کردم مي خواد منو از سرش وا کنه.احساس کردم که دارم زيادي خودمو بهش

مي چسبونم.يه احساس بد. خيلي ناراحت شده بودم.براش " اس ام اس " زدم و گفتم:

_"مهران اولاً گوشيتو درست کن.دوماًمجبور نيستي که براي اينکه از شرم خلاص بشي اين قدر به خودت توهين کني و تبديل به ميوه بشي. اگه مي خواي برم و ديگه خوشت نمي ياد مزاحمت

بشم فقط کافي بود بهم بگي.من ديگه زجرت نمي دادم. ولي بدون آقا مهران دلمو شکستي."

انتظار داشتم يه عکس العملي نشون بده اما هيچي.

_"يادم رفت اينو بگم.اميدوارم هر جا که هستي با هر کس که هستي هميشه شاد و خوشحال باشي.من هميشه براي خوشبختيت دعا ميکنم. ولي اين انصاف نبود."

نمي دونم شايد هر پسر ديگه اي جاي مهران بود مي فهميد که ناراحت شدم و بايد از دلم در بياره اما نمي دونم. مهران يا نميفهميد يا نمي خواست که بفهمه.

_"مهران...حرفي که زدي جدي بود؟يعني تو واقعاً...مهران دلم شکست خيلي. اگه ارزشي برات نداشتم چرا..لااقل ميتوني جوابمو بدي که چرا؟؟؟"

_"فقط بدون جواب " اس ام اس " مثل سلام واجبه.اين " اس ام اس " خودته من شخصيتتو دوست داشتم که خيلي مقاوم بود اما ظاهراً بد شناختمت."

_"مهران جوابمو بده باهات کار دارم.اين توهينه که من 10تا " اس ام اس " بدم و تو يکيشم جواب ندي.مهران مي خوام حرف بزنم. لااقل اونايي که تو دلمه بگم."

خيلي شاکي بودم.خسته بودم.داشتم باور مي کردم که براش مهم نيستم. ميخواستم همه ي شکايتمو با يه " اس ام اس " نشون بدم.براش نوشتم:پازل دل يکي رو بهم ريختن هنر نيست...هر

وقت با تيکه هاي دل يه نفر يه پازل جديد براش ساختي هنر کردي."

بالاخره جوابمو داد اما انگار جاها عوض شده بود.اون شاکي تر بود.

مهران:"يعني چي اين حرفا ميفهمي؟سرت به جايي نخورده يعني اين همه حرف فقط به خاطر گلابي بود؟ نميفهمم چي ميگي اگه اينا بهانست که ازم راحت شي خب باشه من که گفتم منو

فراموش کن.منم نمي بخشمت دلمو شکستي آخه دختر نمي دونم کي هستي از يه طرف اميدوارم ميکني از يه طرف ...باشه بهت قول ميدم که نه ديگه صداي کثيفمو بشنوي و نه حتي " اس ام

اس " از من به دستت برسه بعد از اين " اس ام اس " ديگه " اس ام اس " نده که جواب نمي دم. خداحافظ سوگند."

هنوزم بعد مدتها وقتي به اين " اس ام اس " و حرفاش فکر ميکنم سرم درد ميگيره. بعضي وقتها از کارامون خندم ميگيره.واقعاً همه ي اين دعوا ها سر يه سوء تفاهم. اگه مهران جواب "

اس ام اس "اولمو مي داد و مي گفت که منظورش اوني نبوده که من فهميدم همه چيز حل ميشد يا اگه من اون " اس ام اس " رو پاي شوخي ميزاشتم همه چيز حل بود.

گريم گرفته بود.من هميشه حرفاي مهران رو باور ميکردم.اين حرفشم باور کردم.داشتم ديونه مي شدم يعني ديگه جوابمو نمي داد.مي خواستم زار بزنم.شايد اگه اين قدر حساس نبودم. شايد

اگه اين قدر بهش توجه نمي کردم اوضاع يه جور ديگه بود. اما اونقدر برام مهم بود که حتي حاضر نبودم يه لحظه از من ناراحت بشه چه برسه به اين که خداحافظي کنه و بخواد براي هميشه

بره.

_"مهران من فکر کردم تو ديگه نمي خواي صدامو بشنوي.خواهش ميکنم.من دارم ديونه مي شم.لطفاً ديگه از اين حرفا نزن.من معذرت ميخوام.متأسفم."

نمي دونم.واقعاً نمي دونم من مهران و دوست داشتم و حاظر نبودم يه لحظه ناراحت باشه. اما آيا اونم منو دوست داشت؟ پس چه طور مي تونست ناراحتيمو ببينه و هيچي نگه.چه طور مي

تونست خودش کاري بکنه که من در حد جنون ناراحت بشم.هميشه کاراش منو به مرز جنون ميکشوند.

اما اونقدر روش اثر نداشتم که بتونم جلوي اين کارشو بگيرم. نمي دونم شايد از اين که من تو اينوضعيت باشم لذت مي برد. شايد فقط با من اين رفتارو مي کرد. نمي دونم.

_"بچه ها شوخي شوخي به گنجشک ها سنگ مي زنند اما گنجشک ها جدي جدي ميميرند.

آدما شوخي شوخي به هم زخم زبون ميزنند ولي دل ها جدي جدي مشکنند.

تو شوخي شوخي لبخند زدي ولي من جدي جدي عاشقت شدم."

" اس ام اس " هايي که براي مهران ميفرستادم با دقت انتخاب ميکردم جوري که دقيقاً شرح حال خودم بود.اما اون هيچ کدومشونو باور نکرد.

_" مهران اگه مي خواي تنبيهم کني لطفاً بسه تنبيه شدم.ديگه زود برداشت نميکنم. من نمي فهمم تو کي شوخي ميکني و کي جدي هستي.همران بي تفاوت نباش تحملشو ندارم.بهم گفتي نمي

خواي ناراحت باشم.الان از ناراحتي گذشته نزار اشکام دربياد.چيزي بگو لطفاً.خيلي تنهام پوچم."

_"مهران فکر نمي کردم اينقدر سنگ دل باشي.اگه دلتو شکستم معذرت ميخوام اما تو اين کارو نکن.مگه من جز تو کسي رو دارم.ديگه دارم خون گريه ميکنم."

مطمئنن اين حرفا رو به هر کسي مي زدم حتي اگه منو نمي شناخت يه" اس ام اس " يک کلمه اي مي فرستاد تا لااقل آروم بشم اما جواب همه ي " اس ام اس " هاي من يه " اس ام اس "

خالي بود.

از خودم متنفر بودم.چرا؟آخه چرا مهران بايد اينقدر برام مهم باشه. هيچوقت يادم نمي ياد که در برابر کسي اينقدر کوتاه اومده باشم يا از کسي اينقدر خواهش کنم. هميشه اين بقيه هستن که

کوتاه ميان نه من. من در برابرمهران اند کوتاه اومدن بودم.همران دلمو شکوند اما من ازش معذرت خواهي کردم.بعضي وقتها فکر مي کردم که جاي من و اون عوض شده يعني من پسرم و

اون دختر.هميشه اين من بودم که نازشو ميکشيدم و منت کشي مي کردم. اون هميشه سنگ بود.براي خودمم اين همه اصرار غيرقابل درک بود اما نمي دونم.دست خودم نبود.

_"مهران:" " اس ام اس " خالي يعني چي؟ مهران باورم نميشه که هيچ ارزشي برات نداشته باشم.باورم نمي شه که بتوني اين همه ناراحتيمو ببيني و بي تفاوت باشي.من که تحمل يه لحظه

ناراحتيتو ندارم. پس همه ي حرفات دروغ بود.که برات ارزش دارم و... مي دونستم که سادم اما نه اينقدر.درس تلخي بود."

سرمو گذاشته بودم رو پاهام و با دستام سرمو گرفته بودم. داشت از درد مي ترکيد.يه دفعه ديدم مهران زنگ زده.گوشي رو برداشتم و گفتم: الو،سلام.

با صداي سردي گفت:عليک سلام حالت خوبه؟ سرت به جايي خورده. هيچ معلوم هست که چي داري ميگي؟"

_"من آره.اما تو چي؟" اس ام اس " خالي يعني چي؟"

مهران:"يعني حرفي براي گفتن ندارم."

_"مهران همين. حرفي براي گفتن نداري؟بابا من هنوز نمي فهمم که تو کي شوخي مي کني کي جدي حرف ميزني.من هنوز نفهميدم که تو از چي ناراحت ميشي از چي ناراحت نمي شي.مهران

ميترسم حرف بزنم.مي ترسم يه چيزي بگم که تو ناراحت بشي بدون اين که خودم بخوام يا حتي بفهمم.هر دفعه که قطع ميکني مطمئن نيستم که دفعه ديگه صداتو بشنوم. مهران خواهش ميکنم

با من اين کارو نکن.تحملشو ندارم.داغون ميشم."

مهران:"باشه.حالا چرا اينقدر ناراحت ميشي.سوگند راه ها بستست شايد من مجبور بشم برگردم تهران.حالا اين قدر ناراحت نباش."

همين.با همين چند تا کلمه آروم شدم.يکم با هم حرف زديم.بعد گفت خيلي خستم. مي خوام همين جا توي ماشين بخوابم.کلي سفارش کردم که مواظب خودش باشه.آخرشم گفتم: خوب بخوابي.

خداحافظي کردمو رفتم سر درسم.شبم ساعت 11:5 خوابيدم. چند شب بود که شام نمي خوردم يعني اشتها نداشتم.صبح هم بدون صبحانه مي رفتم دانشگاه.ناهارم که هيچي.تمام غذام شده بود

عصرکه مي اومدم خونه يه عصرونه اي بخورم.فقط همين.خلاصه گرفتم خوابيدم.اما ساعت 12:5 با صداي " اس ام اس " بيدار شدم.مهران بود. وقتي به گوشي نگاه کردم ديدم اين " اس ام

اس " سومين " اس ام اس " بود که بهم داده بود و من تازه متوجه شده بودم.

مهران:"نمي دونم چرا؟ ولي مي خوام کمکت کنم اما فکر ميکنم بيشتر عذابت ميدم و من اينو نمي خوام.فقط دارم به مشکلاتت اضافه ميکنم. مي دونم الان ميگي که من دوست دارم آخه پيشت

شرممه. به خدا مي دونم دارم يکي ديگه رو مثل خودم داغون ميکنم. ترو خدا اگه ميشه منو فراموش کن آخه من اينجوري فقط به خاطرت عذاب ميکشم."

مهران:"خوابيدي سوگند؟"

مهران:"باشه سوگند جوابمو نده منم منتظر نمي مونم."

_" سلام مهران خوبي؟ من تازه متوجه " اس ام اس " هات شدم آخه يه کوچولو خواب بودم.تو که باز از اين حرفاي بد زدي.چي کار کنم که اين حرفا رو ترک کني تو؟"

_"مهران جان فکر ميکردم الان خوابي.چرا فکر تو مشغول ميکني جانم. تو خسته اي و من پر رو تر از اين حرفام که اين جوري کوتاه بيام. بزار دوستت باشم. حتي صدام."مهران:" آخي

شرمنده. نمي دونستم خوابي. فردا امتحان داري. بگير بخواب ولي رو حرفم فکر کن."

_" نوچ فکر نمي کنم.تا فردام يادم ميره. ببينم بهت ياد ندادن اصرار بيخود نکني؟ هر بار که ميگي احساس ميکنم که خودمو چسبوندم بهت. ميشه نگي ديگه؟"

مهران:"نوچ، اين منم که مشکلاتمو،بدبختيمو،غممو چسبوندم بهت.آخه به چه زبوني بگم؟ ميشه بگي؟ آخه من ببو گلابيم."

_"باز گفت گلابي.حالا من نصف شبي هوس گلابي کنم کي جواب ميده؟ هان؟ بابا من گلابي دوست دارم. غم و مشکل دوست دارم. ببو و مهران دوست دارم.ميفهمي؟"

مهران:" نوچ. من هيچي نيستم هيچي ميفهمي؟ نمي خوام تکيه به ديواري کني که زير بناش سسته که هر لحظه امکان ريزش داره. آخه تو هم داغون ميشي عزيزم. نه ميزاري خودم خرابش

کنم نه اين که ميگم تکيه نده گوش ميکني."

_"مهران قرار شد ديگه از اين حرفا نزني.بچه تو حرف خوب بلد نيستي آدمو اميدوار کني؟ بايد همش آدمو بچزوني؟ من ستونت ميشم تا محکم باشي." او - کي " ؟"

_" مهران تو الان کجايي؟ احتمالا پشت رول و در حين رانندگي که نيستي؟ در ضمن بي تعارف اين دفعه بگي گلابي هستي صدات ميکنم مهران گلابي تا اعصابت خورد بشه."

مهران:"گلابي"

بچه پررو از رو نمي رفت که. تازه خوشش اومده بود.

_" حالا که اينجوريه نمي گم مهران گلابي تا بيشتر بسوزي. خوبت شد؟ مهران کجايي؟"

مهران:" دارم ميرم خونه"

_" تو که از 9 داشتي ميرفتي خونه. چه جورياست که رفتنش بيشتر از برگشتنش طول ميکشه؟ داري ميري تهران ديگه؟ باز تو پشت رول " اس ام اس " بازي ميکني. ميکشي منو."

مهران:" بهت که گفتم خوابيدم بيدار شدم دارم ميرم ويلاي بابلسر."

_"مواظب باش مهران حواستو جمع کن. رسيدي خبرم کن باشه. من که هر چي ميگم بر عکس ميکني انصافاً " اس ام اس " نزن اين جوري خطرناکه. گوشيتو توقيف ميکنما."

مهران:"چشم خانمي تو هم بخواب شب بخير."

اون شب با يه لبخند شيرين خوابيدم.مهران چه مهربون شده بود. خيلي کم پيش ميومد که مهران اين قدر مهربون بشه. کم پيش ميومد که ازم تعريف کنه. چه برسه بهم بگه خانمي. مثل بچه

عقده اي ها شده بودم. از بس مهران ناز ميکرد و من نازشو ميکشيدم. يه کلمه ي خانمي و عزيزم برام خيلي مهم جلوه ميکرد. خلاصه اون شب خوشحال خوابيدم. صبح زود مامانم بيدارم کرد.

سريع حاظر شدم رفتم دانشگاه. ساعت 10:5 امتحان داشتيم. داشتم تند تند با بچه ها مسئله کار ميکرديم. اما همه ي فرمولها يادم رفته بود. همه ي حواسم پيش مهران بود. قرار بود وقتي

رسيد خونه بهم " اس ام اس " بده اما اين کارو نکرده بود. پنج دقيقه مونده بود به امتحانم که تند تند براش 2 تا " اس ام اس " دادم.

_"سلام.اگه خوابي ببخشيد. اخه قرار بود وقتي رسيدي خبرم کني." اس ام اس " ندادي خودم زدم. بگير راحت بخواب که به استراحت خيلي احتياج داري. خوب بخوابي."

جوابمو نداد گفتم خواب. اما خيلي بهش حسوديم شد.

_" سلام خوبي؟ خوابي تنبل؟ اي کاش منم الان خواب بودم. 10 دقيقه ي ديگه امتحان دارم و همه ي فرمولها يادم رفته و تبديل واحدم افتضاح. برام دعا کن. لطفاً."

امتحانم خيلي سخت بود تا ساعت 12:45ً طول کشيد وقتي از سر جلسه بلند شدم اومدم بيرون ديدم مهران " اس ام اس " داده و گفته: سلام مي دونم هنوز دانشگاهي. خب امتحان چه

طوربود؟ رو حرفم فکر کردي؟ مي خوام زود جواب بدي."

مهران اين " اس ام اس " رو ساعت 11:20ً داده بود و چيزي حدود 20ً ازش ميگذشت. مي خواستم گريه کنم. امتحانمو افتضاح داده بودم.اصلاً اميدي نداشتم که قبول بشم. احتياج به

دلداري و روحيه داشتم. دلم ميخواست با مهران حرف بزنم تا آرومم کنه.

_" مهران ميخوام باهات حرف بزنم. احتياج به دلداري دارم. امتحانمو گند زدم ميفتم بد رقمه."

يه ده دقيقه بعد مهران زنگ زد داشت مي خنديد. سلام کردمو گفتم: چرا مي خندي؟

مهران:"امتحانتو خراب کردي؟"

با يه حالت گريه اي گفتم: آره.."

من ادمي بودم که هميشه هر وقت ناراحت ميشدم برعکس عمل ميکردم. يعني هر وقت که خيلي ناراحت ميشدم بيشتر شلوغ بازي در مياوردم و سروصدا ميکردم. اما يه وقتايي بود که با اين

که خيلي خوشحال و راضي بودم. خيلي آروم بودم و فقط فکر ميکردم.

الان هم همون موقع بود. دلم ميخواست گريه کنم. اما نمي کردم. با يه حالتي که اگه کسي مي ديد بيشتراز اينکه ناراحت بشه خندش ميگرفت. داشتم ناله و نفرين ميکردم و هي زوزه ميکشيدم.

دوستام يکي يکي پيداشون ميشد و مي خنديدن. يکيشون که ميگفت آسون بود اون يکي ميگفت من که کلي فرمول نوشتم براي استاد. هر چي بلد بودم ريختم رو برگه. من از خودم راضيم.

اونام که اينارو ميگفتن بيشتر دلم ميسوخت من چقدر خنگم که امتحانمو خراب کردم. مهران همين جور داشت مي خنديد. حرصم گرفت گفتم: مرسي از اين همه دلداري. آخر ماه بايد يه پولي به

من بدي که اينقدر خندوندمت و دلتو شاد کردم.

مثلاً ميخواست دلداريم بده. برگشت گفت: خب اشکال نداره. اگه افتادي ترم بعد ميگيري دوباره.

اگه جلوم بود با يه چيزي ميزدم تو سرش.

_" مرسي که گفتي من که خودم نمي دونستم.بابا معلومه که ميفتم هيچي تو برگه ننوشتم."

مهران:" منم يه بار همين جوري امتحان دادم.هيچي تو برگه ننوشتم. مي دوني چند شدم؟ شدم 17. تو هم نگران نباش. من برات دعا ميکنم.باشه؟"

خندم گرفته بود.دلداري دادنشم به ورش خودش بود.آخه وقتي چيزي ننوشتم استاد چه جوري مي خواد نمره بده. اصلاً به چي مي خواد نمره بده. گفتم : باشه.

مهران:" ببين سوگند من کادوتو با ماشين فرستادم اونجا گفتم يکي بره بگيرتش با آژانس بياره همون جايي که گفتي. فقط تو تا نيم ساعت ديگه اونجا باش."

_" تو کجايي مهران؟"

مهران:"بابلسرم."

معلوم بود که خونه نيست چون هم خيلي شلوغ بود و هم صداي قليون ميومد.

_"مهران تو داري قليون ميکشي؟"

مهران:" من نه بغل دستيم داره ميکشه."

گفتم: باشه.پس فعلاً من برم ماشين بگيرم برم تو شهر.

خداحافظي کرديمو با بچه ها رفتيم ماشين بگيريم. من از روي جدول رد ميشدم.مهسا گفت: سوگند چرا ازروي جدول راه ميري ميوفتي تو جوب.

_" ميخوام بيوفتم تو جوب بميرم. تا نمره ي امتحانمو نبينم ديگه روم نمي شه تو چشم استاد نگاه کنم. از بس خجالت ميکشم."

مهسا: تو و خجالت؟ تو پررو تر از اين حرفايي. درضمن هيچ کس با تو جوب افتادن نمي ميره. حالا بيا پايين.

_" ا.. نمي ميرم.پس بزار زوزه بکشمو گريه کنم. تف به اين بخت سياه، تف به اين امتحان، تف به اين سؤالها. آخه اين سؤالا رو از کجا درآورده بود؟"

مهسا: سوگند زوزه نکش. داري مثل پيره زنا نفرين ميکني. زشته همه دارن نگامون ميکنن.آبرومون رفت."

به خودم اومدم داشتم زوزه ميکشيدم و با مشت ميزدم رو سينمو هي نفرين ميکردم.

_" الهي بگم استاد تموم برگه هاتون آتيش بگيره. الهي اون اودکلن گرونه تون که خيلي دوسش داري از دستتون بيفته بشکنه. الهي داغش به دلت بمونه.الهي همه ي کتابات پرپر بشه. الهي

کامپيوترت هنگ کنه هيچ کدوم از فايلات بالا نياد.الهي..."

مهسا: ا..،بسه ديگه انگار با نفريناي تو کاري درست ميشه. بيا بريم."

خلاصه رفتيم ماشين گرفتيم بريم شهر. تو ماشين براي مهران "اس-ام-اس" زدم و گفتم: سلام. من الان سوار ماشينم دارم ميرم شهر.رفتم رو جدول که خودمو پرت کنم پائين بميرم.اما نشد.

بچه ها نمي زارن زوزه بکشم. مددي کن."

برگشتم به مهسا گفتم: اينقدر که ما هي شهر،شهر ميکنيم همه فکر ميکنن که ما تو ده درس ميخونيم. آبرو برامون نمي زارن با اين دانشگاهشون."

يه بيست دقيقه بعد رسيديم به شهر.مهسا مي خواست خداحافظي کنه و بره.اما به زور دستشو کشيدم و گفتم حتماً بايد با من بياد.من تنها وا نمي ايستم کنار خيابون و مثل ديونه ها به ماشينا

نگاه نمي کنم. يه دو دقيقه اونجايي که بايد وايساديم.وقتي داشتم از خيابون رد ميشدم مهران زنگ زد و گفت که بسته رو يه پرايد سفيد مياره. يکم که وايساديم مهسا گفت: سوگند تو از کجا بايد

بفهمي که کدوم ماشينه؟ مگه پلاکي، نشونه اي چيزي ازش داري؟ گفتم: نه.

يه "اس-ام-اس" زدم به مهران و گفتم: مهران يه سؤال من چه جوري بايد اين ماشينو بشناسم يا اون منو چه جوري بشناسه؟ اصلاً دقيقاً بهش گفتي که کجا بايد بياد؟"

مهران زنگ زد و گفت بهش گفتم بياد همون جا من گوشي رو قطع نمي کنم تا ماشين بياد سوگند مي خوام بهم يه قولي بدي وحتماً هم عمل کني. قول ميدي؟

_" خوب تا جايي که بتونم قول ميدم.حالا چي هست؟"

مهران:"نه تا قول ندي من نمي گم."

_" نکنه بازم مي خواي بگي فراموشم کن و من دردسرم برات و از اين حرفا. که اگه از اينا باشه اصلاً گوش نمي کنم بهت گفته باشم."

مهران:"نه اينانيست فقط قول بده بگو به جون مهران انجام ميدم."

_" باشه قول ميدم.قسم مي خورم.حالا چي کار بايد بکنم."

مهران:" سوگند من پشيمون شدم.نامه رو نخونده پاره کن.اصلاً بندازش دور باشه؟"

_" مهران حالت خوبه؟ تو اين همه کار کردي فقط به خاطر اون نامه، حالا من نخونده پارش کنم؟"

مهران:"سوگند تو قول دادي.بايد انجام بدي."

نمي فهميدم چرا پشيمون شده اما خب قول داده بودم با اين که خيلي کنجکاو بودم که بدونم توي نامه چي نوشته اما گفتم: باشه قول ميدم که پارش کنم.اما تو خودت نمي خواي بگي که چي

نوشته بودي؟"

مهران:"نه ديگه اگه ميخواستم بگم که ميگفتم نامه رو بخون."

_" باشه با اين که خيلي کنجکاو شدم اما قبول."

مهران يکم ساکت شد وهيچي نگفت.منم داشتم به ماشين ها نگاه ميکردم مثل اينکه داشت فکر ميکرد.يه دفعه گفت: سوگند اگه خواستي نامه رو بخوني ،بخون اما بايد قول بدي که به هر چي

توش نوشتم عمل کني. البته بعد از خوندن نامه مي دونم که خودت پشيمون مي شي. حالا انتخاب با خودته. يا بخونيشو عمل کن يا پارش کن."

_"مهران مي خونمش اما بايد بزاري خودم تصميم بگيرم.اگه نامه رو خوندم و بازم خواستم که باهات باشم بايد به نظرم احترام بزاري باشه؟"

مهران:"خب باشه. چي شده هنوز ماشين نيومده؟ ببين اون دورو بر هيچ پرايد سفيدي نيست که گيج بزنه؟"

_"پرايدي نيست که گيج بزنه اما يه پرايد سفيد هست که يه پنج دقيقه ميشه يکم اون طرف تر ايستاده همش زل زده به ما."

مهران:" خب برو جلو بپرس که آژانسه يا نه؟ اگه آژانس بود خودتو معرفي کن و بسته رو بگير.اول نگاه کن ببين بسته تو ماشين هست يا نه؟"

_" يعني چي برم زل بزنم تو ماشين آقاهه.زشت بابا."

مهران:"زشت نيست برو جلو. من گوشي دستمه."

رفتم جلوي ماشين از شيشه نگاه کردم مي خواستم از راننده سؤال کنم که آژانسه يا نه که بسته رو توي ماشين ديدم. به مهران گفتم خودشه پيداش کردم. از راننده سؤال کردم و اونم گفت که

آژانسه.خودمو معرفي کردم و اونم بسته رو به من داد. پولشو قبلاً داده بودن. مي خواستم زودتر بسته رو پيدا کنم. به مهران گفتم تحمل ندارم بزار به ايستگاه تاکسي برسم که اون سمت

خيابونه بعد بسته رو باز ميکنم. توهم قطع نکن.بسته رو باز کردم.يه عروسک خروسي تپل و مپل و بامزه بود.خيلي ناز بود.کلي ذوق کرده بودمو داشتم جيغ ويغ ميکردم آخه من عاشق

عروسک بودم به خصوص عروسکاي تپل مپل. نمي دونم توش چي ريخته بودن که اين قدر نرم بود. خيلي قشنگ بود.به مهران گفتم:مهران سليقه ات حرف نداره.خيلي نازه من عاشقش شدم

دستت درد نکنه. نمي دونم چه جوري جبران کنم.

داشتم تو بسته رو نگاه ميکردم که ديدم نامشم توشه.گفتم مهران نامه تم پيدا کردم.

گفت:خوشحالم که خوشت اومد.دوست داشتي نامه رو بخون اما اگه خوندي بايد حتماً عمل کني.خداحافظ سوگند.

اصلاً نزاشت من خداحافظي کنم سريع گوشي رو قطع کرد.دهنم باز مونده بود اين پسر چقدر عجيب بود.از مهسا خداحافظي کردمو ماشين گرفتم رفتم خونه. يه راست رفتم تو اتاقم و دروبستم.

مامانم اينا خوابيده بودن. اصلاً گرسنه نبودم. ميلي هم به غذا نداشتم. سريع بسته رو باز کردمو نامه رو از توش در آوردم.سه تا برگ بزرگ بود.بوي يه عطري هم مي داد که فکر کردم شايد

عطر خودش باشه.روي برگ ها يه چيزايي بود قرمز بود. نمي دونم گفتم شايد داشت غذايي چيزي مي خورد کاغذا کثيف شده. زياد اهميت ندادم. برعکس خط من مهران خطش خوب بود. اين

جوري شروع کرده بود.

"سوگند عزيزم سلام...

خوشت اومد؟...

سوگند من مي خوام حرفايي بزنم که شايد تو اصلاً خوشت نياد ولي خودت خواستي که بهت بگم. من ازت خواسته بودم که فراموشم کني اما نکردي خواهش کردم ولي قبول نکردي ولي با "

شنيدن اين حرفها اميدوارم که نظرت عوض شه و بتوني بهتر تصميم بگيري"او- کي" .

مي دوني چرا تا الان به هيچ دختري دل نبستم؟

مي دوني چرا مي خوام خودمو بکشم؟

مي دوني چرا از خدا راضي نيستم؟

مي دوني چرا از خودم بدم مياد؟

مي دوني چرا به زندگي که مي گي دل نمي بندم؟

مي دوني چرا بهت مي گم سوگند فراموشم کن؟

مي دوني چرا؟

مي دوني چرا؟

وخيلي چراهاي ديگه.سوگند تا اومدم جووني کنم خونوادم رفتند منو تنها گذاشتند. ولي با تنهايي کنار اومدم. دلم سوخت ولي با اشکام سعي کردم خاموشش کنم. تنها موندم ولي طاقت آوردم.

سوگند، عزيز من نمي خوام ناراحتت کنم ولي مجبورم کردي .سوگند به خدا شنيدن اين حرفها فقط ناراحتي تو بيشت ميکنه.سوگند الانم دستام دارن ميلرزند نمي تونم به قلم بيارم.سوگند من، من

از غم خونوادم ناراحت نيستم.مي دونم ميگي قسمته،آره،باهاش کنار اومدم. من فقط از خدا مي خوام جوابمو بده،چرا؟

مي دوني به من چي گفتي سوگند،گفتي خدا تورو گذاشت تا زندگي کني اين حق تو درسته؟ نه سوگند اين حق من نيست.منم با اونا مي برد فکر ميکنم سنگين تر بودآخه سوگند چي بگم بهت. من

وگذاشت که زندگي کنم با اين که زجر بکشم و بميرم.سوگند عزيزم هيچ کس از اين موضوع اطلاعي نداره به تو ميگم چون خودت خواستي فقط خودت.

بعد از مرگ بچه ها و پدر ومادرم من 2 سال با خودم بودم تا مرگ عزيزانم رو قبول کنم با همه اين شرايط درسمو خوندم و تموم کردم بعد يه مدت رفتم تهران 2 ماهي رو گذروندم.تنها بودم با

خودمو با هيچکس صحبت نمي کردم تا حدي که ديگه داشتم ديونه ميشدم سوگند.

تا اينکه مريض شدم بي حال و بي جان اما تحمل کردم تحملي که براي هر کسي سخت بود اونم با اون روحيه ي من ديدم بعد يه مدت خوب شدم ولي هر چند وقت از بينيم خون ميومد.توجه اي

نکردم اومدم خونه ي خودمون و شهرمون و همين طور ادامه دادم تا يه روز حالم بد شد.رفتم سر خاک اين قدر گريه کردم که نفهميدم چطور شد مثل چند روز پيش که اتفاق افتاد. دکترا براي

ازمايش از من ازم خون گرفتن. اي کاش که همون روز مرده بودم.بعد 2 روز حالم بهتر شد و زمان ترخيص دکتر بهم گفت اين نامه رو بگير يکي از دوستام دکتر بسيار خوبيه و کارش حرف

نداره.

گفتم دکتر بابت چي؟گفت برات وقت گرفتم همين امروز برو.منم نامه رو گرفتم بعدازظهر رفتم مطب تمام آزمايشگاها و نامه ي خود دکتر تو يک پاکت بود و دکتر هم بازش کرد.فقط بهم گفت چند

سالته.من جواب دادم.گفت تو خونواده هم سابقه داريد يا نه. گفت خونواده انگار يخ شده بودم جوابي براش نداشتم ولي گفتم همه شون عمرشونو دادن به شما دکتر هم ناخودآگاه اشک ريخت

اما نفهميدم آخه ببوگلابي ام ديگه.ديدم دکتر داره نصيحتم ميکنه و منو داره به زندگي اميدوار ميکنه که راه هايي براي درمان وجود داره مي فهمي سوگند،سوگند خوبم تو بگو عزيزم خدا ؟؟

همون خدا چرا منو بااونا نبرد چرا مي خواد حالا جونمو بگيره سوگند تو که با خدا حرف مي زني تو که خدا همه چيز بهت ميده،تو که مي گي خدا هرچي بگي گوش ميکنه تو بگو.

سوگند يعني اين بود حق من.خب چه طور زندگي کنم وقتي مي دوني که سرطان داري.وقتي مي دوني که بايد بميري وقتي مي دوني که ذر ذره داري آب مي شي به چه چيزاي دنيا دل خوش کنم.

وقتي بهت ميگم سوگند منو فراموش کن،وقتي مي گم سوگند عزيزم من آدمي نيستم که بتونم طاقت بيارم.هر لحضه هر ثانيه از عمرم داره کم ميشه چطور توقع داري بمونم.سوگند عزيزم سعي

کن،مي توني،ولي اگرم نخواي منو فراموش کني خب باشه عزيزم تو هم باهام لج کن اشکالي نداره الهي دستم ميشکست شماره ي تو رو نمي گرفتم.سوگند،سوگند مي توني بفهمي من نمي

تونم بمونم نمي خوام خدا بهم بخنده نمي خوام ذره ذره آبم کنه.سوگند مي خوام بهش بفهمونم که واقعاً در حق من وخونوادم بدي کردي.مگه ما باهات چي کار کرده بوديم که همه رو داري

ميگيري خوب چرا منو مي خواي ديرتر زجرکش کني،ولي من نمي زارم. نمي زارم به خواستت برسي.سوگند ببخشيد ناراحتت کردم.شرمنده که ورق ها خراب شد.از يک طرف اشکهام از يک

طرفم که اينجا اين خون لعنتي واقعاً منو ببخش اگه قابل خوندن نيستند.

«هر کاري کردم بدتر شد» پاک نشد.

عزيز من حالا فهميدي که اميدم فقط خدا بود که اونم چه بلايي سرم آورد.ولي اشکالي نداره مي دونم بايد زندگي کنم کسي که ميدونه داره مي ميره.سوگند من خودمو ميکشم اينو بهت قول ميدم

تا روي بعضي ها رو کم کنم حالا ببين خدا! فقط مي خواستي که دل يه دخترو بشکونم فقط مي خواستي ناراحت بشه من که تا الان به کسي نگفته بودم که چه بلايي سرم اوردي ولي خودش

خواست که بهش بگم دارم تند تند مينويسم سوگند اگه بد خط شد شرمنده آخه راننده مي خواد حرکت کنه مي خوام تا قبل از 12 برسه به دستت.

...(سوگند ازت خواهش ميکنم همه چيزو فراموش کن)...

حالا ديدي که به درد هيچ چيز نمي خورم يه آدم سرطاني رو به مرگ که از خودش و از همه ي عالم ناراحته. سوگند عزيزم خواهش ميکنم بعداز خوندن نامه آتيش بزن و همه چيز،همه ي

اتفاقاتي که افتاده رو فراموش کن اگه نمي توني خب تو دفتر خاطراتت بنويس و آخرش بنويس«خداي با معرفت فکر مي کنم رحمت خودتو فراموش کردي نسبت به اين خونواده،يعني همه

رو،همه رو؟»

سوگند سعي کن آرام و با آرامش به زندگي ادامه بدي و قدر پدر و مادرت رو بدوني که خدايي نکردهه مثل من حسرت به دلت نمونه. امروز من همه چيزو مي بخشم به اون بچه ها حالا بعدش

خود خدا مي دونه که چه برنامه ها براش دارم.

دکترا گفتن 3 سال ولي حالا نمي خوام حتي يک دقيقه هم زنده بمونم.

دوست دارم بعد از اينکه نامه رو خوندي ديگه به مهران گلابي فکر نکني باشه عزيزم. ديدي من کوله باري از بدبختي و رنجم و هيچ کس حتي تو، حتي تو سوگند عزيزم نمي توني کمکم کني.

مگه مي توني تصميم خدا رو عوض کني خب سرنوشت خانواده ي ما هم اين طور بود فقط مي شه تو کتابا پيداش کرد.

"دوست دارم سوگند"

سوگند، سوگند، سوگند، سوگند، سوگند، سوگند، سوگند، اين مهران بود که ازت خواهش کرد

باشه دختر خوب دوست دارم.

«حالا فهميدي که چرا بايد خدا جاي منو تو بهشت قرار بده حتي اگه خودم خودمو کشتم.»

به من گفتي دل

دريا کن اي دوست

همه دريا از آن ما کن اي دوست

دلم دريا شد و دادم به دستت

مکن دريا به خون پروا کن اي دوست!

اميدوارم تو زندگي موفق باشي حتي فکرش رو هم نکن تا پدر و مادر داري هيچي کم نداري.

خداحافظ عزيزم

دوست داشتم کنارم بودي تو رو تو آغوش مي فشردم و از اين که منو تحمل کردي ازت تشکر مي کردم دلم مي خواست حتي براي يکبارم که شده از نزديک مي ديدمت و مي بوسيمت...

راستي خودم براي عروسکت اسم گذاشتم هر وقت

(ديديش صداش کن (مهران ببو

babo Mehran

""" پايين نامه شکل يه قلب تير خورده کشيده بود که چند قطره ازش ميچپيدوسطشم اسم من و خودش و نوشته بود. سوگند و مهران . ""

اين خون نيست سوگند همش اشکه که دارم برات مي ريزم.

Bye

باشه عزيزم

Mach

****

من به حرف مهران گوش نکردم.نه، نمي تونستم.نه فراموشش کنم، نه سر عقل اومدم نه نامشو پاره کردم و آتيش زدم.هنوزمبعد مدتها که برام يه عمر گذشته بوي عطر نامش بهم آرامش

ميده.وقتي مي خونمش آروم ميشم.

وقتي نامه تموم شد ديدم صورتم خيس اشک.نمي تونستم آروم شم. سرمو بالا کردم و رو به آسمون فقط به خدا گفتم:چرا؟

_"خدايا تو که اين قدر بزرگي،چرا؟يعني تو اين زمين به اين بزرگي تو يه جاي کوچيک براي مهران نبود؟خونوادشو که بردي. چرا مي خواي خودشم ببري؟آخه چرا؟"

خدا هميشه بهم کمک کرده بود.هميشه همه جا باهام بود.اينو هميشه احساس کرده بودم مي دونستم که هيچ کار خدا بيحکمت نيست.اما حکمشو درک نمي کردم.نمي فهميدم چرا مهران بايد

بميره. نمي فهميدم چرا داره ذره ذره آبش ميکنه.

من اين وسط چه کاره بودم.من چي کار مي تونستم بکنم.آخه چرا خدا گذاشته بود که اين قدر پيش برم که نتونم ازش جدابشم. نمي خواستم. الان ديگه حتي حاضر نبودم به جدا شدن از مهران

فکر کنم. از اولم دوريش برام سخت بود.

الان خيلي سخت شده بود.گوشيمو برداشتمو براش "اس-ام-اس" زدم. اما نمي دونستم چي بايد بگم.

_"مهران عزيزم ميدونم خيلي سخته اما بايد تحمل کني.مهران نمي خوام نصيحتت کنم.مهران خواهش ميکنم بزار باهات باشم.حالا ديگه نه ميتونم و نه ميخوام که برم.مهران چه جور ميگي

فراموشت کنم. من نمي تونم.مي توني تحملم کني مهران.ميتوني سعي کني؟"

اما مهران جوابمو نمي داد. باورم نمي شد که بخواد براي هميشه بره.

_"مهران تو قول دادي که اگر خودم بخوام ديگه حرفي نزني مهران جوابمو بده. من مي خوام با تو باشم و دوستت باشم.مهران لطفاً جوابمو بده عزيزم."

مهران بعد از 10 دقيقه جوابمو داد اما چه جوابي.

مهران:تو قول دادي سوگند اگه نامه رو خوندي پس بهش عمل کن. باي"

_"مهران به چي بايد عمل کنم؟ تو بگو.من نمي تونم فراموشت کنم. بزار به خاطر خودم و دلم دوستت باشم. اگه الان بگي نه تاآخر عمر عذاب مي کشم. مهران من بيشتر به تو احتياج دارم.

نامه ات و هديه ات تا آخر عمر جزو عزيزترين خاطراتمه نزار خراب بشه.مهران من ميخوام با تو باشم."

_"مهران نگو باي.خواهش ميکنم نمي تونم تحمل کنم.چرا نمي زاري خودم تصميم بگيرم؟تو هم مثل خونوادم به شعورم شک داري.من خودم ميفهمم.خواهش ميکنم."

_"مهران داري به شعورم،درکم،فهمم به احساسم توهين ميکني.نزار بشکنم.نزار دلم بشکنه.نزار شخصيتم بشکنه.مهران يکم درک کن خواهش."

مهران:مي توني صحبت کني؟

_"آره ميتونم"

يک دقيقه بعد زنگ زد.اونقدر هل شده بودم که باز زنگ اول گوشي رو ورداشتم و گفتم:الو سلام. خيلي اروم جوابمو داد:"سلام "

نمي دونستم چي بگم هر دو ساکت شده بوديم. زبونم بند اومده بود.

مهران: نامه رو خوندي؟

_"آره"

مهران: حالا فهميدي که چرا نمي خوام زنده باشم و زندگي کنم؟"

_"مهران. اينا دليل نمي شه. نبايد از خدا شاکي باشي. نبايد بگي خدا تورو فراموش کرده. شايد خدا تورو خيلي دوست داره که مي خواد زود بري پيشش."

يه خنده ي تلخ کرد و گفت: خدا منو دوست داره؟ دوست داره که اين کارا رو با من ميکنه؟"

_"مهران مگه خدا پيامبرها و اماماش رو دوست نداشت.مگه اونا زجر نکشيدن.همه ي سختي ها و مشکلات باري اونا بود.چرا فکر نمي کني داره آزمايشت ميکنه؟"

يه دفعع عصباني شد وداد زد و گفت"بسه ديگه.تو نمي فهمي تو هيچي نمي فهمي.تو مي دوني يه آدميکه مي دونه داره ميميره چه زجري ميکشه. يه آدمي که کسي رو نداره چه حالي داره؟ نه

کسي هست که به اميدش زنده بمونم و نه هدفي دارم. جوني هم ندارم که بهش دل ببندم.دکترا گفتن سه سال وقت دارم.اما اونا هيچ وقت راست نمي گن. تا حالا شده به يکي که گفتن يک سال

وقت داري کاملاً يک سال عمر کنه؟ نه. هميشه زودتر ميميرن.من نمي خوام صبر کنم تا خدا هر وقت که خواست منو ببره. مي خوام باهاش لج کنم مي خوام بگم من مي تونم خودم تصميم

بگيرم که کي بميرم. من اين زندگي رو نمي خوام.من نمي خوام زنده باشم و زندگي کنم."

به گريه افتاده بودم. مي فهميدم چي ميگه اما نمي خواستم باور کنم که اون فرصتي براي زندگي نداره.نمي خواستم باور کنم که خيلي زود ميره. نمي خواستم بفهمم که مهران نمي تونه هميشه

باشه. مي خواستم نفهم باشم. مي خواستم خنگ باشم.

با گريه گفتم: ت. نبايد اين کارو بکني .سه سال عمر کمي نيست. تو مي توني تو سه سال زندگي کني.مي توني از زندگيت لذت ببري.مي توني هر کاري که دوست داري انجام بدي.تو نبايد اين

قدر نااميد باشي.خواهش ميکنم مهران.تو بايد زندگي کني.

داشتم هق هق ميکردم. اون نبايد فکر مردن باشه.مي دونستم که زندگي خودش اميده.آدمي که کسي رو نداره فقط به اين اميد زنده ه است که زندگي کنه و تو آينده شايد بتونه به چيزايي که

ميخواد برسه. اما مهران،اون اميد اصلي رو نداشت اون زندگي رو نداشت.آينده رو نداشت.هيچ چيزي زجرآورتر از اين نيست که آدم بدونه که قرار نيست زنده بمونه.

مهران:سوگند منطقي باش.من چه زندگي مي تونم بکنم؟مي تونم درس بخونم؟مي تونم ازدواج کنم.مي تونم خانواده تشکيل بدم؟مي تونم با اميد به زندگي کار کنم تا آيندم بهتر بشه؟ نه من نمي

تونم اين کارها رو بکنم.ميفهمي؟"

_"مهران مي توني، تو مي توني ازدواج کني.مي توني تا جايي که مي شهدرس بخوني حتي ميتوني کارکني."

مهران:سوگند چي داري ميگي.من دوست داشتم ازدواج کنم،بچه دار بشم.عروسي بچه مو ببينم.اما نمي شه.من ديگه نمي تونم خانواده اي داشته باسم.بفهم اينو درک کن."

_"مهران چرا نمي توني ازدواج کني؟درسته شايد نتوني عروسي بچه تو ببيني و نوه هاتو اما مي توني لااقل خود بچه تو ببيني.اين قدر نااميد نباش."

مهران:سوگند تو داري چي ميگي،آخه کدوم دختري حاضره با کسي ازدواج کنه که ميدونه سرطان داره و ميميره.از تو مي پرسم تو بودي حاضر مي شدي با يه همچين آدمي ازدواج کني؟"

ساکت شدم.ديگه گريه هم نمي کردم.داشتم فکر ميکردم.اگه من بودم چي کار ميکردم؟اگه من بودم بايه همچين آدمي زندگي ميکردم؟فکر کنم...

_"آره ازدواج ميکردم.اگه واقعاً دوسش داشته باشم حاضرم باهاش ازدواج کنم.چون معتقدم يه لحظه زندگي کردن باآدمي که دوسش دارم مي ارزه به يه عمر زندگي کردن با کسي که نمي

فهممش ودوستش ندارم.

همون چند لحظه براي تمام عمرم کافيه.من ميتونم با خاطرات همون چند لحظه يه عمر زندگي کنم.در ضمن تو مجبور نيستي که بگي مريضي."

مهران داشت مي خنديد.بعد گفت:اولاً که توديونه اي که اين حرفو ميزني.درسته.الان يه چيزي ميگي اما اگه تو شرايطش قرار بگيري يه جور ديگه عمل ميکني.دوماً يعني چي که مجبور نيستم

بگم که مريضم؟يعني از اول زندگي دروغ بگم؟زندگي که با دروغ شروع بشه فايده اي نداره."

_"نمي گم که دروغ بگو،ميگم همه چيزونگو يعني يکم پنهان کاري کن."

مهران:نه سوگند خانم نمي شه.من همچين زندگي رو نمي خوام.

ديگه کم آورده بودم شروع کردم به گريه کردن و گفتم:پس چي کار بايد بکني؟بايد خودتو بکشي؟اين که نمي شه؟فکر ميکني خونوادت خوشحال ميشن؟به خدا نه اونا عذاب ميکشن.خدا هم ازت

راضي نمي شه.ميري جهنم.اونجا بيشتر زجر ميکشي."

مهران:اصلاً مهم نيست فقط ميخوام که نباشم.تو هم که اون نامه رو خوندي بايد همه چيزو فراموش کني.انگار نه انگار که مهراني وجود داشته. يه کابوس بود که تموم شد.

_"نمي تونم . نمي خوام که تموم بشه.کابوس هم نبوده يه روياي قشنگ بود. مهران نمي خوام تنهات بزارم.ميخوام باتو باشم.ميشه تحملم کني؟مهران ميتوني تحملم کني؟"

مهران:"نه نمي تونم تحملت کنم.نمي تونم ببينم زجر ميکشي اونم به خاطر من.مگه چه گناهي کردي؟"

_"مهران بزار خودم تصميم بگيرم.من مي خوام تا وقتي که ميشه با تو باشم.خواهش ميکنم قبول کن.عذابم نده مهران"

مهران:خيلي خب.حالا برو صورتتو بشور بعد با هم صحبت ميکنيم.گريه هم نکن."

_"نه من ديگه گريه نمي کنم.نرو خواهش ميکنم."

مهران:دوباره بهت زنگ مي زنم.بزار يکم حالم بهتر بشه.تو هم صورتتو بشور باشه؟"

_"حالت خوب نيست؟چي شده؟"

مهران:بابا از بينيم خون مياد.

_"واي ببخشيد باشه.فعلاً."

گوشي رو قطع کرد.تازه فهميدم وقتي يه دفعه بدون توضيح خداحافظي ميکرد و ميگفت دوباره برات زنگ ميزنم براي چي بود.يعني اون موقع هم از بينيش خون ميومد؟رفتم يه آبي به صورتم

زدم يکم صبر کردم ديدم زنگ نزد. يه "اس-ام-اس" دادم.

_"مهران خوابيدي؟حالت خوبه؟داري چي کار ميکني؟مشکوکي!"

يکم ديگه هم صبر کردم.گفتم بهتره برم نمازمو بخونم معلوم نيست کي زنگ بزنه.نماز ظهرموخوندم که زنگ زد.تا گوشي رو بردارم طول کشيد.گفت: خوابيده بودي؟

_"نه بيدار بودم.راستش داشتم نماز مي خونم."

مهران:"خب پس من قطع ميکنم بعد نماز زنگ ميزنم.فعلاً.

خداحافظي کردم و رفتم نماز عصرمو خوندم.کارامو کردم و آماده شدم با مهران حرف بزنم.يه "اس-ام-اس" بهش زدم.

"سلام من نمازمم خوندم حالا اومدم که درست و حسابي باهات حرف بزنم"يکم ديگه صبرکردم اما بازم جوابمو نداد.دوباره "اس-ام-اس" دادم.

_"خوابي؟من که گفقم خميازه ميکشي پس خوابت مياد تو گفتي نه.مهران داري چي کار ميکني؟ ميتوني بهم بگي لطفاً؟"

_"مهران حالت خوبه؟کجايي؟نگفتم قليون نکش ديدي قليون گرفتت.نکنه منو فراموش کردي؟ بي معرفت به همين زودي يادت رفتم؟ شيطوني بسه ديگه" وقتي زنگ زده بود و من گفتم دارم

نماز ميخونم ازش پرسيدم که کجا بود که جوابمو نداد گفت:داشتم بساط قليون و جور مي کردم.گفتم حتماً حسابي قليون کشيده حالام فشارش افتاده پايين.نگران شدم.اما نمي تونستم کاري

بکنم.گوشيش هنوز در شبکه نبود.

يه بيست دقيقه بعد زنگ زد.خيلي هول شدم.سريع جواب دادم.

_"الو،سلام.کجا بودي؟"

خنديد.مهران:سلام يه وقتايي فکر ميکنم گوشيت رو پيغامگيره.آخه هميشه اولش ميگي الو،سلام.جمله ديگه بلد نيستي بگي؟"

_"چرا بلدم.سلام چه طوري؟خوبه؟کجا بودي مهران نگران شدم."

مهران:همين جا يکم کارم طول کشيد.خب ميگفتي."

يکم صحبت کرديم.مهران گفت از خودت بگو.من از خودم گفتم.من پرسيدم شما چند تا بچه بوديد؟گفت:سه تا.دوتا برادريه دونه خواهر.خواهرم اسمش مژگان بود.بيست سالش بود.برادرم

مهرداد کوچولو بود.کلاش پنجم بود. وقتي با داداش کوچولو حرف ميزني ياد اون ميوفتم."

تازه يادم افتاد وقتي داشتم با برادر کوچيکم حرف ميزدم و قربون صدقه اش ميرفتم بهم گفت مگه بچه است که باهاش اين جوري حرف ميزني.تازه ميفهميدم که ياد داداشش ميفتاد.داشتيم حرف

ميزديم که يه دفعه ناله کرد و گفت آخ.

_"چي شده؟دوباره از بينيت خون اومد؟"

مهران:نه تمام تنم درد ميکنه. دلم درد ميکنه، سرم داره ميترکه."

_"چرا؟سرما خوردي؟مي خواي پاشو يه قرصي چيزي بخور حالت خوب بشه."

مهران:ديگه قرص نداريم هم رو خوردم.چهل تا قرص خوردم. ديگه يه باره ميشه."

چهل تا قرص خورده؟ يعني چي؟همه اش رو باهم خورده؟يه باره ميشه؟يعني چي؟ اين همه قرص با هم يه فيل و از پا درمياره.

يه دفعه به خودم اومدم.فهميدم چي کار کرده.سرم سوت کشيد حالم داشت بد مي شد.به تته پته افتاده بودم.

_"مهران تو چي کار کردي؟چهل تا قرص خوردي؟اين طوري که ميميري.مهران مي خواي خودتو بکشي؟"

مهران:مي خواي نه.دارم خودمو ميکشم.دلم ريخته به هم.حالم داره بد ميشه تمام تنم بي حس شده.سرم داره منفجر ميشه.گوشي رو به زور نگه داشتم.رو مبل دراز کشيدم و منتظرم.بهت که

گفتم. حالا مي توني تا وقتي که زندم باهام باشي.زياد طول نمي کشه."

_"مهران چرا؟ به من فکر نکردي؟حالا من چي کار کنم؟ تا آخر عمر عذاب ميکشم که نتونستم کاري بکنم.مي توني انگشتتو بکني تو حلقت تا حالت بد بشه اگه قرصا بياد بالا ديگه نمي

ميري.." خنديد.

مهران:ديوونه من اين همه قرص خوردم که بميرم.دارم درد ميکشم که بميرم اون وقت مي گي برم بالا بيارم. الان عکس خونوادم پيشمه. همه دوروبرمن.دلم خيلي براشون تنگ شده.چيزي

نمونده.ميرم پيششون و ميبينمشون.مي خواي با مامانم آشنا بشي؟بهش سلام کن."

عصبي بودم.نمي دونستم چي کار بايد بکنم.نمي دونستم به کي بايد گله کنم.بازم اين اشکهاي لعنتي بدون اينکه بخوام داشتن از چشمام سرازير ميشدن.اما کاش آرومم ميکردن.گريه ميکردم.يه

گريه ي خيلي تلخ.

_"سلام خانم.مي بينيد که چه پسري داريد. مي بينيد چقدر اذيت ميکنه؟ اي کاش بوديد.اي کاش ميتونستيد يه کاري بکنيد.لااقل بهش بگيد که اين قدر عذاب نده.ازاين کارها نکنه.خدايا من به کي

شکايت کنم."

مهران داشت با مامانش حرف ميزد.

مهران:مامان ميبيني.ميشنوي صداشو. اگه زنده بودي اين دختر مي تونست عروست بشه.اما حيف که نيستي.منم فرصت ندارم.

+"مهران دلم ميخواست اونجا بودم تا خفت کنم.اين جوري گناهت کمتر ميشد.خودم با دستام ميکشتمت تا اين قدر حرص ندي و منو عذاب ندي."

مهران:نچ،نچ.نمي خوام دست کسي به خون من آلوده بشه. مي خوام خودم خودمو بکشم تا با خدا لج کنم.

بعد دوباره رو کرد به مامانش و گفت:مامان ميبيني چه عروس خشني داري؟هنوز نگرفتمش مي خواد منو بکشه."

بلند بلند گريه ميکردم.دلم آتيش ميگرفت.

_"مهران،اي کاش اونجا بودم.اي کاش اونجا بودمو جلوتو ميگرفتم و نمي ذاشتم اين کارو بکني.آخه چه خل بازيه که تو در مي ياري.من چي کارکنم."

مهران:اگه خيلي ناراحتي قطع ميکنم.سوگند گريه نکن.کم نمي خوام گريه کنم.

_"آخه اين چه زندگي که تو داري.ميدوني مي خوام چي کار کنم؟مي خوام داستان زندگيتو بنويسم.مطمئنم که کسي باور نميکنه.خيلي عجيبه.آخه همه ي اين بدبختيها ومشکلات براي يک نفر.

آخه چرا؟مگه تو چي کار کرده بودي؟"

مهران:نمي دونم سوگند.فقط آخرش از خدا بپرس مگه خونواده ي ما چي کار کرده بود که بايد به کل از صفحه روزگار محو ميشد.چرا منو همون موقع با خونوادم نبرد؟

ميدوني فقط دلم مي خواد بعد از اينکه مردم،لااقل يکي بياد و جنازمو پيدا کنه.نمي خوام جنازم اينجا بو بگيره.خدايا اين يه کارو برام انجام بده."

نفس کشيدن برام سخت بود.به زور نفس ميکشيدم.نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم بلند بلند نفس مي کشيدم و گريه مي کردم. مهران پرسيد: سوگند چي کار ميکني؟"

_"هيچي دارم نفس ميکشم.يعني حق ندارم؟باشه نفسم نمي کشم."

مهران:چرا حق نداري.نفس بکش.نفس کشيدن براي همه آزاده.فقط خانواده ي ما حق نداشتن نفس بکشن.چرا نفس نکشي عزيزم.بکش.سوگند بهت يه نصيحت ميکنم.هيچ وقت از پشت گوشي

عاشق کسي نشو حتي بهش فکرم نکن.مي بيني،همش داري گريه ميکني.اگه اون شب جواب "اس-ام-اس" منو نداده بودي الان راحت داشتي زندگيتو ميکردي.سعي کن ديگه جواب "اس-ام-

اس" غريبه ها رو ندي."

_"من ديگه غلط ميکنم اين کارو بکنم.همين يه دفعه واسه هفت پشتم کافي بود.درس عبرت شده برام.

مهران دعا ميکنم حالت بهم بخوره و قرصها رو بالا بياري.دعا ميکنم خدا نزاره بميري.دعا ميکنم خدا جلوي کارهاتو بگيره.تا حالا که خدا بي جوابم نزاشته.اميدوارم اين يه دفعه هم به حرفم

گوش بده."

مهران:ديگه کار از کار گذشته.ديگه حس تو تنم نيست،سرم داره گيج ميره.

سرش داد کشيدم."لعنتي آخه چرا اين کارو کردي.حتي سرسوزن به من فکر نکردي.فکر نکردي من چي ميکشم؟فکر ميکني الان مامانت خوشحاله که تو اين کارو کردي نه،به خدا داره زجر

ميکشه.اگه ميتونست حالت جا مياورد تا بفهمي که اين کارا اشتباهه.تا بفهمي که تو بايد به خواست خدا راضي باشي.که به حرفش گوش کني.آخه کي تا حالا با خدا لج کرده که تو دوميش

باشي. مامانت نمي بخشتت.

مهران:بسه ديگه.نمي خوام گريه کنم.نه تا حالا کسي اشکاي منو نديده.تو هم نمي بيني.گريه نمي کنم.اين حرفام فايده نداره.کارتموم شده."

_"مگه تا حالا کسي اشکاي منو ديده بود؟نه نديده بود.اما اين چند روزه اشک شده خوراک شب وروزم.شده تنها همدمم.تنها دوستم.چرا با من اين کارو کردي مهران چرا؟حالا که فهميدي برام

با ارزشي چرا اين کارو کردي؟"

مهران:يعني تو فکر کردي چون فهميدم براي يکي مهمم اين کارو کردم که خودمو عزيز کنم.نه.براي توهم بهتره.منو فراموش ميکني.هرچي به خودت گفتم فراموشم کن گوش نکردي،خودم

دست به کار شدم.ول کن سوگند داري اشکمو در مياري.من تا به حال به هرچي که خواستم رسيدم به اين يکي هم يمرسم.بيا ديگه خداحافظي کنيم ديگه ناي حرف زدنم ندارم.چشمام داره بسته

ميشه."

_"مهران دوستت داشتم و دوستت دارم.اي کاش اينو ميفهميدي.اي کاش يه ذره برات مهم بودم و يکم براي ارزش غائل بودي.اونوقت اين کارو نمي کردي .

من نمي فهمم آخه من کجاي زندگيت بودم.چرا اصلاًخدا کاري کرد که من اين موقع تورو بشناسم.آخه چرا؟"

ديگه نمي تونستم ادامه بدم.گريه امونم نمي داد.مهرانم داشت گريه مي کرد.

مهران:سوگند ازت مي خوام که همه چيزو فراموش کني.وقتي تلفنو قطع کردي بگير بخواب به هيچ چيزم فکر نکن.وقتي بيدار شدي ديگه مهران وجود نداره.بهم قول مي دي که بخوابي و فکر

نکني.خواهش ميکنم گريه هم نکن.قول بده سوگند."

_"نمي تونم. مهران داري کاري رو ازم ميخواي که خيلي سخته واز عهدم برنمياد."

مهران:سوگند قول بده بهم.زود باش.

_"سعي ميکنم.ولي توهم قول بده اگه حالت بهم خورد بهم زنگ بزني و خبرم کني.قول ميدي مهران؟اگه تو قول بدي منم قول ميدم."

مهران:باشه.زنگ مي زنم.حالا خداحافظي کن و قطع کن."

_"مرسي.خداحافظ.خدا کنه بالا بياري."

مهران:خداحافظ.

گوشي تو دستم بود و نمي تونستم قطع کنم.مهران گفت:پس چرا قطع نمي کني.

_"لطفاً تو قطع کن من نمي تونم."

مهران:سوگند قطع کن.بيشتر از اين عذابم نده.خواهش ميکنم.

خيلي سخت گوشي رو اوردم پايين چند لحظه نگاش کردم و بعد قطع کردم اميدي نداشتم که دوباره صداي مهرانو بشنوم و همين دلمو مي سوزوند.شروع کردم به گريه کردن. يه گريه ي تلخ تا

خوابم برد.نمي دونم فکر ميکنم يک ساعت بعد بيدار شدم.برادرم اومده بود و کارم داشت اما وقتي منو ديد يه دفعه گفت:سوگند چي شده؟چرا گريه کردي؟"

_"من؟کي گريه کردم.کي گفته.برو بيرون مسخره بازي هم در نيار."

سهند:کي گريه کرده؟معلومه تو.يه نگاه به آينه بنداز ميفهمي چي ميگم خانم دروغ گو.

بلند شدم تو آينه به چشمام نگاه کردم.واي چي مي ديدم.چشمام شده بود يه باريکه خط.پلکام همچين پف کرده بود که خودم وحشت کردم.خود چشمام که دو تا کاسه ي خون شده بود.داشتم

چشمامو مي ماليدم که سهند گفت:حالا واسه چي گريه مي کردي؟معلوم نيست تواين اتاق چي کار ميکني.همشم که با اين گوشيت ور ميري.بذار به مامان بگم."

تا اومدم جلوشو بگيرم از در اتاق دوئيد رفت بيرون مونده بودم به مامانم چي بگم. مي دونستم اين قدر پيله مي شه که نگو.مامانم اومد تو اتاق تا چشمام و صورتم نگاه کرد با حالت دستپاچگي

گفت:سوگند چي شده؟چرا گريه کردي؟

_"هيچي بابا همين جوري."

يه نگاه بهم کرد که از صد تا فحش بدتر بود.يعني منو خر گيرآوردي؟

مامان:آدم همين جوري گريه ميکنه؟

بعد همين جوري که داشت از اتاق ميرفت بيرون با يه حالت مرموزي بهم گفت:باشه نگو ولي من که مي دونم براي چيه؟

هول شدم.مطمئن بودم که نمي دونه چرا گريه ميکنم.اما ممکن بودم يه حدسايي بزنه و بعد اونقدر باخ ودش و حدساش وربره و به نتيجه ي اشتباه برسه.گفتم چي بگم که يهو از دهنم در رفت و

گفتم: واسه امتحان گريه کردم.

برگشت و به من نگاه کرد.منم تندي گفتم:آخه امتحانمو خراب کردم تو برگه هيچي ننوشتم .ميترسم بيوفتم.

يکي نبود به من بگه آخه آدم عاقل اگه امتحانتو خراب کردي پس اين نيش واموندت چرا اين قدر بازه و داري از ذوق ميميري. مامانم با يه حالت که پيدا بود باور نکرده گفت: باشه.زياد ناراحت

نشو.اميدت به خدا باشه.انشاءالله که قبول ميشي. وقتي از در اتاق رفت بيرون يه نفس راحت کشيدم. هنوز زود بود که بخوابم واسه همينم کتابمو گرفتم جلوم تا درس بخونم.

ساعت7:43ً بود که ديدم برام "اس-ام-اس" اومده.اصلاً حوصلشو نداشتم.دلم مي خواست از همه ي دنيا دور باشم. گوشي رو برداشتم.وقتي "اس-ام-اس" و باز کردم چشمام گرد شد.مهران

بود وگفت:خدا بگم چي کارت نکنه هر کاري کردم نشد. بالاآوردم. فقط داره روده هام درمياد. فشارم اومده پائين. قرصم ندارم که بخورم همه تموم شد فکر ميکنم به خواستت رسيدي."

داشتم بال درمياوردم. اصلاً باورم نمي شد. رومو کردم طرف آسمونو گفتم: خدايا ممنونم. خدايا متشکر. خدايا فدات بشم که اين قدر مهربوني. مرسي که صدامو شنيدي و به حرفم گوش کردي.

خدايا ممنون که تنهام نزاشتي.

سريع جواب "اس-ام-اس" مهران و دادم از خوشحالي نمي دونستم چي کار کنم.

_"واي،به خاطر اين که خدا حرفمو گوش کرد براي تمام عمر متشکرم.اين قدر خوشحالم که مي خوام جيغ بکشم.پاشو يه آب قند بخور حالت جا بياد."

رفتم يه آبي به سروصورتم زدمو برگشتم توي اتاق ويه "اس-ام-اس" ديگه براش فرستادم.

_"مهران جان حالت خوبه؟ الان چه طوري؟ هنوز سرت گيج ميره؟ مي خواي بري دکتر؟ مهران جواب بده. لطفاً. هستي؟ مهران...

حدود هشت دقيقه بعد جوابمو داد خيلي کوتاه.

مهران:نمي دونم.فقط ميخوام بخوابم."

_" ( او - کي )،عزيزم آب قند بخور بعد راحت بخواب.هر وقت و هر ساعتم کارم داشتي "اس-ام-اس" بده. ( او - کي )؟حالا اگه تونستي يه چيزي بخور. ( او - کي )؟خوب بخوابي عزيزم."

اون قدر خوشحال بودم که حد نداشت.مهران من هنوز زنده بود و نفس مي کشيد.خدايا متشکرم.خيلي ممنون.دلم مي خواست زود بخوابم تا زود صبح بشه تا بتونم با مهران حرف بزنم.مطمئناً

حالش فردا صبح بهتر ميشه.

گرفتم خوابيدم با اين که هنوز زود بود و نه هم نشده بود.اما بازم خوابيدم.فردا صبح با يه ذوقي بيدار شدم که نگو.سريع کارامو کردم و يکمم درس خوندم.حدود ساعت 8:5ً يه "اس-ام-اس"

به مهران زدم.گفتم شايد بيدار شده باشه.

_"سلام مهران حالت خوبه؟گفتم ديشب مزاحمت نشم خوب استراحت کني.اميدوارم الان بهتر شده باشي.ميشه جوابمو بدي؟دارم نگران ميشم.مهران..."

اما مهران جواب نداد.گفتم شايد حتماً خواب باشه.بازم صبر کردم.ساعت 10:5ً دوباره "اس-ام-اس" دادم.

_"مهران سلام.حالت خوبه؟ميشه جواب بدي؟خواهش ميکنم.هنوز سرت درد ميکنه؟حالت بده هنوز؟مهران کجايي؟ جواب بده لطفاً.تو بهم قول دادي.يادت رفته؟

بهم قول داده بود که اگه بالا آورده جوابمو بده و بهم "اس-ام-اس" بزنه.

_"مهران جواب نمي دي؟يادت باشه تو قول دادي اگه حالت بهم خورد بهم زنگ بزني.هنوز زياد نگذشته که فراموش کردي.لطفاً.تو همش مي خواي گريه کنم."

هر چي صبر کردم جوابمو نداد.خيلي نگران شدم.آخه فشارش پائين بود.گفتم از شر قرصا خلاص شد نکنه که اين فشار پائين اومدن کار دستش بده زبونم لال.

ساعت 12 بازم براش "اس-ام-اس" زدم.

_"مهران اگه دوست نداري جوابمو بدي اشکالي نداره اما بدون که هر وقت که بهم احتياج داشتي من هستم.آمادم که به حرفات گوش کنم و تنهات نزارم."

حسابي نااميد شده بودم.از طرفي نگراني داشت منو مي کشت.بعد از ظهر حدود ساعت 2،5/2،دختر عموم سونيا اومدن خونمون.خيلي خوشحال شدم.حسابي تنها وداغون بودم.سونيا تقريباً در

جريان کارام بود.مهرانم خوب ميشناخت.پر انرژي اومد.از سونيا بعيد بود.ظاهراً يه کوچولو کاراش درست شده بود که خوشحال بود.يکم برام حرف زد،اما وقتي ديد که تو چشمام اشک جمع

شده ساکت شد داشتم به حرفاش گوش ميکردم اما وقتي ياد مهران مي افتادم ناخداگاه گريه ام مي گرفت.

سونيا يکم نگام کرد و بعد گفت:سونيا چي شده؟داري به حرفاي من گوش ميکني و گريه ميکني يا اينکه واسه چيز ديگه ايه؟تورو خدا گريه نکن من اومدم از تو روحيه بگيرم تو گريه کني منم

گريم ميگيره."

نتونستم خودمو کنترول کنم.سرمو گذاشتم رو سينه اش و گريه کردم.مونده بود که چي کار کنه.نازم مي کردو ميگفت: تورو خدا آروم باش.آخه چي شده.دلم ترکيد.لااقل بگو براي چي گريه

ميکني؟"

نمي تونستم حرف بزنم.نامه ي مهران و آوردمو دادم دستش.گفت: اين چيه؟

گفتم:نامه ي مهرانه فقط بخون وچيزي نپرس.

نامه رو گرفت و خوند.وقتي تموم شد.قيافه اش همچين سفيد شده بود که انگار خبر مرگ کسي رو بهش دادن.با يه حالت ناباورانه گفت:داره ميميره؟سرطان داره؟"

_"شايدم تا الان مرده باشه.ديروز غروب قرص خورده که خودشو بکشه.اما خوش بختانه بالاآورد.ديشب دو تا "اس-ام-اس" بهم داد اما از صبح تا حالا جوابمو نمي ده.سونيا ميترسم.فشارش

پائين بود نکنه کار دستش بده."

دوباره شروع کردم به گريه کردن.دلداريم داد و گفت:غصه نخور همه چيز درست ميشه.رفت و وضو گرفت تا نماز بخونه.تا نمازش تموم شد ديدم که يه "اس-ام-اس" اومد برام.

گوشي رو برداشتم تا "اس-ام-اس" و بخونم تا بازش کردم ديدم مهران.

_"سونيا،مهران "اس-ام-اس" داده"

سونيا:حالش خوبه؟سرنماز دعا کردم که بي خبر نموني.خدا چه زود جوابمو داد."

مهران:از خدا خواستم اگه ميخواد بميرم خب ميميرم اما نمي دونستم چي شد منو برد تا خونوادمو ببينم.خب ازش ممنونم.همه شون خوش بودن.همه از اومدنم خوشحال بودن اما مادرم بهم

اخم ميکرد ولي منو در آغوش گرفت.بعد احساس آرامش تمام وجودمو گرفته بود.سوگند من همه رو ديدم،حتي در مورد توهم صحبت کردم رفته بوديم مسافرت.مي بيني سوگند،ولي اين بار تو

تصادف فقط من مردم،اما صداي گريه ي همه رو ميشنيدم.حتي تا لحظه اي که منو به خاک سپردن همه چيزو ميديدم.بيچاره مادرم غش کرده بود،ميگفت اين داماديشه.اما وقتي خاک و ريختي

روم کم کم تاريک شد ولي تا چند ساعت چيزي نديدم،اما چشمام باز شد ديدم خونم.سوگند اين 16 ساعت نمي دونم بيشتر يا کمتر به سرم چي اومده فقط به آرزوم رسيدم.

زبونم بند اومده بود.هم خوشحال بودم و هم ناراحت.ناراحت از اينکه مهران چقدر اذيت شده و خوشحال از اينکه حالش خوبه و به آرزوش که ديدن خونوادشه رسيده.

خيلي خوب بود.خدايا ممنونم که کاري کردي که خونوادشو ببينه،شايد اين جوري آروم بشه و يکم به زندگي برگرده و فکر خودکشي رو از سرش بيرون کنه.

_"مهران الان حالت خوبه؟من خوشحالم چون خدا به حرفم گوش کرده.مهران برات دعا کردم.داشتم سکته ميکردم ديگه صداتو نمي شنوم."

مهران:نمي دونم منظورخدا از اينکه منو دوباره برگردوند چيه؟ولي اين و مي دونم که 40 تا قرص فيلو از پا درمياوره من که فقط يک گلابي بيشتر نبودم."

_"مهران ميتونم باهات صحبت کنم؟"

مهران:آره

سريع زنگ زدم گفتم شايد پشيمون بشه.خدارو شکر که گوشيش در شبکه بود.

_"الو سلام خوبي؟"

مهران:سلام دارم ميميرم.تمام تنم درد ميکنه.معدم خاليه،خاليه.فشارمم افتاده و چشمام سياهي ميره.من مرده بودم،تازه زنده شدم.

_"خدا رو شکر.خوشحالم که حالت بهم خورد.نگران نباش حالت خوب ميشه.پاشو برو يه آب قند بخور تا فشارت بياد بالا بعدشم يه چيزي درست کن تا ته دلتو بگيره.بعد از اين کارا مي توني

بري هوا بخوري تا حسابي حالت جا بياد."

مهران:نمي تونم بلندشم آب قند يا غذا بخورم.از جام پاشم با مخ ميخورم زمين.بيرونم نمي تونم برم چون در قفله و کليدشم از پنجره پرت کردم بيرون.

_"اي واي،چرا اين کارو کردي؟آخه آدم عاقل در خونه رو کليد ميکنه کليدشم ميندازه دور؟حالا ميخواي چي کار کني؟"

مهران:درو قفل کردم که اگه يه وقت پشيمون شدم نتونم برم دکتر و بگم چي کار کردم.مي خواستم کارم تموم بشه.انداختم دور تا در دسترس نباشه که هوايي بشم.مي خوام همين جا دراز

بکشم.

_"يعني چي دراز بکشم؟پاشو آب قند بخور.بيرون که نمي توني بري،لااقل حالت خوب بشه بتوني يه کاري بکني.بعد فکر ميکني ببيني چه جوري مي توني کليد و برداري و درو باز کني."

مهران:ميگم پاشم ميوفتم زمين.کليدم ميشه يه کارش کرد. واميستم دم پنجره و هر کسي که رد شد بهش ميگم آقا ميشه کليدمو بديد به من يه بچه ي بي ادب داشتم درو قفل کرد از بيرون و

کليدو برد تو کوچه انداخت.حالا نمي تونم بيام بيرون. يا به اين همسايه ي روبرويي ميگم کليد رو برام بياره.تنم حسابي درد ميکنه.مي خوام برم سونا تا تنم حال بياد.

_"خوبه ولي اول برو يه آب قندي بخور بعد برو بيرون سونا.اين جور ي که نمي توني رو پات وايسي.من قطع ميکنم تو آب قند بخور،کاراتم بکن بعد به من خبر بده.باشه؟"

مهران:بيرون نمي رم سونا داخل ساختمون سونا داره.همين جا ميرم.باشه يکم دراز ميکشم تا حالم جا بياد بعد برات زنگ ميزنم.فعلاً."

_"کارايي که گفتم بکن.منتظرتم.فعلاً."

گوشي رو گذاشتمو به دختر عموم نگاه کردم.گفتم:سونيا مهران حالش خوبه.اما فشارش پائينه.خدارو شکر.

سونيا يه لبخندي زد و با خوشحالي گفت:چه خوب،خيلي خوشحالي آره؟از قيافت پيداست که کلي انرژي گرفتي.خوبه.

بعد يه نفس بلند کشيد و گفت:خوب ديگه من بايد برم.کلي کار دارم.امتحانم دارم که بايد بخونم.خيلي سخته و هيچي هم نخوندم.تو هم درس بخون.الان ديگه خيالت راحته.

_"آره،خيالم راحت شده.حالا کجا مي خواي بري.ميموندي شب."

سونيا:نه ديگه،برم بهتره.مامان اينا نگران ميشن.

بلند شدم و تا دم در بدرقش کردم.وقتي که رفت برگشتم تو اتاقم و داشتم به مهران فکر ميکردم که يه دفعه زنگ زد.تعجب کردم.آخه يک ربع هم نشده بود.يعني سونيا رفته بود؟چه زود

برگشت.گوشي رو برداشتم.

_"الو سلام."

مهران:باز رفت رو پيغامگير.بابا تو نمي توني اين دو تا کلمه رو نگي؟آدم ياد منشي تلفني ميفته."

_"خب آخه چي بگم؟همه همين رو ميگن ديگه."

مهران:خب نمي شه تو يه چيز جديد بگي؟"

_"چرا.اين دفعه يه چيز ديگه ميگم خوبه؟چه زود برگشتي؟اصلاً رفتي که بخواي برگردي؟آب قند خوردي؟"

مهران:نه اصلاً نرفتم.حوصله نداشتم.درم که قفله.آب قندم نخوردم.قند خوردم حالم بهتر شد."

_"چقدر تنبلي تو"

يه يک ساعتي باهم حرف زديم.وسط حرفامون ديدم که پشت خطي دارم.بابام بود بايد حتماً جوابشو مي دادم.به مهران گفتم:مهران ببخشيد من پشت خطي دارم مي توني يه ده دقيقه ديگه زنگ

بزني.

مهران:خداحافظ.

گوشي رو قطع کرد.خيلي سريع حتي نتونستم جواب خداحافظيشو بدم.حتماً ناراحت شد.ولي فرصت فکر کردن نداشتم.سريع جواب تلفن بابامو دادم.تا گفتم:سلام.

يه دادي کشيد که مجبور شدم گوشي رو يه متر دورتر نگه دارم.

بابا:سلام.اين تلفونه خونه چرا اشغاله؟کي داره حرف ميزنه؟يک ساعت دارم زنگ ميزنم.چرا گوشي رو برنمي داريد؟تو داشتي حرف ميزدي؟

_"نه بابا،من دارم درس ميخونم.الان ميرم ببينم کي داره حرف ميزنه."

بابا:گوشي رو بده به مامانت.

دوئيدم رفتم پيش مامانم و گوشي رو دادم بهش بعد رفتم تو اتاق داداشم و گفتم:ميشه چند لحظه دست از سر تلفن ورداري.چقدر ميري تو اينترنت.تو امتحان نداري؟ بابا يک ساعته داره زنگ

ميزنه ميگه اشغاله."

از اونجايي که داداشم خيلي پرروه سريع دست پيش گرفت که پس نيوفته.هيچ وقت زيربار نميره که توي اينترنته واشغال بودن تلفن کار اونه.

سپند:من نبودم.يک ساعتي هست که اومدم بيرون.حتماًخطا خراب بود.اصلاً به من چه.چرا گير مي دي به من.تا يه چيزي ميشه. مي ندازين گردن من.

اصلاً حوصله ي دعوا نداشتم واسه همين بي خيالش شدم.واسه اينکه جلوي حرف زدنشو بگيرم،دستامو تو هوا تکون دادم و گفتم:اصلاً به من چه؟يا تو اينترنت بودي يا نبودي.شب که بابا

اومد خودت بهش بگو.نمي خوام به من توضيح بدي.

براي جلوگيري از صحبتهاي اضافه تر از اتاق اومدم بيرون.مامان تلفنش تموم شده بود.رفتم موبايلمو ازش گرفتم و رفتم تو اتاق تا درس بخونم.يه سه،چهار ساعتي درس خوندم.از مهران

خبري نبود.نگران شدم.يه پيام براش فرستادم و گفتم:سلام خوبي؟

حالت بهتر شده؟کچايي؟نگران شدم.

يه کم که گذشت مهران زنگ زد.مهران:سلام.آره بهترم.زنگ زدم به همسايه ام اومد کليدو داد بهم و درو باز کرد.زنگ زدم برام غذا آوردن.سونا هم رفتم.حالم جا اومده.تو چي کار مي کني؟

_"هيچي يکم درس خوندم همين.ديدم ازت خبري نيست گفتم ببينم کجايي و چه ميکني.ببينم ديگه نمي خواي خودتو بکشي؟

خنديد.مهران:نه فعلاًپشيمون شدم.الان که تو هستي واسه چي بميرم.راستش تو اوت چند ساعتي که نمي دونم چي به سرم اومد وقتي ديدم مامانم چه طوري بي تابي ميکرد واسه مردنم

پشيمون شدم.دلم نمي خواد مامانم اينا ناراحت باشن حتي الان که مردن.خيلي خوشحال شدم.خدايا شکرت،شکرت خدا.

_:واي مهران خيلي خوبه.خيلي خوشحالم عزيزم.خوبه.

مهران:سوگند تو اين چند ساعت حسابي فکر کردم.به همه چيز.به مرگ خانوادم.به مريضيم به زماني که دارم.نمي دونم چقدر زنده مي مونم.اما نمي خوام همين جوري بي مصرف باشم.

_:آخي کي گفته تو بي مصرفي .تو که هر چي داشتي بخشيدي تا يه خونه واسه بچه ها بسازي.اين کار کمي نيست.

مهران:نه،نه، منظورم اين کار نبود..

يه چند ثانيه ساکت موند و بعد خيلي آروم گفت:سوگند بايد برم.

واي خدا،بايد برم يعني چي؟قلبم داشت وايميستاد.داشتم ديوونه ميشدم.منظورش چي بود؟خيلي ترسيدم.گفتم نکنه دوباره مي خواد خودشو بکشه.با ترس گفتم:واي مهران تو که نمي خواي ..نمي

خواي دوباره...

متوجه ي منظورم شد وخيلي سريع گفت:نه،نه،نمي خوام خودمو بکشم.راستش مي خوام ببينم چي کار ميتونم واسه اين مرض لعنتي بکنم.شايد بشه يه کاريش کرد.من يه عمو دارم تو آلمان

پزشکه.در مورد مريضيم بهش گفتم.اونم گفت بيا ببينم تا کجا پيشروي کرده شايد بشه يه کاري کرد.

يعني ممکنه؟يعني ميشه خوب بشه؟يعني ميتونم به زندگيش اميدوار باشم؟با بغض گفتم:واي مهران،اگه بشه خيلي عاليه.برو عزيزم.برو.منم اينجا برات دعا ميکنم.اميدوارم خدا صدامو بشنوه.

مهران:مرسي که درک مي کني.نمي دونستم تو چه برخوردي ميکني.اما ممنون که دعا مي کني.سوگند...

_:جانم...

مهران:من نمي دونم که چي ميشه.نمي دونم مريضم درمان داره يا نه.نمي دونم زنده مي مونم يا نه نمي دونم اگه برم بازم صداتو ميشنوم يا نه.من هيچ کدوم از اينا رو نمي دونم.

بغض کرده بودم.مي دونستم که اگه بره دلم براش تنگ ميشه.مي دونستم از نگراني مي ميرم.از بي خبري متنفر بودم.اما اينا لازم بود.اگه براي زنده بودن مهران لازم باشه که من هيچ وقت

نبينمش حاضر بودم اين کارو بکنم.اين لحضه من اصلاً مهم نبودم.واسه مهران حاضر بودم از خودم بگذرم ديگه اينا که چيزي نبود.

خيلي اروم اما محکم گفتم:ببين مهران جان،با اينکه دوريت خيلي برام سخته و عذابم ميده اما من حاظرم به خاطرت هر کاري بکنم.من تحمل مي کنم به اميد روزي که سالم برگردي حتي اگه

اين آخرين باري باشه که صداتو ميشنوم مهم نيست به شرطي که خوب بشي و بتوني زندگي کني.حاظرم از تو بگذرم اما تو زندگي کني.

مهران با صداي آروم و ناراحتي گفت:نمي دونم چرا بايد تو اين زندگي که خودمم نمي دونم تا کي ادامه داره وارد مي شدي.نمي دونم چه حکمتي تو کار بود چرا تو....چرا بايد اذيت ميشدي.

معذرت مي خوام.هيچ وقت نمي خواستم هيچ کسيو وارد مشکلاتم کنم اما ناخواسته باعث عذابت شدم.سوگند منو مي بخشي.

_:ديونه اين چه حرفيه؟براي چي بايد ببخشمت؟ توکه کاري نکردي.اين من بودم که زورکي خودمو بهت چسبوندم.کسي نمي تونه از دست من به اين راحتي دربره.خنديد.مهران:ديونه.سوگ

ند...

_:جانم...

مهران:اين آخرين باريه که با هم حرف زديم.اگه بخوام برم نمي خوام تا قبل رفتنم صداتو بشنوم يا بهت "اس-ام-اس" بدم.بايد ازت دور شم.مي ترسم صدات نزاره که برم.مي ترسم سستم

کنه.بايد هم چيو فراموش کنم.تورو،خانوادمو همه چيزو.فقط يه قولي بهم بده.

_:چي؟

مهران:قول بده به جاي من چهارشنبه ها واسه خانوادم فاتحه بخوني.اين کارو برام مي کني سوگند؟

_:آره که مي کنم.معلومه اگر تو هم نمي گفتي خودم يادم بود.مهران به پشت سرت نگاه نکني سعي کن به آيندت نگاه کني.اميدوارم آينده ي روشني داشته باشي.

مهران:اما ايني که من ميبينم تاريکه تاريکه... سوگند واسه همه چيز ممنونم.

دل کندن از مهران خيلي سخت بود.اما بايد تحمل مي کردم.اگه مي خواستم خوب شه بايد صبر مي کردم.شايد اميدي به بهبوديش باشه.در هر صورت تا نمي رفت چيزي نمي فهميد.خودش گفته

بود که بعد از فهميدن بيماريش براي لج کردن با خودش و خدا،براي اينکه زودتر همه چي تموم بشه و بره پيش خانوادش هيچ درماني نکرده بود.پيش هيچ دکتري هم نرفته بود.

يه يک ساعتي با هم حرف زديم.دلم نمي يومد تلفنوقطع کنم اما آخرش که چي.نمي خواستم ناراحت شه واسه همين جلوي خودمو گرفته بودم که نزنم زير گريه.اما با بغض خداحافظي کردم.اونم

بغض کرده بود.وقتي گوشيو پائين گذاشتم ديگه نتونستم جلوي خودمو بگيرم.زدم زير گريه.دلم آروم نمي شد.خيلي بهش عادت کرده بودم.با اينکه نديده بودمش اما ميدونستم که دوسش دارم.

شايد مسخره باشه اما من باورش کرده بودمو براش دعا مي کردم.

مهران به گفتش عمل کرد.ديگه نه زنگي زد و نه پيامي مي فرستاد.منم جرأت نمي کردم پيام بدم نه مي خواستم که جلوشو بگيرم و نه مي تونستم.تحمل اينم نداشتم که اگر پيام دادم جوابمو

نده.فکر مي کردم بي توجهي ميشه واسه همين جلوي خودمو گرفتم.کمتر موبايلمو دستم مي گرفتم.تمام شماره هاشو پاک کردم تا وسوسه نشم زنگ بزنم بهش.شمارشو حفظ بودم اما اونقدر

خوش حافظه نبودم که مدت زيادي تو خاطرم بمونه.تنها کاري که از دستم بر مي اومد دعا کردن بود.

امتحانام چه خوب چه بد تموم شد.جالب اينجا بود که با اينکه تو کل دوره ي تحصيلم هيچ وقت هيچ سالي هيچ کدوم از امتحاناتمو انقدر افتضاح نگذرونده بودم اما با کمال تعجب همه رو پاس

شدم و معتقدم که به خاطر دعاهاي مهران بود.جالبتر اينکه اون امتحاني که خيلي مي ترسيدم و حتي اشکم در اومده بود.امتحاني که با استادش رودربايستي داشتم و اگر مي افتادم حتي روم

نمي شد برم پيش استادم و بگم استاد ميشه بهم نمره بديد.اين درسو با اون امتحان سخت ،سر مرزي با نمره ي 10 پاس شدم.دهي که هيچ وقت به اين شيريني نبود.هيچ مزه اي به اندازه ي ده

10اين درس بهم نچسبيد. خندهدارتر اينکه اون دوستم که خيلي هم صميمي بوديم يعني مهسا و روجا که مي گفتن امتحانشونو خوب دادن و هر چي فرمول بلد بودن تو برگه نوشتن و از

خودشونو امتحانشون راضي بودن هر دو 9 شده بودن و داشتن سکته مي کردن چون اين استاد،استادي نبود که حتي 5/0 نمره به کسي ارفاق کنه.

طفلي مهسا مجبور شد بره کلي گريه زاري کنه تا استاد دلش رحم بياد و بگه دوباره ازتون امتحان مي گيرم اما هر نمره اي بالاي 10 شديد حتي اگه 19 يا 20 شديد بهتون 10 مي دم.اونام

دوباره امتحان دادن.

با شروع دوباره ترم جديد سرگرم درس و دانشگاه شدم.صبح مي رفتم دانشگاه شب خسته و کوفته برمي گشتم.اونقدر خسته مي شدم که اصلاً نمي تونستم کاري انجام بدم يا فکري بکنم. با اين

وجود فکر مهران هر وقت که تنها ميشدم ميومد سراغم.داشت ديوونم مي کرد.سعي مي کردم بهش فکر نکنم.اصولاً آدمي نيستم که به چيزاي بد فکر کنم.ترجيح مي دم همه چيزو تو همون

حالت خوبش به خاطر بسپارم.مهران و هم با همون صداي قوي و محکم و مغرور با يه شوخ طبعي ذاتي تو صداش تصور مي کردم.

اصلاً نمي تونستم تصور کنم که شايد حالش خوب نباشه.

خيلي وقت بود که از مهران بي خبر بودم خيلي وقت بود که رفته بود. بيشتر از دوماه مي شد. شايد به ظاهر خيلي نگذشته بود اما براي من هر يک روزش عمري بود. مي دونم براي مهرانم

همين طور بود. نه به خاطر من. چون مي دونستم مهران هر يک روز باقي زندگيشو مييشمورد. محرم شده بود. مامانم به خاطر نذري که داشت 9 ماه محرم آش مي پخت هر کسي هم که آرزو

و نيتي داشت مي يومد آش و هم مي زد.هر سال وقتي به هم زدن ميرسد يادم مي رفت که چي مي خوام.اصولاً خواسته ي چندان مهمي هم نداشتم که بخوام موقع هم زدن آش نذري بگم.

اما اون سال من يک آرزو داشتم يک چيزي که با تمام وجود مي خواستمش.مي خواستم مهران هر کجا که هست سالم باشه و بتونه اميد زندگيشو پيدا کنه.اميدوار بودم خدا لطفش و شامل حال

مهران بکنه و اون و شفا بده.

يه بار بهم گفته رفته بودم مشهد دخيل بسته بودم و از امام رضا شفا مو مي خواستم.دورو برم پر بود از آدمهايي که با کلي آرزو اومده بودن اونجا و تا به لطف امام رضا خدا شفاشون بده.يه

مردي کنارم رو صندلي چرخدار نشسته بود.مي گفت فلجه.گفتم چي شد که اومدي اينجا.گفت من تازه ازدواج کردم يه دو سالي ميشه.چند وقت بعد از عروسيم تصادف کردم و پاهام فلج شد.زنم

حامله بود.کارمو از دست دادم.زندگيم بهم ريخت زنم خيلي خوبه.با همه ي مشکلات از پيشم نرفت.چند ماهه قبل خدا يه دختر ناز بهمون داد.اما نمي دونم با اين پاها چه جوري بايد زندگي کنم.

من و زنم غير از خودمون کسي و نداريم که بهمون کمک کنه.هر چي هم داشتيم تو اين چند وقته فروختيمو خرج زندگيمون کرديم.خدا هيچ آدمي رو پيش زن و بچه اش شرمنده نکنه.اينجا

آخرين اميدمه.اومدم از امام رضا شفا بگيرم.

مهران ميگفت وقتي که اونو با زن و بچه ي کوچک چند ماهش توي اون وضعيت ديدم.خودمو فراموش کردم.رومو کردم سمت آسمون و گفتم:خدا همه تورو به بزرگي ميشناسن. يا امام رضا

همه ميان اينجا تا تو ضامنشون بشي پيش خدا و شفاعتشون و بکني و حاجتشونو بدي.منم اومده بودم اينجا تا شفامو از تو بگيرم.اما اي خدا.اي امام،من از خودم گذشتم.من نه خانواده اي

دارم نه کسي که چشم انتظارم باشه.اي خدا اگر مي خواي بزرگيتو نشون بدي اين مرد رو شفا بده که خيلي از من بيشتر به لطفت احتياج داره.نذار جلوي زن وبچه اش کوچيک بشه.خودت

کمکش کن.

مهران ميگفت فرداش تو صحن امام نشسته بوديم.يه جايي هست که همه ي مريضا ميرن اونجا دخيل مي بندن و مي شينن تا امام و خدا شفاشون بده ميگه اونجا نشسته بودم و اون مرد جوون

هم کنارم خواب بود.يه دفعه با يه تکون از خواب بيدار شد و شروع کرد به گريه کردن.پرسيدم چرا گريه مي کني.گفت خواب ديدم.خواب ديدم شفا گرفتم و با زن و بچه ام داريم برميگرديم خونه

امون.

گفتم:خب چرا امتحان نمي کني شايد خدا صداتو شنيد و جوابتو داده.

يه نگاه به من کرد و يه نگاه به آسمون.چشماشو بست و همون جور که زير لب ذکر مي گفت دستهاشو گذاشت رو دسته هاي ويلچرشو سعي کرد آروم آروم پاشو تکون بده و عجيبتر اينکه

تونست.تونست پاشو تکون بده و بزاره روي زمين.از چشماش با وجود بسته بودن اشک ميومد.انگار جرأت نمي کرد چشماشو باز کنه.

گفتم:يالا مرد پاشو.سعي کن از جات پاشي.خدا کمکت کرده،سعي کن.

همه جمع شده بودن و به اون مرد نگاه مي کردن.اون مرد با تمام توانش به دستهاش فشار آورد تا با تکيه به اونا از جاش بلند بشه.جلوي چشماي مبهوت جمعيت از جاش بلند شد.بلند شد و

ايستاد.به جمعيت نگاه مي کردي مي ديدي نصف بيشترشون تو چشماشون اشکه و تقريباً همه مبهوت بودن.مگه تو زندگي هر آدم چند بار اتفاق مي افته که بتونه با چشماي خودش يه معجزه

ي واقعي رو ببينه؟

اون مرد با دست پر از اون جا رفت با يه دل پر اميد.منم خوشحال وشاد از اونجا رفتم .منم حاجتمو گرفته بودم.من براي اون مرد شفا مي خواستم خدا هم صدامو شنيد. ديگه اونجا کاري

نداشتم.کوپنم رو مصرف کرده بودم.

جالبه مهران خودش نياز به شفا داشت اما براي يکي ديگه دعا کرده بود.منم مي خواستم اون سال براي مهران دعا کنم.شايد خدا صدامو ميشنيد.

وقتي داشتم آش رو هم مي زدم همه رو دعا کردم چند بارم مهران و يه 5 دقيقه اي طول کشيد.يکي از دوستاي مامانم که آشپزيش حرف نداره و هر وقت که مامانم مي خواد يه چيز نذري بپزه

مياد کمکش گفت: دخترم هم بزن و دعا کن که انشاالله خدا يه شوهر خوب نصيبت کنه.

خندم گرفته بود چون من همه رو دعا کرده بودم اما طبق معمول يادم رفته بود خودمو دعا کنم.در ضمن کي مي خواست شوهر کنه؟کي حال و حوصله ي اين کارو داشت؟

زندگي به روال عاديش برگشته بود.مهران به همون سرعتي که اومد؛رفت.درسته که از زندگيم رفت اما هيچ وقت از يادم نرفت.بعضي وقتها فکر مي کردم شايد همش يه بازي بود.شايد همش

يه خواب بود.اصلاً چرا مهران اومد؟چرا رفت؟ اگه مي خواست بره چرا پيداش شد؟چرا من؟ مي دونستم اگه ماجراي مهران براي هر کدوم از دوستام اتفاق مي افتاد هيچ کدوم باورش نمي

کردن شابد حتي جواب اولين "اس-ام-اس" شم نمي دادن. اما خب بين اين همه آدم قرعه به نام من افتاده بود و من باورش داشتم.به قولم عمل کردم.من هر چهارشنبه براي خانواده ي مهران

فاتحه مي خوندم و براي مهران دعا مي کردم.

زندگي مثل برق مي گذشت.عجيب بود که زمان انقدر تند حرکت مي کرد.عيد خيلي زود اومد و رفت بدون اينکه من اصلاً بفهمم.درسته که عيدا ديگه به شيريني عيداي بچگيام نيست اما هنوزم

دوستشون دارم. اما اين عيد خيلي سريع تموم شد.

زنگي ميگذشت بدون اينکه من بفهمم.بدون هيچ هيجاني.بدون هيچ اتفاق خاصي.هنوزم مي رفتم دانشگاه.هنوزم با دوستام تا وقت گير مياورديم شيطوني مي کرديم.خودمون با خودمون خوش

بوديم.مريم هميشه ي خدا مشکل عشقي داشت. با يکي دوست ميشد و دو روزه بهم مي زد چون يارو آدم درستي نبود.اما يه چند ماهي طول ميکشيد تا يارو رو فراموش کنه و دست از سرش

برداره.چون بهم زدنش عادي بود اما بعدش همش تو فکر اين بود که يه جورايي حال طرف و بگيره اما چون هيچ شناختي نداشت تو اين زمينه هميشه يه جورايي خودشو ضايع مي کرد.مثلاً

هي زنگ مي زد به يارو حرف نمي زد.يا يکي يکي ماها رو مجبور مي کرد زنگ بزنيم به طرف و يه فاميلي اشتباه بگيم و طرفم که کرم داشت دوباره خودش زنگ مي زد به ماها و ما بايد

ميپيچونديمش.

وقتي زير بار اين کارا نمي رفتيم خودش يواشکي موبايلمونو بر مي داشت و واسه يارو، يه تک زنگ مي زد و يارو هم بعد يه چند دقيقه زنگ مي زد و مي گفت:خانم کاري داشتين تماس

گرفتين؟

ماهام بدبختا از همه جا بي خبر در تعجب به سر مي برديم اما وقتي قيافه ي مريمو مي ديديم شصتمون خبر دار مي شد که قضيه از کجا آب مي خورد.بعد مجبور بوديم بگيم:ببخشيد آقا اين بچه

ي ما يکم بي تربيته دست زده به موبايلما و شمارو گرفته.

يا اينکه:ببخشيد موبايلم دست دوستم بود و من نمي دونم که آيا با شما تماس گرفته يا نه.

هميشه ي خدا از دست مريم با اين کاراش شاکي بوديم چون هميشه دردسر درست مي کرد.

مهسا هم که هر ده روز يه دفعه يه خواستگار براش مي يومد و اونم نديده ردش مي کرد مي رفت.ماهام حرص مي خورديم که آخه چه طور نديده رد مي کني شايد مورد خوبي بود.

اونم مي گفت:آخه من الان قصد ازدواج ندارم.مهسا دختر خوشگل ونازي بود.قد بلند و لاغر و مهربوني بود واخلاق خوبش زيباترو دوست داشتنيش مي کرد اما دليل نمي شه همه رو رد کنه.

ماهام در عجب بوديم که پس کي قصد ازدواج پيدا مي کنه.آخه مهسا يه سال و نيمي از ماها بزرگتر بود و توي يکي از شهر هاي همسايه زندگي مي کرد و شهر چندان بزرگي هم نبود و ما

همش به اين فکر مي کرديم که آخه يه شهر چقدر پسر جوون واجد شرايط ازدواج داره که اين نصف بيشتر شون و رد کرده و آيا ديگه پسر جوني توي شهر باقي مونده يا نه؟

روجاهم توي خوابگاه زندگي مي کرد و هميشه خبراي دست اول از کل دانشگاه و اون به ما مي داد.اصولاً بچه هاي خوابگاهي هم کل بچه هاي دانشگاه و با اسم و مشخصات مي شناسن هم

خبرا اول به اونا مي رسه بعد به ماها.

علاوه بر خبر هاي دانشگاه هر وقت که روجا مي رفت شهرشون و برمي گشت در مورد پسر يکي از همکاراي مامانش مي گفت:که اين مامانم يواشکي يه خوابايي برام ديده و براي اينکه

نکنه من مخالفت کنم به من نمي گه اما زيرزيرکي يه کارايي ميکنه و خواهر کوچيکم مراقبشه و تا اتفاق تازه اي ميوفته بهم خبر ميده.منم پسره رو خيلي اتفاقي ديدم و اي پسر بدي نيست و از

نظر تحصيلات و کار وخانواده هم خوبه و در حد ماهاست.

جالبه چون روجا از سال دوم دانشگاه در مورد اين کيس که يه جورايي پنهان بود حرف مي زد و تقريباً کل کسايي که روجا رو مي شناختن در موردش مي دونستن و نکته اينجاست که ما هيچ

حرکتي از طرف مادر روجا يا خانواده ي پسر دال بر نظر داشتنشون به روجا نمي ديديم يه جورايي بيشتر فکر مي کرديم که روجا تمايل بيشتري به ازدواج با اون پسر داره تا اون خانواده به

روجا.در هر حال هميشه سعي مي کرديم جلوي خيال پردازيشو بگيريم.

منم که از هر چي ازدواج و اين حرفا بود بدم ميومد.راستش کلي خانواده هاي قديمي و جديد دور و اطرافم ديده بودم که عاقبت خوبي نداشتن و به نظر من تا آدم کسي و درست و کامل نشناخته

نبايد خودش و اسير کنه و شناخت کاملم هيچ وقت امکان پذير نميشه.در هر حال دوست نداشتم تا درسم تموم نشده هيچ مشغوليت ذهني پيدا کنم و تصميم هم داشتم کم کم تا ارشد به درس

خوندنم ادامه بدم.

خلاصه زندگي با همه ي اين اتفاقاي معمولي و هميشگيش ميگذشت موقع امتحانات ترم دوم چه وقتي مشغول درس خوندن بودم چه موقع امتحان دادن ياد مهران يک لحظه ولم نمي کرد.همش

ياد ترم قبل و امتحاناش بودم.ياد مهران که برام دعا ميکرد. هيچ وقت عادت نکردم درسامو در طول ترم بخونم هميشه شب امتحان درس مي خوندم.ياد حرف مهران افتادم.« تو فقط به خاطر

من درس بخون.» و من خوندم.نمره هام از هميشه بيشتر شد و معدلم بهتر از ترماي قبل همش هم به خاطر حرف مهران بود.بهش قول داده بودم که درس بخونم و اين تنها کاري بود که مي

تونستم انجام بدم.نگفته بودم که مهران از دبي دوتا عروسک برام آورده بود.هردوسگ بودن اما يکي دختر بود با روبان و سنجاق روي گوشاش و يک کلاه به دستش و يکي يک سگ گوش

کوتاه،پسر تنبل،درازکش که آدم فکر مي کرد هميشه خوابش مي ياد و در حال چرت زدنه.

مهران خودش براشون اسم انتخاب کرده بود براي پسره مهران گلابي و براي دختره سوگند.گفته بود مي خواستم دختره رو براي نگه دارم اما دلم نيومد جداشون کنم گفتم بهتره که مهران و

سوگند هردو کناره هم و پيش تو باشند.

جاي سوگند هميشه بالاي تختم بود و با اون چشماش زل ميزد به من و مهران گلابي هميشه روي تختم ولو بود و با اون چشماي خمار از خوابش ناي هيچ کاري و نداشت وقتي دلم مي گرفت با

مهران گلابي حرف مي زدم و درددل مي کردم.احساساتم بهم ميگفت به حرفام گوش ميده.انگار خود مهران مي دونست که چقدر تنهام و واسه همين اونو بهم داد تا بتوني راحت حرفاي دلم و

بهش بگم.

درسته که دوستاي زيادي داشتم و هميشه هروقت که بهم احتياج داشتن سعي کردم کنارشون باشم و دلداريشون بدم.اما معمولاً وقتي به کسي احتياج پيدا مي کنم هيچ کس دورو برم نيست تا به

حرفام گوش کنه.

مهران گلابي بهترين همدمم بود.هميشه حاضر و هميشه مشتاق براي شنيدن گلايه هاي هرروزه و بي پايان من از زندگي.

تابستونا رو دوست داشتم اما هميشه کسل مي شدم.با وجود هواي گرم و رطوبت زياد و شرجي بودن اين شهر نفس کشيدن برام سخت مي شد.حتي ميلي به بيرون رفتن از خونه نداشتم.دوست

داشتم ساعتها تو اتاقم و روي تختم زير باد مستقيم پنکم دراز بکشم و فقط کتاب بخونم.

البته اونقدرهام بيکار نبودم.مشغول جمع کردن جزوه ها و کتابهاي مختلف براي کنکور ارشد بودم.فقط يک سال از درسم مونده بود و فکر اينکه بعد از تموم شدن درس بايد تو خونه بشينم

وردل مامانم و داداشام ديوونم ميکرد.

تاآخر تابستون کلي جزوه و کتاب جمع کرده بودم و فقط يه کوچولو از اونا رو خونده بودم در حد يکي يا دو جزوه.اصولاً تا جوزده نمي شدم درس نمي خوندم.

تابستونم با تمام روزاي بلندش تموم شد و بازم اول مهرو بازم درس و دانشگاه.جالبه که آدم هميشه حسرت چيزايي رو که نداره مي خوره.وقتي دانشگاهي و در حال درس خوندن حسرت

تابستون و روزاي تعطيل و بيکاري و مي خوري.

وقتي تابستون و تعطيل دلت ميگيره از اين همه بي کاري و بي هدف.دلت هدف مي خواد و يه اميد و هيجان و انگيزه براي زود بيدار شدن توصبح.وقتي تابستونه و هواگرمه دلت سرماي

زمستون و مي خواد و برعکس.

البته من هميشه سرما رو بيشتر از گرما دوست داشتم عاشق برف و بارون هستم شايد به خاطر اينکه خودم تو زمستون به دنيا اومدم.

چند روز قبل از شروع ترم با بچه ها رفتيم دانشگاه و انتخاب واحد کرديم هميشه با هم و دسته جمعي انتخاب واحد ميکرديم که همه مون توي يک گروه و يک ساعت بيوفتيم و باري اين کار

بايد زودتر از بقيه اقدام ميکرديم چون همکلاسي هاي ديگمون هم دوست داشتن با دوستاي صميميشون توي يک کلاس باشن.

با مهسا و روجا و مريم توي سالن روي يه پله نشسته بوديم و داشتيم سردرسا بحث مي کرديم که کدوم درس و چه ساعتي و چه روز بگيريم بهتره تا هم همه ي روزاي هفته مون پر نشه و

هم کلاسا پشت هم باشه که مجبور بشيم کلي بين کلاسا معطل باشيم وم علاف.

من:نه مهسا اين درس و دوشنبه بگيريم بهتره.

مهسا:آخه چرا؟ 3_1 ساعت خيلي بديه من هميشه خوابم ميگيره و هيچي از درس نمي فهمم اين جوري نه مي تونم به درس گوش بدم نه جزوه بنويسم.

براي اينکه بهتر توضيح بدم از جام بلند شدم و جلوي بچه ها وايستادم و سعي کردم مثل يک معلم خوب که سعي ميکنه يک مسئله ي خيلي راحت تو کله ي چند تا بچه ي خنگ فر کنه توضيح

بدم.

من:ببين عزيزم اگه اين درس و دوشنبه 3_1 بگيريم بهتره هم اون ساعت الکي علاف نيستم چون در حال بايد تا 3 که کلاس بعد بمونيم تو دانشگاه هم اينکه بي خودي به خاطر اين درس آخر

هفته پا نميشيم بيايم دانشگاه آخه کي دوست داره آخر هفته 4 ساعت بي خودي بياد دانشگاه اونم اين همه راه رو بعدم...

تا اومدم بقيه رو بگم ديدم اين سه تا اصلاً به من نگاه و توجه نمي کنن زل زدن به پشت سرم و مات نگاه مي کنن و با تعجب و دهن باز مونده بودن.

کفرم دراومد من داشتم واسه اينا گلومو پاره مي کردم تا اينا بفهمن.بعد اصلاً به من نگاهم نمي کنن ولي چرا اينقدر تعجب کرده بودن؟ همه ي اينا توي يک ثانيه تو ذهنم اومد بود عصباني شدم

و کفري گفتم:چتونه شما جن ديديد؟ من دارم با شماها حرف مي زنما.هي...به کجا نگاه مي کنيد؟

يه دفعه يه صداي آشنا از پشت سرم گفت:ببخشيد اتاق مهندس اميني کجاست؟ هم ترسيده بودم هم جاخورده بودم. با يه حالت منگي برگشتم پشت سرمو نگاه کردم. يه پسر جوون 27_26

ساله با قد بلند و خوش تيپ با يه کت وشلوار مشکي و خوش دوخت جلوم وايساده بود.بوي ادکلنش آدمو مست ميکرد.دوست داشتي همچين بهش بچسبي تا بوشو به خودت بگيري.

موهاشو همچين خوش حالت و قشنگ شونه کرده بود و فرم داده بود که آدم دوست داشت يه دستي به موهاش بکشه.چشم و ابرو و موهاي مشکي وچشماي دقيق با يه حالت خاص توي

چشماش که همين نگاه خاص جذابيت صورتشو بيشتر مي کرد با يه قيافه يي که وقتي با کل تيپ و هيکل و قيافه کنار هم مي زاشتي خيلي جذاب مي شد و آدمو به سمت خودش مي کشيد.

با اينکه تو لحظه ي اول فکر کردم صداش آشناست اما هر چي به قيافش نگاه کردم هيچ آشنائيتي توش نمي ديدم.اشتباه کردم دفعه ي اولم بود که اين پسرو مي ديدم.هممون زل زده بوديم به

اين پسره و هيچ کدوم جواب نمي داديم اونم که ديد ما جواب نمي ديم فکر کرد سؤالشو نشنيدم.

من:ببخشيد؟؟؟

پسر:اتاق مهندس اميني؟

با دست به انتهاي سالن اشاره کردم.قد يه ثانيه يا کمتر تو چشمام نگاه کرد.يه جور عجيبي بود. بعد به سمت انتهاي راهرو و اتاق مهندس اميني رفت.

همون جور که رفتنشو نگاه مي کردم نشستم سرجام بين بچه ها.پاهام سر شده بود.همه مون داشتيم از فضولي مي مرديم که بفهميم اين پسره کي بوده.از حق نگذريم خوش تيپ و خوش قيافه

بود.

مهسا:اين کي بود بچه ها؟

همه ي سرها به علامت نمي دونم تکون خورد.هنوز هيچکي چشمشو از ته سالن برنداشته بود با اينکه پسره رفته بود تو اتاق ولي ما کماکان زل زده بوديم به سالن.

روجا:فکر مي کنيد دانشجو بوده؟

مريم: نه بابا دانشجو چيه؟بهش مي خورد ترم يکي باشه؟

مهسا:شايد درسش تموم شده؟

من:يعني اگر ترم بالائيمون بود ما يادمون نمي يومد؟اين يارو دفعه ي اولشه اومده اينجا نمي بينيد آدرس اتاقا رو از ما پرسيد.

دوباره سرها به نشانه ي آره تکون خورد.برگشتم نگاهشون کردم ديدم تو عالم خودشونن و زل زدن به سالنيکي يه دونه زدم تو سرشون تا به خودشون اومدن.

من:نديد بديد بازي چرا در مي ياريد شما؟ مگه تا حالا پسر نديده بوديد؟

مهسا:چرا ديده بوديم اما اين از همه شون بهتره.نمي دونم يه حس عجيبي ميده.

مريم:آره حسش عجيبه اما کي گفته از همه بهتره؟تو دانشگاه خودمونم کلي پسر خوب داريم.

بعد شروع کردن حرف زدن پشت سر دانشجوها.خلاصه بعد 3 ساعت تونستيم انتخاب واحد کنيم و بريم سر خونه زندگيمون.

مهيشه هفته ي اول شروع ترم کلاسا تق و لقه اما نه براي دانشگاه ما.انگار همه ي بچه ها چه اونايي که تو همين شهر زندگي مي کنن چه کسايي که از شهر هاي ديگه ميان و خوابگاهي

هستند قسم خوردن سر همه ي کلاسها حاضر باشند و حتي يک دونشونم جا نندازند.البته شايد هم حق داشته باشند.سال دوم که بوديم مي خواستيم مثلاً نشون بديم که دانشجو هستيم و بزرگ

شديم و ديگه لازم نيست از اولين روز شروع کلاسها بريم سر جلسه تا آخرين روزش.گفتم هفته ي اول که معمولاً يه سري از بچه ها نمي يان دانشگاه با هم هماهنگ کنيم و يک روزي که

فقط يک کلاس داشتيم هيچ کدوممون نيايم کلاس.استادم ببينه هيچ کسي نيومده کلاسو تعطيل مي کنه و بي خيال ميشه.اما استاد بي خيال نشد.براي تلافي کار ما به همه ي بچه هاي کلاس يه

غيبت خوشگل داد و گفت اگه دوباره دست جمعي کلاسو تعطيل کنيد بهتره بريد اين درسو حذف کنيد.

از اون روز به بعد هيچکي جرأت نداره با هماهنگي قبلي نياد سر کلاس چون اين استادا هر کاري از دستشون برمياد.

هفته ي اول و کلاً جلسه ي اول بيشتر وقت کلاس مربوط ميشه به معرفي استاد و دانشجوها و نحوه ي تدريس منابع مورد استفاده و چگونگي امتحان و تقسيم نمره هاي امتحاني و...اما ماها

که سال آخربوديم تقريباً همه ي استادامونو مي شناختيم.استادها هم بعد چهار سال چه به قيافه چه اسم هممون رو مي شناختن.

اما کلاسهاي اختياري معمولاً استادهاي جديدي داشت که يا مال گروه هاي ديگه بودن يا از دانشگاه هاي ديگه اومده بودن. وسط هفته بود و ساعت دوم کلاسها.يه درس اختياري بود.اختياري

که چه عرض کنم همچين اختياري هم در کار نبود.دانشگاه درسو پيشنهاد مي ده و ما بايد اين درسو بگيريم چون هيچ درسي اختياري ديگه اي غير از اوني که دانشگاه موظفمون کرده بگيريم

وجود نداره.در واقع يه جورايي ميشه گفت «درس اجباري».خلاصه سر کلاس نشسته بوديم و همه داشتن با هم حرف مي زدند. هم همه اي راه افتاده بود تو کلاس.من معمولاً همه ي جزوه ها

رو مي نويسم با اين که سعي مي کنم تند تند بنويسم و به خاطر همين خرچنگ وقورباغه مي نويسم اما بازم جا مي مونم.

مهسا خيلي آروم آروم جزوه مي نويسه اما کم پيش مي ياد که جا بمونه و معمولاًجزوش از همه مون کاملتره.ساعت قبل هم من سر جزوه نويسي يه چند جايي رو جا مونده بودم و به خاطر

همين جزوه ي مهسا رو گرفته بودم که تا قبل از ورود استاد جديد به کلاس قسمتهايي که ننوشته بودمو پيدا کنم وبنويسم.انقدر سرم گرم کار خودم بود که نفهميدم کلاس ساکت شده و يکي دو

نفر دارن سلام مي کنن.حتي به سقلمه هاي مهسا که پهلومو داشت سوراخ مي کرد توجهي نداشتم.اما يه دفعه با شنيدن يه صدايي منجمد شدم.

_:سلام من معيني هستم.استاد اين درستون.با اينکه درستون اختياريه اما خيلي مهمه.اميدوارم که همه سرکلاسها به صورت منظم و کامل شرکت کنند و استفاده ي کافي رو از کلاس ببرن.

خوب...اسمها رو بر طبق ليستي که آموزش به من داده مي خونم تا با قيافه و اسامي آشنا بشم."

سرمو بلند کرده بودم و زل زده بودم به استاد معيني.صدا خيلي آشنا بود اما قيافه...

استاد معيني همون پسري بود که تو سالن ازمون آدرس گرفته بود وما مثل خنگا رفتار کرده بوديم.واي چه گند عظيمي.کاش يکم معقولانه تر عمل کرده بوديم.

يه آن به خودم اومدم ديدم سقلمه ي مهسا ديگه از پهلو گذشته و رسيده به دل و رودم.همچين درد گرفته بود که نگو.با عصبانيت برگشتم يه چشم غره بهش رفتم مي خواستم يه چيزي بهش

بگم که ديدم،با چشم داره بهم اشاره مي کنه و زير لبي ميگه:بگو بله..بگو بله..اسم توروخونده...

يه نگاه به دورو برم کردم و ديدم همه دارن به من نگاه مي کنن و منتظرن.تازه دوزاريم افتاده بود.يه نگاه به استاد کردم ديدم خيلي آروم داره بهم نگاه ميکنه و منتظره.

توجام صاف نشستم و دستمو بردم بالا يعني «بله».

استاد همون جور که بهم نگاه مي کرد با يه لبخند محو گفت:خانم سوگند آريا؟

_:بله استاد.

يه ثانيه ديگه بهم نگاه کرد و بعد رفت سرغ اسم بعدي. منم برگشتم به مهسا گفتم: چي ميشد زودتر بهم ميگفتي تا آبروم نره؟

مهسا:بابا رو توبرم آرنجم درد گرفت بس که کوبيدم بهت.

روجا:بسه ديگه. ساکت استاد داره نگاهمون ميکنه.

آروم نشستن سر کلاس خيلي سخته مخصوصاً که بايد ساکت بشيني و توکل کلاس فقط يک نفر حرف بزنه. معمولاً خونه ي پرش يک ساعت اول شروع کلاس آدم بتونه خودش و نگه داره و به

زورم که شده به حرفهاي استاد گوش کنه اما از يک ساعت که گذشت ديگه اين فکر آدم به همه جا کشيده مي شه به غير از درس و کلاس.

من معمولاً سريع خوابم ميگيره. سرم سنگين ميشه و چشام قيلي ويلي ميره و پلکام هي ميوفته روي هم و سرم خم ميشه. اين هميشه يه مصيبت عظيمه. واسه همين سعي ميکنم سر کلاسا

هميشه عينک طبيمو بزارم رو چشمام که حالت خواب آلودگي چشمام کمتر پيدا باشه.

کلاسهاي استاد معين هم مستثنا نبودن. يک ساعت اول که گذشت ديگه حواسم به درس نبود همش داشتم چرت مي زدم. خب بعد 3 ماه تعطيلي و صبح تا شب تو خونه خوابيدن خيلي سخت بود

که بتونم 4 ساعت کامل تو کلاس بشينم و به درس گوش بدم.

قبل اين کلاسم يه کلاس ديگه بود که مجبور شدم 2 ساعت تموم سرکلاس بشينم. استادش از 8 صبح که کلاس شروع مي شد شروع ميکرد به درس دادن تا 9:55ً به طور کامل و يکريز

درس مي داد و ماهام بايد تند تند جزوه مي نوشتيم.

ديگه مخم هنگ کرده بود و نمي کشيد.عينکمو چشمم گذاشتم و سعي کردم زيادي تابلو نباشم.اصلاً حواسم نبود همه ي تمرکزمو گذاشته بودم رو اينکه کسي نفهمه دارم چرت مي زنم. بدبختي

اينکه من چه 2 دقيقه چه 2 ساعت چشمامو ميبستم فرقي نمي کرد. سريع خوابم مي گرفت و حتي بيشتر وقتها خوابم مي ديدم. ساعت از 11 گذشته بود حدوداً يا 11:9،ً11:8 بود که استاد

گفت: براي امروز درس کافيه. چون جلسه ي اوله بعد از تابستونه بهتون ارفاق مي کنم و کلاسو زود تعطيل مي کنم.

مي بينم که خيلي هاتون خوابتون گرفته و بيشتر از اين نمي تونيد به درس توجه کنيد.

من که با حرف استاد تازه هوشيار شده بودم سعي کردم صاف بشينم و زل بزنم به استاد که يعني همه ي حواسم به درس بود. اما با نگاهي که استاد معيني بهم کرد اونقدر خجالت کشيدم که حد

نداره. يه نگاه سرزنش کننده و گله گزار بود. با تأسف سرشو تکون داد و رو به بچه ها گفت: از جلسه ي بعد هر کسي نمي تونه سر کلاس بشينه به خودش زحمت نده بياد تو کلاس.

بعد هم وسايلشو جمع کرد و از کلاس خارج شد. همه نفس راحتي کشيدن و شروع کردن به حرف زدن باهم و نظر دادن.

مهسا:اوف... راحت شدم. واي خدا کي فکر مي کرد يه همچين استاد جووني اينقدر جذبه داشته باشه. از دختر و پسر هيچکدوم جرأت نمي کردن حتي نفس بکشن چه برسه به اينکه حرف

بزنن.

مريم:اين استاده چه با سواد بود با چه هيجاني درس مي داد انگار عاشق اين درسه.

مريم معمولاً زياد حرف نمي زنه اما هر چند وقت يکدفعه که حرف مي زنه اگه از روي عقل بگه به نکته ي مهمي اشاره مي کنه.

حق با مريم بود. اون يک ساعتي که داشتيم به درس گوش ميکردم فهميدم که بار علميش بالاست سعي مي کرد همه چيزو ساده و روان و در عين حال دقيق و کامل بگه تا همين جا سر کلاس

کل درسو بفهميم.

استاد معيني شده بود سوژه ي کل دانشکده. در واقع هر کسي که باهاش درس داشت و اونايي هم که درس نداشتن و فقط ديده بودنش در موردش صحبت مي کردن. يک استاد جوون و فوق

ليسانس با معدل A.

(A- معمولاً به استادهاي فوق ليسانس خيلي سخت کلاس واسه تدريس مي دن. اما اين استاد فرق مي کرد. معدلش ( آ

بود و شاگرد اول. ظاهراً از دانشگاه سراسري فارغ التحصيل شده بود و همون جا مي خواستن واسه دکتري بهش سهميه بدن اما خودش نخواست که بخونه. هيچ کس اطلاعات درستي ازش

نداشت.

خيلي سنگين مي يومد سر کلاس و درس مي داد و سنگين مي رفت تو دفترش مي نشست. هيچ کس حرف و حديثي پشت سرش نشنيده بود.

يه استاد داشتيم به اسم استاد حميدي. استاد خوبي بود. هر درسي که خالي ميشد و استاد نداشت چه تخصصش بود يا نبود مي دادن به اين استاد. معمولاً خوش تيپ و تر وتميز بود. سي و چند

ساله بود. بچه ها ميگفتن يه زن خيلي خانم و خوشگل داره. هميشه خيلي به خودش مي رسيد. يه جورايي خوشتيپ ترين استاد دانشگاه بود. بوي عطرش خيلي خوب بود. همه دوست داشتيم

بدونيم از چه عطري استفاده مي کنه.

يه سه هفته اي از شروع ترم مي گذشت با بچه ها توي حياط نشسته بوديم که ديديم استاد معيني و استاد حميدي با هم دارن قدم مي زنن و حرف زنان مي رن سمت ساختمان گروه.

مهسا:چه با هم مچ شدن. البته حق هم دارن. تقريباً جوان ترين استاداي گروهمون هستند. بايد باهم دوست بشن.

من: آره با هم جورن. اما فکر کنم استاد حميدي رقيب پيدا کرده. از حق نگذريم. مهندس معيني هم جوون تره و هم خوش قيافه تره. هيچ سوء پيشينه اي هم نداره.

روجا: آره گفتي سوء پيشينه يادم افتاد يه چيزي براتون تعريف کنم. ريحانه رو که مي شناسيد؟ همه با سر تأييد کرديم.

مريم: نه! ريحانه کيه؟

من: اَه... مريم تو هم که هميشه از همه چيز عقبي. ريحانه همون دختره ترم بالائيس ديگه.

[وقتي ما سال اول بوديم ريحانه سال آخر بود. يه دختر چشم و ابرو مشکي. از نظر قيافه دختر زيبايي بود. اما از نظر رفتاري چندان تعريفي نداشت. از بچه هاي ترم بالايي شنيده بوديم که

ريحانه وقتي ترم آخر بود با استاد حميدي دوست شده بود و سروسري با هم داشتند.

حتي گفته بودند ريحانه به استاد حميدي فشار مي آره تا استاد زنشو طلاق بده و با اون ازدواج کنه. اما چون زن استاد يک زن زيبا و کامل بود ظاهراً استاد بهانه اي براي جدايي از اون

نداشت. البته ريحانه هم بيکار ننشسته بود گفته بودند که اون هم با يه پسر جوون و پولدار دوسته و ترجيح مي ده که با اون ازدواج کنه. اما اگه اون نشد استاد حميدي مورد مناسبي براي

ازدواج بود. در هر حال هميشه از اين حرفها بود وما فقط اونها رو از بچه هاي ترم بالايي شنيده بوديم. درسته که از قيافه ي استاد پيدا بود که وقتي جوون بود شيطون بوده اما ما توي

دانشگاه چيزي ازش نديده بوديم.

ما حداقل ترمي يک درس با اون داشتيم اما هيچ حرکت ناجوري از اين استاد نديده بوديم. تنها چيز بدي که وجود داشت همين شايعاتي بود که در اين مورد مي گفتند.

مريم: آهان يادم اومد.حالا ريحانه چي شده؟

روجا: خسته نباشيد بعد يک ساعت تازه يادت اومد؟ داشتم مي گفتم. بچه ها ميگن يکشنبه ريحانه اومده بود دانشگاه. مهنا اولين نفري بود که اونو ديده. از همون در دانشگاه "اس-ام-اس"

ميزنه به هرکسي که ميشناخته و ميگه ريحانه نامي وارد دانشگاه شده. همه ي بچه هام خبر و پخش ميکنن. ريحانه که وارد دانشگاه ميشه هر جاميره چند تا چشم دنبالشن.

من: واقعاً؟ اه... چه حيف شد خيلي دلم مي خواست منم ببينمش.

روجا: آره حيف شد. اما مي دونيد نکته ي جالبش چيه؟

مهسا: نه چيه؟...

روجا نگاهي به اطرافش کرد و سرش و جلو اورد ما هم براي اينکه صداشو بهتر بشنويم خم شديم جلو.

روجا صداشو پائين آورد وآروم گفت: جالبش اينجاست که با اينکه يکشنبه روز کاريه مهندس حميدي بود اما هيچ کس از صبح اون و نديده. ريحانه هم عصباني دربه در دنبالش مي گشت.

من: واي يعني استاد کلاساشو کنسل کرده؟ پس شايعه ها درسته چون استاد حميدي آدمي نيست که بي خودي سر کلاس نياد. واي... اي کاش منم بودمو صحنه رو مي ديدم.

مهسا: حتماًخيلي هيجان انگيز بود. منم بودم فرار مي کردم. اگه اينجا بود و ريحانه رو مي ديد خيلي ضايع مي شد.

يکم پشت سر استاد و ريحانه حرف زديم و بعد رفتيم سر کلاس. دانشگاه با اينکه همه ي انرژي آدم و ميگيره. اما به آدم انرژي هم ميده اينکه يه هدفي داري. در ضمن بودن پيش دوستام خيلي

عاليه. هر روز توي يه جمع صميمي و هم سن با اينکه کلي حرف مي زنيم اما بازم وقت کم مي ياريم. هيچ جا براي فراموش کردن زمان بهتر از جمع دوستان نيست.

استاد معيني روش خاص خودشو براي تدريس داشت.دو جلسه درس مي داد وجلسه ي بعد يک امتحان از قسمتهاي تدريس شده مي گرفت. به نظر کار خوبي بود چون هيچ مدلي نمي شد بچه ها

رو مجبور کرد که درسو در طول ترم بخونن.

امتحاناش هم هميشه يه شيوه ي خاص داشت سري اول سؤالات تستي بود و سري دوم سؤالات تشريحي .

استاد معيني برام مثل يه معما بود. به نظر صداشو خودش آشنا بود اما هر چي فکر مي کردم يادم نمي يومد که کجا ديدمش همين موضوع گيجم مي کرد. با اينکه کل ساعت کلاسشو درس مي

داد اما بازم وقت کم مي آورد و مجبور بود کلاسهاي فوق العاده بگذاره.

سعي مي کرد از دانشجوها کار بکشه تا مطمئن باشه درسي رو که داده به طور کامل درک شده. براي همين هم به طور مداوم به بچه ها پروژه مي داد و امتحان مي گرفت. سعي مي کرد همه

رو براي کنکور ارشد آماده کنه.

مي گفت:مهم نيست که شما قصد داريد براي ارشد بخونيد يا نه در هر حال همه تون اون امتحان رو مي ديد.اين امتحان مي تونه به عنوان محکي باشه براي شما که بدونيد توي اين چهار سال

که درس خونديد چي ياد گرفتيد و چي حاليتونه.

سه شنبه بود وهمه تو دانشگاه دور هم جمع شده بوديم.8 صبح کلاس داشتيم و بعد از 1:45ً استاد ولمون کرده بود. درسا هم سنگين بودن هم زياد. از طرفي استرس کنکور هم بود.

تکليفمون معلوم نبود. نمي دونستي بايد درساي سخت ترمتو بخوني يا بايد درسايي که تو کنکور مياد و بخوني. آدم حسابي گيج مي شد.

استاد معيني کلاس فوق العاده گذاشته بود.معمولاً ساعت کلاس و روزش رو تعيين مي کرد. اما شماره ي کلاس رو نه. مي يومد ببينه کدوم کلاس خاليه تا ازش استفاده کنه.

همه ي بچه ها دم ساختمان جمع شده بودن و منتظر استاد که بياد و بگه کدوم کلاس بايد بريم. يکي از بچه ها از دور استاد و ديد و به بقيه خبر داد.

_: بچه ها استاد اومد.

همه خودشونو جمع وجور کردن مرتب وايسادن تا استاد بهمون رسيد. همه يکي يکي سلام ميکردن و استادم با حوصله جواب سلام همه رو مي داد.

به نظر رابطه ي خوبي با بچه ها داشت. همه دوسش داشتن و هيچ کس جرأت نمي کرد پشت سرش بد بگه. با اينکه تو درس سختگير و حساس بود هيچ کس گله اي نداشت.

استاد: خب بچه ها کسي نرفته دنبال کلاس؟

يکي از پسرهاي کلاس که سرزبون دار تر از بقيه بود گفت: استاد ما جسارت نمي کنيم تو کار شما دخالت کنيم. اما همين جوري گذري از کنار کلاسها رد مي شديم ديديم همه جا پره و همه

کلاس داشتن.

استاد: يعني هيچ کلاسي خالي نبود.

_:چرا استاد يه جا خالي بود منتها آزمايشگاه بود. به نظر تنها جاي خالي تو طبقه بود. ديگه جاهاي ديگه رو نگشتيم.

استاد: باشه، خوبه بريم تو همون آزمايشگاه. يکم هم حال و هواي کلاس از شکل رسمي در مي آد و اونقدر ها کسل کننده نيست.

بعد با يه لبخند شيطنت آميز گفت: قابل توجه اون دانشجوهايي که سر کلاس دائم چرت ميزنن بعد يه نگاه گذري به جمع ما چهار نفر کرد و به آقاي اکبري هموني که آزمايشگاهو بلد بود گفت:

لطفاً نشونمون بديد.

به خاطر حرف استاد کلي خجالت کشيدم. نمي دونستم مي فهميد که خوابم ميگيره يا نه. اما هيچ وقت به روي خودش نياورده بود. من خوش خيالو بگو فکر مي کردم با وجود عينک کسي

متوجه ي چشماي چپ شده از خواب من نمي شه.

سعي کردم خودمو پشت بچه ها قايم کنم و وقتي وارد آزمايشگاه شديم روي اولين صندلي خالي کنار دوستام نشستم.

آزمايشگاه پر بود از وسايل شيشه اي و دستگاه هاي مختلف و محلولها و ترازو ها با اندازه و دقت هاي مختلف. وسط آزمايشگاه يه ميز بزرگ بود. ميز که چه عرض کنم بيشتر شکل يه -(

سکوي سراميکي يا کاشي کاري شده بود که به صورت ( يـــو

"U"

انگليسي بود.

در واقع يه مربع که يه ضلع نداشت و روبروش يه تخته بود. همه ي صندلي ها هم دور تادور اين مربع توخالي چيده شده بود. وسط ميزها يعني وسط مربع خالي يه صندلي بود که پيدا بود براي

نشستن استاد يا مسئول آزمايشگاه بود.

همه دور تا دور ميز نشستيم و استادم صندليش و کشيد عقب و روش نشست. يه نگاهي به تخته کرد و بعد خطاب به آقاي اکبري گفت: خوب آقاي اکبري حالا که زحمت پيدا کردن جارو کشيديد

لطفاً زحمت اوردن ماژيک و هم بکشيد بريد آموزش يه ماژيک بگيريد بياريد تا درس رو شروع کنيم.

آقاي اکبري هم يه چشمي گفت و از جاش بلند شد تا بره دنبال ماژيک.

جلسه ي قبل که کلاس داشتيم استاد امتحان گرفته بود و قرار بود جلسه ي بعد هم امتحان بگيره. بچه ها هم شروع کرده بودن با استاد در مورد امتحان صحبت کردن.

استاد از بچه ها پرسيد امتحان جلسه ي قبل چه طور بود و همه ميگفتن: استاد خيلي عالي بود. ما راضي بوديم.امتحان راحتي بود.

جالب اينجا بود که به نظر من خيلي هم سخت بود و من فکر مي کردم جوابهاي ناجوري به سؤالات دادم. برگشتم يه نگاه به مهسا کردم ديدم اونم با من موافقه. بهش گفتم:

من: کجاي امتحان آسون بود؟ من که خراب کردم. پس اين سؤالايي که اينا ميگن کجا بود که ما نديديم؟

مهسا: آره منم افتضاح نوشتم. به نظر منم سخت بود.

هر دو با تعجب و لبخند داشتيم با هم پچ پچ مي کرديم چون يا ما امتحان و حسابي خراب کرده بوديم يا بچه ها و به خاطر همين موضوع خندمون گرفته بود.

منو مهسا دقيقاً رو به روي استاد معيني نشسته بوديم و در تير رس نگاه استاد بوديم. استاد حواسش به ما بود. ما که به خيال خودمون داشتيم يواشکي حرف مي زديم و ميخنديديم يه دفعه با

صداي استاد خشک شديم و خندمون رو صورتمون ماسيد.

استاد: مشکلي پيش اومده خانم اريا؟

من: نه ... نه استاد چه مشکلي؟

استاد: پس ميشه بگيد به چي مي خنديد تا ما هم بخنديدم؟

هم خجالت کشيده بودم هم نمي دونستم چي بگم اونم جلوي کل بچه هاي کلاس از دختر و پسر بگم ما گند زديم به امتحانمون واسه همين مي خنديديم؟ نمي گه شما خليد آخه؟

با تته پته و بريده بريده گفتم: راستش استاد ... چيزه ... يعني امتحان جلسه ي قبل ... خوب ...

استاد که منتظر بود من حرفمو کامل کنم با بي صبري گفت: خوب ...

دلمو زدم به دريا و مستقيم به استاد نگاه کردم و گفتم: خوب ما خراب کرديم.

بعد که ديدم ابروهاي استاد از تعجب بالا رفت براي تصيح حرفم گفتم: يعني خوب به نظر ما امتحان سختي بود. (( با دست خودم و مهسا رو نشون دادم.)) اما با توجه به اينکه تقريباً اکثريت

کلاس ميگه امتحان آسوني بود پس حتماً ما امتحانمون خراب شده که يه همچين احساسي داريم.

از خجالت جرأت نمي کردم غير از استاد به کس ديگه اي نگاه کنم. چون با تموم شدن حرفم بچه ها شروع کرده بودن به پچ پچ کردن. واسه همين هم تغير حالت صورت استاد و کاملاً درک

کردم. تو چشماش خنده بود و گوشه ي لبش جمع شده بود. پيدا بود که داره جلوي خودشو ميگيره که نخنده.

استاد يه سرفه کرد و روشو برگردوند طرف يکي از دخترها که ازش سؤال کرده بود. منم يه نفس راحت کشيدم.

چون استاد معيني جوون بود نمي خواست به بچه ها رو بده. همين جوري هم نميشه از پس دانشجوها براومد چه برسه به اينکه ليلي به لالاشون بذاره. به خاطر همين سعي ميکرد جلوي بچه

ها مخصوصاً دختر ها نخنده. حقم داشت. بچه ها مي خواستن در مورد امتحان جلسه ي بعد يه چيزايي بدونن و سعي مي کردن با سؤال کردن زياد از زير زبون استاد حرف بکشن هر کسي يه

سؤال مي کرد.

_: استاد امتحان سخته؟

+: اگه مثل اين دفعه سؤال بديد خيلي خوبه؟

*: استاد نمره ي اين امتحانا چقدر تأثير داره تو نمره ي پايان ترم؟

استاد با يه لبخند به بچه ها نگاه مي کرد. انگار کيف ميکرد که ميديد بچه ها سعي ميکنن ازش حرف بکشن. جوري نگاه مي کرد که انگار منظره ي هيجان انگيزي جلوشه.

مهسا محو استاد شده بود. يکم صداشو نازک کرد و با عشوه اي که هميشه تو صداش بود گفت: استاد نميشه سؤالات رو يکم ساده تر بگيريد؟ آخه خيلي سخته.

داشتم از دست مهسا حرص مي خوردم. زير لبي گفتم: مهسا نمي بيني استاد چه جوري مي خنده؟ عمراً به حرف ماها گوش کنه. مطمئنن کار خودشو ميکنه. اين جوري فقط خودمونو ضايع مي

کنيم. نمي خواد چيزي بگي.

اما مهسا اصلاً به من توجهي نمي کرد.ظاهراً اصلاً صداي منو نمي شنيد. دوباره مهسا اومد خودشو لوس کنه واسه همين گفت: استاد نميشه همه ي سؤالا تستي باشه؟

مي خواستم مهسا رو ساکت کنم تا کمتر خودشو ضايع کنه واسه همين با پام کوبيدم به ساق پاش. فکر کنم يکم محکم کوبيدم چون بي هوا يه آخي گفت که خدا رو شکر تو سروصداهاي بچه

ها گم شد و کسي غير از من نشنيد. بعد با دست پاشو گرفت و به من چشم غره رفت. سرمو بلند کردم که ببينم کسي متوجه شده يا نه. تا سرمو بلند کردم استاد و ديدم که از رو به رو متوجه ي

ماهاست از روي لبخندي که زورکي سعي ميکرد جلوشو بگيره فهميدم که همه چيزو ديده. واي خدا از خجالت سرخ شدم. از طرفي هم کاري که کرده بودم و قيافه ي استاد اونقدر خنده دار بود

که نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم. برگشتم به مهسا نگاه کردم اونم استاد و ديده بود.

ديگه نمي تونستم خودمو کنترول کنم. سرمو گذاشتم روي ميز و از خنده اي که سعي ميکردم بي صدا باشه کبود شده بودم. مهسا هم دسته کمي از من نداشت. هر وقت خندش شروع ميشد ديگه

تمومي نداشت. همچين مي خنديد که تمام تنش تکون مي خورد. هر وقت اين حالتي مي شد ما ميگفتيم مهسا رفته رو ويبره. اين ويبره ي مهسام مزيد بر علت شده بود که خندم بيشتر بشه. فقط

يه لحظه سرمو بلند کردم ديدم استاد چشمش به ماست و اونم نمي تونه جلوي خندش رو بگيره. از طرفي يکي از بچه ها ازش سؤال پرسيده بود و منتظر جواب بود اما استاد به جاي جواب دادن

کبود شده بود.

يه دفعه شروع کرد به خنديدن و براي توجيح خندش فقط گفت: بچه ها من از اينجا پاهاتونو مي بينم ...

بچه ها از اين حرف استاد خيلي تعجب کردند اما از اونجايي که استاد چشمش به ما بود و من و مهسا هم سرمون رو ميز بود و داشتيم مي خنديديم، شصتمون خبردار شد که هر چي هست

مربوط به ماست و ما يه کاري کرديم. اصلاً يادم نيست بقيه ي کلاس چه جوري گذشت چون هر وقت سرمو بلند مي کردم تا چشمم به استاد يا مهسا مي افتاد ناخودآگاه خندم مي گرفت و براي

جلوگيري از خنديدن دوباره اصلاً جرأت نکردم تا آخر کلاس سرمو از رو ميز بلند کنم. در طول کلاس زل زده بودم به برگه ي جلوي روم.

بعد کلاس همه ي بچه ها دور من و مهسا جمع شدند تا ببينن موضوع به طور کامل چي بوده.

منم که اصلاً حوصله ي توضيح دادن نداشتم.از طرفي هم بس که خندم رو قورت داده بودم دل درد گرفته بودم. سريع وسايلمو جمع کردم تا از کلاس برم بيرون گذاشتم مهسا داستانو براي بچه

ها ي کنجکاو تعريف کنه.

از کلاس که بيرون اومدم چشم تو چشم استاد شدم ناخودآگاه گفتم: ببخشيد.

استاد با يه لبخند شيطنت آميز گفت: واسه چي؟ براي اينکه ززدي پاي دوستتو ناکار کردي ؟؟؟ يا واسه اينکه من پاهاتون رو ديدم؟؟؟ خب حيف بود يه همچين صحنه اي رو از دست بدم.

از خجالت سرخ شده بودم از طرفي دهنمم يه متر باز مونده بود (( يعني اين همون استاد معيني عصا قورت داده است که داره باهام شوخي مي کنه؟؟؟ ) نمي دونستم چي بگم واسه همين دوباره

گفتم: ببخشيد.

استاد دقيق بهم نگاه کرد و گفت: اشکالي نداره. خودتو اذيت نکن.

بعد راشو کج کرد و از سالن خارج شد.

منم تا ميتونستم به خودم بد و بيراه گفتم که چرا نتونستم جلوي خودمو بگيرم و خودمو ضايع کردم.

معمولاً سر کلاسها بچه ها موبايلشونو خاموش نمي کنن ميزارن رو حالت سکوت و ويبره که اگه تلفن شون زنگ خورد بفهمن و از کلاس برن بيرون و جواب بدن.

معمولاً هم مشکلي پيش نمي ياد.تقريباً همه همين کارو ميکنن.استاد معيني زياد خوشش نمي يومد کسي سر کلاسش از جاش بلند شه و بره بيرون.

هميشه ميگفت:حواسم پرت ميشه و رشته ي کلام از دستم در ميره.

سر يه جلسه يکي از بچه هاي کلاس که موبايلش رو ويبره بود گوشيشو دستش ميگيره و از کلاس ميره بيرون که جواب بده.کلاس،کلاس استاد معيني بود.

هميشه بچه ها گوشيشون و ميزاشتن توي جيبشون تا استاد نبينه و به هواي دستشويي رفتن ميرفتن بيرون از کلاس و براي اينکه تابلو نشه ميزاشتن کامل از کلاس برن بيرون و يه چند قدم

دور از کلاس به موبايلشون جواب ميدادن.

اما اون جلسه اون دختر موبايلشو تو دستش گرفته بود و هنوز کاملاً از کلاس بيرون نرفته گوشيشو جواب داد و مشغول حرف زدن شد.استاد معيني هم در حين درس دادن بود و داشت روي

تخته يه نکاتي رو مي نوشت، وقتي اين دختر از جاش بلند شد حواس استادم پرت اون شد و از لحظه اي که دختره از جاش بلند شد تا لحظه اي که از کلاس خارج بشه چشم استاد بهش بود.

اون دختر هنوز به طور کامل از کلاس خارج نشده بود که تلفنشو جواب داد.همه ي بچه ها دهنشون از اين کار و دل و جرأت اون دختره باز مونده بود.

همه يه نگاه به دختره مي کردن ويه نگاه به استاد.نارضايتي از چهره ي استاد پيدا بود.استاد معيني از اينکه اون دختر همکلاسيم وسط حرف استاد از جاش بلند شد و مي خواست کلاسو ترک

کنه به اندازه ي کافي عصباني بود وقتي که ديد دختره داره با تلفن حرف مي زنه خونش به جوش اومد.

پشت سر دختره رفت ودرو باز کرد وبا عصبانيت گفت:خانم بفرمائيد توي کلاس.

دختره چشماش از تعجب گشاد شده بود و اونقدر از کار استاد شوک زده بود که نمي تونست تکون بخوره.استاد با عصبانيت زياد دوباره تکرار کرد:تلفن تون رو قطع کنيد بفرمائيد سر کلاس.

بعد استاد درو باز گذاشت و تکيه داد به در تا دختره که خيلي ترسيده بود بياد توي کلاس.بعد استاد با چشماش اونو تعقيب کرد تا سر جاش نشست.استاد چشماشو بست ويه نفس بلند کشيد تا

عصبانيتش کمتر بشه.بعد با صدايي که عصبانيت درش ديده مي شدگفت:از اين به بعد حق نداريد سر کلاس من با تلفن روشن بيايد.اگه تلفني زنگ بزنه يا کسي از جاش بلند شه بره بيرون تا

تلفنشو جواب بده،بهتره ديگه تو کلاس برنگرده و از همون طرف بره درسشو حذف کنه.

همه ي بچه ها حسابي ترسيده بودن.هيچ کس استادو تا به حال اونقدر عصباني نديده بود.هيچ کس هم جرأت حرف زدن نداشت.

از اون روز به بعد هيچ احدالناسي جرأت نداشت جلوي استاد معيني به گوشيش حتي نگاه کنه چه برسه به اينکه دستش بگيره.

استاد معيني خيلي جذبه داشت.با اينکه جوون بود و به خاطر همين بايد حرف زدن باهاش خيلي راحت تر از استاد هاي ديگه بود اما به خاطر جديتي که استاد داشت هيچ کس از دختر و پسر

جرأت نداشت تنهايي باهاش حرف بزنه.

هميشه هر کس با استاد کار داشت سعي ميکرد کم کم يه نفرو با خودش ببره تا تنها نباشه.

مهسا با پروژه اي که استاد معيني بهش داده بود مشکل داشت و از صبح که اومده بود دانشگاه يکريز غر زده بود و گله کرده بود.ديگه حسابيروي اعصاب بود.

من:واي مهسا کشتي منو آخه تو مشکلت چيه دختر؟

مهسا:نمي فهمم.اصلاً نمي دونم ايني که استاد بهم گفته يعني چي اصلاً نمي دونم چي کار بايد بکنم.

من: خب چرا از صبح نشستي وردل منو غر مي زني. برو از استاد بپرس چکار بايد بکني.

مهسا به نشانه ي نه دستاشو تو هوا تکان داد و با ترس گفت: نه، نه، نه مگه خل شدم. هنوز جوونم از جونم سير نشدم. من اصلاً جرأت ندارم برم پيش استاد معيني.

باکلافگي گفتم: آخه چرا؟ مگه استاد مي خوردت؟

مهسا: نه منو ميکشه.

با عصبانيت گفتم: ديوونه اي؟ آخه کي تا به حال به خاطر سؤال پرسيدن کسي رو کشته که استاد معيني دومين نفرش باشه؟

مهسا: خب نمي دونم شايد اولين نفرش باشه. در هر صورت من ميترسم تنهايي برم پيشش. سوگند جونم ميشه تو هم بياي؟

من: من؟ من بيام بگم چي؟ آخه من که کاري ندارم.

مهسا قد پنج دقيقه رو مخم راه رفت و حرف زد تا راضيم کرد باهم بريم پيش استاد. تا گفتم: باشه بريم .

سريع از جاش پاشد ودستمو کشيد و يه جورايي کشون کشون منو برد دم اتاق استاد معيني.

دم دفتر استاد که رسيديم تازه فهميدم مي خوام چي کار کنم يه آن به خاطر تعريفهاي مهسا از استاد ترسيدم. آخه واقعاً اين موضوع به من هيچ ربطي نداشت و من نخود آش شده بودم. اما تا

اومدم به خودم بجنبم مهسا در اتاق رو زده بود.

استاد از داخل اتاقش گفت: بفرمائيد. مهسا هم درو باز کرد و اول خودش رفت تو و بعد منو کشيد تو اتاق.

استاد پشت ميزش نشسته بود و وقتي ما وارد شديم سرش رو از روي برگه هاي جلوش برداشت و به ما نگاه کرد. هر دو تا سلام کرديم و استاد با لبخند جواب سلاممونو داد و بعد گفت:ب

فرمائيد با من کاري داشتيد؟

مهسا: بله استاد. راستش در مورد پروژه ام مي خواستم کمکم کنيد. اصلاً نمي فهممش.

استاد با لبخند گفت: کدوم قسمتشو نمي فهميد؟

مهسا برگه هاشو از توي کيفش در اورد و داد دست استاد. استاد معيني هم همون جور که برگه ها رو از مهسا مي گرفت گفت: خب شماها بنشينيد تا من ببينم مشکل از کجاست؟ بفرمائيد.

يه نگاه به دورو برم کردم. يه صندلي جلوي ميز استاد بود که چسبيده بود به ميز ، مهسا براي اينکه به استاد نزديکتر باشه و روي برگه ها مسلط باشه اونجا نشست. يه صندلي هم روبروي

ميز استاد بود که چسبيده بود به ديوار من رفتم روي اون نشستم. داشتم با کنجکاوي به دفتر نگاه مي کردم. اتاق چندان بزرگي نبود اما ظاهراً وسايل لازم و داشت. يه کتابخونه که توش پر بود

از کتابهاي درسي و علمي. يه ميز و صندلي براي استاد که روش کامپيوتر و وسايل جانبيش بودن ،يه فايل براي ورقه ها و مدارک. يه جا لباسي براي لباسها که يه کت و يه پالتو روش

آويزون بود. چند تا صندلي براي نشستن مراجعه کننده ها.

داشتم به دورو بر اتاق نگاه مي کردم که ديدم استاد متوجه منه. يه لبخندي بهم زد و گفت: حوصله تون سر رفته؟ خيلي آروم نشستيد. بفرمائيد شکلات بر داريد تعارف نکنيد.

به يه ظرف پر از شکلات روي ميز اشاره کرد و با اصرا مجبورمون کرد که يکي يه دونه شکلات ورداريم. استاد مشغول توضيح دادن مشکل مهسا بود و سعي ميکرد موضوع رو ساده بيان

کنه تا مهسا کاملاً درکش کنه.

منم تو عالم خودم بودم که يه دفعه ديدم از يه جايي يه صداي آهنگ مياد. همه مون با تعجب بهم نگاه کرديم تا ببينيم اين صدا از کجا مياد. يه دفعه رنگ و روم سفيد شد و دستم شروع کرد به

لرزيدن. تازه فهميده بودم اين صدا، صداي زنگ گوشي منه که به کل يادم رفته بود. بس که مهسا هولم کرده بود يادم رفته بود گوشيمو خاموش کنم. ياد عصبانيت اون روز استاد تو کلاس

افتادم. با دست لرزون زيپ کيفمو باز کردم و گوشيمو درآوردم و با منگي فقط بهش زل زدم که با صداي استاد به خودم اومدم.ب ا لبخند داشت بهم نگاه مي کردو ميگفت: نمي خواي جواب

بدي؟ گوشيت داره مترکه بس که زنگ خورد.

با گيجي و ترس به خودم اومدم و دکمه ي وصل موبايلو فشار دادم و طبق عادت گفتم:الو سلام .

اما صدا نيومد.

دوباره گفتم:الو..الو...

ديدم صدا نمي ياد تلفنو قطع کردم. يه نگاه به استاد کردم ببينم چقدر عصبانيه اما با تعجب ديدم نه نتها عصباني نيست بلکه يه لبخند هم رو لبشه و داره به برگه هاي توي دستش نگاه ميکنه.

رو صورت استاد زوم کرده بودم که دوباره گوشيم زنگ خورد. براي اينکه زودتر خفش کنم سريع برش داشتم و گفتم:الو...سلام.

اما يخ کردم از چيزي که شنيدم يخ کردم.

+:دوباره رفت رو منشي تلفني.

واي خدا ... اين صدا ... اين جمله ... مگه يادم ميره ...

هيچ صدايي نمي شنيدم حتي نفهميده بودم اين صدا رو از تو گوشي شنيدم يانه. به خودم اومدم ديدم گوشي دستمه و روجا پشته خطه و هي الو الو ميکنه. با منگي جوابشو دادم. اصلاً نفهميدم

چي گفت و من چي حواب دادم.

حال عجيبي داشتم مطمئن بودم که اون صدا و اون جمله ي آشنا رو شنيده بودم اما کي؟ کي مي تونست اون حرفو زده باشه؟ بغض کرده بودم. براي اينکه آروم شم چشمامو بستم.

صدايي که مي شنيدم همون صدا بود. همون صدايي که خيلي منتظر شنيدنش بودم. هموني که حاضر بودم هرچي دارمو بدم تا يه بار ديگه بشنومش.

جرأت نمي کردم چشمامو باز کنم مي ترسيدم وقتي چشممو باز کنم ببينم صدا رفته. خيلي آروم چشماموباز کردم.

اولين چيزي که جلوم بود استاد معيني بود. به دهنش خيره شده بودم. بعد از يکماه و نيم تازه فهميده بودم که چرا هر وقت استاد حرف ميزد به نظرم اينقدر آشنا بود.

اشتباه نمي کردم. اين صدا صداي مهران بود. خودش بود. چند دقيقه اي طول کشيد تا صدا و قيافه رو از هم جدا کنم. اما حاضر بودم قسم بخورم که صداي مهران بود که داشت براي مهسا

توضيح ميداد. بغض گلومو فشار ميداد و داشتم خفه ميشدم. تو چشمام اشک جمع شده بود و با همون چشما زل زده بودم به استاد. انگار دفعه ي اول بود که استاد و مي ديدم.

استاد بعد از کلي توضيح به مهسا گفت: خب حالا فهميدي چي شد؟

مهسا با لبخند: بله استاد خيلي ممنون که راهنمائيم کردين.

استاد خنديد: خواهش ميکنم وظيفه امه بازم اگه مشکلي داشتي بهم بگو.

مهسا: چشم استاد.

استاد: خوبه.

سرشو بلند کرد و ديد دارم نگاهش ميکنم. يه دفعه چشم تو چشم شديم. نگاهش عجيب بود انگار توش نگراني بود.

استاد: خانم آريا حالتون خوبه؟

يه دفعه به خودم اومدم ديدم با چشماي اشکي زل زدم به استاد. سرمو پائين انداختم و گفتم: بله استاد خدا رو شکر.

از جام بلند شدم و با مهسا از اتاق استاد بيرون اومديم. هنوز گيج بودم. نمي دونستم حدسم درست بوده يا نه. اما يه احساسي بهم ميگفت استاد معيني همون مهرانيه که من ميشناسم.

صدا که همون صدا بود. اما من هيچ وقت مهرانو نديده بودم. من حتي نمي دونستم اسم استاد معيني چيه؟ بدبختي اينکه هيچ وقت فاميلي مهرانو نپرسيده بودم.

خيلي گيج بودم. نمي دونستم چي کار کنم. داشتم از فضولي مي مردم اما راهي براي فهميدن موضوع نبود. مهسا هم تو عالم خودش بود. باذوق ميگفت: خب شد رفتيم پيش استاد الان کاملاً مي

دونم چي کار کنم. اما راستي اونجوريام که از استاد تعريف ميکنن نيست. بيچاره خيلي خوش اخلاقه.

حوصله ي حرفاي مهسا رو نداشتم. حوصله ي هيچ کاري رو نداشتم. دلم مي خواست الان خونه بودم. تو اتاقم، روي تخت راحت دراز مي کشيدم و به امروز فکر ميکردم.

يه هفته ي تموم کارم اين شده بود که از هر کسي که مي شناختم در مورد استاد معيني بپرسم.اما هيچ کس اونو درست نمي شناخت.

کارم شده بود به استاد فکر کردن سعي مي کردم که صداش و قيافه اش و با حرفهايي که ازش شنيده بودم مچ کنم ببينم که اين استاد همون مهران هست يا نه؟ اما هميشه يه جاي شکي وجود

داشت. هيچ وقت با اطمينان نمي تونستم بگم که مهران هست يا نيست. ديگه بي خيال موضوع شده بودم. چون اونقدر بهش فکر کرده بودم که از کارو زندگي افتاده بودم و مغزم ديگه کشش

فشار بيشترو نداشت.

***

تو حياط دانشکده با بچه ها نشسته بوديم داشتيم صحبت مي کرديم. صحبت که چه عرض کنم داشتيم دعوا و بحث ميکرديم. دعوا سر اين بود که کدوم يکيمون بره از روي برگه هايي که از يکي

از بچه ها گرفته بوديم فتو کنه.

هيچ کس از اين کار خوشش نمي يومد. چون هميشه دم انتشارات يک صف طولاني بود و هميشه ي خدا همه با هم سر اينکه نوبت کدومشون بود دعوا ميکردن در واقع يه جنگ حسابي بود.

در هر حال هر کسي ميرفت دم انتشارات زودتر از يک ساعت برنمي گشت حالا از اعصاب خورديش بگذريم.

من: من نمي رم. چرا هميشه شما کاراي سختو ميديد به من؟ ميريم بيرون من مامان ميشم ميرم سفارش ميدم وحساب ميکنم. سؤال داريد من ميرم بپرسم. خسته شدم. يه دفعه هم شما يه

کاري انجام بديد. من اعصاب ندارم برم اونجا صف وايسم.

مهسا: سوگند جون تو که مي دوني من خيلي ضعيفم و زود خسته ميشم. نرفته پشيمون ميشم بر ميگردم اونوقت کارمون لنگ ميمونه.

مريم: منم که اصلاً اين برگه هارو نمي خوام.

روجا: منم که گفتم بديد من براي خودم از روش مي نويسم نمي خوام کپيش کنم.

من: اه... شمام که خيلي لوسيد. يکيتون يه کار درست انجام نمي ديد. بعد با عصبانيت از جام بلند شدم و برگه ها رو از دست مهسا کشيدم و همون جوري که مي رفتم سمت انتشارات رومو

برگردوندم سمت بچه ها و گفتم: اما يادتون باشه اين دفعه ي آخره که من واستون کار انجام مي دم. لطفاً يکم بزرگ شيد.

اينو گفتم و پيچيدم پشت ساختمون که ميون بر بزنم تا زودتر برسم به انتشارات يه دفعه چشمام سياهي رفت و محکم خوردم به يه چيز سفت.

خيلي دردم گرفته بود. سرمو گرفته بودم و همون جوري که مي ماليدم نگاه کردم ببينم به چي خوردم يه هويي. واي خدا از اين بدتر نمي شد. جلوم استاد معيني واستاده بود و با لبخند بهم نگاه

ميکرد. با همون خنده ي توي صداش گفت: خانم آريا کجا مي رفتيد با اين عجله که حتي به جلوتونم نگاه نمي کرديد؟

با شرمندگي گفتم: ببخشيد استاد. واقعاً شرمنده. اصلاً نديدمتون. ببخشيد.

داشتم از خجالت آب مي شدم. اما استاد انگاري خوششم اومده بود . با لبخند و يه نگاه مهربون نگام مي کرد.

استاد: بله کاملاً پيداست که حواستون نبود وگرنه من آدمي نيستم که ديده نشم.

با استفهام و تعجب نگاهي به استاد کردم که يعني منظورت چيه؟

استاد يه اشاره به خودش کرد و گفت: طبيعتاً هيچ کس نمي تونه يه همچين قد و قواره اي رو نديده بگيره.

راست مي گفت. آخه کي غير از من خنگ اون قد بلند و اون هيکلو نمي ديد جز من کور؟

من: شرمنده استاد. معذرت مي خوام.

استاد لبخندي زد و گفت: بي خيال نمي خواد خودتون رو ناراحت کنيد. اصلاً مهم نيست. خوب بفرمائيد به کارتون برسيد ظاهراً عجله داريد. خداحافظ. راستي مراقب باشيد. اينو گفت و همون

جور که مي خنديد رفت. منم سر جام وايساده بودمو از پشت رفتنش رو نگاه مي کردم.

يهو ديدم مهسا و مريم و روجا سه تايي ريختن روسرمو هي ميگفتن: چي گفت؟ چي گفت؟

هولشون دادم کنار و گفتم: اه... ولم کنيد... کي چي گفت؟

روجا: استاد چي ميگفت؟ دعوات کرد؟

مريم: نه بابا دعوا چيه مگه نديدي داشت ميخنديد.

مهسا: ما ديديم در حال غرغر کردن رفتي تو شکم استاد. خيلي صحنه ي جالبي بود.اگه يکي نمي دونست ميگفت استاد بغلت کرده.

من: اه خفه شيد شماهام. تا يه چيزي ميبينن سوژه ميکنن.

مهسا: کاش من اونجوري رفته بودم تو شکمش.

من: مهسا ساکت ميشي يا نه؟ چي شده. خانم والاها از جاشون بلند شدند؟ شماها که سيل ميومد از جاتون تکون نمي خورديد؟ حالا که پا شديد بيايد همه با هم بريم انتشارات.

مريم: گفتم همون جا بشينم به خودم زحمت بلند شدن ندما. اه...

خلاصه زوري زوري همه رو با خودم بردم دم انتشارات و يه 45ً بعد تونستيم بعد کلي چونه زدن برگه هامون رو فتو کنيم.

***

امتحاناي ترم نزديک شده بود و همه ي بچه ها استرس داشتن چون هم بايد درسهاي ترمشون رو مي خوندن و براي امتحاناي ترم آماده ميشدن و هم چند روز بعد از تموم شدن امتحانا کنکور

ارشد براي تمام رشته ها شروع ميشد. همه ي بچه ها کلافه بودن. واقعاً سر در گمي چيز بديه.براي امتحانا يه هفته فورجه داشتم اما چه هفته اي. من خودم به شخصه وقتي استرسم زياد

ميشه گيج مي زنم و نمي دونم چي کار بايد بکنم. يکم از امتحان ميخوندم يکم جزوه هايي که براي کنکور بود. بيشتر وقتم هم صرف ناله کردن بود که «واي خدا چي کار کنم».

همش خودمو نفرين ميکردم که چرا زودتر درس خوندنو شروع نکردم. اما واقعاً کارها پيش نمي رفت. بيشتر از هزار بار به خودم قول داده بودم که درسها رو بخونم اما همين که ميرفتم سر

کتاب و جزوه هزارتا فکر ميومد تو سرم. از اتفاقاتي که تور روز تو خونه، دانشگاه افتاده گرفته تا کارهايي که قبلاً انجام دادم يا بعداً مي خواستم انجام بدم.

خلاصه هر کاري ميکردم غير از درس خوندن. فکر کردن به امتحانم بيشتر حالمو بد ميکرد. همش تلفن دستم بود و به اينو اون زنگ ميزدم تا ببينم حال بقيه چه طوره و اونا چي کار ميکنن.

اما انگار اين مشکل فراگير بود و همه دوچارش شده بودن. همه با هم هم دردي ميکرديم و بهم دلداري ميداديم.

بالاخره يه هفته ي پر استرس گذشت و امتحانا شروع شد. با بيشتر استادامون قبلاً درس داشتيم و تقريباً مي دونستيم که چه جوري سؤال ميدن و چه جوري نمره ميدن. استادايي که هم مال

گروه خودمون نبودن هم مشکلي نبود چون هميشه يه عده اي بودن که در موردشون بدونن. سيستم اطلاع رساني توي دانشگاه خيلي قوي بود. همه دنبال بچه هايي بودن که با اون استاد مورد

نظر قبلاً کلاس داشتن و زير و بم کارها رو در مي آوردن. اينا هيچ کدوم مشکل نبود.

اما همه ي بچه ها از درس استاد معيني ميترسيدن چون اولين سالي بود که تدريس ميکرد و قبلاً هم کسي با اون کلاس نداشت و نمي دونست چه جوري نمره يا سؤال ميده. اما چون در طول

ترم کلي امتحان ازمون گرفته بود تا حدودي به نحوه ي سؤال دادنش آشنا شده بوديم. تقريباً همه ي امتحاناش تستي و تشريحي با هم بود. اما براي اين که بتوني به سؤالاتش جواب بدي بايد

درسو خيلي کامل و دقيق مي خوندي و هيچ نکته اي رو از قلم نمي انداختي.

مهسا به خاطر پروژه اي که با استاد معيني داشت بايد مرتب مي رفت دفترش و ازش سؤال ميکرد و هيچ وقتم جرأت نمي کرد تنهايي بره وهميشه منو هم دنبالش ميکشيد ميبرد.

هر کاري ميکردم نمي تونستم از دست مهسا خلاص شم. بعد اون روزي که تودفترش بوديم و حس کردم که معيني همون مهران ديگه جرأت نمي کردم مستقيم جلوش قرار بگيرم هر چند تلاشم

بي فايده بود و خيلي نا خواسته باهاش رودر رو ميشدم ولي با اين حال تمام سعيمو ميکردم که نبينمش و لااقل تنها نبينمش. اما خب مگه اين مهسا ميزاشت به زور منو با خودش ميبرد.

اون روزم منو با خودش برد البته به زور.هر چي بهش گفتم: مسا بزار من تو نماز خونه بمونم به خدا هيچي نخوندم. يه ساعت ديگه بايد بريم سر جلسه.

مهسا: نه بايد بياي. از صبح تا حالا دارم دنبال استاد ميگردم. تازه اومده تو دفترش ميترسم اگه الان نبينمش بعد امتحان ديگه نتونم پيداش کنم.

خلاصه منو کشيد و برد دم دفتر استاد.يه در کوچيک زد و بعد از شنيدن صداي استاد وارد دفترش شديم. بعد از گذشت يه ترم يخش آب شده بود ديگه استاد مثل اون اوايل عصا قورت داده و

جدي نبود. البته سر کلاس هنوز همون جوري بود و به کسي رو نمي داد اما وقتي کارش داشتيم و ازش سؤال ميکرديم با لبخند و مهربوني جوابمونو ميداد.

رفتيم تو دفتر و استاد مارو که ديد يه لبخند زد و جواب سلاممونو داد و تعارف کرد بنشينيم.

من روي يه صندلي کنار ميز استاد نشستم اما مهسا چون بايد برگه هاشو نشون ميداد همون جا ايستاد و برگه هاشو داد به استاد.

استادم با دقت به حرفهاي مهسا گوش داد و براش رفع اشکال کرد. مهسا کارش که تموم شد من از استاد پرسيدم: استاد سؤالاي امتحانو طرح کردين؟

مهسا: استاد ما خيلي نگرانيم.همه از امتحان ميترسن. مثل هميشه سؤال ميديد؟

استاد با لبخند: نه هنوز سؤالات رو طرح نکردم. آره ممکنه مثل قبل سؤال بدم ولي شما خوب بخونيد. نمي خواد نگران باشيد. خلاصه استاد داشت يه جورايي مارو ميپيچوند و هيچ جواب

درستي به ما نداد.

کارمون که تموم شد تشکر کرديم و از دفتر استاد اومديم بيرون. تا امتحان نيم ساعت بيشتر نمونده بود و تازه استرس امتحان اومده بود سراغم. چزومو باز کردم و سعي کردم تو اين دقيقه

هاي آخر يه چيزايي بخونم.

هميشه دقيقه هاي آخر بهترين کارايي رو داره هر چي تو اون دقيقه ها مي خونم خيلي خوب تو ذهنم مي مونه.

با کلي استرس رفتيم سر جلسه.امتحان چندان سختم نبود. تند تند جوابارو نوشتم و منتظر موندم. وقتي ديدم مهسا از جاش بلند شد منم پا شدم و برگمو دادم و با هم اومديدم بيرون سالن.

همه ي بچه ها دور هم جمع شده بودن و يکي يکي جواباي سؤالا رو مي گفتن يکي خوشحال ميشد که جواب درستو نوشته يکي هم ميزد تو سرش که واي اشتباه نوشتم.

مهسا هم رفته بود وسط جمعشون و هي سؤال ميپرسيد. روجا اومد کنارم و گفت:

_اينا چه دل خوشي دارن ها. من فقط خوشحالم که امتحان تموم شد. حالا هر جور که مي خواد باشه. ديگه نمي خوام به سؤالا و جواباشون فکر کنم. پس فردا امتحان داريم و من هيچي

نخوندم. همين جوري مخم کار نمي کنه ديگه نمي خوام به امتحانايي که گند زدم فکر کنم.

با روجا موافق بودم. همين که يه بار سؤالا رو خوندم و جواب دادم کافي بود ديگه نمي خواستم دوباره اين کارو بکنم. رفتم جلو و دست مهسا رو کشيدم و به زور آوردمش که بريم خونه. تا تو

ماشين همش غر زد که شماها نذاشتين من ببينم امتحانو چي کار کردم.

به زور ساکتش کرديم.

به شهر که رسيديم هر کدوم را خودمون رو رفتيم. دو روز امتحان استاد معيني وقت داشتيم. با اين استاد رودروايستي داشتم و اصلاً دلم نمي خواست امتحانو خراب کنم.

براي اولين دفعه تو زندگيم تمام جزوه و کتاب و خط به خط و کامل خوندم. مطمئن نبودم چه جوري سؤال بده واسه همين سعي کردم يه جوري بخونم که اگه از يک کلمه توي يک صفحه ي

جزوه پرسيد بتونم کل صفحه رو توضيح بدم. يه پنج صفحه ي آخر جزوه مونده بود که ديگه هنگ کردم و گفتم بابا تستي هم سؤال ميده و اون پنج صفحه رو به صورت تستي خوندم.

خلاصه دو روز مثل باد گذشت و روز امتحان رسيد. همه ي بچه ها با کلي استرس رفتيم سر جلسه. براي اينکه استرسم کم بشه و از خدا کمک بگيرم پنج بار حمد و سوره رو خوندم و چشمام

و بستم تا برگه ها رو پخش کردن بين بچه ها. وقتي مراقبا گفتن مي تونيد شروع کنيد چشمامو باز کردم.

واي خدا جون چي مي ديدم. نصف صفحه از سؤال پر بود. ده تا سؤال همه شونم تشريحي برگه رو برگردوندم ببينم اونورش سؤال نيست ديگه. و با کمال تعجب ديدم امتحان همون ده تا سؤاله

که ظاهراً هر کدوم قد نصف صفحه جواب داشت و يه جورايي کل جزوه رو با ده تا سؤال ازمون مي خواست و ما بايد تمام جزوه رو کامل مي نوشتيم. يه نگاه به دورو برم کردم ديدم بقيه هم

مثل من گيج شدن و مات به برگه اشون نگاه ميکنند.ب عد پنج دقيقه به خودم اومدم و شروع کردم به جواب دادن سؤالات.

نيم ساعت از امتحان گذشته بود که ديدم سروصدا شده. سرمو بلند کردم ديدم استاد اومده و همه ي بچه ها دستشون و بلند کردن که استاد بياد پيششون و ازش سؤال بپرسن.

بيشتر بچه ها معمولاً سؤال خاصي ندارن بيشتر استاد و ميکشن بالاي سرشون وازش مي خوان در مورد سؤالي که جوابشو بلد نيستي توضيح بده. معمولاً هم استاد يه جوري توضيح ميده تا

اونا بتونن جواب سؤال و بفهمن حتي بعضي از استادا وقتي توضيح مي دن و مي بينن دانشجو هنوز جوابو يادش نيومده يه مقدار از جواب ياد دانشجو بياد.

مهسا هميشه از استادا سؤال ميپرسه و استادها هم کلي کمکش ميکنن. اما من هيچ وقت نفهميدم چه جوري ميشه بدون ضايع شدن از استاد سؤال پرسيد.

خيلي دلم مي خواست مثل مهسا بودم. اين جوري آدم کلي جلو مي يوفتاد. اما اصلاً از پس سؤال کردن بر نمي اومدم واسه همين بي خيال سؤال کردن شده بودم.

داشتم فکر مي کردم که جواب يکي از سؤالا يادم بياد. همون جور که فکر مي کردم خيره شدم به جلوم. يه دفعه يه صدايي کنار گوشم گفت: سؤال داري؟

داشتم سکته مي کردم خيلي ترسيده بودم. حسابي تو فکرم غرق شده بودم که اون صدا روشنيدم. برگشتم ديدم استاد معيني خم شده کنار گوشم و زل زل بهم نگاه ميکنه.

دستم ناخودآگاه رفته بود رو قلبم و رنگ از روم پريده بود. انگار استادم فهميده بود ترسيدم.

يه لبخند شيطنت آميز رو لباش اومد و آروم گفت: ترسيدي؟

با سر جواب مثبت دادم.

استاد: ديدم داري جلوتو نگاه ميکني فکر کردم سؤال داري.

من: نه سؤال ندارم.

يه نگاه به برگه ام کرد تا ببينه چي نوشتم. منم که نمي خواستم برگه ام رو ببينه چون خيلي خرچنگ قورباغه نوشته بودم دستمو که رو برگم بود باز کردم که استاد نتونه چيزي ببينه. استادم

متوجه شد. با يه لبخند از ته دلش گفت: خانم مهندس سؤالا چه طوره؟

فهميدم منظورش چيه. از قصد سؤال کرده بود مي خواست لج منو دربياره يه جورايي فکر مي کردم از عمد اين مدلي سؤال داده که ما ها رو حرص بده چون خوب مي دونست که بچه ها چقدر

به خاطر اين امتحان استرس و نگراني داشتن. فقط تونستم بگم: خب خوبه.

استاد: سؤالا همين جوريه که انتظار داشتي.

من: تقريباً.

ابروهاش از تعجب به طرف بالا رفت و با يه خنده که شيطنت ازش ميريخت بهم زل زد.

داشتم به چشماش نگاه مي کردم يه حسي داشتم يه احساس قشنگ. يه نگاه شيطون با يه لبخند شاد جلوم بود. يه بوي خوبم از لباسش مي يومد. واقعاً ادکلنش خيلي خوشبو بود. دلم مي خواست

مي تونستم همون جا نگهش دارم تا بوي ادکلنش همش توبينيم باشه اما نمي شد.

همه ي اين اتفاقا شايد سرجمع دو سه دقيقه بيشتر طول نکشيد اما وقتي از کنارم بلند شد و داشت مي رفت فکر مي کردم. انگار يک ساعته که زل زدم تو چشماش.

وقتي دوباره برگشت و يه نگاه بهم کرد تازه به خودم اومدم و سرمو انداختم پائين و رو امتحانم تمرکز کردم.

مامانم هميشه ميگه موقع امتحان سعي کن که برگه تو تاآخر جلسه ندي. سعي کردم به حرف مامانم گوش بدم و تقريباً تا آخر امتحان سر جلسه نشسته بودم.

مراقبها که گفتن «وقت تمومه» بلند شدم و برگمو دادم. از ساختمون اومدم بيرون.

مهسا و روجا و مريم منتظرم ايستاده بودن و با هم حرف ميزدن.

مهسا تا چشمش به من افتاد سريع گفت: چي شد سوگند چرا اينقدر طولش دادي؟

من: هيچي نشستم شايد يه چيزايي يادم بياد بنويسم. اما تا لحظه ي آخر سعي ميکردم بارم سؤالايي که مطمئن بودم درسته رو حساب کنم ببينم 10 ميشم يا نه.

روجا: خب؟....

من: آره خدا رو شکر 10 ميشم. البته بيشتر نوشتم اما مطمئن نيستم درست باشه.

مريم اومد يه چيزي بگه که فوراً دستهامو بردم بالا و با خستگي گفتم: تورو خدا فقط راجبه امتحان حرف نزنيد. ديگه کشش ندارم.

کلي چهار نفري نشستيم و در مورد امتحان غرغر کرديم و دلمون که سبک شد رفتم ماشين گرفتم بريم توي شهر و از اونجام هر کسي رفت خونه ي خودش .

يک هفته ي بعد کنکور داشتيم و صبح زود از خواب بيدار شدم چون همه ي دخترا توي يک شهر و يک دانشگاه جمع ميشدند و واسه امتحان و پسرهام يه شهر ديگه. مامانم اينا منو بردن

واسه امتحانو خودشون توي شهر گشت زدن تا امتحانم تموم بشه. با اين که خيلي خونده بودم اما سر جلسه اشکم داشت در مي اومد. به نظر سؤالات خيلي عجيب غريب بود. اصلاً نمي دونستم

از کجا و کدوم کتابها سؤال دادن.

وقت که تموم شد و برگه ها رو ازمون گرفتن مطمئن بودم که قبول نميشم و کلي غصه دار بودم. تقريباً همه ي همکلاسي هام توي سالني بودن که من بودم اين که همه با هم يه جا بوديم يه

ذره قوت قلب بود چون ديدن قيافه هاي اشنا به آدم اميد مي داد.

از حرفهاي بچه ها پيدا بود که اونام اصلاً راضي نبودن و همه گله داشتن که خيلي سخت بود. از دانشگاه اومدم بيرون و ديدم مامان اينا منتظرم هستن. با بچه ها خداحافظي کردم و رفتم سوار

ماشين شدم و تو جواب مامان که پرسيده «چه طور بود » فقط گفتم: افتضاح.

مامان سعي کرد دلداريم بده واسه همين گفت: غصه نخور. من دلم روشنه که تو قبول ميشي. خيلي درس خوندي. الان هم ولش کن ديگه.

ديگه حرفي نزد و گذاشت تا خونه تو حال خودم باشم.

***

ترم دوم سال تحصيلي هميشه زود ميگذره تا مياد شروع بشه اسفند تموم شده و عيد اومده ونصفي از فروردين گذشته که بايد دوباره بريم دانشگاه. امتحانات پايان ترم هم تو خرداد شروع

ميشه و بچه ها از اول خرداد کلاسها رو تعطيل ميکنن و ميرن واسه فرجه ها. واسه همين استادها سعي ميکردن از تموم وقتشون استفاده کنن تا عقب نيوفتن.

بعد کنکور يه روز با بچه ها قرار گذاشتم تا بريم بيرون و حال و هوامون عوض بشه. خيلي خوب بود. از حالت دپرسي بعد امتحان و کنکور دراومديم.

اين ترم هم يه درس با استاد معيني داشتيم. هنوز نمره ي درسها به طور کامل داده نشده بود. اما استاد معيني نمره ها رو رد کرده بود. روزي که با ترس و لرز رفتم توي سايت دانشگاه تا نمره

ام رو ببينم داشتم از ترس سکته مي کردم. همش به خودم ميگفتم: من سعي خودمو کردم پس مهم نيست که چند شدم.

اما وقتي نمره ها بالا اومد و ديدم درس استاد معيني رو شدم 15:5 کلي ذوق کردم. داشتم بال در مي اوردم. کلي قربون صدقه ي استاد رفتم که اين قدر خوب نمره داده بود. اما يکي از

استادايي که واقعاً انتظار داشتم بهم نمره ي خوبي بده منو با 10 پاس کرده بود. دهنم از تعجب بازمونده بود چون امتحانش رو خيلي خوب داده بودم.

عجيب بود چون اين استاد که استاد تقريباً پيري هم بود منو دوستامو خيلي دوست داشت .معمولاً توي کلاس وقتي مي خواست از کسي تعريف کنه از ما چهار نفر تعريف ميکرد و به بچه هاي

ديگه ميگفت از ماها ياد بگيريد. حالا چه تو زمينه ي درسي چه رفتار چه تيپ و قيافه.

جالب اينجا بود که وقتي با بچه ها حرف زدم فهميديم فقط به ما چهار نفر اين نمره رو داده و بقيه بچه ها نمره هاي خوبي گرفتن و کلي هم بهشون ارفاق کرده. وقتي رفتيم پيش استاد تا ببينيم

موضوع از چه قراره فقط گفت: اعتراض وارد نيست. نمره ي شما همينه.

بعد با يه اخم و کنايه رو کرد بهمون و گفت: شنيدم دوست پسر داريد. برا همين به درستون نمي رسيدو حواس پرتيد. من از اين کارها خوشم نمي ياد. واسه همين نمره تون اينقدر شده. تا ياد

بگيريد دنبال اين کارا نباشيد و سرتون و به درستون گرم کنيد.

دهنمون از تعجب بازمونده بود اين ديگه چي ميگه. حالا بيا با قسم و آيه بگو نه ما دوست پسر نداريم مگه باورش مي شد.

خلاصه سوژه شده بوديم واسه بچه ها و همه برامون دست گرفته بودن. موضوع اونقدر غير قابل باور بود که ما به جاي ناراحتي همش بهش مي خنديديم. آخه خودمونم باورمون نمي شد که

کشکي کشکي يه همچين نمره اي گرفته باشيم. آش نخورده و دهن سوخته.

قبل از عيد فقط سه هفته رفتيم کلاس و بعد دانشگاه تعطيل شده. همه ي استادها عيدو پيشاپيش تبريک گفتن و استاد معيني علاوه بر تبريک گفت: اميد وارم اين عيد باعث نشه از درساتون جا

بمونيد. شما هنوز يه کنکور ديگه داريد. مخصوصاً اونايي که از کنکور سراسري راضي نبودن بايد بيشتر تلاش کنن تا کنکور آزاد و با موفقيت بگذرونن. اميدوارم به نصيحتم گوش بديد.

خلاصه تعطيلات شروع شد و من به شخصه تو تعطيلات همه کاري کردم غير از درس خوندن. البته فکر نکنم کار زيادي هم کرده باشم چون بيشتر وقتم صرف خوابيدن شده بود. دوست داشتم

هر چه زودتر عيد تموم بشه و برگردم دانشگاه. حوصله ام حسابي سر رفته بود. البته عيد يه خوبي هايي هم داشت. وقتي همه دور هم جمع ميشديم خيلي خوب بود. يه دفعه در خونه باز ميشد

و دو سه تا خانواده ميومدن خانه امون. ديگه بچه هام بزرگ شدن و يه دفعه مي ديدي تو خونه پر شده از دختر وپسر جوون. همه با هم از هر دري حرف ميزدن. دلم واسه ي عيداي بچگيم

تنگ شده بود. اون موقع همش دلم مي خواست بريم مهموني چون هر جا که مي رفتيم بهمون عيدي ميدادن و ما به عشق عيدي گرفتن دوست داشتيم هي بريم مهموني. آخر عيد که ميشد کلي

پول جمع کرده بوديم. اما الان از وقتي که به اين سن رسيديم ديگه هيجان عيدي و عيد ديدني خيلي کم شده.

در هر حال عيد هم گذشت. روز سيزده به در از اول صبح که از خواب بيدار شده بودم مي خواستم وقتي رفتيم توي جنگل براي برآورده شدن آرزوهام سبزه گره بزنم.

هر سال صبح روز سيزده به در يادمه که اين کارو بکنم اما شب وقتي ميام خونه مي بينم يادم رفته اين کارو بکنم. اون روزم طبق معمول يادم رفت سبزه گره بزنم و کلي ناراحت شدم بعد يادم

اومد که نمي دونم چه آرزويي بايد ميکردم به خاطر همين زودي بي خيالش شدم.

صبح روز بعد با هيجان از خواب بيدار شدم و زودي حاضر شدم رفتم دانشگاه. مهسا اومده بود. با ديدنش کلي خوشحال شدم. قدمهامو تند کردم که زودتر بهش برسم و تا رسيدم بهش بغلش

کردم. کلي دلم براش تنگ شده بود.

يه ربع بعد روجا و مريم هم اومدن و بعد از چهارده، پانزده روز که از هم دور بوديم کلي حرف داشتيم که باهم بزنيم. تا شروع کلاسها حرف زديم و پنج دقيقه مونده به شروع شدن کلاس

خودمونو رسونديم .

استادا ميومدن کلاس و عيد و تبريک ميگفتن و سال خوبي برامون آرزو مي کردن و شروع ميکردن به درس دادن.

ترم آخر بوديم و بيشتر سعي ميکرديم با دوستامون باشيم. چون فقط يکي، دو ماه وقت داشتيم که پيش هم باشيم. بعد از تموم شدن درسمون هر کسي ميرفت شهر خودش و شايد ديگه هيچ وقت

پيش نمي يومد که اين جوري با هم باشيم واسه همين سعي ميکرديم از تموم وقتمون براي با هم بودن استفاده کنيم. حتي اگر مي خواستيم درس بخونيم سعي ميکرديم با هم بخونيم.

چند تا از استادها سعي ميکردن کمکمون کنن و مجبورمون کنن تا کنکور آزاد و هم به اندازه ي سراسري جدي بگيريم.

اما من چندان اميدي نداشتم. آخه واسه سراسري کلي خونده بودم و از بهترين جزوه ها استفاده کردم اما اميدي به قبولي نداشتم. ديگه آزاد که جاي خود دارد.

خيلي سر به هوا شده بودم و گاهي يادم ميرفت درس بخونم و سر کلاس مدام حواسم پرت ميشد يه بار سر کلاس استاد معيني وسط درس يه چيزي يادم اومد که همون لحظه رومو کردم طرف

روجا تا بهش بگم. داشتم زيرزيرکي با روجا حرف ميزدم و اون گوش ميداد که يه دفعه ديدم استاد بالا سرم ايستاده و بهم چشم غره ميره.

هم خجالت کشيدم هم ترسيدم. آروم بهم گفت: بعد کلاس بيا دفترم.

فقط همين، هيچ توضيح بيشتري هم نداد.

اونقدر ترسيدم که تا آخر کلاس اصلاً تکون نخوردم و فقط به استاد نگاه کردم و به درس گوش دادم.

بعد کلاس با کلي ترس و لرز رفتم دم دفتر استاد معيني. بچه ها تو راه کلي دلداريم داده بودن و سعي ميکردن آمادم کنن تا اگه استاد حسابي دعوام کرد اشکم در نياد. يا اگه خودم عصباني شدم

البته به خاطر دعواهاي استاد مثل دختراي خيره زل نزنم تو چشماي استاد که استادم لج کنه و ترم آخري منو بندازه و بدبختم کنه.

دم در اتاق يه نفس عميق کشيدم و در زدم. با شنيدن صداي بفرمائيد استاد رفتم تو. استاد سرش رو برگه بود و حتي براي جواب سلام دادن به من سرش و بلند نکرد.

پيدا بود خيلي از دستم عصبانيه اما خونسرد نشون مي داد. بعد از دو، سه دقيقه که برام مثل دو، سه سال گذشت سرش رو از روي برگه هاش برداشت و به پشتي صندليش تکيه داد و دقيق به

من نگاه کرد.

نفس کشيدن زير اون نگاه پرجذبه برام سخت بود به زور آب دهنم و قورت دادم.

عصبانيتش کاملاً قابل لمس بود چون معمولاً با لبخند جواب سلامو ميداد و تعارف ميکرد که بشينم.

اما حالا... نه تعارفم کرد و نه تحويلم گرفت، خيلي جدي زل زد به من. بعد با يه صداي محکم گفت: خب خانم آريا بفرمائيد مشکل کجاست؟

من که گيج شده بودم با من من گفتم: ببخشيد استاد... کدوم مشکل؟

يکي از ابروهاشو به نشانه ي تعجب بالا رفت؛ خودشو جلو کشيد به سمت ميزش و گفت: مشکل شما... مشکل نمره هاتون... مشکل کم حواسي و بي توجهي تو کلاس... و خيلي چيزهاي ديگه.

بازم بگم...

با خجالت سرمو انداختم پائين چيزي نداشتم که بگم. آخه چي ميگفتم؟ ميگفتم حوصله و حس درس خوندن ندارم؟

سکوت من بيشتر عصبانيش کرد با صدايي که سعي ميکرد به زور عادي جلوش بده گفت: چرا چيزي نمي گيد؟ حرفي نداري؟... باشه. حتماً استاد اميري راست ميگن.

با تعجب نگاهش کردم. گوشام تيز شد . استاد اميري چي ميگه؟

خيلي جدي بهم نگاه کرد و گفت: خانم آريا شما دوست پسر داريد؟

من که از تعجب دهنم باز مونده بود فقط تونستم با چشماي گشاد نگاهش کنم چون زبونم بند اومده بود.

صورت استاد از عصبانيت سرخ شده بود. با عصبانيت از جاش بلند شد و ايستاد و دستهاش رو کوبيد روي ميز و با صدايي که داشت بالا مي رفت

گفت: خانم چرا ساکتيد و فقط به من نگاه ميکنيد؟ چرا جوابمو نمي ديد؟ پرسيدم آيا شما دوست پسر داريد؟ همين موضوع باعث افت تحصيليتون شده؟ به درس بي توجهيد؟

اگه بازم ساکت مي موندم حتماً منفجر ميشد. با ترس و تعجب براي دفاع از خودم خيلي تند تند شروع کردم به حرف زدن«حتي يادم رفته بود دارم با کي حرف ميزنم فقط مي خواستم از خودم

دفاع کنم»

:نه استاد، آخه اين چه حرفيه؟ دوست پسر کيلويي چنده؟ منو چه به اين کارها. من اصلاً خوشم نمي ياد. نمي دونم استاد اميري چرا اين حرفو زده و اصلاً از کجا يه همچين برداشتي کرده و به

اين نتيجه رسيده. ترم قبل هم به خاطر همين موضوع کلي از نمره ي امتحانم کم کردن و حتي نذاشتن توضيح بدم و از خودم دفاع کنم. به خدا استاد من اصلاً اهل اين کارا نيستم اونم تو اين

شرايط که ترم آخرمو کنکور هم دارم.

اگه نمره هام کم شده به خاطر اينه که درس نخوندم. سرم شلوغ نبود فقط تنبلي کردم. بعد کنکور انگيزمو از دست دادم. فکر ميکنم هر چه قدر هم تلاش کنم به نتيجه اي که مي خوام نمي رسم.

اصلاً نمي دونم چي کار بايد بکنم.

اينا رو پشت سر هم بدون حتي نفس گرفتن گفتم و خودمم نفهميدم چه طور تونستم همه ي اينا رو با اين سرعت اونم به استاد معيني بگم. حتي يادم نمي يومد درست حرف زدم يا بازم از اون

کلمات مخفف و اصطلاحات کوچه و بازاري که بين دوستامون استفاده ميکنم به کار بردم. نفسم بند اومده بود. يه نفس گرفتم و به استاد نگاه کردم.

ديگه عصباني نبود. حتي سعي نمي کرد جدي باشه. آروم بود و خيلي راحت. مي خنديد و بهم نگاه ميکرد از تنگ روي ميزش يه ليوان آب پر کرد و بهم داد و خيلي مهربون گفت: بيا بگير

بخورش. يکم آروم باش و نفس بگير. در ضمن هيچ وقت تلاشهاي آدم بي نتيجه نمي مونه. بايد قول بدي که از الان بچسبي به درست و واسه کنکور حسابي بخوني. من مطئن هستم که تو قبول

ميشي.

همون طور که آبو قورت ميدادم با سر حرفاشو تأييد کردم و قول دادم. هنوز داشت ميخنديد. با يه مهربوني که تا حالا نديده بودم بهم نگاه ميکرد. اما انگار حواسش پرت بود. به من نگاه ميکرد

اما فکرش يه جاي ديگه بود. انگار داشت يه خاطره اي رو زنده مي ديد.

استاد: حرف زدنت واقعاً خاصه. يکريز و پشت هم و بدون نفس کشيدن. دفاع کردن، سفارش کردن، توصيه کردن.

تنم داغ شد« سفارش کردن» يه صدا تو سرم مي پيچيد. « مهران ميخوام بهت سفارش کنم پس خوب گوش کن و تا حرفم تموم نشده جواب نده. باشه؟ آفرين.

مواظب خودت باش. داري از خيابون رد ميشي اين ورو اون ورتو نگاه کن. نبينم فکر مردن تو سرت باشه ها. رفتي اونجا قليون نکش با بچه ها خوش باش. نکنه زيادي با اين دخترا گرم

بگيري ها خوشم نمي ياد من و فراموش ميکني...»

منو فراموش ميکني. ناخودآگاه اين جمله رو بلند گفتم. استاد با شنيدن اين جمله يه هو به خودش اومد و با تعجب و يکم استرس بهم نگاه کرد و گفت:چيزي گفتي؟

دهنم خشک شده بود. ميخواستم بپرسم. بپرسم منظورش از حرفش چي بود چرا گفت: حرف زدنم خاصه؟ همين که دهنمو باز کردم که يه چيزي بگم تو جام خشگم زد و چشمام از تعجب گشاد

گشاد شده بود جوري که حس ميکردم الانه که چشمم از حدقه بزنه بيرون.چيزي گه مي ديدمو باور نمي کردم.

استاد که ديد دارم سکته ميکنم با نگراني گفت: چيه؟ چي شده؟

فقط تونستم با دست به صورتش اشاره کنم. با گنگي دستشو به طرف صورتش برد و يه دفعه انگار فهميد چي شده سريع يه دستمال از رو ميز برداشت و پشتش رو کرد به من و تقريباً داد زد و

گفت: برو بيرون. از اتاق برو بيرون.

نفسم بند اومده بود نمي دونم چه جوري از دفترش اومدم بيرون. فقط تونستم خودمو کشون کشون تا وسط سالن برسونم و روي اولين پله اي که ديدم ولو شدم. صورتمو با دستهام پوشونده

بودم و مدام صحنه ي چند لحظه قبل جلوي چشمم ظاهر ميشد.

هنوزم باورم نمي شد. تا اومده بودم حرف بزنم يه دفعه يه چيز قرمز از بيني استاد آروم آروم سرازير شد. چند ثانيه اي طول کشيد تا مغزم بفهمه چي شده. خدايا از بيني استاد خون اومده بود و

اون نمي خواست من اونجا باشم و اونو تو اون وضعيت ببينم واسه همين منو از اتاق بيرون کرد.

فقط يه فکر تو سرم بود.

«اون مهرانه».

اگه شک داشتم الان يه حس خيلي قوي بهم مي گفت اون مرد خود مهرانيه که من ميشناسم. اون خودشه. با تمام وجود حس ميکردم. صداش، نگاه مهربوني که هر چند وقت يه بار تو چشماش

ميديدم و حالا اين خون دماغ شدش. نمي دونم چقدر اونجا نشسته بودم که ديدم مهسا با نگراني داره تکونم ميده.

مهسا: سوگند، سوگند... حالت خوبه؟ چرا اينجايي؟ چي شده؟ چرا ماتت برده.

خودمو انداختم تو بغل مهسا و آروم آروم اشکم سرازير شد. مهسا با نگراني سرمو نوازش ميکرد و سعي ميکرد آرومم کنه مدام ميپرسيد: چي شده؟ چرا گريه ميکني؟ استاد دعوات کرده؟

مگه بچه شدي که اين جوري گريه ميکني؟

فقط تونستم يه لحظه سرمو بلند کنم و بگم :مهسا، اون مهرانه...

مهسا: حالت خوبه؟ چي گفتي؟ کي کيه؟ مهرانه يعني چي؟ چي؟ مهران...

انگار تازه فهميده بود چي ميگم. من رو از خودش جدا کرد و مجبورم کرد تمام ماجرا رو براش تعريف کنم. منو از جا بلند کرد و مثل يه مادر کمکم کرد و بردم توي حياط تا نفس بکشم.

بعد خيلي آروم گفت: ببين سوگند عزيزم شايد اشتباه ميکني. خيلي ها خون دماغ ميشن. يکيش خود من، توي بهار خيلي ها به خاطر حساسيت و چيزاي ديگه اين مشکلو دارن يا اصلاً دختر

خاله ي من به خاطر انحراف بيني که داره معمولاً خون دماغ ميشه.

بعدشم تند تند حرف زدن تو براي خيلي ها جالبه. شايد استاد از حرفي که زد منظوري نداشت.

من: صداش چي؟ صداش که ديگه دروغ نيست.

مهسا: نه دروغ نيست اما شايد توهم باشه. شايد چون تو دوست داري که استاد معيني همون مهران باشه فکر ميکني که صداشون يکيه. تازشم تو صداي مهرانو فقط از پشت تلفن شنيدي نه

از نزديک و رو در رو.

مهسا هر چي دلش مي خواست مي تونست بگه من مطمئن بودم که معيني همون مهرانه. فقط نمي تونستم ثابتش کنم.

مهسا به زور مجبورم کرد که برم خونه و استراحت کنم. شايدم حق داشت حسابي ترسيده بود. رنگم مثل گچ سفيد شده بود و دستام ميلرزيد. فشارمم افتاده بود. به زور منو سوار ماشين کرد تا

برم خونه.

به خونه که رسيدم خدارو شکر کسي نبود واسه همين مجبور نشدم به خاطر حال بدم به کسي توضيح بدم. سريع رفتم تو اتاقم و گرفتم خوابيدم.

چند روز از اون ماجرا گذشته بود و من به خاطر تلقين هاي مهسا باورم شده بود که همه ي اتفاقاتي که افتاده بود فقط به خاطر توهمي بوده که من داشتم و اصلاً مسئله ي جدي نبود و وقتي

استاد معيني رو ديدم که خيلي عادي و طبيعي انگار نه انگار که اتفاقي افتاده رفتار ميکرد به حرفهاي مهسا ايمان آوردم و باورم شد که من فقط به خاطر اين که دوست دارم مهران رو ببينم

اون تصورات و خيالات رو کردم.

خلاصه ماجرا رو کلاً فراموش کردم. با توصيه و راهنمايي استاد معيني و به خاطر قولي که بهش دادم هر روز کلي درس ميخوندم و با تموم شدن هر جزوه تستهاي مربوط به اون درس رو مي

زدم. اوايل خيلي سخت بود. اما کم کم را افتادم. استاد شيوه ي درست درس خوندن و تست زدن و بهم ياد داد.

اون موقع بود که تازه فهميدم تا حالا چقدر عقب بودم و صرفاً داشتن جزوه هاي خوب ملاکي بر قبولي توي کنکور نيست.

براي کنکور دادن بايد ميرفتم تهران چون ارشد رشته ي مارو فقط توي دانشگاه تهران تدرس ميکردن و اونجا نزديک ترين شهر به ما بود. روز قبل از امتحان با پدرم رفتيم تهران و شبو خونه

ي خالم اينا بوديم و صبح با کلي اميد و ارزو رفتم سر جلسه ي امتحان. با اينکه سؤالات خيلي مجهول بود و بيشتر وقتم صرف فهميدن سؤالات ميشد اما به نظر جواب دادن بهشون ساده و

راحت بود.

وقتي از جلسه ي امتحان خارج ميشدم از خودم و امتحانم راضي بودم و مطمئن بودم که قبول ميشم. کلي ذوق زده بودم و کلي ممنون استاد معيني که مجبورم کرد درس بخونم. دلم مي خواست

برم حسابي ماچش کنم.

اگه قبول ميشدم همش به خاطر زحمتها و کمکها و فشارهاي استاد معيني بود. دوست داشتم زودتر برم دانشگاه و اين خبرو به استاد معيني بدم.

وقتي پدرمو ديدم با خوشحالي تو جوابش که پرسيد چه طور بود فقط گفتم: عالي بود. حتماً قبول ميشم.

بابام هم با ذوق گفت: من مطمئن هستم که قبول ميشي.

همون شب حرکت کرديم و برگشتيم خونه چون روز بعد کلاس داشتم. از خستگي زودي خوابم برد و صبح با تکونهاي مامان از خواب بيدار شدم. سريع آماده شدم و بدون صبحانه خوردن رفتم

دانشگاه.

يه ده دقيقه يه ربعي صبر کردم تا دوستام اومدن. با هيجان براشون تعريف کردم که امتحان چه طور بود و با حسرت گفتم: اگه شما هم کنکور مي داديد مي تونستيم باز هم تو ارشد با هم

همکلاسي باشيم.

خلاصه بعد از کلي حرف رفتيم سر کلاس تا ظهر يکسره کلاس داشتيم. موقع ظهر مريم و روجا رفتن سلف که ناهار بخورن. من و مهسا هم که قصد ناهار خوردن نداشتيم. در واقع من نمي

خواستم ناهار بخورم. مهسا هم ناهار اون روز و دوست نداشت. واسه همين با هم رفتيم پشت ساختمون گروه که چهار تا درخت داشت تا زير درختها بنشينيم و حرف بزنيم.

بيشتر بچه ها رفته بودن سلف و بوفه واسه ي ناهار. تکو توک بچه ها تو حياط بودن. استادهام يا سمت دفترشون ميرفتن يا ميرفتن سلف.

سر راه، مهسا يکي از دوستاش رو ديد وايساد تا باهاش حرف بزنه. من يه سلامي کردم و يکم ازشون فاصله گرفتم تا راحت حرفاشونو بزنن. به سمت جلو ميرفتم اما هر چند ثانيه يه بار

برميگشتم ببينم مهسا حرف زدنش تموم شده يا نه. از دور استاد معيني رو ديدم که داشت به سمت ساختمون ميومد. هيچ وقت نديده بودم تو سلف ناهار بخوره. سعي کردم حواسم هم به مهسا

باشه هم منتظر استاد باشم تا بهش بگم امتحان چه طور بود.

زل زده بودم به استاد که داشت بهم نزديک ميشد تو سه قدميم بود که بهش سلام کردم و استاد با لبخند جوابمو داد. يه قدم مونده بود بهم برسه و درست کنارم وايسه. خيلي سريع يه نگاه به

پشتم کردم که ببينم مهسا در چه حاله. همون لحظه شنيدم يکي داره از دور کسي و صدا ميکنه: مهران... مهران.

هميشه فضول بودم واسه همين حواسم به همه جا بود. درآن واحد هم مي خواستم به مهسا نگاه کنم هم به استاد هم بفهمم کي با مهران که نمي دونم کيه کار داره که يهو همه چي بهم ريخت.

چشمم به مهسا بود که شنيدم استاد که بهم رسيده بود تقريباً با يه صداي رسا تو جواب کسي که مهران رو صدا ميکرد گفت: بله...

تو همون لحظه اومدم برگردم ببينم درست شنيدم يا نه که نمي دونم چي شد يهو محکم با زانو و دو دست افتادم زمين. ضربه ي خيلي بدي بود. زانوهام و دستهام حسابي درد گرفته بود و دستهام

ميسوخت.

استادم که برگشته بود ببينه کي کارش داره از صداي افتادن من برگشت و وقتي ديد افتادم يهو با نگراني نشست رو زمينو گفت: چي شده؟ حالت خوبه؟ سعي کرد بهم کمک کنه و زير بقلمو

بگيره تا پاشم.

انگار اصلاً يادش رفته بود کجاست و اين کارش چقدر ميتونه براش بد باشه. با ترس و لرز سريع گفتم: خوبم.

و سعي کردم دستشو کنار بزنم. همون لحظه به طور هم زمان مهسا و استاد حميدي بهمون رسيدن.

ظاهراً مهسا از دور افتادنمو ميبينه و خودشو براي کمک ميرسونه. و استاد حميدي همون کسي بود که مهران رو صدا ميکرد. در واقع استاد معيني رو به اسم کوچيک صدا ميکرد.

به من که رسيد گفت: خانم آريا حالتون خوبه؟

من که سعي ميکردم بلند بشم در همون حالت گفتم: بله استاد.

استاد معيني هم که ديد مهسا اومده کمکم قبل از اينکه از جاش بلند بشه گفت: خانم محمدي خانم آريا رو ببريد توي دفتر من تا بيام. بعد برگشت ايستاد تا ببينه استاد حميدي چي کارش داره. اما

هر چند دقيقه يه بار با نگراني به من نگاه ميکرد و سعي ميکرد خيلي سريع مکالمه اش رو تموم کنه.

با کمک مهسا از جام بلند شدم و لنگ لنگان شروع کردم به راه رفتن. هنوز از شوک چيزي که شنيده بودم و کشف کرده بودم در نيومده بودم واسه همين با تعجب و گنگي برميگشتم و به

استاد معيني نگاه ميکردم.

قلبم داشت واميستاد. مهسا منو برد دم دفتر استاد معيني و با کليدي که استاد بهش تو لحظه ي آخر داده بود درو باز کرد و منو روي اولين صندلي کنار در نشوند.

دستام خراشيده شده بود و ازشون خون ميومد. زانوهام هم سائيده شده و درد ميکرد.

مهسا سعي داشت به دستهام نگاه کنه که از شدت درد ناله م دراومد. با بي تابي گفتم: مهسا دست نزن خيلي ميسوزه و درد ميکنه.

مهسا: آخه دختر حواست کجاست ببين با خودت چي کار کردي.

داشتم ناله ميکردم که در باز شد و استاد با نگراني وارد اتاق شد و به من نگاه کرد وخطاب به مهسا گفت: چي شد خانم محمدي؟

مهسا: پاش که انگار ضرب ديده اما دستش بدجوري خراشيده داره خون مياد.

استاد کت و کيفش و روي اولين صندلي سر راهش انداخت و اومد بالاي سر مو يه نگاه به دستهام کرد و بعد به مهسا گفت شما لطفاً بريد بهداري چند تا گاز استريل بگيريد بيايد من بتادين دارم

تا زخمشونو ضد عفوني کنيم.

مهسا چشمي گفت و خيلي سريع از اتاق بيرون رفت. استادم با دستپاچگي به طرف کمدش رفت و يه بطري آب و بتادين و بسته ي دستمال کاغذي رو با خودش آورد. کنارم زانو زد و رو دستم

خم شد.

چند تا دستمالو با آب خيس کرد دستمو تو دستش گرفت تا تميزش کنه. از تماس دستهاي يخ کردش با دستهاي خودم که مثل گوله ي آتيش بود تکوني خوردم انگار جريان الکتريسيته بهم وصل

کرده باشن. استاد متوجه شد. سرشو بلند کرد و با نگراني و مهربوني به چشمام نگاه کرد و دلسوزانه گفت: درد ميکنه؟

با سر جواب مثبت دادم.

چند ثانيه تو چشمام زل زد و بعد سرشو انداخت پائينو شروع کرد به تميز کردن دستهام بعد از تميز کردنشون چند تا دستمال دستش گرفت و گذاشت زير دستمو يکم بتادين ريخت روي زخمهام.

به خاطر سوزش دستم سعي کردم دستامو عقب بکشم اما اون محکم دستهامو گرفته بود.

خيلي آروم گفت: مي دونم ميسوزه. خواهش ميکنم تحمل کن عزيزم.

داغ کردم. اين الان چي گفت؟ عزيزم؟ دوباره اون حس آشناي لعنتي اومده بود سراغم. داشتم به سرش نگاه ميکردم. انگار تو حال خودش بود. آروم آروم زير لبي مي گفت: با خودت چي کار

کردي سوگند؟ اين جوري مي خواستي مراقب خودت باشي؟ اين جوري قول داده بودي؟

بغض داشت خفم ميکرد. به زور نفس ميکشيدم. اشکي که مدتها تو چشمام جمع شده بود ديگه طاقت نياورد و سرازير شد.

فقط تونستم از بين لبهاي بهم فشردم با ناله و بغض بگم: مهران...

مهران يه تکوني خورد و انگار خشک شده باشه بي حرکت ثابت موند.

به خودم جرأت دادم و دوباره گفتم: تو مهراني مگه نه؟...

دستمو ول کرد و بدون اينکه به من نگاه کنه از جاش بلند شد و رفت پشت پنجره. پشتش به من بود و من صورتشو نمي ديدم.

نمي دونستم اين کار يعني چي؟ يعني آره. اون مهرانه يا يعني نه. مهران نيست.

نمي دونستم چي بگم. اومدم دوباره صداش کنم که ديدم در ميزنن و مهسا وارد شد. تو دستش چند تا گاز استريل بود. اي بميري مهسا که هميشه خروس بي محلي. مهران با ديدن مهسا جلو

اومد و گازها رو ازش گرفت و بدون نگاه کردن به من شروع کرد به بستن دستهام.

کارش که تموم شد از جاش بلند شد و گفت: خانم آريا سعي کنيد يه مدت به دستتون استراحت بديد تا زودتر خوب بشه. بيشتر هم مراقب خودتون باشيد.

اصلاً به من نگاه نمي کرد. با اينکه با من حرف ميزد اما به هم جا غير از من نگاه کرده بود. عصباني ومتعجب بودم. استاد يه سري سفارشم به مهسا کرد و مهسا هم جاي من از استاد تشکر

کرد و بعد اومد زير بغلمو گرفت و کمکم کرد تا از دفتر استاد بيرون بيام لجم گرفته بود از اينکه نه استاد جوابمو داده بود و نه اينکه ديگه بهم نگاه کرده بود.

با اينکه داشتم خفه ميشدم تا با يکي حرف بزنم اما نمي خواستم چيزي به مهسا بگم چون باور نمي کرد. مي دونستم بازم ميگه خيالاتي شدم و اشتباه ميکنم. واسه همين دهنموبستم و ساکت

موندم.

سعي کردم بهش فکر نکنم چون از دست استادم عصباني بودم. خلاصه با هر زحمتي بود تا عصر که کلاسام تموم ميشد دوم آوردم و با دستهاي باند پيچي شده سر کردم. بعد کلاسها خيلي زود

سوار سرويس شديم و رفتيم تو شهر و از اونجا هر کسي رفت سمت خونه ي خودش.

به خونه که رسيدم قبل از اينکه بتونم برم توي اتاق خودم مجبور شدم براي مامان توضيح بدم که چي شده. البته با يکم سانسور.

فقط بهش گفتم: زمين خوردم اونم تو حياط دانشگاه. بعدم يکم آه و ناله که واي آبروم رفت جلوي اون همه آدم افتادم و از اين حرفها تا مامان دلش برام بسوزه و به خاطر دستو پا چلفتي بودن

دعوام نکنه

بعد از خلاصي از دست مامان زودي رفتم تو اتاقم و تا شب و موقع شام بيرون نيومدم.

خيلي داغون بودم. نمي تونستم رو چيزي تمرکز کنم. هر وقت ميومدم کاري انجام بدم يه دفعه چشماي مهران ميومد تو ذهنم و قدرت هر کاري رو ازم ميگرفت. حسابي گيج بودم.با اينکه

مطمئن بودم مهرانه اما نمي تونستم حرفي بزنم. چون هر چي ميگفتم کسي باور نمي کرد. مهران هم هيچ عکس العمل خاصي نشون نمي داد.

بعد از قضيه دفترش خيلي ناراحت و افسرده شده بودم. همش با خودم فکر ميکردم که چرا مهران چيزي نميگه. چرا حتي به روش نمياره که منو ميشناسه! اونم وقتي اين قدر بهم نزديکه؟

يعني منو فراموش کرده؟ به همين راحتي؟ نه نمي تونستم باور کنم که من و از ياد برده ... نه نمي تونستم باور کنم ... نه اين امکان نداشت. نگاه هاي گرمي که هر چند وقت يه بار بهم ميکرد

اينو ثابت ميکرد. اما چرا چيزي نمي گفت؟ هم عصباني بودم هم ناراحت.

کم حرف شده بودم و گوشه گير. رفتارم کاملاً نشون ميداد که از چيزي ناراحتم. هر چي بچه ها اصرار ميکردن که بگم « چمه» با يه لبخند زورکي ميگفتم: بابا چيزيم نيست فقط چند وقته که

مريضم. مريضي رو بهانه ميکردم تا راحتم بزارن و دست از سرم وردارن.

خسته شده بودم. دلم نمي خواست با کسي حرف بزنم و براش توضيح بدم. تو خونه هم مامانم ميگفت: سوگند تو چند وقته يه چيزيت هست. اما زبون وا نميکني بگي چي شده. من که سر از کار

تو يکي در نمي آرم.

چيزي نداشتم که بگم. حرفي نبود که بزنم.

چيزي که بيشتر آتيشم ميزد رفتار عادي و طبيعي استاد معيني بود. هنوزم سر کلاسها کاملاً جدي ودقيق بود. يه غرور و جديتي تو کاراش بود که همه رو وادار به احترام گذاشتن ميکرد. دلم

نمي خواست بهش نگاه کنم. اگه دست خودم بود حتي نمي خواستم صداشو بشنوم. خيلي از دستش ناراحت و دلگير بودم و دوست داشتم که اونم متوجه ي ناراحتيم بشه. اما اون انگار نه انگار

که چيزي ميفهمه.

سر کلاسش سعي ميکردم بهش نگاه نکنم. چيزي هم نمي نوشتم. تمام مدت سرمو مي انداختم پائين و به دستم که روي ميز بود نگاه ميکردم.

يه بار مهسا اعتراض کردو گفت: سوگند تو چته؟ معلومه چه مرگته؟ سر کلاس استاد معيني انگار يه چيزيت ميشه. حتي استادم ناراحته از دستت. تمام مدت آروم نشستي و به ميز نگاه ميکني

حتي وقتي اسمتو ميخونه سرتو بلند نميکني تا جواب بدي فقط دستتو مياري بالا. ديروز استاد همچين با ناراحتي نگاهت کرد که من قلبم وايساد. گفتم الانه که يه چيزي بهت بگه. خيلي مرد بود

که جلوي خودشو گرفت. اگه من بودم همچين محکم ميزدم تو سرت که با صورت بخوري به ميزي که اين قدر دوسش داري و نگاش ميکني. آخه تو چته سوگند؟

هيچي نگفتم. فقط رومو برگردوندم و يه طرف ديگه که بچه ها ايستاده بودنو نگاه کردم سکوت من کفر مهسا رو در آورد.

با حرص گفت: واقعاً که لج درآري سوگند. تو ديگه شورشو در آوردي.

ته دلم خوشحال بودم که استاد متوجه ي ناراحتيم شده و فهميده دارم بهش بي محلي ميکنم. حقش بود تا اون باشه که منو ناديده نگيره.

اون روز بايد يه کاري انجام ميدادم.بايد از يکي از استادام براي يک کاري يه نامه ميگرفتم. از صبح دنبالش بودم. همه ي کارهاي نامه رو کرده بودم و امضاي همه رو هم گرفته بودم فقط

مونده بود امضاي مهندس علوي.

مشکل هم همين بود. هر جا که ميرفتم ميگفتن پنج دقيقه زودتر اومده بودي مهندس بود. يه بار ميگفتن رفته سر کلاس. يه بار ميگفتن جلسه داره. يه با ميگفتن کارداشت از دانشگاه خارج

شده تا يه ساعت ديگه برميگرده.

خلاصه اين دويدن ها تا عصري طول کشيد. ظاهراً استاد ساعت آخر کلاس داشت و بعد کلاسش با يکي از اساتيد کار داشت و يه بيست دقيقه هم اينجا طولش داد تا بياد و خلاصه کلي منو کاشته

بود.

مهسا و روجا و مريم هم که کلاس هاشون تموم شده بود و ديگه کاري نداشت دو ساعت قبل رفته بودن خونه هاشون.

دانشگاه هم ديگه کم کم داشت تعطيل مي شد. تقريباً همه رفته بودن. فقط چهارتا مستخدم و نگهبان مونده بودن و من بدبخت که بايد حتماً همون روز امضا مي گرفتم. خيلي عصبي شده بودم.

ديرم شده بود. همه رفته بودن و من تنها مونده بودم اونجا منتظر. با ناراحتي به آخرين سرويسي که دانشگاه و ترک ميکرد نگاه کردم و تو دلم کلي بد و بيراه نثار استاد محترم کردم که يکجا

بند نيست و اينقدر منو علاف خودش کرده بود.

به ساعتم نگاه کردم از هفت و نيم گذشته بود. خدايا چي کار ميکنه اين استاد.

همون جور زير لب غرغر ميکردم که ديدم استاد داره مياد. ذوق زده از همون فاصله سلام کردم و رفتم جلو. براش توضيح دادم که من احتياج به امضاي ايشون دارم.

نامه رو از دستم گرفت و يه نگاه به کل صفحه کرد و امضاهاش و ديد و وقتي ديد مشکلي نداره با منت خودکارش رو درآورد و يه امضاي ناقابل پاي نامه ام کرد و برگه رو داد دستم. خيالم

راحت شده بود که حداقل زحمتم هدر نرفت و بالاخره امضا رو گرفتم.

با خوشحالي برگه رو گرفتم و از دفترش اومدم بيرون. يه نگاهي به ساعتم کردم وآهم در اومد. خدايا چقدر دير شده بود. ديگه ماشيني هم نبود. ماشين گرفتن تو اين جاده ي دانشگاه هم خيلي

خطرناک بود. اما چي کار مي تونستم بکنم.

با دو خودمو به در دانشگاه رسوندم و بقل جاده ايستادم تا ماشين بگيرم. ماشين مناسبي برام نمي ايستاد. همش ماشين هاي شخصي بود و آدمهايي که من اصلاً جرأت سوار شدن تو

ماشينشونو نداشتم.

با نااميدي منتظر تاکسي بودم که ديدم يه ماشيني از پشتم بوق ميزنه. برگشتم ديدم يه ماکسيماي مشکي پشتمه و با بوق بهم اشاره ميکنه.

فکر کردم ميخواد بره تو جاده و من سر راهشم واسه همين خودمو کشيدم کنار تا بتونه راحت رد بشه . اما انگار قصد رفتن نداشت. دوباره بوق زد.

فکر کردم مزاحمه واسه همين رومو کردم اون ور و بهش توجهي نکردم. اما دست بردار نبود. ماشينو يکم تکون داد و اومد کنارم ايستاد و گفت:خانم مهندس بفرمائيد سوار شيد من

ميرسونمتون به شهر.

تعجب کردم. برگشتم ديدم استاد معيني تو ماشين نشسته. شيشه ي سمت راننده رو داده پائين و به من نگاه ميکنه. هم تعجب کرده بودم هم يه حس عجيبي داشتم. بعد اون همه موش و گربه

بازي کردن و اوقات تلخي و دلخوري مي خواست بهم کمک کنه. اما من که هنوز از دستش ناراحت بودم قصد سوار شدن نداشتم واسه همين گفتم: ممنون استاد مزاحمتون نميشم. با تاکسي

ميرم.

عصباني شده بود. با عصبانيت گفت: اين ساعت تو اين جاده تاکسي پيدا نمي شه. سوار شو گفتم ميرسونمت.

خيلي عصباني بود و با صداي محکمي حرف ميزد که راستش منو حسابي ترسوند. زير چشمي نگاهش کردم ديدم دستهاشو رو فرمون مشت کرده و چشماش و بسته که خودشو کنترل کنه.

خواستم يه چيزي بگم و سوار نشم: مرسي خودم مي...

حرفمو قطع کرد و تقريباً داد زد: سوار شو.

از صداي بلندش ترسيدم. گفتم يه ذره ديگه وايسم منفجر ميشه. بدون حرف اضافه رفتم که سوار ماشين بشم. در عقب و باز کردم که استاد خيلي جدي و در عين حال عصباني گفت: من

رانندتون نيستم خانم. جلو بنشينيد.

خجالت کشيدم و يکم بهم برخورد آخه همش سرم داد ميکشيد. اما چيزي نگفتم و در و بستم و در جلو رو باز کردم و رفتم نشستم تو ماشين.

همچين گاز داد که ماشين از جاش کنده شد. سرعت ماشين انقدر زياد بود که به پشتي صندلي چسبيده بودم حتي فرصت نکرده بودم کمربندم و ببندم. با ترس دستامو که ميلرزيد سمت کمربند

بردمو کمربندمو بستم و براي اينکه حرفي زده باشم با ترس گفتم: سلام.

يه نيم نگاهي بهم کرد و ديد دارم از ترس سکته مي کنم و الانه که بميرم بيوفتم رو دستش.

سرعت ماشينو يکم کم کرد و آرومتر شد و آروم گفت: عليک سلام. اينو مي تونستي همون اول بگي خانم نه اينکه بزاري حسابي عصباني بشم بعد بگي.

سرمو انداختم پائين و براي اينکه صلحو برقرار کنم گفتم: ببخشيد.

يه خنده اي کرد و گفت: بخشيدم.

دوباره يه نگاهي بهم کرد و گفت: حالا خانم ميشه بگيد چرا تا حالا دانشگاه بوديد؟ فکر کنم دانشجوها خيلي وقته که رفتن.

خيلي کوتاه گفتم: کار داشتم.

ابروش رو بالا انداخت و با يه شيطنتي تو صداش دوباره پرسيد: خب چه کاري داشتين؟ اونم تا اين موقع. ميشه به منم بگيد؟ آخه دارم از فضولي ميميرم.

از لحن حرف زدنش خندم گرفته بود .يه نگاه بهش کردم. الان که کنارش نشسته بودم و از نزديک ميديدمش بيشتر حس ميکرم که يه پسر جوون و شيطونه نه يه استاد جدي. با اون هيبت و

جديتي که تو کلاس داره آدم فراموش ميکنه که اختلاف سني زيادي باهاش نداره. فکر ميکني با يه مرده چهل ساله طرفي. اما الان مثل يه پسر بچه ي شيطون و در عين حال فضول شده بود.

منم که خسته بودم و سردرد و دلم باز شده بود بدون اينکه بفهمم با کي دارم حرف ميزنم مثل اينکه دارم با صميمي ترين دوستم دردودل مي کنم تند تند شروع کردم به حرف زدن:

چه مي دونم والله ... از صبح تا حالا لنگه يه نامه و يه امضام. از صبح دنبال مهندس علوي دارم ميدوام. اما نيست. يا جلسه، يا کلاس، يا بيرون، خلاصه منو کشته تا بيست دقيقه ي پيش

منتظرش بودم که آقا تشريف بيارن. آقا مثل علي بي غم شاد و خوشحال سلانه سلانه راه ميرفتن انگار نه انگار که من بدبخت از صبح تا حالا مثل سگ پا سوخته وايسادم سرپا منتظر ايشون

اومدن و بعد کلي منت و چشم و ابرو اومدن نامه رو امضا کردن. بعد هم همچين نگاهم کرد انگار واسم کوه کنده. کفرمو در آورده بود. اگه يکم بيشتر تو دفتر ميموندم حتماً خفش ميکردم.

حرفم که تموم شد از سر آسودگي يه نفس بلند کشيدم. يه دفعه به خودم اومدم ديدم استاد بلند بلند و از ته دلش داره ميخنده. تازه يادم اومد اين حرفا رو به کي زدم. سکته کردم. با دست محکم

جلوي دهنم و گرفتم که چيز اضافه تري نگم و کارو از اين خرابتر نکنم.

براي اينکه يه جوري قضيه رو ماست مالي کنم به خودم فشار آوردم و به زور گفتم: واي استاد ببخشيد اصلاً حواسم نبود که دارم با شما حرف ميزنم. تورو خدا هر چي گفتمو فراموش کنيد.

همون جور که ميخنديد با بدجنسي گفت: چي رو فراموش کنم؟ اين که مي خواستي مهندس علوي رو خفه کني؟

من: واي استاد خواهش ميکنم.

داشتم قبض روح ميشدم اگه بدجنسي مي کرد و ميرفت حرفامو به استاد علوي مي زد بدبخت بودم ترم آخري اخراج مي شدم. هرچي نباشه اينا همکار بودن . همکاره رو ول نمي کرد بياد من

دانشجوي بيچاره رو بچسبه که. از ترس داشتم مي لرزيدم و مثل گچ سفيد شده بودم. معيني همون جور که مي خنديد يه نگاه بهم کرد و وقتي رنگ و روم و لرزش بدنمو ديد با تعجب و دستپاچه

و هول گفت:

استاد: خواهش براي چي؟ چرا اين شکلي شدي. دختر آروم باش الان سکته مي کني ها. باشه باشه من چيزي به کسي نمي گم. اصلاً انگار نه انگار که اين حرفها رو شنيدم.

من: واقعا" ؟

استاد : آره بابا نميگم.

من که خيالم راحت شده بود يه نفس بلند کشيدم و آروم تو جام نشستم.

استاد:اما جدي خيلي با حال بود. خوشم اومد و کلي هم خنديدم.

خيلم راحت شده بود. داشتم به استاد نگاه ميکردم که داشت از ته دلش مي خنديد. يه دفعه شروع کرد به سرفه کردن. اونقدر سرفه کرد که قرمز شد. ماشينو يه گوشه پارک کرد. سرفه اش بند

نميومد. با ترس بهش نگاه ميکردم و نمي دونستم چي کار کنم مي ترسيدم از سرفه ي زيادي خدايي نکرده خفه بشه. کاملاً به سمت استاد برگشته بودم و با نگراني نگاهش ميکردم. يه دفعه

ديدم داره از بيني اش خون مياد. خودش اصلاً نفهميد يعني اين سرفه ي لعنتي نمي گذاشت چيزي حاليش بشه ...

نمي دونستم چي کار کنم. يه نگاه به دورو برم کردم و جعبه ي دستمال کاغذيو روي داشبورت ديدم. با عجله يه چند تا دستمال از توش ورداشتم. يه نگاه به مهران کردم. سرفه اش بند اومده بود

اما هنوز دستش جلوي دهنش بود و خم شده بود. داشت سعي ميکرد نفس بگيره.

با احتياط خودمو کشيدم جلو خيلي آروم گفتم: مهران اجازه ميدي؟

با چشماي بي رمقش يه نگاهي به من کرد و هيچي نگفت. کمکش کردم تا به صندلي تکيه بده و سرش و با دست بالا گرفتم و آروم آروم با دستمالها سعي کردم خون هاي رو صورتشو پاک کنم

اما نمي شد. خون ريزي هنوز بند نيومده بود. اگه همين جوري پيش مي رفت تمام لباسش هم خوني ميشد.

چند تا دستمال ديگه برداشتم و گذاشتم روي بينيشو نگه داشتم. دستمالها از خون پر شده بود. يه دو سه دقيقه بعد دستمو برداشتم ديدم خونريرزي بند اومده. يه نگاهي به داخل ماشين کردم و يه

بطري آب معدني ديدم. درشو باز کردم و به مهران کمک کردم يکم ازش بخوره. مثل يه پسر بچه ي حرف گوش کن به حرفهام گوش ميکرد. شايدم جوني براش نمونده بود که مقاومت کنه.

با چند تا دستمال که با آب خيسشون کرده بودم شروع کردم به پاک کردن صورتش. وقتي تو اون حال ديدمش دلم ريش ريش شد. خيلي سعي کردم خودمو مقاوم و قوي نشون بدم اما ديگه نمي

تونستم. همون جور که صورتشو پاک ميکردم ريز ريز اشکام سرازير ميشد.

مهران با چشمهاي ناراحت بهم نگاه ميکرد. به خودم اومدم ديدم مهران دستشو گذاشته روي دستمو و با دست ديگش اشکامو پاک مي کنه.

با صداي ضعيفي گفت: گريه نکن سوگند. خواهش ميکنم. گريه نکن. هيچ وقت دلم نمي خواست ناراحتت کنم. اما هميشه باعث ميشم اشکت در بياد.

خدايا داشت اعتراف ميکرد. بعد اين همه مدت داشت قبول ميکرد که من راست ميگم. اون مهران بود. مهران من. با اينکه خيلي سعي کرده بود اما نتونسته بود گولم بزنه. تو چشماش نگاه

کردم تا شايد بفهمم علت اين همه پنهان کاري چيه؟ اما وقتي چيزي دستگيرم نشد با بغض گفتم:

"چرا مهران؟ چرا؟ چرا هيچي نگفتي؟ چرا با اينکه پيشم بودي سعي ميکردي خودتو ازم دور کني؟ چرا سعي ميکردي بهم بقبولوني که اشتباه ميکنم و حسم غلطه؟ چرا؟"

بغضي که گلومو فشار مي داد ديگه اجازه نداد بيشتر از اين ادامه بدم. فقط با چشماي اشکي بهش خيره شده بودم. همون جور آروم بهم نگاه ميکرد وصورتمو ناز ميکرد.

مهران: به خاطر خودت. نمي خواستم اذيت بشي. بهت گفته بودم فراموشم کن. اما خودم نتونستم فراموشت کنم. وقتي از آلمان برگشتم مي دونستم وقت زيادي ندارم. دکتر هاي اونجام نتونستن

برام کاري بکنن. نمي خواستم برگردم و دوباره باعث رنجت بشم. اما هيچ وقت صدات و نگاهتو از يادم نمي رفت. تنها دليلي که مي تونست سرپا نگهم داره تو بودي سوگند. واسه همين اومدم

اينجا تا کنارت باشم و مراقبت. مي خواستم کمکت کنم تا به چيزايي که مي خواي برسي. اومدم و شدم استادت. بهت سخت ميگرفتم تا بيشتر درس بخوني. مي دونستم که بايد حس درس خوندنت

بياد تا بري سراغش واسه همين سعي کردم با سخت گيري هام مجبورت کنم. دعوات ميکردم و مي خواستم با جري کردنت باعث شم درس بخوني. فکرم کنم موفق شدم. تو عالي بودي سوگند.

مي دونم همه ي تلاشتو کردي. حالا احساس ميکنم بي استفاده نبودم و زنده موندنم حتي براي يه مدت کوتاه بي دليل و انگيزه نبوده. با اينکه همه ي تلاشمو کردم که تو منو نشناسي اما تو

زرنگ تر از اون چيزي بودي که فکرشو ميکردم. وقتي بار اول تو دفترم منو به اسم صدا کردي خشکم زد. مي خواستم خودمو لو بدم و با صداي بلند بگم «آره. آره عزيزم منم مهران» اگه

خانم محمدي يکم ديرتر سر مي رسد حتماً خودمو لو ميدادم. اما خدارو شکر به موقع اومد و منم دهنمو بستم. نمي خواستم عذابت بدم. اين که نزديکت باشم ولي از دور نگاهت کنم خيلي زجر

آور بود ولي به خاطر تو تحمل کردنش شيرين ميشد. فقط مي خواستم نزديکت باشم. نمي خواستم عذاب بکشي. من اين حقو نداشتم تو رو تو دردام سهيم کنم."

صورت هر جفتمون از اشک خيس شده بود. دلم مي خواست فقط نگاهش کنم. نمي خواسم چيزي بگم. همين که کنارش بودم آروم بودم. نمي دونم چقدر طول کشيد تا به خودمون اومديم. هوا

تاريک شده بود و ما نزديک شهر کنار جاده بوديم.

مهران انرژيشو بدست آورده بود و حالش بهتر شده بود. يه لبخند شيرين بهم زد و گفت: فکر کنم ديگه بايد بريم حتماً مامانت کلي نگرانت شده. ساعت از هشت ونيم گذشته.

با تعجب يه نگاه به ساعت کردم و ديدم راست ميگه. نمي دونستم چه جوري زمان به اين سرعت گذشته. مهران با دستمال صورتشو تميز کرد و خون و اشکها رو پاک کرد. يه دستمالم سمت

من گرفت و گفت:

بيا بگير.صورتتو پاک کن سوگند نمي دوني چقدر خنده دار شدي.

با تعجب بهش نگاه کردم و چيزي از حرفش نفهميدم.

يه نگاه به آينه ي ماشين کردم و از چيزي که مي ديدم ترسيدم. به خاطر گريه هايي که کرده بودم تمام آرايشم بهم ريخته بود. پاي چشمم سياه شده بود و بس که دماغمو بالا کشيده بودم دماغم

قرمز شده بود. حالا تصور کنيد دو تا چشم و يه دماغ قرمز يه صورت راه راه سياه شده با يه لب رنگ پريده چه قيافه اي ميشه.

تند تند صورتمو تا جايي که ميشد پاک کردم و زير لب همش غر ميزدم.

من: واي خدا چرا اين شکلي شدم. آقا مهران شما که منو نگاه ميکردين يه لطفي ميکردين يه ندا ميدادين من صورتمو پاک ميکردم الان مثل اژدها نمي شدم. آخه من که نمي تونستم خودمو

ببينم بفهمم چه ريختي شدم. اصلاً من نمي دونم تو دوساعته به من خيره شدي و داري اين قيافه ي راه راه قرمز مشکي رو نگاه ميکني.

مهران يه خنده اي از ته دلش کرد و گفت: اتفاقاً خيلي جالب بود تا حالا تورو شکل اژدها و پاندا نديده بودم که الان ديدم. اگه زودتر ميگفتم مزش ميرفت.

همون جور که من حرص ميخوردم مهران سرشو آورد نزديک گوشمو خيلي آروم گفت: من اين صورت اژدهايي رو هم دوست دارم.

تنم داغ شد و صورتم گُر گرفت.مي دونستم لپام گل انداخته.سعي کردم خودمو بزنم به نشنيدن. مهران هم متوجه شده بود واسه همين حرفي نزد و فقط با لبخند بهم نگاه مي کرد. کارم که تموم

شد و يکم قيافه ام مثل آدميزاد شد مهران گفت: بريم سوگند خانم.

منم طبق عادت گفتم: بفرمائيد استاد.

يهو يادم اومد که لازم نيست الن بهش بگم استاد يه نگاه بهش کردم و دوتايي زديم زير خنده.

همون جور که مهران ماشين رو روشن ميکرد گفت: مهران. اينجا بهم بگو مهران. استاد فقط مال دانشگاه و جلوي بچه هاست.

يه چشم بلند گفتم و راه افتادم. مهران منو تا سر کوچه امون رسوند. ازش تشکر کردم و پياده شدم. درو که بستم. مهران شيشه رو پائين کشيد و گفت:خانم مهندس.

سرمو خم کردم تا درست ببينمش و گفتم: بله؟

مهران: ميشه موبايلتون رو ببينم؟

با گيجي گفتم: موبايل؟ ... بله.

موبايلمو از توي کيفم در آوردم و دادم دستش. يه نگاه به گوشيم کرد و يه شماره گرفت و گوشي و گذاشت دم گوشش ديدم يه صداي زنگي از تو ماشين مياد.

مهران موبايلش و از جيبش در آورد و يه الو گفت و گوشي و قطع کرد. بعد هم موبايل منو بهم پس داد و با لبخند گفت: مواظب خودت باش سوگند.

همون جوري که دنده رو عوض ميکرد گوشيشو تو هوا يه تکون داد و گفت: بهت زنگ ميزنم.

منم مات مونده بودم و رفتنش رو نگاه ميکردم وقتي حسابي دور شد تازه فهميدم منظورش چي بود و يه ذوقي کردم و گوشي مو به خودم چسبوندم. بعد با عجله و بادو خودمو رسوندم به خونه.

مامانم خيلي نگرانم شده بود. منم گفتم کارم طول کشيد و مجبور شدم تا کلي وايستم تا يه تاکسي پيدا کنم.

خلاصه قضيه رو يه جوري ماست مالي کردم رفت.

يه ساعت بعد بابام اومد خونه و همه با هم شام خورديم و من زودي کارامو کردم و اومدم تو اتاقم بس نشستم و زل زدم به گوشيم. همون جور که تو فکر بودم ديدم گوشيم زنگ مي خوره با

عجله گوشي و برداشتم و گفتم : الو، سلام...

مهران: باز رفت رو پيغام گير. بابا تو نمي خواي جمله اتو عوض کني؟

با بدجنسي گفتم: نه نمي خوام همين جمله باعث شد کشفت کنم آقا.

مهران: منو کشف کني؟

من: آره همون روز که با مهسا تو دفترت بودم و موبايلم زنگ خورد. همون جا که فهميدم جناب استاد معيني محترم همون مهران جوني خودمه. آخه اون روزم گفتي رفتم رو پيغام گير.

خنديد. يه خنده از ته دلش.

مهران: واسه همينه که ميگم جمله اتو عوض کن که خودم و لو نرم.

من: خب چي بگم.

مهران: بگو.« الو سلام عزيزم.»

خودش بلند خنديد.

منم از رو بدجنسي گفتم: يعني هر کسي زنگ زد بدون اينکه ببينم کيه بگم «الو سلام عزيزم؟» اومديدم و يه آدم ناشناس غريبه بود؟ اونوقت چي؟

يکم ساکت شد و بعد گفت: نمي خواد تو همون جمله ي خودتو بگو فقط به من بگو «سلام عزيزم.»

بلند خنديدم و يه چشم بلند گفتم.

يه يه ساعتي با هم حرف زديم و بعد قطع کرديم که بگيريم بخوابيم. به زور چشمامو بستم اما به خاطر گريه اي که کرده بودم چشمام خسته بود و زود خوابم برد و يه کله تا صبح خوابيدم.

صبح با انرژي و هيجان از خواب بيدار شدم. وقتي به روز قبل فکر مي کردم ناخواسته لبخند روي لبهام ميومد. خيلي سر حال از جام بلند شدم و حاضر و آماده و صبحانه خورده منتظر بقيه

شدم. هيچي نمي تونست حال خوبمو خراب کنه. نه دير کردن داداشام. نه حتي دعواي معمول بابام.

دم سرويس که رسيدم ديدم مهسا و روجا وايسادن. مريم معمولاً دير ميرسيد به سرويس و مجبور مي شد تاکسي بگيره تا دانشگاه. خوشحال جلو رفتم و با لبخند بهشون سلام کردم. سعي

ميکردم آروم باشم اما نمي شد. با اين رازي که تو دلم بود چه جوري مي تونستم خودمو کنترول کنم که چيزي بهشون نگم. اگه به خاطر قولي که به مهران داده بودم نبود همون ديروز زنگ

مي زدم و همه چي رو براشون تعريف ميکردم. اما مهران که از فضولي ذاتي من خبر داشت به زور ازم قول گرفته بود که فعلنه به کسي چيزي نگم. دوست نداشت تو محيط دانشگاه انگش نما

بشيم. البته بيشتر به خاطر من ميگفت.

منم زورکي جلوي خودمو گرفته بودم. فکر اينکه يه راز دارم که کسي چيزي ازش نمي دونه و نبايد بدونه داشت خفم ميکرد. واسه همين تند تند حرف ميزدم و هر چي به ذهنم مي يومد تعريف

ميکردم که فکر راز و اين حرفها رو از خودم دور کنم.

سرويس بعد ده دقيقه اومد و ماها سوار شديم يه بيست دقيقه بعد رسيديم دانشگاه.

دم در دانشگاه پياده شديم و سلانه سلانه وارد دانشگاه شديم و به سمت ساختمون ها حرکت کرديم.همون جور در حين حرکت راه ميرفتيم که ديدم از پشت سرمون ماشين داره مياد. يکي دوتا

از استاد ها و کارمند هاي دانشگاه با هم وارد شده بودن البته با ماشين منتها با وجود اون همه دانشجوي پياده. سر راهشون مثل مورچه حرکت ميکردن. بين اون ماشين ها ماشين مشکي

مهران هم ديده ميشد. دلم تاپ تاپ ميکرد و احساس سرخي تو صورتم ميکردم. فکر کردم الانه که با رفتارم تابلو کنم که يه خبري هست.

همه ي بچه ها سرک ميکشيدند و به ماشين ها نگاه ميکردن. چشمم به مهران بود که احساس کردم با چشماش از زير عينک دوديش به من خيره شده. به نشانه ي سلام سرمو يکم خم کردم و

اونم يه لبخند محو زد و سرش و کمي خم کرد تا زياد تابلو نشه.

اما نمي دونم اين مهساي فضول تر از من از کجا متوجه ي مهران شد که يه دفعه با هيجان و کنجکاوي گفت: ديديد بچه ها ... استاد معيني به ما نگاه ميکرد. اگه اشتباه نکنم سلام هم کرد.

انگاري استاد اخلاقش بهتر شده.

منم خودمو زدم به اون راه و گفتم: جدي به ما سلام کرد؟ تو چه چشمي داري دختر من که چيزي نديدم.

خلاصه يکم پشت سر مهران غيبت کرديم يعني من بيشتر شنونده بودم و بچه ها غيبتشو ميکردن. تا به در کلاس رسيديم. اون روز ساعت اول کارگاه داشتيم. همه ي بچه ها تو کارگاه جمع

بوديم و هر کس سرش به کار خودش بود در واقع هر کي هر کاري دوست داشت ميکرد. هم همه اي بود تو کارگاه صدا به صدا نمي رسيد. يه دفعه همه ساکت و آروم شدن. يعني بچه هاي

جلوي در ساکت شدن و اين سکوت مثل موج پيش رفت تا به ته کلاس رسيد. ما که اون ته هاي کارگاه بوديم اصلاً نمي دونستيم چرا ساکت شديم فقط به تبعيت از بقيه اين کارو کرديم. مثل بقيه

هم زل زديم به در اونجا بود که فهميديم موضوع از چه قراره.

معمولاً استاد کارگاهمون آقاي اسدي بود اما ظاهراً اون روز مشکلي براش پيش اومده بود و از استاد معيني خواسته بود به جاش بياد سر کلاس.

بچه ها وقتي استاد و ديدن همه دمق شدن. با اينکه استاد و همه دوست داشتن اما دلشون نمي خواست که مسئول کارگاه باشه. چون کلاسهاي کارگاه بيشتر يه جور تفريح بود. هر کسي هر

کاري دوست داشت ميکرد. کل کاري که بايد انجام ميداديم توي يک ربع، نيم ساعت تموم ميشد و بقيه ي ساعت همه واسه خودشون خوش بودن. اما با شناختي که از استاد معيني داشتن فکر

نمي کردن بتونن يه همچين کاري و با اون انجام بدن. در واقع تفريح بي تفريح. واسه همين حال همه گرفته شده بود.

اما در کمال تعجب ديديم استاد شاد و با لبخند گفت: خب همه مي تونن آزاد باشن و هر کس با هر چي خواست ميتونه کار کنه.

در واقع اين حرف يه جور حال دادن عظيم به بچه ها بود همه يه هورايي کشيدن و هر کس مشغول کار خودش شد. استاد همون جا وايساد و مثل يه مبصر به همه نگاه ميکردو واسه خودش

اون وسط قدم ميزد.

مهسا: بچه ها استاد انگار عوض شده. خيلي مهربون و خوش اخلاق شده. حالا خيلي بيشتر دوستش دارم. اون اولا ازش ميترسيدم خيلي جدي بود. اما الان يخش آب شده.

همچين با ذوق اينا رو ميگفت و لبخند ميزد که داشتم ميترکيدم از خنده آخه قيافه اش خيلي با مزه شده بود. تازه مهران اگه اين ها رو ميشنيد چقدر حال ميکرد.

طبق معمول هميشه تو کارگاه من و مريم و مهسا و روجا با هم توي يک گروه جمع ميشديم و به جاي کار کردن يکريز حرف ميزديم اين بار هم همين کارو کرديم. من از همه شون شيطون تر

بودم.

مريم کلاً دختر آرومي بود و عکس العملش خيلي کند بود. روجا هم هميشه سعي ميکرد نقش خانم ها رو بازي کنه. اما مهسا باهام ميومد. با اين که هميشه مثل دختر خوبها بود اما هميشه هم

پايه بود. اگه ميخواستم کاري بکنم باهام بود و نه تو کار نمي آورد.

دور هم جمع شديم و يه نيم دايره تشکيل داديم. بدون اينکه کسي بفهمه موبايلمو در آوردم و شروع کردم يکي يکي به بچه ها تک زنگ زدن. يکسري که موبايلشونو خاموش کرده بودن. يه

عده هم رو حالت سکوت و توي کيفشون گذاشته بودن. اما نه همه.

اونايي که موبايلشون رو زنگ بود يه دفعه ميديدن موبايلشون شروع کرده به زنگ زدن سريع ميرفتن سراغ موبايلشون تا خفه اش کنن اما همين که پيداش ميکردن قبل از اينکه بلايي سر

موبايل بيارن من تماس و قطع ميکردم. اونام عصباني يه نگاه به شماره ميکردن و يه چشم غره با لبخند و نگراني به من ميرفتن.

آخه همه مي دونستن که مهران در واقع استاد معيني خيلي به زنگ وموبايل سر کلاس حساسه اما نمي دونستن تو کارگاه چه جوريه. اما ظاهراً که مهران خودشو زده بود به نشنيدن و به

روي خودش نمي آورد که چيزي فهميده .

تو حال خودمون بوديم و زيرزيرکي ميخنديديم که يه دفعه روجا گفت: بچه ها سرتونو به کار گرم کنيد معيني داره مياد.

همه تو جمع خودشون استاد ها رو بدون پسوند و پيشوند و فقط با اسم فاميلي صدا ميکردن. تا روجا اينو گفت يهو هر چهار نفرمون پراکنده شديم و از هم فاصله گرفتيم و خودمونو به کاري

مشغول کرديم که يعني ما کاره اي نيستيم و از اول سرمون تو لاک خودمون بود.

مهران هم قدم زنان و نرم نرمک اومد کنار ماها و سر راهش يکي دو ثانيه کنار هر نفر واميستاد و نگاه ميکرد که چي کار ميکنه. همون جور اومد بالاي سر مهسا و روجا و مريم و يه

نگاهي بهشون کرد و بدون حرف ازشون گذشت و اومد ته کارگاه که من بودم و کلمو کرده بودم تو يه مدار و مثلاً باهاش ور ميرفتم.

اومدو آروم کنارم واستاد و همون جور که به بچه ها نگاه ميکرد خيلي آروم گفت: داري آتيش ميسوزوني؟ سرمو بلند کردم و يه نگاهي به پشت سرم کردم. بچه ها سرشون به کارخودشون

بود و حواسشون به ما نبود. منم تو جوابش همون جور آروم گفتم: من؟ من دارم کارمو انجام ميدم استاد.

استاد و همچين با منظور يکم کشيدم.

مهران دوباره به من نگاه کرد و گفت: به خاطر همينه که همه بهت چپ چپ نگاه مي کنن و زير لبي غر مي زنن.

يکم به طرفش چرخيدم و گفتم: نمي دونم استاد.

مهران: سر کلاس من شيطوني نکن مجبور ميشم توبيخت کنم.

تو چشماش نگاه کردم. شيطنت و خنده از توش ميباريد. هيچي نگفتم فقط با لبخند و عشق تو چشماش نگاه کردم. نگاه شيطونش رنگ محبت گرفت اما نمي خواست کم بياره واسه همين تندي

گفت: اون نگاهتم نظرمنو عوض نمي کنه.

وبلافاصله روش رو برگردوند و ازم دور شد. خنده ام گرفته بود. دلم غش رفت براش. يه نگاه به بچه ها کردم غرق کار خودشون بودن. آروم موبايلمو آوردم و يه پيام بهش دادم: « خيلي

ماهي».

اينو فرستادم و کامل برگشتم تا ببينم عکس العملش چيه. گوشيش رو سکوت بود چون هيچ صداي زنگي بلند نشد. اما دستش سمت جيبش رفت و گوشيشو درآورد. يه نگاهي بهش کرد و يه

لبخند خيلي قشنگ رو لبش اومد. با همون لبخند بهم نگاه کرد. منم تو جوابش لبخند زدم. اما از ترس اينکه يکي ببينه زودي سرمو انداختم پائين و مشغول کارم شدم.

ديگه ترم داشت تموم ميشد.کلاس ها يکي يکي تموم ميشد اما ماها کماکان به دانشگاه رفتنمون ادامه ميداديم.من که شخصاً تو خونه نمي تونم درست درس بخونم.اون قدر چيزاي جورواجور

واسه انجام دادن هست که اصلاً سمت کتاب و جزوه نمي رم.اما دانشگاه وقتي با دوستامم بهتره.با اينکه از هر يک ساعت فقط نيم ساعت درس ميخونيم ولي بازم بهتر از هيچيه.

چهارنفري دور هم مي نشستيم ودرس ميخونديم و به هم کمک ميکرديم تا پروژه ها رو راست وريست کنيم و براي تحويل دادن به استاد آمادش کنيم.

با بچه ها توي سالن مطالعه نشسته بوديم و مشغول درس خوندن.گوشيم رفت رو ويبره.گوشيمو برداشتم و يه نگاه کردم.برام پيام اومده بود مهران بود گفته بود:کجايي؟چي کار ميکني؟

من:دانشگاهم،سالن مطالعه، تقريباً درس ميخونم.

مهران:تقريباً يعني چي؟

من: يعني درس ميخونم.اما حسش رفته و مخم هنگيده.ديگه چيزي تو کلم نميره.

مهران:دوست داري بيام دنبالت ببرمت يکم هوا بخوري؟

با ذوق گفتم: آره.کجا مي بريم.

مهران:نمي دونم دوست داري کجا بري؟

يکم فکر کردم وبعد نوشتم:دوست دارم تو بگي کجا بريم.

مهران:پس آماده باش تا يه ربع ديگه روبه روي دانشگاه منتظرتم.

کلي ذوق کردم:خب کجا ميريم؟

مهران: سورپرايزه.

من: ميميرم تا بفهمم.

مهران: زودي ميفهمي.

من: پس منتظرم.

مهران: ميبينمت.

همون جور گوشي تو دستم بود و بهش نگاه ميکردم و نيشم تا بنا گوش باز شده بود.

روجا: چته؟ذوق مرگ شدي؟

همون جور که دندونامو بهش نشون مي دادم گفتم: تو فضولي؟

بعد براش زبون درآوردم و شروع کردم به جمع کردن وسايلم.مهسا با اعتراض گفت: خانم کجا ميرن؟ هنوز دو ساعت مونده تا آخرين سرويس.

همون جور که قند تو دلم آب ميکردن و قلبم تالاپ تلوپ ميزد از هيجان گفتم: حوصله ندارم.مي خوام برم خونه يکم بخوابم حالم جابياد.

مريم: ماهام گوشامون درازه ديگه.تو با اين ذوقزدگي مي خواي بري خونه؟ ما خودمون اين کاره ايم سوگند خانم. کجا مي خواي جيم شي؟

مهسا و روجا مات و با تعجب بهم نگاه ميکردن.براي اينکه خودمو لو ندم رو به مريم گفتم: بله خانم شما گرگ بارونديده ايد اما ما گرگچه نيستيم. بابا دارم ميرم خونه.

روجا:گرگچه نه و بچه گرگ.جدي مي خواي بري خونه سوگند؟

با اين که دوست نداشتم دروغ بگم اما به خاطر قولم به مهران مجبور بودم:آره عزيزم حالا چرا بغض کردي ميدونم دوستم داري و طاقت دوريمم نداري. زودي ميام پيشت عزيزم ...

روجا: اه ... لوس. چه خودتم تحويل ميگيري. برو بابا بهتر همش حرف ميزدي و نمي زاشتي ماهام درس بخونيم. برو باي باي.

مهسا: ماشين ميگيري؟ مواظب باش. سعي کن با خطي ها بري.

من: چشم مامان جون. کاري نداريد. بوس بوس. باي باي.

همون جور که عقب عقبکي ميرفتم براشون ماچ تو هوا ميفرستادم. با قدمهاي تند خودمو به در دانشگاه رسوندم. از رو پل هوايي رد شدم و رفتم اون طرف خيابون. ديدم مهران يکم جلوتر

منتظرم نشسته. تندي خودمو به ماشين رسوندم. درو باز کردم و نشستم. بس که تند تند اومده بودم نفس نفس ميزدم همون جور بريده بريده گفتم: سلام خوبي. خيلي معطل شدي؟

مهران: سلام تو خوبي؟ نه زياد. چرا عجله کردي. ببين نفست گرفت.

من: خب نمي خواستم منتظر بموني.

مهران با لبخند گفت: حالا دو دقيقه منتظر ميموندم چي ميشد؟ وظيفم بود عزيزم.

با لبخند بهش نگاه کردم. بعد يه دفعه ياد يه چيزي افتادم: راستي مهران کجا ميريم؟

همون جور که ماشين رو روشن ميکرد با يه لبخند شيطاني گفت: مي خوام بدزدمت.

پقي زدم زير خنده و گفتم: واي خدا ترسيدم.

مهران با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: واقعاً نمي ترسي بدزدمت؟

من: اگه عرضشو داشتي هم خوب بود. اين که همش حرفه.

مهران با يه لبخند شوخ گفت: يعني دوست داري بدزدمت؟ منظورت چي بود؟ فکر ميکني عرضه اشو ندارم؟

يه لبخند پت و پهن زدم و ابرومو چند بار بالا انداختم و گفتم: نه جونم نداري مثل اينکه يادت رفته شما ببو گلابي هستي عزيز دلم. تو اگه از اين کارها بلد بودي که خواهر دوستت ... ام ...

اسمش چي بود؟ ... يادم نمي ياد ولش کن که همون دختره اون بلا رو سرت نمي آورد. به خواسته ي قلبش مي رسيد. تو هم الان پيش اونا بودي. حالا ديدي من مهران خودمو مي شناسم.

با صداي بلند خنديدو گفت: تو هيچي رو فراموش نمي کني نه؟ حالا گلابي دوست داري؟

تند تند سرمو به نشونه ي آره تکون دادم.

مهران: ببو گلابي چي؟

من: خيلي دوست دارم.

مهران با بدجنسي گفت: منو چي؟ مهران گلابي؟

خنده ام عميق تر شد و چشمامو ريز کردم و با شيطنت گفتم: خب اونو بايد فکر کنم. الان نمي دونم.

دوباره با صدا خنديد و دستشو جلو آورد و آروم لپمو کشيد و گفت: تو چقدر زبون داري دختر.

منم خنديدم و گفتم: استادم خوبه. ماهه.

مهران:دختره ي بلا. خب بلا خانم رسيديم.

با تعجب به دورو برم نگاه کردم. اون قدر غرق حرف زدن بودم که اصلاً متوجه ي مسير نشدم. يه نگاه انداختم و دهنم باز موند. ذوق زده گفتم: واي مهران. منو آوردي دريا؟ از کجا فهميدي

که دلم لک زده بود واسه ديدن دريا.

با لبخند گفت: خب من شما رو نشناسم کي بايد بشناسه خانم خانما.

با عشق نگاهش کردم به اين اميد که تشکرمو از نگاهم بفهمه. و فهميد و با يه لبخند عميق بهم جواب داد.

با ذوق از ماشين پياده شدم و به سمت دريا دوييدم. تو اون ساعت روز غير از چند تا مغازه دار کس ديگه اي اونجا نبود. رفتم کنار آب و سعي کردم کف کفشمو به آب برسونم اما موجها اجازه

نمي دادن. تا نزديک آب ميشدم يک موج بزرگ باعث عقب نشينيم ميشد. جوري شده بود که اگه يکي منو ميديد فکر ميکرد دارم دنبال آب ميدوام. مهران کنارم اومد و با خنده گفت: مثل بچه ها

بازي ميکني.

من: بازي نمي کنم مي خوام آبو حس کنم اما نميشه.

با صداي پر از خنده گفت: اين جوري؟

يه نگاه با تعجب به خودم کردم و گفتم: پس چه جوري؟ مگه چيه؟

مهران: دختر بگو چش نيست. آخه کي با کفش آبو حس ميکنه.

من: خب چيکار کنم؟

مهران جوابمو نداد. خم شد و پاي راستمو بلند کرد. داشتم تعادلم رو از دست ميدادم. به زور خودمو رو يه پا نگه داشتم. همون جور که براي حفظ تعادلم دستهامو تو هوا تکون ميدادم با

اعتراض گفتم: مهران چي کار ميکني؟ دارم ميوفتم. ديوونه الان با مغز ميام پائين.

مهران: يه دقيقه آروم بگير ببين چي ميشه.

مهران پامو بلند کرد و کفشمو بعد جورابمو از پام درآورد. همون جور آروم پامو گذاشت روي زمين و اون يکي پامو بلند کرد و کفش و جورابمو درآورد و وقتي کارش تموم شد. بلند شد و

گفت: خب خانم جيغ جيغو حالا مي تونيد بريد آبو حس کنيد.

يه چپ چپ نگاهش کردم و گفتم: تنهايي نمي رم.

با صدا خنديد و گفت: خب حالا قهر نکن بيا با هم بريم. بعد دوباره خم شد و کفش خودشو هم درآورد و بعد از تموم شدن کارش رفت وسط آب وايساد و دستاشو باز کرد.

واي خدا چه حسي داره. مدتها بود که اينقدر دريا رو دوست نداشتم.

بعد دوييد طرف من و دستمو کشيد و برد تو آب. يه جيغي کشيدم و چشمامو بستم اما کار از کار گذشته بود احساس ميکردم تا زانو خيس شدم. آروم، چشمامو باز کردم و خودمو وسط آب ديدم.

مهران کنارم ايستاده بود و مي خنديد. هم خنده ام گرفته بود و هم لجم در اومده بود. يه نگاهي به آب کردم و براي تلافي با پا به سمتش آب پاشيدم.

چند قدمي عقب رفت و بعد اونم به جبران کارم شروع کرد به آب پاشيدن به من. جيغ مي زدم و فرار مي کردم اما مهران دست بردار نبود. براي مقابله با اون ايستادم و با پا و دست و هر

جوري که ميشد آب بيشتري پخش کرد آب پاشيدم به سمتش. مهران دستش و جلوي صورتش گرفته بود و آروم آروم ميومد سمتم و مدام ميگفت : نکن سوگند به خدا تلافي ميکنم بد مي بيني

ها.

در واقع يه مربع که يه ضلع نداشت و روبروش يه تخته بود. همه ي صندلي ها هم دور تادور اين مربع توخالي چيده شده بود. وسط ميزها يعني وسط مربع خالي يه صندلي بود که پيدا بود براي

نشستن استاد يا مسئول آزمايشگاه بود.

همه دور تا دور ميز نشستيم و استادم صندليش و کشيد عقب و روش نشست. يه نگاهي به تخته کرد و بعد خطاب به آقاي اکبري گفت: خوب آقاي اکبري حالا که زحمت پيدا کردن جارو کشيديد

لطفاً زحمت اوردن ماژيک و هم بکشيد بريد آموزش يه ماژيک بگيريد بياريد تا درس رو شروع کنيم.

آقاي اکبري هم يه چشمي گفت و از جاش بلند شد تا بره دنبال ماژيک.

جلسه ي قبل که کلاس داشتيم استاد امتحان گرفته بود و قرار بود جلسه ي بعد هم امتحان بگيره. بچه ها هم شروع کرده بودن با استاد در مورد امتحان صحبت کردن.

استاد از بچه ها پرسيد امتحان جلسه ي قبل چه طور بود و همه ميگفتن: استاد خيلي عالي بود. ما راضي بوديم.امتحان راحتي بود.

جالب اينجا بود که به نظر من خيلي هم سخت بود و من فکر مي کردم جوابهاي ناجوري به سؤالات دادم. برگشتم يه نگاه به مهسا کردم ديدم اونم با من موافقه. بهش گفتم:

من: کجاي امتحان آسون بود؟ من که خراب کردم. پس اين سؤالايي که اينا ميگن کجا بود که ما نديديم؟

مهسا: آره منم افتضاح نوشتم. به نظر منم سخت بود.

هر دو با تعجب و لبخند داشتيم با هم پچ پچ مي کرديم چون يا ما امتحان و حسابي خراب کرده بوديم يا بچه ها و به خاطر همين موضوع خندمون گرفته بود.

منو مهسا دقيقاً رو به روي استاد معيني نشسته بوديم و در تير رس نگاه استاد بوديم. استاد حواسش به ما بود. ما که به خيال خودمون داشتيم يواشکي حرف مي زديم و ميخنديديم يه دفعه با

صداي استاد خشک شديم و خندمون رو صورتمون ماسيد.

استاد: مشکلي پيش اومده خانم اريا؟

من: نه ... نه استاد چه مشکلي؟

استاد: پس ميشه بگيد به چي مي خنديد تا ما هم بخنديدم؟

هم خجالت کشيده بودم هم نمي دونستم چي بگم اونم جلوي کل بچه هاي کلاس از دختر و پسر بگم ما گند زديم به امتحانمون واسه همين مي خنديديم؟ نمي گه شما خليد آخه؟

با تته پته و بريده بريده گفتم: راستش استاد ... چيزه ... يعني امتحان جلسه ي قبل ... خوب ...

استاد که منتظر بود من حرفمو کامل کنم با بي صبري گفت: خوب ...

دلمو زدم به دريا و مستقيم به استاد نگاه کردم و گفتم: خوب ما خراب کرديم.

بعد که ديدم ابروهاي استاد از تعجب بالا رفت براي تصيح حرفم گفتم: يعني خوب به نظر ما امتحان سختي بود. (( با دست خودم و مهسا رو نشون دادم.)) اما با توجه به اينکه تقريباً اکثريت

کلاس ميگه امتحان آسوني بود پس حتماً ما امتحانمون خراب شده که يه همچين احساسي داريم.

از خجالت جرأت نمي کردم غير از استاد به کس ديگه اي نگاه کنم. چون با تموم شدن حرفم بچه ها شروع کرده بودن به پچ پچ کردن. واسه همين هم تغير حالت صورت استاد و کاملاً درک

کردم. تو چشماش خنده بود و گوشه ي لبش جمع شده بود. پيدا بود که داره جلوي خودشو ميگيره که نخنده.

استاد يه سرفه کرد و روشو برگردوند طرف يکي از دخترها که ازش سؤال کرده بود. منم يه نفس راحت کشيدم.

چون استاد معيني جوون بود نمي خواست به بچه ها رو بده. همين جوري هم نميشه از پس دانشجوها براومد چه برسه به اينکه ليلي به لالاشون بذاره. به خاطر همين سعي ميکرد جلوي بچه

ها مخصوصاً دختر ها نخنده. حقم داشت. بچه ها مي خواستن در مورد امتحان جلسه ي بعد يه چيزايي بدونن و سعي مي کردن با سؤال کردن زياد از زير زبون استاد حرف بکشن هر کسي يه

سؤال مي کرد.

_: استاد امتحان سخته؟

+: اگه مثل اين دفعه سؤال بديد خيلي خوبه؟

*: استاد نمره ي اين امتحانا چقدر تأثير داره تو نمره ي پايان ترم؟

استاد با يه لبخند به بچه ها نگاه مي کرد. انگار کيف ميکرد که ميديد بچه ها سعي ميکنن ازش حرف بکشن. جوري نگاه مي کرد که انگار منظره ي هيجان انگيزي جلوشه.

مهسا محو استاد شده بود. يکم صداشو نازک کرد و با عشوه اي که هميشه تو صداش بود گفت: استاد نميشه سؤالات رو يکم ساده تر بگيريد؟ آخه خيلي سخته.

داشتم از دست مهسا حرص مي خوردم. زير لبي گفتم: مهسا نمي بيني استاد چه جوري مي خنده؟ عمراً به حرف ماها گوش کنه. مطمئنن کار خودشو ميکنه. اين جوري فقط خودمونو ضايع مي

کنيم. نمي خواد چيزي بگي.

اما مهسا اصلاً به من توجهي نمي کرد.ظاهراً اصلاً صداي منو نمي شنيد. دوباره مهسا اومد خودشو لوس کنه واسه همين گفت: استاد نميشه همه ي سؤالا تستي باشه؟

مي خواستم مهسا رو ساکت کنم تا کمتر خودشو ضايع کنه واسه همين با پام کوبيدم به ساق پاش. فکر کنم يکم محکم کوبيدم چون بي هوا يه آخي گفت که خدا رو شکر تو سروصداهاي بچه

ها گم شد و کسي غير از من نشنيد. بعد با دست پاشو گرفت و به من چشم غره رفت. سرمو بلند کردم که ببينم کسي متوجه شده يا نه. تا سرمو بلند کردم استاد و ديدم که از رو به رو متوجه ي

ماهاست از روي لبخندي که زورکي سعي ميکرد جلوشو بگيره فهميدم که همه چيزو ديده. واي خدا از خجالت سرخ شدم. از طرفي هم کاري که کرده بودم و قيافه ي استاد اونقدر خنده دار بود

که نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم. برگشتم به مهسا نگاه کردم اونم استاد و ديده بود.

ديگه نمي تونستم خودمو کنترول کنم. سرمو گذاشتم روي ميز و از خنده اي که سعي ميکردم بي صدا باشه کبود شده بودم. مهسا هم دسته کمي از من نداشت. هر وقت خندش شروع ميشد ديگه

تمومي نداشت. همچين مي خنديد که تمام تنش تکون مي خورد. هر وقت اين حالتي مي شد ما ميگفتيم مهسا رفته رو ويبره. اين ويبره ي مهسام مزيد بر علت شده بود که خندم بيشتر بشه. فقط

يه لحظه سرمو بلند کردم ديدم استاد چشمش به ماست و اونم نمي تونه جلوي خندش رو بگيره. از طرفي يکي از بچه ها ازش سؤال پرسيده بود و منتظر جواب بود اما استاد به جاي جواب دادن

کبود شده بود.

يه دفعه شروع کرد به خنديدن و براي توجيح خندش فقط گفت: بچه ها من از اينجا پاهاتونو مي بينم ...

بچه ها از اين حرف استاد خيلي تعجب کردند اما از اونجايي که استاد چشمش به ما بود و من و مهسا هم سرمون رو ميز بود و داشتيم مي خنديديم، شصتمون خبردار شد که هر چي هست

مربوط به ماست و ما يه کاري کرديم. اصلاً يادم نيست بقيه ي کلاس چه جوري گذشت چون هر وقت سرمو بلند مي کردم تا چشمم به استاد يا مهسا مي افتاد ناخودآگاه خندم مي گرفت و براي

جلوگيري از خنديدن دوباره اصلاً جرأت نکردم تا آخر کلاس سرمو از رو ميز بلند کنم. در طول کلاس زل زده بودم به برگه ي جلوي روم.

بعد کلاس همه ي بچه ها دور من و مهسا جمع شدند تا ببينن موضوع به طور کامل چي بوده.

منم که اصلاً حوصله ي توضيح دادن نداشتم.از طرفي هم بس که خندم رو قورت داده بودم دل درد گرفته بودم. سريع وسايلمو جمع کردم تا از کلاس برم بيرون گذاشتم مهسا داستانو براي بچه

ها ي کنجکاو تعريف کنه.

از کلاس که بيرون اومدم چشم تو چشم استاد شدم ناخودآگاه گفتم: ببخشيد.

استاد با يه لبخند شيطنت آميز گفت: واسه چي؟ براي اينکه ززدي پاي دوستتو ناکار کردي ؟؟؟ يا واسه اينکه من پاهاتون رو ديدم؟؟؟ خب حيف بود يه همچين صحنه اي رو از دست بدم.

از خجالت سرخ شده بودم از طرفي دهنمم يه متر باز مونده بود (( يعني اين همون استاد معيني عصا قورت داده است که داره باهام شوخي مي کنه؟؟؟ ) نمي دونستم چي بگم واسه همين دوباره

گفتم: ببخشيد.

استاد دقيق بهم نگاه کرد و گفت: اشکالي نداره. خودتو اذيت نکن.

بعد راشو کج کرد و از سالن خارج شد.

منم تا ميتونستم به خودم بد و بيراه گفتم که چرا نتونستم جلوي خودمو بگيرم و خودمو ضايع کردم.

معمولاً سر کلاسها بچه ها موبايلشونو خاموش نمي کنن ميزارن رو حالت سکوت و ويبره که اگه تلفن شون زنگ خورد بفهمن و از کلاس برن بيرون و جواب بدن.

معمولاً هم مشکلي پيش نمي ياد.تقريباً همه همين کارو ميکنن.استاد معيني زياد خوشش نمي يومد کسي سر کلاسش از جاش بلند شه و بره بيرون.

هميشه ميگفت:حواسم پرت ميشه و رشته ي کلام از دستم در ميره.

سر يه جلسه يکي از بچه هاي کلاس که موبايلش رو ويبره بود گوشيشو دستش ميگيره و از کلاس ميره بيرون که جواب بده.کلاس،کلاس استاد معيني بود.

هميشه بچه ها گوشيشون و ميزاشتن توي جيبشون تا استاد نبينه و به هواي دستشويي رفتن ميرفتن بيرون از کلاس و براي اينکه تابلو نشه ميزاشتن کامل از کلاس برن بيرون و يه چند قدم

دور از کلاس به موبايلشون جواب ميدادن.

اما اون جلسه اون دختر موبايلشو تو دستش گرفته بود و هنوز کاملاً از کلاس بيرون نرفته گوشيشو جواب داد و مشغول حرف زدن شد.استاد معيني هم در حين درس دادن بود و داشت روي

تخته يه نکاتي رو مي نوشت، وقتي اين دختر از جاش بلند شد حواس استادم پرت اون شد و از لحظه اي که دختره از جاش بلند شد تا لحظه اي که از کلاس خارج بشه چشم استاد بهش بود.

اون دختر هنوز به طور کامل از کلاس خارج نشده بود که تلفنشو جواب داد.همه ي بچه ها دهنشون از اين کار و دل و جرأت اون دختره باز مونده بود.

همه يه نگاه به دختره مي کردن ويه نگاه به استاد.نارضايتي از چهره ي استاد پيدا بود.استاد معيني از اينکه اون دختر همکلاسيم وسط حرف استاد از جاش بلند شد و مي خواست کلاسو ترک

کنه به اندازه ي کافي عصباني بود وقتي که ديد دختره داره با تلفن حرف مي زنه خونش به جوش اومد.

پشت سر دختره رفت ودرو باز کرد وبا عصبانيت گفت:خانم بفرمائيد توي کلاس.

دختره چشماش از تعجب گشاد شده بود و اونقدر از کار استاد شوک زده بود که نمي تونست تکون بخوره.استاد با عصبانيت زياد دوباره تکرار کرد:تلفن تون رو قطع کنيد بفرمائيد سر کلاس.

بعد استاد درو باز گذاشت و تکيه داد به در تا دختره که خيلي ترسيده بود بياد توي کلاس.بعد استاد با چشماش اونو تعقيب کرد تا سر جاش نشست.استاد چشماشو بست ويه نفس بلند کشيد تا

عصبانيتش کمتر بشه.بعد با صدايي که عصبانيت درش ديده مي شدگفت:از اين به بعد حق نداريد سر کلاس من با تلفن روشن بيايد.اگه تلفني زنگ بزنه يا کسي از جاش بلند شه بره بيرون تا

تلفنشو جواب بده،بهتره ديگه تو کلاس برنگرده و از همون طرف بره درسشو حذف کنه.

همه ي بچه ها حسابي ترسيده بودن.هيچ کس استادو تا به حال اونقدر عصباني نديده بود.هيچ کس هم جرأت حرف زدن نداشت.

از اون روز به بعد هيچ احدالناسي جرأت نداشت جلوي استاد معيني به گوشيش حتي نگاه کنه چه برسه به اينکه دستش بگيره.

استاد معيني خيلي جذبه داشت.با اينکه جوون بود و به خاطر همين بايد حرف زدن باهاش خيلي راحت تر از استاد هاي ديگه بود اما به خاطر جديتي که استاد داشت هيچ کس از دختر و پسر

جرأت نداشت تنهايي باهاش حرف بزنه.

هميشه هر کس با استاد کار داشت سعي ميکرد کم کم يه نفرو با خودش ببره تا تنها نباشه.

مهسا با پروژه اي که استاد معيني بهش داده بود مشکل داشت و از صبح که اومده بود دانشگاه يکريز غر زده بود و گله کرده بود.ديگه حسابيروي اعصاب بود.

من:واي مهسا کشتي منو آخه تو مشکلت چيه دختر؟

مهسا:نمي فهمم.اصلاً نمي دونم ايني که استاد بهم گفته يعني چي اصلاً نمي دونم چي کار بايد بکنم.

من: خب چرا از صبح نشستي وردل منو غر مي زني. برو از استاد بپرس چکار بايد بکني.

مهسا به نشانه ي نه دستاشو تو هوا تکان داد و با ترس گفت: نه، نه، نه مگه خل شدم. هنوز جوونم از جونم سير نشدم. من اصلاً جرأت ندارم برم پيش استاد معيني.

باکلافگي گفتم: آخه چرا؟ مگه استاد مي خوردت؟

مهسا: نه منو ميکشه.

با عصبانيت گفتم: ديوونه اي؟ آخه کي تا به حال به خاطر سؤال پرسيدن کسي رو کشته که استاد معيني دومين نفرش باشه؟

مهسا: خب نمي دونم شايد اولين نفرش باشه. در هر صورت من ميترسم تنهايي برم پيشش. سوگند جونم ميشه تو هم بياي؟

من: من؟ من بيام بگم چي؟ آخه من که کاري ندارم.

مهسا قد پنج دقيقه رو مخم راه رفت و حرف زد تا راضيم کرد باهم بريم پيش استاد. تا گفتم: باشه بريم .

سريع از جاش پاشد ودستمو کشيد و يه جورايي کشون کشون منو برد دم اتاق استاد معيني.

دم دفتر استاد که رسيديم تازه فهميدم مي خوام چي کار کنم يه آن به خاطر تعريفهاي مهسا از استاد ترسيدم. آخه واقعاً اين موضوع به من هيچ ربطي نداشت و من نخود آش شده بودم. اما تا

اومدم به خودم بجنبم مهسا در اتاق رو زده بود.

استاد از داخل اتاقش گفت: بفرمائيد. مهسا هم درو باز کرد و اول خودش رفت تو و بعد منو کشيد تو اتاق.

استاد پشت ميزش نشسته بود و وقتي ما وارد شديم سرش رو از روي برگه هاي جلوش برداشت و به ما نگاه کرد. هر دو تا سلام کرديم و استاد با لبخند جواب سلاممونو داد و بعد گفت:ب

فرمائيد با من کاري داشتيد؟

مهسا: بله استاد. راستش در مورد پروژه ام مي خواستم کمکم کنيد. اصلاً نمي فهممش.

استاد با لبخند گفت: کدوم قسمتشو نمي فهميد؟

مهسا برگه هاشو از توي کيفش در اورد و داد دست استاد. استاد معيني هم همون جور که برگه ها رو از مهسا مي گرفت گفت: خب شماها بنشينيد تا من ببينم مشکل از کجاست؟ بفرمائيد.

يه نگاه به دورو برم کردم. يه صندلي جلوي ميز استاد بود که چسبيده بود به ميز ، مهسا براي اينکه به استاد نزديکتر باشه و روي برگه ها مسلط باشه اونجا نشست. يه صندلي هم روبروي

ميز استاد بود که چسبيده بود به ديوار من رفتم روي اون نشستم. داشتم با کنجکاوي به دفتر نگاه مي کردم. اتاق چندان بزرگي نبود اما ظاهراً وسايل لازم و داشت. يه کتابخونه که توش پر بود

از کتابهاي درسي و علمي. يه ميز و صندلي براي استاد که روش کامپيوتر و وسايل جانبيش بودن ،يه فايل براي ورقه ها و مدارک. يه جا لباسي براي لباسها که يه کت و يه پالتو روش

آويزون بود. چند تا صندلي براي نشستن مراجعه کننده ها.

داشتم به دورو بر اتاق نگاه مي کردم که ديدم استاد متوجه منه. يه لبخندي بهم زد و گفت: حوصله تون سر رفته؟ خيلي آروم نشستيد. بفرمائيد شکلات بر داريد تعارف نکنيد.

به يه ظرف پر از شکلات روي ميز اشاره کرد و با اصرا مجبورمون کرد که يکي يه دونه شکلات ورداريم. استاد مشغول توضيح دادن مشکل مهسا بود و سعي ميکرد موضوع رو ساده بيان

کنه تا مهسا کاملاً درکش کنه.

منم تو عالم خودم بودم که يه دفعه ديدم از يه جايي يه صداي آهنگ مياد. همه مون با تعجب بهم نگاه کرديم تا ببينيم اين صدا از کجا مياد. يه دفعه رنگ و روم سفيد شد و دستم شروع کرد به

لرزيدن. تازه فهميده بودم اين صدا، صداي زنگ گوشي منه که به کل يادم رفته بود. بس که مهسا هولم کرده بود يادم رفته بود گوشيمو خاموش کنم. ياد عصبانيت اون روز استاد تو کلاس

افتادم. با دست لرزون زيپ کيفمو باز کردم و گوشيمو درآوردم و با منگي فقط بهش زل زدم که با صداي استاد به خودم اومدم.ب ا لبخند داشت بهم نگاه مي کردو ميگفت: نمي خواي جواب

بدي؟ گوشيت داره مترکه بس که زنگ خورد.

با گيجي و ترس به خودم اومدم و دکمه ي وصل موبايلو فشار دادم و طبق عادت گفتم:الو سلام .

اما صدا نيومد.

دوباره گفتم:الو..الو...

ديدم صدا نمي ياد تلفنو قطع کردم. يه نگاه به استاد کردم ببينم چقدر عصبانيه اما با تعجب ديدم نه نتها عصباني نيست بلکه يه لبخند هم رو لبشه و داره به برگه هاي توي دستش نگاه ميکنه.

رو صورت استاد زوم کرده بودم که دوباره گوشيم زنگ خورد. براي اينکه زودتر خفش کنم سريع برش داشتم و گفتم:الو...سلام.

اما يخ کردم از چيزي که شنيدم يخ کردم.

+:دوباره رفت رو منشي تلفني.

واي خدا ... اين صدا ... اين جمله ... مگه يادم ميره ...

هيچ صدايي نمي شنيدم حتي نفهميده بودم اين صدا رو از تو گوشي شنيدم يانه. به خودم اومدم ديدم گوشي دستمه و روجا پشته خطه و هي الو الو ميکنه. با منگي جوابشو دادم. اصلاً نفهميدم

چي گفت و من چي حواب دادم.

حال عجيبي داشتم مطمئن بودم که اون صدا و اون جمله ي آشنا رو شنيده بودم اما کي؟ کي مي تونست اون حرفو زده باشه؟ بغض کرده بودم. براي اينکه آروم شم چشمامو بستم.

صدايي که مي شنيدم همون صدا بود. همون صدايي که خيلي منتظر شنيدنش بودم. هموني که حاضر بودم هرچي دارمو بدم تا يه بار ديگه بشنومش.

جرأت نمي کردم چشمامو باز کنم مي ترسيدم وقتي چشممو باز کنم ببينم صدا رفته. خيلي آروم چشماموباز کردم.

اولين چيزي که جلوم بود استاد معيني بود. به دهنش خيره شده بودم. بعد از يکماه و نيم تازه فهميده بودم که چرا هر وقت استاد حرف ميزد به نظرم اينقدر آشنا بود.

اشتباه نمي کردم. اين صدا صداي مهران بود. خودش بود. چند دقيقه اي طول کشيد تا صدا و قيافه رو از هم جدا کنم. اما حاضر بودم قسم بخورم که صداي مهران بود که داشت براي مهسا

توضيح ميداد. بغض گلومو فشار ميداد و داشتم خفه ميشدم. تو چشمام اشک جمع شده بود و با همون چشما زل زده بودم به استاد. انگار دفعه ي اول بود که استاد و مي ديدم.

استاد بعد از کلي توضيح به مهسا گفت: خب حالا فهميدي چي شد؟

مهسا با لبخند: بله استاد خيلي ممنون که راهنمائيم کردين.

استاد خنديد: خواهش ميکنم وظيفه امه بازم اگه مشکلي داشتي بهم بگو.

مهسا: چشم استاد.

استاد: خوبه.

سرشو بلند کرد و ديد دارم نگاهش ميکنم. يه دفعه چشم تو چشم شديم. نگاهش عجيب بود انگار توش نگراني بود.

استاد: خانم آريا حالتون خوبه؟

يه دفعه به خودم اومدم ديدم با چشماي اشکي زل زدم به استاد. سرمو پائين انداختم و گفتم: بله استاد خدا رو شکر.

از جام بلند شدم و با مهسا از اتاق استاد بيرون اومديم. هنوز گيج بودم. نمي دونستم حدسم درست بوده يا نه. اما يه احساسي بهم ميگفت استاد معيني همون مهرانيه که من ميشناسم.

صدا که همون صدا بود. اما من هيچ وقت مهرانو نديده بودم. من حتي نمي دونستم اسم استاد معيني چيه؟ بدبختي اينکه هيچ وقت فاميلي مهرانو نپرسيده بودم.

خيلي گيج بودم. نمي دونستم چي کار کنم. داشتم از فضولي مي مردم اما راهي براي فهميدن موضوع نبود. مهسا هم تو عالم خودش بود. باذوق ميگفت: خب شد رفتيم پيش استاد الان کاملاً مي

دونم چي کار کنم. اما راستي اونجوريام که از استاد تعريف ميکنن نيست. بيچاره خيلي خوش اخلاقه.

حوصله ي حرفاي مهسا رو نداشتم. حوصله ي هيچ کاري رو نداشتم. دلم مي خواست الان خونه بودم. تو اتاقم، روي تخت راحت دراز مي کشيدم و به امروز فکر ميکردم.

يه هفته ي تموم کارم اين شده بود که از هر کسي که مي شناختم در مورد استاد معيني بپرسم.اما هيچ کس اونو درست نمي شناخت.

کارم شده بود به استاد فکر کردن سعي مي کردم که صداش و قيافه اش و با حرفهايي که ازش شنيده بودم مچ کنم ببينم که اين استاد همون مهران هست يا نه؟ اما هميشه يه جاي شکي وجود

داشت. هيچ وقت با اطمينان نمي تونستم بگم که مهران هست يا نيست. ديگه بي خيال موضوع شده بودم. چون اونقدر بهش فکر کرده بودم که از کارو زندگي افتاده بودم و مغزم ديگه کشش

فشار بيشترو نداشت.

***

تو حياط دانشکده با بچه ها نشسته بوديم داشتيم صحبت مي کرديم. صحبت که چه عرض کنم داشتيم دعوا و بحث ميکرديم. دعوا سر اين بود که کدوم يکيمون بره از روي برگه هايي که از يکي

از بچه ها گرفته بوديم فتو کنه.

هيچ کس از اين کار خوشش نمي يومد. چون هميشه دم انتشارات يک صف طولاني بود و هميشه ي خدا همه با هم سر اينکه نوبت کدومشون بود دعوا ميکردن در واقع يه جنگ حسابي بود.

در هر حال هر کسي ميرفت دم انتشارات زودتر از يک ساعت برنمي گشت حالا از اعصاب خورديش بگذريم.

من: من نمي رم. چرا هميشه شما کاراي سختو ميديد به من؟ ميريم بيرون من مامان ميشم ميرم سفارش ميدم وحساب ميکنم. سؤال داريد من ميرم بپرسم. خسته شدم. يه دفعه هم شما يه

کاري انجام بديد. من اعصاب ندارم برم اونجا صف وايسم.

مهسا: سوگند جون تو که مي دوني من خيلي ضعيفم و زود خسته ميشم. نرفته پشيمون ميشم بر ميگردم اونوقت کارمون لنگ ميمونه.

مريم: منم که اصلاً اين برگه هارو نمي خوام.

روجا: منم که گفتم بديد من براي خودم از روش مي نويسم نمي خوام کپيش کنم.

من: اه... شمام که خيلي لوسيد. يکيتون يه کار درست انجام نمي ديد. بعد با عصبانيت از جام بلند شدم و برگه ها رو از دست مهسا کشيدم و همون جوري که مي رفتم سمت انتشارات رومو

برگردوندم سمت بچه ها و گفتم: اما يادتون باشه اين دفعه ي آخره که من واستون کار انجام مي دم. لطفاً يکم بزرگ شيد.

اينو گفتم و پيچيدم پشت ساختمون که ميون بر بزنم تا زودتر برسم به انتشارات يه دفعه چشمام سياهي رفت و محکم خوردم به يه چيز سفت.

خيلي دردم گرفته بود. سرمو گرفته بودم و همون جوري که مي ماليدم نگاه کردم ببينم به چي خوردم يه هويي. واي خدا از اين بدتر نمي شد. جلوم استاد معيني واستاده بود و با لبخند بهم نگاه

ميکرد. با همون خنده ي توي صداش گفت: خانم آريا کجا مي رفتيد با اين عجله که حتي به جلوتونم نگاه نمي کرديد؟

با شرمندگي گفتم: ببخشيد استاد. واقعاً شرمنده. اصلاً نديدمتون. ببخشيد.

داشتم از خجالت آب مي شدم. اما استاد انگاري خوششم اومده بود . با لبخند و يه نگاه مهربون نگام مي کرد.

استاد: بله کاملاً پيداست که حواستون نبود وگرنه من آدمي نيستم که ديده نشم.

با استفهام و تعجب نگاهي به استاد کردم که يعني منظورت چيه؟

استاد يه اشاره به خودش کرد و گفت: طبيعتاً هيچ کس نمي تونه يه همچين قد و قواره اي رو نديده بگيره.

راست مي گفت. آخه کي غير از من خنگ اون قد بلند و اون هيکلو نمي ديد جز من کور؟

من: شرمنده استاد. معذرت مي خوام.

استاد لبخندي زد و گفت: بي خيال نمي خواد خودتون رو ناراحت کنيد. اصلاً مهم نيست. خوب بفرمائيد به کارتون برسيد ظاهراً عجله داريد. خداحافظ. راستي مراقب باشيد. اينو گفت و همون

جور که مي خنديد رفت. منم سر جام وايساده بودمو از پشت رفتنش رو نگاه مي کردم.

يهو ديدم مهسا و مريم و روجا سه تايي ريختن روسرمو هي ميگفتن: چي گفت؟ چي گفت؟

هولشون دادم کنار و گفتم: اه... ولم کنيد... کي چي گفت؟

روجا: استاد چي ميگفت؟ دعوات کرد؟

مريم: نه بابا دعوا چيه مگه نديدي داشت ميخنديد.

مهسا: ما ديديم در حال غرغر کردن رفتي تو شکم استاد. خيلي صحنه ي جالبي بود.اگه يکي نمي دونست ميگفت استاد بغلت کرده.

من: اه خفه شيد شماهام. تا يه چيزي ميبينن سوژه ميکنن.

مهسا: کاش من اونجوري رفته بودم تو شکمش.

من: مهسا ساکت ميشي يا نه؟ چي شده. خانم والاها از جاشون بلند شدند؟ شماها که سيل ميومد از جاتون تکون نمي خورديد؟ حالا که پا شديد بيايد همه با هم بريم انتشارات.

مريم: گفتم همون جا بشينم به خودم زحمت بلند شدن ندما. اه...

خلاصه زوري زوري همه رو با خودم بردم دم انتشارات و يه 45ً بعد تونستيم بعد کلي چونه زدن برگه هامون رو فتو کنيم.

***

امتحاناي ترم نزديک شده بود و همه ي بچه ها استرس داشتن چون هم بايد درسهاي ترمشون رو مي خوندن و براي امتحاناي ترم آماده ميشدن و هم چند روز بعد از تموم شدن امتحانا کنکور

ارشد براي تمام رشته ها شروع ميشد. همه ي بچه ها کلافه بودن. واقعاً سر در گمي چيز بديه.براي امتحانا يه هفته فورجه داشتم اما چه هفته اي. من خودم به شخصه وقتي استرسم زياد

ميشه گيج مي زنم و نمي دونم چي کار بايد بکنم. يکم از امتحان ميخوندم يکم جزوه هايي که براي کنکور بود. بيشتر وقتم هم صرف ناله کردن بود که «واي خدا چي کار کنم».

همش خودمو نفرين ميکردم که چرا زودتر درس خوندنو شروع نکردم. اما واقعاً کارها پيش نمي رفت. بيشتر از هزار بار به خودم قول داده بودم که درسها رو بخونم اما همين که ميرفتم سر

کتاب و جزوه هزارتا فکر ميومد تو سرم. از اتفاقاتي که تور روز تو خونه، دانشگاه افتاده گرفته تا کارهايي که قبلاً انجام دادم يا بعداً مي خواستم انجام بدم.

خلاصه هر کاري ميکردم غير از درس خوندن. فکر کردن به امتحانم بيشتر حالمو بد ميکرد. همش تلفن دستم بود و به اينو اون زنگ ميزدم تا ببينم حال بقيه چه طوره و اونا چي کار ميکنن.

اما انگار اين مشکل فراگير بود و همه دوچارش شده بودن. همه با هم هم دردي ميکرديم و بهم دلداري ميداديم.

بالاخره يه هفته ي پر استرس گذشت و امتحانا شروع شد. با بيشتر استادامون قبلاً درس داشتيم و تقريباً مي دونستيم که چه جوري سؤال ميدن و چه جوري نمره ميدن. استادايي که هم مال

گروه خودمون نبودن هم مشکلي نبود چون هميشه يه عده اي بودن که در موردشون بدونن. سيستم اطلاع رساني توي دانشگاه خيلي قوي بود. همه دنبال بچه هايي بودن که با اون استاد مورد

نظر قبلاً کلاس داشتن و زير و بم کارها رو در مي آوردن. اينا هيچ کدوم مشکل نبود.

اما همه ي بچه ها از درس استاد معيني ميترسيدن چون اولين سالي بود که تدريس ميکرد و قبلاً هم کسي با اون کلاس نداشت و نمي دونست چه جوري نمره يا سؤال ميده. اما چون در طول

ترم کلي امتحان ازمون گرفته بود تا حدودي به نحوه ي سؤال دادنش آشنا شده بوديم. تقريباً همه ي امتحاناش تستي و تشريحي با هم بود. اما براي اين که بتوني به سؤالاتش جواب بدي بايد

درسو خيلي کامل و دقيق مي خوندي و هيچ نکته اي رو از قلم نمي انداختي.

مهسا به خاطر پروژه اي که با استاد معيني داشت بايد مرتب مي رفت دفترش و ازش سؤال ميکرد و هيچ وقتم جرأت نمي کرد تنهايي بره وهميشه منو هم دنبالش ميکشيد ميبرد.

هر کاري ميکردم نمي تونستم از دست مهسا خلاص شم. بعد اون روزي که تودفترش بوديم و حس کردم که معيني همون مهران ديگه جرأت نمي کردم مستقيم جلوش قرار بگيرم هر چند تلاشم

بي فايده بود و خيلي نا خواسته باهاش رودر رو ميشدم ولي با اين حال تمام سعيمو ميکردم که نبينمش و لااقل تنها نبينمش. اما خب مگه اين مهسا ميزاشت به زور منو با خودش ميبرد.

اون روزم منو با خودش برد البته به زور.هر چي بهش گفتم: مسا بزار من تو نماز خونه بمونم به خدا هيچي نخوندم. يه ساعت ديگه بايد بريم سر جلسه.

مهسا: نه بايد بياي. از صبح تا حالا دارم دنبال استاد ميگردم. تازه اومده تو دفترش ميترسم اگه الان نبينمش بعد امتحان ديگه نتونم پيداش کنم.

خلاصه منو کشيد و برد دم دفتر استاد.يه در کوچيک زد و بعد از شنيدن صداي استاد وارد دفترش شديم. بعد از گذشت يه ترم يخش آب شده بود ديگه استاد مثل اون اوايل عصا قورت داده و

جدي نبود. البته سر کلاس هنوز همون جوري بود و به کسي رو نمي داد اما وقتي کارش داشتيم و ازش سؤال ميکرديم با لبخند و مهربوني جوابمونو ميداد.

رفتيم تو دفتر و استاد مارو که ديد يه لبخند زد و جواب سلاممونو داد و تعارف کرد بنشينيم.

من روي يه صندلي کنار ميز استاد نشستم اما مهسا چون بايد برگه هاشو نشون ميداد همون جا ايستاد و برگه هاشو داد به استاد.

استادم با دقت به حرفهاي مهسا گوش داد و براش رفع اشکال کرد. مهسا کارش که تموم شد من از استاد پرسيدم: استاد سؤالاي امتحانو طرح کردين؟

مهسا: استاد ما خيلي نگرانيم.همه از امتحان ميترسن. مثل هميشه سؤال ميديد؟

استاد با لبخند: نه هنوز سؤالات رو طرح نکردم. آره ممکنه مثل قبل سؤال بدم ولي شما خوب بخونيد. نمي خواد نگران باشيد. خلاصه استاد داشت يه جورايي مارو ميپيچوند و هيچ جواب

درستي به ما نداد.

کارمون که تموم شد تشکر کرديم و از دفتر استاد اومديم بيرون. تا امتحان نيم ساعت بيشتر نمونده بود و تازه استرس امتحان اومده بود سراغم. چزومو باز کردم و سعي کردم تو اين دقيقه

هاي آخر يه چيزايي بخونم.

هميشه دقيقه هاي آخر بهترين کارايي رو داره هر چي تو اون دقيقه ها مي خونم خيلي خوب تو ذهنم مي مونه.

با کلي استرس رفتيم سر جلسه.امتحان چندان سختم نبود. تند تند جوابارو نوشتم و منتظر موندم. وقتي ديدم مهسا از جاش بلند شد منم پا شدم و برگمو دادم و با هم اومديدم بيرون سالن.

همه ي بچه ها دور هم جمع شده بودن و يکي يکي جواباي سؤالا رو مي گفتن يکي خوشحال ميشد که جواب درستو نوشته يکي هم ميزد تو سرش که واي اشتباه نوشتم.

مهسا هم رفته بود وسط جمعشون و هي سؤال ميپرسيد. روجا اومد کنارم و گفت:

_اينا چه دل خوشي دارن ها. من فقط خوشحالم که امتحان تموم شد. حالا هر جور که مي خواد باشه. ديگه نمي خوام به سؤالا و جواباشون فکر کنم. پس فردا امتحان داريم و من هيچي

نخوندم. همين جوري مخم کار نمي کنه ديگه نمي خوام به امتحانايي که گند زدم فکر کنم.

با روجا موافق بودم. همين که يه بار سؤالا رو خوندم و جواب دادم کافي بود ديگه نمي خواستم دوباره اين کارو بکنم. رفتم جلو و دست مهسا رو کشيدم و به زور آوردمش که بريم خونه. تا تو

ماشين همش غر زد که شماها نذاشتين من ببينم امتحانو چي کار کردم.

به زور ساکتش کرديم.

به شهر که رسيديم هر کدوم را خودمون رو رفتيم. دو روز امتحان استاد معيني وقت داشتيم. با اين استاد رودروايستي داشتم و اصلاً دلم نمي خواست امتحانو خراب کنم.

براي اولين دفعه تو زندگيم تمام جزوه و کتاب و خط به خط و کامل خوندم. مطمئن نبودم چه جوري سؤال بده واسه همين سعي کردم يه جوري بخونم که اگه از يک کلمه توي يک صفحه ي

جزوه پرسيد بتونم کل صفحه رو توضيح بدم. يه پنج صفحه ي آخر جزوه مونده بود که ديگه هنگ کردم و گفتم بابا تستي هم سؤال ميده و اون پنج صفحه رو به صورت تستي خوندم.

خلاصه دو روز مثل باد گذشت و روز امتحان رسيد. همه ي بچه ها با کلي استرس رفتيم سر جلسه. براي اينکه استرسم کم بشه و از خدا کمک بگيرم پنج بار حمد و سوره رو خوندم و چشمام

و بستم تا برگه ها رو پخش کردن بين بچه ها. وقتي مراقبا گفتن مي تونيد شروع کنيد چشمامو باز کردم.

واي خدا جون چي مي ديدم. نصف صفحه از سؤال پر بود. ده تا سؤال همه شونم تشريحي برگه رو برگردوندم ببينم اونورش سؤال نيست ديگه. و با کمال تعجب ديدم امتحان همون ده تا سؤاله

که ظاهراً هر کدوم قد نصف صفحه جواب داشت و يه جورايي کل جزوه رو با ده تا سؤال ازمون مي خواست و ما بايد تمام جزوه رو کامل مي نوشتيم. يه نگاه به دورو برم کردم ديدم بقيه هم

مثل من گيج شدن و مات به برگه اشون نگاه ميکنند.ب عد پنج دقيقه به خودم اومدم و شروع کردم به جواب دادن سؤالات.

نيم ساعت از امتحان گذشته بود که ديدم سروصدا شده. سرمو بلند کردم ديدم استاد اومده و همه ي بچه ها دستشون و بلند کردن که استاد بياد پيششون و ازش سؤال بپرسن.

بيشتر بچه ها معمولاً سؤال خاصي ندارن بيشتر استاد و ميکشن بالاي سرشون وازش مي خوان در مورد سؤالي که جوابشو بلد نيستي توضيح بده. معمولاً هم استاد يه جوري توضيح ميده تا

اونا بتونن جواب سؤال و بفهمن حتي بعضي از استادا وقتي توضيح مي دن و مي بينن دانشجو هنوز جوابو يادش نيومده يه مقدار از جواب ياد دانشجو بياد.

مهسا هميشه از استادا سؤال ميپرسه و استادها هم کلي کمکش ميکنن. اما من هيچ وقت نفهميدم چه جوري ميشه بدون ضايع شدن از استاد سؤال پرسيد.

خيلي دلم مي خواست مثل مهسا بودم. اين جوري آدم کلي جلو مي يوفتاد. اما اصلاً از پس سؤال کردن بر نمي اومدم واسه همين بي خيال سؤال کردن شده بودم.

داشتم فکر مي کردم که جواب يکي از سؤالا يادم بياد. همون جور که فکر مي کردم خيره شدم به جلوم. يه دفعه يه صدايي کنار گوشم گفت: سؤال داري؟

داشتم سکته مي کردم خيلي ترسيده بودم. حسابي تو فکرم غرق شده بودم که اون صدا روشنيدم. برگشتم ديدم استاد معيني خم شده کنار گوشم و زل زل بهم نگاه ميکنه.

دستم ناخودآگاه رفته بود رو قلبم و رنگ از روم پريده بود. انگار استادم فهميده بود ترسيدم.

يه لبخند شيطنت آميز رو لباش اومد و آروم گفت: ترسيدي؟

با سر جواب مثبت دادم.

استاد: ديدم داري جلوتو نگاه ميکني فکر کردم سؤال داري.

من: نه سؤال ندارم.

يه نگاه به برگه ام کرد تا ببينه چي نوشتم. منم که نمي خواستم برگه ام رو ببينه چون خيلي خرچنگ قورباغه نوشته بودم دستمو که رو برگم بود باز کردم که استاد نتونه چيزي ببينه. استادم

متوجه شد. با يه لبخند از ته دلش گفت: خانم مهندس سؤالا چه طوره؟

فهميدم منظورش چيه. از قصد سؤال کرده بود مي خواست لج منو دربياره يه جورايي فکر مي کردم از عمد اين مدلي سؤال داده که ما ها رو حرص بده چون خوب مي دونست که بچه ها چقدر

به خاطر اين امتحان استرس و نگراني داشتن. فقط تونستم بگم: خب خوبه.

استاد: سؤالا همين جوريه که انتظار داشتي.

من: تقريباً.

ابروهاش از تعجب به طرف بالا رفت و با يه خنده که شيطنت ازش ميريخت بهم زل زد.

داشتم به چشماش نگاه مي کردم يه حسي داشتم يه احساس قشنگ. يه نگاه شيطون با يه لبخند شاد جلوم بود. يه بوي خوبم از لباسش مي يومد. واقعاً ادکلنش خيلي خوشبو بود. دلم مي خواست

مي تونستم همون جا نگهش دارم تا بوي ادکلنش همش توبينيم باشه اما نمي شد.

همه ي اين اتفاقا شايد سرجمع دو سه دقيقه بيشتر طول نکشيد اما وقتي از کنارم بلند شد و داشت مي رفت فکر مي کردم. انگار يک ساعته که زل زدم تو چشماش.

وقتي دوباره برگشت و يه نگاه بهم کرد تازه به خودم اومدم و سرمو انداختم پائين و رو امتحانم تمرکز کردم.

مامانم هميشه ميگه موقع امتحان سعي کن که برگه تو تاآخر جلسه ندي. سعي کردم به حرف مامانم گوش بدم و تقريباً تا آخر امتحان سر جلسه نشسته بودم.

مراقبها که گفتن «وقت تمومه» بلند شدم و برگمو دادم. از ساختمون اومدم بيرون.

مهسا و روجا و مريم منتظرم ايستاده بودن و با هم حرف ميزدن.

مهسا تا چشمش به من افتاد سريع گفت: چي شد سوگند چرا اينقدر طولش دادي؟

من: هيچي نشستم شايد يه چيزايي يادم بياد بنويسم. اما تا لحظه ي آخر سعي ميکردم بارم سؤالايي که مطمئن بودم درسته رو حساب کنم ببينم 10 ميشم يا نه.

روجا: خب؟....

من: آره خدا رو شکر 10 ميشم. البته بيشتر نوشتم اما مطمئن نيستم درست باشه.

مريم اومد يه چيزي بگه که فوراً دستهامو بردم بالا و با خستگي گفتم: تورو خدا فقط راجبه امتحان حرف نزنيد. ديگه کشش ندارم.

کلي چهار نفري نشستيم و در مورد امتحان غرغر کرديم و دلمون که سبک شد رفتم ماشين گرفتم بريم توي شهر و از اونجام هر کسي رفت خونه ي خودش .

يک هفته ي بعد کنکور داشتيم و صبح زود از خواب بيدار شدم چون همه ي دخترا توي يک شهر و يک دانشگاه جمع ميشدند و واسه امتحان و پسرهام يه شهر ديگه. مامانم اينا منو بردن

واسه امتحانو خودشون توي شهر گشت زدن تا امتحانم تموم بشه. با اين که خيلي خونده بودم اما سر جلسه اشکم داشت در مي اومد. به نظر سؤالات خيلي عجيب غريب بود. اصلاً نمي دونستم

از کجا و کدوم کتابها سؤال دادن.

وقت که تموم شد و برگه ها رو ازمون گرفتن مطمئن بودم که قبول نميشم و کلي غصه دار بودم. تقريباً همه ي همکلاسي هام توي سالني بودن که من بودم اين که همه با هم يه جا بوديم يه

ذره قوت قلب بود چون ديدن قيافه هاي اشنا به آدم اميد مي داد.

از حرفهاي بچه ها پيدا بود که اونام اصلاً راضي نبودن و همه گله داشتن که خيلي سخت بود. از دانشگاه اومدم بيرون و ديدم مامان اينا منتظرم هستن. با بچه ها خداحافظي کردم و رفتم سوار

ماشين شدم و تو جواب مامان که پرسيده «چه طور بود » فقط گفتم: افتضاح.

مامان سعي کرد دلداريم بده واسه همين گفت: غصه نخور. من دلم روشنه که تو قبول ميشي. خيلي درس خوندي. الان هم ولش کن ديگه.

ديگه حرفي نزد و گذاشت تا خونه تو حال خودم باشم.

***

ترم دوم سال تحصيلي هميشه زود ميگذره تا مياد شروع بشه اسفند تموم شده و عيد اومده ونصفي از فروردين گذشته که بايد دوباره بريم دانشگاه. امتحانات پايان ترم هم تو خرداد شروع

ميشه و بچه ها از اول خرداد کلاسها رو تعطيل ميکنن و ميرن واسه فرجه ها. واسه همين استادها سعي ميکردن از تموم وقتشون استفاده کنن تا عقب نيوفتن.

بعد کنکور يه روز با بچه ها قرار گذاشتم تا بريم بيرون و حال و هوامون عوض بشه. خيلي خوب بود. از حالت دپرسي بعد امتحان و کنکور دراومديم.

اين ترم هم يه درس با استاد معيني داشتيم. هنوز نمره ي درسها به طور کامل داده نشده بود. اما استاد معيني نمره ها رو رد کرده بود. روزي که با ترس و لرز رفتم توي سايت دانشگاه تا نمره

ام رو ببينم داشتم از ترس سکته مي کردم. همش به خودم ميگفتم: من سعي خودمو کردم پس مهم نيست که چند شدم.

اما وقتي نمره ها بالا اومد و ديدم درس استاد معيني رو شدم 15:5 کلي ذوق کردم. داشتم بال در مي اوردم. کلي قربون صدقه ي استاد رفتم که اين قدر خوب نمره داده بود. اما يکي از

استادايي که واقعاً انتظار داشتم بهم نمره ي خوبي بده منو با 10 پاس کرده بود. دهنم از تعجب بازمونده بود چون امتحانش رو خيلي خوب داده بودم.

عجيب بود چون اين استاد که استاد تقريباً پيري هم بود منو دوستامو خيلي دوست داشت .معمولاً توي کلاس وقتي مي خواست از کسي تعريف کنه از ما چهار نفر تعريف ميکرد و به بچه هاي

ديگه ميگفت از ماها ياد بگيريد. حالا چه تو زمينه ي درسي چه رفتار چه تيپ و قيافه.

جالب اينجا بود که وقتي با بچه ها حرف زدم فهميديم فقط به ما چهار نفر اين نمره رو داده و بقيه بچه ها نمره هاي خوبي گرفتن و کلي هم بهشون ارفاق کرده. وقتي رفتيم پيش استاد تا ببينيم

موضوع از چه قراره فقط گفت: اعتراض وارد نيست. نمره ي شما همينه.

بعد با يه اخم و کنايه رو کرد بهمون و گفت: شنيدم دوست پسر داريد. برا همين به درستون نمي رسيدو حواس پرتيد. من از اين کارها خوشم نمي ياد. واسه همين نمره تون اينقدر شده. تا ياد

بگيريد دنبال اين کارا نباشيد و سرتون و به درستون گرم کنيد.

دهنمون از تعجب بازمونده بود اين ديگه چي ميگه. حالا بيا با قسم و آيه بگو نه ما دوست پسر نداريم مگه باورش مي شد.

خلاصه سوژه شده بوديم واسه بچه ها و همه برامون دست گرفته بودن. موضوع اونقدر غير قابل باور بود که ما به جاي ناراحتي همش بهش مي خنديديم. آخه خودمونم باورمون نمي شد که

کشکي کشکي يه همچين نمره اي گرفته باشيم. آش نخورده و دهن سوخته.

قبل از عيد فقط سه هفته رفتيم کلاس و بعد دانشگاه تعطيل شده. همه ي استادها عيدو پيشاپيش تبريک گفتن و استاد معيني علاوه بر تبريک گفت: اميد وارم اين عيد باعث نشه از درساتون جا

بمونيد. شما هنوز يه کنکور ديگه داريد. مخصوصاً اونايي که از کنکور سراسري راضي نبودن بايد بيشتر تلاش کنن تا کنکور آزاد و با موفقيت بگذرونن. اميدوارم به نصيحتم گوش بديد.

خلاصه تعطيلات شروع شد و من به شخصه تو تعطيلات همه کاري کردم غير از درس خوندن. البته فکر نکنم کار زيادي هم کرده باشم چون بيشتر وقتم صرف خوابيدن شده بود. دوست داشتم

هر چه زودتر عيد تموم بشه و برگردم دانشگاه. حوصله ام حسابي سر رفته بود. البته عيد يه خوبي هايي هم داشت. وقتي همه دور هم جمع ميشديم خيلي خوب بود. يه دفعه در خونه باز ميشد

و دو سه تا خانواده ميومدن خانه امون. ديگه بچه هام بزرگ شدن و يه دفعه مي ديدي تو خونه پر شده از دختر وپسر جوون. همه با هم از هر دري حرف ميزدن. دلم واسه ي عيداي بچگيم

تنگ شده بود. اون موقع همش دلم مي خواست بريم مهموني چون هر جا که مي رفتيم بهمون عيدي ميدادن و ما به عشق عيدي گرفتن دوست داشتيم هي بريم مهموني. آخر عيد که ميشد کلي

پول جمع کرده بوديم. اما الان از وقتي که به اين سن رسيديم ديگه هيجان عيدي و عيد ديدني خيلي کم شده.

در هر حال عيد هم گذشت. روز سيزده به در از اول صبح که از خواب بيدار شده بودم مي خواستم وقتي رفتيم توي جنگل براي برآورده شدن آرزوهام سبزه گره بزنم.

هر سال صبح روز سيزده به در يادمه که اين کارو بکنم اما شب وقتي ميام خونه مي بينم يادم رفته اين کارو بکنم. اون روزم طبق معمول يادم رفت سبزه گره بزنم و کلي ناراحت شدم بعد يادم

اومد که نمي دونم چه آرزويي بايد ميکردم به خاطر همين زودي بي خيالش شدم.

صبح روز بعد با هيجان از خواب بيدار شدم و زودي حاضر شدم رفتم دانشگاه. مهسا اومده بود. با ديدنش کلي خوشحال شدم. قدمهامو تند کردم که زودتر بهش برسم و تا رسيدم بهش بغلش

کردم. کلي دلم براش تنگ شده بود.

يه ربع بعد روجا و مريم هم اومدن و بعد از چهارده، پانزده روز که از هم دور بوديم کلي حرف داشتيم که باهم بزنيم. تا شروع کلاسها حرف زديم و پنج دقيقه مونده به شروع شدن کلاس

خودمونو رسونديم .

استادا ميومدن کلاس و عيد و تبريک ميگفتن و سال خوبي برامون آرزو مي کردن و شروع ميکردن به درس دادن.

ترم آخر بوديم و بيشتر سعي ميکرديم با دوستامون باشيم. چون فقط يکي، دو ماه وقت داشتيم که پيش هم باشيم. بعد از تموم شدن درسمون هر کسي ميرفت شهر خودش و شايد ديگه هيچ وقت

پيش نمي يومد که اين جوري با هم باشيم واسه همين سعي ميکرديم از تموم وقتمون براي با هم بودن استفاده کنيم. حتي اگر مي خواستيم درس بخونيم سعي ميکرديم با هم بخونيم.

چند تا از استادها سعي ميکردن کمکمون کنن و مجبورمون کنن تا کنکور آزاد و هم به اندازه ي سراسري جدي بگيريم.

اما من چندان اميدي نداشتم. آخه واسه سراسري کلي خونده بودم و از بهترين جزوه ها استفاده کردم اما اميدي به قبولي نداشتم. ديگه آزاد که جاي خود دارد.

خيلي سر به هوا شده بودم و گاهي يادم ميرفت درس بخونم و سر کلاس مدام حواسم پرت ميشد يه بار سر کلاس استاد معيني وسط درس يه چيزي يادم اومد که همون لحظه رومو کردم طرف

روجا تا بهش بگم. داشتم زيرزيرکي با روجا حرف ميزدم و اون گوش ميداد که يه دفعه ديدم استاد بالا سرم ايستاده و بهم چشم غره ميره.

هم خجالت کشيدم هم ترسيدم. آروم بهم گفت: بعد کلاس بيا دفترم.

فقط همين، هيچ توضيح بيشتري هم نداد.

اونقدر ترسيدم که تا آخر کلاس اصلاً تکون نخوردم و فقط به استاد نگاه کردم و به درس گوش دادم.

بعد کلاس با کلي ترس و لرز رفتم دم دفتر استاد معيني. بچه ها تو راه کلي دلداريم داده بودن و سعي ميکردن آمادم کنن تا اگه استاد حسابي دعوام کرد اشکم در نياد. يا اگه خودم عصباني شدم

البته به خاطر دعواهاي استاد مثل دختراي خيره زل نزنم تو چشماي استاد که استادم لج کنه و ترم آخري منو بندازه و بدبختم کنه.

دم در اتاق يه نفس عميق کشيدم و در زدم. با شنيدن صداي بفرمائيد استاد رفتم تو. استاد سرش رو برگه بود و حتي براي جواب سلام دادن به من سرش و بلند نکرد.

پيدا بود خيلي از دستم عصبانيه اما خونسرد نشون مي داد. بعد از دو، سه دقيقه که برام مثل دو، سه سال گذشت سرش رو از روي برگه هاش برداشت و به پشتي صندليش تکيه داد و دقيق به

من نگاه کرد.

نفس کشيدن زير اون نگاه پرجذبه برام سخت بود به زور آب دهنم و قورت دادم.

عصبانيتش کاملاً قابل لمس بود چون معمولاً با لبخند جواب سلامو ميداد و تعارف ميکرد که بشينم.

اما حالا... نه تعارفم کرد و نه تحويلم گرفت، خيلي جدي زل زد به من. بعد با يه صداي محکم گفت: خب خانم آريا بفرمائيد مشکل کجاست؟

من که گيج شده بودم با من من گفتم: ببخشيد استاد... کدوم مشکل؟

يکي از ابروهاشو به نشانه ي تعجب بالا رفت؛ خودشو جلو کشيد به سمت ميزش و گفت: مشکل شما... مشکل نمره هاتون... مشکل کم حواسي و بي توجهي تو کلاس... و خيلي چيزهاي ديگه.

بازم بگم...

با خجالت سرمو انداختم پائين چيزي نداشتم که بگم. آخه چي ميگفتم؟ ميگفتم حوصله و حس درس خوندن ندارم؟

سکوت من بيشتر عصبانيش کرد با صدايي که سعي ميکرد به زور عادي جلوش بده گفت: چرا چيزي نمي گيد؟ حرفي نداري؟... باشه. حتماً استاد اميري راست ميگن.

با تعجب نگاهش کردم. گوشام تيز شد . استاد اميري چي ميگه؟

خيلي جدي بهم نگاه کرد و گفت: خانم آريا شما دوست پسر داريد؟

من که از تعجب دهنم باز مونده بود فقط تونستم با چشماي گشاد نگاهش کنم چون زبونم بند اومده بود.

صورت استاد از عصبانيت سرخ شده بود. با عصبانيت از جاش بلند شد و ايستاد و دستهاش رو کوبيد روي ميز و با صدايي که داشت بالا مي رفت

گفت: خانم چرا ساکتيد و فقط به من نگاه ميکنيد؟ چرا جوابمو نمي ديد؟ پرسيدم آيا شما دوست پسر داريد؟ همين موضوع باعث افت تحصيليتون شده؟ به درس بي توجهيد؟

اگه بازم ساکت مي موندم حتماً منفجر ميشد. با ترس و تعجب براي دفاع از خودم خيلي تند تند شروع کردم به حرف زدن«حتي يادم رفته بود دارم با کي حرف ميزنم فقط مي خواستم از خودم

دفاع کنم»

:نه استاد، آخه اين چه حرفيه؟ دوست پسر کيلويي چنده؟ منو چه به اين کارها. من اصلاً خوشم نمي ياد. نمي دونم استاد اميري چرا اين حرفو زده و اصلاً از کجا يه همچين برداشتي کرده و به

اين نتيجه رسيده. ترم قبل هم به خاطر همين موضوع کلي از نمره ي امتحانم کم کردن و حتي نذاشتن توضيح بدم و از خودم دفاع کنم. به خدا استاد من اصلاً اهل اين کارا نيستم اونم تو اين

شرايط که ترم آخرمو کنکور هم دارم.

اگه نمره هام کم شده به خاطر اينه که درس نخوندم. سرم شلوغ نبود فقط تنبلي کردم. بعد کنکور انگيزمو از دست دادم. فکر ميکنم هر چه قدر هم تلاش کنم به نتيجه اي که مي خوام نمي رسم.

اصلاً نمي دونم چي کار بايد بکنم.

اينا رو پشت سر هم بدون حتي نفس گرفتن گفتم و خودمم نفهميدم چه طور تونستم همه ي اينا رو با اين سرعت اونم به استاد معيني بگم. حتي يادم نمي يومد درست حرف زدم يا بازم از اون

کلمات مخفف و اصطلاحات کوچه و بازاري که بين دوستامون استفاده ميکنم به کار بردم. نفسم بند اومده بود. يه نفس گرفتم و به استاد نگاه کردم.

ديگه عصباني نبود. حتي سعي نمي کرد جدي باشه. آروم بود و خيلي راحت. مي خنديد و بهم نگاه ميکرد از تنگ روي ميزش يه ليوان آب پر کرد و بهم داد و خيلي مهربون گفت: بيا بگير

بخورش. يکم آروم باش و نفس بگير. در ضمن هيچ وقت تلاشهاي آدم بي نتيجه نمي مونه. بايد قول بدي که از الان بچسبي به درست و واسه کنکور حسابي بخوني. من مطئن هستم که تو قبول

ميشي.

همون طور که آبو قورت ميدادم با سر حرفاشو تأييد کردم و قول دادم. هنوز داشت ميخنديد. با يه مهربوني که تا حالا نديده بودم بهم نگاه ميکرد. اما انگار حواسش پرت بود. به من نگاه ميکرد

اما فکرش يه جاي ديگه بود. انگار داشت يه خاطره اي رو زنده مي ديد.

استاد: حرف زدنت واقعاً خاصه. يکريز و پشت هم و بدون نفس کشيدن. دفاع کردن، سفارش کردن، توصيه کردن.

تنم داغ شد« سفارش کردن» يه صدا تو سرم مي پيچيد. « مهران ميخوام بهت سفارش کنم پس خوب گوش کن و تا حرفم تموم نشده جواب نده. باشه؟ آفرين.

مواظب خودت باش. داري از خيابون رد ميشي اين ورو اون ورتو نگاه کن. نبينم فکر مردن تو سرت باشه ها. رفتي اونجا قليون نکش با بچه ها خوش باش. نکنه زيادي با اين دخترا گرم

بگيري ها خوشم نمي ياد من و فراموش ميکني...»

منو فراموش ميکني. ناخودآگاه اين جمله رو بلند گفتم. استاد با شنيدن اين جمله يه هو به خودش اومد و با تعجب و يکم استرس بهم نگاه کرد و گفت:چيزي گفتي؟

دهنم خشک شده بود. ميخواستم بپرسم. بپرسم منظورش از حرفش چي بود چرا گفت: حرف زدنم خاصه؟ همين که دهنمو باز کردم که يه چيزي بگم تو جام خشگم زد و چشمام از تعجب گشاد

گشاد شده بود جوري که حس ميکردم الانه که چشمم از حدقه بزنه بيرون.چيزي گه مي ديدمو باور نمي کردم.

استاد که ديد دارم سکته ميکنم با نگراني گفت: چيه؟ چي شده؟

فقط تونستم با دست به صورتش اشاره کنم. با گنگي دستشو به طرف صورتش برد و يه دفعه انگار فهميد چي شده سريع يه دستمال از رو ميز برداشت و پشتش رو کرد به من و تقريباً داد زد و

گفت: برو بيرون. از اتاق برو بيرون.

نفسم بند اومده بود نمي دونم چه جوري از دفترش اومدم بيرون. فقط تونستم خودمو کشون کشون تا وسط سالن برسونم و روي اولين پله اي که ديدم ولو شدم. صورتمو با دستهام پوشونده

بودم و مدام صحنه ي چند لحظه قبل جلوي چشمم ظاهر ميشد.

هنوزم باورم نمي شد. تا اومده بودم حرف بزنم يه دفعه يه چيز قرمز از بيني استاد آروم آروم سرازير شد. چند ثانيه اي طول کشيد تا مغزم بفهمه چي شده. خدايا از بيني استاد خون اومده بود و

اون نمي خواست من اونجا باشم و اونو تو اون وضعيت ببينم واسه همين منو از اتاق بيرون کرد.

فقط يه فکر تو سرم بود.

«اون مهرانه».

اگه شک داشتم الان يه حس خيلي قوي بهم مي گفت اون مرد خود مهرانيه که من ميشناسم. اون خودشه. با تمام وجود حس ميکردم. صداش، نگاه مهربوني که هر چند وقت يه بار تو چشماش

ميديدم و حالا اين خون دماغ شدش. نمي دونم چقدر اونجا نشسته بودم که ديدم مهسا با نگراني داره تکونم ميده.

مهسا: سوگند، سوگند... حالت خوبه؟ چرا اينجايي؟ چي شده؟ چرا ماتت برده.

خودمو انداختم تو بغل مهسا و آروم آروم اشکم سرازير شد. مهسا با نگراني سرمو نوازش ميکرد و سعي ميکرد آرومم کنه مدام ميپرسيد: چي شده؟ چرا گريه ميکني؟ استاد دعوات کرده؟

مگه بچه شدي که اين جوري گريه ميکني؟

فقط تونستم يه لحظه سرمو بلند کنم و بگم :مهسا، اون مهرانه...

مهسا: حالت خوبه؟ چي گفتي؟ کي کيه؟ مهرانه يعني چي؟ چي؟ مهران...

انگار تازه فهميده بود چي ميگم. من رو از خودش جدا کرد و مجبورم کرد تمام ماجرا رو براش تعريف کنم. منو از جا بلند کرد و مثل يه مادر کمکم کرد و بردم توي حياط تا نفس بکشم.

بعد خيلي آروم گفت: ببين سوگند عزيزم شايد اشتباه ميکني. خيلي ها خون دماغ ميشن. يکيش خود من، توي بهار خيلي ها به خاطر حساسيت و چيزاي ديگه اين مشکلو دارن يا اصلاً دختر

خاله ي من به خاطر انحراف بيني که داره معمولاً خون دماغ ميشه.

بعدشم تند تند حرف زدن تو براي خيلي ها جالبه. شايد استاد از حرفي که زد منظوري نداشت.

من: صداش چي؟ صداش که ديگه دروغ نيست.

مهسا: نه دروغ نيست اما شايد توهم باشه. شايد چون تو دوست داري که استاد معيني همون مهران باشه فکر ميکني که صداشون يکيه. تازشم تو صداي مهرانو فقط از پشت تلفن شنيدي نه

از نزديک و رو در رو.

مهسا هر چي دلش مي خواست مي تونست بگه من مطمئن بودم که معيني همون مهرانه. فقط نمي تونستم ثابتش کنم.

مهسا به زور مجبورم کرد که برم خونه و استراحت کنم. شايدم حق داشت حسابي ترسيده بود. رنگم مثل گچ سفيد شده بود و دستام ميلرزيد. فشارمم افتاده بود. به زور منو سوار ماشين کرد تا

برم خونه.

به خونه که رسيدم خدارو شکر کسي نبود واسه همين مجبور نشدم به خاطر حال بدم به کسي توضيح بدم. سريع رفتم تو اتاقم و گرفتم خوابيدم.

چند روز از اون ماجرا گذشته بود و من به خاطر تلقين هاي مهسا باورم شده بود که همه ي اتفاقاتي که افتاده بود فقط به خاطر توهمي بوده که من داشتم و اصلاً مسئله ي جدي نبود و وقتي

استاد معيني رو ديدم که خيلي عادي و طبيعي انگار نه انگار که اتفاقي افتاده رفتار ميکرد به حرفهاي مهسا ايمان آوردم و باورم شد که من فقط به خاطر اين که دوست دارم مهران رو ببينم

اون تصورات و خيالات رو کردم.

خلاصه ماجرا رو کلاً فراموش کردم. با توصيه و راهنمايي استاد معيني و به خاطر قولي که بهش دادم هر روز کلي درس ميخوندم و با تموم شدن هر جزوه تستهاي مربوط به اون درس رو مي

زدم. اوايل خيلي سخت بود. اما کم کم را افتادم. استاد شيوه ي درست درس خوندن و تست زدن و بهم ياد داد.

اون موقع بود که تازه فهميدم تا حالا چقدر عقب بودم و صرفاً داشتن جزوه هاي خوب ملاکي بر قبولي توي کنکور نيست.

براي کنکور دادن بايد ميرفتم تهران چون ارشد رشته ي مارو فقط توي دانشگاه تهران تدرس ميکردن و اونجا نزديک ترين شهر به ما بود. روز قبل از امتحان با پدرم رفتيم تهران و شبو خونه

ي خالم اينا بوديم و صبح با کلي اميد و ارزو رفتم سر جلسه ي امتحان. با اينکه سؤالات خيلي مجهول بود و بيشتر وقتم صرف فهميدن سؤالات ميشد اما به نظر جواب دادن بهشون ساده و

راحت بود.

وقتي از جلسه ي امتحان خارج ميشدم از خودم و امتحانم راضي بودم و مطمئن بودم که قبول ميشم. کلي ذوق زده بودم و کلي ممنون استاد معيني که مجبورم کرد درس بخونم. دلم مي خواست

برم حسابي ماچش کنم.

اگه قبول ميشدم همش به خاطر زحمتها و کمکها و فشارهاي استاد معيني بود. دوست داشتم زودتر برم دانشگاه و اين خبرو به استاد معيني بدم.

وقتي پدرمو ديدم با خوشحالي تو جوابش که پرسيد چه طور بود فقط گفتم: عالي بود. حتماً قبول ميشم.

بابام هم با ذوق گفت: من مطمئن هستم که قبول ميشي.

همون شب حرکت کرديم و برگشتيم خونه چون روز بعد کلاس داشتم. از خستگي زودي خوابم برد و صبح با تکونهاي مامان از خواب بيدار شدم. سريع آماده شدم و بدون صبحانه خوردن رفتم

دانشگاه.

يه ده دقيقه يه ربعي صبر کردم تا دوستام اومدن. با هيجان براشون تعريف کردم که امتحان چه طور بود و با حسرت گفتم: اگه شما هم کنکور مي داديد مي تونستيم باز هم تو ارشد با هم

همکلاسي باشيم.

خلاصه بعد از کلي حرف رفتيم سر کلاس تا ظهر يکسره کلاس داشتيم. موقع ظهر مريم و روجا رفتن سلف که ناهار بخورن. من و مهسا هم که قصد ناهار خوردن نداشتيم. در واقع من نمي

خواستم ناهار بخورم. مهسا هم ناهار اون روز و دوست نداشت. واسه همين با هم رفتيم پشت ساختمون گروه که چهار تا درخت داشت تا زير درختها بنشينيم و حرف بزنيم.

بيشتر بچه ها رفته بودن سلف و بوفه واسه ي ناهار. تکو توک بچه ها تو حياط بودن. استادهام يا سمت دفترشون ميرفتن يا ميرفتن سلف.

سر راه، مهسا يکي از دوستاش رو ديد وايساد تا باهاش حرف بزنه. من يه سلامي کردم و يکم ازشون فاصله گرفتم تا راحت حرفاشونو بزنن. به سمت جلو ميرفتم اما هر چند ثانيه يه بار

برميگشتم ببينم مهسا حرف زدنش تموم شده يا نه. از دور استاد معيني رو ديدم که داشت به سمت ساختمون ميومد. هيچ وقت نديده بودم تو سلف ناهار بخوره. سعي کردم حواسم هم به مهسا

باشه هم منتظر استاد باشم تا بهش بگم امتحان چه طور بود.

زل زده بودم به استاد که داشت بهم نزديک ميشد تو سه قدميم بود که بهش سلام کردم و استاد با لبخند جوابمو داد. يه قدم مونده بود بهم برسه و درست کنارم وايسه. خيلي سريع يه نگاه به

پشتم کردم که ببينم مهسا در چه حاله. همون لحظه شنيدم يکي داره از دور کسي و صدا ميکنه: مهران... مهران.

هميشه فضول بودم واسه همين حواسم به همه جا بود. درآن واحد هم مي خواستم به مهسا نگاه کنم هم به استاد هم بفهمم کي با مهران که نمي دونم کيه کار داره که يهو همه چي بهم ريخت.

چشمم به مهسا بود که شنيدم استاد که بهم رسيده بود تقريباً با يه صداي رسا تو جواب کسي که مهران رو صدا ميکرد گفت: بله...

تو همون لحظه اومدم برگردم ببينم درست شنيدم يا نه که نمي دونم چي شد يهو محکم با زانو و دو دست افتادم زمين. ضربه ي خيلي بدي بود. زانوهام و دستهام حسابي درد گرفته بود و دستهام

ميسوخت.

استادم که برگشته بود ببينه کي کارش داره از صداي افتادن من برگشت و وقتي ديد افتادم يهو با نگراني نشست رو زمينو گفت: چي شده؟ حالت خوبه؟ سعي کرد بهم کمک کنه و زير بقلمو

بگيره تا پاشم.

انگار اصلاً يادش رفته بود کجاست و اين کارش چقدر ميتونه براش بد باشه. با ترس و لرز سريع گفتم: خوبم.

و سعي کردم دستشو کنار بزنم. همون لحظه به طور هم زمان مهسا و استاد حميدي بهمون رسيدن.

ظاهراً مهسا از دور افتادنمو ميبينه و خودشو براي کمک ميرسونه. و استاد حميدي همون کسي بود که مهران رو صدا ميکرد. در واقع استاد معيني رو به اسم کوچيک صدا ميکرد.

به من که رسيد گفت: خانم آريا حالتون خوبه؟

من که سعي ميکردم بلند بشم در همون حالت گفتم: بله استاد.

استاد معيني هم که ديد مهسا اومده کمکم قبل از اينکه از جاش بلند بشه گفت: خانم محمدي خانم آريا رو ببريد توي دفتر من تا بيام. بعد برگشت ايستاد تا ببينه استاد حميدي چي کارش داره. اما

هر چند دقيقه يه بار با نگراني به من نگاه ميکرد و سعي ميکرد خيلي سريع مکالمه اش رو تموم کنه.

با کمک مهسا از جام بلند شدم و لنگ لنگان شروع کردم به راه رفتن. هنوز از شوک چيزي که شنيده بودم و کشف کرده بودم در نيومده بودم واسه همين با تعجب و گنگي برميگشتم و به

استاد معيني نگاه ميکردم.

قلبم داشت واميستاد. مهسا منو برد دم دفتر استاد معيني و با کليدي که استاد بهش تو لحظه ي آخر داده بود درو باز کرد و منو روي اولين صندلي کنار در نشوند.

دستام خراشيده شده بود و ازشون خون ميومد. زانوهام هم سائيده شده و درد ميکرد.

مهسا سعي داشت به دستهام نگاه کنه که از شدت درد ناله م دراومد. با بي تابي گفتم: مهسا دست نزن خيلي ميسوزه و درد ميکنه.

مهسا: آخه دختر حواست کجاست ببين با خودت چي کار کردي.

داشتم ناله ميکردم که در باز شد و استاد با نگراني وارد اتاق شد و به من نگاه کرد وخطاب به مهسا گفت: چي شد خانم محمدي؟

مهسا: پاش که انگار ضرب ديده اما دستش بدجوري خراشيده داره خون مياد.

استاد کت و کيفش و روي اولين صندلي سر راهش انداخت و اومد بالاي سر مو يه نگاه به دستهام کرد و بعد به مهسا گفت شما لطفاً بريد بهداري چند تا گاز استريل بگيريد بيايد من بتادين دارم

تا زخمشونو ضد عفوني کنيم.

مهسا چشمي گفت و خيلي سريع از اتاق بيرون رفت. استادم با دستپاچگي به طرف کمدش رفت و يه بطري آب و بتادين و بسته ي دستمال کاغذي رو با خودش آورد. کنارم زانو زد و رو دستم

خم شد.

چند تا دستمالو با آب خيس کرد دستمو تو دستش گرفت تا تميزش کنه. از تماس دستهاي يخ کردش با دستهاي خودم که مثل گوله ي آتيش بود تکوني خوردم انگار جريان الکتريسيته بهم وصل

کرده باشن. استاد متوجه شد. سرشو بلند کرد و با نگراني و مهربوني به چشمام نگاه کرد و دلسوزانه گفت: درد ميکنه؟

با سر جواب مثبت دادم.

چند ثانيه تو چشمام زل زد و بعد سرشو انداخت پائينو شروع کرد به تميز کردن دستهام بعد از تميز کردنشون چند تا دستمال دستش گرفت و گذاشت زير دستمو يکم بتادين ريخت روي زخمهام.

به خاطر سوزش دستم سعي کردم دستامو عقب بکشم اما اون محکم دستهامو گرفته بود.

خيلي آروم گفت: مي دونم ميسوزه. خواهش ميکنم تحمل کن عزيزم.

داغ کردم. اين الان چي گفت؟ عزيزم؟ دوباره اون حس آشناي لعنتي اومده بود سراغم. داشتم به سرش نگاه ميکردم. انگار تو حال خودش بود. آروم آروم زير لبي مي گفت: با خودت چي کار

کردي سوگند؟ اين جوري مي خواستي مراقب خودت باشي؟ اين جوري قول داده بودي؟

بغض داشت خفم ميکرد. به زور نفس ميکشيدم. اشکي که مدتها تو چشمام جمع شده بود ديگه طاقت نياورد و سرازير شد.

فقط تونستم از بين لبهاي بهم فشردم با ناله و بغض بگم: مهران...

مهران يه تکوني خورد و انگار خشک شده باشه بي حرکت ثابت موند.

به خودم جرأت دادم و دوباره گفتم: تو مهراني مگه نه؟...

دستمو ول کرد و بدون اينکه به من نگاه کنه از جاش بلند شد و رفت پشت پنجره. پشتش به من بود و من صورتشو نمي ديدم.

نمي دونستم اين کار يعني چي؟ يعني آره. اون مهرانه يا يعني نه. مهران نيست.

نمي دونستم چي بگم. اومدم دوباره صداش کنم که ديدم در ميزنن و مهسا وارد شد. تو دستش چند تا گاز استريل بود. اي بميري مهسا که هميشه خروس بي محلي. مهران با ديدن مهسا جلو

اومد و گازها رو ازش گرفت و بدون نگاه کردن به من شروع کرد به بستن دستهام.

کارش که تموم شد از جاش بلند شد و گفت: خانم آريا سعي کنيد يه مدت به دستتون استراحت بديد تا زودتر خوب بشه. بيشتر هم مراقب خودتون باشيد.

اصلاً به من نگاه نمي کرد. با اينکه با من حرف ميزد اما به هم جا غير از من نگاه کرده بود. عصباني ومتعجب بودم. استاد يه سري سفارشم به مهسا کرد و مهسا هم جاي من از استاد تشکر

کرد و بعد اومد زير بغلمو گرفت و کمکم کرد تا از دفتر استاد بيرون بيام لجم گرفته بود از اينکه نه استاد جوابمو داده بود و نه اينکه ديگه بهم نگاه کرده بود.

با اينکه داشتم خفه ميشدم تا با يکي حرف بزنم اما نمي خواستم چيزي به مهسا بگم چون باور نمي کرد. مي دونستم بازم ميگه خيالاتي شدم و اشتباه ميکنم. واسه همين دهنموبستم و ساکت

موندم.

سعي کردم بهش فکر نکنم چون از دست استادم عصباني بودم. خلاصه با هر زحمتي بود تا عصر که کلاسام تموم ميشد دوم آوردم و با دستهاي باند پيچي شده سر کردم. بعد کلاسها خيلي زود

سوار سرويس شديم و رفتيم تو شهر و از اونجا هر کسي رفت سمت خونه ي خودش.

به خونه که رسيدم قبل از اينکه بتونم برم توي اتاق خودم مجبور شدم براي مامان توضيح بدم که چي شده. البته با يکم سانسور.

فقط بهش گفتم: زمين خوردم اونم تو حياط دانشگاه. بعدم يکم آه و ناله که واي آبروم رفت جلوي اون همه آدم افتادم و از اين حرفها تا مامان دلش برام بسوزه و به خاطر دستو پا چلفتي بودن

دعوام نکنه

بعد از خلاصي از دست مامان زودي رفتم تو اتاقم و تا شب و موقع شام بيرون نيومدم.

خيلي داغون بودم. نمي تونستم رو چيزي تمرکز کنم. هر وقت ميومدم کاري انجام بدم يه دفعه چشماي مهران ميومد تو ذهنم و قدرت هر کاري رو ازم ميگرفت. حسابي گيج بودم.با اينکه

مطمئن بودم مهرانه اما نمي تونستم حرفي بزنم. چون هر چي ميگفتم کسي باور نمي کرد. مهران هم هيچ عکس العمل خاصي نشون نمي داد.

بعد از قضيه دفترش خيلي ناراحت و افسرده شده بودم. همش با خودم فکر ميکردم که چرا مهران چيزي نميگه. چرا حتي به روش نمياره که منو ميشناسه! اونم وقتي اين قدر بهم نزديکه؟

يعني منو فراموش کرده؟ به همين راحتي؟ نه نمي تونستم باور کنم که من و از ياد برده ... نه نمي تونستم باور کنم ... نه اين امکان نداشت. نگاه هاي گرمي که هر چند وقت يه بار بهم ميکرد

اينو ثابت ميکرد. اما چرا چيزي نمي گفت؟ هم عصباني بودم هم ناراحت.

کم حرف شده بودم و گوشه گير. رفتارم کاملاً نشون ميداد که از چيزي ناراحتم. هر چي بچه ها اصرار ميکردن که بگم « چمه» با يه لبخند زورکي ميگفتم: بابا چيزيم نيست فقط چند وقته که

مريضم. مريضي رو بهانه ميکردم تا راحتم بزارن و دست از سرم وردارن.

خسته شده بودم. دلم نمي خواست با کسي حرف بزنم و براش توضيح بدم. تو خونه هم مامانم ميگفت: سوگند تو چند وقته يه چيزيت هست. اما زبون وا نميکني بگي چي شده. من که سر از کار

تو يکي در نمي آرم.

چيزي نداشتم که بگم. حرفي نبود که بزنم.

چيزي که بيشتر آتيشم ميزد رفتار عادي و طبيعي استاد معيني بود. هنوزم سر کلاسها کاملاً جدي ودقيق بود. يه غرور و جديتي تو کاراش بود که همه رو وادار به احترام گذاشتن ميکرد. دلم

نمي خواست بهش نگاه کنم. اگه دست خودم بود حتي نمي خواستم صداشو بشنوم. خيلي از دستش ناراحت و دلگير بودم و دوست داشتم که اونم متوجه ي ناراحتيم بشه. اما اون انگار نه انگار

که چيزي ميفهمه.

سر کلاسش سعي ميکردم بهش نگاه نکنم. چيزي هم نمي نوشتم. تمام مدت سرمو مي انداختم پائين و به دستم که روي ميز بود نگاه ميکردم.

يه بار مهسا اعتراض کردو گفت: سوگند تو چته؟ معلومه چه مرگته؟ سر کلاس استاد معيني انگار يه چيزيت ميشه. حتي استادم ناراحته از دستت. تمام مدت آروم نشستي و به ميز نگاه ميکني

حتي وقتي اسمتو ميخونه سرتو بلند نميکني تا جواب بدي فقط دستتو مياري بالا. ديروز استاد همچين با ناراحتي نگاهت کرد که من قلبم وايساد. گفتم الانه که يه چيزي بهت بگه. خيلي مرد بود

که جلوي خودشو گرفت. اگه من بودم همچين محکم ميزدم تو سرت که با صورت بخوري به ميزي که اين قدر دوسش داري و نگاش ميکني. آخه تو چته سوگند؟

هيچي نگفتم. فقط رومو برگردوندم و يه طرف ديگه که بچه ها ايستاده بودنو نگاه کردم سکوت من کفر مهسا رو در آورد.

با حرص گفت: واقعاً که لج درآري سوگند. تو ديگه شورشو در آوردي.

ته دلم خوشحال بودم که استاد متوجه ي ناراحتيم شده و فهميده دارم بهش بي محلي ميکنم. حقش بود تا اون باشه که منو ناديده نگيره.

اون روز بايد يه کاري انجام ميدادم.بايد از يکي از استادام براي يک کاري يه نامه ميگرفتم. از صبح دنبالش بودم. همه ي کارهاي نامه رو کرده بودم و امضاي همه رو هم گرفته بودم فقط

مونده بود امضاي مهندس علوي.

مشکل هم همين بود. هر جا که ميرفتم ميگفتن پنج دقيقه زودتر اومده بودي مهندس بود. يه بار ميگفتن رفته سر کلاس. يه بار ميگفتن جلسه داره. يه با ميگفتن کارداشت از دانشگاه خارج

شده تا يه ساعت ديگه برميگرده.

خلاصه اين دويدن ها تا عصري طول کشيد. ظاهراً استاد ساعت آخر کلاس داشت و بعد کلاسش با يکي از اساتيد کار داشت و يه بيست دقيقه هم اينجا طولش داد تا بياد و خلاصه کلي منو کاشته

بود.

مهسا و روجا و مريم هم که کلاس هاشون تموم شده بود و ديگه کاري نداشت دو ساعت قبل رفته بودن خونه هاشون.

دانشگاه هم ديگه کم کم داشت تعطيل مي شد. تقريباً همه رفته بودن. فقط چهارتا مستخدم و نگهبان مونده بودن و من بدبخت که بايد حتماً همون روز امضا مي گرفتم. خيلي عصبي شده بودم.

ديرم شده بود. همه رفته بودن و من تنها مونده بودم اونجا منتظر. با ناراحتي به آخرين سرويسي که دانشگاه و ترک ميکرد نگاه کردم و تو دلم کلي بد و بيراه نثار استاد محترم کردم که يکجا

بند نيست و اينقدر منو علاف خودش کرده بود.

به ساعتم نگاه کردم از هفت و نيم گذشته بود. خدايا چي کار ميکنه اين استاد.

همون جور زير لب غرغر ميکردم که ديدم استاد داره مياد. ذوق زده از همون فاصله سلام کردم و رفتم جلو. براش توضيح دادم که من احتياج به امضاي ايشون دارم.

نامه رو از دستم گرفت و يه نگاه به کل صفحه کرد و امضاهاش و ديد و وقتي ديد مشکلي نداره با منت خودکارش رو درآورد و يه امضاي ناقابل پاي نامه ام کرد و برگه رو داد دستم. خيالم

راحت شده بود که حداقل زحمتم هدر نرفت و بالاخره امضا رو گرفتم.

با خوشحالي برگه رو گرفتم و از دفترش اومدم بيرون. يه نگاهي به ساعتم کردم وآهم در اومد. خدايا چقدر دير شده بود. ديگه ماشيني هم نبود. ماشين گرفتن تو اين جاده ي دانشگاه هم خيلي

خطرناک بود. اما چي کار مي تونستم بکنم.

با دو خودمو به در دانشگاه رسوندم و بقل جاده ايستادم تا ماشين بگيرم. ماشين مناسبي برام نمي ايستاد. همش ماشين هاي شخصي بود و آدمهايي که من اصلاً جرأت سوار شدن تو

ماشينشونو نداشتم.

با نااميدي منتظر تاکسي بودم که ديدم يه ماشيني از پشتم بوق ميزنه. برگشتم ديدم يه ماکسيماي مشکي پشتمه و با بوق بهم اشاره ميکنه.

فکر کردم ميخواد بره تو جاده و من سر راهشم واسه همين خودمو کشيدم کنار تا بتونه راحت رد بشه . اما انگار قصد رفتن نداشت. دوباره بوق زد.

فکر کردم مزاحمه واسه همين رومو کردم اون ور و بهش توجهي نکردم. اما دست بردار نبود. ماشينو يکم تکون داد و اومد کنارم ايستاد و گفت:خانم مهندس بفرمائيد سوار شيد من

ميرسونمتون به شهر.

تعجب کردم. برگشتم ديدم استاد معيني تو ماشين نشسته. شيشه ي سمت راننده رو داده پائين و به من نگاه ميکنه. هم تعجب کرده بودم هم يه حس عجيبي داشتم. بعد اون همه موش و گربه

بازي کردن و اوقات تلخي و دلخوري مي خواست بهم کمک کنه. اما من که هنوز از دستش ناراحت بودم قصد سوار شدن نداشتم واسه همين گفتم: ممنون استاد مزاحمتون نميشم. با تاکسي

ميرم.

عصباني شده بود. با عصبانيت گفت: اين ساعت تو اين جاده تاکسي پيدا نمي شه. سوار شو گفتم ميرسونمت.

خيلي عصباني بود و با صداي محکمي حرف ميزد که راستش منو حسابي ترسوند. زير چشمي نگاهش کردم ديدم دستهاشو رو فرمون مشت کرده و چشماش و بسته که خودشو کنترل کنه.

خواستم يه چيزي بگم و سوار نشم: مرسي خودم مي...

حرفمو قطع کرد و تقريباً داد زد: سوار شو.

از صداي بلندش ترسيدم. گفتم يه ذره ديگه وايسم منفجر ميشه. بدون حرف اضافه رفتم که سوار ماشين بشم. در عقب و باز کردم که استاد خيلي جدي و در عين حال عصباني گفت: من

رانندتون نيستم خانم. جلو بنشينيد.

خجالت کشيدم و يکم بهم برخورد آخه همش سرم داد ميکشيد. اما چيزي نگفتم و در و بستم و در جلو رو باز کردم و رفتم نشستم تو ماشين.

همچين گاز داد که ماشين از جاش کنده شد. سرعت ماشين انقدر زياد بود که به پشتي صندلي چسبيده بودم حتي فرصت نکرده بودم کمربندم و ببندم. با ترس دستامو که ميلرزيد سمت کمربند

بردمو کمربندمو بستم و براي اينکه حرفي زده باشم با ترس گفتم: سلام.

يه نيم نگاهي بهم کرد و ديد دارم از ترس سکته مي کنم و الانه که بميرم بيوفتم رو دستش.

سرعت ماشينو يکم کم کرد و آرومتر شد و آروم گفت: عليک سلام. اينو مي تونستي همون اول بگي خانم نه اينکه بزاري حسابي عصباني بشم بعد بگي.

سرمو انداختم پائين و براي اينکه صلحو برقرار کنم گفتم: ببخشيد.

يه خنده اي کرد و گفت: بخشيدم.

دوباره يه نگاهي بهم کرد و گفت: حالا خانم ميشه بگيد چرا تا حالا دانشگاه بوديد؟ فکر کنم دانشجوها خيلي وقته که رفتن.

خيلي کوتاه گفتم: کار داشتم.

ابروش رو بالا انداخت و با يه شيطنتي تو صداش دوباره پرسيد: خب چه کاري داشتين؟ اونم تا اين موقع. ميشه به منم بگيد؟ آخه دارم از فضولي ميميرم.

از لحن حرف زدنش خندم گرفته بود .يه نگاه بهش کردم. الان که کنارش نشسته بودم و از نزديک ميديدمش بيشتر حس ميکرم که يه پسر جوون و شيطونه نه يه استاد جدي. با اون هيبت و

جديتي که تو کلاس داره آدم فراموش ميکنه که اختلاف سني زيادي باهاش نداره. فکر ميکني با يه مرده چهل ساله طرفي. اما الان مثل يه پسر بچه ي شيطون و در عين حال فضول شده بود.

منم که خسته بودم و سردرد و دلم باز شده بود بدون اينکه بفهمم با کي دارم حرف ميزنم مثل اينکه دارم با صميمي ترين دوستم دردودل مي کنم تند تند شروع کردم به حرف زدن:

چه مي دونم والله ... از صبح تا حالا لنگه يه نامه و يه امضام. از صبح دنبال مهندس علوي دارم ميدوام. اما نيست. يا جلسه، يا کلاس، يا بيرون، خلاصه منو کشته تا بيست دقيقه ي پيش

منتظرش بودم که آقا تشريف بيارن. آقا مثل علي بي غم شاد و خوشحال سلانه سلانه راه ميرفتن انگار نه انگار که من بدبخت از صبح تا حالا مثل سگ پا سوخته وايسادم سرپا منتظر ايشون

اومدن و بعد کلي منت و چشم و ابرو اومدن نامه رو امضا کردن. بعد هم همچين نگاهم کرد انگار واسم کوه کنده. کفرمو در آورده بود. اگه يکم بيشتر تو دفتر ميموندم حتماً خفش ميکردم.

حرفم که تموم شد از سر آسودگي يه نفس بلند کشيدم. يه دفعه به خودم اومدم ديدم استاد بلند بلند و از ته دلش داره ميخنده. تازه يادم اومد اين حرفا رو به کي زدم. سکته کردم. با دست محکم

جلوي دهنم و گرفتم که چيز اضافه تري نگم و کارو از اين خرابتر نکنم.

براي اينکه يه جوري قضيه رو ماست مالي کنم به خودم فشار آوردم و به زور گفتم: واي استاد ببخشيد اصلاً حواسم نبود که دارم با شما حرف ميزنم. تورو خدا هر چي گفتمو فراموش کنيد.

همون جور که ميخنديد با بدجنسي گفت: چي رو فراموش کنم؟ اين که مي خواستي مهندس علوي رو خفه کني؟

من: واي استاد خواهش ميکنم.

داشتم قبض روح ميشدم اگه بدجنسي مي کرد و ميرفت حرفامو به استاد علوي مي زد بدبخت بودم ترم آخري اخراج مي شدم. هرچي نباشه اينا همکار بودن . همکاره رو ول نمي کرد بياد من

دانشجوي بيچاره رو بچسبه که. از ترس داشتم مي لرزيدم و مثل گچ سفيد شده بودم. معيني همون جور که مي خنديد يه نگاه بهم کرد و وقتي رنگ و روم و لرزش بدنمو ديد با تعجب و دستپاچه

و هول گفت:

استاد: خواهش براي چي؟ چرا اين شکلي شدي. دختر آروم باش الان سکته مي کني ها. باشه باشه من چيزي به کسي نمي گم. اصلاً انگار نه انگار که اين حرفها رو شنيدم.

من: واقعا" ؟

استاد : آره بابا نميگم.

من که خيالم راحت شده بود يه نفس بلند کشيدم و آروم تو جام نشستم.

استاد:اما جدي خيلي با حال بود. خوشم اومد و کلي هم خنديدم.

خيلم راحت شده بود. داشتم به استاد نگاه ميکردم که داشت از ته دلش مي خنديد. يه دفعه شروع کرد به سرفه کردن. اونقدر سرفه کرد که قرمز شد. ماشينو يه گوشه پارک کرد. سرفه اش بند

نميومد. با ترس بهش نگاه ميکردم و نمي دونستم چي کار کنم مي ترسيدم از سرفه ي زيادي خدايي نکرده خفه بشه. کاملاً به سمت استاد برگشته بودم و با نگراني نگاهش ميکردم. يه دفعه

ديدم داره از بيني اش خون مياد. خودش اصلاً نفهميد يعني اين سرفه ي لعنتي نمي گذاشت چيزي حاليش بشه ...

نمي دونستم چي کار کنم. يه نگاه به دورو برم کردم و جعبه ي دستمال کاغذيو روي داشبورت ديدم. با عجله يه چند تا دستمال از توش ورداشتم. يه نگاه به مهران کردم. سرفه اش بند اومده بود

اما هنوز دستش جلوي دهنش بود و خم شده بود. داشت سعي ميکرد نفس بگيره.

با احتياط خودمو کشيدم جلو خيلي آروم گفتم: مهران اجازه ميدي؟

با چشماي بي رمقش يه نگاهي به من کرد و هيچي نگفت. کمکش کردم تا به صندلي تکيه بده و سرش و با دست بالا گرفتم و آروم آروم با دستمالها سعي کردم خون هاي رو صورتشو پاک کنم

اما نمي شد. خون ريزي هنوز بند نيومده بود. اگه همين جوري پيش مي رفت تمام لباسش هم خوني ميشد.

چند تا دستمال ديگه برداشتم و گذاشتم روي بينيشو نگه داشتم. دستمالها از خون پر شده بود. يه دو سه دقيقه بعد دستمو برداشتم ديدم خونريرزي بند اومده. يه نگاهي به داخل ماشين کردم و يه

بطري آب معدني ديدم. درشو باز کردم و به مهران کمک کردم يکم ازش بخوره. مثل يه پسر بچه ي حرف گوش کن به حرفهام گوش ميکرد. شايدم جوني براش نمونده بود که مقاومت کنه.

با چند تا دستمال که با آب خيسشون کرده بودم شروع کردم به پاک کردن صورتش. وقتي تو اون حال ديدمش دلم ريش ريش شد. خيلي سعي کردم خودمو مقاوم و قوي نشون بدم اما ديگه نمي

تونستم. همون جور که صورتشو پاک ميکردم ريز ريز اشکام سرازير ميشد.

مهران با چشمهاي ناراحت بهم نگاه ميکرد. به خودم اومدم ديدم مهران دستشو گذاشته روي دستمو و با دست ديگش اشکامو پاک مي کنه.

با صداي ضعيفي گفت: گريه نکن سوگند. خواهش ميکنم. گريه نکن. هيچ وقت دلم نمي خواست ناراحتت کنم. اما هميشه باعث ميشم اشکت در بياد.

خدايا داشت اعتراف ميکرد. بعد اين همه مدت داشت قبول ميکرد که من راست ميگم. اون مهران بود. مهران من. با اينکه خيلي سعي کرده بود اما نتونسته بود گولم بزنه. تو چشماش نگاه

کردم تا شايد بفهمم علت اين همه پنهان کاري چيه؟ اما وقتي چيزي دستگيرم نشد با بغض گفتم:

"چرا مهران؟ چرا؟ چرا هيچي نگفتي؟ چرا با اينکه پيشم بودي سعي ميکردي خودتو ازم دور کني؟ چرا سعي ميکردي بهم بقبولوني که اشتباه ميکنم و حسم غلطه؟ چرا؟"

بغضي که گلومو فشار مي داد ديگه اجازه نداد بيشتر از اين ادامه بدم. فقط با چشماي اشکي بهش خيره شده بودم. همون جور آروم بهم نگاه ميکرد وصورتمو ناز ميکرد.

مهران: به خاطر خودت. نمي خواستم اذيت بشي. بهت گفته بودم فراموشم کن. اما خودم نتونستم فراموشت کنم. وقتي از آلمان برگشتم مي دونستم وقت زيادي ندارم. دکتر هاي اونجام نتونستن

برام کاري بکنن. نمي خواستم برگردم و دوباره باعث رنجت بشم. اما هيچ وقت صدات و نگاهتو از يادم نمي رفت. تنها دليلي که مي تونست سرپا نگهم داره تو بودي سوگند. واسه همين اومدم

اينجا تا کنارت باشم و مراقبت. مي خواستم کمکت کنم تا به چيزايي که مي خواي برسي. اومدم و شدم استادت. بهت سخت ميگرفتم تا بيشتر درس بخوني. مي دونستم که بايد حس درس خوندنت

بياد تا بري سراغش واسه همين سعي کردم با سخت گيري هام مجبورت کنم. دعوات ميکردم و مي خواستم با جري کردنت باعث شم درس بخوني. فکرم کنم موفق شدم. تو عالي بودي سوگند.

مي دونم همه ي تلاشتو کردي. حالا احساس ميکنم بي استفاده نبودم و زنده موندنم حتي براي يه مدت کوتاه بي دليل و انگيزه نبوده. با اينکه همه ي تلاشمو کردم که تو منو نشناسي اما تو

زرنگ تر از اون چيزي بودي که فکرشو ميکردم. وقتي بار اول تو دفترم منو به اسم صدا کردي خشکم زد. مي خواستم خودمو لو بدم و با صداي بلند بگم «آره. آره عزيزم منم مهران» اگه

خانم محمدي يکم ديرتر سر مي رسد حتماً خودمو لو ميدادم. اما خدارو شکر به موقع اومد و منم دهنمو بستم. نمي خواستم عذابت بدم. اين که نزديکت باشم ولي از دور نگاهت کنم خيلي زجر

آور بود ولي به خاطر تو تحمل کردنش شيرين ميشد. فقط مي خواستم نزديکت باشم. نمي خواستم عذاب بکشي. من اين حقو نداشتم تو رو تو دردام سهيم کنم."

صورت هر جفتمون از اشک خيس شده بود. دلم مي خواست فقط نگاهش کنم. نمي خواسم چيزي بگم. همين که کنارش بودم آروم بودم. نمي دونم چقدر طول کشيد تا به خودمون اومديم. هوا

تاريک شده بود و ما نزديک شهر کنار جاده بوديم.

مهران انرژيشو بدست آورده بود و حالش بهتر شده بود. يه لبخند شيرين بهم زد و گفت: فکر کنم ديگه بايد بريم حتماً مامانت کلي نگرانت شده. ساعت از هشت ونيم گذشته.

با تعجب يه نگاه به ساعت کردم و ديدم راست ميگه. نمي دونستم چه جوري زمان به اين سرعت گذشته. مهران با دستمال صورتشو تميز کرد و خون و اشکها رو پاک کرد. يه دستمالم سمت

من گرفت و گفت:

بيا بگير.صورتتو پاک کن سوگند نمي دوني چقدر خنده دار شدي.

با تعجب بهش نگاه کردم و چيزي از حرفش نفهميدم.

يه نگاه به آينه ي ماشين کردم و از چيزي که مي ديدم ترسيدم. به خاطر گريه هايي که کرده بودم تمام آرايشم بهم ريخته بود. پاي چشمم سياه شده بود و بس که دماغمو بالا کشيده بودم دماغم

قرمز شده بود. حالا تصور کنيد دو تا چشم و يه دماغ قرمز يه صورت راه راه سياه شده با يه لب رنگ پريده چه قيافه اي ميشه.

تند تند صورتمو تا جايي که ميشد پاک کردم و زير لب همش غر ميزدم.

من: واي خدا چرا اين شکلي شدم. آقا مهران شما که منو نگاه ميکردين يه لطفي ميکردين يه ندا ميدادين من صورتمو پاک ميکردم الان مثل اژدها نمي شدم. آخه من که نمي تونستم خودمو

ببينم بفهمم چه ريختي شدم. اصلاً من نمي دونم تو دوساعته به من خيره شدي و داري اين قيافه ي راه راه قرمز مشکي رو نگاه ميکني.

مهران يه خنده اي از ته دلش کرد و گفت: اتفاقاً خيلي جالب بود تا حالا تورو شکل اژدها و پاندا نديده بودم که الان ديدم. اگه زودتر ميگفتم مزش ميرفت.

همون جور که من حرص ميخوردم مهران سرشو آورد نزديک گوشمو خيلي آروم گفت: من اين صورت اژدهايي رو هم دوست دارم.

تنم داغ شد و صورتم گُر گرفت.مي دونستم لپام گل انداخته.سعي کردم خودمو بزنم به نشنيدن. مهران هم متوجه شده بود واسه همين حرفي نزد و فقط با لبخند بهم نگاه مي کرد. کارم که تموم

شد و يکم قيافه ام مثل آدميزاد شد مهران گفت: بريم سوگند خانم.

منم طبق عادت گفتم: بفرمائيد استاد.

يهو يادم اومد که لازم نيست الن بهش بگم استاد يه نگاه بهش کردم و دوتايي زديم زير خنده.

همون جور که مهران ماشين رو روشن ميکرد گفت: مهران. اينجا بهم بگو مهران. استاد فقط مال دانشگاه و جلوي بچه هاست.

يه چشم بلند گفتم و راه افتادم. مهران منو تا سر کوچه امون رسوند. ازش تشکر کردم و پياده شدم. درو که بستم. مهران شيشه رو پائين کشيد و گفت:خانم مهندس.

سرمو خم کردم تا درست ببينمش و گفتم: بله؟

مهران: ميشه موبايلتون رو ببينم؟

با گيجي گفتم: موبايل؟ ... بله.

موبايلمو از توي کيفم در آوردم و دادم دستش. يه نگاه به گوشيم کرد و يه شماره گرفت و گوشي و گذاشت دم گوشش ديدم يه صداي زنگي از تو ماشين مياد.

مهران موبايلش و از جيبش در آورد و يه الو گفت و گوشي و قطع کرد. بعد هم موبايل منو بهم پس داد و با لبخند گفت: مواظب خودت باش سوگند.

همون جوري که دنده رو عوض ميکرد گوشيشو تو هوا يه تکون داد و گفت: بهت زنگ ميزنم.

منم مات مونده بودم و رفتنش رو نگاه ميکردم وقتي حسابي دور شد تازه فهميدم منظورش چي بود و يه ذوقي کردم و گوشي مو به خودم چسبوندم. بعد با عجله و بادو خودمو رسوندم به خونه.

مامانم خيلي نگرانم شده بود. منم گفتم کارم طول کشيد و مجبور شدم تا کلي وايستم تا يه تاکسي پيدا کنم.

خلاصه قضيه رو يه جوري ماست مالي کردم رفت.

يه ساعت بعد بابام اومد خونه و همه با هم شام خورديم و من زودي کارامو کردم و اومدم تو اتاقم بس نشستم و زل زدم به گوشيم. همون جور که تو فکر بودم ديدم گوشيم زنگ مي خوره با

عجله گوشي و برداشتم و گفتم : الو، سلام...

مهران: باز رفت رو پيغام گير. بابا تو نمي خواي جمله اتو عوض کني؟

با بدجنسي گفتم: نه نمي خوام همين جمله باعث شد کشفت کنم آقا.

مهران: منو کشف کني؟

من: آره همون روز که با مهسا تو دفترت بودم و موبايلم زنگ خورد. همون جا که فهميدم جناب استاد معيني محترم همون مهران جوني خودمه. آخه اون روزم گفتي رفتم رو پيغام گير.

خنديد. يه خنده از ته دلش.

مهران: واسه همينه که ميگم جمله اتو عوض کن که خودم و لو نرم.

من: خب چي بگم.

مهران: بگو.« الو سلام عزيزم.»

خودش بلند خنديد.

منم از رو بدجنسي گفتم: يعني هر کسي زنگ زد بدون اينکه ببينم کيه بگم «الو سلام عزيزم؟» اومديدم و يه آدم ناشناس غريبه بود؟ اونوقت چي؟

يکم ساکت شد و بعد گفت: نمي خواد تو همون جمله ي خودتو بگو فقط به من بگو «سلام عزيزم.»

بلند خنديدم و يه چشم بلند گفتم.

يه يه ساعتي با هم حرف زديم و بعد قطع کرديم که بگيريم بخوابيم. به زور چشمامو بستم اما به خاطر گريه اي که کرده بودم چشمام خسته بود و زود خوابم برد و يه کله تا صبح خوابيدم.

صبح با انرژي و هيجان از خواب بيدار شدم. وقتي به روز قبل فکر مي کردم ناخواسته لبخند روي لبهام ميومد. خيلي سر حال از جام بلند شدم و حاضر و آماده و صبحانه خورده منتظر بقيه

شدم. هيچي نمي تونست حال خوبمو خراب کنه. نه دير کردن داداشام. نه حتي دعواي معمول بابام.

دم سرويس که رسيدم ديدم مهسا و روجا وايسادن. مريم معمولاً دير ميرسيد به سرويس و مجبور مي شد تاکسي بگيره تا دانشگاه. خوشحال جلو رفتم و با لبخند بهشون سلام کردم. سعي

ميکردم آروم باشم اما نمي شد. با اين رازي که تو دلم بود چه جوري مي تونستم خودمو کنترول کنم که چيزي بهشون نگم. اگه به خاطر قولي که به مهران داده بودم نبود همون ديروز زنگ

مي زدم و همه چي رو براشون تعريف ميکردم. اما مهران که از فضولي ذاتي من خبر داشت به زور ازم قول گرفته بود که فعلنه به کسي چيزي نگم. دوست نداشت تو محيط دانشگاه انگش نما

بشيم. البته بيشتر به خاطر من ميگفت.

منم زورکي جلوي خودمو گرفته بودم. فکر اينکه يه راز دارم که کسي چيزي ازش نمي دونه و نبايد بدونه داشت خفم ميکرد. واسه همين تند تند حرف ميزدم و هر چي به ذهنم مي يومد تعريف

ميکردم که فکر راز و اين حرفها رو از خودم دور کنم.

سرويس بعد ده دقيقه اومد و ماها سوار شديم يه بيست دقيقه بعد رسيديم دانشگاه.

دم در دانشگاه پياده شديم و سلانه سلانه وارد دانشگاه شديم و به سمت ساختمون ها حرکت کرديم.همون جور در حين حرکت راه ميرفتيم که ديدم از پشت سرمون ماشين داره مياد. يکي دوتا

از استاد ها و کارمند هاي دانشگاه با هم وارد شده بودن البته با ماشين منتها با وجود اون همه دانشجوي پياده. سر راهشون مثل مورچه حرکت ميکردن. بين اون ماشين ها ماشين مشکي

مهران هم ديده ميشد. دلم تاپ تاپ ميکرد و احساس سرخي تو صورتم ميکردم. فکر کردم الانه که با رفتارم تابلو کنم که يه خبري هست.

همه ي بچه ها سرک ميکشيدند و به ماشين ها نگاه ميکردن. چشمم به مهران بود که احساس کردم با چشماش از زير عينک دوديش به من خيره شده. به نشانه ي سلام سرمو يکم خم کردم و

اونم يه لبخند محو زد و سرش و کمي خم کرد تا زياد تابلو نشه.

اما نمي دونم اين مهساي فضول تر از من از کجا متوجه ي مهران شد که يه دفعه با هيجان و کنجکاوي گفت: ديديد بچه ها ... استاد معيني به ما نگاه ميکرد. اگه اشتباه نکنم سلام هم کرد.

انگاري استاد اخلاقش بهتر شده.

منم خودمو زدم به اون راه و گفتم: جدي به ما سلام کرد؟ تو چه چشمي داري دختر من که چيزي نديدم.

خلاصه يکم پشت سر مهران غيبت کرديم يعني من بيشتر شنونده بودم و بچه ها غيبتشو ميکردن. تا به در کلاس رسيديم. اون روز ساعت اول کارگاه داشتيم. همه ي بچه ها تو کارگاه جمع

بوديم و هر کس سرش به کار خودش بود در واقع هر کي هر کاري دوست داشت ميکرد. هم همه اي بود تو کارگاه صدا به صدا نمي رسيد. يه دفعه همه ساکت و آروم شدن. يعني بچه هاي

جلوي در ساکت شدن و اين سکوت مثل موج پيش رفت تا به ته کلاس رسيد. ما که اون ته هاي کارگاه بوديم اصلاً نمي دونستيم چرا ساکت شديم فقط به تبعيت از بقيه اين کارو کرديم. مثل بقيه

هم زل زديم به در اونجا بود که فهميديم موضوع از چه قراره.

معمولاً استاد کارگاهمون آقاي اسدي بود اما ظاهراً اون روز مشکلي براش پيش اومده بود و از استاد معيني خواسته بود به جاش بياد سر کلاس.

بچه ها وقتي استاد و ديدن همه دمق شدن. با اينکه استاد و همه دوست داشتن اما دلشون نمي خواست که مسئول کارگاه باشه. چون کلاسهاي کارگاه بيشتر يه جور تفريح بود. هر کسي هر

کاري دوست داشت ميکرد. کل کاري که بايد انجام ميداديم توي يک ربع، نيم ساعت تموم ميشد و بقيه ي ساعت همه واسه خودشون خوش بودن. اما با شناختي که از استاد معيني داشتن فکر

نمي کردن بتونن يه همچين کاري و با اون انجام بدن. در واقع تفريح بي تفريح. واسه همين حال همه گرفته شده بود.

اما در کمال تعجب ديديم استاد شاد و با لبخند گفت: خب همه مي تونن آزاد باشن و هر کس با هر چي خواست ميتونه کار کنه.

در واقع اين حرف يه جور حال دادن عظيم به بچه ها بود همه يه هورايي کشيدن و هر کس مشغول کار خودش شد. استاد همون جا وايساد و مثل يه مبصر به همه نگاه ميکردو واسه خودش

اون وسط قدم ميزد.

مهسا: بچه ها استاد انگار عوض شده. خيلي مهربون و خوش اخلاق شده. حالا خيلي بيشتر دوستش دارم. اون اولا ازش ميترسيدم خيلي جدي بود. اما الان يخش آب شده.

همچين با ذوق اينا رو ميگفت و لبخند ميزد که داشتم ميترکيدم از خنده آخه قيافه اش خيلي با مزه شده بود. تازه مهران اگه اين ها رو ميشنيد چقدر حال ميکرد.

طبق معمول هميشه تو کارگاه من و مريم و مهسا و روجا با هم توي يک گروه جمع ميشديم و به جاي کار کردن يکريز حرف ميزديم اين بار هم همين کارو کرديم. من از همه شون شيطون تر

بودم.

مريم کلاً دختر آرومي بود و عکس العملش خيلي کند بود. روجا هم هميشه سعي ميکرد نقش خانم ها رو بازي کنه. اما مهسا باهام ميومد. با اين که هميشه مثل دختر خوبها بود اما هميشه هم

پايه بود. اگه ميخواستم کاري بکنم باهام بود و نه تو کار نمي آورد.

دور هم جمع شديم و يه نيم دايره تشکيل داديم. بدون اينکه کسي بفهمه موبايلمو در آوردم و شروع کردم يکي يکي به بچه ها تک زنگ زدن. يکسري که موبايلشونو خاموش کرده بودن. يه

عده هم رو حالت سکوت و توي کيفشون گذاشته بودن. اما نه همه.

اونايي که موبايلشون رو زنگ بود يه دفعه ميديدن موبايلشون شروع کرده به زنگ زدن سريع ميرفتن سراغ موبايلشون تا خفه اش کنن اما همين که پيداش ميکردن قبل از اينکه بلايي سر

موبايل بيارن من تماس و قطع ميکردم. اونام عصباني يه نگاه به شماره ميکردن و يه چشم غره با لبخند و نگراني به من ميرفتن.

آخه همه مي دونستن که مهران در واقع استاد معيني خيلي به زنگ وموبايل سر کلاس حساسه اما نمي دونستن تو کارگاه چه جوريه. اما ظاهراً که مهران خودشو زده بود به نشنيدن و به

روي خودش نمي آورد که چيزي فهميده .

تو حال خودمون بوديم و زيرزيرکي ميخنديديم که يه دفعه روجا گفت: بچه ها سرتونو به کار گرم کنيد معيني داره مياد.

همه تو جمع خودشون استاد ها رو بدون پسوند و پيشوند و فقط با اسم فاميلي صدا ميکردن. تا روجا اينو گفت يهو هر چهار نفرمون پراکنده شديم و از هم فاصله گرفتيم و خودمونو به کاري

مشغول کرديم که يعني ما کاره اي نيستيم و از اول سرمون تو لاک خودمون بود.

مهران هم قدم زنان و نرم نرمک اومد کنار ماها و سر راهش يکي دو ثانيه کنار هر نفر واميستاد و نگاه ميکرد که چي کار ميکنه. همون جور اومد بالاي سر مهسا و روجا و مريم و يه

نگاهي بهشون کرد و بدون حرف ازشون گذشت و اومد ته کارگاه که من بودم و کلمو کرده بودم تو يه مدار و مثلاً باهاش ور ميرفتم.

اومدو آروم کنارم واستاد و همون جور که به بچه ها نگاه ميکرد خيلي آروم گفت: داري آتيش ميسوزوني؟ سرمو بلند کردم و يه نگاهي به پشت سرم کردم. بچه ها سرشون به کارخودشون

بود و حواسشون به ما نبود. منم تو جوابش همون جور آروم گفتم: من؟ من دارم کارمو انجام ميدم استاد.

استاد و همچين با منظور يکم کشيدم.

مهران دوباره به من نگاه کرد و گفت: به خاطر همينه که همه بهت چپ چپ نگاه مي کنن و زير لبي غر مي زنن.

يکم به طرفش چرخيدم و گفتم: نمي دونم استاد.

مهران: سر کلاس من شيطوني نکن مجبور ميشم توبيخت کنم.

تو چشماش نگاه کردم. شيطنت و خنده از توش ميباريد. هيچي نگفتم فقط با لبخند و عشق تو چشماش نگاه کردم. نگاه شيطونش رنگ محبت گرفت اما نمي خواست کم بياره واسه همين تندي

گفت: اون نگاهتم نظرمنو عوض نمي کنه.

وبلافاصله روش رو برگردوند و ازم دور شد. خنده ام گرفته بود. دلم غش رفت براش. يه نگاه به بچه ها کردم غرق کار خودشون بودن. آروم موبايلمو آوردم و يه پيام بهش دادم: « خيلي

ماهي».

اينو فرستادم و کامل برگشتم تا ببينم عکس العملش چيه. گوشيش رو سکوت بود چون هيچ صداي زنگي بلند نشد. اما دستش سمت جيبش رفت و گوشيشو درآورد. يه نگاهي بهش کرد و يه

لبخند خيلي قشنگ رو لبش اومد. با همون لبخند بهم نگاه کرد. منم تو جوابش لبخند زدم. اما از ترس اينکه يکي ببينه زودي سرمو انداختم پائين و مشغول کارم شدم.

ديگه ترم داشت تموم ميشد.کلاس ها يکي يکي تموم ميشد اما ماها کماکان به دانشگاه رفتنمون ادامه ميداديم.من که شخصاً تو خونه نمي تونم درست درس بخونم.اون قدر چيزاي جورواجور

واسه انجام دادن هست که اصلاً سمت کتاب و جزوه نمي رم.اما دانشگاه وقتي با دوستامم بهتره.با اينکه از هر يک ساعت فقط نيم ساعت درس ميخونيم ولي بازم بهتر از هيچيه.

چهارنفري دور هم مي نشستيم ودرس ميخونديم و به هم کمک ميکرديم تا پروژه ها رو راست وريست کنيم و براي تحويل دادن به استاد آمادش کنيم.

با بچه ها توي سالن مطالعه نشسته بوديم و مشغول درس خوندن.گوشيم رفت رو ويبره.گوشيمو برداشتم و يه نگاه کردم.برام پيام اومده بود مهران بود گفته بود:کجايي؟چي کار ميکني؟

من:دانشگاهم،سالن مطالعه، تقريباً درس ميخونم.

مهران:تقريباً يعني چي؟

من: يعني درس ميخونم.اما حسش رفته و مخم هنگيده.ديگه چيزي تو کلم نميره.

مهران:دوست داري بيام دنبالت ببرمت يکم هوا بخوري؟

با ذوق گفتم: آره.کجا مي بريم.

مهران:نمي دونم دوست داري کجا بري؟

يکم فکر کردم وبعد نوشتم:دوست دارم تو بگي کجا بريم.

مهران:پس آماده باش تا يه ربع ديگه روبه روي دانشگاه منتظرتم.

کلي ذوق کردم:خب کجا ميريم؟

مهران: سورپرايزه.

من: ميميرم تا بفهمم.

مهران: زودي ميفهمي.

من: پس منتظرم.

مهران: ميبينمت.

همون جور گوشي تو دستم بود و بهش نگاه ميکردم و نيشم تا بنا گوش باز شده بود.

روجا: چته؟ذوق مرگ شدي؟

همون جور که دندونامو بهش نشون مي دادم گفتم: تو فضولي؟

بعد براش زبون درآوردم و شروع کردم به جمع کردن وسايلم.مهسا با اعتراض گفت: خانم کجا ميرن؟ هنوز دو ساعت مونده تا آخرين سرويس.

همون جور که قند تو دلم آب ميکردن و قلبم تالاپ تلوپ ميزد از هيجان گفتم: حوصله ندارم.مي خوام برم خونه يکم بخوابم حالم جابياد.

مريم: ماهام گوشامون درازه ديگه.تو با اين ذوقزدگي مي خواي بري خونه؟ ما خودمون اين کاره ايم سوگند خانم. کجا مي خواي جيم شي؟

مهسا و روجا مات و با تعجب بهم نگاه ميکردن.براي اينکه خودمو لو ندم رو به مريم گفتم: بله خانم شما گرگ بارونديده ايد اما ما گرگچه نيستيم. بابا دارم ميرم خونه.

روجا:گرگچه نه و بچه گرگ.جدي مي خواي بري خونه سوگند؟

با اين که دوست نداشتم دروغ بگم اما به خاطر قولم به مهران مجبور بودم:آره عزيزم حالا چرا بغض کردي ميدونم دوستم داري و طاقت دوريمم نداري. زودي ميام پيشت عزيزم ...

روجا: اه ... لوس. چه خودتم تحويل ميگيري. برو بابا بهتر همش حرف ميزدي و نمي زاشتي ماهام درس بخونيم. برو باي باي.

مهسا: ماشين ميگيري؟ مواظب باش. سعي کن با خطي ها بري.

من: چشم مامان جون. کاري نداريد. بوس بوس. باي باي.

همون جور که عقب عقبکي ميرفتم براشون ماچ تو هوا ميفرستادم. با قدمهاي تند خودمو به در دانشگاه رسوندم. از رو پل هوايي رد شدم و رفتم اون طرف خيابون. ديدم مهران يکم جلوتر

منتظرم نشسته. تندي خودمو به ماشين رسوندم. درو باز کردم و نشستم. بس که تند تند اومده بودم نفس نفس ميزدم همون جور بريده بريده گفتم: سلام خوبي. خيلي معطل شدي؟

مهران: سلام تو خوبي؟ نه زياد. چرا عجله کردي. ببين نفست گرفت.

من: خب نمي خواستم منتظر بموني.

مهران با لبخند گفت: حالا دو دقيقه منتظر ميموندم چي ميشد؟ وظيفم بود عزيزم.

با لبخند بهش نگاه کردم. بعد يه دفعه ياد يه چيزي افتادم: راستي مهران کجا ميريم؟

همون جور که ماشين رو روشن ميکرد با يه لبخند شيطاني گفت: مي خوام بدزدمت.

پقي زدم زير خنده و گفتم: واي خدا ترسيدم.

مهران با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: واقعاً نمي ترسي بدزدمت؟

من: اگه عرضشو داشتي هم خوب بود. اين که همش حرفه.

مهران با يه لبخند شوخ گفت: يعني دوست داري بدزدمت؟ منظورت چي بود؟ فکر ميکني عرضه اشو ندارم؟

يه لبخند پت و پهن زدم و ابرومو چند بار بالا انداختم و گفتم: نه جونم نداري مثل اينکه يادت رفته شما ببو گلابي هستي عزيز دلم. تو اگه از اين کارها بلد بودي که خواهر دوستت ... ام ...

اسمش چي بود؟ ... يادم نمي ياد ولش کن که همون دختره اون بلا رو سرت نمي آورد. به خواسته ي قلبش مي رسيد. تو هم الان پيش اونا بودي. حالا ديدي من مهران خودمو مي شناسم.

با صداي بلند خنديدو گفت: تو هيچي رو فراموش نمي کني نه؟ حالا گلابي دوست داري؟

تند تند سرمو به نشونه ي آره تکون دادم.

مهران: ببو گلابي چي؟

من: خيلي دوست دارم.

مهران با بدجنسي گفت: منو چي؟ مهران گلابي؟

خنده ام عميق تر شد و چشمامو ريز کردم و با شيطنت گفتم: خب اونو بايد فکر کنم. الان نمي دونم.

دوباره با صدا خنديد و دستشو جلو آورد و آروم لپمو کشيد و گفت: تو چقدر زبون داري دختر.

منم خنديدم و گفتم: استادم خوبه. ماهه.

مهران:دختره ي بلا. خب بلا خانم رسيديم.

با تعجب به دورو برم نگاه کردم. اون قدر غرق حرف زدن بودم که اصلاً متوجه ي مسير نشدم. يه نگاه انداختم و دهنم باز موند. ذوق زده گفتم: واي مهران. منو آوردي دريا؟ از کجا فهميدي

که دلم لک زده بود واسه ديدن دريا.

با لبخند گفت: خب من شما رو نشناسم کي بايد بشناسه خانم خانما.

با عشق نگاهش کردم به اين اميد که تشکرمو از نگاهم بفهمه. و فهميد و با يه لبخند عميق بهم جواب داد.

با ذوق از ماشين پياده شدم و به سمت دريا دوييدم. تو اون ساعت روز غير از چند تا مغازه دار کس ديگه اي اونجا نبود. رفتم کنار آب و سعي کردم کف کفشمو به آب برسونم اما موجها اجازه

نمي دادن. تا نزديک آب ميشدم يک موج بزرگ باعث عقب نشينيم ميشد. جوري شده بود که اگه يکي منو ميديد فکر ميکرد دارم دنبال آب ميدوام. مهران کنارم اومد و با خنده گفت: مثل بچه ها

بازي ميکني.

من: بازي نمي کنم مي خوام آبو حس کنم اما نميشه.

با صداي پر از خنده گفت: اين جوري؟

يه نگاه با تعجب به خودم کردم و گفتم: پس چه جوري؟ مگه چيه؟

مهران: دختر بگو چش نيست. آخه کي با کفش آبو حس ميکنه.

من: خب چيکار کنم؟

مهران جوابمو نداد. خم شد و پاي راستمو بلند کرد. داشتم تعادلم رو از دست ميدادم. به زور خودمو رو يه پا نگه داشتم. همون جور که براي حفظ تعادلم دستهامو تو هوا تکون ميدادم با

اعتراض گفتم: مهران چي کار ميکني؟ دارم ميوفتم. ديوونه الان با مغز ميام پائين.

مهران: يه دقيقه آروم بگير ببين چي ميشه.

مهران پامو بلند کرد و کفشمو بعد جورابمو از پام درآورد. همون جور آروم پامو گذاشت روي زمين و اون يکي پامو بلند کرد و کفش و جورابمو درآورد و وقتي کارش تموم شد. بلند شد و

گفت: خب خانم جيغ جيغو حالا مي تونيد بريد آبو حس کنيد.

يه چپ چپ نگاهش کردم و گفتم: تنهايي نمي رم.

با صدا خنديد و گفت: خب حالا قهر نکن بيا با هم بريم. بعد دوباره خم شد و کفش خودشو هم درآورد و بعد از تموم شدن کارش رفت وسط آب وايساد و دستاشو باز کرد.

واي خدا چه حسي داره. مدتها بود که اينقدر دريا رو دوست نداشتم.

بعد دوييد طرف من و دستمو کشيد و برد تو آب. يه جيغي کشيدم و چشمامو بستم اما کار از کار گذشته بود احساس ميکردم تا زانو خيس شدم. آروم، چشمامو باز کردم و خودمو وسط آب ديدم.

مهران کنارم ايستاده بود و مي خنديد. هم خنده ام گرفته بود و هم لجم در اومده بود. يه نگاهي به آب کردم و براي تلافي با پا به سمتش آب پاشيدم.

چند قدمي عقب رفت و بعد اونم به جبران کارم شروع کرد به آب پاشيدن به من. جيغ مي زدم و فرار مي کردم اما مهران دست بردار نبود. براي مقابله با اون ايستادم و با پا و دست و هر

جوري که ميشد آب بيشتري پخش کرد آب پاشيدم به سمتش. مهران دستش و جلوي صورتش گرفته بود و آروم آروم ميومد سمتم و مدام ميگفت : نکن سوگند به خدا تلافي ميکنم بد مي بيني

ها.

اما کو گوش شنوا. با ذوق بهش آب مي پاشيدم . يه هو با يه حرکت خودش و رسوند به من و دستامو محکم گرفت و کشيدم تو بغلش. چون بي هوا اين کار و کرد تعادلم و از دست دادم و

تقريبا" پرت شدم تو سينه اش. يه جيغ کوتاه از ترس کشيدم و چشمام و بستم.

صداي نفس نفس زدن مهران ميشنيدم . نفساي داغش به صورت خيسم مي خورد و مور مورم ميکرد. يه حس عجيبي داشتم. تازه يادم افتاد تو بغل مهرانم. وقتي من و به سمت خودش کشيد از

ترس اينکه نکنه بيفتم تو آب و کل بدنم خيس بشه دستم وبه کمر مهرا گرفتم که تعادلمو حفظ کنم. تازه حواسم جمع شده بود دستم هنوز دور کمر مهران حلقه بود. مهرانم يه دستش دور کمر

من بود و يه دستش دور شونه هام پيچيده شده بود و من و محکم بخ خودش فشار ميداد. قند تو دلم آب مي کردن. مدتها بود که آرزوم بود يه بارم شده بتونم مهران و بغل کنم. حس فوقالعاده اي

بود. سرم و رو سينه اش بود. با نفس هاي عميق بوش مي کردم . واي خدا چرا اين جوري شده بودم . چه بي آبرو شدم من انگار نه انگار که اينجا مثلا" درياست و يه مکان عمومي و هر آن

ممکنه يکي از راه برسه و ماها رو ببينه و بعدش خر بيار و باقالي بار کن. نمي دونم چقدر تو بغلش بودم که به خودمون اومديم و يکم از هم جدا شديم.

يه کوچولو خجالت مي کشيدم اما فقط يه کوچولو. حس خوبي که اين بغل بهم داده بود بيشتر خجالتمو رفع کرده بود. اما خوب يکم حجب و حيام بد نبود. سرمو انداختم پايين و آروم فاصله ام و

از مهران بيشتر کردم و اومدم از آب بيام بيرون که ديدم دستم کشيده شده. برگشتم ديدم مهران دستم و ميکشه. با گنگي و تعجب به چشماش نگاه کردم. چشماش و صورتش مي خنديد. اومد

کنارم و دستم و محکم تو دستش گرفت و آروم به سمت ساحل حرکت کرد.

واي يعني دلش نميومد يه لحظه ام ازم جدا بشه؟ بسه سوگند چقدر خودت و تحويل مي گيري. نه خوب پس اين کارش يعني چي؟

آروم از آب بيرون اومديم. قيافه هامون حسابي ديدني شده بود. هر دو خيس از آب بوديم و آب از سرورومون مي چکيد.

من: استاد معيني نمي ترسيد يکي از شاگرداتون شما رو به اين شکل و شمايل ببينه؟

مهران: نه، مگه من آدم نيستم؟ منم آب دوست دارم. بعدشم من مي تونم توبيخشون کنم که الان نزديک امتحاناست به جاي درس خوندن اينجا چي کار مي کنن؟

من: تو روت خيلي زياده.

با شيطنت بهم خنديد. يکم نشستيم تا خشک بشيم و بعد مهران رفت تا دوتا آبميوه بگيره. رفتم جلوي دريا ايستادم و زل زدم به آبي بي انتها. اون قدر محو دريا و افکارم بودم که اصلاً متوجه ي

اومدن مهران نشدم.

مهران: به چي اينقدر دقيق نگاه ميکني؟

با صداي مهران يه تکوني خوردم و برگشتم بهش لبخند زدم و گفتم: به خاطره ها، به آرزوها، روياها و ...

مهران با گنگي سرشو تکون داد.

من: مي دوني چقدر آرزو داشتم با تو بيام اينجا؟ با تو به دريا نگاه کنم؟ تموم اون شبا و روزايي که ميومدي اينجا دوست داشتم کنارت باشم، که بگم هميشه باهاتم که تنهات نمي زارم که دريا

اونقدر ها هم بد نيست. شايد غم اون بيشتر از ماها باشه. فکر ميکني دريا دوست داره جون آدما رو بگيره؟

مهران: نمي دونم ... منو که نخواست.

بهش نگاه کردم. تو خاطره هاش غرق بود و چشم دوخته بود به دريا. يه غمي تو صورتش نشسته بود.

من: من که ازش ممنونم.

مهران با تعجب برگشت و بهم نگاه کرد و همون جور با گيجي گفت: از دريا؟ چرا؟

بهش نزديک شدم و درست تو چشماش نگاه کردم و گفتم: چون تو رو به من داد. چون اجازه داد باشي و من پيدات کنم. چون الان پيش مني.

تو چشماش محبت و غم و شادي با هم بود. چشماي عجيبي داشت همه ي احساسات با هم و کنار هم تو چشماي اون جمع بودن. دستشو دراز کرد و دستمو گرفت. همون جور که بهم نگاه

ميکرد خيلي آروم گفت: قدم بزنيم؟

با لبخند جواب مثبت دادم و دوتايي با هم کنار ساحل قدم زديم. دستم هنوز تو دستش بود. شايد اون روز يکي از قشنگترين روزاي زندگيم بود که براي هميشه برام موند.

هنوزم با بياد آوردن اون روز تنم گرم ميشه و خون تو رگهام جريان پيدا ميکنه.

کلاسها تعطيل شده بود و همه در تب و تاب آخرين امتحاناي ترم بودن. آخرين امتحانايي که توي اين دانشگاه داشتيم.ديگه داشت تموم ميشد و تا يک ماه ديگه تمام چهار سال عمري که توي

دانشگاه گذرونديم به خاطره ها پيوست.همه تلاش ميکردن حسابي درس بخونن و اين ترم آخر معدلشونو بالا بيارن.منم به زور مهران يه کله ميخوندم.برام برنامه ريخته بود و مجبورم ميکرد

که از برنامه اش پيروي کنم.اگه کاري رو که گفته بودم انجام نمي دادم کلي ناراحت ميشد و حسابي دعوام ميکرد و من از ترس دعوا کردنش حسابي درس ميخوندم.وقتهاي بيکاريم.بهم زنگ

ميزد و کلي باهام حرف ميزد و منو ميخندوند و بهم انرژي ميداد تا براي ادامه ي درس خوندن آماده بشم.

به لطف مهران براي اولين بار تو تمام زندگيم تمام درسها مو تو فرجه ها خوندم و براي امتحان آماده شدم.روز امتحان رسيد و من مطمئن سر جلسه رفتم.قبل از امتحان مهران بهم پيام داده

بود تاآروم شم و گفته بود برات دعا ميکنم.بي نگراني برو سر جلسه. من کنارتم.

هيچ چيز به اندازه ي ديدن مهران سر جلسه امتحان بهم آرامش نمي داد. اين که بدونم کنارمه و نگرانمه خيلي معرکه بود. با يه لبخند شيرين دعوت به آرامشم ميکرد و من با اعتماد به نفس

و بي نگراني امتحان رو برگزار مي کردم.

امتحانا يکي يکي برگزار ميشد و من برخلاف ترم هاي قبل شاد و خندان از سر جلسه بيرون ميومدم. لبخند اميد بخش مهران و دعاهاش و برنامه ي فوق العادش جواب داده بود و من از همه

ي امتحانا راضي بودم و نمره ها هم نشون مي داد که تلاش ما بي نتيجه نبود.با تمام وجود از مهران ممنون بودم.عشق و محبت زيادش که هر لحظه با تمام سلولهام حسش مي کردم زندگيمو

رويايي کرده بود. و من به خاطر اين همه شادي از خدا ممنون بودم.

روزهام با بودن مهران شيرين تر شده بود.هر روز چند ساعت با هم حرف ميزديم و اگه دانشگاه بوديم سعي ميکرديم از دور هم که شده همو ببينيم.دوست نداشتم اون لحظه ها ي خوب هيچ

وقت تموم بشه.اما مي دونستم که وقت زيادي نداريم.وضيعت جسمي مهران خوب نبود.نسبت به بار اولي که ديده بودمش خيلي لاغرتر شده بود.خون دماغ شدنش هم بيشتر و شديدتر شده بود و

سرفه هاي وحشتناکي ميکرد جوري که حس ميکردم هرآن ممکنه حنجرش پار هبشه.

مهران دوست نداشت من مريضيش رو ببينم.هر بار که جلوي من خون دماغ ميشد خيلي سريع روشو ازم برميگردوند و سعي ميکرد تنهايي جلوي خونريزي رو بگيره.از اين کارش دلم

ميگرفت دوست نداشتم تنهايي زجر بکشه.دوست داشتم کنارش باشم و بهش دلداري بدم و آرومش کنم.بگم خدا بزرگه.اما مي دونستم آدمي تو شرايط اون به هيچ کدوم از اين حرفها اعتقادي

نداره.هميشه ميگفت از اين که عمرم داره تموم ميشه خوشحالم چون ميرم پيش خانوادم.ولي عذاب ميکشم که تورو ناراحت ميکنم.مي دونم به خاطر من خيلي اذيت شدي و ميشي.حاضر بودم

هرچي دارم بدم تا تو يه جوري فراموشم کني. اما نمي دونم چرا نمي شه. خودت نمي خواي و اين تنها دليل عذاب وجدان داشتن منه.

با اين حرفهاش به دلم آتيش ميزد.بغض ميکردم و اشکم در مي اومد. خيلي دل نازک شده بودم.طاقت عذاب کشيدنش رو نداشتم اما طاقت دوري و بي خبري رو هم نداشتم.حاضر بودم واسه

هميشه عذاب بکشم اما يک لحظه ازش بي خبر نباشم. مهران شده بود همه ي دنياي من و خودش اينو نفهميده بود.

بازم هر چند وقت يکبار بهم ميگفت: سوگند هنوزم دير نشده بيا و همه چيز رو فراموش کن فراموش کن که مهراني بوده.

منم با سماجت و بغضي که تو گلوم گير کرده بود و داشت خفم ميکرد

مي گفتم: نه، نه، نه. چه طور فراموشت کنم؟ چه طور مهران، استاد معيني و تمام خاطره ها ولحظه هامو فراموش کنم؟ اگه تموم دانشجوهايي که باهات بودن تونستن خاطره ي استاد معيني

رو فراموش کنن منم مي تونم مهران معيني رو فراموش کنم.

دوست داشتم جيغ بکشم و مهران و وادار کنم که ديگه در مورد اين موضوع حرف نزنه اما چند وقت بعد که دوباره جلوي من حالش بد ميشد بازم اين بحث مسخره رو پيش ميکشيد.

شبا تو تاريکي اتاقم براش دعا ميکردم. نمي دونستم چه دعايي بايد بکنم.بگم «اي خدا مهرانم رو شفا بده» مي دونستم که خودش نمي خواد.مدتها بود که اميد به زندگي درش مرده بود و اميدي

به بهبوديش نداشت فقط معجزه مي تونست شفابخش باشه.خودش هميشه به شوخي ميگفت: من کوپنم رو براي يکي ديگه خرج کردم.خدا ديگه بهم کوپن شفا نمي ده.

و بعد خودش با صداي بلند مي خنديد.تنها اميدش رفتن و رسيدن به خانوادش بود.

فقط مي تونستم دعا کنم« خدايا بهش آرامش بده»

دلم مي خواست گريه کنم زار بزنم براي مهران،براي خانوادش، براي جونيش،براي دل خودم.براي خودم که مي دونستم وارد چه بازي شدم و بازم پيش مي رفتم.مي دونستم آخر اين ماجرا

اوني که همه چيزش و مي بازه منم.من مي مونم و کلي خاطره که هيچ وقت پاک نميشه.

دانشگاه تموم شد و يه دوره ي خيلي مهم زندگيم به آخر رسيد.دل کندن از دانشگاه و مخصوصاً بچه هايي که چهار سال هر روز با هم بوديم خيلي سخت بود.براي همين بچه ها تصميم گرفتن

براي به ياد ماندني کردن دوره ي دانشگاهمون يه سفر دو روزه با همکلاسي ها بريم و از چند تا از استادام هم دعوت کرده بودن که همراهمون بيان.مهران هم جزويي از اونها بود.

پدرم کلاً با اردوي دانشجويي راحت نبود و خوشش نمي ياد.دفعه ي اولي که موضوع رو بهش گفتم خيلي جدي گفت: نه .

و بعد بدون اينکه اجازه بده من چيزي بگم گذاشت و رفت.

يادمه دوروز تموم گريه کردم و به هرکس که مي تونستم متوسل شدم که بابا رو راضي کنه.اين وسط مهران دلداريم مي داد و ميگفت: خب پدرته.حق داره نگرانت ميشه.ازش ناراحت نباش.

اما من اصلاً دلم نمي خواست اين آخرين لحظات بودن تو جمع دانشجويي رو از دست بدم خلاصه بعد از دو روز اشک و آه . زاري بابا با کلي نارضايتي و اوقات تلخي رضايت داد. اما حتي صبح

روز حرکتم خون به جيگرم کرد که«من راضي نيستم تو بري.اما خودت خودسر شدي و مي خواي بري.و اين جوري ماها رو اذيت ميکني.»

با اشکي که تو چشمام جمع شده بود سوار اتوبوس شدم و کنار مهسا نشستم و مهسا با ديدن حالم دلداريم مي داد و بغلم ميکرد و سعي در آروم کردنم داشت.يه ساعتي بعد همه چيزو فراموش

کرده بودم و تو جمع بچه ها شاد مي خنديدم.

چند ساعتي تو راه بوديم تا رسيديم به نور.يکي از بچه ها که خودش اهل نور بود راهنمامون شد و آدرس داد اتوبوس بچه ها و ماشين استادها همه گوش بفرمان همون پسر که اسمش اردلان

احمدي بود داده بودند و دنبال اون راه افتاده بودن.

بعد از يک ربع رسيديم به يه ويلاي بزرگ کنار جنگل.گويا ويلاي يکي از آشناهاي آقاي احمدي بود و ايشون زحمت کشيده بودن و دو روز ازشون ويلا رو اجاره کردن.

بچه ها يکي يکي با شور وهيجان وسروصدا از اتوبوس پياده مي شدند و با ديدن مناظر اطراف ذوق زده هر کدوم به سمتي مي رفتن.

با اينکه خودم يچه ي جنگل و دريا بودم اما باز هم با ديدن سبزي جنگل به هيجان مي يومدم جو بچه ها هم مزيد بر علت شده بود که از ته دلم احساس شادي کنم.واقعاً دو روز اشک ريخن به

بودن تو يه همچين جايي مي ارزيد.

مهران: خوش ميگذره.

از جام يه متر پريدم هوا و با حالت شوک زده برگشتم ديدم مهران داره بهم مي خنده.

خنديدم و گفتم: خيلي،حيف بود نمي اومدم اينجا.

چشمکي زدم و رفتم وسايلمو از ماشين بيرون بيارم.

ويلا دو طبقه بود و طبقه ي دوم دوتا راه ورودي داشت يه راه از بيرون ساختمون که پله مي خورد و ميرفت به طبقه ي دوم و يکي از داخلي سالن ويلا.

آقاي لرستاني که مسئوليت اين لردوي دو روزه رو قبول کرده بود بچه ها رو تقسيم بندي کرد و قرار شد که خانم ها طبقه ي بالا باشن وآقايون طبقه ي پائين.جلوي ورودي سالن هم يک پرده

زده بوديم که دو تا طبقه کاملاً از هم جدا بشن.

با سروصدا وسايلمونو برديم تو ويلا و توي سه تا اتاق تقسيم شديم .من و مهسا و روجا و مريم و هنگامه و الناز با هم توي يه اتاق جا گرفتيم.

سريع وسايلمونو يه گوشه اي گذاشتيم و اومديم يرون تا يه قدمي تو جنگل بزنيم.دوربين رو برداشته بوديم و تند تند در مدلها و ژست هاي مختلف از خودمون عکس ميگرفتيم.يکم بعد ديدم بقيه

ي بچه ها از دختر و پسر گرفته تا استادا از ويلا بيرون اومدن و دسته دسته تقسيم شدن و هر کدوم از يه طرف وارد جنگل شدن.به زور و خواهش قبل رفتنشون نگهشون داشتيم تا چند تا

عکس بگيريم.وقتي مي خواستيم با مهران و استاد حميدي و استاد اميري عکس بگيريم مهران اشاره اي بهم کرد که يعني کنار من وايستا.زيرزيرکي بهش خنديدم و وقتي همه جمع شدن دور

استادا آروم رفتم و کنار مهران خودمو جا کردم.يه چند نفر اين طرف و اون طرف سه تا استادا ايستادن و چند نفرم خم شدن ونشستن تا عکس بگيريم.پسري که پشت دوربين بود مدام

ميگفت:" بچه ها بخنديد و آماده باشيد الان عکس ميگيرم" اما هر بار يکي از بچه ها مي گفت:نه، نه صبر کن.بعد خودش و مرتب ميکرد.خلاصه يه دو دقيقه طول کشيد تا بتونيم عکس

بگيريم.همه آماده چشمون به دوربين بود و لبخند رو لبام بو که يه حسي مثل جريان الکتريسيته به بدنم وصل شد.

مهران از فرصت استفاده کرده بود و وقتي ديده بود همه چشمشون به دوربينه دستشو انداخته بود دور کمرم و منو به خودش نزديکتر کرده بود.

از خجالت و ترس اينکه يکي ماها رو ببينه صورتم سرخ شده بود. اما از ترس چيزي نگفتم. عکسو که گرفتيم همه خنديدن و از استادا تشکر کردن منم سريع خودمو کشيدم کنار.تو يه لحظه

که بقيه حواسشون نبود خيلي آروم به مهران گفتم: شيطونيت گرفته؟ دم آخري مي خواي تابلو بشيم اونم جلوي اين همه آدم؟

فقط خنديد و نگاه شيطونشو بهم دوخت.ديگه هيچي نتونستم بگم.مهسا اومد و دستمو کشيد و من و با خودش برد.مهرانم رفت پيش استاداي ديگه.

خلاصه تا ظهر راه رفتيم و عکس گرفتيم.وقتي حسابي گشنمون شد برگشتيم سمت ويلا.ديديم يکي دوتا از پسرها با يکي از استادا رفتن برامون ناهار گرفتن همه با خوشحالي يه هورا براشون

کشيديم و رفتيم توي ساختمون و بساط ناهار رو پهن کرديم.

بعد ناهار خانم ها وآقايون هر کدوم رفتن تو طبقه و اتاق خودشون تا يکم استراحت کنن.

نيم ساعتي بود که تو اتاق بودم.همه خوابيده بودن اما من از زور شيطوني و انرژي زياد خوابم نمي برد.خيلي سعي کرده بودم با اذيت کردن مهسا و ورجا و مريم نگذارم اونام بخوابن اما

نشد.تنها دراز کشيده بودم و به سقف نگاه ميکردم که احساس کردم گوشيم لرزيده.سريع خوابيدم رو گوشي و يه نگاه کردم ديدم مهران پيام داده که: بيداري؟ من دلم مي خواد تو جنگل قدم بزنم

اگه تو هم مياي تا پنج دقيقه ي ديگه کنار اتوبوس مي بينمت.

ذوقي کردم و سريع پاشدم و لباس پوشيدم و يواش يواش از بين بچه ها گذشتم و با کمترين صدايي که مي تونستم درو باز کردم و اومدم بيرون.تندي از پله ها پائين اومدم و رفتم سمت اتوبوس

ديدم مهران يه تيپ اسپرت قشنگ زده و ايستاده کنار اتوبوس. بس که مرتب و با کت و شلوار ديده بودمش. تيپ جديدش برام تازگي داشت.يه سوتي کشيدم و گفتم: چه ماه شديد استاد.خنديد و

گفت:ماهي از خودتون خانم. حالا بيا زودتر بريم توجنگل تا کسي ما دو تا رو با هم نديد.بعد همون جور لبخند زنان دو تايي رفتيم تو جنگل.همون جور که مي رفتيم جلو باهم حرف مي زديم.

مهران خوشحال بود که تونسته بود با دانشجوهاش بياد مسافرت دو روزه مي گفت: خيلي وقت بود که توي يه جمع شاد و صميمي نبوده.

همون جور داشتيم راه ميرفتيم و حرف مي زديم که يه دفعه ديدم مهران خم شد و شروع کرد به سرفه کردن. با اينکه بار اولي نبود که سرفه کردنش رو ميديدم اما بازم مثل هميشه ترسيدم.

تنها چيزي بود که نمي تونستم بهش عادت کنم.

آروم پشتشو ماليدم تا سرفه اش کمتر بشه اصلاً نمي دونستم چي کار کنم حتي نمي دونستم کاري که مي کنم تأثير داره يا نه. با نگراني بهش نگاه کردم که ديدم در حين سرفه کردن اخم کرده.

دستي که جلوي دهنش بود سريع رفت بالا و جلوي بينيش رو گرفت يه دفعه صاف ايستاد و سرش و بالا گرفت دوباره خون دماغ شده بود. هر بار شديدتر از دفعه ي قبل بود. دست بردم تو جيبم

و چند تا دستمالي که توش بود و درآوردم و گذاشتم رو بيني مهران. بازوش و گرفتم و گفتم: بيا اينجا کنار اين درخت بشين. زودي بند مياد.

با اين که خودمم به حرفي که ميزدم ايمان نداشتم. فقط گفتم تا حرفي زده باشم. مهران و بردم سمت يه درخت و نشوندمش. خودم هم جلوش زانو زدم وسرشو بالا گرفتم تا خون ريزيش بند بياد.

مهران چشماشو بسته بود.

يکم که گذشت خونريرزي بند اومد. با دستمالهاي تميز باقي مونده تو جيبم صورتشو پاک کردم. يه دفعه مهران دستمو که رو صورتش بود و گرفت و آروم چشماشو باز کرد. با نگاهي که توش

ناراحتي موج ميزد بهم زل زد وگفت: سوگند تا کي مي خواي اين کارو بکني؟ خسته نشدي؟ من به جاي تو خسته ام ديگه تحملم تموم شده. خدايا زودتر تمومش کن. ديگه طاقت عذاب کشيدنو

ندارم سوگند. هر بار که اين جوري ميشم مي فهمم که چه زجري ميکشي. خدايا کاش به حرفم گوش مي دادي. سوگند دلم نمي خواد منو اين جوري ببيني. بيا تمومش کنيم.

بي تفاوت دستمو از تو دستش بيرون کشيدم و دوباره مشغول پاک کردن خونها روي صورتش شدم. هر بار که اين حرفو ميزد دلم آتيش ميگرفت و بي اختيار بغض ميکردم و اشک تو چشمام

جمع مي شد .آروم آروم شروع کردم به زمزمه کردن يه شعري. که هميشه اين موقع ها يادم ميومد وقتي مهران حرف از جدايي مي زد

عطش بودن با تو،تو دلم کاشته جوونه

چشم من مرگ دلم رو از تو چشم تو خونده

ترو از من،من و از تو اگه آسمون بگيره

توي دشت خشک سينم عشق پاک نميميره

بيا تا براي غم جايي نباشه

شايد امروز بره فردايي نباشه

بيا تا براي غم جايي نباشه

شايد امروز بره فردايي نباشه

التهاب و تشنه مردن رسم اين دنيا همينه

تا بجنبي جاي قلبت خالي مونده توي سينه

نداره طاقت و تاقي گلي که نداره گلدون

آخه آرزوي آدم آخ چه آسون ميشه ويرون.

بيا تا براي غم جايي نباشه

شايد امروز بره فردايي نباشه

با بغض رو به مهران گفتم: مهران شايد ديگه فردايي نباشه. خواهش مي کنم.

ديگه اشکم داشت در مي اومد. کنترولي روي اشکام نداشتم. قطره قطره اومده بود روي گونه هام. مهران دستشو دراز کرد و اشکامو يکي يکي پاک کرد و بعد چيزي و گفت که با تمام وجود

مي خواستم از دهنش بشنوم.

مهران: دوستت دارم. مهم نيست که چقدر سعي کردم جلوش و بگيرم و ازت دور باشم اما نشد. سوگند من جسارت کردم و عاشقت شدم. اعتراف مي کنم از همون روز اولي که دور ميدون با

دوستت ديدمت عاشقت شدم و قتي داشتي دورو برت و نگاه مي کردي و دنبال ماشيني که قرار بود کادو هاتو بياري مي گشتي. همون موقع که کادو به دست بي تفاوت از کنارم رد شدي و سوار

تاکسي شدي. نمي دوني اون موقع چه حالي داشتم. چقدر خودمو کنترل کردم که جلو نيام و خودمو نشندم. دوست داشتم همون موقع بيام و بگم سوگندم من مهرانم. دوست داشتم بغلت کنم سفت

فشارت بدم شايد زندگي تموم شدم بر مي گشت. شايد خدا به خاطر ما از من مي گذشت. اما نمي تونستم. تو هيچي از من نمي دونستي تو بايد مي فهميدي که من موندني نيستم. من يه مسافرم

که لياقت با تو بودن و ندارم يعني اصلا" زمانش و ندارم. نبايد تو رو وارد زندگي پر از عذاب خودم مي کردم. همه ي اميدم اين بود که تو بعد خوندن نامه ام ديگه جوابمو ندي ديگه نخواي حتي

صدامو بشنوي اما وقتي زنگ زدي وقتي گفتي مي خواي اميدم بشي وقتي مي خواي کنارم باشي تا با هم بجنگيم انگار دنيا رو بهم دادن اما وقتي يادم اومد که فقط باعث عذابتم خواستم خودم

تموم کنمو اما نشد خواستم به خاطر تو درمان شم اما نشد ديگه راهي براي با تو بودن نبود. اما من مي خواستم تو رو ببينم حتي اگه تو هيچ وقت من و نمي ديدي. مي خواستم کنارت باشم

حتي اگه تو هيچ وقت نمي فهميدي. مي خواستم تو موفقيتت سهمي داشته باشم حتي اگه شده به عنوان يه استاد جدي. اما تو، بازم تو سوگند با اين دقتت با اين چشمات و با اين حافطت من و

شناختي اونم وقتي که تمام سعيم و مي کردم که کنارت باشم اما دور از تو. دفعه ي اول که تو دانشگاه پشتت به من بود و داشتي واسه انتخاب واحد با دوستات بحث مي کردي شناختمت. از

حرف زدنت. از دور شناختمت. تو تنها کسي بودي که من حتي از فاصله ي هزار متري حتي از پشت بدون اينکه مستقيم ببينمت مي شناختمت. مي تونستم حست کنم. واي اون لحظه اي که شک

زده با نگاه متعجبت ماتت برده بود و حتي نفهميدي چي ازت پرسيدم دوست داشتم بپرم و ماچت کنم بس که خواستني شده بودي. اونقدر دلتنگت بودم که هيچي برام مهم نبود نه اينکه تو هنوز

من و نميشناختي نه اينکه اينجا دانشگاهه نه اينکه سه تا دوستت دارن باتعجب نگاهم مي کنن. چقدر سخت بود که راحت از کنارت رد شم و نگاهت و پشت سر خودم حس کنم. بماند که سر

کلاسا چه عذابي مي کشيدم. سوگندم اگه تا الان دووم آوردم فقط و فقط به اميد تو بود به خاطر حضور تو به خاطر با تو بودن.

تنم گرم شده بود صورتم داغ کرده بود. شنيدن اين حرفها از مهران اين همه اعترافات. زبونم بند اومده بود. يه جرقه تو ذهنم اومد، مهران من و ديده بود مدتها قبل، بدون اينکه من بفهمم. و

من تمام اين مدت با يه صدا زندگي مي کردم بدون تجسم يه آدم. با دلخوري به مهران نگاه کردم و با ناراحتي گفتم: مهران خيلي بي انصافي خيلي... تو من و ديدي اما من ... خيلي بدي ...

با ناراحتي و يکمم عصبانيت مشتهاي گره کردمو به سينه ي مهران مي کوبيدم تا شايد اين بي انصافي يکم جبران بشه اما وقتي لبخند خوشحال مهران و ديدم عصبانيتم دوبرابر شد به صداي

جيغي گفتم: مهران خيلي بي انصافي ... خيلي ... من ... من ...

دنبال يه کلمه ي مناسب براي توصيف اين بي عدالتي مي گشتم که يهو مهران باهمون لبخندش دستام و که به سينش مشت مي کوبيدم و گرفت و با يه حرکت من و به سمت خودش کشيد و ...

فقط تونستم چشمامو ببندم و داغي لبهاش و رو لبهام حس کنم. خدايا اين چه حس لذت بخشي بود. يه حس شيرين همراه با يه ترس و نگراني. نگراني براي از دستدادن مهران براي اينکه

ممکنه اين اولين و آخرين بوسه ي ما باشه. با اين فکر ناخوداگاه دستام بالا اومد و رو صورت مهران قرار گرفت دستم و تو موهاش بردم و دلم نمي خواست ازش جدا شم. انگار مهرانم

همين فکر و حس و داشت چون اونم با يه حرکت کمرمو گرفت و بيشتر به سمت خودش کشيد. نمي دونم چقدر طول کشيد فقط مي دونم که ديگه نفس کم آورديم . آروم از هم جدا شديم. خجالت

مي کشيدم بهش نگاه کنم. سرمو انداخته بودم پايين هنوز تو بغل مهران بودم. مهران آروم چونه امو گرفت و سرمو بالا آورد.

مهران: سوگندم به من نگاه کن.

تو چشماش نگاه کردم. يه نگاه مهربون با کلي محبت و عشق.

مهران بالبخند عميقي تو چشمام زل زده بود.

مهران: سوگندم ازت ممنونم. تو من و به تنها آرزوم رسوندي. ديگه بوسيدن و بغل کردنت برام تبديل شده بود به يه رويا يه آرزو، حتي اگه همين الانم خدا جونم و بخواد با تمام وجود تقديمش

مي کنم.

سرش و به سمت آسمون برد و گفت: خدايا بنده ي ناشکري بودم اما الان ميفهمم که من و يادت نرفته بود، با همه ي لج کردناي من تو لج نکردي و آرزومو براورده کردي. ممنونم خداجون.

صورتم از خوشحالي و خجالت سرخ شده بود.مهران آروم منو جلو کشيد و سرم و گذاشت رو سينه اش و همون جور سرمو ناز کرد. هيچ چيزي نمي خواستم. دوست داشتم تا هميشه تو همين

حالت بمونم. جام خوب بود و گرماي محبت و عشق و حس ميکردم.

يه يک ساعتي تو جنگل مونديم و بعد هر کدوم جدا رفتيم سمت ويلا تا کسي نفهمه ما با هم بوديم به ويلا که رسيدم سريع از پله ها رفتم بالا و پاورچين پاورچين رفتم تو اتاق و لباسمو عوض

کردم. سعي ميکردم هيچ گونه صدايي ايجاد نکنم که بچه ها بيدار نشن. رفتم کنار مهسا دراز کشيدم و چشمام و بستم و به مهران فکر کردم. نيم ساعت بعد حس کردم يکي داره تکونم ميده.

خيلي خسته بودم واسه همين توجه نکردم.

اما تکون ها نه تنها قطع نشد بلکه شديدتر هم شد. مجبوري چشمامو باز کردم. تو عالم خواب و بيداري زمان و مکان رو گم کرده بودم .فکر ميکردم خونه ي خودمونم و داداشم داره تکونم

ميده.

به زور و با عصبانيت چشمامو باز کردم که سرش يه داد بکشم اما با ديدن مهسا که بالا سرم نشسته و تکونم ميده تعجب کردم. متعجب تو جام نشستم و دورو برم و نگاه کردم بعد سي ثانيه

يادم اومد کجام.

مهسا: چته تو؟ چقدر مي خوابي؟ زود باش پاشو ببينم پاشو کارت دارم.

چشمامو با دستهام ماليدم تا خواب و از خودم دور کنم. با گيجي به مهسا نگاه کردم و گفتم:تو خوبي؟ چي داري ميگي واسه خودت؟ آخه چي کارم داري؟ من خوابم مي آد.

مهسا: بله ديگه منم همه رو خواب کنم و جيم بزنم و بعد دو ساعت برگردم خسته و کوفته مي شم و دلم نمي خواد از جام پاشم.

من: چي؟ مثلاً بايد بفهمم چي ميگي؟

مهسا: زود باش پاشو ببينم. تو خيلي مشکوکي. نزاشتم روجا و مريم بفهمن. اومدم از خودت بپرسم کجا رفته بودي.

من: مهسا جون قربونت برم الان خسته ام بزار برم صورتمو بشورم بعد حرف ميزنم.

براي راضي کردن مهسا يه ماچي از لپش کردم وسريع پا شدم رفتم صورتمو بشورم. وقتي دوباره اومدم توي اتاق ديدم همه در حال حاضر شدن هستن. با تعجب نگاهشون کردم و گفتم: کجا

ميريد؟ چرا لباس پوشيديد؟

مريم: زود باش لباستو بپوش قراره بريم دريا.

خوشحال دوييدم سمت لباسامو زودي حاضر شدم. يکي از بچه ها که مسئول شده بود همه رو جمع کرد و سوار اتوبوس کرد و مواظب بود کسي جا نمونه. يه ده دقيقه بعدش رسيديم به ساحل و

پياده شديم.

ذوق زده تا پامو از اتوبوس بيرون گذاشتم شروع کردم به عکس گرفتن از همه جا و همه کس عکس ميگرفتم. بايد تمام اين لحظات اين سفر رو ثبت مي کردم. بچه ها رو جمع کردم و

عکساي دسته جمعي و تکي گرفتيم.

رفتيم کنار آب و گوش ماهي جمع کرديم. يه سري از بچه ها با چوب روي ماسه ها شکلک ميکشيدن و بعضي هام پاهاشون و برده بودن توي آب.

بعد کلي ورجه وورجه رفتم يه گوشه و ايستادمو زل زدم به دريا. بازم آبي دريا جذبم کرده بود جوري که نمي تونستم چشم ازش بردارم.

_: به چي اين قدر عميق نگاه ميکني.

ديگه عادت کرده بودم با لبخند برگشتم و مهرانو کنار خودم ديدم. با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: خانم کوچولوي ما شجاع شده. گفتم الان نيم متر ميپري تو هوا.

من: ديگه حنات رنگي نداره آقا. عادت کردم که تو بترسونيم واسه همين ديگه نمي ترسم. ابروهاش و بالا انداخت و گفت: جداً؟ مي خواي ثابت کنم که راست نمي گي؟

مبارزه طلبانه گفتم: مي توني ثابت کن.

يه لبخند شيطاني زد و زوم کرد تو چشمام. يه دفعه داغ شدم. مهران بدون توجه به اطرافش دست دراز کرد و دستمو گرفت. از ترس رنگم پريد. واي اگه يکي ميديد چي ميشد؟ بازار شايعه راه

مي افتاد.

سريع دستمو عقب کشيدم اما مهران دستمو محکم گرفته بود و ول نمي کرد. داشتم سکته مي کردم. همون جور با ترس گفتم: مهران دستمو ول کن الان يکي ميبينه.

با بدجنسي خنديد و گفت: خب ببينه. تو که گفتي نمي ترسي.

من: نمي ترسم ولي ...

ابروهاي مهران بالا رفت و گوشه ي لبش پائين اومد: تا اعتراف نکني ترسيدي ولت نمي کنم.

نمي خواستم کم بيارم واسه همين سعي کردم با بي تفاوتي بگم: نه اصلاً نمي ترس ...

اما تا خواستم جمله ام رو تموم کنم ديدم مهسا و روجا و مريم دارن از پشت مهران سمت ما ميان. رنگ صورتم که پريده بود بدتر شد.

سريع گفتم: مهران جون ميترسم دستمو ول کن زود خواهش ميکنم.

مهران که حسابي خندش گرفته بود با خنده اي که روي صداشم تأثير گذاشته بود گفت: اااااا ... چه زود تغير عقيده دادي.

من: مهران قربونت برم الان ول کن ترو خدا الان مهسا اينا مي رسن بهمون ميبيننمون.

دوباره مهران با خنده بهم نگاه کرد و بعد خيلي آروم دستمو ول کرد. از رو دستپاچگي ناخودآگاه دستامو پشت سرم قايم کردم. ديگه مهران به زور جلو خنده اش رو گرفته بود.

مهران: حالا چرا دستاتو قايم ميکني.

با گيجي چشم از مهسا اينا برداشتم و به مهران نگاه کردم و گفتم: چي؟

با ابرو به دستام اشاره کرد. يه نگاه کردم ديدم دستامو پشتم قايم کردم. خدايا اصلاً نفهميدم کي اين کاروکردم و چرا؟ همون جور گيج گفتم: نمي دونم .... دستامو چرا پشتم قايم کردم؟ ...

مهران ديگه نتونست خودشو کنترول کنه و با صداي بلند خنديد و گفت: وقتي گيج مي شي خيلي بامزه ميشي. مثل دختر بچه هاي ناز و خوردني و يکمي خنگ.

اصلاً نمي دونستم چه عکس العملي نشون بدم. بس که نگران برداشت دوستام بودم که حالا ديگه به ما رسيده بودن بودم که با تعجب به مهران نگاه مي کردن که با صداي بلند مي خنديد. روجا

با اشاره ازم پرسيد چي شده که من خودمو زدم به نفهمي و جوابشو ندادم. اما مهسا طاقت نياورد. وقتي سلام کردنشون تموم شد سريع گفت: استاد معيني به چي اين جوري مي خنديد؟ راستش

اونقدر جالب مي خنديد که آدم دلش مي خواد همين جوري بخنده. يعني از خنده ي شما خندش ميگيره.

مهران يه نگاهي به من کرد و گفت: خانم آريا يه جوک خيلي بامزه تعريف کردن منم خندم گرفت.

مهسا اين بار به من نگاه کرد و گفت: جدي؟ سوگند تعريف کن ما هم بخنديدم بايد خيلي جالب باشه.

مونده بودم که چي بگم. هيچ چيز جالبي يادم نمي اومد اونايي هم که يادم مي اومد عمراً براي مهران تعريف ميکردم که اين جوري بخنده. از رو ناچاري گفتم: يادم رفته چي تعريف کردم.

مهران دوباره با صداي بلند خنديد. اين بار منم از خنديدنش خندم گرفته بود. دو ساعتي تو ساحل مونديم و وقتي هوا تاريک شد همون جا کنار ساحل آتيش روشن کرديم و چند تا از بچه ها رفتن

شام گرفتن و همون جا کنار ساحل شام خورديم. حدود ساعت يازده بود که برگشتيم ويلا و اونقدر خسته بوديم که تا رسيديم توي اتاق فقط تونستيم لباسامونو عوض کنيم و پنج دقيقه بعد صدا از

کسي در نمي اومد.

صبح ساعت 7 شيپور بيدار باش و زدن. همه تند و تند با سرو صدا دست و صورتشونو شستن و همه ي دخترا رفتيم طبقه ي پائين که بساط صبحونه پهن بود و مهمون آقايون صبحونه

خورديم.

بعد صبحانه همه تو حياط جمع شديم همه دسته دسته مشغول کاري شدن. يه سري رفتن تو جنگل يه سري رفتن فوتبال بازي ميکردن. يه سري هم دور هم نشسته بودن و حرف ميزدن. يکي از

پسرام بايه توپ واليبال اومد و گفت: خانم ها وآقايون هر کي مي خواد بازي کنه بياد جلو بايد يه تيم تشکيل بديم. به زور بچه ها رو بلند کردم و رفتيم که واليبال بازي کنيم.

چندتا از پسرهام بلند شدن و مهران و استاد حميدي هم گفتن که بازي ميکنن.

قرار شد که دخترها توي يه تيم و آقايون تو تيم بعدي باشن. دسته بندي کرديم و هر کس رفت جاي خودش ايستاد. به جاي تورم يه طناب به دو تا درخت بستم و بازي شروع شد. تيم آقايون قد

شون بلند تر و بازيشون بهتر بود اما ماهام کم نمي آورديم بعد 20 دقيقه بازي هنوز امتياز ها برابر بود و هيچ تيمي نمي تونست بيشتر از دو دقيقه امتياز بالارو داشته باشه چون تيم مقابل

بلافاصله تو کمتر از دو دقيقه امتياز ميگرفت.

توپ يکي از بچه ها بيرون رفت و تيم آقايون بازي رو بايد شروع ميکردن. مهران رفت که سرويس و بزنه چشمم به مهران بود مهران توپو که زد همه ي حواسا رفت سمت توپ يه لحظه

نگاه کردم ديدم مهران هنوز سر جاش ايستاده. يه حس عجيبي داشتم. بدون توجه به بازي به مهران نگاه مي کردم . همه ي حواسم به مهران بود که ديدم حالش عجيبه و انگار گيج ميزنه.

نمي تونست روي پاهاش وايسته و تعادلش و حفظ کنه يه دفعه ديدم خون از دماغش مثل رود پائين اومد. اما مهران هيچ تلاشي براي مهارش نکرد. تنم يخ کرده بود و قلبم اومده بود توي دهنم.

يه دفعه جلوي چشماي مبهوت من مهران با زانو خورد زمين و نقش زمين شد. فقط تونستم جيغ بکشم و با صداي بلند اسمشو صدا کنم.

من: مهراننننننننننننننننننننن ننننننننن ...

اصلاً نمي فهميدم چي کار ميکنم. با جيغ من همه دست از بازي کشيدن و با تعجب به من نگاه کردن. اما من بي توجه به اطراف و اون همه چشمي که به من نگاه ميکردن. دويدم سمت مهران

و سعي کردم برش گردونم. سرش رو پاهام بود و صورتش غرق خون بود همه مات مونده بودن به من انگار هنوز موضوع رو درک نکرده بودن. يه دفعه انگاري متوجه ماجرا شده باشن همه

اومدن دورم و شروع کردن به پرسيدن: چي شده؟

_چرا صورت استاد خونيه؟

_: چي شد که افتاد؟

_: چه اتفاقي براش افتاده؟

به پهناي صورتم اشک مي ريختم و مهران و صدا ميکردم: مهران ... مهران ... چشماتو باز کن. مهران ... پاشو ...

اما فايده نداشت. حال مهران خراب تر از چيزي بود که فکر ميکردم. با چشماي خيس به بچه ها که دورم کرده بودن نگاه کردم. دنبال بزرگتري ميگشتم که کمکم کنه. اون ميون چشمم به استاد

احمدي افتاد که کنار مهران زانو زده بود. با التماس گفتم: استاد ترو خدا. يه کاري کنيد. بايد ببريمش بيمارستان. مهران حالش خوب نيست.

استاد با سر حرفمو تأييد کرد و با کمک چند تا از بچه ها مهران و سوار ماشين کردن. خودمو به استاد رسوندمو گفتم: منم ميام.

استاد که حال خراب منو ديده بود با نگراني گفت: بهتره شما اينجا بمونيد. حالتون خوب نيست.

با شدت سرمو تکون دادمو گفتم: نه منم بايد بيام. من اينجا نمي مونم. من ميدونم مهران چشه.

هم همه اي بين بچه ها افتاد. همه متعجب از حال و روز من و اينکه چه طوري من از حال استاد معيني خبر دارم و مهمتر از همه چرا من استاد و به اسم کوچيک صدا ميکنم.

مهسا جلو اومد و سعي کرد مانعم بشه اما من بي توجه به اون بازم به استاد حميدي التماس کردم.

استاد که حال زار منو ديد ديگه مقاومت نکرد و گفت: باشه بيايد. بعد رو به مهسا گفت: شمام بيايد ايشون حالشون خوب نيست..

مهسا با سر چشمي گفت و رفتيم تو ماشين استاد نشستيم. من پشت پيش جسم بي هوش مهران نشستم و مهسا هم صندلي جلو. گويا چند تا از پسرهاي همکلاسي هم تو ماشين استاد اميري

نشستن و دنبال ما به سمت بيمارستان حرکت کردن.

به بيمارستان که رسيديم سريع چند تا پرستار خبر کرديم. مهرانو روي تخت گذاشتن و بردنش توي بيمارستان. دکتر کشيک اومد ازمون پرسيد مريضيتون سابقه ي بيماري خاصي ندارن؟

استاد اميري: ما بي اطلاعيم آقاي دکتر. ما ...

من که تا اون لحظه تو بغل مهسا گريه ميکردم همون جور که مهسا زير بغلمو گرفته بود تا نيوفتم خودمو به دکتر رسوندم و گفتم: آقاي دکتر مهران سرطان خون داره.

تقريباً همه ي کساني که با ما به بيمارستان اومده بودن منجمله خود دکتر با چشماي گشاد از تعجب به من نگاه کردن. شايد تو سلامت عقل من شک داشتن.

دکتر مشکوک گفت: شما مطمئنيد خانم.

من: بله مطمئنم.

دکتر: چند وقته اين بيماري رو دارن؟

من: خيلي وقته آقاي دکتر اين اواخر حالش مدام بد ميشد. حسابي ضعيف شده بود و مدام خون دماغ ميشد.

همه با تعجب و گيجي به توضيحات من گوش ميدادن. دکتر سري تکون داد و ازم تشکر کرد و رفت سمت اتاقي که مهران و توش برده بودن.

من به بازوي مهسا آويزون بودم اما حس ميکردم اونم به خاطر شوکي که بهش وارد شده توانش و از دست داده، بهم کمک کرد و بردم رو يک صندلي نشوند.

استاد حميدي و بقيه دور من حلقه زده بودن و با تعجب بهم نگاه مي کردن. خوب ميدونستم که خيلي سؤالا دارن که مي خواستن من جوابشونو بدم.

استاد حميدي: خانم آريا شما از کجا مي دونيد که مهران چه مريضي داره؟ شما مطمئن هستيد؟

به زور به استاد نگاه کردم. تو دلم آرزو ميکردم کاش مهران اين بيماري رو نداشت.

من: بله استاد مطمئن هستم. ايشون فکر کنم ... حدود دو سالي ميشه که بيمارن ...

استاد اميري: اصلاً امروز چه اتفاقي افتاد؟

من: وقتي داشتيم واليبال بازي ميکرديم که ديدم مهران حالش خوب نيست. بعد از اينکه سرويس و زد خون دماغ شد و بعد بيهوش افتاد رو زمين.

استاد حميدي: خانم آريا، ببخشيد ولي ميتونم بپرسم شما اينا رو يعني در مورد بيماري مهران از کجا مي دونيد؟

سرم درد ميکرد. کاش سؤال کردنو تموم ميکردن. کاش ميزاشتن به حال خودم باشم و براي مهران گريه کنم. با دست سرمو فشار دادم تا از دردش کم کنم.

من: من ... من از قبل مهرانو مي شناختم ... از يک سال پيش. قبل از اينکه استاد دانشگاهمون بشه. خودش ... خودش موضوع بيماريش رو بهم گفت. فکر کنم خيلي پيشرفت کرده ... من ....

ديگه نمي تونستم ادامه بدم. ظاهراً قيافم کاملاً از حال خرابم خبر مي داد چون ديگه کسي چيزي ازم نپرسيد و از دورم پراکنده شدن.

مهسا: سوگند ... تو راست ميگفتي؟ ... اون ... استاد ... همون مهرانه؟ استاد معيني مهرانه سوگند؟ چرا بهم نگفتي؟ چند وقته که مي دوني؟

من: گفتنش چه فايده اي داشت؟ تو باور نمي کردي ...

بغض گلومو گرفته بود. مهسا با چشماي خيس بهم نگاه کرد و بعد محکم بغلم کرد و سرمو رو سينه اش فشارداد. چقدر به آرامش احتياج داشتم. چقدر دلم مي خواست در باز ميشد و مهران

سر حال و سر پا مي يومد جلوم. بهم مي خنديد و ميگفت: من خوبم. چرا ترسيدي؟

اما حس بدي داشتم. خيلي بد. انگار يکي بهم ميگفت چه خيالات دست نيافتني. يکي بهم ميگفت: بايد بترسم. بايد .... چقدر خسته بودم ... چقدر داغون بودم ... دلم مي خواست چشمام و ببندم و

ببينم همه چي يخ خواب بوده .

منگ بودم و نگران حال مهران. مدام يه آهنگ تو سرم مي پيچيد.

(( شايد امروز بره فردايي نباشه ))

نمي خواستم بهش فکر کنم.

نه ... مهران خوب ميشه. بازم تو چشمام نگاه ميکنه و به اين همه نگرانيم مي خنده. نه من بهش احتياج دارم اون نمي تونه تنهام بزاره. نه .... نه ....

نميدونم چه مدت گذشته. اونقدر گريه کردم تا همون جا روي صندلي بيمارستان خوابم برد. چه کابوسايي ديدم. چشمامو که باز کردم. ديدم ممسا کنارم نشسته. يه لبخند کمرنگ بهم زد و گفت:

بيدارشدي عزيزم؟ سه ساعته که خوابي. فکر کنم بيهوش بودي.

سعي کردم بخندم اما نشد.

من: مهسا چي شده؟ مهران چه طوره؟

مهسا: زياد حالش خوب نيست. استاد حميدي يه تماس گرفت و دو ساعت بعد به آقايي اومد که انگار وکيل مهران بود. مدارک پزشکيش رو آورد. سوگند فکر کنم ...

به دهنش زل زده بودم و سعي ميکردم حرفاشو بفهمم اما چيزي درک نمي کردم.

مهسا: سوگند فکر کنم حال مهران اصلاً خوب نيست. راستش ... دکترا گفتن رفته تو کما و علائم حياتيش هم ....

نه .... نه ... نمي خواستم بشنوم. دستامو گذاشتم رو گوشام تا چيزي نشنوم. يعني عمر خوشي من اين قدر کوتاه بود. خدايا چرا؟ چرا؟

« بيا تا براي غم جايي نباشه

شايد امروز بره فردايي نباشه»

خدايا...مهرانمو ازم نگير. مي دونم بزرگي. مي دونم براي هر کاري که ميکني دليل داري. خدايا الان خيلي زوده ... الان نبرش.

با زاري به مهسا نگاه کردم و گفتم: مهران خوب ميشه. اون طوريش نمي شه. اون هنوزوقت داره. خيلي وقت داره. دکترا گفتن سه سال. هنوز يه سالش مونده. اون خوب ميشه. بايد خوب

بشه.

مثل ديوونه ها واسه خودم حرف ميزدم و دليل مي آوردم. اشکاي مهسا سرازير شده بود. محکم بغلم کرد و منو به خودش فشار داد.

مهسا: آروم باش سوگند جون. عزيزم آروم باش. هر چي خدا بخواد همون ميشه.

باورم نمي شد. مهران، مهران من، اون که تا ديروز حالش خوب بود و سرپا. الان چرا به اين حال افتاد؟ چرا همه ازش قطع اميد کردن. يعني زندگي اين قدر کوتاهه؟ واقعاً اين که ميگن

زندگي به مويي بسته است راست ميگن.

شب هر چي استاد حميدي اصرار کرد که برگردم ويلا قبول نکردم. با اصرار و زور گفتم: مي مونم من پيش مهران مي مونم. مهسا هم به خاطر من موند. استاد حميدي و وکيل مهران هم بودن.

دکتر گفته بود: فکر نمي کنم تا صبح دووم بياره. نمي دونم چه جوري اين همه مدت دردو تحمل کرده بود اما انگار ديگه طاقت درد کشيدن نداره.

با شنيدن اين حرف حس کردم روح از بدنم جدا شده. چشمام تار شد و ديگه چيزي نفهميدم. چشمامو که باز کردم روي تخت بيمارستان بودم و تو دستم سرم بود. مهسا کنارم ايستاده بود و

نگران نگاهم ميکرد. من اينجا چي کار ميکردم؟ من بايد کنار مهران مي بودم. خدايا نه،نه چه جوري بايد تحمل کنم. با ياد آوري مهران غم عالم تو دلم نشست ياد اين اواخر افتادم. خدايا چه

طور توجه نکرده بودم. مهران حسابي لاغر و رنگ پريده شده بود اما همش ميگفت حالش خوبه. چرا زودتر نفهميدم که چه عذابي ميکشه.

من: مهسا مهران خوشحاله. مي دونم خوشحاله که داره ميره پيش خانوادش. حتماً خيلي منتظرش بودن. مي دونم که دلش براي همه اشون تنگ شده. حتماً شاده که بعد مدتها تو آغوش

خانواده اش جا ميگيره. مادرش بالاخره پسرشو ميبينه. مهران همينو مي خواست. دوست داشت زودتر بره. واسه همين طاقت نياورد يکسال ديگه صبر کنه.

بالاخره با خدا لج کرد و زودتر رفت. به چيزي که مي خواست رسيد. حالا من موندم و عروسکهاش و مهر مشهدش و يه عالمه خاطره.

ياد آهنگي افتادم که گاهي براش مي خوندم.

« اگه حتي بين ما فاصه يک نفسه، نفس منو بگير.

براي يکي شدن،اگه مرگ من بسه،نفس منو بگير.

اي تو هم سقف عزيز،اي تو هم گريه ي من

گريه هم فاصله بود،گريه آخرما

آخر بازي عشق ختم اين قافله بود.

ترس گر گرفتن عشق،در تنور هر نفس

غم نه اما کم که نيست،هم شب تازه ي تو.

ترکش خودتير عشق،سنگ سنگر هم که نيست

خوبه ديروز و هنوز طرحي از من برصليب روي تن پوشت بدوز

وقت عرياني عشق با همين طرح حقير در حريق تن بسوز

پلک تو فاصله ي،دست کاغذوغزل من وعاشقانه بود

رفتي از پيله ي خاک،اي کليد قفل شعر خواب شاعرانه بود.

« اگه حتي بين ما فاصه يک نفسه، نفس منو بگير.

براي يکي شدن،اگه مرگ من بسه، نفس منو بگير.

از ته جام سکوت تا بلنداي صدات

يار ما بودي عزيز در تمام طول راه

با من عاشق ترين هم صدا بودي عزيز

هر سه رو گردان شدن از من و همراه ما

باور بي ياوري روز انکار نفر روز ميلاد تو بود

مرگ اين خوش باوري خوب ديروزو هنوز

« اگه حتي بين ما فاصه يک نفسه، نفس منو بگير.

براي يکي شدن،اگه مرگ من بسه، نفس منو بگير.»

مهران تا صبح دووم نياورد.

رفت.

براي هميشه تنهام گذاشت.

رفت و به آغوش خانوادش پيوست

از اون روزا چيز زيادي يادم نيست. يکسري تصاوير محو، همه غمگين، همه ناراحت، همه ناباور خيلي ها گريه ميکردن. کسي باورش نمي شد.

همه چيزهايي که يادمه مثل قطعه هاي فيلم بريده بريده بود. قيافه هاي ناراحت. مهسا که گريه ميکرد روجا که بغلم ميکرد و دلداريم ميداد استادا ناراحت. آمبولانسي که براي حمل جسد مهران

عزيز اومده بود. خيلي چيزا يادم نيست. بعدها مهسا بهم گفت وقتي فهميدم مهران مرده تو يه حالتي از شوک و بيهوشي بودم. حتي يادم نمياد چه جوري به خونه برگشتم .

خانوادم با ديدن حال من رو به موت بودن. مامانم گريه ميکرد و بابام مدام ميگفت: نبايد ميزاشتم بره. اولش همه فکر ميکردن که من به خاطر ديدن مرگ استادم دچار شوک شدم و به اين حال

افتادم. اما بعداً مهسا به مادرم گفت: ماجرا چه جوري بوده که مهران برام بيشتر از يه استاد بود. حدود دو ماه از زندگيم بعد از مهران به بي خبري گذشت. دچار افسردگي شديد شده بودم.

دوست داشتم تو اتاق تاريکم بمونم و به مهران فکر کنم.عروسک مهران گلابي رو بغل ميکردم و باهاش حرف ميزدم. مادرم رو مي ديدم که با محبت بهم نگاه ميکنه و باهام حرف ميزنه.

پدرمو مي ديدم که از غصه ي من پير شده. برادرامو مي ديدم که به خاطر من سعي ميکردن هيچ سروصدايي نکنن با نگراني بهم نگاه ميکردن و لبخند ميزدن.

شايد اون روزها بود که مي فهميدم مهران چي ميگه. وقتي ميگه کانون گرم خانواده يعني چي. وقتي ميگفت: اگه همه ي دنيا بهت سخت گرفت برو پيش خانوادت. مطمئن باش که آرومت

ميکنن.

واقعاً راست ميگفت. تو اون شرايط اگه به خاطرخانواده و دوستام نبود شايد هيچ وقت به زندگي بر نمي گشتم. مهسا تقريباً هر روز بهم سر ميزد و کلي باهام حرف ميزد. با اين که بيشتر

حرفاشو نمي شنيدم اما حضورش تأثير زيادي تو بهبودي حالم داشت. بعد دو ماه کم کم به خودم اومدم. ياد قولي که به مهران داده بودم افتادم.

مهران: سوگند قول بده که بعد من به زندگيت ادامه مي دي. نگذار بعد مرگم به خاطر زندگي تو عذاب بکشم و تو آتيش جهنم بسوزم.

و بازم اين مهران و ياد اون بود که منو به زندگي برگردوند. به کمک مهسا سعي کردم به روال عادي زندگيم برگردم. روزها يه ادم معمولي بودم و شبها توي خلوت اتاقم با مهران و خاطره

هاش سر ميکردم.

روزي که جواب کنکور اومد رو يادمه. مهسا با ذوق اومد خونمون و از دم در به همه تبريک گفت.

وارد اتاق من که شد پريد و گونه هامو بوسيد و يه ريز گفت: مبارکه؛ مبارکه، مبارکه.

با تعجب بهش نگاه کردم: چي مبارکه؟

با يه فکري چشمام گرد شد و گفتم : مي خواي ازدواج کني؟

نيش مهسا بسته شد و پشت چشمي برام نازک کرد و گفت: ازدواج من چه ربطي به تو داره که بگم مبارکه؟

شونه بالا انداختم و گفتم: پس چي مبارکه؟

مهسا دوباره ذوقي کرد و با هيجان گفت: اول مشتولوق.

من: خبرو بده بد بهت يه چيزي ميدم.

مهسا: خيلي گدايي. ولي خوب خودم ديگه طاقت ندارم.

بعد جيغ بلندي کشيد و گفت: سوگند قبول شدي. تو ارشد قبول شدي.

يک دقيقه اي طول کشيد تا حرفشو تو مغزم تجزيه و تحليل کنم و بفهمم چي ميگه. وقتي فهميدم با ناباوري بهش نگاه کردم و وقتي مطمئن شدم که جدي ميگه و شوخي در کار نيست. اشک تو

چشمام جمع شد. بلند شدم و سفت مهسا رو بغل کردم.

خدايا شکرت.خدا شکرت. مي دونستم قبوليم به خاطر لطف خدا و تلاشهاي مهرانه. اينم آخرين يادگاري که مهران بهم داده بود. به زور خودمو نگه داشتم تا خانوادم اشکامو نبينن. اما وقتي

تنها شدم از ته دل گريه کردم و از مهران تشکر و آرزو کردم کاش خدايا مهران پيش خانوادش شاد باشه.

مهران تو زندگيم يه روياي شيرين بود که زود تموم شد.

نمي خواستم اين جوري باشم. نمي خواستم همه با نگراني و دلسوزي بهم نگاه کنن. مامانم همش با يه غصه که دل آدمو آب ميکرد بهم نگاه ميکرد و بابام با اينکه فکر ميکردم مستبده و

اصلاً دوستم نداره، تا به خونه مي اومد سريع ميومد دم اتاقم و با لبخند ازم ميپرسيد: حالت خوبه؟

دوست داشتم جوابشونو بدم. جواب تمام محبتهاشون و ازشون معذرت بخوام به خاطر تمام رفتارايي که کردم به خاطر تمام فکرايي که در موردشون داشتم به خاطر اينکه مي خواستم تنها باشم

بدون اونها. واقعاً شرمندشون بودم.مي دونستم تحمل کردنم تو اون حالت عصبي و افسردگي کار آسوني نيست.اما خانوادم بدون هيچ حرفي تحملم ميکردن حتي خواهرزاده ي نازوشيرينم با اون

چشماي قشنگش بهم نگاه ميکرد و ميگفت:خاله مريضي؟ و وقتي چشمام دوباره اشکي ميشد با اون دستاي نازو کوچيکش اشکامو پاک ميکرد.محکم بغلش ميکردم و به خودم فشار ميدادم.

ديگه وقتي تو آينه نگاه مي کردم خودمو نمي ديدم.گونه هاي برجسته ام آب رفته بود و چشمام گود افتاده بود.چند کيلو لاغر شده بودم و بي حال و بي انرژي و نامرتب بودم.

مي خواستم دوباره بشم همون سوگند قديمي ولي براي برگشتن به خودم لازم بود واقعيتها رو قبول کنم. اين که مهران ديگه نيست و هيچ وقت برنمي گرده.اين که من فقط مي تونم خاطراتشو

حفظ کنم.هنوزم چهارشنبه ها مال من بود.مي تونستم براي مهران و خانوادش دعا کنم و فاتحه بخونم.

بايد قبول ميکردم که مهران خيلي وقت بود که مي خواست با خانوادش باشه و حالا بهش رسيده بود من نبايد با اين کارهام روحشو عذاب ميدادم.يه شب نشستم تا صبح با مهران حرف زدم. من

اونو کنار خودم ميديدم و براش حرف مي زدم و از دردام ميگفتم از دلتنگيهام.کلي اشک ريختم.همون شب بهش گفتم:مهران کمکم کن کمکم کن که بتونم دوريتو واسه ي هميشه تحمل کنم.

کمکم کن که بتونم خودم باشم. که ياد تو فقط واسه خودم،تو ذهنم واسه هميشه نگه دارم.

صبح روز بعد که بيدار شدم انگار نيروي تازه اي تو وجودم پيدا شده بود که بهم انرژي ميداد تا همه ي دردام و غم هامو فراموش کنم.

صبح بيدار شدم و رفتم دست و صورتمو شستم و رفتم سر ميز صبحونه نشستم.خانوادم با تعجب به تغير رفتارم نگاه ميکردن.خوشحالي تو صورت همشون ديده مي شد اما جلوي خودشونو

گرفته بودن که چيزي نگن.

بعد مدتها نشستن کنارخانوادم و غذا خوردن دست جمعي يه حس عجيبي بهم مي داد. يه حس شيرين که انگار از مدتها قبل فراموشش کرده بودم.

بعد صبحانه به مادرم کمک کردم که ميزو جمع کنه. بهش کمک کردم که خونه رو جمع و جور کنه و غذا رو واسه ناهار آماده کنه.مادرم طفلي از شوق و خوشحالي يکسره تشکر مي کرد و دم

به دقيقه ميگفت: تو به کاراي خودت برس من همه کارا رو ميکنم.نمي خواد کمک کني.

اما گوشم به اين حرفها نبود و کار خودمو ميکردم.بعد ناهار رفتم تو اتاقم يه نگاه به دورو بر انداختم نياز به يه گردگيري و خونه تکوني حسابي داشت.دست به کار شدم وشروع کردم.دو

تاکارتن گرفتم و تمام کتابها وجزوات درسي و کتابهاي غيردرسي رو ريختم توش و بردم گذاشتم تو انباري.با يه دستمال خيس همه جارو دستمال کشيدم.آينه ام که قد يه سال غبار روش نشسته

بود. وسايل روي ميز توالت و مرتب وتميز چيدم.جاي تخت و ميزم رو عوض کردم ويه دکور جديد چيدم.بعد از دو ساعت که کارم تموم شدايستادم و با رضايت به کاري که کردم نگاه کردم.اين

اتاقي که جلوم بود اتاق دو ساعت قبل نبود.مثل صاحبش که زمين تا آسمون با شب قبل تغير کرده ود اونم عوض شده بود انگار يه روح تازه توش دميده بودن.اتاق به آدم نيرو و شادي تزريق

ميکرد.خسته از کار حوله ام رو برداشتم و رفتم يه دوش گرفتم و کلي سبک شدم و اومدم همون جور روي تخت ولو شدم.نمي دونم کي خوابم برد ولي بد مدتها با آرامش خوابيدم .توي خواب يه

جنگل خيلي قشنگو ديدم. داشتم تو جنگل راه ميرفتم اما انگار ناراحت بودم.پريشون و خسته.ديگه توان نداشتم.به يه درخت پير تکيه دادم تا خستگيم دربره يه دفعه يه صدايي شنيدم سريع

خودمو کنار کشيدم يهو ديدم درخت پير با يه صداي بلند از تنه ترک خورد و شکست و با يه صداي ناجور افتاد روي زمين.جيغ بلندي کشيدم و دوييدم.همون جور که مي دوييدم گريه مي کردم

انگار درد زيادي ميکشيدم.نمي دونم چقدر دوييدم اما وقتي ايستادم ديگه توي جنگل نبودم وسط يه چمنزار پر از گل بودم که سبزي و زيبايش چشممو خيره کرده بود. يه حس خوب و شيرين تو

وجودم رخنه کرد.بي اختيار لبخند زدم و با ولع و هيجان به اطراف نگاه ميکردم.مثل کارتن ها ي بچه گيام بود.واقعاً روياييبود.يکم که جلو رفتم يه درخت جوون و سبز ديدم که قد کشيده بودو

شاخه هاي بلندش سايه انداخته بودن.خسته از دويدن و بي توان از درد کشيدن رفتم و زير سايه ي درخت نشستم و تکيه دادم به تنش.يه دفعه انگار حسي از قدرت يه حس گرم و قوي يه حس

آرامش و امنيت تو بدنم پيچيد.آروم شدم.اونقدر آروم که کم کم چشمام سنگين شد و خوابم برد.

آروم چشمامو باز کردم.هنوز گيج خواب بودم.فکر ميکردم الان که چشم باز کنم هنوزم تو همون چمنزار رويايي هستم اما ديدم توي اتاق خودمم و مامان دم در ايستاده و به اتاق نگاه ميکنه.

پيدا بود که از تغيرات اتاق خيلي خوشش اومده.يه نگاه به من کرد وگفت: تو کي اتاقو کنفيکون کردي؟ صبح که اتاقت اين شکلي نبود؟همون جور که از جام بلند ميشدم خنديدم و گفتم:خب ديگه

من جادوگرم يه وردي خوندم و اسباب اثاثيه اتاق فرتي تغير مکان دادن.

مامان خنديد و در حال بيرون رفتن از اتاق گفت: کاش يه وردي مي خونديو آشپز خونه هم مثل دسته ي گل تروتميز ميشد.

مي خواستم زندگيمو تغيير بدم. بايد يه شروع جديد داشته باشم. قبولي تو کنکور بهترين فرصت بود چون يه دانشگاه جديد، يه شهر جديد با آدمهاي جديد و يه زندگي جديد بهم ميداد.

آخراي شهريور با بابام رفتيم تهران تا براي دانشگاه ثبت نام کنيم. همش داشتم ورودم و به اين دانشگاه با بار اولي که رفتم دانشگاه خودمون مقايسه ميکردم. هر دو بار حس غريبي داشتم.

اما دفعه ي اول لااقل دلم خوش بود که توي شهر خودم هستم. اما اينجا تک و تنها بودم بدون اينکه کسي رو بشناسم.

واي چقدر دلم مي خواست مهسا پيشم بود. کاش با هم مي يومديم دانشگاه. کاش بازم با هم همکلاسي بوديم.

کارمون تو دانشگاه تا ظهر طول کشيد بعدش رفتيم خونه ي خاله اينا. عصري با بابام رفتيم دنبال يه خونه ي مناسب. اما نميدونستيم کجا رو بايد بگرديم. خلاصه بعد دو روز گشتن يه خونه ي

کوچيک و خب واسه ي زندگي کردن يه دختر تنها پيدا کرديم. بابا دلش نمي خواست تنها خونه بگيرم اما چاره اي نبود. دانشگاه خوابگاه نداشت و منم کسيو نمي شناختم که باهاش خونه بگيرم

اين شد که بابا راضي به انجام اين کار شد. هم خوشحال بودم هم استرس داشتم. زندگي کردن تنها و مستقل شدن همون چيزي بود که هميشه آرزوشو داشتم. حدود يک هفته طول کشيد تا خونه

واسه يک زندگي آماده بشه. تقريباً همه چيزاي لازم واسه يه شروع جديد و داشتم. از يخچال و بخاري و گاز و تخت و ظرف و خلاصه چيزاي ضروري رو از خونه آورده بودم. حتي بابا مبلهاي

قديمي که مدتها توي خونه خاک ميخوردن و تميز کرده بود و برام آورده بود. خيلي خوشحال بودم. اون مبلهاي کهنه منو ياد خاطرات قشنگي مينداخت ياد سالهاي دور که شبها يواشکي تا صبح

روي اونها دراز ميکشيدم و کتاب مي خوندم و از ترس بابا با هر صدايي يک متر از جام مي پريدم چون بابا دوست نداشت شبها بيدار باشيم و مي گفت: اين خواب شبه که به آدم انرژي و نيرو

ميده.

اما من سکوت شبو دوست داشتم. مي تونستم تا صبح يکسره و بدون خستگي درس بخونم.

پدرم بعد سه، چهار، روز که از وضيعت زندگي من خيالش راحت شد بعد کلي سفارش رفت خونه.

منم کلي ذوق و هيجان داشتم براي شروع زندگي مستقلم شاد و خوشحال بودم حتي از تنهايي و شب هم نمي ترسيدم. البته خيره تر از اينها بودم که از تنهايي بترسم. بعد يک هفته همه چيز

برام عادي شد. انگار سالها بود که تنها زندگي مي کردم. به سکوت اونجا عادت کرده بودم و با تعجب فکر ميکردم چه جوري اين همه مدت توي اون همه شلوغي و سروصدا زندگي کردم.

براي خودمم عجيب بود.

اولين روز تشکيل کلاسها صبح زود از خواب بيدار شدم. تو آرامش صبحانه خوردم و زودتر از خونه اومدم بيرون تا به موقع به کلاس برسم. برگه ي انتخاب واحد دستم بود. يه نگاه به برگه

کردم و شماره کلاسو به خاطر سپردم. توي حياط دانشگاه از يکي از دختر ها پرسيدم ببخشيد کلاس شماره ي 17 کجاست.

دختر راهنماييم کرد و بعد از تشکر از اون به طرف يه ساختمون چند طبقه که کلي کلاس داشت رفتم. کلاس شماره ي 17 تو طبقه ي دوم بود. از پله ها بالا رفتم و کلاسو پيدا کردم. وارد کلاس

شدم. چند تا دختر و پسر ديگه هم بودن که زودتر اومدن و روي چند تا صندلي نشسته بودن. منم رفتم و تو رديف دوم روي يک صندلي ها نشستم.

جلوم دو تا دختر کنار هم نشسته بودن. بعد از دو دقيقه هر دو برگشتن و به من نگاه کردن و لبخند زدن يکي شون لب باز کرد و گفت: سلام. من بيتام اينم که کنارم نشسته درناست.

با دست به دختر نسبتاً تپلي که کنارش نشسته بود اشاره کرد. درنا برام دست تکون داد و سلام کرد درنا موقع حرف زدن لپاش قرمز مي شد و همين بامزه اش کرده بود بيتا يه دختر شيک بود.

زيبا نبود اما خيلي جذاب بود.

لبخند زدم و گفتم: سلام. خوش بختم من سوگندم.

بيتا: اهل کجايي؟

من: شماليم.

درنا: اي ول دختر شمالي. منم کرمانيم اين بيتام تهرانيه.

بيتا: راستش من و درنا چهار ساله با هم همکلاسي هستيم. قبلاً کرمان درس مي خونديم. من ديدم چهار سال اونجا مهمون بودم، گفتم درنام بياد اينجا دو سال مهمون ما باشه تا بهش ياد بدم

چه جوري از مهمون پذيرايي مي کنن.

بعد چشمکي زد و گفت: مي خوام غريب کوشون راه بندازم تا ديگه هي نگه شهر من شهر من. تو اين چهار سال منو کشت با اين شهرشون.

خندم گرفته بود. بچه هاي جالبي بودن. دلم هواي دوستامو کرد. اي کاش يکيشون پيشم بود. اونوقت کلي بهمون خوش ميگذشت.

با اومدن استاد همه صاف نشستن و به استاد خيره شدن استاد بعد معرفي خودش يه حضور غياب کرد و بعد در مورد درس و نمره و دانشگاه و کتاب و جزوه يه توضيحاتي داد و درسو شروع

کرد. چون جلسه ي اول بود قد دو صفحه بيشتر درس نداد. خيلي زود کلاس و تموم کرد و برامون آرزوي موفقيت کرد و رفت.

بعد از رفتن استاد يه نفس تازه کشيدم. خيلي خسته شده بودم. هميشه نشستن توي کلاس برام عذاب آور بود.

البته ظاهراً فقط من خسته نشده بودم. بيتا و درنام خسته به نظر ميومدن. داشتن غرغر ميکردن. همون جور که وسايلشونو جمع ميکردن ميگفتن: واي که چقدرم حرف زد. حالا خوبه مي

خواست زود درسو تموم کنه و اينقدر حرف مي زد اگه مي خواست درست و حسابي درس بده چيکار ميکرد.

درنا: آره وا... مغزمون ترکيد.

خندم گرفته بود. بيتا يه نگاهي به من کرد و گفت: تا کلاس بعدي نيم ساعت وقت داريم مياي بريم بوفه يه چايي بخوريم.

من: البته که ميام.

بيتا و درنا دختر هاي جالبي بودن. تو همون چند ساعت به اندازه ي کافي با هم صميمي و راحت شده بوديم. اونا مدام سربه سر هم ميذاشتن و باعث خنديدنم ميشدن. به من مي گفتن خوش

خنده. بيتا مي گفت تا بهت پقي ميکنم ميزني زير خنده.

اون روز تا عصري کلاس داشتيم و بعد از تموم شدن کلاسها خسته و کوفته رفتم خونه.

***

دو سه هفته اي از شروع ترم گذشته بود. روزا بيکار تو خونه مينشستم و سعي ميکردم خودمو با درس خوندن و فيلم ديدن سرگرم کنم. اما آخه چقدر مي تونستم فيلم ببينم و کتاب بخونم. از

بيکاري خسته شده بودم. موندن تو خونه کلافم ميکرد. فقط آخر هفته ها کلاس داشتم و بقيه ي هفته بي کار بودم و تو خونه در و ديوار و نگاه مي کردم. تنهايي وقتي که آدم کاري براي انجام

دادن نداره اصلاً خوب نيست.

وقتي حسابي از تنهايي خسته شدم. زنگ زدم به بابامو کلي درد و دل کردم که اينجا بيکار افتادم و دارم ديوونه مي شم يکم که سبک شدم خداحافظي کردم.

سه روز بعد بابام اومد زنگ زد و يه خبر خوش براي من داشت ظاهراً بعد از اينکه من زنگ زدم به بابام و کلي آه و ناله کردم از بيکاري، بابامم يه فکري ميکنه و زنگ ميزنه به يکي از

دوستاش که تو تهران زندگي ميکنه و در مورد من و وضعيتم باهاش حرف ميزنه و ازش مي خواد اگه کاري سراغ داره بهش معرفي کنه. اون دوستشم فرداش زنگ مي زنه به بابام خبر ميده

که يکي از دوستاش که يه شرکت ساختمون سازي داره نياز به يه منشي نيمه وقت دارن و باهاشون در مورد من صحبت کردن. بابام زنگ زد تا بهم خبر بده که من ميتونم اونجا کار کنم و فردا

بايد براي معرفي خودم يه سري به اونجا بزنم.

کلي شاد شدم. از هيجان شب به زور خوابيدم. فرداش رفتم به آدرسي که پدرم داده بود و خودمو معرفي کردم. انگار دوست پدرم شرايط منو کامل براشون توضيح داده بود و اونها هم پذيرفته

بودن. کار من از شنبه تا سه شنبه از 9 صبح تا 7 عصر بود البته يکي، دو ساعتي هم براي ناهار و استراحت وقت داشتم. اون جور که بعداً فهميدم دو روز آخر هفته هم يه منشي ديگه مي

اومد که اونم دانشجو منتهي انگاري منشي آخر هفته از آشنا هاي رئيس شرکت بوده.

اولين روز کاريم خيلي استرس داشتم. اما به خودم اميدواري دادم. سر ساعت تو شرکت بودم. بهم گفته بودن يک خانمي به اسم نيک نام کارامو برام توضيح ميده. اون روز اولين بار بود که

خانم نيک نام و ميديدم يه خانم حدوداً سي ساله با يه چهره ي مهربون و قشنگ و خواهرانه. تو کارش جدي بود اما اونقدر به آدم اعتماد به نفس مي داد که نگو. روز اول دونه به دونه کارامو

بهم توضيح داد و تو کل روزم حواسش به من بود که اشتباه نکنم. با اينکه دفعه ي اولم بود اما خدارو شکر خرابکاري نکردم. اونقدر تمرکز کردم و حواسمو به کار دادم تا يه وقت تو روز اول

گند نزنم که آخر روز مخم از تمرکز زياد داشت ميترکيد. اما خوشحال از اينکه کارمو خوب انجام دادم رفتم از خانم نيک نام تشکرو خداحافظي کردم. موقع خداحافظي ازم خواست که از حالت

رسمي در بيايم و همديگرو به اسم کوچيک صدا کنيم.

واي من که از خدام بود. چون همين جوري در حالت عادي حرف زدنم همه ي کلمه ها و اسمها رو مخفف ميکردم واقعاً واسم سخت بود که يه فاميلي، که در طول روز شايد بيش از 20 بار

بايد صدا ميکردم و مدام با پسوند و پيشوند بگم.

با خوشحالي قبول کردم و قرار شد «رعنا جون» صداش کنم بعداً فهميدم رعنا دختر خاله ي رئيسه.

روز اول کاريم اونقدر خسته شدم که وقتي به خونه رسيدم فقط لباسامو عوض کردم و بدون اينکه شام بخورم خوابيدم.

بعد از يک هفته کاملاً کارمو ياد گرفته بودم و مي دونستم چي کار بايد بکنم. جالب اينجا بود که من منشي رئيس شرکت شده بودم اما نه تنها تو اون يک هفته بلکه تا دو هفته بعدم ايشونو

نديدم. از بقيه شنيدم که ظاهراً شرکت يه پروژه تو شمال داره که رئيس و چند تا مهندس ديگه بايد دائماً براي انجام کارهاي اون برن شمال و برگردن و تو اين چند هفته رئيس فقط آخر هفته ها

تونسته بياد شرکت و به کارا رسيدگي کنه و دوباره اول هفته برگشته شمال.

من تو اون شرکت علاوه بر کارهاي منشي گري کارهاي کامپوتري هم مي کردم. هر کس که کامپيوترش عيب و ايرادي پيدا ميکرد دست به دامن من ميشد و منم که خب رشته ام همين بود

خوشحال بودم که مي تونستم کمکي بکنم.

شرکت خوبي بود بعد يکي دو هفته با همه ي کارمندها آشنا شدم. يه پسر حدوداً بيست وهشت، نه ساله بود به اسم ماني شهبازي. دفعه ي اولي که ديدمش وقتي بود که با سروصدا و شلوغ

کاري با دو سه تا از کارمندها وارد شرکت شد. اون حرف ميزد و بقيه مي خنديدن. به خاطر سرو صدايي که راه انداخته بود ناخودآگاه توجه م جلب شد. داشتم با رعنا حرف ميزدم که آقايون

وارد شدن. با تعجب زل زل بهشون نگاه ميکردم. زير لب گفتم: اينا چه شادن.

رعنا جون مسير نگاهمو گرفت و به در خيره شد. همون جور که لبخند روي لبش اومده بود تو جاش ايستاد و سلام کرد.

کارمند ها به رعنا جون سلام کردن و با پسر جوون دست دادن و رفتن سرکار خودشون. اما پسر که تازه چشمش به من افتاده بود همون جور با لبخند جواب سلام رعنا جون و منو که به

تبعيت از رعنا سلام کرده بودم و داد و لبخند زنان اومد جلو.

چشماي شيطوني داشت و يه صورت بامزه، قدبلند و چهارشونه و در کل خيلي خوش تيپ و خوش قيافه بود و چون همش لبخند مي زد ناخودآگاه به سمتش کشيده مي شدي.

همون جور دقيق بهم نگاه کرد و گفت:

_: شما منشي جديد هستيد؟

من: بله.

_: به،به ماشاا... چه خانمي، چه متين؛ چه زيبا، چه باوقار، چه ...

رعنا يه دفعه پقي زد زير خنده. من مات مونده بودم که چه خبره. اين يارو کيه. رعنا چرا مي خنده. همون جوري گيج نگاهشون ميکردم.

پسر" اه، خانم نيک نام چرا مي خنديد الان خانم چي فکر ميکنن.

رعنا: بابا اول خودتو معرفي کن بعد شروع کن به چاپلوسي. ببين دختره چه گيج شده.

بعد رو به من کرد و گفت: عزيزم ايشون آقاي ماني شهبازي هستن. معاون شرکت و البته خواهر زاده ي آقاي رئيس. اين آقا بسيار شاد و سرزنده هستن و با همه شوخي ميکنن براشم فرق

نميکنه طرف کي باشه. در ضمن ازشون دوري کن چون سعي ميکنه تورت کنه.

از حرفهاي رعنا بيشتر گيج شده بودم شهبازي اعتراض کرد.

شعبازي: اه خانم نيک نام همين اول کار پته ي آدم و ميريزي روي آب خوب ضايع ميشيم. اصلاً شما کار نداريد اينجا وايستاديد زيرآب منو ميزنيد؟

رعنا بلند مي خنديد. شهبازي به من نگاه کرد و گفت: شما خودتونو معرفي نمي کنيد؟

تازه به خودم اومدم. رعنا دهن باز کرد که منو معرفي کنه که شهبازي دستشو بالا آورد و گفت: شما نمي خواد چيزي بگيد بابا مگه شما منشي جديدين؟ خوب بزار خودش حرف بزنه ببينم

صداش چه جوريه؟

رعنا دوباره خنديد.

من: من سوگند آريا هستم از امروز اينجا کار ميکنم.

ماني خنديد و دستشو آورد جلو که دست بده و همون جور گفت: خوشبختم.

يه لحظه مات مونده بودم چي کار کنم که رعنا به دادم رسيد و زد رو دست شهبازي و گفت: بچه تو هنوز آدم نشدي؟ هزار بار گفتم تو شرکت از اين کارا نکن.

ماني: يعني وايسم بيرون شرکت به خانم آريا دست بدم.

رعنا:ديوونه تو آدم نمي شي. پاشو برو سر کارت.

بعد همون جور هلش داد که بره. شهبازي هم سرش و برگردوند و همون جور که مي رفت چشمکي به من زد و گفت: بعداً مي بينمتون. وقتي که نيک نام رفت.

رعنا دوباره بلند خنديد. منم مثل بچه خنگا فقط نگاهشون ميکردم و اصلاً سر از کارشون در نمي آوردم. شهبازي که رفت رعنا برگشت و بهم گفت: اين ماني پسر خوبيه فقط يکم شيطونه. بچه

ي راحت و ساده اي هم هست. تو شرکت با همه دوسته همه هم دوستش دارن. کاراشو جدي نگير. داشت باهات شوخي ميکرد.

چند روز بعدش فهميدم رعنا راست ميگه واقعاً شهبازي آدم شادي بود. وقتاي استراحت همه دورش جمع ميشدن و از حرفهاش مي مردن از خنده. با همه رابطه ي خوبي داشت. چون من تازه

وارد بودم تا کارش تموم ميشد زودي ميومد بالا سر من و چهار تا چيز جالب ميگفت و ميرفت. اولاا سعي ميکردم سنگين باشم و نخندم اما بعد ديدم نه ديگه بس که خندمو قورت دادم دل درد

گرفتم. بعد سه چهار بار که خودمو کنترول کردم ديدم نمي شه خودمو ول داده بودم و مي خنديدم. اونم براي اينکه من احساس راحتي بيشتري کنم و زياد سخت نگيرم هي ميومد و سر به سرم

ميزاشت.

خيلي از مهندساي شرکت از قبل از اينکه بيان تو شرکت با هم دوست و فاميل بودن. يه سري همکلاسي هاي شهبازي بودن و يه سر يا فاميلاي رئيس و شهبازي. مثلاً همين رعنا دختر خاله ي

مامان شهبازي بود خانواده هاشون بهم نزديک بودن و اونا هم صميمي و راحت بودن و چون رعنا ازدواج هم کرده بود يه جورايي مثل خواهر بزرگتر بهش نگاه ميکردن.

اما از حق نگذريم تمام کارمند ها حرفه اي بودن و از جون واسه کارشون مايع ميزاشتن. هيچ کدومشون صرفاٌ به خاطر نسبت فاميلي يا آشنائيت اونجا استخدام نشده بودن بلکه همه علم و

توانايي کارو داشتن و خوب کار ميکردن. در ضمن آقاي شهبازي منبع خبرها و شايعات بود. هر اتفاقي که تو شرکت مي افتاد شهبازي ازش خبر داشت و براي اينکه من از اوضاع شرکت بي

خبر نباشم ميومد و کامل خبرها رو بهم ميداد.

يه وقتي از يکي شنيده بودم که ميگفت منشي ها منبع خبرها هستن ولي من خودم خبرها رو از يکي ديگه ميگرفتم تو شرکت ما بايد ميگفتي آقاي شهبازي منبع خبرهاست.

خلاصه بعد دو هفته ديگه شرکت شده بود مثل خونه ي خودم. همه با هم دوست و صميمي بودن.

***

دانشگاه جديد جاي خوبي بود اما نه به خوبي دانشگاه دوره ي ليسانسم. صميميت بچه هاي اونجا بيشتر بود و دانشگاه برامون جذابيت بيشتري داشت. بيشتر روزهاي هفته دانشگاه بوديم و

همه مثل يه خانواده ي بزرگ بوديم. همکلاسي هاي دختر و پسر مثل خواهر برادرامون بودن. اما هنوز بعد از يکماه و نيم اون حسي که بايد و به اين دانشگاه جديد نداشتم. بچه ها خوب بودن

اما چون مدت زمان کمتري با هم بوديم، فقط دو روز آخر هفته به خاطر همين اونقدرها که بايد صميمي نبوديم. البته من با درنا و بيتا صميمي شده بودم اونا دختر هاي خوبي بودن.

اما پسرهاي همکلاسي و فقط در حد سلام و عليک مي شناختم. يکي از پسرهاي کلاسمون حس خوشمزگي داشت و سر کلاسها مدام تيکه مي انداخت و به شدت سعي ميکرد با بچه ها صميمي

بشه. اصلاً از رفتارش خوشم نمي يومد مخصوصاً اون اوايل.

يه بار بعد کلاس از استاد سؤال داشتم. دور استاد شلوغ بود. صبر کردم تا دور استاد يکم خلوت شه بعد سؤالمو مطرح کردم. قبل از اينکه استاد جوابمو بده يکي استاد و صدا کرد و استاد

برگشت ببينه چي کارش دارن. صبر کردم تا کار استاد تموم بشه. اين آقاي مهدوي هم که حس فضولي زيادي داره بدون اينکه کسي ازش سؤالي بپرسه شروع کرد جواب سؤالمودادن.

اصلاً از اين کارش خوشم نيومد. در ضمن نمي خواستم اول کاري بهش رو بدم. چون اصلاً نمي شناختمش واسه همين فقط برگشتم و يه چپ چپ بهش نگاه کردم که حساب کار دستش اومد و

خودش ساکت شد. بعداً درنا بهم گفت که اين آقاي مهدوي و دوستاش بهم مي گن « بد اخلاق» مطمئناً به خاطر برخورد همون روزم بود. اصلاً برام اهميتي نداشت که اونام چي صدام ميکنن.

قصد داشتم فقط روي درس و کارم تمرکز کنم. فرصت خاله زنک بازي نداشتم.

تو اين مدتي که توي شرکت بودم رئيس و نديده بودم. مدام مسافرت کاري بود. دستوراي کارمو يا از مهندس شهبازي ميگرفتم يا از خانم نيک نام.

به خاطر يک مسئله ي کاري نياز به کمک داشتم. مهندس شهبازي از شرکت بيرون رفته بود و من نمي دونستم کي برميگرده. حس بلند شدن از جامو نداشتم. اما به زور از جام بلند شدم و

رفتم دم دفتر خانم نيک نام. در زدم و وارد اتاق شدم. رعنا جون داشت با تلفن حرف ميزد. صبر کردم تلفنش تموم بشه بعد رفتم جلو و مشکلمو گفتم زياد مطمئن نبود اما جوابمو داد و يه سري

دستورات کاري بهم داد و بعد گفت: براي اطمينان به مهندس شهبازي زنگ بزنم و دستورات دقيق و از ايشون بگيرم.

از اتاق بيرون اومدم و رفتم سر ميز خودم. بدون اينکه بشينم از همين طرف ميز تلفنو گرفتم و زنگ زدم. چند تا بوق خورد اما کسي جواب نداد. هميشه همين جور بود بايد يه چهار پنچ باري

زنگ مي زدي تا مهندس جواب تلفنشو بده.

داشتم زير لب پيش خودم غرغر ميکردم و ميگفتم: اين پسره اصلاً معلوم نيست کجا ميره. حالا رفتي لااقل به تلفن يه نگاهي بنداز شايد يکي آتيش گرفته باشه زنگ زده باشه به تو بياي يه

ليوان آب بپاشي روش.

همون جوري غرغر ميکردم و با پرونده اي که دستم بود خودمو باد ميزدم.

_شما منشي جديد هستيد؟

صدا از پشت سرم ميومد. يه صدا سر حال و قوي و فوق العاده آشنا. صدايي که هيچ وقت فراموش نمي کنم. قلبم داشت واميستاد. با ترس و ناباوري برگشتم ببينم اين صداي آشنا براي کيه.

روموبرگردوندم و يه پسر هم سن مهندس شهبازي جلوم ديدم. خيلي شيک و تر تميز و کت و شلوار پوشيده و ادکلن زده بود قد بلند و خوش استيل، صورت صاف و پوست خوش رنگ با دو

چشم قهوه اي باهوش و متعجب. فکر کنم حسابي رنگم پريده بود که پسر از ديدنم تعجب کرده بود.

يه لحظه خنده ام گرفت چه تصوراتي داشتم. تو يه آن حس کردم صداي مهران و شنيدم اما با ديدن اين مرد جوون جلوي خودم که هيچ شباهتي با مهران نداشت فهميدم اشتباه کردم.

با گيجي گفتم: شما ... شما کاري داشتيد؟

_: پرسيدم شما منشي جديد هستيد؟

يه دفعه دستم شل شد و پرونده با برگه هاش ريختن زمين. همون جوري مات مونده بودم. خدايا درست ميشنيدم. صدا همون صدا بود. صداي مهران اما اين صدا متعلق به يه آدم ديگه بود که با

چشماي گرد شده از تعجب به من نگاه مي کرد حتماً فکر مي کرد ديوونه ام. لابد قيافه ام خيلي عجيب بود.

با صدايي که به زور در مي اومد گفتم: بله، شما کي هستيد؟

سريع يه لبخندي زد و گفت: من بابک شايان مدير اين شرکتم و شما؟

با شنيدن دوباره ي صداش اشک تو چشمام جمع شد همون جور آروم و مبهوت . با بغض گفتم: من سوگند آريا هستم. از ... از ملاقاتتون خوشبختم.

بدون توجه به اطرافم زل زده بودم به رئيس اصلاً حواسم نبود. به تک تک اجزاي صورتش دقيق شده بودم. چند تا از موهاي مشکيش با سماجت توي صورتش افتاده بود و کنار نمي رفت لب و

دهنش خوش فرم و بيني متناسب، صورت جذابي داشت اما اون چيزي نبود که من دنبالش بودم هر چي بيشتر نگاش ميکردم بيشتر مايوس مي شد اين پسري که جلوم بود زمين تا آسمون با

کسي که تو ذهنم بود و همه جا دنبالش بودم فرق داشت. يه دفعه با صداي خانم نيک نام به خودم اومدم.

نيک نام: سوگند جون زنگ زدي به مهندس شهبازي؟ اه، سلم جناب رئيس رسيدن به خير خوش اومديد.

رئيس با لبخند رو به خانم نيک نام کرد و گفت: سلام خانم. ممنون. شما خوب هستيد؟

خانم نيک نام به من اشاره کرد و همون جور که مي خنديد گفت: مي بينم که بعد دو هفته بالاخره با منشي جديد آشنا شديد.

يه دفعه چشم نيک نام به پرونده و برگه هاي پخش شده افتاد و با تعجب گفت: اينا چرا رو زمين افتاه.

من که از فرصت استفاده کرده بودم و خيره خيره به رئيس نگاه ميکردم به خودم اومدم و سريع گفتم: ببخشيد از دستم افتاد.

تندي نشستم تا برگه ها رو جمع کنم. بي اختيار قطره اشکي که تو چشمام جمع شده بود روي گونه ام چکيد.

خانم نيک نام حرفش با رئيس تموم شد و به سمت اتاقش رفت. رئيس هم يه نگاه به برگه ها کرد و دلش برام سوخت. کنارم نشست و کمک کرد تا برگه ها رو جمع کنم.

بعد از اينکه تموم برگه ها رو جمع کرديم. آقاي شايان برگه هايي رو که جمع کرده بود سمتم دراز کرد. سعي کردم بهش نگاه نکنم اما وقتي برگه ها رو بهم داد سرمو بلند کردم که تشکر کنم.

شايان با تعجب به صورتم و اشک روگونه ام نگاه کرد و گفت:شما حالتون خوبه؟

سريع از جام بلند شدم و يه دستي به گونه ام کشيدم که اشکم پاک شه بعد با يه لبخند کج گفتم: بله جناب رئيس ممنون.

بي تفاوت شونه اش و بالا انداخت و رفت سمت اتاقش يهو ياد کارم افتادم تندي گفتم: ببخشيد آقاي رئيس.

رئيس برگشت و بهم نگاه کرد و گفت: بله؟

من: ببخشيد يه سري مدارک هستن که من نمي دونم بايد باهاشون چي کار کنم. از خانم نيک نام پرسيدم دقيقاً نمي دونستن گفتن زنگ بزنم به آقاي شهبازي اما ايشون ... خب ...

دنبال يه کلمه ي مناسب براي پيچونده شدن مي گشتم اما پيدا نمي کردم.

يه لبخندي زد و گفت: گوشيشو بر نمي داره نه؟

با سر جواب مثبت دادم گفت: بيار تو دفترم ببينم چي کارشون بايد کرد مدارکو برداشتم و پشت مهندس وارد دفتر شدم مهندس همون جور که کتش رو در مي آورد با خنده گفت: اين پسر هميشه

همين جوريه. به گوشيش يه نگاه نمي کنه نمي گه يه وقت آدم در حال آتيش گرفتنه و به کمکش احتياج داره.

نمي دونستم غرغرهاي منو شنيده بود يا از خودش داشت ميگفت در هر حال خودمو زدم به نفهمي. بعد از اينکه مدارکو ديد دستورات دقيق و داد و مرخصم کرد. رفتم سر جام پشت ميز نشستم

و فکر کردم. اصلاً يادم نيست به چي. مدام فکراي مختلف تو ذهنم مي اومد که بعضي هاش ربطي به هم نداشتن.

همون جور که فکر ميکردم ديدم مهندس شهبازي داره مياد طرفم. از کاراي اين پسر خنده ام ميگرفت. هر وقت دوست داشت بدون هيچ توضيحي يهو مي ذاشت ميرفت بيرون و هيچ کسم

پيداش نمي کرد و هر وقت عشقش کشيد بر مي گشت. اما هميشه کاراي شرکت و درست انجام مي داد واسه همين هيچ کي نمي تونست ازش گله کنه.

از دور لبخند منو ديد. داشت از فضولي ميمرد. تا بهم رسيد زودي گفت: به چي مي خنديدي؟

امدم بگم نه نمي خنديدم که متوجه شد و گفت: انکار بي فايده است از اون دور که ميومدم ديدمت. تا چشمت بهم افتاد گل از گلت شگفت. خوشحال شدي منو ديدي؟

خندم عميق تر شد و گفتم: البته که خوشحال شدم شمارو که اصلاً نمي شه پيدا کرد پس حتماً شانس باهام بوده که ديدمتون. در ضمن ميشه عاجزانه يه خواهشي ازتون بکنم؟

با لبخند گفت: چه خواهشي؟

من: خواهشاً به اون گوشيتون يه نگاهي بندازيد به خدا انگشتام سر شد از بس روزي هزار بار شماره ي شما رو ميگيرم و جواب نمي ديد.

شهبازي: حالا که عاجزانه خواهش کردي بهت يه ارفاقي ميکنم و جواب تلفوناتو ميدم. تا من ميرم يه دقيقه از شرکت ميرم بيرون هي دم به دقيقه از شرکت بهم زنگ ميزنن واسه اينه که

وقتي شماره ي شرکتو ميبينم جواب نمي دم. اما چون شماييد يه کاريش مي کنم. آهان فهميدم شماره ي موبايلتو بده به من هر وقت کار مهمي داشتي يه تک زنگ با موبايلت بنداز تا من بفهمم

که تويي.

خنده ام گرفته بود. گفتم: حالا واجبه اين جوري رمزي کار کنيد؟

شهبازي: آره خب اين بچه هاي شرکت حسودن تا ميرم بيرون موي دماغم ميشن.

خنديدم و شماره امو بهش دادم . يه تک زنگ بهم زد تا شماره اشو بگيرم.

شهبازي: خب خانم منشي خبراي جديد چيه؟

يه ابروم از تعجب بالا رفت و گفتم: شما خبر نداريد؟ داريد از من مي پرسيد؟

شهبازي: با اينکه هزار تا چشم و گوش دارم اما هنوز وقت نکردم بهشون سر بزنم پس از شما مي پرسم. با دست به اتاق رئيس اشاره کردم.

شهبازي: به به پس اين دائي جان ما بالاخره تشريف فرما شدن؟

بعد صداشو پائين آورد و گفت: بچه امو ديدي؟ چقدر شيرينه؟ مادر به فداش دلم براش يه زره شده بود.

صداشو نازک و زنونه کرده بود و همون جور که قربون صدقه ي مهندس شايان ميرفت، رفت سمت در اتاقش و داخل شد.

مرده بودم از دستش از خنده. خيلي بانمک بود. مثل داداشم دوستش داشتم. يعني همه همين جوري بهش نگاه ميکردن مثل يه برادر بزرگ تر و دوست داشتني.

بعد از چند روز به صداي مهندس شايان عادت کردم. اوايل وقتي حرف ميزد فکر ميکردم که بايد مهران و جلوم ببينم. خيلي عجيب بود قبول صداي مهران با يه قيافه ي جديد.

يه روز پشت ميزم نشسته بودم که در دفتر رئيس باز شد و مهندس شايان با اخماي درهم اومد بيرون. از جام بلند شدم.

مهندس عصبي اومد جلوي ميزم و گفت: خانم آريا به يکي بگيد يه نگاهي به کامپيوترم بکنه ببينه چه مرگشه که باز اذيت ميکنه.

اينو گفت و همون جور عصباني رفت سمت در و از شرکت خارج شد. با چشم تا جايي که مي شد نگاهش کردم بعد از جام بلند شدم و همون جور که با خودم زير لبي حرف ميزدم رفتم تو

دفترش سراغ کامپيوترش ببينم چشه.

_: اين مردام معلوم نيست چشونه. يعني اينقدر اعصاب خوردي واسه ي يه کامپيوتر بود؟ چه ميدونم. شايدم کار مهمي باهاش داشت ديد کار نمي کنه اعصابش خورد شد.

يه نگاه به کامپيوتر کردم يه سري مشکل داشت که تونستم درستش کنم بعد در کيس و برداشتم و يه نگاه به داخلش کردم. ببينم فنش درسته؟ آخه هي هنگ مي کرد و از فن يه صداي ناجوري

ميومد. توش پر گرد و خاک بود واسه همين کامپيوتر خوب کار نمي کرد. فن بدبخت به زور تکون مي خورد. معمولاً با يه جارو برقي توشو تميز ميکردم ولي اونجا جارو نداشتيم. از روي ميز

چند تا دستمال برداشتم و مشغول تميز کردن شدم يه يه ساعتي از رفتن آقاي مهندس گذشته بود. سرگرم کار خودم بود و با کله رفته بودم تو کيس. اصلاً نفهميدم کي در باز شد و مهندس شايان

وارد اتاق شد. فقط وقتي به خودم اومدم که صداش و شنيدم که مي گفت: چي کار داريد ميکنيد؟

چون تو سکوت و تنهايي کار ميکردم يهو از حضورش جا خوردم و ترسيدم. اومدم صاف وايسم که سرم محکم خورد به در کيس که بعد از بازکردنش گذاشته بودم بالاي کيس. سرم خورده بود

به تيزي لبه اش و اونقدر شديد بود که احساس کردم سرم سوراخ شده و در کيسم با صداي مهيبي افتاد رو زمين. دستمو گرفته بودم روي سرم و مي ماليدم تا از دردش کم بشه و آروم آخ و

واخ ميکردم.

بابک يه چشم غره ي اساسي به يلدا رفت که يلدا صداش در جا ساکت شد. بابک خيلي جدي و سرد گفت: يلدا برو تو سالن لزومي نميبينم تو اينجا باشي. کاراي من و ماني و سوگندم به تو هيچ

ربزي نداره. پس تا چيزي نگفتم و کاري نکردم که از اومدن به مهموني پشيمون بشي بي سر و صدا و حرف اضافه برگرد تو سالن.

آخ که چقدر دلم خنک شد وقتي بابک اين حرف و زد. انگار با يه سوزن باد يلدا رو خالي کرده باشن. پاشو کوبيد به زمين و با قر روش و برگردوند و به حالت قهر رفت تو سالن.

بابک آروم سرمو از رو سينه اش بلند کرد و گفت: سوگند جان پاشو آب بخور يکم حالت جابياد.

ليوان و به لبام نزديک کرد و کمکم کرد يکم آب بخورم. حالم يکم بهتر شد و آروم شدم. نمي خواستم برگردم توي سالن. از بابک و ماني هم خجالت مي کشيدم که من و تو اون حال ديدن.

دوست داشتم برگردم خونه و تنها باشم. از طرفي هم مطمئن بودم با اين همه گريه حتما" تمام آرايشم ريخته و صورتم افتضاح شده. بابک انگار فکرمو خوند. رو به ماني کرد و گفت: ماني تو

برو تو حواست به مامان اينا باشه. منم سوگند و ميرسونم خونه اش. با اين حالش بره خونه و استراحت کنه بهتره.

ماني يه نگاه به من انداخت که با سر حرفاي بابک و تاييد مي کردم. رو به من گفت : تو حالت خوبه؟ مطمئن؟

من: آره الان خوبم ببخشيد ناراحتتون کردم.

ماني: نه بابا اين چه حرفيه. پس برو خونه و حسابي استراحت کن. تو شرکت مي بينمت.

با ماني خدا حافظي کردم و بابک رفت تو سالن و لباسا و کيفمو برام آورد و سوار ماشينش شديم و رسوندم خونه. در تمام طول راه حس مي کردم که دلش مي خواد يه چيزي بگه و يه سوالي

بپرسه اما خودش و کنترل کرده که نکنه من دباره حالم بد بشه و من چقدر به خاطر اين کارش ممنون بودم چون آخرين کاري که اون شب دلم مي خواست انجام بدم توضيح در مورد رفتارم

بود. دم در خونه با کلي سفارش و نگاه هاي نگران بدرقه ام کرد که برم تو خونه و بعد خودش رفت. وارد خوه که شدم فقط لباسام و عوض کردم و تا 2 ساعت يه سره اشک ريختم و نمي دونم

کي خوابم برد.

از اول صبح کلي ذوق و شوق داشتم و دل تو دلم نبود. مهسا دو روز پيش زنگ زده بود و گفته بود به خاطر يه کاري بايد بياد تهران. مي خواست بره خونه ي دائيش و يه سر بياد منو ببنه اما

من گفتم حتماً بايد يک شب پيشم بمونه. اما راضي نميشد. بعد کلي اصرار بالاخره قبول کرد که تو اين دو روزي که مياد تهران يه شب بياد خونه ي من و يه شبم بره خونه ي دائيش ...

قراربود صبح جمعه حرکت کنه و تا ظهر ميرسيد. بهش گفتم ميام ترمينال. دنبالش اما گفت: تو که ماشين نداري براي چي بايد بياي ترمينال مي تونم تاکسي بگيرم بيام خونه ات. آدرس دقيق

خونه رو بهش دادم و از صبح بلند شدم همه جارو تميز کردم. يه ناهارخوشمزه هم پخته بودم و بعد رفتم دوش گرفتم.

تروتميز و خوشگل مشگل منتظر بودم تا برسه. يه آهنگم گذاشته بودم و حسابي خوش به حالم شده بود. چشمامو بسته بودم و از فضا لذت ميبردم که زنگ زدن. رفتم آيفون و ورداشتم ديدم

مهساست. يه جيغي کشيدم و با ذوق گفتم بياد تو. تندي رفتم درو باز کردم و منتظربودم تا تو پله ها ديدمش. با يه صدا که از هيجان و ذوق جيغ جيغي شده بود سلام کردم و رفتم جلو و سفت

بغلش کردم. دلم حسابي براش تنگ شده بود مهسا هم خوشحال از ديدنم هي فشارم ميداد و ميزد پشتم. بعد دو دقيقه که حسابي ذوق مرگ شديم دعوتش کردم که بياد تو.

مهسا وارد شد و يه سوتي زد و گفت: واي چه خونه ي کوچولو موچولو و جمع و جوري داري چقدرم تميز، از تو بعيده اين همه تميزي.

يه چشمکي زدم و گفتم: از تو چه پنهون که از صبح تا حالا پدرم دراومد تا اينجا رو تميز کردم. ولي خودمونيم ثواب کردي اينجا شده بود بازار شام کلي از وسايلي که گم کرده بودم و پيدا کردم.

هر دو خنديدم. مهسا رو بردم و نشوندمش و وسايلش و بردم توي اتاق گذاشتم يه گوشه و گفتم: اول چايي مي خوري خستگيت در بره يا يه دفعه ناهار رو بيارم.

مهسا: نه ناهار زوده گشنم نيست. چايي بهتره. فقط دستشويي کجاست؟ برم دستامو بشورم و لباسامو عوض کنم.

دستشويي رو نشونش دادم و خودم رفتم چايي ريختم. يه دقيقه بعدش مهسا لباس عوض کرده بود و اومد پيش من. همون جوري که چايي رو برمي داشت گفت: چه خبر خانم مهندس چي کارا

مي کني؟ اوضاع و درس و شرکت چه طوره؟

من: واي که چقدر دلم تنگ شده بود يکي مهندس صدام کنه. نه که تو شرکت همه همديگرو مهندس صدا ميکنن الا منو ديگه عقده اي شده بودم. همه يا بهم ميگن خانم منشي يا خانم آريا. کم

کم از فاميليم بدم اومد بس که مدام شنيدمش.

مهسا: ديوونه.

مهسا: يالا تعريف کن ببينم چي کارا مي کني؟

من: چي رو تعريف کنم؟ مثل اينکه من بهت ثانيه اي خبر ميدم يادت رفته؟ دو سه بارم اين مهندس شهبازي ...

مهسا: ماني؟؟؟

من: چه صميمي اسمشم ميگه. آره همون ماني غافلگيرم کرد. ميومد نمي دونم از کجاي حرفامون گوش وايميستاد و آخرش که تلفن رو قطع ميکردم ميومد جلو و هر جا رو که نفهميده بود

مي پرسيد.

مهسا ترکيده بود از خنده.

مهسا: چه آدميه اين پسره. خوشم اومد. سوگند رو دستت بلند شده. رقيب پيدا کردي اين يکي دست تو رو از پشت بسته تو فضولي.

من: بلا به دور من کجام اين قد فضوله من اصلاً فال گوش وانمي ايستم. فقط بعضي حرفارو اتفاقي ميشنوم.

من تعريف ميکردم و مهسا ميخنديد. يه يک ساعت يک ساعت و نيم بعد رفتم ناهار آوردم و خورديم و بعد مهسا برام از کاراش گفت و اينکه اگه خدا بخواد تا يک هفته ي ديگه ميره سر کار و

از اين يکنواختي درمياد.

کلي حرف داشتيم که بزنيم از هرکسي که مي شناختيم گفتيم و گفتيم و گفتيم تاشب. ساعت دو بود که قصد کرديم بخوابيم چون من صبح بايد ميرفتم شرکت و مهسا هم بايد ميرفت دنبال کاراش و

بعدم خونه ي دائيش. دو تا تشک پهن کردم کنار هم و هردو دراز کشيديم اما هيچ کدوم خوابمون نمي برد. تو جام نيم خيز شدم و به مهسا نگاه کردم.

من: مهسا بيداري؟

مهسا: آره بيدارم.

من: مهسا يه سؤالي ازت بپرسم قول مي دي جوابمو بدي؟

مهسا که کنجکاو شده بود سرش و بلند کرد و بهم گفت: چي؟

من: مهسا من از اون اردوي فارغ التحصيلي يعني از زماني که مهران رو برديم بيمارستان ديگه چيزي يادم نمي ياد. خيلي دلم مي خواد بدونم چي شد.

مهسا آروم دراز کشيد و طاق باز خوابيد و به سقف خيره شد. انگار داشت خاطراتش رو به عقب به زماني که اون اتفاق افتاده بود برميگردوند. بعد يه آهي کشيد و گفت: حق داري يادت نياد .تو

اصلاً حالت خوب نبود مدام بيهوش ميشدي يا اگرم بهوش بودي اونقدر شوکه بودي که چيزي نمي فهميدي. چه روزاي بدي بود. از روجا شنيدم وقتي مهران حالش بد شد و برديمش بيمارستان تا

يک ساعت بعد همه شوکه بودن و نمي فهميدن چي شده. بعدشم که همه مدام در مورد مهران و تو حرف ميزدن و هر کس يه چيزي ميگفت. خب تو، تو حال خودت نبودي. وقتي مهران افتاد تو

بدون توجه به بقيه خودتو رسوندي بهش. اون جور که بغلش کرده بودي و صداش ميکردي و اشک ميريختي همه فکر کردن يه چيزي بين شما دو تا هست. بد برداشت کردن. روجا و مريم

حسابي حال همشون رو گرفتن و اجازه ندادن کسي پشتت صفحه بزاره.

اما فرداش که مهران تموم کرد. ديگه هيچ کس به خودش اجازه نداد حرفي بزنه. يعني کسي باورش نمي شد مهران به فاصله يک شبانه روز از بين بره و ديگه زنده نباشه. همه غم باد گرفته

بودن. مهران خيلي بين بچه ها محبوب بود و همه دوسش داشتن. از پسر و دختر گرفته تا استادا همه ناراحت بودن و اشک مي ريختن از همه بدتر وقتي بود که تو رو مثل يه مرده ي متحرک

ديدن. حال همه بدتر شد. هيچ کس به خودش اجازه نداد در مورد تو فکر بد کنه حال خراب تو نشون ميداد که رابطه ي تو و مهران يه رابطه ي سطحي و معمولي نبود. از طرفي مهران مجرد

بود و موردي نداشت که عاشق بشه. و حال بد تو نشون ميداد که شما واقعاً همديگرو دوست داشتين. دانشگاه تا دو ماه تو عزا بود و پارچه ي سياه زده بودن خيلي بد بود. سوگند مهران واسه

همه عزيز بود همه به خاطر مرگ ناگهانيش عزادار شدن. خدايا دلم نمي خواد به اون روزا برگردم. مخصوصاً اينکه تو بعدش اميد به زندگيتو از دست دادي. الان خيلي خوشحالم مي بينم حالت

خوبه و شدي همون سوگند شاد قبل.

فقط با سر حرفش رو تأييد کردم و تو جام دراز کشيدم. مهسا نمي دونست تو قلبم چي ميگذره. نمي دونست هنوزم مهران تو قلبم زنده است و هميشه همراه منه. و بدتر از اون من هر روز پام

و جايي مي زارم و پيش آدمي کار ميکنم که صداش برام قشنگترين موسيقيه

صبح روز بعد زودي از خواب بيدار شدم و تا قبل از اينکه مهسا رو بيدار کنم صبحونه رو حاضر کردم و بعد مهسا رو صدا کردم تا بره دست و صورتش رو بشوره. سر صبحانه با لبخند بهم

گفت: سوگند فکر نمي کردم هيچ وقت اين جوري ببينمت. واسه خودت يه کدبانو شدي دختر.

خوشحال از تعريفش نيشم تا بناگوش باز شد. بعد صبحانه هر دوحاضر شديم و از خونه زديم بيرون. مهسا يه سري مدارک داشت که داد دست من و منم گذاشتم تو کيفم. چون کيف مهسا خيلي

کوچيک بود و اون مدارک رو نمي شد نه تو کيف نه تو کوله جا کرد. تا يه مسيري با هم رفتيم و بعد مهسا رفت دنبال کاري که داشت و منم رفتم شرکت.

حدود ساعت 11 بود که موبايلم زنگ خورد. گوشي رو برداشتم. مهسا بود. تند تند حرف ميزد و مدام به حواس پرتش گله ميکرد. نگو صبح هردو مدارک و فراموش کرده بوديم. من يادم رفت

که مدارک رو به مهسا بدم و مهسا هم يادش رفت که اونا رو ازم بگيره. خلاصه بعد کلي غرغر کردن قرار شد من مدارک رو براش ببرم. گفتم: يه مرخصي ميگيرم و مدارک رو بهت مي

رسونم و زودي برميگردم شرکت.

تلفن رو که قطع کردم، استرس گرفتم آخه دفعه ي اولم بود که مي خواستم در طول روز يه مرخصي بگيرم. غيراز زمان امتحانات ديگه مرخصي نگرفته بودم از طرفي هم مهسا به مدارک

احتياج داشت. يه نفس عميق کشيدم و رفتم دم دفتر رئيس و در زدم. صداشو شنيدم که گفت بفرمائيد. درو باز کردم و رفتم تو. سلام کردم و رفتم کنار ميزش ايستادم. سرش هنوز پائين بود و

کار ميکرد. وقتي ديد چيزي نميگم سرش رو بلند کرد و با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: کاري داشتيد؟

با من من گفتم: بله ... راستش مي خواستم 2 ساعت مرخصي بگيرم.

ابروي سمت چپش بالا رفت: براي کي؟

من: همين الان.

بابک: چرا يه دفعه؟

من: کاري برام پيش اومد که بايد دو ساعت برم بيرون اما برميگردم.

تو جاش صاف نشست و تکيه داد به صندلي و همون جور که بهم نگاه ميکرد گفت: متأسفم نمي تونم بهتون مرخصي بدم.

من با ناله گفتم: آخه چرا؟

بابک: خب به خاطر اينکه من براي يه پروژه بايد برم يکي رو ببينم و به حضور شما نياز دارم. چون شما بايد باشيد که مدارک رو خودتون تحويل بگيريد و در جريان کارها باشيد تا براي مرتب

کردن شون دوچار مشکل نشيد.

آهم در اومده بود حالا با مهسا بايد چي کار مي کردم طفلي تو سرما منتظرم بود تا من مدارکش رو براش ببرم. فکر کنم قيافه ام خيلي شبيه ناله بود چون بابک يه نگاه به من کرد و يه فکري

کرد و بعد گفت: خب شما مي تونيد بعد از کارمون بريد به کارتون برسيد. اصلاً من خودم ميبرمتون تا از کارتون جا نمونيد. کار ماهم زياد طول نمي کشه.

خوشحال از اينکه مشکلم داشت حل ميشد گفتم: راضي به زحمتتون نيستم دستتون درد نکنه.

بابک يه لبخند زد و گفت: زحمتي نيست خودم مي خوام اين کارو بکنم.

بهش خنديدم و بعد از تشکر حرکت کردم که بيام بيرون از اتاق که صدام کرد و گفت: حاضر باشم که تا دو دقيقه ي ديگه راه مي افتيم. چشمي گفتم و اومدم بيرون. زودي وسايلمو جمع کردم و

حاضر و آماده منتظر رئيس شدم. دقيقاً دو دقيقه بعد کيف به دست اومد بيرون و وقتي منو ديد که حاضر و آماده سرپا منتظرش ايستادم لبخندي زد و گفت: حاضريد؟ پس بريم.

دوتايي از شرکت بيرون اومديم و رفتيم سوار ماشين بابک شديم. يه 10 دقيقه بعد رسيديم به شرکت سهند و رفتيم بالا. تو کمتراز 15 دقيقه کارمون تموم شد و دوباره سوار ماشين شديم.

بابک رو به من کرد و گفت: خب خانم من در خدمتم کجا بايد بريم؟

يکم خجالت کشيدم آخه ناسلامتي رئيسم بود و من داشتم ازش به عنوان راننده ي شخصي استفاده مي کردم. براي اينکه يه چيزي گفته باشم که بعداً پيش خودش نگه اين دختره پررو و سوء

استفاده گره گفتم: من مي تونم خودم برم و شما رو تو زحمت نندازم.

بابک لبخندي زد و گفت: شما رحمتيد تا باشه از اين زحمتها بودن با شما مي ارزه به اين کار.

اين پسره هم يه چيزيش ميشدا اين چه حرفي بود زد. از حرفش يکم سرخ شدم و گفتم: شما لطف داريد.

بعدم قبل از اينکه فرصت کنه که پشيمون بشه سريع آدرس رو دادم و اونم راه افتاد. راستش اصلاً حسش نبود تو اين سرما با تاکسي و اتوبوس برم. ترجيح ميدادم پررويي به خرج بدم اما توي

يک ماشين گرم و راحت برم و سرما رو به خودم نبينم.

نزديک جايي که قرار گذاشته بوديم رسيديم و از دور مهسا رو ديدم. يه دفعه از اين که با بابک اومدم پشيمون شدم. تو دلم گفتم: کاش تنها اومده بودم الان مهسا واسه خودش يه فکرايي

ميکنه. اما کار از کار گذشته بود و ديگه رسيده بوديم.

رو به بابک کردم و بهش گفتم: لطفاً اون جلو نگه داريد. چشمي گفت و درست همون جايي که گفته بودم؛ دقيقاً جلوي پاي مهسا ترمز کرد. تشکر کردم و سريع پياده شدم. مهسا تا چشمش به

من افتاد که از يه همچين ماشين گروني پياده شدم چشماش گرد شد. حتي جواب سلامم نداد. همون جور با تعجب و کنجکاوي به ماشين نگاه ميکرد.

مهسا: سوگند اين ماشين کيه؟ اون پسره کيه توش نشسته؟

من: مهسا اون جوري نگاه نکن زشته. رئيسمه.

مهسا با چشماي گرد منو نگاه کرد و گفت: اون چرا اومده؟ نکنه شما ...

من: اه ساکت شو توهم. بايد ميرفتيم يه جايي بعدش لطف کرد و منو رسوند که بيام مدارکتو بدم.

مهسا: اين همون بابکه که تعريفش رو ميکردي.

با دندونهاي بهم فشرده گفتم:آره. جون مادرت تابلو نکن.

اما مهسا اصلاً به حرفم توجهي نمي کرد همون جور از پشت سر من زل زل زوم کرده بود توي ماشين و بابک رو نگاه ميکرد آخرم اون قدر نگاه کرد که بابک متوجه شد.

مهسا: واي سوگند فکر کنم فهميد دارم نگاش ميکنم. اِه، اِه ... داره پياده ميشه. داره مياد جلو هه چقدر خوش تيپه. چه قد بلنده. واي چه رئيس توپي. سوگند، سوگند نگاه کن ديگه بهمون رسيد.

رومو برگردوندم و ديدم بابک به دو قدمي ما رسيده. بس که مهسا تابلو نگاه کرده بود طفلي پسره از روي ادب پياده شده بود که سلام کنه. از همون دور سلام کرد. خدا خدا مي کردم که اين

کارو نکنه.

بابک: سلام حالتون خوبه؟

برگشتم ديدم مهسا انگاري بهش برق وصل کرده باشن بي حرکت ايستاده. ديگه از ورجه ورجه و پرحرفي هاي چند دقيقه قبلش خبري نبود .مات و مبهوت وايساده بود و به بابک نگاه مي کرد.

حتي مژه هم نمي زد مجبوري يه سقلمه به پهلوش زدم يه تکوني خورد و با بهت گفت: سَ ... سلام ممنون شما خوب هستيد؟

بابک که از رفتار مهسا تعجب کرده بود يه لبخند زد و گفت: ممنون خودم شخصاً اومدم تا بابت تأخيرمون عذر خواهي کنم.يه کار فوري پيش اومد که من به کمک سوگند خانم احتياج داشتم اين

شد که دير سر قرارشون رسيدن.

هر چي بابک بيشتر حرف ميزد حال مهسا خرابتر مي شد. کاملاً درکش ميکردم مي دونستم چه حسي داره. منم دفعه ي اول که صداي مهران رو با صورت بابک ديم همين حال رو پيدا کردم.

اشک تو چشماي مهسا جمع شد.

با لکنت گفت: اختيار داريد. شما ببخشيد که من تو ساعت اداري مزاحم کارتون شدم.

بابک دوباره خنديد و چند تا تعاروف ديگه پروند و بعد يه با اجازه گفت و رفت کنار ماشين ايستاد مهسا همون طور مبهوت بهش نگاه ميکرد و با چشم حرکاتش رو دنبال مي کرد. وقتي بابک

ازمون دور شد مهسا با چشماي اشکي بهم نگاه کرد و گفت: سوگند اين ... اين ...

يه لبخند کم رنگ و ناراحت زدم و تو ادامه ي حرفش گفتم: صداي مهران.

با سر جواب مثبت داد. انگار زبونش قفل شده بود شايدم چيزي به ذهنش نمي يومد که بگه همون جور که ناراحتي صورتش بيشتر مي شد پريد بغلم کرد. منم بغض کرده بودم. مطمئناً اگه يکي

احساس منو درک کنه اون يک نفر مهساست و حالا کاملاً پيدا بود که داره با تمام وجود درکم ميکنه و مي خواد آرومم کنه. اما من تو اين چهار پنج ماه به بابک با صداي مهران عادت کرده

بودم اما مهسا هنوز تو شوک بود. يکم تو بغلش موندم و بعد خداحافظي کردم و رفتم سمت ماشين. بابک درو برام باز کرد و من رفتم نشستم تو. بابکم رفت نشست پشت فرمون. از شيشه به

مهسا که هنوز گيج بود نگاه کردم و لبخند زدم اونم خنديد و برام دست تکون داد. بابک ماشين رو روشن کرد و حرکت کرديم. تو افکارم غرق بودم که صداي بابک منو به خودم آورد.

بابک: شما حالت خوبه؟

سرمو بالا آوردم و بهش نگاه کردم. بغضمو قورت دادم و گفتم: بله ممنون.

بابک: فضولي نباشه اما ميشه يه سؤالي بکنم؟

من: بفرمائيد.

بابک: اتفاقي افتاد؟ دوستت حرفي زده که ناراحتت کرده؟

من: نه چيزي نشده.

بابک:اما خيلي ناراحت به نظر مي آي.

لبخندي زدم و گفتم: نه مشکلي نيست.

بابک دوباره گفت: مي تونم يه سؤال ديگه بپرسم؟

من: بله بفرمائيد.

بابک: قول مي دي جواب بدي؟

من: البته.

بابک: از دست من ناراحتيد

من: چرا اين فکر روکرديد؟

بابک با کلافگي دستي تو موهاش کشيد و گفت: آخه احساس ميکنم وقتي دوستتون منو ديد ناراحت شد. داشتم از توي ماشين مي ديدمتون. قبلش داشتيم حرف ميزدين و دوستت مي خنديد اما تا

منو ديد ساکت و ناراحت شد. حتي حس کردم اشک تو چشماش جمع شده، مثل ... يکم مکث کرد و بعد دوباره گفت: مثل تو که بار اول منو ديدي. اون روز تو هم گريه کردي. خودم اشکاتو ديدم.

نمي دونم چي کار کردم که باعث ناراحتيتون ميشه.

اصلاً فکر نمي کردم بابک متوجه شده باشه نه اشکاي روز اول من و نه گريه ي مهسا رو.

نمي دونستم چي بگم اما بايد يه چيزي ميگفتم چون بابک بدون اينکه تقصير داشته باشه خودش رو مقصر ناراحتي ما مي دونست و ناراحت بود. واسه همين گفتم: اصلاً ربطي به شما نداره.

يعني شما کاري نکردين.

بابک: پس چرا وقتي منو ميبينيد اين حال بهتون دست ميده.

کلافه شده بودم بايد بهش ميگفتم تا الان خيلي آقايي کرده بود که به خاطر کارهاي عجيب و غريبم ازم هيچ سؤالي نکرده بود.

من: راستش مشکل شما نيستيد، بلکه...

بابک: چي...؟

من: صداتون، اونه که باعث ميشه هم من وهم دوستم اين جور متأثر بشيم.

بابک با گيجي بهم نگاه کرد کاملاً پيدا بود که چيزي نفهميده.

بابک: چرا صدام اذيتتون ميکنه؟

من: اذيتمون نمي کنه فقط مارو ياد يه کسي مي ندازه.

بابک: نمي شه بپرسم کي؟

کلافه گفتم: استادمون.

ابروي چپ بابک از تعجب بالا رفت.

_: اما چرا صداي استادتون باعث ميشه شماها ناراحت بشيد.

بابک ول کن نبود تا از کل ماجرا خبردار نمي شد ول نمي کرد.

بابک: دوسش داشتين.

من: کيو دوست داشتم؟

بابک: استادتون و يا بايد خيلي دوستش داشته باشيد يا خيلي ازش ناراحت باشيد که شنيدن صداش باعث اشک ريختنتون بشه. من فکر ميکنم که دوسش داريد چون يه جور خاصي به من نگاه

مي کردين هر دو تاتون انگار يه جورايي... غمگين بودين.

خيلي خلاصه براي اينکه از فکر وخيال راحتش کنم گفتم: مرده.

بابک ناباور گفت: کي؟ چي؟

من: استادم مرده.

بابک با ناراحتي گفت: متأسفم. اما بازم درک نمي کنم که چرا بايد اينقدر ناراحت بشيد.

عصبي با چشمايي که از اشک پر شده بود بهش نگاه کردم و داد زدم و گفتم: استادم جوون بود. اون فقط بيست و هشت سالش بود هنوز چيزي از زندگيش نفهميده بود و اون نبايد ميمرد. نبايد.

بعد کمي آروم تر گفتم: مي دوني بدترين قسمتش کجاست؟ اين که جلوي ما مرد. نمي توني تصور کني که ديدن مرگ يه آدم جلوي چشمات چقدر وحشتناکه.

ديگه طاقت نياوردم؛ نمي تونستم ادامه بدم نفس کم آورده بودم. به هق هق افتاده بودم و با صدا هوا رو به داخل ريه هام ميکشيدم. بابک با ديدن من دستپاچه ماشين رو گوشه ي خيابون پارک

کرد بعد منو به صندلي تکيه داد و از ماشين پياده شد. از دکه ي بقل پياده رو يه بطري آب معدني گرفت و اومد در سمت منو باز کرد و آروم آروم آب رو به خوردم داد.

يکم که آب خوردم حالم بهتر شد. نفس کشيدن آسونتر شد. اما هنوز چشمام از اشک مي سوخت. با چشمايي که به خاطر اشک تار ميديد به بابک نگاه مي کردم. طفلي هم ترسيده بود و هم

نگران شده بود. با صدايي که به زور در مي اومد گفتم: ببخشيد. نگرانت کردم. ترسيدي؟

يه لبخند قشنگ زد که آرومم کرد.

بابک: اعتراف ميکنم که خيلي ترسيدم. معذرت مي خوام نبايد با سؤالام اذيتت ميکردم. واقعاً شرمنده ام.

من: مهم نيست حق داشتي کنجکاو شي. تو اين مدت مدام در برابر کارهاي عجيبم سکوت کردي. ازت ممنونم.

بابک: تشکر لازم نيست سوگند. من ميرسونمت خونه. تو بايد استراحت کني. نمي خواد برگردي شرکت.

سريع گفتم: نه ميام شرکت. حالم خوبه. نمي خوام تو خونه تنها باشم. تو شرکت آروم ترم.

يه لبخندي زد و گفت: هر جور راحتي.

اونقدر استرس و نگراني داشتيم که اصلاً حواسمون نبود که چقدر راحت مثل دو تا دوستداريم با هم صحبت مي کنيم. بابک يکم ديگه صبر کرد تا حالم بهتر شد و بعد سوار شد و رفتيم شرکت.

ديگه ام در مورد مهران ازم سؤال نپرسيد.

دانشگاه طبق معمول آخر هفته ها برپا بود. از صبح ميرفتم دانشگاه و شب برميگشتم. يه درس داشتيم که هم سنگين بود و هم مطالب درسيش زياد. به خاطر همين استادمون به خاطر راحتي

ما و براي اينکه پايان ترم بتونيم نمره ي خوب بگيريم گفته بود که دو سه تا ميان ترم ميگيره و بعد اون قسمت مطالبي که امتحان داديم و حذف ميکنه.

چهارشنبه بود و قرار بود اولين ميان ارم رو بديم. کلي درس خونده بوديم و حسابي آماده بوديم. تو دانشگاهم با درنا و بيتا کلي درس خونده بوديم. ساعت امتحان با استرس رفتيم سر جلسه

نشستيم. استاد يه پيرمرده با مزه بود با اينکه قيافه اش جدي بود اما مهربون به نظر مي اومد. اومد و گفت: هر کس هر جا دلش مي خواد بشينه لازم نيست صندلي هاتون رو تکون بديد. من

بهتون اطمينا دارم که تقلب نمي کنيد.

منو بيتا و درنا کنار هم نشستيم. رديف کناريمون هم آقاي مهدوي و موسوي و يه پسر ديگه نشسته بودن. ما رديف آخر بوديم و جلومون رو بچه ها گرفته بودن. استاداومد و سؤالها رو داد و

امتحان شروع شد. دو دقيقه بعد استاد واسه ي خودش هي ميرفت بيرون و پنج دقيقه بعد اومد. استاد مارو به حال خودمون گذاشته بود.

داشتم تند تند سؤالا رو جواب ميدادم که اين پسره مهدوي شروع کرد. سؤال دو جوابش چي ميشه؟ سؤال 6،سؤال 7.

همين جور يکي يکي سؤالا رو ازم مي پرسيد. بس که دم گوشم وزوز ميکرد تمرکزم بهم خورده بودم و جوابا يادم ميرفت.

مهدوي: خانم آريا، آريا، سوگند، 4 چي ميشه.

حسابي کفرم رو درآورده بود. برگشتم با عصبانيت نگاش کردم و آروم و با حرص گفتم: اين قدر منو صدا مکنيد تمرکزم بهم مي خوره. اجازه بديد من جوابا رو بنويسم بعد شما از روي دستم

ببينيد. رو اعصاب نريد لطفاً صميمي هم نشيد.

همون جور عصباني رومو برگردوندم و دوباره شروع کردم به جواب دادن سؤالا. ديگه ساکت شده بود اما کامل روي برگه من دراز کشيده بود. دلم مي خواست يه کتک حسابي بهش بزنمش.

تا جوابا رو تموم کردم و کامل نوشتم از حرصم بلند شدم تندي برگه امو دادم به استاد ميترسيدم يکم بيشتر بشينم جدي جدي کنترولمو از دست بدم و اين پسره ي پررو رو ناکار کنم.

اومدم و ايستادم دم در کلاس منتظر که بيتا و درنا بيان بيرون. اول بيتا اومد پشتش مهدوي بعدشم درنا.

اصلاً دلم نمي خواست دوباره چشمم به اين پسره ي رودار بيوفته. پرو اومد صاف صاف جلوي من ايستاد و با نيش باز گفت: دستتون دردنکنه خانم آريا، اما چرا اين قدر زودبلند شديد؟ مجبور

شدم بقيه ي سؤالا رو از روي جزوه بنويسم.

پسره ي پررو چه گله هم ميکرد. تحويلش نگرفتم حتي جوابشو ندادم رومو کردم سمت بيتا و با اون حرف زدم. مهدوي هم وقتي ديد جوابش رو نمي دم رفت با درنا حرف زد.

آروم به بيتا گفتم: بيتا ترو خدا زود از اينجا بريم ديگه تحمل اين پسره ي مسخره رو ندارم. حالم داره بهم ميخوره از لوس بازيش.

بيتا با خنده و تعجب گفت: چرا؟ مگه چي شده.

من: اول بريم از اينجا بعد برات تعريف ميکنم.

بيتا يه نگاهي به من کرد و فهميد جدي حالم بده. رفت کنار درنا و مهدوي ويه ببخشيد گفت و دست درنا رو کشيد و با خودش آورد. از ساختمون که بيرون اومديم يه نفس راحت کشيدم و رفتم

روي يه صندلي نشستم. بيتا اومد کنارم و نشست و گفت: حالا زود بگو چي شده که مردم از فضولي. تو با اين مهدوي چه مشکلي داري؟

من: هيچي فقط نمي خوام ببينمش تحملش رو ندارم.

بعد مجبور شدم کل داستان رو براشون تعريف کنم. بيتا و درنا دلشون رو گرفته بودن و مي خنديدن. منم حرص مي خوردم نمي فهميدم کجاي چيزي که تعريف کردم خنده داره. بيتا با دست منو

نشون داد و گفت: واي سوگند اگه مي تونستي الان قيافه تو ببيني. معرکه است. انگار داري منفجر ميشي.

درنا: مثل آتشفشان شدي.

من: يعني اين قدر تابلوئه؟

بيتا: خيلي. خوب شد آورديمت بيرون وگرنه پسره رو مي کشتي جدي. الان که داري تعريف ميکني اين قدر حرص مي خوري پس ببين سر جلسه چه حالي داشتي. دختر تو چه جوري امتحان

دادي.

بعد اينکه بيتا و درنا حسابي بهم خنديدن جوري که خودمم خنده ام گرفت رفتيم يه چايي بخوريم.

هفته ي بعد درنا اومد نشست کنارمون و با آب وتاب برامون تعريف کرد که بعد امتحان که مي خواست بره کرمان، اين پسره مهدوي با يکي از همکلاسي هامون که يه مرد چهل و پنج شش

ساله بود با ماشين مهدوي مي خواستن برن کرمان گويا مهدوي اونجا کار داشت اين آقاي رحمتي رو هم با خودش ميرسوند شهرشون؛ انگاري فهميده بود درنا هم ميره کرمان اومد و بهش

گفت که من ميرسونمتون کرمان نمي خواد با اتوبوس بريد.

درنا يکم تعارف کرد و بعد از خداخواسته سوار ماشين مهدوي شد چون اصلاً دوست نداشت سه ساعت وايسه تو ترمينال تا زمان حرکت اتوبوس کرمان بشه.

توي راه هم اين آقاي رحمتي و مهدوي مدام از درنا در مورد بچه هاي کلاس سؤال ميپرسن و اين درنا هم که دهنش چفت و بست نداره هر چي راجع به هرکي مي دونه ميگه.

تا اينکه مهدوي بر ميگرده ميگه: اين دوستتون خانم بد اخلاقه چرا با همه دعوا داره؟

درنا هم ميگه: با همه دعوا نداره فقط با شما اين جوريه.

درنا هم براي اينکه مهدوي رو ساکت کنه ميگه: سوگندو بي خيال اون عاشقه واسه همين اين جوريه.

واي که چقدر اون روز از دست درنا حرص خوردم. آخه يکي نبود به اين دختر بگه تو چرا بي اجازه در مورد بقيه حرف ميزني. شايد يکي دوست نداشته باشه پشت سرش شايعه درست کنيد.

از بچه ها شنيده بودم که اين مهدوي براي همه از دختر و پسر گرفته تا استادا اسم گذاشته و اين جور که درنا ميگفت اسم منم «بد اخلاق» بود.

يه حسي بهم ميگفت برم اين مهدوي رو بزنم له و لوردش کنم اما باز جلوي خودمو گرفتم. گفتم اين پسره ارزش وقت گذاشتن نداره.

کاملاً متوجه بودم که مهدوي زاغ سيامو چوب ميزنه تا سر از کارم دربياره اما توجهي بهش نداشتم. مدام سعي ميکرد خودش رو بهم نزديک کنه و سر حرف رو باز کنه اما بهش رو نمي دادم.

پنج شنبه بود و دم غروب حدود ساعت پنج اينا بود تقريباً کلاسمون تموم شده بود و با بيتا و درنا قدم زنان راه ميرفتيم که ديدم موبايلم زنگ ميخوره. شماره ناآشنا بود با کنجکاوي گوشي رو

برداشتم.

_: الو سلام.

صدا: سلام خانم آريا حالتون خوبه؟ ببخشيد مزاحم شدم. شماره تون رواز ماني گرفتم. کار مهمي داشتم باهاتون.

بابک بود تعجب کرده بودم که چرا زنگ زده بود و باهام چي کار داره.

من: خواهش ميکنم، بفرمائيد. مشکلي نيست.

بابک: خانم من به کمکتون نياز دارم. دنبال يه پرونده ميگردم که سه شنبه بهتون داده بودم امروز بهش نياز دارم اما هرچي ميگرديم پيداش نمي کنيم. اين بود که ناچاراً مزاحم شما شدم.

ميشه لطف کنيد و بيايد شرکت و پرونده رو پيدا کنيد؟

من: بله، حتماً، اما کي؟ الان؟

بابک: بله اگه ميشه همين امشب، پرونده ي مهميه؛ امشب بايد روش کار کنم فردا صبح بايد برم شمال. مي دونستم امروز دانشگاهيد. مي تونيد بيايد؟

من: بله، بله، وقتي اين قدر پرونده مهمه حتماً ميام.

بابک: ممنون ميشم من تا پنج دقيقه ي ديگه جلوي در دانشگاهتونم. ميام دنبالتون که زياد تو زحمت نيوفتيد. يه جوري جبران محبتتون رو بکنم.

من: ممنون، راضي به زحمتتون نيستم خودم ميام شرکت.

بابک: ديگه ديره نزديک دانشگاهم، پس فعلاً، ميبينمتون.

من: باشه خداحافظ .

گوشي رو قطع کردم. بيتا و درنا ايستاده بودن و برو بر بهم نگاه ميکردن.

بيتا: کي بود؟ کجا بايد بري؟

درنا: کي مي خواد بياد دنبالت؟

من: رئيسم بود. بايد برم شرکت يه پرونده رو پيدا کنم. فردا صبح مي خواد بره شمال پرونده رو لازم داره.

بيتا: جدي؟ کجا مي ياد؟ دم دانشگاه؟

من: آره گفت تا 5 دقيقه ديگه مي رسه.

درنا: اه پس چرا وايسادي؟ بريم که الان دو دقيقه اش گذشته.

بعد دستمو کشيد و منو برد سمت ورودي دانشگاه. با تعجب به اين دو تا که از من بيشتر عجله داشتن نگاه کردم.

من: حالا شما چرا اينقدر عجله داريد؟

بيتا: تو هم خنگي ديگه. مي خوايم رئيستو ببينيم.

من: مي خواين با من بيايد؟

درنا: نه ما دم دانشگاه وايميستيم و از دور نگاه ميکنيم. نگران نباش.

من: باشه خوبه.

رسيديم دم دانشگاه، يه نگاهي به اطراف کردم و بابک رو ديدم که ايستاده کنار ماشين و تکيه اش رو داده بود به در ماشينش. به بيتا اشاره کردم.

رسيديم دم دانشگاه، يه نگاهي به اطراف کردم و بابک رو ديدم که ايستاده کنار ماشين و تکيه اش رو داده بود به در ماشينش. به بيتا اشاره کردم.

_: اوناهاش اونجاست. همونيه که کنار ماشين سياهه ايستاده.

بيتا: کدوم، کدوم، واي همون که کت شلواريه؟

درنا: عجب تيکه اي چه خوش تيپ و خوشگله.

بيتا: کوفتت بشه رئيس به اين خوبي.

از حرفاشون خنده ام گرفت. همون جور که مي خنديدم باهاشون خداحافظي کردم و رفتم سمت بابک. مهدوي کنار ماشينش ايستاده بود ماشينش فاصله ي زيادي تا ماشين بابک نداشت.

مهدوي: خانم آريا کجا تشريف مي بريد؟ مي تونم برسونمتون.

خيلي سرد ازش تشکر کردم و به راهم ادامه دادم. بابک که از دور منو ديد يه لبخندي زد و برام دست تکون داد منم تو جوابش دست تکون دادم. اين همون لحظه اي بود که از جلوي مهدوي رد

شدم. اونم با تعجب مسير نگاهمو دنبال کرد و بابک رو ديد. از فضولي همون جا ايستاد تا سر در بياره بابک کيه.

منم از قصد رفتم کنار بابک و بيش از حد خودمو بهش چسبوندم که مهدوي الاغ ببينه ما به هم خيليييييييييي نزديکيم. با لبخند خيلي صميمي به بابک گفتم: سلام خوبي؟ کي رسيدي؟ خيلي وقته

منتظري ببخشيد دير کردم.

بابک که يکم گيج شده بود خنديد و گفت: نه الان رسيدم. ببخشيد...

سريع پريدم تو حرفش تا يه وقت گند نزنه به نقشه ام. و با رسمي حرف زدن بند و آب بده. مي دونستم که مهدوي پشت سرم حرف درآورده که من يکي رو دارم که اين جوري سردم. مي

خواستم حالا که داره شايعه درست ميکنه و منم نمي تونم جلوش رو بگيرم با نشون دادن بابک که از نظر تيپ و قيافه و دک و پوز صد تا بهتر از مهدوي و نوچه هاي حرف درآر دروبرشه يه

تو دهني بهش زده باشم.

ببينم حالا که فکر ميکنه بابک دوستمه بازم خودشيريني ميکنه يا نه. خدايش بابک با اين تيپ و قيافه و کلاس و استيل سنگين با اون ماشين مدل بالاش تو دهني خوبي براي مهدوي بود.

من: خيلي خوب بريم ديگه.

بابک لبخندي زد و درو برام باز کرد و بعد از اينکه نشستم و درو بست و رفتم از اون طرف سوار ماشين شد. لحظه ي آخر يه نگاه به مهدوي کردم که با دهن باز و متعجب به من و بابک نگاه

ميکرد.دلم خنک شده بود. مطمئنن ديگه جرأت نمي کرد پشت سرم حرف درآره.اون جلوي بابک جوجه بود. بابک با اون قد و هيکل ساخته شده 10 تا مثل مهدوي رو هم زمان حريف بود.

يه لبخند رضايت آميز زدم و برگشتم سمت بابک که داشت به من و لبخند شادم نگاه ميکرد.همون جور که ماشين و راه مي نداخت گفت: خيلي خوشحاليد. نمي دونم چرا ولي احساس ميکنم

همين الان يکي و سرجاش نشونديد. اون لبخند روي صورتتون لبخند پيروزيه.

خيلي پسر زرنگي بود و حس قوي داشت. قبلاً هم چند باري بدون اينکه حرفي بزنم حدساي دقيقي زده بود از حرفش تعجب نکردم فقط لبخندم عميق تر و گشاد تر شد.

بعد يادم اومد که چه جوري خوشحال واسه خودم باهاش صميمي حرف زدم و خودمو بهش چسبوندم. اونم آقايي کرد و به روم نياورد. يکم خجالت کشيدم و لبخندم رو جمع و جور کردم. اما

خوشحالي تو صدام پيدا بود. با اينکه سعي کردم خودم رو شرمنده نشون بدم اما نمي شد.

من: شرمندتونم.

بابک: براي چي؟

منک براي چند دقيقه پيش... مي دونيد.... اون موقع که ديدمتون... اون جوري... اون جوري سلام عليک کردم...

بابک با شيطنت خنديد و گفت: سلامت چه جوري بود؟ زياد پشيمون نشون نميدي.

زيرچشمي نگاهش کردم. داشت لذت مي برد. کامل برگشتم طرفش و بهش نگاه کردم. رو صندليم يکم کج شدم و تکيه ام رو به در دادم تا کامل رو به روم باشه. بعد گفتم: مي تونم باهاتون

راحت حرف بزنم.

با لبخند گفت: البته چرا که نه.

يه نفس عميق کشيدم و گفتم: ممنونم. هم به خاطر اينکه اجازه داديد راحت حرف بزنم هم به خاطر کمکي که امروز بهم کردين. بدون اينکه خودتون بدونيد يه لطف بزرگ در حق من کردين که

تا عمر دارم ازتون ممنونم. شما کمکم کرديد که يه درس حسابي به يه آدم مزخرف بدم. حالا ديگه دهن گشادش رو ميبنده و براي کسي حرف در نمي آره. پسره ي دلقک، کودن. احتياج داشت

که يکي سرجاش بنشوندش. بابت چند دقيقه ي قبل هم ازتون ممنونم. ببخشيد که باهاتون صميمي حرف زدم ولي لازم بود که يکي فکر کنه ما بهم نزديکيم تا از شما بترسه و حساب کار دستش

بياد. اصلاً قصد نداشتم ازتون سوء استفاده کنم.حاضرم محبتي که به من کرديد رو هر جوري که بخوايد جبران کنم.

حرفم که تموم شد يه نفس راحت کشيدم و آروم نشستم و به بابک نگاه کردم. بدون اينکه بخوام به عادت قديمي تند تند و بدون نفس گيري حرف زده بودم و هرچي تو فکرم بود رو به زبون

آورده بودم. يه لحظه نگران شدم که نکنه حرف بدي زده باشم، اما صورت و نگاه خندان بابک نشون ميداد که گند نزدم.بابک همون جور که مي خنديد گفت: چه طور اين همه حرف رو اينقدر

تند گفتيد؟ خيلي جالب بود.

شانه بالا انداختم و گفتم: خب وقتي عصبي ميشم حرفها همين جوري از دهنم مياد بيرون.

بابک: آهان خوبه. خوب در مورد حرفات. فکر کنم مي خواستي به يه پسر درس بدي همون که با چشمهاي گرد و دهني باز کنار 206 ايستاده بود. خب من ميگم کارت خوب بود چون با قيافه

ي وارفته اي که من ديدم مطمئناً ديگه کارت نداره و شما مي توني، راحت باشي. در مورد کاري که گفتي من برات کردم بايد بگم که خوشحال ميشم اگه بتونم کمکي بهت بکنم. پس نمي خواد

ازم تشکر کني.

بعد يه فکري کردو گفت: در مورد مدل حرف زدنت. انگار تو هنوز با من راحت نيستي. يکي درميون شما ميگي و فعل ها رو جمع مي بندي. بابا خودتو راحت کن و شما و جمع و بيخييال شو.

من خودم آدم راحتي هستم و زياد رسمي حرف زدن رو دوست ندارم اما تو محيط اداري اونم تو شرکت ما که همه با هم دوست و فاميل هستن بايد يه رسميتي به کار ببريم تا کارا بهتر پيش

بره. البته همه با دل و جون کار ميکنن.آقا و خانم گفتن فقط تو شرکته، بيرون شرکت ديگه لازم به رسمي حرف زدن نيست. الان اينجا نه من رئيس ام نه تو منشي پس موردي نداره که بيرون

از شرکت غير رسمي حرف بزنيم و همديگر رو با اسم کوچيک و تو خطاب کنيم. يادت رفته سوگند تو بهم قول دادي.

با اينکه خودمم از اين همه آقا و خانم گفتن خسته شده بودم و از خدام بود که يکم حرف زدنم راحت کنم اما گفتم اگه همين اول قبول کنم شايد بگه چقدر پرروام و منتظر بودم واسه همينو با

اينکه قول داده بودم اما هنوز ازش يکم خجالت مي کشيدم خوب. گفتم:

" ولي آخه شما رئيس شرکتيد و خب اين يه ذره..."

بابک: يه ذره چي ؟ وقتي خودم ميگم راحت باش تو چرا سختش ميکني؟ من که ديگه رسمي صدات نمي کنم تو اگه دوست داري رسمي باش. تو هر دفعه بايد اين بحث و پيش بکشي؟

واي خدا آق گربه هه عصباني شد الانه که پنجول بکشه. يه فکري کردم ديدم عمراً من خودم اند راحتي و کوتاه کردنم حتي سر امتحانم واسه استاد تلگرافي و تيتروار مي نويسم حالا اينجا بيام

اين همه پسوند و پيش وند به حرفام اضافه کنم و حرف دوکلمه اي رو تو دو تا جمله بگم؟ هيچ وقت.

سريع از ترس اينکه پشيمون بشه و يا بازم قاطي کنه گفتم: نه،نه قبوله رسمي حرف زدن کنسل.

بابک: حالا مي تونيم راحت باشيم. ببين سوگند بدون تعارف ميگم اگه اون پسره بازم دردسر درست کرد حتماً بهم بگو يه کاري ميکنم که ديگه به فکر اذيت کردن نيفته.

من: نه بابا فکر نمي کنم ديگه جرأت کنه. خودم اصلاً تحويلش نمي گيرم واسه همين حسابي سوخته امروزم که تو رو ديده با اين قدو قواره خب ديگه..

يکي من و بگيره در عرض دو سوت پسر خاله شدم.

بابک خنديد و گفت: پس اين قدو قواره يه جا به درد خورد.

خلاصه رسيديم شرکت و رفتم پرونده رو پيدا کردم و دادم به بابک مي خواستم برم که بابک گفت صبر کنم منو ميرسونه خونه هرچي گفتم خودم ميرم گوش نکرد. منم شاد از اين که راحت در

خونه ميرسم قبول کردم. منو برد دم خونه رسوند و بازم به خاطر پرونده تشکر کرد و رفت.

از اون روز به بعد مهدوي ديگه حرفي نزد و سعي ميکرد کمترم دم پر من بياد. اين راحتي و آرامش رو از بابک داشتم.

چند وقتي بود که وقتي مي خواستم به مهران فکر کنم بايد خيلي به مغزم فشار مي آوردم تا قيافه اش تو ذهنم مي اومد. وقتي هم که بعد کلي فکر کردن ميومد تو ذهنم انگار که چهره اش توي

مه باشه يه جورايي محو بود.

هنوزم چهارشنبه هام مال مهران بود. براش فاتحه مي خوندم و دعا ميکردم. براي اون و خانوادش. کلي براي مهران درد ودل ميکردم. از اتفاقات روزانه ام براش ميگفتم. حتي بعضي وقتها

ميديدمش که بهم جواب ميده.

يکدفعه که طبق عادت داشتم با مهران دردو دل ميکردم و تو ذهنم صداش رو مي شنيدم و خودش رو ميديدم که جلوم ايستاده و به حرفم گوش ميده و جوابمو مي ده. بعد کلي حرف و درددل

صداش تو سرم پيچيد که باهام حرف ميزد اما با کمال تعجب چهره اي که مي ديدم مهران نبود بلکه بابک بود.

از تصويري که تو ذهنم اومد حسابي جا خوردم. نمي دونستم چرا بايد بابک رو ببينم. بعد به خودم جواب دادم که چون صداي هردو يکجوره خيلي اتفاقي به جاي صورت مهران، بابک رو ديدم.

اما بار آخري نبود که اين اتفاق افتاد. به مرور چهره ي مهران محو ميشد و صداي مهران با قيافه ي بابک بهم جواب ميداد. خيلي سعي کردم تصوير ذهنمو عوض کنم اما انگار مهران نمي

خواست خودش رو نشون بده. حتي صورتش به طور کامل تو ذهنم نمي اومد.

هر بار که اين اتفاق مي افتاد بعدش گريه ميکردم. حس ميکردم که مهران ازم دور ميشه. انگار مي خواست يه کاري بکنه که فراموشش کنم. داشت کمکم مي کرد که قولي رو که نتونستم

بهش عمل کنم رو انجام بدم. مهران بارها ازم قول گرفت که وقتي مرد فراموشش کنم اما هيچ وقت سعي در فراموشي اون نکردم. حالا داشت مانع فکر کردنم مي شد و اين موضوع ناراحتم

ميکرد. ديدن بابک تو تصوراتم باعث ميشد که تو شرکت راحت باهاش برخورد نکنم. تا مي ديدمش تصوير تو ذهنم شروع به حرف زدن ميکرد و باعث سردردم ميشد. براي اينکه ديگه سردرد

نگيرم تصميم گرفتم که ديگه نه با مهران و نه با تصوير توي ذهنم حرف نزنم. بعد چند روز صداها کم شد و به يه آرامش نسبي رسيدم.

***

از صبح کلي کار رو سرم ريخته بود و وقت سر خاروندن نداشتم. مسئله اين بود که بابک خيلي دقيق بود و دوست داشت کارها منظم و بدون اشتباه انجام بشه واسه همين دقت و تمرکز زيادي

رو کارها لازم بود و حسابي انرژي آدم رو ميگرفت. ساعت نزديک شش بود و من حتي صبحونه ي درست و حسابي نخورده بودم واسه ي ناهارم که اصلاً وقت نداشتم. انرژيم ته کشيده بود و

به زور سرپا ايستاده بودم.

تلفنم زنگ زد و گوشي رو برداشتم. بابک بود که ازم مي خواست چند تا پرونده رو ببرم توي اتاقش. پرونده ها رو برداشتم و از جام بلند شدم. يه لحظه چشمام سياهي رفت. يکم صبر کردم تا

حالم بهتر شد. بعد رفتم و در زدم و وارد اتاق بابک شدم. در و بستم و رفتم جلو که پرونده ها رو بدم بهش. نمي دونم چي شد، اونقدر عجله داشتم و خسته بودم اين سرگيجه ي لعنتي هم مزيد بر

علت شد که يه دفعه پام محکم خورد به پايه ي صندلي و آنچنان دردي تو پام پيچيد که نگو. به خاطر برخوردم تعادلم رو از دست دادم و پرونده ها ريختن زمين و خودم هم افتادم زمين.

بابک با صداي ضربه ي پام به صندلي سرش رو بلند کرد و وقتي ديد افتادم تندي خودش رو رسوند بهم و زيز بغلم و گرفت و کمک کرد که بنشينم و تکيه بدم به ديوار.

با نگراني و هول گفت: چي شد که افتادي؟ حالت خوبه؟ جايت درد نمي کنه؟ طوريت که نشد.

نمي تونستم حرف بزنم فقط با دستم پامو گرفتم و چشمهام و بستم. از درد پا و گشنگي و خستگي تحملم رو از دست داده بودم و بي اختيار اشکم دراومد.

بابک با ديدن اشک من دستپاچه شد و گفت: چي شده؟ کجات درد ميکنه؟ چرا گريه مي کني؟

فقط تونستم به زور بگم پام.

بابک يه نگاهي کرد و متوجه ي پام شد. پامو با دستاش گرفت و شروع کرد به ماساژ دادن تا دردش کمتر بشه بعد چند دقيقه دردش کمتر شد و آروم تر شدم.

بابک: پات بهتر شده يا هنوز درد ميکنه.

آروم چشمامو که از درد بسته شده بود رو باز کردم. بابک به فاصله ي چند cm ازم نشسته بود و پامو ماساژ مي داد و سرش پايين بود وبه پام نگاه مي کرد. سرش با صورتم چند cm بيشتر

فاصله نداشت. داشتم نگاهش مي کردم که يهو سرش و بلند کرد و چشم تو چشم شديم. چشماش نگران و صداش لرزون بود.

يه لبخند محو زدم و گفتم: ممنون بهترم. نگران نباشيد.

تو چشمام نگاه کرد و گفت: پس اين اشکا براي چيه؟ مي دونم خيلي درد کشيدي.

دستش رو آورد جلو و اشکامو از روي گونه هام پاک کرد. از تماس انگشتاي سردش با صورتم تنم گر گرفت. احساس ميکردم از صورتم آتيش ميزنه بيرون، مي دونستم لپام قرمز شده. به

ندرت خجالت مي کشيدم و وقتي هم که خجالت زده ميشدم سريع سرخ مي شدم. بابک دست يخ کرده از ترسش رو رو صورتم کشيد. اونقدر بهم نزديک بود که گرماي نفس هاشو رو صورتم

حس ميکردم. قلبم تالاپ تولوپ ميکرد. متعجب از صداي قلبم نگاهمو از نگاهش جدا کردم و سرمو انداختم پائين.

بابک: سوگند.

قلبم افتاد پائين نمي دونستم اين چه حسيه که پيدا کردم. چرا اين مدلي صدام مي کرد؟ چقدر قشنگ ميگه سوگند. دلم مي خواست پاشم و از جلوش فرار کنم. تحمل اين همه نزديکي بهش و

نداشتم. تحمل گرماي نسها و نگاه تو چشماش و نداشتم. اومدم پاشم که يه دفعه در باز شد از صداي در که محکم به ديوار خورد هردو حسابي ترسيديم.

مات به در بوديم که يلدا رو ديدم که با عصبانيت و نفرت بهم نگاه ميکنه. سعي کردم از جام بلند شم اما بابک مانع شد. خودش بلند شد و ايستاد و مستقيم به يلدا نگاه کرد.

بابک: تو اينجا چي کار ميکني؟ نمي دوني قبل از وارد شدن بايد دربزني؟ هنوز ياد نگرفتي؟

يلدا با نفرت به بابک نگاه کرد و با داد گفت: چشمم روشن. تو خجالت نمي کشي پشت من با اين دختره ي عوضي رو هم ريختي و به من خيانت مي کني؟ واقعاً که آدمي پست تر از تو نديدم. چه

طور تونستي يه دختره ي غربتي منگل رو به من ترجيح بدي؟ تو مهموني ديدم بغلش کردي و از کنارش تکون نمي خوري گفتم واسه سرگرميه. اما ديگه تحمل اين کارات و ندارم.

ديدم يلدا حسابي دوچار سوء تفاهم شده بلند شدم آشي نخورده بودم که الان داشتم جيغ و توهين ميشنيدم. خواستم توضيح بدم.

من: خانم شما اشتباه مي کنيد. سوء تفاهم شده موضوع اصلاً چيزي نيست که شما فکر مي کنيد.

با نفرت و عصبانيت بهم نگاه کرد و سرم جيغ کشيد: تو ديگه خفه شو دختره ي هرزه. فکر کردي من شما آشغالارو نمي شناسم همه تون دنبال يه پسر ساده ي احمق پولداريد که خرش کنيد و

حسابي تيغش بزنيد. اگه ادم درستي بودي که با شوهر يکي ديگه رو هم نمي ريختي و نمي دزديديش.

حرفاش مثل پتک تو سرم کوبيده مي شد بي اختيار اشکام سرازير شد هيچ تلاشي براي مهارش نکردم اونقدر غرورم خورده شده بود که دلم مي خواست بميرم. آخه من کي بابک و اغفال

کردم؟ کي خواستم بدزدمش؟ اصلا" من کاري کرده بودم که حالا بخوام اين حرفا رو بشنوم؟

بابکم با بهت وايساده بود و به يلدا نگاه ميکرد. چرا هيچي نمي گفت؟ چرا خشکش زده؟ چرا نميگه چيزي نبوده؟ چرا جلوي يلدا رو نمي گيره که بيشتر از اين با توهيناش خوردم نکنه؟

از اونم بدم اومد. ديگه تحمل اونجا موندن رو نداشتم. از کنارشون دويدم اومدم بيرون. صداي بلند يلدا رو ميشنيدم: آره آشغال فرار کن همتون تا گير ميوفتين فرار مي کنيد.

يه دفعه بابک انگار منفجر شده باشه با صداي بلند داد زد: خفه شو يلدا. تو به چه حقي اين حرفها رو مي زني؟ کي بهت اجازه ميده تو مسائل خصوصي من دخالت کني؟ اصلاً تو کي هستي؟

اون دختر هيچ گناهي نکرده بهتره دهنتو ببندي...

نمي خواستم به حرفاشون گوش بدم. همون جور که گريه ميکردم وسايلمو برداشتم که برم يه دفعه در باز شد و ماني اومد تو. متعجب به صورت سرخ از گريه ي من نگاه کرد و گفت چي شده؟

اينجا چه خبره؟ تو چرا گريه مي کني؟

با هق هق گفتم: هيچي. چيزي نشده.

اما لازم نبود من چيزي بگم. حرفهاي بابک و يلدا توضيح کاملي به سؤالش داده بود از عصبانيت صورتش سرخ شده بود.

با دندوناي فشرده گفت: ديوونه ها...

يه دفعه با عصبانيت رفت سمت دفتر بابک و داد زد: خفه شيد با هردوتونم. اگه با هم مشکلي داريد بريد بيرون حلش کنيد. اينجا جاي اين حرفها نيست. شما به چه حقي به خودتون اجازه داديد

که با اون دختر بيچاره اين جور رفتار کنيد؟ يلدا هر کاري کردي هيچي بهت نگفتم اما اگه بخواي سوگند و اذيت کني با من طرفي فهميدي....

ديگه بقيه ي حرفاشون و نشنيدم کيفمو برداشتم و دويدم بيرون. منتظر آسانسور نموندم گريه کنون از پله ها اومدم پائين. مي خواستم برم خونه. مي خواستم تنها باشم. آخه به جرم کدوم گناه

بايد اينقدر توهين ميشدم. به حالت دو از ساختمون اومدم بيرون که يکي دستمو کشيد و نگهم داشت. برگشتم ديدم ماني دنبالم اومده.

آروم گفت: با اين حال خرابت تنها نري بهتره بيا سوار شو من مي برمت.

اونقدر خسته و بي انرژي بودم که توان بحث کردن نداشتم مثل يه بچه ي حرف شنو دنبالش تا کنار ماشينش رفتم سوار شدم و ماني هم سوار شد و ماشين رو روشن کرد. نمي دونستم کجا

ميريم نمي خواستم هم بدونم. فقط کافي بود که از شرکت و يلدا دور بشم.

سرمو تکيه دادم به صندلي و چشمهام و بستم. ماني آروم گفت: بهتري؟ من به جاي اونا ازت معذرت مي خوام. يلدا نمي فهمه چي ميگه، همش تقصيره بابکه هزار بار بهش گفتم که وقتي

دختره رو نمي خواد درست و حسابي جوابش کنه که دل سرد شه اما اين پسره ي احمق هي امروز و فردا کرد. حتماً بايد يه گندي بالا مي يومد تا اون يه فکري بکنه.

آروم گفتم: خواهش ميکنم الان در موردش حرف نزنيم.

ماني: باشه هرجور که راحتي. بعداً صحبت مي کنيم.

از خستگي و فشار عصبي و گشنگي فشارم پائين اومده بود و سرم گيج ميرفت. چشمام بسته بود و قدرت انجام کاري رو نداشتم احساس تهوع ميکردم. دستمو دراز کردم و بازوي ماني رو

گرفتم و بريده بريده گفتم:

_: وايسا... ماشين رو نگه دار ... آب ميوه... بايد يه چيز شيرين بخورم.

ماشين و به سرعت متوقف کرد و خودش پياده شد کمتر از يک دقيقه بعد اومد. برام يه آب ميوه و چند تا شکلات آورد و داد به خوردم. اب ميوه رو تا ته خوردم و يکي از شکلات ها رو هم

گذاشتم دهنم. يکم حالم بهتر شد لااقل سرگيجه نداشتم اما هنوز ضعف کرده بودم. به ماني که با چشماي نگران بهم نگاه ميکرد خنديدم و گفتم: چرا اون جوري نگام ميکني.

ماني: رنگت مثل گچ ديوار شده دور از جون عين ميت شدي.

خنديدم و گفتم: نترس هنوز زندم و وبالت. ممنونم که نذاشتي تنها برم نمي دونم اگه تنها بودم چه طور ميشد.

ماني: شرمنده ام نکن. سوگند؛ تو کي غذا خوردي؟ حسابي رنگت پريده.

سرمو انداختم پائين و با خجالت گفتم: ديشب.

با چشماي گرد بهم نگاه کرد و گفت: يعني از ديشب تا حالا چيزي نخوردي؟ آخه چرا؟

من: خب اصلاً وقت نکردم. امروز سرم خيلي شلوغ بود حتي نتونستم يه چايي بخورم يعني رئيسم چيزي نخوردن.

ماني زير لب گفت: اين بابک مي خواد تورو بکشه؟

بعد ماشين و روشن کرد و راه افتاد.

ماني: اول ميريم يه جايي يه چيزي مي خوري تا فشارت بياد بالا بعد ميريم شام مهمون من.

من: خجالت ميکشم تا الانم خيلي پرويي کردم.

ماني: ديگه اين حرف و نزن تو مثل خواهرمي نمي خوام مريض بشي.

ته دلم حس خوبي پيدا کردم. منم ماني رو مثل برادرم دوست داشتم همون برادري که آرزوش و داشتم. هميشه وقتي عصباني و ناراحت بودم کنارم ظاهر ميشد و با شوخي هاش حالمو بهتر

ميکرد. باهاش احساس راحتي ميکردم. ديگه چيزي نگفتم. ماني بردم يه کافي شاپ و يه بستني شکلاتي با کيک شکلاتي برام سفارش داد و براي خودشم بستني ميوه اي.

ماني: تو اين يخبندون و هواي سرد بستني حال ميده.ب خوري تمام وجودت يخ کنه.

بهش خنديدم.

بستني رو که آوردن يه جورايي افتادم سرش. اصلاً نمي دونم چه جوري خوردمش. همچين با ولع بستني و کيک و مي خوردم که انگار تا حالا تو زندگيم همچين چيزايي نديدم. هر لقمه اي رو

که قورت مي دادم تنم گرمتر ميشد و چشمام بازتر کم کم تصاوير اطرافم از توي مه بيرون اومدن و رنگ گرفتن. تازه مي فهميدم دنيا چقدر قشنگه. يهو به خودم اومدم ديدم ماني هم تند تند داره

بستني و کيکش رو مي خوره. اصلاً نمي فهميد تو دهنش ميزاره يا تو چشماش. مات مونده بودم بهش که متوجه ي من شد. با دهني پر گفت: چرا نمي خوري؟

من: تو کي غذا خوردي؟ فکر نمي کردم تو هم اين قدر گرسنه باشي. مگه ناهار نخوردي.

ماني دست از خوردن کشيد و گفت: چرا ناهار خوردم اما خب عصبي شدم گشنه ام شد. اشتهامم تحريک شد. تو هم يه جوري بستني و کيکتو مي خوردي که فکر کردم مسابقه است و خر کي

زود تر تموم کنه برنده است..

خنده ام گرفته بود. ماني درست مثل يه پسر کوچيک مهربون بود.

من: بخور نوش جونت.

ماني: تو نمي خوري؟ اگه تو نخوري اصلاً بهم نمي چسبه.

خنديدم و بستني و کيکم رو تا ته خوردم. تلفن ماني زنگ زد. گوشي رو از جيبش درآورد و يه نگاه بهش کرد و يه ببخشيد گفت و از جاش بلند شد.

ماني: به به حال شما مي ذاشتيد يه سال ديگه زنگ ميزديد الان زوده.

نمي دونستم ماني داره با کي حرف ميزنه چون ازم فاصله گرفته بود و صداش رو نمي شنيدم فقط حالت صورتش بود که مدام عوض مي شد. نمي دونم چي ميگفت که حسابي عصباني شد. يه

چيزايي گفت و بعد ساکت شد. يکم بعد آرومتر شده بود. يه چيزي گفت و تلفن رو قطع کرد و اومد نشست رو صندليش.

يه نگاهي بهم کرد و با لبخند گفت: بستنيت تموم شد؟ حالت بهتره؟

با لبخند سرمو تکون دادم.

ماني: خوبه حالا بريم يه جاي خوب شام بخوريم.

دلم نمي خواست برم خونه. مي دونستم به محض اينکه تنها بشم اتفاقات امروز مياد جلوي چشمم. نمي خواستم بهش فکر کنم براي همين با ماني موافقت کردم. رفتيم و سوار ماشين شديم

بيست دقيقه بعد دم يه رستوران ايستاديم.

ماني: اينجا غذاهاش خيلي خوبه. من تضمين مي کنم. بايد يکم به خواهرم برسم که ديگه حالش مثل عصري بد نشه.

براي تشکر لبخندي زدم و هر دو پياده شديم. رفتيم ته رستوران يه گوشه دنج پشت يه ميز نشستيم. گارسون اومد و سفارش داديم. ماني دست دست ميکرد يه چيزي بهم بگه. تعجب ميکردم.

چون ماني آدم کم رويي نبود. خواستم کمکش کنم واسه همين ازش پرسيدم : ماني چيزي شده؟ چيزي مي خواي بگي؟ آخه خيلي کلافه اي.

با خوشحالي بهم نگاه کرد و گفت: خوبه خودت فهميدي مونده بودم چه طور بهت بگم. راستش تو کافي شاپ بابک زنگ زد. اصرار داشت تو رو ببينه. گفتم وقت مناسبي نيست اما خيلي اصرار

کرد که همين امشب باهات حرف بزنه. آخرش مجبور شدم بهش بگم کجا مي خوايم شام بخوريم. سوگند از دستم ناراحت نشو اما فکر مي کنم اگه امشب باهم حرف بزنيد بهتر از فرداست. لااقل

مشکلتون زودتر حل ميشه.

با کلافگي گفتم: نه اصلاً دلم نمي خواد امشب ببينمش. آمادگيش و ندارم. اي کاش ميزاشتي براي فردا. بايد آروم بشم و قضيه رو يه جوري درک کنم. تو نمي فهمي خيلي بهم برخورده. يلدا

حرفهاي بدي بهم زد چيزايي که هيچ وقت تصورش و نمي کردم که يه روز از دهن يکي بشنوم.

اشک تو چشمام جمع شده بود. به ماني نگاه کردم و با بغض گفتم: نمي توني حالمو درک کني. نمي توني بفهمي که چقدر دردناکه که کسي تهمت کاري رو که نکردي بهت بزنه از همه بدتر که

چيزي هم نمي تونستم بگم چون اصلاً اجازه ي حرف زدن بهم نمي داد. نمي خوام دائيتو ببينم نمي خوام چون اونم مثل يلدا فکرميکنه چون تو جواب يلدا حرفي نزد...

بغض تو گلوم ديگه اجازه ادامه دان رو بهم نداد. يه هو ديدم بابک از پشت ماني داره مياد سمتمون با عصبانيت به بابک و بعد به ماني نگاه کردم. کيفم و برداشتم و به ماني گفتم: بابت کمک

امروزت ممنونم. نمي خوام با رئيسم رو به روشم من ميرم.

ماني: حالا که اومده بزار حرفش و بزنه خواهش ميکنم.

بدون اينکه جوابشو بدم از کنارش رد شدم و رفتم. براي اينکه از رستوران بيرون برم بايد از کنار بابک که به سمتم مي اومد مي گذشتم. سعي کردم نگاهش نکنم و از کنارش رد شم. بابک که

از دور منو ديد وقتي به دو قدميم رسيد ايستاد.

بابک: سوگند، سوگند کجا مي ري. چند دقيقه صبر کن بايد باهات حرف بزنم. يه لحظه وايسا سوگند...

قبل از اينکه از رستوران بيرون بيام بازوم و کشيد و متوقفم کرد.

با عصبانيت برگشتم و گفتم: به من دست نزن، فهميدي؟ نمي خوام بقيه دچار سوء تفاهم بشن.

بازمو کشيدم عقب واز در رستوران بيرون اومدم. بابک هم دنبالم مي يومد و التماس ميکرد.

بابک: سوگند خواهش ميکنم. بايد به حرفهام گوش بدي. به خاطر حرفاي يلدا متأسفم. اون عصباني بود نمي فهميد چي داره مي گه. خواهش ميکنم ببخشش.

خيلي عصباني بودم دلم مي خواست قدرتش رو داشتم و بابک و مي زدم. نمي دونم از چي بيشتر ناراحت بودم. از حرفهاي يلدا که غرورم و خورد کرد يا از بابک که طرف يلدا رو گرفته بود و

اومده بود التماس ميکرد که يلدا رو ببخشم. با عصبانيت و نفرت برگشتم بهش نگاه کردم. از نگاهم ترسيد و ايستاد.

_: جناب مهندس شايان اگه به خاطر نامزدتون اومديد که من ببخشمش بايد بهتون بگم که من به حرفهاي مزخرف دختر احمقي مثل اون اصلاً توجهي نمي کنم. نه شما و نه نامزدتون برام مهم

نيستيد. برامم فرقي نمي کنه که درباره ي من چه فکري مي کنيد. من به خودم مطمئنم و بهتون اجازه نمي دم بهم تهمت بزنيد.

بابک: تو اشتباه مي کني سوگند من نيومدم که کار يلدا رو توجيه کنم. به خدا من فکر بدي در موردت نکردم باور کن. من بهت ايمان دارم.

من: جدي به خاطر همين وقتي نامزدتون هر چي از دهنش دراومد و بهم گفت ساکت مونديد؟

بابک: نه سوگند من ساکت نموندم فقط شوکه شده بودم. قدرت حرکت کردن نداشتم. وقتي اشکاتو ديدم به خودم اومدم. تو رفتي ولي خدا شاهده که من ازت دفاع کردم. با يلدا دعوا کردم و اونو

از شرکت و زندگيم بيرون کردم. اون ديگه جرأت نداره بهم نزديک بشه. سوگند...

من: حرفاتون اصلاً برام مهم نيست.

اينو گفتم و دوييدم تو اولين کوچه اي که سر راهم بود. مي خواستم برم يه جايي که بابک نتونه ببندم، بايد فکر مي کردم بايد تنها مي بودم تا باور کنم که بابک راست ميگه تا بتونم ببخشمش.

داشتم مي دوييدم که دستي از پشت بازومو کشيد. با چنان سرعتي چرخيدم که اصلاً نفهميدم چي شد بعد محکم به جسم سختي برخورد کردم. از ترس چشمامو بستم. با صداي نفسهاي کسي آروم

چشمامو باز کردم و سرمو بلند کردم. رو بروم تو تاريکي شب و اون کوچه، چشماي سياه بابک بود که با التماس به چشمام نگاه ميکرد. جسم سختي که بهش برخورده بودم سينه ي بابک بود.

با دو دست بازوهامو گرفته بود و بهم اجازه ي تکون خوردن نمي داد. هم ترسيده بودم هم يه حس عجيب داشتم مثل آرامش. برق نگاهش، گرماي نفس هاش و ضربان قلبش آرومم مي کرد.

گرم شده بودم و اين حس براي خودمم عجيب بود. چون يه حسه کاملا" جديد بود. حتي وقتي مهران بغلم مي کرد هم يه همچين حسي رو تجربه نکرده بودم.

بابک: سوگند نرو خواهش ميکنم. منو ببخش.

ناراحتي، پشيموني و التماس تو صداش موج ميزد. اونقدر مبهوت چشماش و حس امنيت و آرامش آغوشش شده بودم که نمي دونم کي گفتم: باشه.

بابک با خوشحالي نگاهم کرد. عجيب بود که حتي چشماشم ميخنديد. با تمام وجود و از ته دل گفت: ممنونم، ممنونم.

دستش دور کمرم انداخت و من و بيشتر تو آغوشش فرو کرد. من نبايد اينجا باشم تو بغل بابک. اين چه حسي که دست از سرم بر نمي داره. چرا خودم و نمي کشم عقب چرا فرار نمي کنم؟ با يه

حرکت کمي خودم و عقب کشيدم سرم و بلند کردم و تو چشماش نگاه کردم. مي خواستم بفهمم معني اين کاراش چيه؟

بابک با يه نگاه خاص تو چشمام زل زد. با اينکه معني نگاهش رو نمي فهميدم اما حس کردم ديگه واقعا" بايد ازش فرار کنم. نبايد ديگه اينجا مي موندم. با فشار خودمو ازش جدا کردم و يه

قدم عقب رفتم. با عجله و دستپاچه گفتم: بايد برم.

اومدم برگردم که بازومو گرفت و گفت: لطفاً نرو. ماني منتظرمونه. برامون شام سفارش داده. ميشه اونو به عنوان شيريني آشتي کنون قبول کني؟ لطفاً.

حوصله ي مخالفت کردن نداشتم. با سر تأييد کردم و با هم راه افتاديم سمت رستوران.

ماني که ما رو با هم ديد يه لبخند گشاد زد و گفت: خوب خدا رو شکر. پس آشتي کردين.

بعد چشمکي به من زد و گفت: چرا زود قبول کردي؟ کادوي آشتي کنون چي داد بهت؟

فقط بهش خنديدم. ماني که ديد من حرفي نمي زنم از بابک پرسيد. بابکم با لبخند گفت: شامي که تو حساب ميکني کادوي آشتي کنونه.

ماني با دست محکم زد تو سر خودش و گفت: خاک بر سر من که از عصر تا حالا وردل سوگند بودم و کادوي آشتي کنون هم خودم بايد بدم. پس بابک به چه دردي مي خوره؟ خودم دختر به اين

خوبي رو قر ميزدم.

بابک يکي زد تو سر ماني و گفت: دهنتو ببند و دري وري نگو.

بعد با ابرو به من اشاره کرد و ماني ديگه چيزي نگفت. با شوخي هاي بابک و ماني با خنده شام خورديم و بعد شام بابک به ماني گفت: خب ديگه شما مرخصيد من خودم خانمو مي رسونم.

ماني يه نگاهي به بابک کرد و بعد خيلي جدي گفت: مواظبش باش اگه بازم اشکشو دربياري خودم به خدمتت ميرسم.

بعد رو به من کرد و گفت: اگه اذيتت کرد به من بگو. اصلاً مهم هم نيست رئيسته.

بهش خنديدم و خداحافظي کرديم و ماني رفت سوار ماشين خودش شد و ما هم با ماشين بابک رفتيم. بابک منو رسوند دم خونه و وقتي داشتم پياده مي شدم گفت: بازم ممنون که منو بخشيدي.

لبخندي زدم و خداحافظي کردم.

اون شب تا نزديکيهاي صبح بيدار بودم و به بابک و اتفاقات اون روز فکر ميکردم و نفهميدم کي خوابم برد.

سه شنبه بود و صبح زود بيدار شده بودم و طبق معمول به موقع رسيدم شرکت. اما چند روزي بود که حسابي حالم گرفته بود. حوصله ام سر رفته بود. تو اين چند ماهي که تو اين شهر به اين

بزرگي تنها زندگي مي کردم همه ي دلخوشيم اين بود که صبحها زودي بيدارشم برم شرکت. عصري پاشم بيام خونه. يه چيزي بخورم و بخوابم و دوباره فردا روز از نو روزي هم از نو. آخر

هفته هام برم دانشگاه و بنشينم سر کلاس و به درس دادن مداوم و تموم نشدني استادا گوش بدم. نه خودش و نه سرگرمي و نه دوست صميمي ببينمش و يکم حرف بزنيم يا بريم بيرون يه

هوايي بخوريم، يه خريدي بکنيم و خلاصه خوش بگذرونيم. تنهاي تنها بودم. خيلي کار ميکردم هر دو هفته يه بار که جمعه کاراي خونه ام کمتر بود ميرفتم يه سري به خاله ام ميزدم. اما اونم

هيجاني نداشت. همه چيز يکنواخت و کسل کننده بود اگه بيتا و درنا نبودن که تو دانشگاه با هم يکم شيطوني کنيم و بخنديدم يا اگه ماني نبود که تو شرکت سربه سرم بزاره و بخندونم دلم از

قصه و تنهايي ميمرد.

پشت ميزم نشسته بودم و با کامپيوتر بازي ميکردم. اما بي حوصله از کارهاي مداوم هر روزه که تمومي نداشت. تو اين هواي سرد و برفي که من عاشقش بودم چقدر حيف و کسل کننده بود که

بايد مي نشستم يه جا و از پشت پنجره يه آسمون نگاه ميکردم. دست از بازي کردن کشيدم. دستمو گذاشتم زير چونه ام و با بغض به بيرون نگاه کردم. بازم داشت برف ميومد و طبق معمول

من از پشت پنجره بايد نگاهش ميکردم. چقدر دلم مي خواست مي رفتم بيرون زير بارش برفها راه ميرفتم. برف بازي ميکردم و سرماي هوا رو تا مغز استخونام حس ميکردم. از ته دل آهي

کشيدم. کار چند روز اخيرم شده بود. مدام آه مي کشيدم شايد اين تنهايي و کسالت ازم دور شه. داشتم دوباره آه ميکشيدم که در باز شد و ماني و رعنا پر سرو صدا وارد شدن.

ماني: خانم خانما آه واسه چي ؟

من: واسه همه چي.

سرش رو آورد جلو و تو چشمام نگاه کرد و گفت: مثلاً..

رعنا هم به تبعيت از ماني اومد جلو و با دست چونه ام و گرفت و صورتمو سمت خودش چرخوند و به چشمام نگاه کرد. چشماش و ريز کرد سعي کرد به صداش يه حس عجيب بده. مثل اين

فالگير ها شده بود که مي خوان پيشوني آدمو بخونن.

رعنا: اين چشما، چشماي يه دختر خسته است. از چيزي ناراحتي؟ دلت گرفته؟ دلت تنگ شده؟ مامانتو مي خواي؟

ماني زد رودستش و دستش و از چونه ام جدا کرد و گفت: برو بابا اين که تابلوئه. تو هر روز مامانتو مي بيني و بازم هي مامان مامان ميکني. اين طفلي از وقتي اومده اينجا فقط يه بار رفته

خونه اشون همشم تنهاست. ببينم سوگند تو اصلاً اينجا دوستي، فاميلي چيزي داري.

غمگين سرمو تکون دادم و گفتم: نه، فقط يه خاله دارم.

دوباره چشمم به برفها که به پنجره مي خوردن و آب ميشدن افتاد. ماني نگاهمو دنبال کرد وگفت:

_: برف دوست داري؟

من: آره ؛ عاشق زمستونم.

ماني يکم نگاه کرد و بعداً انگار چيزي به ذهنش اومده باشه با خوشحالي صاف ايستاد و دستاش و محکم به هم کوبيد و گفت: فهميدم. فهميدم چي کار کنيم.

رعنا که از حرکت ناگهاني ماني حسابي ترسيده بود گفت: کوفت و فهميدم. حالا نمي شد آرومتر مي فهميدي؟ ماها رو سکته دادي. حالا چي فهميدي؟

ماني نيشش باز شد و گفت: جمعه بريم کوه.

رعنا هم سريع گفت: واي چه عالي. من پايه ام. پيمانم راضيه.

تو دلم داشتم بهشون حسودي ميکردم که مي خوان برن کوه و من بدبخت هم بايد تو خونه تنهايي سر کنم و از صبح پاشم خونه رو بسابم.

ماني: منم مهناز و ميارم. البته مي خواستم دوست دختر جديدم و بيارم اما گفتم به تو اعتباري نيست ميزني دختره رو ناکار ميکني مي گرخه ديگه نگاهمم نمي کنه.

رعنا دست به کمر شد و گفت: بله که اين کارو ميکردم پس چي؟ 100 بار بهت گفتم اين دخترها رو جلوي من نيار خوشم نمي ياد. همون خواهرت مهناز و بياري بهتره. خب...

ماني: خب...

داشتم نگاهشون ميکردم که ديدم يه دفعه هر دو ساکت شدن و به من نگاه ميکنن. با تعجب بهشون نگاه کردم ديدم با ابرو و چشم بهم اشاره ميکنن. متعجب گفتم: خب...

رعنا: واي دختر خنگ بازي چرا درمي آري؟ خب تو چي؟ موافقي؟

با تعجب گفتم: مگه قراره منم بيام.

ماني با دست زد به پيشونيش و گفت: واي که تو منو ميکشي. فکر کردي من بيکارم که پاشم برم کوه اونم با کي اين رعنا؟ اون همه دختر خوشگلو اون بيرون ول کردم بعد بيام با اين رعنا که

کل هفته مجبورم قيافه اش و تحمل کنم برم کوه؟ نذر دارم؟ به خاطر تو دارم رعنا رو تحمل ميکنم که بياي کوه دلت بازشه.

ماني داشت شوخي ميکرد، يه دفعه رعنا عصباني يه پرونده رو لوله کرد و دويد دنبال ماني تا بزنتش مدام ميگفت: ماني به نفعته خودت وايسي تا بزنمت اگه خودم بگيرمت ميکشمت.

ماني: مگه عقلم کمه؟ در هر حال تو منو ميکشي. حاضر نيستم تو تله ي تو آدم پليد گرفتاربشم.

دلمو گرفته بودم و به اين دو تا مي خنديدم که در دفتر بابک باز شد و بابک اومد بيرون با تعجب به رعنا و بابک نگاه کرد و بعد به من گفت: اينجا چه خبره؟

همون جور که سعي ميکردم جلوي خودمو بگيرم تا نخندم ايستادم و گفتم: رعنا مي خواد ماني و بکشه چون...

حرفم تموم نشده بود که ماني رفت و پشت بابک قايم شد و بابک و مثل سپر جلوي خودش گرفت رعنا هم هي پرونده ي لوله شده رو حوالي ماني مي داد که چون بابک جلوي ماني بود همه ش

قسمت بابک مي شد. بابکم دستاشو بالاآورده بود تا از شدت ضربات رعنا کم کنه و مدام ميگفت: صبر کن. چي شده؟ رعنا داري منو ميزني. ماني برو اون ور اين منو کشت.

ماني: دائي جون اين قاتل پليد ميخواد خواهرزاده ي عزيزتو بکشه نجاتم بده دائي جون.

بابک: حالا تو هيچ وقت منو به دائي بودن قبول نداري وقت کتک خوردن که رسيد شدم دائي جون؟

ماني: تو هميشه دائي جون بودي حالا يه وقتهايي کمتر يه وقتهايي بيشتر.

يکي از ضربات رعنا محکم خورد تو فرق سر بابک. صداي بابک بلند شد و با عصبانيت پرونده رو از تو دستاي رعنا بيرون کشيد. پيدا بود که حسابي دردش گرفته چون با چنان عصبانيتي نگاه

ميکرد که رعنا و ماني حساب کار دستشون اومد و هر دو آروم اومدن کنار ميز من ايستادن و هيچي نگفتن. منم به زور دهنم جمع کردم که نخندم.

بابک: حالا يکي بگه اين جا چه خبره؟

ماني و رعنا شروع کردن به تعريف کردن ماجرا. اونقدر تند تند و توهم توهم حرف ميزدن که من که تو جريان همه ي وقايع بودم چيز زيادي نمي فهميدم چه برسه به بابک. فقط چند تا کلمه

اش پيدا بود. جمعه، کوه، رعنا، پيمان، سوگند؛ ماني، مهناز، وحشي، پررو...

بابک: بسه بسه هردو تا تون ساکت ديگه نمي خواد چيزي بگيد. خودم مي پرسم.

هردو ساکت شدن.

بابک: خب مي خواين جمعه برين کوه؟

ماني و رعنا به نشانه ي بله سرشون و تکون دادن.

بابک: ماني و رعنا مي خوان با هم برن؟

هر دو: بله...

بابک: رعنا و پيمان و ماني و مهناز؟

هر دو: بله...

بابک: رعنا وحشي؟

ماني: بله

بابک: ماني پررو؟

رعنا: بله.

بابک: ديگه کي مياد؟ چون باور نمي کنم که شما دو تا با هم جايي بريد چون از بچگي هيچ کس جرأت نکرده شما دو تا رو با هم و تنها جايي بفرسته چون همديگر رو ميکشيد.

انگار به رگ غيرتشون برخورده بود که هر دو باهم گفتن: نخير کي گفته ما با هم خيلي هم خوبيم.

ماني: رعنا مثل خواهرمه و من دوسش دارم.

رعنا: منم ماني رو مثل داداشم دوسش دارم.

بابک: در اين که شما همديگر رو دوست داريد شکي نيست اما چون هر دو قُد تشريف داريد به صلاح نيست که تنهايي جايي بريد. ماني يه کاري ميکنه که رعنا ناراحت ميشه، رعنا هم از

کوره در ميره ماني رو ميکشه. حالا بگيد با کيا مي خواستيد بريد؟

ماني: با مهناز، پيمان و اين خانم...

رعنا و ماني با دست به من اشاره کردن.

رعنا: سوگند اينجا تنهاست دلش گرفته گفتيم ببريمش کوه برف بازي يکم شاد شه.

بابک: چقدر خوب منم ميام. هرچي شلوغ تر باشه بيشتر خوش ميگذره.

ماني: آره راست ميگه پس منم دو تا از دوست دخترامو ميارم.

رعنا محکم زد تو سر ماني. ماني همون جور که سرش رو مي ماليد گفت: ماني غلط ميکنه جمع خانوادگي و ناموسيه غريبه نبايد بياد. البته به جز سوگند که از خودمونه و برگ سبز داره.

بعد به رعنا نگاه کرد و گفت: مگه نه؟

رعنا لبخند گشادي زد و گفت: تازه داري آدم ميشي پسر خوب.

خلاصه قرار شد جمعه صبح ساعت هفت حرکت کينم و بريم پارک جمشيديه. قرار شد رعنا و پيمان بيان دنبالم که ماني گفت: نمي خواد شما ماشين بياريد. با يه ماشين ميريم.

رعنا نمي شه شش نفريم جا نمي شيم توي يه ماشين.

ماني: چرا جا نمي شيم شوهر شما که لاغرن و جاي زيادي نمي گيرن، تو و مهناز و سوگندم رو هم بزاريم قد يه صندلي جا نمي خواين. پس شما چهار تا پشت مي شينين.

بعد آروم به رعنا گفت: خوبه خوشم مياد دختر حسابگري هستي. به شوهرت جاي غذا حرص ميدي که چاق نشه و بتوني همه جا ببريش.

رعنا: دوباره ميزنمتا.

ماني: باشه باشه ببخشيد.

دو روز بعدش اونقدر خوشحال بودم که حد نداشت. طاقت صبر کردن نداشتم. دلم مي خواست چشمامو ببندم و باز کنم ببينم جمعه است. حالا خوب بود که مجبور بودم برم دانشگاه اگه مي

خواستم تو خونه بمونم ديونه مي شدم. با اينکه تو شهر خودمون برف نمي اومد اما من عاشق برف و برف بازي بودم. هميشه زمستونها دعا ميکردم برف بياد اما تعداد دفعاتي که من تو

زندگيم برف ديدم خيلي کم بود واسه همين هميشه آرزوي برف داشتم.

به هر جون کندني بود جمعه رسيد. شب قبلش از ذوق خوابم نمي برد. همه ي وسايل آماده بود. فلاسک چاي و يه بطري آب و کتلتي که واسه ناهار درست کرده بودم. همه رو هم ساندويج کرده

بودم که حملش و خوردنش راحت تر باشه. ترجيح ميدادم غذاي سالم خونه رو بخورم تا ساندويچ هاي آماده ي بيرونو. دوست نداشتم تو اين شرايط تنهايي مريض شم چون هيچ کس نبود ازم

مراقبت کنه. نه اينکه تو خونه وقتي مريض ميشدم کسي ازم مواظبت مي کرد نه. اما چون اينجا تنها بودم اگه مي خواستم مريض بشم دلتنگي ميکشدتم. اين که احساس کنم کسي و ندارم تا

حالمو بپرسه حالمو بدتر ميکرد. خلاصه به زور خوابم برد و صبح زود بيدار شدم. خيلي زودتر از اونچه که بايد حاضر شدم ومنتظر موندم.کلي لباس گرم پوشيده بودم. پوليور گرم و پالتوي

کلفت و شال گردن و دستکش و خلاصه مجهز و آماده بودم. شايد دوبار بيشتر نرفته بودم کوه. هيچ وقتم تو هواي برفي کوه نرفته بودم. سر ساعت 7 زنگ زدن. آيفون و ورداشتم. صداي رعنا

بود.

مهندس شايانم که اصلاً فکرشم نمي کرد اين قدر بترسم با شرمندگي نگاهم ميکرد.

مهندس: خانم آريا حالتون خوبه؟ فکر نمي کردم اين قدر بترسيد. ببخشيد اصلاً نمي خواستم بترسونمتون. فکر کردم متوجه ي ورودم شديد.

همون جور با آه و ناله گفتم: نه، خواهش ميکنم من بايد حواسمو بيشتر جمع ميکردم.

مهندس يه نگاه متعجب به من و به نگاهم به کيس باز شده انداخت و گفت شما داشتين چي کار مي کردين؟

من: داشتين مي رفتين گفتين کامپيوترتون خرابه اومدم ببينم مشکلش چيه؟

شايان: شما؟ گفتم به يکي بگيد بياد درستش کنه.

من: خوب من درستش کردم. رشته ام کامپيوتره دارم ازشد مي کيرم خيالتون راحت از ديگه کامپيوترتون مشکلي نداره.

مهندس: ممنونم از زحمتتون.

درد سرم که يکم آروم شد در کيس و که مهندس از روي زمين برداشته بود و گرفتم و گذاشتم سر جاش بعد ميزو که بهم ريخته بودم مرتب کردم و از پشتش اومدم اين ور و روبه روي رئيس

ايستادم. مهندس شايان داشت به سرم نگاه مي کرد و گفت: خانم آريا سرتون.

من: سرم؟ ... چي؟ چي شده؟

مهندس: سرتون کثيف شده.

من:سرم؟ چرا؟ ...

يه دفعه يه نگاه به دستام کردم و ديدم حسابي خاکي شده و من دستمو به مقنعه ام ماليده بودم پس بايد گند زده باشم به مقنعه ام.

زورکي يه لبخند زدم و گفتم: جناب رئيس اگه با من کاري نداريد من برم.

مهندس شايان: نه خام کاري نيست بفرمائيد.

همون جوري که تشکر مي کردم چشمم بهش بود و يه وري هم راه ميرفتم که يهو گرومپي خوردم به صندلي و اگه دستمو به لبه اش نگرفته بودم با مغز مي اومدم زمين.

سريع صاف ايستادم و ديدم مهندس چشماش و بسته و دستاشو آورده بالا انگار از دور مي خواست مانع افتادنم بشه.

براي اينکه بيشتر ضايع نشم سريع يه ببخشيد گفتم و از اتاق دوئيدم بيرون. درو که بستم يه نفس راحت کشيدم اما حسابي شرمنده شده بودم. با دست ميزدم تو سر خودمو به خودم بدو بيراه مي

گفتم و دعوا مي کردم.

_: دختره ي ديونه ي دست و پا چلفتي. راه صافم نمي توني بري. ديدي گند زدي. اون از روز اول فکر ميکرد عقب موندم اينم از الان که با خودش ميگه دست و پا چلفتي هم هستم. اي خدا

سوگند يه کارو درست نمي توني انجام بدي.

همين جور غرغر ميکردم.

_: دست و پا چلفتي هستي ولي چرا خود درگيري داري و خودتو ميزني؟

همين يکيو کم داشتم. مهندس ماني شهبازي جلوم بود. رو ميزم خم شده بود و کله اشو آورده بود جلو و با کنجکاوي نگاه ميکرد.

تندي خودمو عقب کشيدم و گفتم: هيچي همين جوري.

با ترديد نگاهم کرد و گفت: بچه خر ميکني؟ دايي جان ناپلئون چيزي بهت گفته؟

سرمو جلو آوردم و آروم گفتم: اگه بهتون بگم به کسي نمي گيد؟

همچين قيافه ي جدي به خودش گرفت و گفت: مگه من خبر چينم؟ اصلاً کي شنيدي که من حرفي به کسي زده باشم؟

من: خب هميشه.

همچين جدي ناراحت شد که يکي نمي دونست فکر ميکرد رازدارتر از اين آدم تو دنيا پيدا نمي شه.

شهبازي: دستتون درد نکنه، ديگه ما شديم فضول و خبر چين. بشکنه اين دست که نمک نداره. ديدم خيلي ناراحتيد گفتم کمکتون کنم. نمي خوايد بگيد چي شده خوب نگين چرا تهمت مي زنيد به

من شريف.

خنده ام گرفته بود اين داشت مي مرد از فضولي ولي ببين چه ژستي هم گرفته برا من.

گفتم: يعني واقعاً نمي خوايد بدونيد چي شده؟

سريع سرشو آورد جلو و گفت: من اگه نفهمم مي ميرم. ترو خدا بگو.

پقي زدم زير خنده. خنده ام که تموم شد گفتم: ميگم به شرطي که خدايي واسه دائيتون جاسوس نشيد.

با سر گفت باشه.

_: خب امروز همش خنگ بازي درآوردم و فکر کنم دائيتون فکر ميکنن من يه چيزيم ميشه.

ماني: يعني مشکل داري؟

من: آره.

ماني: يعني دست و پاچلفتي.

من: آره.

ماني:يعني عقب مونده اي .

من: آره. چي؟ نه. يعني چي. اصلاً پاشو برو سر کارت ديگه يک کلمه هم چيزي نمي گم.

ماني: نه ترو خدا غلط کردم. ديگه چيزي نمي گم. اگه الان نفهمم چي شده شب خوابم نمي گيره.

من: نه نمي گم. مي خواي مسخره بازي در بياري.

ماني: اگه بهت رشوه بدم چي.

گوشام تيز شد و چشمم برق زد: رشوه؟ چي ميدي؟

ماني: چه خوششم اومد. برات بستني مي خرم خوبه؟

من: با اينکه به اين نمي گن رشوه ولي خوب ... کاکائويي باشه.

ماني: قبوله. پس معامله انجام شد. حالا زود، تند؛ سريع تعريف کن چي شده.

منم کل ماجرا رو براش تعريف کردم و اونم بعد کلي خنديدن گفت: پس بگو اين قيافه چرا اين ريختي شده. لحظه ي اول که ديدمت فکرکردم از سر ساختمون اومدي که اين قدر خاکي وکثيف

شدي.

دوباره با صدا خنديد. متوجه ي منظورش نشده بودم. يکم فکر کردم، يه جيغ کوتاه کشيدم و دوئيدم تو دستشويي. واي خدا تو آينه چي مي بينم. صورت خاکي و کثيف. مقنعه ي کثيف. لباس کثيف.

آخه اينا کي اين جوري شده بودن. تازه اون موقع يادم اومد که دستامو هنوز نشستم و اون دستاي کثيف و به کل هيکلم ماليدم. اين ماني شهبازي خير نديدم گذاشت گذاشت حسابي که به سرو

شکلم خنديد و کيف کرد بهم گفت. اههههههههه من کي با اين پسره ، پسر خاله شدم که هي بهش ميگم تو ؟؟؟ بيخيال مگه اون من شما صدا ميکنه؟ نکنه فکر بد کنه؟ نه بابا اون با همه

راحته اصلا هم فکر بدي نميکنه. بيخيال بابا.

يه ربعي طول کشيد که سرو صورت و لباسامو تميز کردم. بيرون که اومدم ماني نبود. بعد يه ربع ديدم آقا از تو اتاق رئيس بيرون اومدن. حسابي از دستش کفري بودم. جوابشو خيلي کوتاه و

رسمي دادم. هر چي گفت « چي شده » به روي خودم نياوردم. خلاصه يکي دو ساعتي باهاش سرسنگين بودم.

سرم تو پرونده ها بود و مشغول کار که ديدم يه چيزي اومد جلوم. خودمو عقب کشيدم و ديدم يه بستني شکلاتي بزرگ توي جام با يه قاشق جلومه. سرمو بلند کردم ببينم اين از کجا اومده ديدم

ماني جلومه و بستني رو با احترام گرفته جلو روم.

ماني: جناب سرکار خانم سوگند آريا، اينجانب مهندس ماني شهبازي دو ساعتي مي باشد که متوجه ي بي محلي شما شده ام. وبسيار ناراحت مي باشم.

اينارو رسمي وکتابي ميگفت. خنده ام گرفته بود. بعد يهو تغير زبان داد و گفت:يکم فکر کردم ببينم چرا اين ريختي شدي کشف کردم سر موضوع کثيف کاري و اينا ناراحتي. گفتم چاره اي نيست

جز اينکه بيام منت کشي اونم با بستني رشوه اي. جون من قبولش کن و بي خيال شو. باور کن خيلي دردسر کشيدم براش مجبور شدم کلي منت صاحب بستني فروشي رو بکشم و پول اضافه

ترم بدم تا بزاره بستني رو با ظرف خارج کنم. تازه اشم قول دادم به مدت دو هفته هر روز اونجا بستني بخورم. ببين چقدر دردسر کشيدم. حالا مارو عفع بفرماييد لطفاً.

_: چرا بايد عفعت کنه؟

هردومون ترسيديم. برگشتيم ديدم مهندس شايان از دفترش اومده بيرون و کنار ميز ايستاده. نمي دونم چقدر از حرفامونو شنيده ولي تا بناگوش سرخ شده بودم. همش فکر ميکردم نکنه الان

برداشت بدي بکنه.

ماني: آقا دائي جان شما دو ثانيه صبر کنيد بزاريد من رأي بخشش بگيرم براتون ميگم چي شده.

بعد رو کرد به من و گفت: چي شد بخشيده شدم يا هنوز بايد مجازات بشم؟

از خجالت نمي تونستم سرمو بيارم بالا. همون جوري گفتم: اصلاً مسئله اي نبود که نياز به بخشيده شدن باشه.

ماني سرش رو آورد جلو و دم گوشم گفت: از اين دائي ناپلئون ترسيدي؟ بي خيالش. اگه چيزي نبود دو ساعت کم محلي نمي کردي. حالا بستني رو قبول کن و منو راحت کن.

ناچاري بستني رو برداشتم. انگارمهندس شايان تازه چشمش به بستني افتاده باشه.

مهندس شايان: اه اين بستني از کجا اومد؟ منم مي خوام. ماني پس چرا براي من نگرفتي تو که مي دوني من عاشق بستني شکلاتي ام.

ماني: هستي که هستي. بابک جون مي خوايد شمام قهر کنيد من رشوه بهتون بستني بدم. همين يکي هم با کلي گانگستر بازي آوردم تا اينجا که نکنه يه وقت کسي ببينتش. حالا اينجا وايسادي

که چي دختر طفلي بستني کوفتش ميشه بيا بريم تو دفترت.

بعد دستشو کشيد و به زور بردش تو دفتر. دلم براي بابک سوخت. تنهايي از گلوم پائين نمي رفت. بستنيش هم خيلي زياد بود بلند شدم رفتم دو تا کاسه و دو تا قاشق تو سيني گذاشتم و آوردم

وبستنيم رو به سه قسمت تقسيم کردم و ريختم توي کاسه ها و يه تيکه هم براي خودم نگه داشتم. رفتم دم دفتر و در زدم و وقتي اجازه گرفتم سيني بدست وارد شدم. بابک و ماني با صداي در

سراشون به طرفم چرخيد و وقتي سيني بستني رو تو دستم ديدن ماني رو به مهندس شايان کردو گفت: بيا دلت خنک شد. همچين به بستني زل زدي که دختره از گلوش پائين نرفت. بيا حالا با

خيال راحت بخور. رئيس اينقدر شکمو نوبره.

مهندش شايان که از ديدن بستني خوشحال شده بود گفت: خب خوردن بستني آشتي کنون يه مزه ي ديگه داره. حيف بود که اين بستني از دستم در ميرفت.

پيدا بود که ماني همه چيزو براش تعريف کرده. اين دائي و خواهر زاده هم موجودات جالبي بودن. جونشون واسه هم در مي رفت و آب مي خوردن به هم ميگفتن.

خلاصه بستني ها رو گذاشتم و اومدم بيرون.

دوشنبه بود و کلي کار رو سرم ريخته بود و از صبح سرپا بودم و فرصت نکردم حتي يه استراحت درست و حسابي کنم. چون من کارم بسته به کار رئيسه بعضي وقتها که مهندس شايان نياز به

کمکم داره مجبور ميشم حتي بيشتر از ساعت اداري بمونم و به کارا رسيدگي کنم. اون روزم يکي از همون روزهاي پرکار بود. ساعت هشت بود و همه ي کارمندا به جز من و مهندس شايان

رفته بودن. کاراي منم تقريباً تموم شده بود. پرونده ها رو مرتب کردم و هر چيزي رو سر جاش گذاشتم و وقتي مطمئن شدم وسايلمو جمع کردم و گذاشتم توي کيفم. از جام بلند شدم و رفتم در

اتاق رئيس بايد بهش اطلاع ميدادم که کارم تموم شده و مي خوام برم.

به رئيس گفتم و خداحافظي کردم و از شرکت خارج شدم. چند قدم بيشتر از ساختمون شرکت فاصله نگرفته بودم که يهو يادم اومد موبايلمو برنداشتم. ناچاراً دوباره مسيرو برگشتم تا برم و از

شرکت موبايلمو بردارم.

خداخدا ميکردم که مهندس شايان هنوز تو شرکت باشه. رسيدم دم شرکت و دستگيره رو پائين کشيد اما در باز نشد فکر اينکه مهندس رفته باشه و من کلي راه رو بي خودي برگشتم عصبيم

ميکرد. اين بار با نيروي بيشتري دستگيره رو پائين کشيدم و درو محکم هل دادم. يه دفعه در محکم باز شد و متعاقب اون صداي شخصي و از داخل شنيدم. سريع رفتم تو شرکت و درو بستم.

پشت در مهندس شايان ايستاده بود و با دست صورتشو گرفته بود. در که محکم باز شده بود با شدت به صورت مهندس خورده بود. مهندس آخي گفت و زانو هاش خم شد و همون جا کنار ديوار

نشست.

با نگراني و اضطراب به مهندس نگاه ميکردم. زانو زدم کنارش و گفتم.

_: حالتو خوبه؟ چي شده؟ در خورد به صورتتون؟ طوريتون شده؟ دستتون رو برداريد تا ببينم چي شده.

اونقدر ترسيده بودم که نکنه بلايي سرش آورده باشم که اصلا" نمي دونستم دارم چي کار ميکنم. جلو رفتم و سعي کردم دستشو از روي صورتش بردارم. دستش که کنار رفت ديدم صورتش

خوني شده ضربه به بيني اش خورده بود و خون بود که از بيني اش جاري شده بود.

وقتي مهندس و تو اون حال و صورت خوني ديدم حسابي ترسيدم.

اول يه قدم عقب رفتم. بعد زمان برام به عقب برگشت. خودمو ميديدم که جلوي مهران نشستم و مهران خون دماغ شده و صورتش پر خونه. زمان و مکان رو از دست داده م. انگار تو عالم

ديگه اي بودم. صورتم از اشکي که بي اختيار از چشمام پائين ميچکيد خيس شد.

دستپاچه يه نگاه به دورو بر کردم و يه جعبه دستمال کاغذي روي ميز ديدم.سريع رفتم دستمال و با جعبه اش آوردم و چند تا از توش بيرون کشيدم. رفتم جلوي بابک و زانو زدم. سرش و به

سمت بالا گرفتم و دستمالها رو روي بينيش گذاشتم.

همون جور که کار ميکردم اشکم مي ريختم. بي اختيار مدام زير لب اسم مهران رو مي گفتم. بعد از يکي، دو دقيقه ديدم خونريزي بند اومده. دستمالهاي کثيف رو پائين گذاشتم و رفتم تندي يه

ليوان آب آوردم. چند تا دستمال ديگه آوردم و با آب خيس کردمشون بعد صورت بابک رو آروم آروم تميز کردم و خونها رو پاک کردم.

اصلاً دست خودم نبود. اشک مي ريختم. من تو اون لحظه بابک و نمي ديدم بلکه مهران و ميديدم و به عادت قديم که مهران خون دماغ ميشد اين کارها رو ميکردم براي بابکم همون کارها رو

انجام دادم.

بابک هم مثل يه بچه آروم نشسته بود و اجازه داده بود من تمام کارها رو انجام بدم. با چشماي متعجب به من که هنوز اشک مي ريختم نگاه مي کرد. نگران شده بود و مضطرب. مي خواست

آرومم کنه.

يکم خودشو جلو کشيد و مستقيم بهم نگاه کرد بعد دستامو که هنوز دستمال توشون بود و از اضطراب ميلرزيد و تو دستش گرفت و گفت: خانم آريا ... خانم آريا ... سوگند .... خوبي آروم باش

چيزي نشده. من حالم خوبه فقط خون دماغ شده بودم. سوگند ... سوگند ....

يه دفعه تکوني خوردم و به زمان حال برگشتم. بابک جلوم نشسته بود و دستامو تو دستش گرفته بود و با چشمهاي نگران بهم خيره شده بود و مدام منو به اسم صدا ميکرد.

آروم گفتم: بله؟

بابک: حالتون خوبه؟ انگار صدامو نمي شنيدي.

درسته من صداشو نمي شنيدم من مهران رو ديده بودم که صدام ميکرد.

يه دفعه به خودم اومدم تندي دستمو ازتو دستش بيرون کشيدم و يه دستي به صورتم کشيدم و اشکامو پاک کردم. کيفمو برداشتم و بدون اينکه به بابک نگاه کنم درو باز کردم و خودمو انداختم

بيرون. ده تا پله رو تند تند اومدم پائين که يه دفعه احساس کردم تمام نيرو و انرژيم خالي شده. مجبوري رو اولين پله نشستم. نمي تونستم راه برم. نمي تونستم خودمو کنترول کنم. سرمو

گذاشتم رو زانوم و زدم زير گريه. با صدا ي بلند گريه ميکردم. به هق هق رسيده بودم. نفسم به زور بالا ميومد. مدام صحنه ي خون دماغ شدن و افتادن مهران ميومد جلوي چشمام. مدتها بود

بهش فکر نکرده بودم. به مهران بيهوش توي بيمارستان فکر نکرده بودم. به مرگ مهران فکر نکرده بودم. همون جور هق هق ميکردم که احساس کردم يه دستي اومد رو شونه هام. گيج

سرمو بلند کردم و ديدم بابک کنارم نشسته و دستشو گذاشته رو شونه ام و سعي داره آرومم کنه.

بابک: چي شده؟ آخه چي باعث ميشه يه آدم اين جوري گريه کنه؟ فکر نمي کنم که به خاطر خون دماغ شدن من يا احساس عذاب وجدان اين جوري گريه کرده باشي پس آخه چرا؟ چرا اينقدر

بي تابي ميکني؟

نه مي خواستم نه مي تونستم جوابشو بدم. انرژيم تموم شده بود و هيچ کاري نمي تونستم بکنم.

بابک با نگراني گفت: نبايد اينجا بشيني پاشو من ميرسونمت خونه.

سعي کردم از جام بلند شم اما انرژي برام نمونده بود. هر بار که سعي ميکردم بلند شم زانوهام توان نگهداري وزنمو نداشت و دوباره ميوفتادم سر جام.

بابک نگاهي بهم انداخت. خم شد و زير بغلمو گرفت و کمکم کرد از پله ها پائين برم.

بابک: صداي گريه اتو شنيدم و فهميدم با پله ها اومدي پائين. اونقدر عجله داشتي که حتي صبر نکردي آسانسور بياد.

رفتيم تو پارکينگ و بابک بردم دم ماشين و درو باز کرد و بعد کمک کرد سوارش شم. هنوز قدرتمو بدست نياورده بودم. سرمو تکيه دادم به صندلي و بي صدا اشک ريختم.

بعد مدتها ياد مهران انگار داغ دلمو تازه کرده بود. نمي تونستم جلوي اشک ريختنم و بگيرم.

بابک انگار با خودش حرف بزنه.

بابک: اصلاً نمي فهمم چرا يه دفعه اونجوري شدي. دختر با چه سرعتي خون هاي صورتمو پاک کردي. عجيبه ولي احساس ميکنم دفعه ي اولت نبود که اين کارو ميکردي. تو دختر عجيبي

هستي. از روز اول که ديدمت يه جورايي مرموز بودي يه حسي بهم ميگه يه راز بزرگ داري که به کسي نگفتي.

بعده نيم نگاهي بهم کرد و دوباره با خودش گفت: سوگند تو کي هستي؟ چرا باعث ميشي يه همچين احساسي داشته باشم؟ انگار سالهاست که ميشناسمت. نگاه غريبي داري. يه وقتايي فکر مي

کنم هيچ غمي تو زندگيت نداري اما يه زماني هست که چشمات خيس ميشه انگار يه غم بزرگ رو با خودت حمل ميکني.

يه نفس عميق کشيد و ديگه هيچي نگفت. يکم بعد آدرس خونه امو پرسيد و منم بهش گفتم. منو رسوند دم خونه: بهم کمک کرد پياده بشم و زير بغلمو گرفت. دم در آپارتمان دو سه بار ازم

پرسيد: نياز به دکتر دارم يا نه؟ حالم بهتر؟

و وقتي بهش اطمينان دادم که حالم خوبه رفت.

وارد خونه شدم از خستگي و بي حالي خودمو روي تخت پرت کردم و چشمامو بستم يادم اومد که آخرش موبايلمو برنداشتم.

صبح با سردرد به زور از خواب بيدار شدم ديرم شده بود زودي دست و صورتمو شستم و يه ليوان شير و يه قرص مسکن خوردم و رفتم شرکت.

به موقع رسيده بودم. مهندس شايان هنوز نيومده بود. رفتم سر جام نشستم و مشغول کار کردن شدم. يه ربع بعد بابکم اومد. از دور منو ديد و اومد جلو. به احترامش از جا بلند شدم.

بابک: خانم آريا خوب هستيد؟ فکر نمي کردم امروز بيايد. با حال ديشبتون ...

من: سلام آقاي مهندس خوب هستيد؟ الان حالم بهتره. به خاطر کمک و محبت ديشبتون تشکر مي کنم. ديشب يادم رفت که تشکر کنم بازم ممنونم.

بابک: پاک يادم رفت. عليک سلام. لازم به تشکر نيست خودم مي خواستم کمکتون کنم. خوب خدا رو شکر که حالتون بهتره. ولي اگه نظرتون عوض شد و خواستيد امروز مرخصي بگيريد من

مانعي نمي بينم.

بازم تشکر کردم و گفتم: اگه احساس بيماري کردم حتماً مرخصي ميگيرم. بابک رفت تو دفترش و منم حواسمو دادم به کارم.

حدود ساعت 10:5_11 بود که يه خانمي اومد. صداي تق تق کفشش منو متوجه ي ورودش کرد. سرمو بلند کردم ببينم کي اومده که يه خانم سانتي مانتال و شيک جلوي خودم ديدم.

يه خانم خوش تيپ و شيک. يه مانتوي کوتاه و خوش رنگ پوشيده بود با شلوار جين تنگ و يه کفش پاشنه دار بلند که قدش رو حسابي بلند کرده بود. شال سرشم همين جوري يه وري آزاد

انداخته بود، عينک آفتابيشم بالاي سرش گذاشته بود. يه کيف دستي کوچک و خوشگل تو يکي از دستاش و يه موبايلم تو دست ديگه اش بود. يه آرايش غليظم کرده بود که خيلي خوشگلش

کرده بود. اونقدر محو چشمها و آرايشش شده بودم که اصلاً يادم رفت بايد چي کار کنم.

دختر يه نگاهي به من کرد و با عشوه گفت: شما کي هستيد؟

من که هم تعجب کرده بودم هم جاخورده بودم هول هولکي گفتم: من؟ هيچکي.

يه خنده اي کرد و با ناز و ادا گفت: خانم هيچکي اينجا چي کار مي کني؟ حتماً يه کاري داري که اينجايي.

من: آهان بله من منشي ام. اما شما؟

خانم: اه حتماً منشي جديد شماييد. تا حالا نديده بودمتون عجيبه. خب در هر حال من اومدم بابک رو ببينم. شما مي تونيد به کارتون برسيد. کسي پيششه؟

با گيجي گفتم: نه آقاي مهندس تنها هستن. اجازه بديد ...

اما قبل از اينکه بتونم به بابک اطلاع بدم که يه خانمي اومده ديدنش، ديدم خانمه سرش رو انداخت پائين و همون جور که داشت ميرفت تو دفتر گفت: نمي خواد خبرش کني.بعدم در رو باز کرد

و رفت تو.

قبل از اينکه در بسته شه شنيدم که دختره داشت مي گفت: بابک اين منشي عتيقه رو از کجا آوردي. مثل منگولاست.

ديگه در بسته شد و بقيه ي حرفاشونو نشنيدم. اما همين قدر کافي بود تا خونمو به جوش بياره. عصبي زير لب غرغر کردم: به من ميگه عتيقه؟ به چه جرأتي. چه از خود راضي. فکرکرده

اونهمه رنگ بريزه تو صورتش خيلي خاص ميشه؟ دختره ي پر روي افاده اي، آب زيرکاه. اه؛لعنتي اعصابمو خورد کرد.

_: کي اعصابتو خورد کرد؟

يه متري از ترس از جام پريدم. قلبم تلپ تلپ ميکرد. دستمو گذاشتم رو قلبمو برگشت ديدم ماني پشتم وايساده و با کنجکاوي نگاه ميکنه.

من: آخه چرا هربار اينجوري مياي؟ آخرش از دستت سنکوپ ميکنم و جوون مرگ ميشم من.

بعد عصبي رو صندليم نشستم. ماني هم يه صندلي کشيد کنار ميزم و گفت: حالا چرا اين قدر اعصابت خورده؟ چي شده.

اگه خودمو خالي نمي کردم و به کسي چيزي نمي گفتم منفجر ميشدم. واسه همين تند تند بدون اينکه بفهمم نمي دونم کي همه چيزو براي ماني تعريف کردم و آخرشم چهار تا بد و بيراه نثار

دختره کردم.

وقتي صورت خندون ماني رو ديدم تازه فهميدم که مثل هميشه کنترولمو از دست دادم و دري وري گفتم. يکم خجالت کشيدم واسه همين گفتم: اين حرفامون بين خودمون ميمونه مگه نه؟ به

مهندس شايان که چيزي نمي گيد؟

نيشش تا بناگوش باز شده بود و با بدجنسي گفت: يعني نگم؟ خب کجاشو نگم. بد وبيراهايي که به دختره دادي رو نگم؟

من: مهندس من بهتون اعتماد کردم و باهاتون درد و دل کردم. من نمي دونم اين خانم اصلاً کي هستن. اگه نامزد دائيتون باشن خب کارم ساخته است با اين حرفهايي که پشت سرش زدم.

خنديد و گفت: نترس به کسي چيزي نمي گم. اين دختره هم نامزد بابک نيست هر چند خودش خيلي دوست داره به بابک بچسبه واسه همين دم به دقيقه مي آد شرکت ديدنش. ولي خودمونيم

شانس آوردي دختره فکر کرده عتيقه اي. الان خيالش راحته. پيش خودش ميگه عمراً بابک به دختر ساده و يکم گيجي، البته ببخشيدها اينا تصورات اونه نه من، چي ميگفتم؟ آهان دختر ساده

و گيجي مثل تو توجه کنه. واسه همين هم به تو به چشم يه دشمن نگاه نمي کنه. من که ميگم شانس آوردي.

من که حسابي گيج شده بودم گفتم: چه طور؟

ماني براي تفهيم من شمرده شمرده و آروم گفت: خب اگه نسبت بهت احساس خطر ميکرد. همچين موي دماغت ميشد و رو اعصابت ميرفت تا خودت مجبورشي از شرکت بري. بابک به حرفاش

گوش نمي کنه پس اون سعي ميکنه با عصبي کردنت مجبورت کنه بري. اما انگاري تو رو جدي نگرفته پس خيالت راحته که اذيتت نمي کنه.

بعد يه فکري کرد و گفت: البته فکر کنم اشتباه کرده.

دوباره گيج و کنجکاو گفتم: چه طور؟

ماني: خب يلدا، يلدا اسم اين دختره است. يلدا فکر ميکنه بابک از دختر هايي تيتيش ماماني که خودشون و مثل عروسک مي کنن خوشش مياد. اما برعکس بابک سادگي و صداقت و بيشتر

دوست داره. بابک خيلي مشکل پسنده اما من نه.

دوباره گفتم: چه طور؟

ماني:خب من ميونم با خانم ها خوبه و راحت باهاشون کنار ميام. کافيه يک ساعت کنارشون بشينم همچين عاشقم ميشن که بيا و ببين. خب خودتم ميدوني خانم ها متفاوتن و هر کدومشون يه

جواهرن خب منم سعي ميکنم جواهراي بيشتري داشته باشم. اما بابک خنگ اين جوري نيست.

من: چه طور؟

ماني: خب بابک با همه خوبه اما با خانم ها صميمي نمي شه معمولاً چون ... خب نظراتش خاصه. ميگه آدم بايد کيس مناسبشو پيدا کنه. يه آدم که بدونه مي تونه از ته دلش دوستش داشته

باشه. کسي که آدم و فقط به خاطر خودش بخواد نه به خاطر موقعيت و پول و از اين جور چيزا. يه دختر ساده ي بي شيله پيله کسي که قلبش و حرفش يکي باشه. يه ذره قديميه.

من: چه طور؟

ماني: چه طور و ....... يعني چي من هر چي ميگم تو ميگي چه طور بابا قرص چه طور قورت دادي هيچي ديگه بلد نيستي بگي؟ گذاشتنش رو نوار پخش و مدام ميگه چطور، چطور. ميگم

ماني گل ميگه چه طور. ميگم بابک خل ميگه چه طور. با همين يک جمله زير و بم زندگيمون رو درآوردي تو هم. پاشم، پاشم برم سرکارم تا تو دوباره يه چه طور ديگه نگفتي و من ننشستم

از تموم کاراي کرده و نکرده ام تعريف نکردم. دو دقيقه ي ديگه بمونم پته امو کامل ميريزم رو آب.

بعد همون جور که زير لب با خودش حرف ميزد بلند شد و رفت بيرون. منم از پشت نگاهش ميکردم و ميخنديدم.

بعداً از رعنا جون شنيدم که اين دختره يلدا يکي از فاميلهاي بابک و مانيه و ظاهراً همش چسبيده به بابک. بابکم به خاطر اينکه دختره ناراحت نشه بهش چيزي نمي گه اما فکر خاصي در

مورد يلدا نداره و فقط يلداست که خودش رو صاحب بابک مي دونه.

در هر حال اينايي که من ديدم نمي شه گفت که بابک بي ميله. هر چي باشه با يلدا خوب رفتار ميکنه که اونم دم به دقيقه ميومد شرکت. از اون روز به بعد کم کم هفته اي دو بار تو شرکت پلاس

بود. هر دفعه هم با يه عشوه اي به من نگاه مي کرد و همچين باهام حرف ميزد که اگه پسر بودم تا حالا عاشق اين قر و قمضش شده بودم. اما پيدا بود که من و پشه هم حساب نميکنه. انگار

نه انگار که من منشي بابکم. ميومد تو شرکت و با ناز و خرامان خرامان از کنارم رد ميشد ميرفت تو دفتر بابک. مدام صداي خنده ي اين دوتام بلند بود. اونقده که اين يلدا زيادي دختر و عشوه

اي بود به مونث بودن خودم شک کردم. نکنه من عيب و ايراد و مشکلي دارم که مثل اين ناز و عشوه ندارم. به قول خود يلدا مثل منگلا محوش مي شدم که يکي بايد ميومد منو جمع منه. بابا

به من چه خوش باشن با مهندس ما که بخيل نيستيم. اما يه حسي داشتم. هر وقت که فکر مي کردم صداي مهران قربون صدقه ي اين دختره ميره يه حس بدي پيدا مي کردم. چه انتظاراتي

داشتم من. بابک که مهران نبود يه آدم ديگه است نمي تونم بهش بگم چون صدات عين صداي مهرانه منه پس دهنتو ببند حرف نزن. دارم کم کم خل ميشم . ديگه به حضور مداوم يلدا عادت

کرده بودم . ماني هم تا اين دختره ميومد تو شرکت انگار موش و آتيش ميزدن ميومد دم در اتاق بابک گوشش و ميچسبوند به در و سعي ميکرد صداهاي داخل اتاق و بشنوه. وقتي ازش

ميپرسيدم چي کار ميکني؟ ميگفت : من بايد حواسم به اين بابک باشه . اين دايي من ساده است اين دختره گولش ميزنه و از راه به درش ميکنه.

خلاصه من که سر از کار اين خانواده در نياوردم.

درسهاي دانشگاه يکم سنگين شده بود واسه همين مجبور بودم چند تااز کتابها و جزوه هامو با خودم ببرم شرکت و اونجا تو وقتهاي بيکاري يه نگاهي بهشون بکنم.

مهندس شايان آدم دقيقي بود ولي يکم گيج و کم حواس بود اونم به خاطر مشغله ي زياد کاري و فکري بود که داشت. معمولاً صدام ميکرد توي دفترش و يه دستوري بهم ميداد و تا ميومدم از

کنار ميزش بيام و برسم به در ده دفعه صدام ميکرد و يه کار جديد اضافه ميکرد. اوايل از اين کارش خنده ام ميگرفت منو ياد مهران مي انداخت. اونم همين طور بود. وقتايي که باهم تلفني

حرف ميزديم ميومديم خداحافظي کنيم که يه دفعه يه چيزي يادش ميومد و ميگفت. دوباره خداحافظي مي کرديم و تا گوشيو قطع کنم دوباره صدام ميکرد و يه چيزي ميگفت اين کار مدام تکرار

ميشد. بعضي وقتها از اولين خداحافظي مون ده دقيقه ميگذشت اما هنوز قطع نشده بود بس که مهران آخر کاري يکي يکي چيزا يادش ميومد. سرآخرم مجبور ميشدم با حرص و عصبانيت داد

بزنم «مهران» اونوقت بود که مهران ميخنديد و مجبوري ول ميکرد و من گوشي رو قطع ميکردم.

سه شنبه بود و من فرداش امتحان ميان ترم داشتم. از يه هفته قبل جزوه هامو آورده بودم تو شرکت و اونجا وقتي که بي کار مي شدم يا وقتي که بابک کارم نداشت خلاصه هر وقتي که گير

مياوردم جزوه امو باز ميکردم و ميخوندم. شايد براي بار چهارم بود که جزوه رو مي خوندم اما چون اولين امتحاني بود که تو مقطع فوق ليسانس مي دادم واسه همين استرس گرفته بودتمو

همش حس ميکردم چيزي بلد نيستم. سرم تو جزوه بود و داشتم درس مي خوندم که بابک با تلفن صدام کرد که برم پيشش که کارم داره. يه نگاه سريع به جزوه ام کردم و بلند شدم رفتم ببينم

چي کارم داره.

در زدم و وارد شدم. رفتم کنار ميزش ايستادم و گفتم: با من امري داشتين؟

يه پوشه رو به طرفم گرفت و گفت: لطف کنيد اين پرونده رو بررسي کنيد و ببينيد مدارک لازمو داشته باشن. اگه کامل بود بفرستيد آدرسي که توش نوشته.

چشمي گفتم و برگشتم که از اتاق برم بيرون. يه قدم که برداشتم دوباره صدام کرد و گفت: خانم آريا مدارک شرکت سهند رو آماده کرديد؟

من: بله همش آمادست.

بابک: نقشه هاشم دقيقه؟

من: بله دادم مهندس شهبازي چکشون کرده کامل بودن.

بابک: خوبه، بفرمائيد.

دوباره دو قدم که رفتم طرف در صدام کرد و گفت: خانم لطف کنيد به مهندس اخوان بگيد نامه اي که بهشون گفتم رو تا ساعت دو حاضر کنن.

دوباره چشمي گفتم و برگشتم که برم. دوباره صدام کرد و يه چيزي گفت بازم گفتم چشم و برگشتم يه دو دفعه ديگه ام صدام کرد و يه کار ديگه بهم داد. بار آخر که صدام کرد حسابي عصبي شدم

و استرس امتحانم مزيد بر علت شد و باعث شد بي هوا و با تحکم و اعتراض بگم: "مهراننننننننننننننننن"

وقتي اين اسمو بلند گفتم خودمم تعجب کردم. چشماي من و بابک به يه اندازه گشاد شده بود. منتها من از ترس و تعجب به اين روز افتادم و بابک از کنجکاوي و تعجب. سريع دستمو گذاشتم

جلوي دهنم و گفتم: ببخشيد جناب رئيس از دهنم در رفت.

بدون اينکه اجازه بدم بابک حرف يا سؤالي بپرسه دوويدم اومدم بيرون. رفتم سمت دست شويي و يه مشت آب پاشيدم به صورتم تا آروم بشم. به تصوير خودم توآينه نگاه کردم وآروم گفتم:

سوگند تو کي مي خواي مهران رو فراموش کني.

و خودم به تصويرم جواب دادم: هيچ وقت.مهران فراموش شدني نيست.

اما بابک مهران نيست. اون فقط يه صداست.

دوباره تو جواب خودم به آينه گفتم: مهرانم اولش يه صدا بود.

از دست خودم عصباني بودم. مهران يکي بود و براي هميشه رفته اين و يادت باشه.

با حرص و عصبانيت يه مشت آب به تصوير خودم تو آينه پاشيدم بلکم آروم شم . اما آتيشي که تو دلم بعد مهران روشن شده بود خاموش شدني نبود.

امتحانات ترم رسيد. براي اينکه بهتر درس بخونم چند روز مرخصي گرفتم و نشستم تو خونه حسابي درس خوندم. تو زندگي هر آدمي ممکنه آدمهاي زيادي وجود داشته باشن اما فقط يه دوست

فوق العاده و هميشگي داري. فقط يکي که حاضره تو تمام شرايط پيشت باشه. براي منم مهسا همون دوست بود. تو تمام لحظاتم باهام بود. چه اون موقع که به خاطر مرگ مهران افسرده کنج

خونه افتاده بودم چه الان که کيلومتر ها باهاش فاصله داشتم. تقريباً يه روز در ميون بهم زنگ ميزد و تو جريان کامل کارام بود. همه چيزو براش تعريف ميکردم

تنها چيزي که ازش پنهان کرده بودم شباهت زياد صداي بابک با مهران بود. نمي دونم يه حسي داشتم که دلم مي خواست اين و مثل راز پيش خودم نگه دارم و به هيچپي نگم.

تو دوره ي امتحانات هم که سرم سوت ميکشيد از درس خوندن زياد بهم دلداري مي داد و ميگفت: تو مي توني. تا حالا هر کاري که خواستي رو انجام دادي اينم خوب پيش ميره.

خلاصه با تلاش خودم و تشويقاي مهسا حسابي درس خوندم و امتحانا رو عالي دادم. بعد حدود دو هفته براي رفع خستگي گفتم يه دو روزي برم خونه امون و يه سري به مامانم اينا بزنم. از

وقتي اومده بودم تهران به خاطر کارم اصلاً وقت نمي کردم برم خونه. چون سه روز از مرخصيم مونده بود رفتم خونه.خانوادم از ديدنم خيلي خوشحال شدن و حسابي تحويلم گرفتن. مامانم کلي

خوشحال بود. مدام برام غذاهايي که دوست داشتم مي پخت پسرهام کلي تحويلم ميگرفتن باهام خوب رفتار مي کردن. روز بعد زنگ زدم به دوستامو يه قرار گذاشتم که باهم بريم بيرون. قرار

شد همه با هم ناهار بريم بيرون. با اينکه همه توي يک شهر نبوديم اما شهرهامون بهم نزديک بود مشکلي نبود.

مهسا و مريم که از يه شهر با هم مي يومدن و روجا يه 45ً طول ميکشيد تا برسه.

خلاصه سر ساعت 12 ظهر همه با هم تو کافي شاپ مهتاب که پاتوق هميشگيمون بود همديگر رو ديديم دلم خيلي براشون تنگ شده بود. بغلشون کردم؛ کلي ذوق داشتم. تا نشستيم شروع

کرديم به حرف زدن. حال واحوال و اينکه چي کار ميکردن و تو اين مدت چه اتفاقاتي افتاد و از اين حرفها. مريم داشت درس مي خوند و خودش رو براي کنکور آماده کرده بود. ظاهراً سر عقل

اومده بود و بي خيال يه سري کارا شده بود. هنوزم کم حرف بود.

مهسا هم دنبال کار ميگشت چند جا به عنوان منشي رفته بود اما از محيطش خوشش نيومده بود. يکي از آشناهاش قول يه کار مناسب رشته اش رو بهش داده بود. الانم مهسا منتظر بود تا اون

آشناشون خبرش کنه.

من: خوب همه گفتن چي کار کردن و مي خوان چي کار کنن غير روجا. تو چي کار کردي؟

همه با لبخند به من نگاه مي کردن اما کسي حرفي نمي زد. با شک به تک تکشون نگاه کردم. خيلي عجيب رفتار ميکردن.

من: چيه؟ چي شده؟ چرا مشکوک ميزنيد؟ اه چقدر لوسيد. مي دونيد من فضولمو بازم اين اداها رو درمياريد؟

من: واه چرا حرف نمي زنيد؟ مهسا چي شده؟ چرا مي خندي؟ مريم؟ روجا تو بگو.

مهسا: خب روجا هنوز کار زيادي نکرده ولي قراره بکنه.

من: چي؟ چي کار کنه.

مريم: از جمع خارج شه.

من: خارج شه؟ مگه کجا مي ره؟ مي خواين خونه تون رو عوض کنيد؟

روجا: نه بابا. جايي نمي خوام برم اينا خودشونو لوس کردن.

مهسا: ما خودمونو لوس کرديم يا توي آب زيرکاه؟

من: سردر نميارم چي ميگيد. تو رو خدا يکي درست حرف بزنه ببينم چي شده.

مهسا: هيچي روجا خانم پريد. يعني پروندنش.

با چشماي گرد به روجا نگاه کردم.

من: راست ميگه روجا؟ کي؟ با کي؟ چه طور؟ چرا يهو؟ بي خبر؟

مهسا: همچينم يهو و بي خبر نيست. بي معرفت خانم گذاشتن همه چيز که تموم شد بهمون گفتن.

من: يعني چي همه چيز تموم شد؟ يعني اگه من نمي اومدم هيچکي هيچي بهم نمي گفت؟ واقعاً که؟

روجا: نه به خدا چي چي تموم شد؟ هنوز اتفاقي نيوفتاده.

با بي صبري گفتم: زود باش از اول برام بگو چي شده زود.

روجا با خجالت سرش رو انداخت پائين و شروع کرد به تعريف کردن.

روجا: راستش پسر يکي از آشناهاي دوست بابامه. دوست بابام يه چند باري گفت تا اينکه بالاخره بابام رضايت داد يه روز بيان تا همديگر رو ببينيم. قرار بود فقط دو طرف همو ببينن اما بعد

که اومدن ديديم با دسته گل و شيريني اومدن. من که از همه جا بي خبر بودم فکر مي کردم قراره دوست بابام بياد واسه خودم داشتم فيلم ميديدم که يهو مامانم اومد گفت حاضر شو. گفتم

حوصله ندارم بيرون نمي يام.

دو دستي زد تو صورتش و گفت: واي خاک بر سرم. اومدن خواستگاري بعد تو از اتاق بيرون نياي مگه ميشه.

قلبم ريخت وقتي مامان گفت خواستگاري. ماتم برده بود اگه مامان کمکم نمي کرد تا حاضر شم فکرکنم تو شوک

مي موندم.خلاصه حاضر شدم و دستپاچه رفتم بيرون. ديدم دوست بابام با زنش و يه پسر جوون و يه دختر جوون اومدن.يه خانمي هم همراهشونه.رفتم شربت آوردم و نشستم کنارشون

شباهتي به جلسه ي خواستگاري نداشت چون هر حرفي زدن غير از خواستگاري.منم زل زل پسره رو نگاه ميکردم.بعد يه ساعت بدون مقدمه دوست بابام گفت دختر و پسر برن با هم حرف

بزنن. ماتم برده بود.همه چيز خيلي سريع اتفاق افتاد.

ظاهراً دوست بابام همه چيزو برنامه ريزي کرده بود و هم ما و هم اونا غافل گير شده بوديم.يکم با پسره حرف زدم.پسر خوبي بود.مثل خودم بود شاد و شوخ.مثل منم مدام مي خنديد.اسمش

سامان،پدرش چند سال پيش مرده و مادرش هم ازدواج کرده و با شوهرش زندگي ميکنه. سامان و خواهرش سحر با هم توي خونه ي پدريش زندگي ميکنن.27 سالشه و چهار تا بچه ان دو تا

پسر،دو تا دختر.اون دو تاي ديگه ازدواج کردن.خودش تو بانک کار ميکنه و خونه و ماشينم داره.بعد چند بار که اومدن و بيشتر آشنا شديم ازش خوشم اومدبهش جواب مثبت دادم.حالا قراره تو

عيد مراسم نامزدي بگيريم.روجا اولش که شروع به تعريف کردن کرد صداش آروم و خجل بود کم کم صداش بلند تر و هيجاني تر شد.چشماش برق مي زد و با هيجان جزئيات رو تعريف ميکرد

حتي حرفايي که موقع خواستگاري با سامان گفته هم مو به مو برامون تعريف کرد.کاملاً پيدا بود که حسابي از طرف خوشش اومده وآماده است که تا يه ماه ديگه شايدم کمتر عاشق بشه.

براش خيلي خوشحال بودم. اما با دلخوري گفتم: مبارکه،يه بارکي مي ذاشتي بچه دار مي شدي بعد بهم خبر مي دادي اون جوري بيشتر سورپرايز مي شدم.اما جدي خيلي برات خوشحالم پيداست

که خيلي دوستش داري همچين با ذوق ازش حرف مي زني که نگو.

يه يک ربعي با بچه ها سر به سرش گذاشتيم و خنديديم.روز خيلي خوبي بود.ديدن دوباره ي دوستام بعد مدتها هيجان زيادي داشت مخصوصاً که مي ديدم دارن زندگي جديدي رو با يه هدف تازه

شروع ميکنن.منم از خودم و کارم و دانشگاهم گفتم و بعد سه ساعت از هم خداحافظي کرديم و هرکس رفت خونه و شهر خودش.

دو روز مثل برق و باد گذشت و وقت برگشتن بود. از قديم گفتن دوري و دوستي واقعاً راست گفتن. من به وضوح مي ديدم که دوري من باعث شده که برادرام در نظر اول که منو ميبينن خيلي

خوب رفتار کنن و هر کاري بخوام برام بکنن اما يکم که بيشتر بموني دوباره روز از نو و روزي از نو. دوباره دعواها شروع ميشه.

خلاصه بعد دو روز برگشتم خونه ي خودم دلم واسه ي خونه ام تنگ شده بود. شب زود خوابيدم که صبح زود پاشم چون مرخصيم تموم شده بود و بايد ميرفتم شرکت.

صبح زود بيدار شدمو صبحونه خوردم و راهي شرکت شدم. غير از چند تا از بچه ها هنوز کسي نيومده بود. زود رسيده بودم. با بچه ها سلام و احوال پرسي کردم و رفتم سر ميز خودم نشستم.

واي که چقدر دلم براي ميز و کارم تنگ شده بود. حسابي به شرکت عادت کرده بودم. نيم ساعت بعد در باز شد و يکي سوت زنان وارد شد. سرمو بلند کردم ديدم ماني. سوتي زد و گفت: به به

خانم آريا. چه عجب ما شما رو ديديم. فکر کرديم تعطيلات خوش گذشته موندگار شديد. اما نه انگار بهتون ساخته رنگ و روتون باز شده بزنم به تخته خوشگل تر شديد.

همون جور که مي خنديدم تشکر کردم. يهو ماني يه قيافه ي ناراحت به خودش گرفت و گفت:

_: اما جدي خيلي ازتون ناراحتم. خيلي بي معرفتي، درسته که مرخصي داشتي، درس و امتحان داشتي، نمي گم به ما يه سر مي زدي ما به يه تلفنم راضي بوديم. بابا دلمون تنگيد براتون. جاي

برادري حق دارم گله کنم يا نه؟

خنديدم و شرمنده گفتم: بله حق با شماست کوتاهي از من بود حاضرم هر جور که بخوايد جبران کنم.

ماني يه فکري کرد و گفت: باشه قبوله جبران کن. يادته بهت بستني رشوه دادم. خب الان براي جبران بايد منو ببري و بهم بستني بدي.

_:ما هم بستني مي خوايم.

بابک و رعنا پشت ماني بودن و با لبخند به ما نگاه مي کردن. اصلاً نفهميده بودم کي اومدن. سلام عليکي کرديم و رعنا رو بغل کردم.

ماني: دائي جون زشته، آدم خودشو دعوت نمي کنه.

بابک: من خودمو دعوت نکردم، خانم آريا دعوتم کردن مگه نه خانم آريا؟

خنديدم و گفتم: مگه من جرأت دارم وقتي رئيسم مي خواد دعوتش نکنم. قدم شما هام سرچشمم.

بابک شکلکي براي ماني در آورد و گفت: حسود خان ديدي؟

ماني: فقط چون رئيسي ازت ترسيد و گرنه دعوتت نمي کرد. بابا تو هنوز مثل بچه ها تا مي فهمي يه جا بستني ميدن مي دويي ميري. کي مي خواي عاقل شي.

بابک: اين موضوع ربطي به عقل نداره. به دل بستگي داره. اين دل و شکمم که عاشق بستنيه حالا حرف نزن ديگه مي گم تو رو نبريم ها مي دوني که من رئيسم و رو حرفم حرف نمي زنند.

ماني: بس که پر رويي تو.

من و رعنا فقط وايساده بوديم و به اين دو تا نگاه ميکرديم و مي خنديديم. خلاصه قرار شد ظهر موقع استراحت بريم کافي شاپ جلوي شرکت و بستني بخوريم.

ظهر ساعت 12 ماني اومد و بس نشست کنار من و هي غر زد که «چرا نمي ريم؟ بيا دو تايي بريم اينا رو قال بزاريم. اصلاً چرا خودشونو دعوت کردن. من بستني بدنم کم شده و...»

مثل يه پسر بچه ي شيطون به همه چيز غرميزد. يه بارم گفت: من گرمم بستني مي خوام.

همون جور که مي خنديدم از دستش گفتم: حواست هست که الان بهمن و وسط زمستون؟ تو اين سرما چه جوري گرمت شده.

جوابمو نداد فقط روشو کرد اون طرف و به يه چيزديگه گير داد. نيم ساعت بعد بابک و رعنا جونم اومدن.

بابک: ماني تو، تو اين شرکت کارم ميکني؟ نيم ساعته که داري غر ميزني سرمو از تو اتاق بردي. چقدرم صدات بلنده کل ساختمون فهميدن مي خواي يه بستني بخوري.

ماني: به تو چه دوست دارم همه بدونن.

خلاصه با کل کل اين دو تا بلند شديم و رفتيم کافي شاپ روبروي شرکت. يه جاي تميز و زيبا بود. موزيک ملايمي هم گذاشته بودن که به آدم آرامش ميداد. يه ميز يه گوشه ي دنج پيدا کرديم و

رفتيم نشستيم. اومدم صندلي رو بکشم و بنشينم که بابک قبل من صندلي رو برام عقب کشيد و تعارف کرد بنشينم. تشکر کردم و نشستم. من و رعنا کنار هم و ماني و بابک رو به رومون پشت

ميز نشستن. يه پسر جووني اومد تا سفارش بگيره.

ماني با ذوق گفت: من بستني ميوه اي مي خوام.

رعنا: بستني سنتي.

من و بابک با هم گفتيم: شکلاتي.

بهم نگاه کرديم و به خاطر تفاهممون بهم لبخند زديم.

رعنا: ماني چته؟ روي جوجه تيغي نشستي؟

برگشتيم ديدم ماني هي از جايي که نشسته يکم خودشو ميکشه بالا و از بالاي سر من و رعنا سرک ميکشه و مدام اين طرف و اون طرف رو نگاه ميکنه. با تعجب به کاراش نگاه ميکرديم که

بابک زد پس کله ي ماني . ماني آخي گفت و دستشو گذاشت پس کله اش و با عصبانيت گفت: ديوونه اي؟ چته تو؟ وحشي.

بابک: ماني تو آدم بشو نيستي.

بعد با ابرو به من و رعنا اشاره کرد و گفت: خجالت بکش. يکم مراعات کن.

برگشتم ديدم رعنا به ماني چشم غره ميره.

رعنا: واقعاً که ماني خيلي بي ادبي. با دوتا خانم اومدي بيرون و بازم چشمت دنبال بقيه است.

ماني: خب شما جاي خودتون بقيه هم جاي خودشون.

رعنا: مردشورتو ببرن که اينقدر هيزي.

يه دفعه ماني صاف نشست و خيلي جدي گفت: هيچ ربطي به هيزي نداره. ديگه اين حرفو نزن که خيلي ناراحت شدم. ببين عزيزم اومديمو دختر روياهاي من همين الان تو اين کافي شاپ بود

بايد يه نگاهي بندازم ببينم کي مي تونه باشه يا نه .

بعد دوباره به پشت سر ما نگاه کرد و به بابک گفت: خدا چه هنري داره اين همه دختر خوشگل و خانم رو آفريد. ماها بايد يه بهره اي ببريم ديگه.

رعنا: آره جون خودت تو گفتي و من هم باور کردم. دختر روياها ... هه چه خيالاتي، سوگند و ديدي اومدي يه چيز بگي گند کاريتو بپوشونه. آقا به تعداد موهاي سرشون دوست دختر دارن.

هنوزم دله است و بيشتر مي خواد.

تازه فهميدم موضوع چيه. زير زيرکي خنديدم. شيطوني اين پسر هم خيلي عجيب بود. بعد دو دقيقه ماني گفت: من برم يه ليوان آب بيارم.

و سريع از جاش بلند شد و رفت. رعنا با چشم تعقيبش کرد و گفت: اين ماني هم معلوم نيست کي مي خواد سر عقل بياد و دست از شيطوني برداره.

بابک: ماني خيلي پسر خوبيه. شيطون هست اما تو دلش هيچي نيست. آخر معرفت و مرامه. محال يکي بهش احتياج داشته باشه و ماني نره کمکش. من که خيلي دوسش دارم.

رعنا: منم دوسش دارم. من مثل خواهرشم، دلم مي خواد ماني يه دختر خوب پيدا کنه و سروسامون بگيره. مي دونم هيچ کدوم از اين دختر ها رو واقعاً دوست نداره.

بابک: نگران نباش. ماني هر وقت دختري رو که بخواد پيدا کنه دست از اين کاراش بر ميداره و عاقل ميشه. فقط هنوز کسي رو که بتونه عاشقش بشه پيدا نکرده.

داشتم به حرفاشون گوش ميدادم و با خودم گفتم: از کجا معلوم که بعد از پيدا کردن از دستش ندي؟

رعنا: بحث به اينجا کشيد بزار بپرسم بابک خان شما دقيقاً با يلدا چه سروسري داري.

بابک: سروسر چي؟ من اصلاً با يلدا کاري ندارم.

رعنا: کاري نداري و اين دختره هر روز تو شرکت پلاسه؟

بابک کلافه دستي به موهاش کشيد و گفت: به خدا خسته شدم رعنا. نمي دونم باهاش چي کار کنم. دم به دقيقه مي آد سراغم يا شرکت يا خونه. ديگه از دستش دارم ديوونه ميشم. حرف آدمم

که نمي فهمه.

رعنا: اگه نمي خوايش چرا کاري نمي کني؟ چرا به خودش نمي گي. بابک بهت مي گم که اصلاً خوب نيست که اين دختره مدام مياد شرکت. همين الانشم کلي حرف پشت سرتونه.

بابک: فکر کردي خودم نمي دونم؟ آخه چي کار کنم؟ تا بهش ميگم ديگه نيا شرکت همچين ميره رو اعصابم که ديگه نمي تونم کار کنم. فکر کردي نفهميدم چه جورياست که همه ي منشي ها

يکي يکي استعفا ميدن وميرن؟ تا يه دختري نزديکم ميبينه همچين با حرفها و کاراش رو اعصابش ميره که دختره خودش در ميره. به خاطر رفت و آمد خانوادگيمونم نمي تونم چيزي بگم.

رعنا: پس مي خواي چي کارکني؟ ببينم نظر خاله اينا چيه راجع به يلدا؟

بابک: مامان اينا اصلاً تو کارا و مسائل خصوصي من دخالت نمي کنن. انتخاب رو گذاشتن به عهده ي خودم. هر چي باشه زندگي و آينده ي منه. اين دختره اگه يکم شعور داشت مي فهميد که

اصلاً از اون تيپ دختر هايي نيست که من خوشم بياد.

هرچي فکر کردم ديدم به نظر من يلدا همچينم بد نيست. خوشگل و خوش تيپ بود و خانواده ي خوبي هم داشت. از رفتارش با خودم که مي گذشتم همچين هم بد نبود. با کنجکاوي گفتم: چرا؟

مگه چشه؟ به نظر من که خوشگله.

بابک درست تو چشمام نگاه کرد و گفت: همه چيز که خوشگلي نيست. مهم اخلاق آدمه. من يکي و مي خوام که من و به خاطر خودم بخواد به خاطر شخصيتم نه به خاطر پول و موقعيت

خانواده ام. من بايد يه کسي رو پيدا کنم که دوستش داشته باشم و مطمئن باشم که اونم منو از ته دلش دوست داره.

کاملاً درک ميکردم. خب منم اين جوري بودم. اما اگه بابک چنين نظري داشت بايد به يلدا همه چيزو ميگفت نبايد اونو سر مي دواند. بايد درست و حسابي باهاش حرف ميزد.

من: من کاملاً باهاتون موافقم. ببخشيد که فضولي ميکنم اما فکر نمي کنيد بهتره که اول تکليفتون رو با يلدا خانم روشن کنيد؟ من ميدونم که ايشون شما رو نامزدش ميدونه چون به منم گفته

نامزد شماست در صورتي که شما تأييد نمي کنيد. به خاطر همين هم در برابر دختر هاي دورو برتون که بهش احساس خطر ميدن موضع ميگيره و سعي ميکنه که اونا رو هر طور که شده

ازتون درو کنه تا نکنه ازچنگش بريد. شما بايد بهش توضيح بديد که چه حسي داريد اينو بهش بدهکاريد. يه جوري حس ميکنم شما زيادم از اينکه يلدا دورو برتون باشه ناراضي نيستيد.

بابک با اعتراض گفت: چه طور مي توني يه همچين حرفي بزني؟ همين الان گفتم که حسي بهش ندارم.

من: ولي کاراتون يه چيز ديگه رو ميگه. شما به ما گفتيد که چي مي خوايد نه به يلدا. من که فکر مي کنم شما يلدا رو گذاشتيد تو آب نمک تا اگه اوني که مي خوايد رو پيدا نکرديد بريد سراغ

يلدا.

بابک معترض گفت: نه اصلاً اين جور نيست. من نمي خوام کسي رو تو آب نمک بزارم. من فقط نمي تونم بهش بگم نمي خوامش چون ... چون خب .... ام ...

من: ديديد دليلي نداريد که بگيد. اين نشون ميده که کوتاهي از خودتون بوده نه از يلدا. اون دختري که من ديدم فکر نمي کنم وقتي بفهمه شما نمي خوايدش بازم دنبالتون بياد و بخواد زورکي

باهاتون باشه. اون به غرورش احترام ميزاره.

رعنا که تا اين لحظه ساکت نشسته بود و به حرفهام گوش مي داد سري تکون داد و گفت: من با سوگند موافقم. تو خودت اجازه دادي که يلدا تا اينجا ها پيش بره. اون با دخترهايي که نزديکتن

بد رفتار ميکنه انگار که دوشمنشن کاملاً پيداست که حرف سوگند درسته و اون تو رو شوهرش ميدونه واسه همين پاچه ي همه ي دخترها رو ميگيره.

بابک با اعتراض گفت: نه با همه اينجور رفتار نمي کنه. اون با تو و سوگند خانم کاري نداره.

من: خب بله چون رعنا شوهر داره و ديگه خطري محسوب نمي شه. در مورد منم؛ کي به يه عتيقه ي منگل توجه ميکنه.

رعنا با دهني باز گفت: چي داري مي گي ؟ عتيقه ي منگل يعني چي؟

يه نگاه به بابک کردم که ديدم اونم متعجب نگاه ميکنه. دستمو تو هوا تکون دادم و با اعتراض گفتم: واي بي خيال چرا يه جوري رفتار مي کنيد که انگار بار اولتونه که اين حرف رو شنيديد،

چون باور نمي کنم. خودم وقتي يلدا داشت بهتون ميگفت که اين منشي عتيقه و منگل رو از کجا آوردي شنيدم. فکرم نمي کنم که از اين حرف چندان بدتون اومده باشه چون نشنيدم که

اعتراضي بکنيد.

بابک تند تند شروع کرد به حرف زدن که يه جورايي قضيه رو درست کنه.

بابک: نه اين چه حرفيه. من اصلاً خوشم نيومد که بهتون گفت عتيقه و منگل بعداً اعتراض کردم و گفتم حق نداره به بقيه توهين کنه.

دوباره همون حس عصبانيت و نارضايتي اون روز و داشتم. سرمو انداختم پائين.

رعنا: اون دختره چه طور جرأت کرده؟ واي که حسابي کفريم ميکنه. واي ...

بابک خم شد جلو و دستش رو گذاشت رو ميز و اومد طرفم و با ناراحتي گفت: باور کن خودمم ناراحت شدم. اصلاً نمي خوام فکر کني بهت بي احترامي کردم. نمي خوام ناراحت شي.

تو همين لحظه ماني با سروصدا اومد نشست. سرمو بلند کردم که ماني و ببينم که ديدم بابک با چشماي ناراحت بهم نگاه ميکنه. رعنا داشت با ماني دعوا ميکرد که کجا مارو قال گذاشته و

رفته. بابک خيلي آروم جوري که فقط خودم بشنوم گفت: اگه ناراحتت کردم معذرت مي خوام. اصلاً همچين قصدي نداشتم. سرش رو خم کرد يه طرف و يه مدل عجيب نگام کرد و آروم گفت:

منو ميبخشي؟

اه وا اين چرا همچين مي کرد؟ منظورش چيه نمي خواد ناراحت بشم؟

نمي دونم چرا ولي يه حس عجيب داشتم دلم يه جوري شده بود کاملاً حس ميکردم که ناراحته. دوست نداشتم حس بدي داشته باشه همون جور که تو چشماش خيره شده بودم و داشتم

فکرميکردم که چرا تا حالا متوجه ي سياهي چشماش نشدم. گفتم: مهم نيست.

بابک: چرا مهمه مي خوام که منو ببخشي و اون حرف رو فراموش کني.

من: باشه، من چيزي نشنيدم.

يه لبخند قشنگ زد و ازم تشکر کرد.به خودم اومدم و ديدم دو دقيقه است دارم زل زل تو چشماش نگاه ميکنم اونم بدون اعتراض و با لبخند نشسته بود و به چشمام نگاه ميکرد.

سريع رومو برگردوندم سمت رعنا و ماني که داشتن دعوا ميکردن. گويا ماني آخر کار خودش رو کرده و رفته با دختري که 2 تا ميز جلوتر نشسته حرف زده و شماره اش و گرفته. رعنا هم

داشت باهاش دعوا ميکرد که چرا وقتي ما اونجا بوديم اين کارو کرده بايد بهمون احترام ميزاشت و به خاطر همراه بودن 2 تا خانم آروم مي نشست سر جاش.

ماني: خب اگه الان نمي رفتم سراغ دختره ديگه پيداش نمي کردم.

خلاصه رعنا اعتراض ميکرد و ماني سعي ميکرد با زبون چربش اونو نرم کنه. بالاخره با رسيدن بستني هامون اين دو تا آتش بس دادن. موقع خوردن بستني تا سرمو بلند ميکردم دو تا چشم

سياه مي ديدم که بهم نگاه ميکنن. نمي فهميدم چرا اين جوري نگام ميکنه راستش يه جورايي معذب شده بودم. اين پسره چرا امروز اين جوري مي کرد؟

خلاصه بستني اون روز حسابي چسبيد موقع حساب کردن که شد رفتم حساب کنم که گفتن يه آقايي قبلاً حساب کرده با تعجب گفتم: کي؟

ديدم بابک اومده کنارم و گفت: شما بفرمائيد من حساب ميکنم.

من: اما ظاهراً يکي قبلاً حساب کرده.

بابک: جدي؟ کي اين کارو کرده؟

من: نمي دونم انگار يه آقايي بوده.

به فروشنده گفتم کي حساب کرده اونم گفت: همون آقايي که همراتونه همون اول اومدن حساب کردن. من تعجب کرده بودم و بابک مي خنديد.

بابک: جونور من فکر کردم رفته دختره رو تور کنه نگو دختره بهانه بود که بياد زودتر حساب کنه.

من با تعجب گفتم: آخه چرا؟ قرار بود من حساب کنم. اصلاً اومديم که مهمون من باشين.

بابک: درسته که به اسم تو اومديم ولي خوب نيست تا آقايون هستن خانمها دست تو جيبشون کنن. اينو يادت باشه. ماني هم بستني رو بهانه کرد تا دور هم باشيم.

حسابي گيج شده بودم و سر از کار اين دائي و خواهرزاده درنمي آوردم.

چند وقتي بود که تو شرکت همه همه بود پيش هر کي مي رفتي در مورد قرار داد جديد ميشنيدي. ظاهرا" قرار بود که يه شهرک ساحلي تو شمال ساخته شه که يه پروژه ي بزگ و سود آور

بود همه در تکاپو بودن که کار به نحو احسنت پيش بره و نظر مشتري جلب شه که قرار داد و به ما بدن. همه شبانه روز کار مي کردن و مشغول بودن . يادم نميره روزي که ماني و بابک

خوشحال و سرمست وارد شرکت شدن و خبر بستن قرار داد بزرگ و اعلام کردن. صداي سوت و دست بود که کل شرکت و پر کرده بود. همه مي خنديدن و به هم تبريک مي گفتن. تو اين هاگير

واگير يه دفعه ماني با صداي بلند شروع کرد به ساکت کردن بچه ها و گفت همه ساکت مي خوام يه چيزي بگم. وقتي همه ساکت شدن يه نگاه به اطراف کرد و يه صندلي ورداشت رفت بالاش

ايستاد و بلند رو به همه گفت: بچه ها ممنون از زحمات شبانه روزي همه تون و تبريک به خاطر اين قرار داد بزرگ. با اينکه بستن اين قرار داد يعني کار بيشتر و خستگي و سفرهاي کاري

بيشتر اما براي اينکه هم خستگي اين چند وقته از تنتون در بره هم براي گرفتن نيرو و انرژي براي ادامه ي کار بابک همه تون و به مهموني بزرگ تو خونه اشون دعوت ميکنه. همه ي

همکارا جمعه شب منزل مهندس شايان دعوتيد.

يه هو صداي هوراي بچه ها از همه جا بلند شد و همه دست زدن. بابک بيچاره هم که انگاري غافلگير شده بود در جواب دست دادن و تشکر همکارا با بهت لبخند مي زد و سر تکون مي داد.

بعد چند دقيقه همه برگشتن سر کار خودشون و بابک و رعنا و ماني هم با هم به سمت دفتر بابک حرکت کردن من که نزديک ميزم ايستاده بودم ميديدم که بابک با اخم داره يه چيزي به ماني

ميگه و رعنا هم با لبخند نگاهشون ميکنه.

بابک: آخه پسر تو کي مي خواي آدم بشي. دفعه ي چندمته که از اين کارا ميکني؟ هزار بار بهت گفتم قبلش يه هماهنگي با من بکن.

ماني: خوب حالا دايي جان ناپلئون ناراحت فرمودن. حالا که دعوتشون کردم. چي شده مگه.

بابک که حرص مي خورد يه هو تو جاش ايستاد و رو به ماني گفت: آخه چي بگم به تو؟ مگه تو نمي دوني که مامان جمعه مهموني گرفته و کل فاميل و دعوت کرده.

ماني خيلي خونسرد رو به بابک گفت: خوب .

بابک : خوب و زهر مار. من همکارارو کجا ببرم واسه جشن؟ خونه که غرق مامانه.

ماني: واسه اين داري خودکشان راه مي ندازي؟ خدا بزاره مامان فريماه و کم که نميزاره تو مهمونيهاش 20 ، 30 نفر اضافه تر مشکلي براش ايجاد نميکنه. مي توني دو تا جشن و با هم

بگيري اگه بد ميگم بگو بد ميگي.

رعنا: آره ماني راست ميگه اين جوري خيلي بهتره. مهموني که آماده است فقط تعداد مهمونا بيشتر ميشه.

بابک که تو فکر فرو رفته بود آروم گفت: بايد به مامان بگم ببينم موافقه يا نه.

نيش رعنا و ماني تا بنا گوش باز شده بود. خوشحال و شاد بابک و تا دفترش با چشماشون بدرقه کردن. در دفتر که بسته شد ماني رو به من گفت: تو هم که مياي؟

من: من ... من ... نمي دونم ..... بيام؟

ماني يه اخمي کرد و گفت: نه پس نيا. دختر مگه تو جزو کارمنداي شرکت نيستي؟ پس بايد بياي حتما".

رعنا: يعني چي نميدونم. بايد بياي.

ماني يه فکري کرد و گفت: اصلا" خودم ميام دنبالت به تو اعتباري نيست ميزاري لحظه ي آخر جا ميزني نمياي.

من دهنم باز مونده بود چون دقيقا" قصد داشتم همين کارو بکنم که بگم ميرم اما نرم. فقط و فقط براي بستن دهن ماني و رعنا. خلاصه ماني به زور آدرس خونه مو گرفت که جمعه بياد دنبالم.

***

ساعت 7:30 بود و من حاضر و آماده منتظر ماني که بياد دنبالم. قرار شده بود 7:30 اينجا باشه. داشتم فکر ميکردم شايد دير بياد که صداي زنگ آيفون بلند شد. رفتم گوشي و برداشتم.

من: کيه؟

-: خانم آريا؟

من: بله.

-: از آژانش مزاحم ميشم يه آقايي زنگ زدن آدرس دادن گفتن ماشين مي خواين.

تعجب کردم. من که زنگ نزده بودم آژانس. شايد اشتباه اومده باشه. اما نه فاميل من و گفت.

من: ببخشيد اون آقا که زنگ زدن اسمشون و نگفتن؟

-: آقاي شهبازي.

اه اين که مانيه نکنه اون نتونسته بياد دنبالم زنگ زده آژانس برام خوب پس چرا به خودم زنگ نزد بگه؟

گيج گفتم: صبر کنيد الان ميام پايين.

شالمو رو سرم گذاشتم و کليد خونه رو برداشتم و اومدم پايين. از در بيرون رفتم و با چشم دنبال آژانس مي گشتم اما هيچ ماشين آزانسي نميديدم.

-: وا اين ماشينه کجا رفت؟ 20 ثانيه ام طول نکشيد تا بيام پايين. اين چرا يهو غيب شد؟

داشتم زيز لبي غرغر ميکردم که صداي يه صوت بلند شنيدم. برگشتم و با کما تعجب ماني و خيلي شيک جلوي خودم ديدم.

-: اوا اين چه خوشتيب شده. يه شلوار لي روشن با يه بلوز سفيد و يه کت اسپرت سفيدم روش پوشيده بود. چه هيکل خوبي داري پسر ايول داري. مات داشتم نگاهش مي کردم که گفت: چه

خوشکل شدي.

به خودم اومدم و گيج يه نگاه به خودم کردم.

من خوشگل شدم؟ من که کاري نکرده بودم. يکم آرايش کردم. نه که همش من و مقنعه به سر و سياه پوش با يه رژ کمرنگ ديده حالا اين خط چشم و سايه نصفه ي دودي و رژ گونه و رژ

ملايم صورتي خيلي چشمش و گرفته.

من: مرسي. تو اينجا چي کار ميکني؟

ماني: خوب اومدم دنبالت.

من : ام مگه زنگ نزدي آژانس؟ الان يه آقاي ...

با گيجي داشتم توضيح ميدادم که 2 دقيقه ي قبل يه آقايي زنگ زده گفته آژانسه که ديدم ماني با نيش باز با لحجه راننده آژانسه گفت: خانم دير کردين رفت.

من: تو بودي؟ اي خدا بگم چي کارت بکنه که من و دست انداختي. واقعا" که.

ماني با نيش بسيار گشوده: حالا خانم افتخار ميدن تشريف بيارن؟ من راننده شون بشم؟

بعد با احترام رفت کنار يه آزاراي مشکي و در جلو رو با احترام باز کرد و با دست من و دعوت به نشستن کرد. خنده ام گرفته بود از کاراش. با اون کفشاي پاشنه بلند تق تق کنون و آروم رفتم

سمت ماشين و نشستم توش. ماني در و بست و خودشم رفت پشت فرمون نشست و راه افتاد تا برسيم در خونه ي بابک اينا اين ماني کلي چيز ميز خنده دار تعريف کرد که من روده بر شدم از

خنده. اونقدم به خودم فشار مياوردم که اشکم از زور خنده در نياد که نکنه اين ريملم برزه پاييش و نرسيده به مهموني مجبور شم برگردم خونه. آخرش ديگه طاقت نياوردم و گفتم: مهندس

جون هر کي دوست داريد بس کنيد دارم ميميرم بس که خنديدم. بابا من براي اين صورت وقت گداشتم که اين شکلي شه يکم ديگه حرف بزنيد اشکم در مياد و کل آرايشم بهم ميريزه اونوقت

نميام مهمونيا.

ماني با يه لبخند بدجنس گفت: به يه شرط بس ميکنم.

من: چه شرطي؟

ماني: بايد قبول کني وگرنه اونقدر مي خندونمت که آرايشت بهم برزه و از اونجا که زورم زياده همون شکلي ميبرمت مهموني. اوکي؟

من: خوب آخه چه شرطي؟

ماني: تو بگو باشه بهت ميگم.

من: خوب باشه.

ماني: ديگه به من نگو مهندس و آقاي شهبازي. من اسم دارم اسمم هم ماني. اسم به اين قشنگي و راحتي مثل فرني ميمونه تو دهن ميپيچه خوب اسممو صدا کن.

من: آخه.

ماني: ببين قول دادي آخه و اگه نداره . باشه؟

من که برام فرقي نمي کرد اما خداييش صدا کردن اسمش راحتتر از فاميليش و مهندس بود. خوب منم مهندس بودم اما همه من و خانم آريا صدا مي کردن.

من: باشه هر جور راحتيد.

ماني: خوبه منم سوکند صدات ميکنم.

بعد يه لبخندي زد و ديگه تا خونه ي بابک آروم نشست.

دم يه در بزگ آهني نگه داشت. ماشين و جلوش که نگه داشت دره خودش باز شد. هي من نگاه کردم ببينم آدم ميبينم که در و باز کرده باشه. اما دريغ از آدم. بعد من خنگ فهميدم دره از اين

خودکاراي خود به خوديه. در که باز شد دهن منم يه متر باز شدو چشام از کاسه اش داشت ميزد بيرون.

واي خدا اينجا کجاست چه خوشگله. يه راهروي بزرگ ماشين رو که دو طرفش درخت کاشته شده بودن و انتهاي راهرو يه خونه ي بزرگ تقريبا" چهار برابر خونه ي خودمون. يعني فقط

ساختمونش چهار برابر کل خونه ي ما با حياطش بود. چقدرم خوشگل بود جلوي ساختمونم يه ميدونک گرد بود که وسطش يه فواره ي خوشگل بود که هي آب ميپاشيد. خلاصه اينکه يه خونه

وسط يه باغ بود. منم که عاشق سبزي و درخت و آب، ياد وطن افتاده بودم . چشمام و بستم و يه نفش عميق کشيدم. چه بويي بوي سبزه ي آب خورده به آدم روح مي داد. ماني ماشين و نگه

داشت و اومد در سمت من و باز کرد. کليد ماشينم داد يکي پارک کنه.

ماني: بفرماييد سوگند خانم خوش اومديد.

من کنار ماني راه افتادم برم تو ساختمون. از در که وارد شديم يه آقايي اومد جلو و پالتو شالمو ازم گرفت.

حالا من روم نميشد جلوي ماني شالمو در بيارم. به زور پالتو و شالمو دادم به آقاهه يعني در واقع آقاهه شالمو يه جورايي کشيد از دستم چون ولش نمي کردم. يه نگاه به خودم کردم. موهامو

که تا آرنجم بود کج آورده بودم رو شونه ي راستم ريخته بودم و با يه گيره جمع کرده بودم که تو يه خط صاف وايسه و پخش نشه.

يه پيراهن کوتاه مشکي تا دو انگشت بالاي زانو پوشيده بودم که از دو طرف با کش جمع ميشد و رو لباس خط چين هاي ريز مي انداخت. يه جوراب شلواري پوشيده بودم که پاهام لخت نباشه

لباس آستين حلقه اي بود و روش يه کت کوتاه داشت.

خلاصه تا جايي که ميتونستم حجاب اسلامي رو رعايت کرده بودم. حالا نه که خيلي مومن باشم نه. ولي اينجا با حضور همکارا حسابي معذب بودم.

خلاصه دوتايي وارد شديم و از همون دم در ماني يکي يکي با همه سلام عليک مي کرد و منم که همراهش بودم به بقيه معرفي ميکرد.

ماني: خانم آريا از همکاراي شرکت.

من که تو پررويي لنگه نداشتم ديگه کم کم داشتم خجالت ميکشيدم. حالا خوب بود کفش پاشنه بلندامو پوشيده بودم و گرنه اگه اسپرت و بي پاشنه بود که همه ميگفتن ماني با بچه اش اومده. نه

که من قد کوتاه باشم ماني زيادي بلند بود. در اين حالت يه سر و گردن بلند تر بود. آروم آروم با کفشا راه مي رفتم از ترس اينکه نکنه کله پا شم و با مخ بيام زمين آخه به اين کفشا عادت

نداشتم.

ماني که ديد من مثل مورچه راه ميرم يه نگاه کرد و گفت: خاله سوسکه کمک نمي خواي؟

من: نه ممنون خودم ميام.

ماني: مي دونم خودت مياي. مي خوام تو رو به مامانم و مامان بزرگم آشنا کنم اما اين جوري که تو مياي فکر کنم فردا هم بهشون نرسيم.

من: خوب ماني هولم نکن مي خورم زمين آبروت ميره ها.

ماني: خوب خاله سوسکه آروم بيا. فقط سالم بيا.

بالاخره رسيديم پيش خانواده ماني و من دوتا خانم و جلوم ديدم که از شباهتشون پيدا بود که با هم نسبت دارن. مامان ماني يه زن چهل پنجاه ساله ي خوش پوش بود و مامان بابکم دست کمي

نداشت شصت هفتاد ساله بود به گمانم اما يکي ميديد فکر مي کرد اين دو تا خانم کم کم ده سال جون تر از سن واقعيشون باشن . هر دو خيلي مهربون و خنده رو بودن. يه حس خوبي به آدم

مي دادن که نگو.

خلاصه به مامانا معرفي شدم و بعد چند تا تعارف تيکه پاره کردن يه با اجازه اي گفتيم و رفتيم سمت يه ميز که بشينيم.

ماني: بيا بريم اونجا پيش رعنا اينا بشينيم. نميدونم اين بابک کجاست که پيداش نيست.

با ماني سمت ميزي که رعنا با يه پسر و يه دختر جوون نشسته بوديم رفتيم. رعنا با ديدن من لبخندي زد و از جاش بلند شد و بغلم کرد.

رعنا: واي عزيزم چه خوشگل شدي. خوش اومدي. بيا که مي خوام تو رو به بچه ها معرفي کنم.

دست من و گرفت و به دختر و پسري که کنارش بودن اشاره کرد و گفت: اين آقا خوش تيپه شوهر بنده پيمان. اين خانم خوشگل هم خواهر ماني، مهناز. خدارو شکر اصلاً به ماني نرفته و

خيلي ماهه.

با لبخند اعلام خوشبختي کردم و با تعارف رعنا کنارشون نشستم.

ماني: چه طوري پيمان؟ تو که هنوز زنده اي. گفتم تا حالا اين رعناي گودزيلا خوردتت.

رعنا محکم زد پس کله ي ماني. ماني هم آخي گفت و با دستش کله اش و گرفت.

ماني: چته رم کردي دوباره.

رعنا: درست صحبت کن ماني وگرنه من مي دونم و تو.

ماني: خوب همين کارا رو ميکني که بهت ميگم گودزيلا ديگه.

رعنا خيز برداشت که دوباره بزنه پس کله ي ماني که ماني از جاش پريد و در رفت. بعدم يکي صداش کرد و رفت ببينه چي کارش دارن. ما ديگه مرده بوديم از خنده.

صداي آهنگ و موزيک کل ساختمون و برداشته بود کلي دختر و پسر جوونم وسط سالن مشغول رقص بودن. يه پسره اومد و دست مهناز و گرفت و بردش وسط.

رعنا رو به من گفت: سوگند جون تو نمي رقصي؟

واي همين يک کارم مونده بود که با اين کفشا بيام مثل غازم برقصم. لبخندي زدم و گفتم: نه عزيزم شما بفرما ممنون.

رعنا هم وقتي بعد کلي اصرار ديد من برقص نيستم دست پيمان و گرفت و رفتن وسط.

داشتم رقص مهمونا رو نگاه مي کردم که يه صدايي از پشتم سلام کرد.

-: سلام خوش اومدين.

برگشتم و با ديدن بابک خشکم زد.

نفس کم آورده بودم. خيلي خوشتيپ شده بود. يه شلوار لي تيره با يه پيراهن مردونه ي سرمه اي آستيناشم تا کرده بود تا آرنج بر عکس ماني کروات نزده بود و دوتا دکمه ي بالاي پيراهنش باز

بود. عضلات برجسته ي بازو و سينه اش از رو لباسم پيدا بود.

همين جور مات داشتم نگاهش مي کردم. اونم مات خيره شده بود به من که يه دفعه صداي ماني ما رو به خودمون آورد. نفسم برگشت و ريه هام بالاخره هوا پيدا کردن.

ماني: اه بابک تو اينجايي يه ساعت دنبالت مي گردم. سوگند و آوردم به زور.

يه ابروي بابک با شنيدن اسمم از دهن ماني بالا رفت.

ماني: اگه نمي رفتم دنبالش مي خواست جيم بزنه. واي اينجا چقدر گزمه پختم.

ماني کتش و در آورد و گذاشت پشت صندلي.بابک اخم کرده بود. ماني رو به من گفت: بيا بريم برقصيم.

تا خواستم مخالفت کنم ديدم دستم کشيده شد و من تقريبا" پرت شدم وسط جمعيت. ياد اين تام و جري افتادم که يه هو دست تام کشيده ميشه و دو متر ميره جلو اما بدنش سر جاشه بعد با سرعت

نور بدنش پرت ميشه ميرسه به دستش. منم همون شکلي بودم.

به زور خودم و رو اون کفشا نگه داشتم و با ماني رقصيدم. ماني با آهنگ مي خوند و خيلي هم قشنگ مي رقصيد من ضايع هم بيشتر درجا مي زدم و دستمو تکون ميدادم. يه لحظه چشمم افتاد

به کنارم ديدم بابک داره با يلدا ميرقصه اما حواسش به يلدا نيست. يلدا هم نامردي نمي کرد همچين دست انداخته بود دور گردن و کمر بابک و با هر حرکتش خودش و مي چسبوند به بابک که

من جاي بابک ميخ رقص و حرکات ماري يلدا شدم.

يه دور که رقصيديم به ماني گفتم بسه من ميرم بشينم. تا خواست مخالفت کنه يکي صداش زد و ماني هم ديگه چيزي نگفت.

منم خوشحال و شاد و خندون رفتم رو صندليم نشستم. پام درد گرفته بود نه که عادت به اين کفشا نداشتم اذيتم مي کرد. داشتم با دست زانوهامو ماساژ مي دادم که حس کردم يکي کنارم نشسته.

سرمو بلند کردم ببينم کيه که ديدم بابک اومده نشسته کنارم و با اخم زل زل نگام ميکنه.

اونقدر هول شدم که نگو هم از اخمش هم از جذبه ي نگاهش. دستپاچه و بي اختيار از جام بلند شدم و گفتم: سلام مهندس شايان.

اخمش عميق تر شد. اين چرا امروز انقده بد اخم شده؟

بابک: عليک سلام. خوش اومدين. چرا ايستادين؟

من: همين جوري ... بشينم؟

واي خدا من چقدر خنگ شدم نمي دونم اينا چه دري وريه که من ميگم. اما انگار خنگ بازي من تاثير داشت بابک اخمش کم شد و يه نيمچه لبخند زد. از جاش بلند شد و جلوم ايستاد و گفت:

حالا که وايسادين افتخار يه دور رقص و بهم مي دين؟

من عين گيجا: من .... رقص ... چرا؟؟؟

اي دختر چرا هم شد سوال؟ براي اينکه دور هم باشيم خوب. خدا جون قربونت باز اين بد اخم نشه.

بابک يه ابروش و داد بالا و گفت: براي اينکه برقصيم.

بعد با يه لبخند گفت: براي مجلس گرم کني.

وا ... بابک داره شوخي ميکنه؟ گوشام درست شنيده؟ چشام درست ديده؟ نکنه يکي ديگه باشه خودش و جاي بابک جا زده باشه . آخه نه که بابک معمولا" جديه و اوني که شوخي ميکنه مانيه

اصلا" باورم نميشد که بابکم بتونه شوخي کنه.

بابک که ديد من مبهوتم خودش دستم و گرفت و بردم وسط منم مثل يه بره دنبالش رفتم. راستش انقدر بابک چشمم و گرفته بود با اون تيپش که نگو. علاوه بر اون از شوخي کردنش تعجب کرده

بودم که اصلا" نمي دونستم دارم چي کار مي کنم.

يه آن به خودم اومدم ديدم بابک دستهاش و انداخته دور کمرم و دستهاي منم گذاشته رو شونه اش و آروم آروم من و خودش و به چپ و راست تکون ميده.

وا اين چرا همچين ميکنه چرا پس نميرقصيم؟

يه نگاه به دور و برم کردم ديدم همه جا پره از دختر پسرايي که زوج شدن و دارن همين مدلي ميرقصن. رعنا و پيمان هم بودن. ماني هم دست يه دختره رو گرفته بود داشت ميرقصيد. تازه

دوزاري قابلمه ي من افتاد که داريم تانگو مي رقصيم.

واه چه غلطا از کي تا حالا من با مهندس بابک شايان اين جوري صميمي شدم که بيام تو بغلش اين مدلي برقصم؟

يه لحظه سختم شد. خجالت کشيدم خواستم خودم و از بين دستاي بابک عقب بکشم و برم سر جام بشينم اما تا يه تکون خوردم انگاري بابک فهميد مي خوام چي کار بکنم که دستش و دور

کمرم محکم تر کرد و آروم دم گوشم گفت: کجا رقصمون هنوز تموم نشده. خسته شدي؟

ديدم بهترين راه براي خلاصي از دستش اينه که تاييد کنم خسته شدم واسه همينم گفتم: آره خسته شدم.

حس کردم عضله هاش منقبض شدن و دستش که دور کمرم بود مشت شده. سرمو بلند کردم به صورتش نگاه کنم ديدم با اخم داره نگاهم ميکنه آروم گفت: چطور با ماني که ميرقصي خسته

نميشي؟ يعني من انقدر خسته کنندم برات؟

من مات: مهندس شايان اين چه حرفيه ؟ ماني ...

بابک: مهندس شايان؟ چرا من مهندس شايانم اما ماني همون ماني؟ مگه من اسم ندارم سوگند؟ مگه بابک چشه ؟

اي خدا به دادم برس اين پسره چرا همچين مي کرد. منم که کلا" امشب از دنيا غافل بودم. خدايي يکي من و نميشناخت فکر مي کرد سکته ايم که با دهن باز مدام زل مي زنم به بابک. اما نمي

دونم وقتي اين حرفا رو مي زد چرا گرم ميشدم. انگار خوشم ميومد. حتي ديگه از اين که دارم اين جوري مي رقصم هم خجالت نميکشيدم.

بابک: من آدم حسودي نيستم اونم حسودي به ماني که خيلي دوسش دارم. اما نمي دونم چرا وقتي ميبينم اون با تو اينقدر راحته و نزديک و من انقدر ازت دورم کفري ميشم. ميتوني منم به اسم

کوچيک صدا کني؟ مي تونم سوگند صدات کنم؟

همچين اين حرفا رو ميزد که دلم نميومد بگم نه ولي آخه چطور ميشد؟ اون رئيس بود و من کارمندش.

من: آخه شما رئيسمين اين اصلا" درست نيست.

بابک چشماش و بست و يه نفس کشيد و آروم چشماش و باز کرد و تو چشمام نگاه کرد و گفت: باشه تو شرکت مهندس شايام صدام کن اما پامون و که از شرکت بيرون گذاشتيم من ميشم

بابک باشه؟

تو چشماش نگاه مي کردم و به صدايي که به همه ي وجودم رخنه ميکرد گوش ميدادم. دوست داشتم ميشد و اون هيچ وقت حرف زدن و تموم نميکرد و من ميتونستم هميشه و هميشه به

صداش گوش بدم.

فقط تونسته ام يه کله تکون بدم که يعني باشه. يهو اخماي عميق بابک باز شد و جاش و به يه لبخد خيلي قشنگ داد. داشتم زل زل بهش نگاه ميکردم.

آخه چرا من نميتونم به اين آدم نه بگم؟ چرا نميتونم در برابر صداش مقاومت کنم؟

بابک حلقه ي دستاش و دورم تنگ تر کرد و من و بيشتر به سمت خودش کشوند. نمي خواستم انقدر نزديکش باشم امشب به اندازه ي کافي سه کرده بودم همش مثل مه و ماتا بهش نگاه

ميکردم. سرم و آوردم پايين که به چشماش که ميخنديد نگاه نکنم، چشمم افتاد تو يقه ي بازش. ايول عضله. چي ساخته. همين جور ميخ سر و سينه ي بابک شده بودم که آهنگ تموم شد.

خدا جون شکرت به موقع بود حسابي. براي فرار از دست بابک و اين حس کنه اي که تو وجودم بود و اصلا" نمي دونستم چيه سريع با آخرين سرعت رفتم سر جام نشستم. تا اومدم تو جام جا

به جا بشم ديدم که بابکم اومده کنارم نشسته.

اه اين کي اومد من تند تند اومدم اين چه جوري به من رسيد؟ چه حرفي ميزنم منا معلومه که اين بابک با اين لنگاي درازش ده قدم من و با دو قدم طي ميکنه. قدش يه چند سانت ناقابل بلند تر

از ماني بود اما زياد پيدا نبود.

خدا رو شکر اومد کنارمو بدون حرف به رقص مهموناي وسط سالن نگاه کرد.

داشتم به رقص مهمونا نگاه مي کردم که يلدا از بين جمعيت اومد و يه نگاه تحقير آميز به من انداخت و با عشوه و ناز دست بابک گرفت کشيد و گفت: بابک جون عزيزم چرا نشستي بيا بريم

برقصيم با هم.

بابک: نه تو برو من خسته ام مي خوام يکم بشينم.

يلدا: اه بابک خودت و لوس نکن پاشو ديگه.

هي اين يلدا با تمام زورش دست بابک و مي کشيد اما دريغ از اينکه بابک يه ميليمتر از جاش تکون بخوره. يلدا که ديد زورش به بابک نمي رسه صداش و يکم پايين آورد اما نه اونقدري که

من نشنوم. با يه نگاه بد به من اشاره کرد و رو به بابک گفت: به خاطر اين منشيه عتيقه نمي خواي بياي؟

بابک عصباني يه چشم غره به يلدا رفت و با حرص به يلدا گفت: يلدا بسه ديگه گفتم نمي خوام برقصم تو هم ادامه اش نده و برو.

اونقدر بابک محکم اين حرف و زد که من جاي يلدا خودمو جمع و جور کردم. يلدا هم که ناراحت شد بود يه چشم غره به من رفت و راش و گشيد رفت وسط جمعيت.

منم از ترسم آروم سر جام نشسته بودم و هيچي نميگفتم.

يه دور ديگه ي رقص تموم شد و يه آهنگ ديگه زدن که همه دوباره به ورجه وورجه افتادن. موزيکش خيلي قشنگ بود محو آهنگ شده بودم. هم زمان با خوندن خواننده بابکم زير لبي شروع

به زمزمه ي آهنگ با همون ريتم خواننده کرد. خيلي قشنگ ميخوند.

هم پرسه ي خاطراتم

من مثل قديم پابه پاتم

هواتو داره باز اين دل تنها

اين لحظه ها خالي از منه

مي پرسي چرا عاري از منه

نداره ارزشي بي تو اين دنيااااااااااااااا

چشماي تو همه رويام

نباشي پيش من بي تو تنهام

نزار از دست بره توي غم اين مااااااااااااااااااا

مي توني که بگيري دستاي عاشقمو تا بگذره از چشام رد غمو

دوباره بيااااااااااااااا

مي توني که بتابي، رو تن اين شب سرد ، رد بشيم از اين پاييز خسته و زرد

تا اوج بهارررررررر

با من بمون تا هميشه

نزار ويرون بشم مثل شيشه

تمام قصه رو به دلت بسپار

بر گرد از اين غم ممتد،

نذار بگن عاشقش ديگه جا زد،

نذار بشه خاطره آخرين ديداررررررررر

مي توني که بگيري دستاي عاشقم و تا بگذره از چشام رد غمو

دوباره بياااااااااااا

مي توني که بتابي، رو تن اين شب سرد، رد بشيم از اين پاييز خسته و زرد

تا اوج بهارررررررررر

مي توني که بتابي، رو تن اين شب سرد، رد بشيم از اين پاييز خسته و سرد

بريم تا اوج بهاررررررر

آهنگش با آدم حرف مي زد. نمي دونم کي اشکام در اومد نمي دونم از کي به صورت بابک نگاه مي کردم. اما اون لحظه بابک و نمي ديدم صداي مهران و ميشنيدم که اين آهنگ و زمزمه

ميکنه. مثل يه پيغام بود يه دل نوشته. نمي دونم چقدر گريه کردم. بابک روش به سمت سالن بود و متوجه ي من نبود. نفس کم آوردم ريه هام اکسيژن مي خواست براي پيدا کردن اکسيژن چند

تا نفس عميق و صدا دار کشيدم که بابک و متوجه من کرد. تا برگشت من و با اون حال ديد دست پاچه شد و تندي نزديکم شد و با نگراني گفت: سوگند، سوگند چي شده؟ نفس بکش، نفس

بکش، يه دفعه چي شد تو که خوب بودي؟

بابک زير بغلم و گرفت و بلندم کرد و همون جوري که من و از سالن بيرون مي برد آروم گفت: بيا بريم بيرون تو هواي تازه شايد بهتر نفس بکشي. اينجا هواش خفه است.

نرسيده به در سالن بوديم که ماني خودش و به ما رسوند. با نگراني رو به بابک کرد و گفت: بابک چي شده؟ سوگند چته؟ حالت خوب نيست؟

چشمش افتاد به صورت اشکي من.

ماني: بابک اين دختره چرا گريه ميکنه؟ باز تو چيزي گفتي؟ کاري کردي؟

بابک: نه بابا من کاري نکردم داشتم آهنگ مي خوندم که ديدم زل زده بهم و گريه ميکنه.

از سالن بيرون اومديم و بابک من برد سمت ميز و صندلي که رو تراس بود نشوند و خودشم کنارم نشست و رو به ماني گفت: ماني برو براش يه ليوان آب بيار.

ماني هم تندي رفت که آب بياره.

بابک: سوگند چي تو رو انقدر ناراحت کرده ؟ کاش به من ميگفتي. کاش دليل غم تو نگاهتو بهم ميگفتي. کاش سر سوزن بهم اعتماد داشتي که باهام درددل کني.

بابک کلافه بود و تند تند حرف ميزد و دست تو موهاش ميکشيد. اومد نزديکم و با دست پشتم و ماساژ داد تا نفس کشيدنم بهتر بشه.

من که تو عالم خودم بودم اصلا" بابک و نمي ديدم. تو خاطرات و روياهام غرق بودم زمان و مکان و يادم رفته بود. وقتي بابک اون حرفا رو زد بهش نگاه کردم اما بابک و نديدم جلوم مهران

نشسته بود که با چشماي نگران ازم سوال ميپرسيد و مي خواست علت ناراحتيمو بدونه. دلم براش تنگ شده بود به تعداد تمام شبايي که تنهايي اشک ريخته بودم به تعداد تمام روزايي که بي

اون سر کرده بودم به تعداد تمام دلتنگيام و حرفهاي نگفته که تو خودم دفن کرده بودم دلتنگش بودم. طاقتم تموم شده بود اين دوري و نمي خواستم. نمي خواستم تنها بمونم . نمي خواستم

حرفامو قورت بدم.

با بغض و چشماي گريون رو به مهران گفتم: يعني تو نميدوني؟ تو که بهتر از همه بايد بدوني. چرا تنهام گذاشتي؟ چرا رفتي؟ چرا روز آخر به خدا گفتي ديگه عمري نمي خوام؟ تو که هم

پرسه ي خاطراتم بودي کجايي که هوامو داشته باشي؟ همه ي اين روزا و لحظه ها بدون تو و حضور توئه. ديگه تنهاي تنهام ديگه رويايي ندارم ديگه آرزويي نمونده همه ي روزام سرد و

پاييزيه هميشه برگريزونه برام.

داغون شدم . چرا رفتي؟ چرا نموندي؟ چرا تحمل نکردي؟ چرا جا زدي و تنهام گذاشتي؟ بهترين خاطره ي عمرم آخرين ديدارمون بود. مي خواستي کاري کني که هميشه يادت باشم؟ که بي تو

نتونم زندگي کنم؟ به من نگاه کن ديگه چيزي ازم نمونده همش تويي ديگه سوگندي نمونده. چرا اين کارو باهام کردي؟ چرا؟

دستامو مشت کردم و به خيالم به سينه ي مهران ميکوبيدم و مدام ميگفتم چرا؟ چرا؟

وقتي به هق هق افتادمو ديگه جوني براي مشت زدن نداشتم آروم سرمو رو سينه ي مهران گذاشتم و سعي کردم عطر تنش و حس کنم.

بابک متعجب از کاراي من و متاثر از حرفا و حال زار من مات مونده بود و هيچي نميگفت حتي وقتي با مشت به سينه اش مي کوبيدم هم فقط با چشماي ناراحت و نگران بهم نگاه مي کرد.

سرمو که گذاشتم رو سينه اش آروم دستاش و دورم انداخت. موهام و نازکرد و آروم دم گوشم گفت: چه دل پري داري سوگند. کي اين بلا رو سرت آورده؟ آخه کي دلش اومد تنهات بزاره و

بره؟

بابک آروم آروم حرف ميزد و سعي ميکرد آرومم کنه. نمي دونم چقدر تو بغلش بودم. صداي ماني و شنيدم که از بابک مي پرسيد حالم چه طوره؟ بابکم گفت: آروم تر شده.

يه دفعه با يه صداي جيغي هر سه تامون تو جامون خشک شديم. يلدا از پشت ماني به سمتمون ميومد و عصباني و ناراحت داد مي زد و ميگفت: چشمم روشن سرتون اين بيرون گرم منشي

جونتونه. من و بگو که 2 ساعته کل ساختمون و دنبال شما گشتم. بابک خان خجالت بگش من و تو سالن تنها گذاشتي اومدي اين بيرون دنبال عشق و حال اضافيت؟ اين دختره رو بگو که چه

خوب خودش و مزلوم و خنگ نشون داده بود اصلا" فکر نميکردم انقدر زرنگ باشه که بتونه دو تاتون و تو تور بندازه.

با چيغ چيغاي يلدا يکم به خودم اومدم. تازه فهميدم تو بغل بابکم. از يلدا و عصبانيتش ترسيدم. از اينکه تو بغل بابکم بودم خجالت کشيدم. اومدم خودمو بکشم بيرون از تو بغلش که بابک کمرمو

سفت تر گرفت و من و به سمت خودش کشيد و سرمم با دستش تو سينه اش فرو کرد. صداي قلبش و مي شنيدم که تند تند ميزد. يعني قلبش به خاطر نگراني براي من تند ميزد يا اونم از جيغاي

يلدا ترسيده بود.

رعنا: سلام سوگند حاضري؟

من: آره الان ميام پائين.

اومدم آيفون و بزارم که يه دفعه يادم اومد اصلاً به رعنا تعارف نکردم بياد بالا. دوباره آيفون و برداشتم و گفتم: رعنا جون بفرماييد بالا.

رعنا: نه عزيزم همه منتظرن تو بيا پائين. انشاا...يه روز ديگه ميام خونه ات. ديگه آدرسش و ياد گرفتم.

من: باشه هرجور راحتيد. الان ميام.

کوله امو برداشتم و سريع رفتم پائين. همه از ماشين پياده شده بودن و باهم حرف ميزدن. بلند سلام کردم. بابک و ماني به گرمي جواب سلاممو دادن و بقيه هم با لبخند جواب دادن.

رعنا اومد جلو و دستش و گذاشت پشت کمرم وگفت: اينم از سوگند جون.

خنديدم و دوبار ه به همه سلام کردم.

بابک: چاق سلامتي بسه ديگه سوارشيد بقيه باشه براي توي ماشين.

سريع سوار شديم. چهار نفري راحت پشت نشستيم. بابک برگشت يه نگاهي به ما کرد و گفت:شما راحتيد؟ جاتون تنگ نيست.

رعنا: نه جامون خوبه. بابا سه تا خانم مانکن همراهتونه امروز حسابي خوش به حالتون ديگه.

ماني: بکنش چهار تا پيمان رو حساب نکردي.

رعنا از پشت زد تو سر ماني.

ماني: اِه پيمان جلوي زنتو بگير دستش حسابي هرز رفته. بخواد اين جوري کنه حواسم پرت ميشه ميريم تو باقالي ها. پيمان فقط مي خنديد.

پيمان: من تو مسائل شما دو تا دخالت نمي کنم. خودتون حلش کنيد.

ماني: خاک بر سر بي غيرت زن زليلت بکنن.

رعنا دوباره زد تو سر ماني. و ما همگي به اين کارش و ماني که جيغ جيغ ميکرد خنديديم.

با شوخي هاي بچه ها و کل کل و جدل ماني و رعنا رسيديم پارک جمشيديه.

ماشين رو يه جا پارک کرديم و وارد پارک شديم. من اين پارک رو خيلي دوست داشتم مخصوصاً تو زمستون که همه جا سفيد ميشه منظره ي خيلي قشنگي پيدا ميکنه.

همه وسايلمون رو برداشتيم و هر کي با يه کوله پشتي رو کولش را افتاد. رعنا جلوتر از همه مي رفت و ماهام دنبالش. يکم که رفتيم متوجه شديم به سمت بالاي کوه نمي ريم بلکه داريم يه

خط و تا آخر ميريم. من که کلاً مسير رو بلد نبودم واسه همين تعجب نکردم. اما ماني طاقت نياورد.

ماني: ميشه يکي بگه ما کجا داريم ميريم؟

رعنا از همون جلو داد زد: يه جاي خوب.

يکم بعد رعنا وايساد و پيمان رو صدا کرد. پيمانم رفت جلو و رعنا کوله اش و داد به پيمان و منو مهناز و صدا کرد. رفتيم جلو گفت: بچه ها تا ماني متوجه نشده و غرغراش رو شروع نکرد

زودي با من بيايد.

مهناز: کجا مي خواي بري؟

رعنا: بابا دستشويي دو ساعته خودمو نگه داشتم از دست اين ماني اگه بريم بالا ديگه تا عصر نمي تونيد بريد.

خنده ام گرفته بود. سه تايي رفتيم دستشويي و برگشتيم. ماني انگار دزد گرفته باشه تا مارو ديد گفت:

_: آهان خائن ها رو پيدا کردم. اگه کاري داشتيد بايد ميگفتيد. دو ساعته مارو معطل خودتون کرديد. من مي دونستم با اين رعنا نمي شه بيرون رفت با کش بستش به دستشويي. صبحم کلي

منتظرخانم شديم دم خونه تا خانم به کارشون برسن. از الان گفته باشم توقفگاه بعدي بالاي کوه.

اينو گفت و يه ابروش و بالا برد و سرش و بالا کرد و بدون اينکه به ما نگاه کنه راهشو کشيد و رفت.

رعنا: آقا رو باش انگار شاه تشريف دارن چه با ابهتم راه ميره.

بابک و پيمانم که اصلاً حرف نمي زدن فقط به کارهاي ماني مي خنديدن. دنبال ماني راه افتاديم يکم که رفتيم ديدم از ماني خبري نيست. براي اينکه مردم راحت بتونن از کوه بالا برن راه رو پله

پله کرده بودن که حرکت راحت تر باشه. بالاي پله ها که رسيديم کنار يه درخت وايساديم با تعجب دنبال ماني ميگشتيم که يه دفعه ديديم کلي برف رو سرمون ريخت. رعنا ومهناز با يه جيغ

خودشون و کنار کشيدن. بابک و پيمان هم يه دادي زدن و پيمان هم خودشو از زير بارون برف کنار کشيد. نگو اين ماني رفته بود پشت يه درخت که بلند بود و برگهاش پر برف بود و تا روي

پله ها کشيده شده بود و تا ديده ما داريم ميايم درخت و تکون داده و هر چي برف رو شاخه ها بود ريخت روي کله ي ماها. مهناز و رعنا و پيمان چون تو مسير برفها و درخت نبودن زياد برفي

نشدن منم نصف تنم برفي شده بود اما بابک بدبخت که درست زير شاخه ها بود برف کل هيکلش و سفيد کرده بود. چشماش و بسته بود تا برف توشون نره. رو موهاش پر برف بود انگار بيست

سال پيرتر شده. شکل و قيافه ي برفي بابک اونقدر جالب و خنده دار بود که همه بدون استثنا شروع کردن به خنديدن و هيچکي يادش نبود که به بابک کمک کنه. حدود دو سه دقيقه داشتيم مي

خنديديم و ماني و رعنا قيافه ي بابک و مسخره ميکردن و بهش ميگفتن آدم برفي و غول برفي.

دلم براي بابک سوخت که داره تنهايي برفها رو از رو سر وکله اش پاک ميکنه و زير لب بد و بيراه نثار ماني ميکنه. رفتم جلو و کمکش کردم تا برفها رو از سر و شانه اش پاک کنه. برگشت

و با يه نگاه قدر شناسانه ازم تشکر کرد.

بهش لبخند زدم و گفتم: کاري نمي کنم هر چي باشه رئيسمي و بايد هواتو داشته باشم.

خنديد و گفت: پس يادم بنداز آخر ماه بهت تشويقي بدم.

من: حتماً.

دوتايي خنديديم. يکم بعد راه افتاديم. همون جور که پيش ميرفتيم راه سخت تر ميشد. رعنا و پيمان و بابک جلو بودن و بعد من و پشت سرم ماني و مهناز ميومدن. يه جايي بود که برف آب شده

بود و يخ زده بود. خيلي سرد بود. بي هوا پام و گذاشتم روش که سر خوردم و داشتم از پشت مي افتادم که ماني که پشتم بود نگهم داشت.

ماني: خوبي؟ بيشتر مواظب باش بايد درست نگاه کني پاتو کجا مي زاري.

من: باشه بيشتر دقت ميکنم. ممنون که کمکم کردي وگرنه فکر کنم همين جور تا ته پله ليز مي خوردم.

ماني: قابل نداره.

بابک که ليز خوردن منو ديده بود خودش و عقب کشيد و اومد کنارمون و گفت: حواست کجا بود ماني اين دخترا اصلاً حواسشون نيست. رعنا هم اون جلو داشت سُر مي خورد شانس آورده بود

پيمان دستش و گرفته بود. من مواظب سوگند هستم تو حواست به مهناز باشه. مي دونم که زياد مياد کوه اما بايد مراقبش باشي.

ماني سري تکون داد و رفت پيش مهناز که مواظبش باشه. بابک به من اشاره کرد که جلوتر از اون حرکت کنم و خودش مواظبم بود. بعد يکساعت و نيم رسيديم بالاي کوه يه جايي که سطح

تقريباً صافي داشت و همه جاش برفي بود. ماني اعلام کرد که همين جا مي شينيم.

همه موافقت کردن. رو برفها نشستم که ماني اومد و گفت: سعي کن يه چيزي بزاري زيرت تا يخ نکني.

با خودم فکر کردم آخه اين بالاي کوه من چي پيدا کنم که بزارم واسه همين بي توجه رو برفها ولو شدم. بعداً وقتي داشتيم برمي گشتيم متوجه ي منظور ماني شدم. اون قسمت از پالتوم که در

تماس با برفها بود کاملاً يخ زده بود و وقتي مينشستم احساس ميکردم رو يه تيکه يخ نشستم.

خلاصه رو برفها نشستيم و مهناز گفت: خوب الان وقتشه که يه چيزي بخوريم.

ماني: من نمي فهمم يه ذره معده ي تو چقدر جا داره که مدام چيز توش ميريزي. موقع بالا اومدن هم مدام چيپس و پفک دستت بود داشتي مي خوردي.

مهناز: خب من معده ام رو تقسيم بندي کردم که براي همه چيز جا داشته باشه.

رعنا چند تا بسته چيپس و پفک و تخمه از تو کولش درآورد و بين همه تقسيم کرد. يادم افتاد که چايي آوردم. فلاسک چاي و چند تا بسته بيسکوئيت و قند آوردم و گفتم: کسي چايي مي خواد؟

يه دفعه همه افتادن رو سرمو هي چايي چايي کردن. يکي يه دونه ليوان چايي براي هر کدومشون ريختم و دادم دستشون. انصافاً که توي هواي سرد هيچي بيشتر ازيه چايي داغ نمي چسبه.

همراه هاي من هم همه چايي خور.

رعنا و ماني مدام سربه سر هم ميزاشتن و با هم کل کل ميکردن. مهنازم از رعنا دفاع ميکرد و خوشحال از اينکه يکي از پس ماني برمياد. پيمان هم نشسته بود و فتنه به پا ميکرد. يه موقع

پشت ماني بود و از اون دفاع ميکرد و ماني رو در برابر رعنا ميشوروند و يه موقع اوضاع برعکس ميشد.

من و بابکم نشسته بوديم و به اونا نگاه ميکرديم و مي خنديديم.

رو به بابک کردم و گفتم: پيمان چرا به جاي اينکه جلوي اين دو تا رو بگيره برعکس آتيش بيار معرکه شده؟

بابک همون جور که مي خنديد گفت: تو اصلاً به پيمان توجه کردي ببيني چي کار ميکنه.

متوجه ي منظورش نشده بودم. گيج نگاهش ميکردم که يه اشاره بهم کرد که يعني به پيمان نگاه کن. برگشتم به پيمان نگاه کردم که ديدم پيمان واسه خودش شاد نشسته جلوشم پر بود از پفک

و چيپس و تخمه حواسشم به پائين کوه بود و اصلاً به ماني و رعنا نگاه نمي کرد و همون جور که خوراکي مي خورد يه بار ميگفت: حق با مانيه. يه بارم ميگفت: ماني حرفت خيلي زشت بود

رعنا ناراحت ميشه. من که بودم بهم برميخورد.

ديدم اين اصلاً حواسش به بحث اين دو تا نيست فقط همين جوري يه چيزي ميپرونه. پقي زدم زير خنده. چه آدم خونسردي. واسه خودش آروم نشسته بود و بقيه رو به جون هم مي انداخت.

خنديدنم که تموم شد برگشتم ديدم بابک داره نگاهم ميکنه و بهم لبخند ميزنه. راستش اونقدر باآرامش نگاهم ميکرد که انگار داره يه فيلم زيبا نگاه ميکنه. از نگاهش دستپاچه شدم و پفکي که

گذاشته بودم تو دهنم پريد تو گلوم. به سرفه افتادم. بابک خودش و بهم نزديک کرد و آروم با دست زد به پشتم. اين کارش بيشتر هولم کرد. اومدم يه جوري از اونجا برم ، يه ببخشيد گفتم و پا

شدم که صداي ماني و شنيدم که صدام ميکرد. برگشتم ببينم چي کارم داره که يه دفعه يه گلوله برفي خورد تو صورتم. تمام تنم يخ کرد. صورتمو پاک کردم که ديدم ماني ايستاده و بهم ميخنده.

من: اِه پس بازي شروع شده؟ اما آقا ماني نامردي زدي حواست باشه چون تلافي ميکنم. سريع خم شدم و يه گلوله برفي درست کردم و پرت کردم طرف ماني . ماني جا خالي داد و گلوله برفي

خورد به پيمان که نشسته بود.

پيمان يه نگاهي بهم کرد و گفت: داشتيم سوگند خانم؟

شرمنده عذرخواهي کردم. گلوله ي دوم ماني هم خورد به کتفم. پيمان و بي خيال شدم و يه گلوله ي ديگه درست کردم و پرت کردم سمت ماني که داشت به مهناز و رعنا برف پرت ميکرد.

گلوله برفيم خورد تو سر ماني. ذوق زده پريدم بالا و به خودم گفتم: اي ول .

بازي شروع شده بود حتي پيمان هم وارد بازي شده بود. گلوله هاي ماني درست مي خورد به هدف اما ماها که گلوله پرت ميکرديم ماني يا جا خالي ميداد يا گلوله نمي خورد بهش. همه به هم

برف ميپاشيدن. بابک کنارم بود و به مهناز گلوله پرت ميکرد. يه دفعه دلم خواست اذيتش کنم. يه مشت برف برداشتم و رفتم پشتش و صداش کردم. تا برگشت برفها رو کوبيدم به صورتش

حسابي غافلگير شده بود. آروم چشماش رو باز کرد و با يه لبخند گفت: هر چه از دوست رسد نيکوست.

بعد به تلافي برفي که تو دستش بود و کوبيد به صورتم. يه جيغ کشيدم و فرار کردم. من نشونه گيريم اصلاً خوب نبود و گلوله هام به هدف نمي خورد مثلاً اگه رعنا رو هدف ميگرفتم احتمال

اينکه گلوله ام به ماني که 4 متر با اون فاصله داشت بخوره بيشتر بود تا رعنا واسه همين بي خيال پرتاپ برف شدم. با دست برف بر مي داشتم و ميرفتم نزديک طرف و ميکوبيدم بهش.

ماني حسابي لجم و درآورده بود همه از دستش عاصي شده بودن بدبختي گلوله هامون بهش نمي خورد. دستمو پر برف کردم و رفتم پشتش و ريختم تو يقه اش. يه دادي کشيد و يکم لباسش و

تکون داد تا برفها از تو لباسش خارج شن من که از کارم راضي بودم. همون جا وايساده بودم و مي خنديدم. ماني برگشت و منو ديد و اين بار منو هدف گرفت در عرض 30 ثانيه 3و 4 تا

گلوله ي برفي بزرگ به سر و بدنم خورد. اومدم از دست ماني فرار کنم ولي مگه ميشد دنبالم کرده بود و برف ميپاشيد بهم. يه لحظه گير کردم به برفها و افتادم زمين. تنها کاري که تونستم

بکنم اين بود که وقتي برگشتم ديدم ماني داره با دستاي پر برف مياد طرفم دستامو بزارم جلوي صورتم تا صورتم برفي نشه.

ماني جلوم زانو زده بود و هر چي برف تو دستش ميومد مي پاشيد روم. فقط جيغ ميکشيدم و ميگفتم بسه. بعد دو دقيقه که سر تا پا برفي افتاده بودم و با برف تقريباً خاک شده بودم ديدم ماني

ديگه برف نمي پاشه. چشمامو باز کردم ديدم بابک پشتم ايستاده و به ماني گلوله پرت ميکنه نمي دونم چقدر برف پاشيد به صورت ماني تا تونست ماني و از جاش بلند کنه و فراريش بده. بچه

ها که حسابي از ماني لجشون گرفته بود به تلافي تمام برفهايي که ماني روشون ريخته بود دنبالش کرده بودن و با تمام قدرت هر چي گلوله ميتونستن به ماني مي زدن.

بابک کمکم کرد که از زير برف بيرون بيام و وايستم و لباسامو بتکونم. با سرو صداي بچه ها حواسمون بهشون جمع شد. مهناز و رعنا و پيمان دور ماني جمع شده بودن و با صداي بلند

حرف ميزدن و به ماني يه چيزايي ميگفتن. دقت که کردم رنگم پريد. مثل اينکه يه گلوله برفي محکم کوبيده بود به صورت ماني که باعث شده بود خون از دماغ ماني جاري شه. يه دفعه تمام

تنم يخ کرد و احساس کردم خون ديگه تو رگهام جريان نداره. سرم گيج رفت و تنم بي حس شد و غش کردم. تو زمين و هوا بودم که دو تا دست قدرتمند کمرم و گرفت و مانع واژگون شدنم شد.

همون دست کمکم کرد و منو برد يه گوشه و نشوند. يکي به زور سعي داشت يه مايعي و به خوردم بده. چشمام و آروم باز کردم . ديدم همه نگران دروره ام کردن. با گيجي گفتم چي شده؟

رعنا: هيچي يه گلوله برف خورد به ماني و خون دماغ شد. حواسمون به ماني بود که يه دفعه ديديم دوييد سمت تو انگار حالت بد شد و بيهوش شدي شانس آوردي بابک تو هوا گرفتت وگرنه

بدجوري مي خوردي زمين. حالا چرا حالت بد شد؟

تازه يادم افتاد چي شده. وقتي که ماني و با صورت خوني ديدم يه لحظه احساس کردم مهران جلوم ايستاده و تمام صورتش پر خونه. ياد صحنه اي افتادم که با صورت غرق خون زمين خورد

بغض کرده بودم و به سؤالات بچه ها جواب نمي دادم.

رعنا: چرا حالت بد شد؟

ماني: سوگند از خون مي ترسي؟

مهناز: چي ميگي مسخره کي از خون ميترسه؟

پيمان: آخه وقتي ماني و اون شکلي ديد حالش بد شد.

رعنا: شايد از قيافه ي وحشتناک ماني ترسيده.

بابک: بچه ها، بچه ها آروم باشيد اين جوري حالش و بدتر ميکنيد.

بغض داشت خفه ام ميکرد و چشمام از اشک مي سوخت اما نمي خواستم جلوي اونا گريه کنم. اما راه فراري نداشتم. با التماس به بابک که کنارم نشسته بود نگاه کردم. متوجه ي نگاهم شد و

فهميد چي مي خوام. بلند شد و شروع کرد به هول دادن بچه ها.

بابک: خيله خب نظراتتون و واسه خودتون نگه داريد سوگند بايد تنها باشه. آخه چه جوري حالش بهتر شه وقتي شما مدام بالاي سرش حرف ميزنيد.

ماني: مارو داري دک مي کني؟ چرا خودت نمي ري.

بابک: ماني...

ماني: چون دائيمي بهم زور ميگي.

بابک ماني و کنار کشيد و يه چيزي در گوشش گفت. ماني برگشت و به من نگاه کرد و سرش و تکون داد. بعد ماني رفت سمت بچه ها و رفتن اون طرف و بابک هم اومد پيش من نشست.

سپاس گزار نگاهش کردم. با لبخند جوابم و داد.

اشکم آروم سر خورد رو گونه ام. رومو برگردوندم که اشکامو نبينه و سعي کردم جلوي اشکامو بگيرم اما دست خودم نبود بي اختيار اشک ميريختم. مهران و ميديدم که با صورت خورده

زمين و همه جاش خونيه. گريه ي بي صدام تبديل به هق هق شد. بابک آروم دستش و دور شونه ام انداخت و من و سمت خودش کشيد و سرمو گذاشت رو سينه اش.

دوباره همون حس امنيت تو تنک پيچيد. بابک با دست آروم پشتمو ميماليد. براي اينکه راحت باشم حرف نمي زد و هيچي نمي پرسيد. يکم که آروم تر شدم و هق هقم کم شد. آروم صورتموبه

سمت خودش بالا برد. ناراحتي و غم تو صورتش پيدا بود. دستش و بالا آورد و اشکامو پاک کرد.

آروم گفت: دوست داري حرف بزني؟ شايد سبک شي.

نگاهش کردم. دوباره گفت: مي دونم که از خون نمي ترسي. چون اون بار که خون دماغ شدم کمکم کردي و صورتمو پاک کردي. اما نمي دونم که چرا با ديدن خون حالت بد ميشه.

آروم گفتم: خون نيست که ازش مي ترسم.

بابک: پس از چي ميترسي؟

حرفي نزدم. دوباره گفت: نمي خواي بهم بگي؟

چيزي نگفتم. آهي کشيد و گفت: خيلي دلم مي خواد بدونم که چي اين قدر اذيتت ميکنه و چي تو رو به اين حال انداخته. اما حيف که تو لب باز نمي کني. شايد بتونم کمکت کنم. سوگند تو برام يه

معمايي. يه مسئله ي حل نشده ي شيرين و جذاب که من دارم ...

تو چشمام نگاه کرد و از ته دلش گفت: سوگند من بهت فکر ميکنم خيلي بيشتر از چيزي که تصورش و بکني. نگرانتم. با تمام وجود آرزو داشتم که بهم اعتماد ميکردي و بهم ميگفتي چي اين

قدر ناراحتت مي کنه. کاش حالمو درک ميکردي.

سرمو انداختم پائين. نمي دونستم درست شنيدم يا نه. درست فهميده بودم؟ گفت بهم فکر ميکنه؟ يعني فقط من نبودم که تصوير بابک تو ذهنم بود. اونم همون جور بهم فکر ميکرد. خيلي وقت

بود که وقتي نزديکش بودم احساس آرامش و امنيت مي کردم. نمي خواستم باور کنم.

ولي همون حسي که يه روزي به مهران داشتم الان با شدت بيشتري در مورد بابک داشتم. دقيقاً همون احساس نبود چون احساسم به مهران همراه با يه ترس و دلهره ي هميشگي بود ولي

کنار بابک امنيتو احساس ميکردم.

اصلا" کي من به بابک حس پيدا کردم که خودم نفهميدم؟ اولش فقط به خاطر شباهت صداش با مهران بود که جذبش شدم. اما کم کم وقتي بيشتر شناختمش، اول با روحيه آروم و ساکتش آشنا

شدم. بعدش يه پسر بچه ي شيطون و ديدم. بعد اون کم کم حس مهربونيش تو وجودم رخنه کرد. حس حمايت حس اينکه يکي به فکرمه نگرانمه کسي که نيازي نيست هر لحطه نگرانش باشم.

تو مهموني وقتي حالم بد شد و بابک کمکم کرد. وقتي با مهران اشتباه گرفتمش و همه ي حرفاي رو دلمو بهش گفتم و اون آروم نشسته بود تا من به آرامش برسم. يه آدم صبور که مي تونم

جلوش ضعيف باشم و مطمئن باشم اون قويه و حمايتم ميکنه. کسي که به اشتباهام ميخنده. ناراحتيهام و درک ميکنه. کسي که از پيشم نميره. براي کنارم موندن تلاش ميکنه و کلي احساساي

ديگه که هيچ وقت با مهران نداشتم. با بابک مجبور نبودم نگران اين باشم که چقدر زمان براي با هم بودن داريم بابک مثل يه بمب ساعتي نبود ک دقيقه هاش رو به اتمام باشه. بابک يه آدم

بود، مقاوم، پا برجا، محکم. کسي که مي تونستم بهش تکيه کنم. کسي که يه حس عجيبي توم ايجاد مي کرد و من و به سمت خودش مي کشيد بدون اينکه خودم بخوام.

حرفهاي بابک تن يخ کردمو گرم کرد. اما نه، نبايد بهش فکر ميکردم. نمي تونستم. بابک هيچ چيزي در مورد من نمي دونست. شايد اگه در مورد مهران مي دونست احساسش عوض ميشد. نه

نمي تونستم بهش فکر کنم.

بابک که حال خراب منو ديد. دستامو تو دستاش گرفت و مجبورم کرد که تو چشماش نگاه کنم. سعي ميکردم از نگاه کردن به چشماش دوري کنم. بابکم اينو فهميده بود.

بابک: سوگند بهم نگاه کن. چرا سرتو انداختي پائين. خواهش ميکنم. تو چشمام نگاه کن.

هنوزم مصر بودم که بهش نگاه نکنم سرمو انداخته بودم پائين و به برفها نگاه ميکردم. دستش و آورد و چونه امو گرفت و صورتمو به سمت خودش چرخوند. نمي خواستم نگاهش کنم. اما

چيزي گفت که دلمو لرزوند.

بابک با بغض گفت: يعني اينقدر ازم بدت مياد که حتي حاضر نيستي بهم نگاه کني.

نه اين حقيقت نداشت. من ازش متنفر نبودم. ميترسيدم. ميترسيدم که از چشمام بفهمه که منم بهش فکر مي کنم. دلم نمي خواست ناراحت باشه. سرمو بلند کردم و تو چشماش نگاه کردم. بهم

خنديد. چشماشم مي خنديد.

بابک: خودت مي دوني چقدر بهت فکر ميکنم؟ مي دوني چقدر برام مهمي، که تحمل ناراحتيتو ندارم. نمي تونم ببينم اين جوري غمگين باشي. سوگند من واقعاً دوست....

پريدم تو حرفش و گفتم: نه.

با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: چي نه؟

کلافه بودم نمي دونستم چي بگم: ببين اين درست نيست. يعني ممکنه الان تحت تأثير شرايط فکر کني که يه حسي داري اما بعداً بفهمي که درست نبوده. يعني اون چيزي که تو حس کردي نبوده.

بابک با دلخوري گفت: يعني فکر ميکني اونقدر بچه ام که نمي فهمم چه حسي بهت دارم.

کلافه گفتم: نه منظورم اين نبود.

خيلي بهش برخورده بود حسابي رنجيده بود. با ناراحتي دستامو ول کرد من و از خودش جدا کرد و بلند شد. بايد يه چيزي ميگفتم. نفس عميقي کشيدم و گفتم: بابک...

برگشت و بهم نگاه کرد.

من: من به احساست احترام ميزارم. ولي تو چيزي در مورد من نمي دوني و اصلاً منو نمي شناسي.

با ناراحتي گفت: به قدر کافي ميشناسمت.

من: تو چيزي در مورد گذشته ام نمي دوني.

بابک: نمي خوام بدونم. مگه چه اتفاق مهمي افتاده که...

وسط حرفش پريدم و گفتم: ولي من مي خوام. مي خوام که تو در مورد همه چيز بدوني. بعد اگه هنوزم همون حسو بهم داشتي...

سريع جلوي پام زانو زد و دستامو گرفت و گفت: اگه حسم عوض نشد چي؟ قبولش ميکني سوگند؟

بهش نگاه کردم و سرمو تکون دادم. خوشحال از جاش بلند شد. مدام تشکر مي کرد. نمي دونستم چي ميشه ولي براي سبک شدن خودمم که شده بايد با کسي حرف ميزدم و همه چيزو براش

ميگفتم. از خودم ، از مهران، از حسي که بهش داشتم از ترسهام. از همه چي...

من: بهتره بريم پيش بچه ها.

بابک: موافقم.

کمکم کرد که بلند شم. کمرمو گرفت و بلندم کرد. تو جام ايستادم و کوله ام و پشتم گرفتم. وقتي داشتم راه مي افتادم، به بابک که کنارم ايستاده بود گفتم: بابک...

بابک: جانم...

من: من از خون نمي ترسم... نمي... نمي تونم ببينم از بيني کسي خون مياد.

بابک با گيجي و تعجب بهم نگاه کرد. متوجه بودم که کلي سؤال داره اما نمي خواستم الان چيزي بگم. بايد صبر مي کرد به وقتش. رومو از بابک برگردوندم و به طرف بچه ها رفتم. چند قدم که

رفتم بابک خودشو بهم رسوند و گفت: سوگند کي از گذشتت برام ميگي؟

بهش خنديدم و گفتم: کنجکاوي؟

جدي گفت: دارم ميميرم از فضول.

با صدا خنديدم.

بابکم با خنده گفت: اگه يه کم هم ماني روم تأثير گذاشته باشه بايد بدوني که چقدر فضولم.

من: به وقتش ميگم.

با بي صبري گفت: وقتش کيه؟

يه فکري کردم و گفتم: چهارشنبه ي هفته ي بعد ساعت 4 عصر بيا دنبالم. بايد بريم يه جايي.

بابک: کلاس نداري؟

من: نگران نباش کلاس ندارم، بچه ها تعطيل کردن.

با ذوق خنديد و گفت: چه جوري تا چهارشنبه دووم بيارم؟

رسيديم به بچه ها که ماني اومد و گفت: سوگند بهتر شدي؟

من: آره ،ممنون تو چي؟ بينيت درد ميکنه؟

ماني: ببين همش به خاطر تو بود، همچين آه کشيدي که خونم ريخته شد.

من: ديوونه من کي مي خواستم تو اينجوري بشي.

رعنا: ما تلافي برفايي که روي تو ريخت رو درآورديم.

مهناز: يادش رفته چقدر به ما برف پاشيد.

پيمان: ماني جان چيزي که عوض داره گله نداره.

ماني: انگار هنوز راضي نشديد، اگه دماغم کم بود بيايد سرمم بشکنيد که دلتون خنک شه.

رعنا: آره والله.خوبه.

بعد نيم خيز شد که بلند شه که ماني تندي گفت: نه نه تو نه غلط کردم، تو اگه بلند شي تا ضربه مغزيم نکني ول کن نيستي.

همه به حرف ماني خنديدم. از کوه بالا اومدن و بازي کردن همه رو گرسنه کرده بود، نشستيمو بساط ناهاررو پهن کرديم و غذا خورديم. يه ساعت بعدش پا شديم که برگرديم پائين.آفتاب در

اومده بود و برفا رو آب کرده بود و حالا سردي هوا اونها رو تبديل به يخ کرده بود هر قدم که بر مي داشتم ليز مي خوردم سردي و خستگي با يخ،همه دست به دست هم داده بودن و من نمي

تونستم قدم از قدم بردارم.پاهام مثل بيد مي لرزيد و مدام روي يخ ها ليز مي خوردم. بابک اومد کنارم و گفت: دستتو بده به من، من مي برمت پائين.

وقت ناز و تعارف نبود، رو در وايسي رو کنار گذاشتم دستمو دادم بهش، محکم دستمو گرفت و بامن هم قدم شد. خدايي بود که دست بابک رو سفت چسبيده بودم وگرنه حتماً سقوط مي کردم. با

اينکه بابک مواظبم بود چهار پنج بار ليز خوردم. به هر جون کندني بود رفتي م پائين و خودمونو رسونديم به ماشين. ماني کشو قوسي به خودش داد و گفت: آخيش چه روز خوبي بود. به من

که خيلي خوش گذشت بچه ها از همه تون ممنونم.

همه حرف ماني رو تأييد کرديم و به خاطر روز خوبي که داشتيم تشکر کرديم. ماني برگشت سمت من و بابک و گفت: اما دائي جون انگاري شما زيادي خوش به حالتون بود. حيف که تموم شد.

دوست نداشتي روز تموم شه نه؟

بابک: آره ، واقعاً حيف که بايد بريم خونه.

ماني :آره خيلي حيف چون ديگه کسي نيست که تحويلت بگيره و دل به دلت بده.

بابک با تعجب: دل به دلم بده؟ چي ميگي درست حرف بزن.

ماني اشاره اي به بابک کرد و گفت دوست داري ول کني ؟ کنده شد.

تازه متوجه شديم که بابک هنوز دستمو ول نکرده.سريع دستمو از تو دستش کشيدم بيرون. صورتم سرخ شده بود از خجالت.

ماني اومد کنارم و گفت: سوگند جون تو خودتو ناراحت نکن. من اين دائيم رو مي شناسم مي دونم چقدر پليده، حتماً اغفالت کرده. دائي خجالت بکش.

بابک: خفه شو ماني مي زنم تو سرتا.

بعد اومد سمت ماني که بزنتش که يهو ماني مثل جت پريد و در رفت. همه به حرکت ماني خنديديمو با شوخي و خنده سوار ماشين شديم. اول رعنا و پيمان رو رسونديم و بعد منو بردن دم خونه.

پياده شدم و مهناز رو بغل کرد و ازش تشکر کردم و گفتم: خوش حالم که ديدمت ممنون، امروز روز خيلي خوبي داشتم.

از بچه ها هم خداحافظي کردم ، همه سوار ماشين شدن غير بابک.آروم جوري که فقط من بشنوم گفت: فردا مي بينمت، خوب بخوابي، بي صبرانه منتظر چهارشنبه ام.

بهش لبخند زدم و تشکر کردم. ماني از تو ماشين بابک رو صدا کرد و بابک به زور سوار ماشين شد و برام دست تکون داد. منم ايستادمو دست تکون دادمو تا سر کوچه با چشم تعقيبشون

کردم.

بعد سريع درو باز کردم و از پله ها رفتم بالا و رفتم تو خونه. حس خيلي خوبي داشتم. بعد مدت ها حس عالي داشتم همون موقع زنگ زدم به مهسا و همه چيز رو براش تعريف کردم.

دو هفته مونده بود به عيد. بچه ها تک و توک ميومدن دانشگاه. يه روز همه جمع شدن و با هم قرار گذاشتن که اين دو هفته ي آخر و نيان کلاس چون راه خيلي از دانشجوها دور بود و فقط

دو روز آخر هفته به خاطر کلاسها مي يومدن تهران و با اين سرما و برف جاده ها شرايط مناسبي نداشتن و رفت وآمد خطرناک بود به خاطر همين استادها هم قبول کرده بودن.

همه رفته بودن خونه هاشون و من مجبور بودم بمونم. به خاطر کارهاي شرکت نمي تونستم برم خونه بايد تا دو روز قبل عيد ميموندم. همه ي کارمندا روز 7 سال برميگشتن سرکارشون اما

بابک بهشون گفته بود که اگه بتونن کارها ي مهمشون و تو خونه انجام بدن و بعد تحويل شرکت بدن مي تونن تا بعد از 13 مرخصي باشن. به من اجازه داده بود که عيد و کامل پيش خانوادم

باشم.

دلم براي خونه و مامانم اينا تنگ شده بود. دلم مي خواست هر چه زودتر برم خونه. نمي دونم چه جوري يه زماني فکر ميکردم دور بودن از خانواده ام مي تونه خوب باشه. درسته که به

شرايطم عادت کرده بودم و ديگه مثل اوايل اذيت نمي شدم اما هنوز دلم مي خواست زود زود ببينمشون. واقعاً يه وقتهايي هست که هيچ کس و هيچ چيز مثل محيط خانواده بهت آرامش نمي ده.

در هر حال اين دو هفته رو بايد دندون سر جيگر مي ذاشتم واقعاً کار سختي بود مخصوصاً با حرفهايي که بابک بهم زده بود. ياد حرفهاش و نگاهش که مي افتادم تنم داغ ميشد و يه حس شيرين

تمام وجودم رو پر ميکرد. حرفاش باعث شده بود که وقتي چشمم بهش ميوفتاد خجالت بکشم. اما چون کلا" و ذاتن آدم پررويي بودم خجالت مجالت تو کارم نبود. در کل رو اعصابم مصلت بودم

و دستپاچه و هول نميشدم. هر چند وقتي ياد کوه رفتنمون و آغوش گرم بابک ميوفتادم يه حسي پيدا ميکردم که يه جورايي دلم مي خواست دوباره تجربه اش کنم. با اينکه بار دوم بود که تو کوه

بغلم مي کرد. تو مهموني هم بغلم کرده بود اما تو مهموني حسي که الان داشتمو نداشتم. از اينکه بابک بغلم کرده بود حس آرامش مي کردم اما چون فکر مي کردم اون شب به خاطر حال بدم

بابک فقط مي خواست کمکم کنه حسم نمود پيدا نمي کرد. بابکم هيچ وقت به روي خودش نياورد که تو مهموني چه حرفايي بهش زدم و تو بغلش چقدر گريه کردم. منم که خداي تسلط بودم

کوچکترين عکس العملي نشون نمي دادم. ما الان بعد کوه هر بار که بابک من و ميديد يه لبخند مهربون مي زد که خيلي هولم مي کرد. از خدام بود که تو شرکت به روي خودش نياره. اين

جوري راحتتر بودم. اما بابک تا من و مي ديد لبخند مي زد و هر بار يه اشاره به چهار شنبه مي کرد که بدتر دلشوره مي گرفتم. خودمو کشته بودم بس که رو کارام تمرکز کرده بودم که گند

نزنم. واسه همين سعي ميکردم زياد نزديک بابک نشم.

واسه چهارشنبه استرس داشتم اما تصميمم و گرفته بودم. خيلي از رفتارهاي الانم به خاطر خاطراتيه که با مهران داشتم پس اگه قرار بود کس ديگه اي وارد قلبم بشه بايد مهران و مي

شناخت. نمي تونستم تا آخر عمر اين راز و تو دلم نگه دارم. شايد غير از خودم فقط مهسا از کل ماجراي منو مهران خبر داشت. دلم مي خواست يه بار و براي آخرين بار با صداي بلند در مورد

مهران حرف بزنم و بگم چه حسي داشتم و چه روزهاي سختي بود.

چون دو هفته کلاس نداشتم قرار شده بود کل هفته رو برم شرکت اين جوري مي تونستم تا سيزدهم خونه بمونم. نمي دونم چه جوري روزها ميگذشت تمام حواسم به چهارشنبه بود و چيزايي

که مي خواستم به بابک بگم مخصوصاً که بابکم با نگاه ها و اشارات گاه و بيگاهش دستپاچه ام ميکرد. يکي دو دفعه ماني متوجه ي ما شد و يه لبخند خاص زد. مطمئن بودم که بابک همه

چيز و به ماني ميگه. اونا اسمن دائي و خواهرزاده بودن اما از دو تا دوست و برادر نزديکتر بودن. آب مي خوردن اون يکي خبردار ميشد.

بابک مدام راه ميرفت و ميگفت: چهارشنبه يادت نره.

ديگه عصبيم کرده بود. بار آخر کفري بهش گفتم: يه بار ديگه تأکيد کني بي خيالش ميشم و قرار بهم ميخوره.

همچين ترسيد که ديگه حتي اشاره اي هم بهش نکرد.

چهارشنبه از صبح بي تاب و بي قرار بودم. برام سخت بود که در مورد مهران حرف بزنم. خودمو آماده کرده بودم و تمرين کرده بودم که چي بگم اما مطمئن بودم که موقع تعريف کردن که

برسه همه چي يادم ميره. دلم نمي خواست شرکت برم اما مجبور بودم. از صبح همه ي سعي خودمو کرده بودم که از بابک فرار کنم و بهش نگاه نکنم تازه به اين فکر افتادم که شايد زوده

واسه تعريف گذشته ام. اما ديگه دير شده بود بابک رو نمي تونستم آروم نگه دارم. سر ساعت چهار عصر حاضر و آماده و شيک اومد کنار ميزم و گفت: من حاضرم.

سرمو بلند کردم و ناچاراً نگاهش کردم. مجبوري بلند شدم و کيفم رو برداشتم و از شرکت زديم بيرون. تو ماشين کنارش نشسته بودم و به موزيک ملايمي که فضا رو پر کرده بود گوش ميدادم.

اين آهنگ آروم بهم آرامش ميداد. کلي تو دلم به خاطر انتخاب اون آهنگ و موزيک از بابک تشکر کردم.فقط فکرش رو بکن اگه از اون آهنگهاي اعصاب خورد کن که هيچي غير از صداي

بلند موزيک و دوف دوفش نمي فهميدي مي زاشت احتمالاً تشنج مي کردم.

يکم که گذشت بابک يه نگاهي بهم کرد و گفت: خب کجا بريم.

آروم گفتم: بهشت زهرا.

با تعجب بهم نگاه کرد. شايد فکر ميکرد اشتباه شنيده وقتي قيافه ي جدي من رو ديد گفت: داري جدي ميگي؟

خيلي جدي و خونسرد گفتم: آره بريم بهشت زهرا.

با اينکه قيافه اش شکل يه علامت سؤال بزرگ شده بود اما به زور جلوي خودش و گرفت که چيزي نپرسه.

يه ساعت بعد رسيديم.

گفتم: هر جا که جاي پارک پيدا کردي پارک کن.

گوش کرد و ماشين و يه جا پارک کرد. پياده شدم و رفتم سمت قبرها. بدون حرف دنبالم راه افتاد. ميون قبرها راه ميرفتم و به سنگها نگاه مي کردم يعني اينايي که اينجا خوابيدن آرومن؟ يعني

مهرانم الان آرومه؟ جاش راحته؟

کنار يه قبر نشستم و تکيه امو دادم به درختي که اونجا بود و زانوهامو گرفتم تو بغلم. بغض کرده بودم.

بابک اومد کنارم ايستاد و با کنجکاوي گفت: صاحب اين قبرو مي شناسي؟

گفتم: نه.

گيج پرسيد: پس چرا اينجا نشستيد؟

من: همين جوري. من هيچ کدوم از اين آدمهايي که اينجان و نمي شناسم اما هر وقت که بتونم چهارشنبه ها ميام اينجا. اينجا بهم آرامش ميده.

با تعجب نگاهم کرد. اما چيزي نپرسيد. کنارم زانو زد و گفت: چرا اومديم اينجا؟

نگاهش کردم و گفتم: نمي شيني؟

يه نگاهي کرد و روبروم نشست. دوباره سؤالش رو تکرار کرد. يه نفس عميق کشيدم و گفتم: اومديم تا از خودم برات بگم. مي دونم که تعجب کردي و گيج شدي. حتماً با خودت ميگي جا از

اينجا بهتر گير نياوردم؟ اما بهت ميگم اينجا خيلي خوبه. همه آرومن و هيچکي حرف نمي زنه. مي توني تا دلت مي خواد حرف بزني و کسي نيست که وسط حرفت بپره و ساکتت کنه. حتماً خيلي

کنجکاوي که بدوني چي مي خوام بهت بگم.

با سر تأييد کرد.

دوست داري بدوني که چرا وقتي يکي خون دماغ ميشه حالم بد ميشه؟ حتماً اون شبي که در خورد تو صورتت از کارام تعجب کردي. ازم پرسيدي که چرا من و مهسا وقتي تو رو ديديم اشکمون

در اومد. مي خوام همه چيزو برات تعريف کنم. نمي خوام چيزي رو تو دلم نگه دارم.

يه نفس گرفتم و بغضمو فرو دادم . آهي کشيدم و شروع کردم.

_: همه چيز از يه "اس-ام-اس"شروع شد يه "اس-ام-اس"که هنوزم مطمئن نيستم که اشتباه رسيده بود بهم يا سرنوشت بود. تو يه شب زمستوني تو اتاقم بود. نصفه هاي شب بود که با يه

"اس-ام-اس"بيدار شدم....

و گفتم و گفتم و گفتم. همه چيزو تعريف کردم. از "اس-ام-اس" هامون. از گم شدنم تو بارون و کمک مهران که با اينکه توي يه شهر ديگه بود نجاتم داد. از مسافرتش، از خانواداش از

مريضيش از رفتنش. از استادي که يه دفعه اومد تو دانشگاه از احساس عجيبم از صداي آشناش. از همه چي گفتم. از اينکه فهميدم استاد معيني مهرانه و هنوز مريضه. حرف مي زدم و اشک

مي ريختم. يادآوري خاطراتي که همه ي تلاشمو کرده بود تا لحظات تلخش و فراموش کنم خيلي سخت بود. انگار همين ديروز بود. قلبم هنوز درد مي گرفت. وقتي از اردوي فارغ التحصيلي

گفتم، وقتي از زمين خوردن و بيهوشي مهران گفتم نفسم بند اومده بود. به خس خس افتاده بودم اما هنوز مي خواستم ادامه بدم. بايد تحمل ميکردم. از مرگ ناگهاني مهران، از حال بد خودم. از

مهسا که تنهام نزاشت از خانواده ام که تازه ميفهميدم چقدر خوبن. از پدر و مادرم که احساس ميکردم چقدر عوض شدن اما انگاري هميشه همين جوري بودن منتها من نفهميده بودم. از

قبوليم تو کنکور که به خاطر تلاش مهران ميسر شد. از اومدنم به اين شهر و کار کردن توي شرکت. از اولين باري که بابک و ديدم. هق هق ميکردم.

_: روز اولي که ديدمت يادته؟ پشتم بهت بود. ازم پرسيدي منشي جديد منم؟ اون موقع قلبم وايساده بود. يادته برگشتم و با بهت بهت نگاه کردم؟

بابک با صدايي گرفته گفت: يادمه که اشک ريختي.

من: آره، گريه کردم. سخت بود که قبول کنم صداي دو نفر اين قدر شبيه همه. بهت گفته بودم که صدات عين صداي مهرانه. تو لحظه ي اول فکر کردم مهران پشتمه. اما تو بودي. اون شبي که

برگشتم شرکت و در خورد بهت و دماغت خون اومد.

بابک انگار داشت يه خاطره رو از نزديک مي ديد آروم و شمرد گفت: حالت خيلي بد بود اما کمکم کردي جلوي خونريزي و بگيرم و صورتمو پاک کنم. اون شب يه حسي بهم ميگفت متوجه

نيستي داري چي کار مي کني . انگار منو نمي ديدي.

_: آره اون شب احساس کردم مهرانه که دوباره خونريزي کرده. مهران و ديدم که بيهوش افتاده. مي توني تصور کني که چقدر سخته که مدام اين صحنه بياد تو ذهنت؟

وقتي مهران زنده بود خيلي تلاش کرد کاري کنه که فراموشش کنم اما نتونست. فکر ميکنم بعد مرگش مي خواست کارش و تموم کنه. واسه همين کاري کرد که تو رو ببينم. اوايل صدات بود که

برام جالب بود. اما بعداً اين خودت بودي که مهم شدي مدام تو ذهنم بودي و بهت فکر ميکردم. نمي خواستم باور کنم که غير از مهران به کس ديگه اي فکر ميکنم اما نمي تونستم. احساسم

براي خودمم عجيب بود. با احساسي که به مهران داشتم فرق ميکرد. حست آرامش دهنده بود فکرت آروم آروم وارد زندگيم شد. نمي خواستم بهت فکر کنم چون تو يلدا رو داشتي و باور نمي

کردم به من توجهي داشته باشي. فکر ميکردم مثل ماني منو مثل خواهرت مي بيني. کارهات، نگاهت و حرفهات گيجم ميکرد. احساسمو باور نداشتم تا هفته ي پيش توي کوه که بهم گفتي تو هم

بهم فکر ميکني. با تمام وجودم خوشحال بودم. اما نمي خواستم قبل از اينکه از زندگيم و احساسم تو گذشته بدوني هيچ تصميمي بگيرم.

از سرما و فشار عصبي تمام بدنم يخ کرده بود اشکامم که مثل رود جاري بود. بابک جلو اومد و با دست اشک روي گونه هامو پاک کرد. دستامو تو دستاش گرفت و تو چشمام نگاه کرد.

بابک: سوگند، قبلاً هم گفته بودم که گذشته ات تأثيري روي نظرم نسبت به تو نداره. من تو رو به خاطر خودت به خاطر شخصيتت و وجودت دوست دارم. از حق نگذريم چشماي غمگين تو برام

مثل يه معما شده بود. خيلي دوست داشتم بدونم چي اين قدر آزارت ميده. سوگند تو قلب بزرگي داري. مي تونم تصور کنم که چه درد و رنجي رو تحمل کردي. دلم مي خواد کمکت کنم تا غمها تو

فراموش کني. بهم اجازه بده تا کنارت باشم و بهت آرامش بدم. من خيلي خوشحالم که تو رو پيدا کردم. تو با اون دل مهربونت اگه بتوني عشق و دوست داشتن منو قبول کني من خوشبخت ترين

آدم دنيا ميشم. سوگند فکر ميکني بتوني منو همون اندازه که مهران و دوست داشتي دوست داشته باشي؟ من هميه تلاشم و مي کنم که خوشبختت کنم.

حرفاش آرامش دهنده بود. يه لبخندي محوي زدم اما قبل از اينکه بتونم هيچ جوابي بهش بدم بدنم شروع کرد به لرزيدن. سرما تو تمام جونم نفوذ کرده بود و من و به لرزه انداخته بود. گريه ي

زياد و فشار عصبي هم بدترش کرده بود. مثل بيد ميلرزيدم.

بابک نگران و دستپاچه بهم نگاه ميکرد. نمي دونست چي کار کنه. محکم بغلم کرد تا از لرزشم کم شه اما وقتي ديد تأثير نداره بلندم کرد و منو برد تو ماشين. پالتوش و درآورد و کشيد روم.

بخاري ماشين و هم تا ته روشن کرد. تندي ماشين رو روشن کرد و حرکت کرد. توي راه به ماني هم زنگ زد. نمي دونستم ماني چي ميگه اما بابک بهش گفت که منو ميبره به بيمارستان... و

اونم خودش و برسونه.

نيم ساعت بعد جلوي بيمارستان بوديم. بابک ماشين و پارک کرد و سريع پياده شد و کمکم کرد تا پياده شدم. زير بغلم و گرفت و بردم توي بيمارستان. از لرزش تنم کم شده بود چون بابک به

توصيه ي ماني يه شکلات بهم داده بود. اما هنوز بدنم يخ بود و سرم گيج ميرفت.

دکتر معاينه ام کرد و گفت: فشارش خيلي پائينه سريع بهش سرم وصل کنيد.

بابک رفت که داروها رو بخره وقتي برگشت ماني باهاش بود منم زيرسرم. سرم سرد که وارد رگهام ميشد سرماي بدنم بيشتر ميشد و دندونام از سرما بهم ميخورد. بابک از روي تخت بغل يه

پتوي اضافه برداشت و کشيد روم. ماني بر خلاف هميشه ساکت بود و نگران نگاهم مي کرد. به زور سلام کردم.

خنديد و گفت: سلام بهتري؟

با سر جوابش رو دادم. چشمام تار ميديد. پلکامو رو هم گذاشتم يکم بهتر شدم. بابک آروم به ماني گفت: بزار يکم تنها باشه. الان خوابش ميبره بيا بريم بيرون.

ماني : آخه چي شد يه دفعه؟ اصلاً شماها کجا رفتيد؟ چي کارش کردي که دختره مثل بيد ميلرزه؟

بابک: بيا بريم بيرون. من کاري نکردم بريم برات تعريف ميکنم.

نيم ساعت بعد آروم تر شده بودم. چشمام هنوز بسته بود که بازم در باز شد و يکي وارد شد. صداي بابک و ماني بود که باهم حرف ميزدن.

ماني: بيچاره چه دوران سختي داشت. ديدن مرگ يه نفر جلوي چشم آدم همين جوريش وحشتناکه چه برسه به اين که يه حسي هم به طرف داشته باشي. پس براي همينه که چشماش اين قدر

غمگينه. اما دختر مقاوم و صبوريه. خيلي خوب خودش و با شرايط وفق داده. هميشه مثل مهناز دوسش داشتم و نگرانش بودم دلم مي خواست خوشحال باشه.

بابک کنارم اومد و دستمو تو دستش گرفت. فکر ميکرد خوابم. صداش و شنيدم که ميگفت: خوشحال ميشه. از اين به بعد خودم مواظبشم نمي زارم ديگه ناراحتي ببينه.

ماني: حالا تو از احساست نسبت بهش مطمئني؟ مطمئني تحت تأثير گذشته و غمهاي اون قرار نگرفتي؟

صداي بابک عصباني بود: تو منو اين جوري شناختي؟ يعني فکر مي کني آدميم که بدون مطمئن بودن از احساسم حرفي بزنم؟ بهش قول دادم که کنارش باشم و تنهاش نزارم و سر قولم هستم.

قبل از اينکه درباره اش بدونم دوستش دارشتم الان عاشقشم. مطمئنم لياقت عشقو داره. اون آدم فداکاريه. کسي که مي تونه از خودش بگدره تا يکي ديگه رو به زندگي اميدوار کنه لياقت

خوشبختي و عشق و داره. اون لايق اينه که يکي عاشقش باشه، که براش جونشم بزاره. آرزو ميکنم يه روزي مهران رو به خاطره هاش بسپره و عاشق من بشه. من به يه همچين دختري با

اين احساسات پاک نياز دارم. من براش هر کاري ميکنم. ماني نمي توني درک کني که وقتي اين جور مريض تو بيمارستان ميبينمش چه دردي ميکشم. عذاب ميبينم. مي خوام هر کاري در توان

دارم انجام بدم تا ديگه غمگين و ناراحت نشه.

صداش با بغض تو گوشم پيچيد: ماني ... اون تنها دختريه که تونسته با نگاهش قلبمو بلرزونه.

حرفهاش تنم و گرم ميکرد و به دلم شوق و اميد ميداد. بودن بابک کنارم آرامش و امنيت مي بخشيد. با آرامش به خواب رفتم. يه خواب عجيب ديدم. توي يه جاي تاريک بودم هيچ چيزي ديده

نمي شد. يه دفعه يه نوري ديدم به طرف نور دويدم. يه مردي اونجا توي نور ايستاده بود. خيلي ترسيده بودم از اينکه توي اون جاي تاريک تنها نيستم خوشحال شدم. مردو صدا کردم. مرد

برگشت؛ مهران بود. سالم و سرحال و خوشحال بهم لبخند ميزد.

بهش گفتم: اينجا کجاست؟ من از تاريکي ميترسم. خوبه که تو پيشمي.

دوباره بهم خنديد. دستش رو دراز کرد به طرفم. دستمو گذاشتم توي دستش و رفتم کنارش. بغلم کرد و سرم و گذاشت رو سينه اش. با صداي آرومي گفت: نترس من پيشتم هيچ وقت تنهات نمي

زارم. ديگه از تاريکي نمي ترسيدم.

سرمو بلند کردم تا تو چشماش نگاه کنم، اما نگاهم به جاي مهران تو چشماي بابک خيره موند. بابک کنارم بود و من تو بغلش به آرامش رسيده بودم. بهم خنديد و دوباره بغلم کرد و من ديگه

توي اون تاريکي از هيچ چيز نترسيدم.

با يه تکون از خواب بيدار شدم. چشمامو باز کردم. توي بيمارستان بودم و سرم به دستم وصل بود. بابک کنار تختم نشسته بود و دستمو تو دستاش گرفته بود. چشمش به من افتاد که بيدار

شدم. لبخند شادي زد و با مهر نگام کرد و با مهربوني گفت: سلام عزيزم. بهتري؟ حسابي منو ترسوندي.

فشارت خيلي پائين بود. نزديک بود يه کار بزرگ دست خودت بدي.

با صدايي که به زور در ميومد گفتم: ببخشيد حسابي اذيتت کردم. از کار و زندگي انداختمت.

بابک: اين چه حرفيه؟ اذيت کدومه؟ کار و زندگيم تويي سوگند کجا باشم که بهتر از در کنار تو بودن باشه؟

لپام سرخ شد. دختر خجالتي نبودم اما اين همه محبت اونم از کسي که تا دو ساعت قبل رئيسم بود خب تو اين چند وقته عادت کرده بودم که تو ذهنم دوستش داشته باشم اما حالا بودن اون در

کنارم و گفتن اين حرفها که سرتا پام و پر شوق ميکرد باعث ميشد خون به صورتم هجوم بياره.

بابک: خانم خوشگل ما سرخ شدن. يعني خجالت کشيدي؟ از کي از من؟ از حرفهام؟ ديگه بايد کم کم به حرفهام عادت کني چون مي خوام روزي هزار بار بگم« عزيزم، گلم؛ دوستت دارم»

يه لحظه نفسم بند اومد. چه بي مقدمه گفت دوستت دارم. از ذوق به سکسکه افتادم.

بابک با چشماي گرد بهم نگاه کرد و بعد پقي با صداي بلند زد زير خنده.

بابک: واي خدا تو خيلي معرکه اي. از حرفم شوکه شدي؟

با سرتأييد کردم. با بدجنسي خنديد و گفت: خب پس اگه بگم توهمين عيد با خانواده ام ميام خونه اتون واسه ي خواستگاري چي ميگي؟

قلبم اونقدر تند ميزد که ميترسيدم بترکه. سکسکه ام هم شدت گرفته بود و نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم. بابکم که فقط نشسته بود و به من و عکس العمل عجيب و غريبم مي خنديد. به زور

جلوي سکسکه امو گرفتم و گفتم: عيد؟ چرا اين قدر زود؟

بابک همون جور که مي خنديد با قيافه ي حق به جانبي گفت: همچينم زود نيست. من بيست و نه سالمه. خانواده ام آرزو دارن منو تو لباس دامادي ببينن بايد از هم سن بودن من و ماني فهميده

باشي که پدر و مادرم خيلي پيرن. هر چند خوب موندن. اما من خودم ديگه طاقت ندارم. دوست دارم هر چه زودتر مطمئن شم که تو مال مني و کسي نمي تونه تو رو ازم بدزده. من آدم کم

طاقتيم.

_: سوگند...

همچين صدام کرد که بي اختيار گفتم: جانم.

خنديد و گفت: جانت بي بلا. سوگند مي تونم اميدوار باشم که تو هم منو دوست داري.

بهش خنديدم. با ذوق گفت: واقعاً... واقعاً دوستم داري؟

دلم مي خواد از زبونت بشنوم.

بعد با التماس گفت: ميشه بهم بگي دوستم داري؟

واقعا" دوسش داشتم. اولين کسي نبود که عاشقش شده بودم اما اين عشق کجا و اون کجا. اين عشق ابدي بود و براي خودم. بدون نگراني و دلواپسي. بدون تايم معکوس. با لبخند گفتم:

دوستت دارم.

همچين ذوق کرد که از جاش پريد. گفتم يکم اذيتش کنم. بلافاصله گفتم.

_: دوستت دارم رئيس.

يه دفعه تو جاش ثابت شد. با دلخوري برگشت و به صورت خندون من نگاه کرد.

بابک: رئيس، ديگه نبايد رئيس صدام کني. بهم بايد بگي بابک جان؛ نه بگو عزيزم؛ عزيزم خوبه. مخصوصاً وقتي تو بگي عزيزم. يه بار شنيدم به رعنا گفتي عزيزم کلي حسوديم شد.

با صدا خنديدم. مثل بچه ها بود.

حالا مي دونم که بابک هديه اي بود که مهران بهم داد. اون کمکم کرد تا تو مسيري قرار بگيرم که با بابک آشنا شم. عشق زندگيم.

بابک به حرفش عمل کرد و روز دوم عيد با خانواده اش به خواستگاريم اومد. برعکس اينکه فکر ميکردم بابام مخالفت کنه از اينکه خودم يکي رو انتخاب کردم و بهشون معرفي کردم اما با

کمال تعجب ديدم که بابام با روي باز به بابک و خانواده اش خوش آمد گفت.

بابک و پدر و مادرش و خواهر و برادرش. بابک بچه ي آخر بود ظاهراً دير بدنيا اومد. مامان بابک خيلي جوون بود که با پدرش ازدواج کرد و خواهر و برادر بابک خيلي زود بدنيا اومدن.

خواهر بابکم زود ازدواج کرده بود. زيبايي بابک به مادرش رفته بود. زن زيبا و مهربوني بود و پدرش هم مهربون و محترم.

جلسه ي خواستگاري بيشتر شبيه مهموني خانوادگي بود. با اينکه دو تا خانواده دفعه ي اولي بود که همديگر رو ميديدند اما خيلي زود با هم اخت شدن. شايد به خاطر شوخي هاي ماني بود که

پدرم رو وادار کرده بود بلند بلند بخنده. بابک بعداً بهم گفت: هر چي خواهرش به ماني گفت پسر مجرد تو مراسم خواستگاري نبايد بياد گوش نداد و يه جورايي زوري خودش و انداخت وسط

خواستگاري. آخراي مجلس خانواده ها يه نيم نگاهي هم به ما کردن و در مورد اصل قضيه که خواستگاري بود صحبت کردن و خيلي زود به توافق رسيدن و قرار شد مراسم عقد و روز

دوازدهم فروردين برگزار کنن و عروسي هم موکول شد به تابستون همون سال.

خودمم باورم نمي شد به اين زودي کارها پيش بره و پدر به اين سرعت بابک و به عنوان داماد قبول کنه. اونقدر هول بودم که نمي تونستم کاري بکنم. آخر شب زنگ زدم به مهسا و همه چيزو

براش گفتم. فرداش مهسا و روجا و مريم صبح اومدن خونه امون. هر سه خوشحال بودن.

روجا به شوخي بهم گفت: ناقلا چه زبون سفتي داري اصلاً لو ندادي. ديدي عقد تو زودتر از من شده.

به کمک دوستام تونستم به کارهام سرو سامون بدم واقعاً اگه اونها نبودن نمي دونم چي کار ميکردم. زندگيم خيلي زود تغير کرد.

قرار شد مراسم عقد و شمال بگيريم براي مهمونايي هم که از تهران ميومدن ويلا گرفتيم که راحت باشن. براي مراسم يه باغ بزگ کرايه کرديم چون مهمونا خيلي زياد بودن. من معمولا تو

مراسم عزا و عروسي زياد حواسم به دور و بر نيست. اونشبم که مهمترين شب زندگيم بود اصلا" جايي رو نديدم فقط يادمه که همه چيز خيلي سريع انجام شد و اينکه باغش خيلي سبز بود و

حس خوبي بهم ميداد.

سر سفره ي عقد وقتي بله رو گفتم و بابک انگشتر و تو انگشتم گذاشت و با تمام عشقش بهم نگاه کرد گفت:

_: سوگند با تمام وجود دوستت دارم و قول ميدم خوشبختت کنم.

من: منم دوستت دارم و قول ميدم هميشه کنارت بمونم.

اون لحظه بهترين لحظه ي عمرم بود. کسي که دوستش داشتم کنارم بود و به تمام آرزوهام رسيده بودم.

با لبخند و عشق به بابک نگاه کردم و تا خواستم چيزي بگم مامان من و مامان بابک سر رسيدن و ديگه حرفامون نصفه موند.

بعد از اينک همه يکي يکي اومدن و تبريک گفتن و هديه دادن صداي موسيقي بلند شدو ماني اومد و دست من و بابک و کشيد و برد وسط و گفت رقص اول و عروس داماد بايد شروع کنن.

به افتخار ما يه آهنگ ملايم زدن و بابک اومد جلو کمرمو گرفت منم دستم و گداشتم رو شونه اش. ياد رقصيدنمون تو مهموني افتادم بي اختيار لبخند زدم. بابک با

لبخند و کنجکاوي آروم پرسيد: به چي مي خندي؟

سرمو بلند گردم و تو چشماش زل زدم و گفتم: به مهموني خونه ي شما. اون موقع اصلا" فکر نمي کردم که ممکنه يه همچين روزي بياد.

بابک با يه لبخند عميق گفت: اما اونشب من تمام آرزوم اين بود که يه همچين روزي بياد و من ببينم.

چشمام گرد شد.

من: واقعا" يعني تو از اون موقع ...

بابک: نه از خيلي قبل تر از اون موقع بود. اولين باري که اومدم شرکت و يه دختر ظريف و کوچولو ديدم که پشتش به منه خيلي کنجکاو شدم بدونم کي مي تونه باشه. حدس زدم منشي شرکته

که من هنوز نديدمش. وقتي روتو برگردوندي و چشماي متعجبتو بهم دوختي انگار صاعقه بهم زده باشن خشکم زد. نگاهت ... نگاهت خاص بود. يه جورايي آشنا اما در عين حال کاملا"

غربيه. اول فکر کردم شايد قبلا" ديدمت و مي شناسمت که برام انقدر آشنايي اما وقتي خودتو معرفي کردي فهميدم که آشناعيتي در کار نيست. اما پس چرا با ديدنم اونقدر متعجب و هول شدي؟

اشگ گوشه ي چشمات، غم نگاهت چي بود؟ چرا اينقدر نسبت بهت حس نزديکي مي کردم؟

لبخند رو لباش عميق تر شد.

اوايل خنگ بازيات برام جالب بود. يه دختر کوچولوي بي حواس که مدام به در و ديوار مي خورد. اون روز که کامپيوترم و درست کردي و بد سرت خورد به در گيس يه لحطه حس کردم سر

خودم خورده به کيس. همون قدر دردم گرفت. بعدم که تمام لباسات و کثيف کردي. دوست داشتم بيام جلو خودم لباسات و تميز کنم. اما به زور جلوي خودمو گرفتم. نمي دونم چرا اين احساس و

داشتم حسم به تو براي خودمم عجيب بود.

اون روز که در و کوبوندي تو صورتم و خون دماغ شدم. کارات عجيب بود. انگار بي اختيار اين کارها رو مي کردي. نمي دو نستم ياد چي افتادي که انقدر منقلبت کرده و غم چشمات هزار برابر

شده. کدوم خاطره چشماتو اين چور طوفاني کرده بود. خواستم بغلت کنم و آرومت کنم اما يه دفعه رفتي.

تو شوک رفتارت و رفتنت بودم. تو فکر احساسي بودم که نزديک بودن به تو توم ايجاد مي کرد. وقتي به خودم اومدم و از شرکت زدم بيرون صدات و از تو پله ها شنيدم. وقتي گريه مي کردي

دلم ريش مي شد. وقتي ضعف کردي و نمي تونستي بلند بشي از خدام بود که بغلت کنم و تا تو ماشين ببرمت اما به زور جلوي خودمو گرفتم و فقط به گرفتن و کمک کردن جزئي اکتفا کردم. دلم

مي خواست ازت بپرسم. چرا اين جوري بودي؟ چرا غمگين بودي؟ يه حس مسئوليت نسبت بهت داشتم. حس مي کردم بايد ازت حمايت کنم.

نمي دونم از کي احساسم بهت شروع شد، شايد از روز اول بهت حس داشتم با نگاه اول تونسته بودي که ته دلم و خالي کني.

اون روز که اومدي دفترم پرونده ها رو گرفتي و وقتي داشتي ميرفتي بيرون اونقدر صدات کردم که عصبي شدي و يه دفعه گفتي مهران. خشکم زد. مهران ديگه کي بود؟ يعني کسي تو زندگيت

بود؟ چرا مدام اين اسم و تکرار مي کردم شايد براي ترديدام جواب پيدا مي شد.

وجود يلدام يه مانع بود البته نه از طرف من بلکه مي ترسيدم تو برداشت بدي بکني وگرنه يلدا اصلا تو زندگي من نقشي نداشت. اون روزو يادته که رفتيم بستني بخوريم؟ از حرفاي يلدا ناراحت

بودي. از ناراحتيت کلافه بودم کاش مي تونستم دستت و بگيرم و ازت بخوام من و ببخشي. همه ي پشيمونيم و تو نگاه و صدام جمع کردم و ازت خواستم من و ببخشي و با کمال تعجب تو هم

قبول کردي.

به ماني حسوديم ميشد اون خيلي راحت بهت نزديک شده بود و باهات صحبت مي کردو هر وقت کنار اون بودي مي خنديدي و شاد بودي. برعکس وقتايي که پيش من بودي، همش ناراحت و

غمگين بودي.

شب مهموني وقتي ديدمت انگار فلج شده بودم. تو اين مدت با اينکه هر روز مي ديدمت اما انگار فقط چشمات جلو روم بود و من عاشق چشمات شده بودم اما او روز وقتي تو اون لباسا ديدمت

دلم به معناي واقعي لرزيد و دل خاليم يه همخونه ي معرکه پيدا کرد. مي خواستم بهت بگم که چقدر خوشگل شدي اما باز ماني سر رسيد و خيلي راحت تو رو به اسم صدا کرد و دستتو کشيد و

بردت. داشتم منفجر ميشدم. تو کي با ماني اينقدر صميمي شده بودي که همديگرو به اسم کوچيک صدا مي کردين؟ نکنه ماني هم تو رو دوست داره؟ اگه ميفهميدم ماني هم تو رو مي خواد با

همه ي علاقه ام به تو خودم و مي گشيدم کنار. ماني خيلي برام عزيزه. عصبي بودم از اينکه تو اينقدر به ماني نزديکي و از من اينقدر دور.

اون شب وقتي باهات رقصيدم دلم نميومد ازت جدا شم اما انگار تو برعکس من همش دلت مي خواست ازم فرار کني و تا جاي ممکن ازم فاصله بگيري.

اون شب درک نمي کردم که چرا وقتي اون آهنگ و شنيدي حالت اونقدر بد شد. با ديدن حال و روزت داشتم سکته مي کردم. به زور بلندت کردم و بردمت بيرون از سالن. طاقتم تموم شده بود

تحمل ناراحتي و عذاب کشيدنت و نداشتم. بايد مي فهميدم که چرا هميشه غمگيني. چرا يه آهنگ به اين روزت انداخت. زبون که باز کردي و اون حرفا رو زدي برق گرفتتم. مي فهميدم که

منظورت من نيستم اما مهران کي بود؟ اشکات داشت ديوونم مي کرد. جلوم همه ي زندگيم نشسته بود گريون و شکننده. داشتي جلوي چشماي من مي شکستي و خورد مي شدي و من نمي

خواستم اين وببينم؟

اون موقع فهميدم اسم احساسم بهت چيه؟ بدون اينکه خودم بخوام و بفهمم عاشق يه دخنر با چشماي غمگين شده بودم که هيچي ازش نمي دونستم.

اونقدر نگرانت بودم که مي خواستم خودمو بکشم تا آروم شي. مشتاي کوچولوت و گره کرده بودي و مي کوبيدي بهم و مدام مي گفتي چرا؟ من جواب چي و بايد مي دادم؟ خودمم نمي دونستم

چرا؟ مي خواستم آرومت کنم مي خواستم بگم که کنارتم و ازت مراقبت مي کنم. وقتي سرت و رو سينه ام گذاشتي از شوک در اومدم دستمو دورت حلقه کردم سعي کردم حس آرامشي که ازت

مي گرفتم و بهت منتقل کنم. شايد آروم بشي. وقتي تو بغلم آروم شدي انگار دنيا رو بهم دادن. دلم نمي خواست هيچ وقت از خودم جدات کنم حتي وقتي يلداي مزاحم اومد نمي خواستم خوشي من

و آرامش تو رو که به زور داشتي پيدا مي کردي و بهم بزنه. مثل ماده شيري بودم که دشمن مي خواست بچه اش و اذيت کنه. با تمام وجود جلوي هر کسي که مي خواست آسيبي بهت برسونه

واي ميستادم. مي خواستم حاميت باشم. مي خواستم تکيه گاهت باشم.

وقتي خواستي ازم جدا شي سعي کردم بيشتر پيش خودم نگهت دارم و با تمام وجودم حست کنم جوري که تا مدتها تو ذهنم بمونه.

چقدر اون شب خودمو کنترل کردم که ازت چيزي نپرسم. تا صبح خوابم نبرد همش تن لرزون و چشماي گريونت جلوم بود. با خودم عهد بستم که نذارم هيچ وقت دوباره به اين حال بيوفتي. نمي

خواستم موذب باشي واسه همين بعد مهموني سعي کردم عادي رفتار کنم و به روي خودم نيارم که چه اتفاقي افتاده. تو هم بدتر از من اصلا" انگار نه انگار.

تو کوه هم وقتي ديدي ماني خونريزي داره و تو ضعف کردي ديگه طاقتم تموم شده بايد مي فهميدم که چته و ناراحتيت چيه. بايد در مورد خودم و احساسم بهت مي گفتم. اما وقتي تو گفتي تا

وقتي که در مورد گذشته ام ندوني جوابي بهت نمي دم با اينکه داشتم مي مردم که بدونم چه اتفاقي برات افتاده که غم مهمون هميشگي چشماته اما از تر ازدست دادنت حاضر بودم بيخيال

گذشته بشم.

بقيه اش و هم که خودت مي دوني. وقتي همه چيزو فهميدم نه تنها سرد نشدم بلکه آتيش عشقم بيشترم شده بود. يه جورايي مديون مهران بودم که تو رو به من داد. اگه مهران بود من هيچ

وقت تو رو بدست نمياوردم يا اگه مهران و تشابه صداهامون نبود شايد تو هيچ وقت يه نيم نگاهم به من نمي کردي.

سوگندم عاشقتم و ممنونم که بهم اجازه دادي کنارت باشم. مي خوام آرامش و امنيت و بهت بدم. قول مي دم هميشه کنارت بمونم.

حرفاش منقلبم کرده بود. چه دل بزرگي داشت بابک. واقعا" عاشقش بودم. بابک حمايتگر من بود. تنها کسي که مي تونستم بهش تکيه کنم و اون مثل مهران شونه خالي نمي کرد. تنهام نمي

زاشت.

با تمام عشقم تو چشماش نگاه کردم. با لبخند بهم نگاه مي کرد. صورتش با صورتم شايد 5 سانتيمتر فاصله داشت. فوران احساسات و تو وجود جفتمون حس ميکردم.

نگاهش از چشمام به لبهام رسيد. منم به لبهاش خيره شدم. يه حسي خاص و شيرين داشتم. يه حستوام با شرم و حيا.

حواسمون به اطراف نبود اونقدر غرق حرف زدن شده بوديم که اصلا" نفهميديم کي بقيه مهمونا زوج زوج اومدن وسط و کنارمون مي رقصيدن.

تو عالم خودمون بوديم. تنها چيزي که تو اون لحظه بهش فکر مي کردم لبهاي بابک بود. دلم مي خواست حسش کنم. مي خواستم طعم لبهاش و بچشم. بابکم بي طاقت بود. سرامون بهم نزديک

تر شده بود. از هيجان چشمام و بستم.

-: خونه خالي بدم خدمتتون؟

-: خونه خالي بدم خدمتتون؟

انگار از يه کره ي ديگه به زور با يه دست قدرتمند کشيده باشن و پرتم کرده باشن رو زمين. يه هو چشمامو باز کردم و ماني و چسبيده به خودمون ديدم. کنارمون سيخ ايستاده بود و زل زل

نگامون مي کرد.

بابک با اخم: تو اينجا چي کار ميکني؟

ماني: مي خوام با سوگند برقصم.

بابک: بيخود. سوگند ديگه شوهر داره. فقطم با شوهرش ميرقصه. نه با يالغوزي مثل تو.

ماني يه چشم غره اي به بابک رفت و همون جور که سعي مي کرد به زور دست بابک و از کمرم جدا کنه گفتک برو بابا حالا نمي خواد واسه من غيرتي بشيو من از خودتونم. مانيم ديگه ...

همچين ماني و گشيده بود که من و بابک برده بوديم از خنده. همون جور که ماني بابک و هل مي داد عقب و خودش جاي بابک و مي گرفت گفت: اگه يکم به فکر من بودين واسم آستين بالا

مي زدين و منم از يالغوزي در ميومدم.

بابک همون جور که عقب مي رفت و جاش و به ماني مي داد گفت نه انگار داري آدم ميشي.

ماني: حالا تو بو با مامانت برقص منم دست به دامن سوگند مي شم بلکم همين امشب از يالغوزي در اومدم.

من و بابک مرده بوديم از خنده. با حسرت به هم نگاه کرديم و بابک با يه لبخند رفت. يکم از دست ماني ناراحت بودم که بد موقع مزاحم شده و نزاشته من شوهرم و ببوسم. اوه چه شوهر

شوهري هم مي کردم.

ماني: خوب حالا نمي خواد زياد به بابک فکر کني اگه کار من و راه بندازي قول مي دم خودم جور کنم براتون که کاره نا تمومتون و تموم کنيد.

بعد يه چشمک به من زد و گفت: البته از بي ارزگي بابکه که تا حالا حتي نتونسته يه ماچ خشک و خاليم ازت بگيره. با خنده يه مشت آروم زدم به شونه ي ماني و گفتم : ساکت ماني.

ماني: خوب من ساکت. سوگند جوننننننن .... زن دائي گلمممممممممم ....

ماني همچين جون و گلم و کشيد که ترکيدم از خنده.

من: چيه ماني؟ چي مي خواي که زن دايي صدام ميکني ؟

ماني: اه فهميدي چيزي مي خوام؟

من: سلام گرگ بي طمع نيست. تابلوئه.

ماني: من گرگم؟؟؟ خدايش خيلي تابلو بود؟؟؟

من با خنده: آره خيلي. حالا چي ازم مي خواي؟

ماني قيافش و مزلوم کرد و گفت: حالا که تو بابک به سلامتي سر و سامون گرفتين و به هم رسيدين من موندم و حوضم تنها. دلتون برام نمي سوزه؟ نميگيد ماني بي سامون مونده؟ نمي خوايد

منم بيام قاطي مرغا؟

من با خنده: ماني جان شما بس که قاطي مرغا بودين خودتون شدين يه پا مرغ.

بعد جدي شدم و گفتم: حالا منظورت از اين حرفا چيه؟

ماني: سوگندي يه دختره است از سر شب رفته رو مخم هي دلم مي خواد برم نزديک ديدش بزنم اما نمي دونم چه جوري برم جلو سر صحبت و باهاش باز کنم.

مرده بودم از خنده.

من: ماني چاخان نکن يعني توي پررو چلو يکي کم آوردي؟ منظورت اينه نمي توني مخ بزني؟

ماني: نه جان تو اين دختره فرق داره بد جوري چشمم و گرفته. خيلي خوشم اومده ازش. خيلي خانم ميزنه.

من: حالا کي هست اين دختره که با يه نظر دل ماني شيطون و برده؟

ماني با سر به يه نقطه اشاره کرد و گفت اونجاست اون لباش قرمزه.

برگشتم به جايي کهه ماني اشاره ميکرد نگاه کردم. با ديدن دختر لبخندم عميقتر شد.

من: بيا ماني بيا بريم معرفيت کنم. دست رو چه کسي هم گذاشتي. فقط يادت باشه که اگه فکر پليدي داشته باشي خودم خدمتت ميرسم.

ماني: نه به جون خودم اين يکي فرق ميکنه مي خوام بشم مثل تو بابک. عاشق و معشوق ليلي و مجنون . خل و چل...

يه چشم غره بهش رفتم که ساکت شد. ديگه رسيده بوديم به اون دختره. سلام کردم و گفتم: سلام بچه ها خيلي خوش اومدين خيلي خوشحالم کردين.

مهسا: خودتم مي کشتي نميتونستي ماها رو دک کني ما آويزونت بوديم محال بود عروسيت نيايم.

مريم: دير گفتي اما به موقع گفتي.

روجا:عروسي تو اومدن داشت.

مهسا: نکنه فکر کردي بعد اون همه کاري که ازمون کشيدي عروسيتم نميايم؟ يه شام امشب و به ما ببين خواهشن.

داشتيم مي خنديديم که با سقلمه ي ماني به خودم اومدم.تازه يادم افتاد واسه ي چي اومده بودم پيش بچه ها. يه اشاره اي به ماني کردم و گفتم.

-: بچه ها اين ماني خواهرزاده ي بابکه البته مثل داداشن باهم منم مثل داداشم دوسش دارم. ماني اينام دوستاي جون جوني من به ترتيب مهسا، روجا اينم مريمه.

ماني: به به خانم ها از ديدنتون خوشحالم زحمت کشيديد تشريف آورديد قدم رنجه فرموديد منت رو تخم چشماي ما گذاشتين ...

محکم زدم تو پهلوي ماني که ساکت شد. مهسا بهم اشاره کرد و آروم دم گوشم گفت: خدايي اين ماني بانمکه. چه جيگريم هست.

منم آروم دم گوشش گفتم: به نظر ماني تو هم جيگري.

مهسا گيج من و نگاه کرد که من آروم به ماني اشاره کردم و گفتم: ماني از تو خوشش اومده.

مهسا يهو سيخ وايساد و يکم سرخ و سفيد شد و سر شو انداخت پايين. خنده ام گرفته بود.

آروم به ماني گه داشت با روجا و مريم حرف ميزد گفتم: حواست کجاست مگه نمي خواستي با مهسا حرف بزني؟

ماني: الان که دارم با اين دو تا حرف ميزنم.

مجکم با حرص زدم تو پهلوش که به خاطر ضربه قرمز شد و آروم گفت: چشم پهلومو سوراخ نکن الان ميرم حرف ميزنم.

ماني رفت سمت مهسا و منم با روجا و مريم مشغول صحبت شدم. يکم بعد ديدم يه دستي دور بازوم پيچيد يه نگاه کردم ديدم بابکه يه لبخند بهش زدمو از بچه ها جدا شدم و با بابک رفتيم اون

طرف سالن.

بابک: ماني چي کارت داشت؟

با لبخند: از مهسا خوشش اومده بود منم آشناشون کردم.

بابک: پس بگو ديدم يهو ماني با بابک اومدن وسط تعجب کردم.

جشن فوق العاده بود. اونقدر رقصيديم که حسابي پا درد گرفتم. موقع شام يهو ماني آروم اومد کنارمون و دستمون و کشيد و ماها رو دنبال خودش برد. هر چي من و بابک مي پرسيديم کجا

ميبري ماها رو جواب نمي داد فقط ميگفت دنبالم بيايد بد نميبينيد.

خلاصه ماها رو برداشت برد اون ته مهاي باغ. يکم که بيشتر رفتيم يهو يه نوري ديديم جلو که رفتيم ديديم يه ميز شام دو نفره جلومونه که روش پر غذاست و رو ميزم شمع گداشتن و به شکل

يه دايره اطراف ميزم رو زمين شمع هاي خوشگلي چيده بودن. فقط يه قسمت اين دايره شمع نداشت که بتونيم از اونجا بريم به ميز برسيم. کلي دوغ زده شدم خيلي رمانتيک بود. يه نگاه به

بابک انداختم ديدم اونم تعجب کرده.

ماني: اين براي تشکر و تلافي کار سوکند بود. براي آشنا کردنم با مهساو اگه بونيد براتون چه نقشه اي کشيده بودن دعا به جونم مي کنيد. مي خواستن شماها رو مثل ميموناي سيرک بزارن

جلوي دوربين غذا بخورين. خوب ديگه من برم.

يه قدم برداشت و دوباره برگشت سمت ما و با يه چشمک گفت: مي تونيد اون حرکت ناتمومتونم تموم کنيد.

بابک: ماني برو پروو نشو.

ماني رفت و ماها با لبخند بدرقه اش کرديم.

داشتم به مسيري که ماني ميرفت نگاه ميکردم. پسره ي ديوونه درست بشو نيست. خنديدم و سرمو برگردوندم يهو چشمم افتاد به بابک که داشت با عشق و لبخند نگاهم مي کرد. بهش لبخند

زدم. يکم اومد نزديکتر و گفت: سوگند هنوز باورم نميشه که الان اينجام و تو کنارمي. باورم نميشه که تو ديگه مال مني براي هميشه و ديگه کسي نميتونه تور و ازم بگيره.

دستش و انداخت دور کمرم و با يه فشار من و به خودش چسبوند. سرم تا روي سينه اش مي رسيد براي اينکه ببينمش بايد کامل سرمو بالا مي گرفتم. بابک همن جور که تو چشمام نگاه مي

کرد سرشو آورد پايين. چشمام و بستم و تو يه لحظه داغي لبهاش و رو لبهام حس کردم. انگار خون تو رگهام سرعتش بيشتر شد. داغ شدم و يه حس شيرين همراه با جريان خونم تو کل بدنم

پخش شد. ناخودآگاه دستام بالا اومد و دور گردنش حلقه شدو سرش و بيشتر به سمت خودم کشيدم. حلقه ي دستاي بابکم دور کمرم سفت تر شد و با يه حرکت من و از زمين بلند کرد و با

خودش برد تا کنار ميز. هنوز لبهامون از هم جدا نشده بود يه لحظه از هم جدا شديم که يکم نفس بگيريم. بابک با يه دستش صندلي پشت ميز و عقب کشيد و روش نشست و من و رو پاش

نشوند. تو چشماش نگاه کردم . پر بود از عشق و محبت، تمنا و خواستن. دوباره لبهامون همو پيدا کردن. يه دستم دور گردنش بود و يه دستم تو موهاش. بابکم دستاش رو کمرم مي چرخيد.

چه بوسه اي بود چه حس عجيبي داشت . ديگه از او حس مبهم ترس و تنهايي که موقه بوسيدن مهران بهم دست داده بود خبري نبود. اين يه حس شيرين بود حس يکي شدن تا ابديت حس

حمايت، امنيت حس بدست آوردن و داشتن يه چيزي واسه هميشه.

بعد مدتي که نمي دونم چقدر گذشت بالاخره به خودمون اومديم و رضايت داديم که بي خيال شيم الان و شام بخوريم. خواستم از روي پاي بابک بلند شم برم رو صندلي بشينم که کمرمو گرفت و

نذاشت تکون بخورم. با يه اخم کوچيک بهم نگاه کرد و گفت: کجا؟

من: خوب مي خوام برم جام بشينم شام بخوريم.

بابک: از الان جات همين جاست.

با دست پاش و نشون داد. با لبخند و يه کوچولو خجالت بهش نگاه کردمو آروم سرمو رو گودي گردنش گذاشتم.

بالاخره رضايت داديم که شام بخوريم. دو تا لقمه بيشتر نخورده بوديم که با شنيدن صداي پايي از جامون پريديم . بابک بلند شد و من و هم رو زمين گذاشت. به تاريکي چشم دوختيم که ديديم

ماني از بين درختا داره مياد سمتمون.

بابک با حرص گفت : بر خر مگس معرکه لعنت. پسر تو کار و زندگي نداري مدام دنبال ما راه افتادي؟

ماني چشم غره اي به بابک رفت و گفت: بيا و خوبي کن. تقصير منه که اومدم خبرتون کنم تا غافلگير نشيد.

بابک: خبر چي؟

ماني: هيچي لو رفتين فهميدن که شما جيم شدين دارن در به در دنبالتون مي گردن اومدم خبر بدم که خودتون سنگين و رنگين برگرديد اونجا تا نيومدن کت بسته نبردنتون.

خلاصه با خنده و شوخي دنبال ماني راه افتاديم. و تا فيلمبردار و مامان اينا ماها رو ديدن کلي دعوامون کردن که بي خبر کجا رفتيم و بعدم فيلم بردار مثل اينکه دزد گرفته باشه ماها رو برد

سمت ميز برگ شام و به قول ماني مجبورمون کرد مثل ميموناي سيرک ادا در بياريم موقع غذا خوردن. آخرشم اون شب نتونستيم دو تا لقمه غذاي درست و حسابي بخوريم چه برسه به شام

رمانتيک.

اون شب ماني و مهسا حسابي به هم نزديک شدن و من خوشحال و اميدوار از اينکه شايد يه اتفاقي بينشون بيوفته و من بتونم دينم و به اين دوتا عزيز ادا کنم.

اون شب بهترين شب زندگيم بود چون بعد مدتها دربه دري روحي به جا و کسي رسيده بودم که تکيه گاهم و آرامش بخشم بود.

الان چهار سال از اون روزا ميگذره. ماني و مهسا هم تابستون همون سال با هم ازدواج کردن. و من خوشحال از شادي دو تا عزيزي که خيلي تو زندگيم نقش داشتن و برام مهم بودن.

الان مي فهمم که خدا چه هديه ي بزرگي بهم داد. با تمام وجود از مهران ممنونم و دعا ميکنم که خدا روحش و در کنار خانوادش غرين رحمت قرار بده. من الان عشق تمام زندگيم و شريک

شادي ها و غم هام و دارم کسي که نفس هاش اميد بخشمه.

الان مهران جزويي از خاطرات گذشتمه که خيلي برام عزيز و محترمه. ديگه به گذشته نگاه نمي کنم بلکه نگاهم به آينده است آينده اي که مي خوام در کنار همسر عزيزم بابک و پسر شيرينم

که به ياد مهران و اولين اسمي که بهش گفتم و دوسش داشت ، اسمش و گذاشتيم سپند ، با تلاش خودمون و لطف خدا روشن بسازيمش.

من در کنار بابک و پسر يکساله ام که همه ي هستي من و پدرشه خوشبختم.

هم پرسه ي خاطراتم

من مثل قديم پابه پاتم

هواتو داره باز اين دل تنها

اين لحظه ها خالي از منه

مي پرسي چرا عاري از منه

نداره ارزشي بي تو اين دنيااااااااااااااا

چشماي تو همه رويام

نباشي پيش من بي تو تنهام

نزار از دست بره توي غم اين مااااااااااااااااااا

مي توني که بگيري دستاي عاشقمو تا بگذره از چشام رد غمو

دوباره بيااااااااااااااا

مي توني که بتابي، رو تن اين شب سرد ، رد بشيم از اين پاييز خسته و زرد

تا اوج بهارررررررررر

با من بمون تا هميشه

نزار ويرون بشم مثل شيشه

تمام قصه رو به دلت بسپار

بر گرد از اين غم ممتد،

نذار بگن عاشقش ديگه جا زد،

نذار بشه خاطره آخرين ديداررررررررررر

مي توني که بگيري دستاي عاشقم و تا بگذره از چشام رد غمو

دوباره بيااااااااااااااااا

مي توني که بتابي، رو تن اين شب سرد، رد بشيم از اين پاييز خسته و زرد

تا اوج بهاررررررررررررررررر

مي توني که بتابي، رو تن اين شب سرد، رد بشيم از اين پاييز خسته و سرد

بريم تا اوج بهاررررررررررررررررر

آرام

6/5/89

time:6:46

"پــــايــــان"

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

http://goldjar.blogfa.com

-

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

======

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

*********

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز ميباشد که حتما نصب کنيد طريق نصبش را توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود و بروي گزينه

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username  : goldjar.blogfa.com

password:    goldjar2013

لطفا حتما بخوانيد

نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش قسمت ( سازنده کتاب ) انجام دهيد

با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم .. احتراما نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمـــان " يــک "اس ام اس "-- نوشته: آرام رضايي.. - که برای گوشیهای موبایل با سيستم  آيپوب -( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )- ساخته شده است را به همه  علاقه مندان به کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ ( گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم برداشته باشم..../ با سپـاس - فريـــد سقراطـي...

شـــــاد  زي ... مهــــر.. افــــــزووون

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

================

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام  به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

*************

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي نيمباز دانلود ميشه  ..اين ادرس دانلود هست

http://get.nimbuzz.com

صفخه ساخت ايدي براي نيمباز 

http://www.nimbuzz.com/en/create-account

 اگه بدون وارد کردن شمار موباياتون ميخواين ايدي بسازين از اينجا

http://www.nimbuzz.com/en/register-with-us

ولي اولي درستره

-----

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username        : goldjar.blogfa.com

password:               goldjar2013

 و  قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل  از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب  -يا-  تبلت ..  به اينترنت دسترسي و از آن   استفاده و  دانلود مينمايند  - اين 

دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر  ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر ميباشد  را از لينتک زير دانلود کنند و  از طريق کمپيوتر با ما و 

دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://www.nimbuzz.com/en/get/voip-and-chat-on-pc/pc-client-downloaded

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي خورا برداريد و مراحل فعالسازي

 اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اینترنت و ام ام اس  سیمکارت ایرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . یک پیام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکی ) یا( یس ) یا گزینه (سیو )( بستگی به نو ع  گوشی داره ) فشار دهيد سپس 

تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  اوکی يا  "یس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير 

شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

یا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

یا 

S nokia n70

حتما با ارسال یکی ازین عبارتها به شماره 2225 باید تنظیمات اینترنت برایتان ارسال شود..مگر اینکه گوشی شما از از نوع گوشیهایی باشه که باید تنظیمات رو بطور دستی وارد کرد.که خیلی کم پیش میاد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري میکنید بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس "گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي MCI.IR

gprs +wap+internet

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند لحظه يک اس ام اس ديگر 

"یس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش کنيم و يا روي "اوکی" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از 

فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي هست

مثـــال :

Nokia n73

یا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکی) و ذخيره کنيد و سپس از شما تقاضاي وارد کردن پين کد" پین کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام اس "  ارسال و نصب ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود